Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 317/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Krystyna Chustecka (spr.), po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Po 150/13 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 20 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług od stycznia do czerwca i od września do grudnia 2007r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek M. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 20 grudnia 2012 r.

Sąd I instancji wskazał, że przedstawiona przez stronę skarżącą argumentacja jest niewystarczająca do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności stwarzające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji stanowi znaczny uszczerbek dla wnioskodawcy jak i jego rodziny oraz, że egzekucja należności jest na tyle znacząca, że mogłaby spowodować konieczność zaprzestania prowadzenia działalności i ogłoszenie upadłości prowadzonej firmy, nie może stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. Ponadto ze znajdującego się w aktach sprawy wniosku o przyznanie prawa pomocy i pism uzupełniających wynika, że co prawda wnioskodawca odnotował spadek obrotów w prowadzonej działalności gospodarczej, jednak zgromadzony przez skarżącego i jego żonę majątek nie potwierdza, że ewentualne wykonanie decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenie skutków.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik skarżącego. Wnosił o:

1) uchylenie w całości orzeczenia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

2) ewentualnie o zmianę w całości postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 20 grudnia 2012 r.

Postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów prawa proceduralnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) dalej: P.p.s.a. polegające na błędnym przyjęciu, że w sprawie nie zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji poprzez uznanie, że skarżący nie wykazał, że ewentualne wykonanie przedmiotowej decyzji wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki, podczas gdy z treści wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji jak i z przedstawionych dokumentów jasno wynika, ze poprzez wykonanie decyzji taka szkoda zostanie wyrządzona.

W uzasadnieniu podkreślono, że kwota zobowiązania podatkowego znacznie przekracza aktualne możliwości finansowe strony – nie ma on dostatecznych środków na ich pokrycia bez uszczerbku dla siebie i swojej rodziny. Strona skarżąca wskazała, że egzekucja należności wskazanej w decyzji jest na tyle znacząca, że mogłaby spowodować konieczność zaprzestania prowadzenia działalności przez stronę

Ponadto dodano, że sam fakt zgromadzenia określonego majątku nie może stanowić zasadniczej podstawy do stwierdzenia, że skoro stać skarżącego na posiadania takich nieruchomości i osiąga określony w zeznaniu podatkowym stały dochód, to stać go również na uiszczenie zaległości określonych przedmiotową decyzją.

Nie bez znaczenia jest również w ocenie pełnomocnika, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia nie wzięto pod uwagę, że skarżący choruje wymaga stałej opieki lekarskiej i przeznacza znaczącą część dochodu na medykamenty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkowo, sąd może na wniosek skarżącego, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności. Przepis ten przewiduje zamknięty katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co oznacza że sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli poprzez ich wykonanie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla strony. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. np. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206). Ponadto wniosek poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.

Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wnioskujący, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego samo twierdzenie strony skarżącej, że kwota zobowiązania podatkowego znacznie przekracza aktualne możliwości finansowe strony nie może stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Skutki w tym zakresie są oczywiste i zawsze prowadzą do ujemnych następstw polegających na zmniejszeniu majątku zobowiązanego. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków stanowi przesłankę umożliwiającą skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (patrz postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FZ 47/12).

Zdaniem NSA skarżący również nie wykazał, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, w postaci zaprzestania prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej.

Ponadto pełnomocnik skarżącego mimo wskazania w zażaleniu, że skarżący jest chory, wymaga stałej opieki lekarskiej i przeznacza znaczącą część dochodu na medykamenty, nie przedłożył jakichkolwiek dokumentów potwierdzających tę okoliczność.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.