Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1985/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, sędzia WSA Artur Kuś, Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] czerwca 2018 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2017 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z [...] grudnia 2015 r., znak: [...], - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, że Starosta [...] decyzją z [...] grudnia 2013 r. nr [...], znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił Ł. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami, zewnętrzną instalacją kanalizacyjną, na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki gruntu nr [...],[...], położone w L., obręb ewid. [...] Ś.

Starosta [...] decyzją z [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], przeniósł ww. decyzję własną z [...] grudnia 2013 r. na rzecz Ł. W., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą K. Ł. W..

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowanego w L. decyzją z [...] grudnia 2015 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 i ust. 3, art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. w Dz. U. nr 243, poz. 1623 z 2010 r. ze zm.), udzielił Ł. W., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą K. Ł. W., pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach nr ewid. [...] i [...], położonych w obrębie [...] Ś., jednostka ewidencyjna Miasto L., oraz nakładającej na inwestora obowiązek wykonania robót wykończeniowych w ramach indywidualnego wykończenia lokali w terminie do 31 grudnia 2016 r.

Pismem z 14 grudnia 2015 r. A. K. wniosła o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w L. z [...] grudnia 2015 r., znak: [...]. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że "(...) w toku postępowania rozgraniczeniowego popełniono szereg nieprawidłowości uniemożliwiających wprowadzenie tego rozgraniczenia oraz odtworzenia granic nieruchomości (...) pozwolenie na budowę dla Pani Ł. W. zostało wydane na mapie zawierającej błędy i znacznie różniącej się od mapy znajdującej się w księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w L. dotyczącej działki Pani Ł. W. (...)".

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] marca 2016 r., znak: [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z [...] grudnia 2015 r., znak: [...].

Następnie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2016 r., znak: [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 maja 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1391/16, uchylił postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2016 r. znak: [...], oraz poprzedzające je postanowienie L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2016 r., znak: [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że organ powinien wszcząć postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, zapewniając możliwość udziału w nim wszystkim stronom postępowania. Sąd podał, że przepis art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego nie ma zastosowania do postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, zatem organ powinien badać przymiot strony na podstawie art. 28 k.p.a.

W związku z powyższym, L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] października 2017 r., zgodnie z art. 61 § 4 w zw. z art. 157 § 1 i 2 k.p.a. wszczął na wniosek A. K. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z [...] grudnia 2015 r.

Następnie, L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] grudnia 2017 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), zwanej dalej k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z [...] grudnia 2015 r., znak: [...].

Odwołanie od decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2017 r. wniosła w terminie A. K.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] czerwca 2018 r., znak: [...], po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2017 r., znak: [...].

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy ani badanie przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym, lecz wyłącznie skontrolowanie, czy rozstrzygnięcie zawiera wady wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Tryb ten umożliwia weryfikację również ostatecznych orzeczeń organów administracji publicznej, stanowiąc wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, sformułowanej w art. 16 § 1 k.p.a. Z tego względu przesłanki nieważnościowe zostały sprecyzowane w art. 156 § 1 k.p.a. i nie jest dopuszczalna ich wykładnia rozszerzająca. Sankcja stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia jest o tyle dolegliwa, że powoduje jego wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, tj. od dnia, w którym zostało wydane (zob. wyrok WSA w Warszawie z 8 lipca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 597/08). Ponadto, weryfikując decyzję w trybie stwierdzenia nieważności uwzględnia się stan faktyczny i prawny z daty jej wydania.

Po analizie akt przedmiotowej sprawy GINB stwierdził, że L. WINB decyzją z [...] grudnia 2017 r. zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB w L. z [...] grudnia 2015 r., bowiem decyzja organu powiatowego nie jest obarczona którąkolwiek z wad nieważności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

GINB podał, że wśród przesłanek enumeratywnie zawartych w art. 156 § 1 k.p.a., w pkt 2 wymienione jest rażące naruszenie prawa, które w orzecznictwie określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności.

Skutki, jakie wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że jest niemożliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

Z akt sprawy wynika, że pismem z 30 listopada 2015 r. Ł. W., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą K. Ł. W., złożyła podpisany wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku wielorodzinnego mieszkalnego na działkach gruntu nr ewid. [...] i [...], położonych w obrębie [...] Ś., jednostka ewidencyjna Miasto L.. Do wniosku dołączono dokumenty zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409), tj. oryginał dziennika budowy nr [...], oświadczenie kierownika budowy – S. M., w zakresie określonym w art. 57 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy; protokoły badań i sprawdzeń przewodów kominowych oraz instalacji elektrycznej; protokoły odbiorów przyłączy: energetycznego, wodociągowego, kanalizacyjnego i ciepłowniczego, dokumentację geodezyjną.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu powiatowego z dnia [...] grudnia 2015 r. stanowił art. 59 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. Jeżeli właściwy organ stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki, określone w ust. 1, pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót.

Z protokołu obowiązkowej kontroli zakończonej budowy obiektu budowlanego z dnia 10 grudnia 2015 r., przeprowadzonej zgodnie z przepisem art. 59a Prawa budowlanego wynika, że wybudowana inwestycja jest zgodna z projektem zagospodarowania działki i projektem architektoniczno-budowlanym. Kierownik budowy potwierdził w oświadczeniu, że wyroby budowlane wbudowane w obiekt, szczególnie istotne dla bezpieczeństwa konstrukcji bezpieczeństwa pożarowego, posiadają odpowiednie oznakowanie "B" lub "CE" i załączoną informację o wyrobie. Nie stwierdzono również istotnych odstępstw od projektu budowlanego. Zgodnie z treścią wniosków końcowych, inwestycja nadaje się do użytkowania.

W niniejszej sprawie obowiązek wykonania robót wykończeniowych w ramach indywidualnego wykończenia lokali mieszkalnych w terminie do 31 grudnia 2016 r. wynika z treści protokołu kontroli obowiązkowej zakończonej budowy obiektu budowlanego z 10 grudnia 2015 r., przeprowadzonej przez PINB w L.

Wobec powyższego GINB stwierdził, że decyzja PINB w L. z [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa.

Decyzja PINB w L. z [...] grudnia 2015 r. nie jest również obarczona żadną z pozostałych wad prawnych enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., została bowiem wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawa, nie została wydana bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, jest wykonalna, a jej wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą. Ponadto decyzja organu powiatowego nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Zdaniem GINB, podniesione przez skarżącą w odwołaniu oraz piśmie z 2 lutego 2018 r. zarzuty i wnioski pozostają bez wpływu na ocenę kontrolowanej decyzji. Wynik postępowania rozgraniczeniowego lub innych postępowań w przedmiocie prawidłowego ustalenia granic nieruchomości mógłby stanowić ewentualną podstawę wznowieniową, jednak nie ma on wpływu na postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2018 r., znak: [...], wniosła A. K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Skarżąca decyzji organu II instancji zarzuciła naruszenie:

I. prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.

1) art. 156 §1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i bezzasadne przyjęcie, że kontrolowana decyzja organu powiatowego nie jest obarczona wadą nieważności, podczas gdy decyzja w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie dotknięta jest wadą prawną i została wydana na podstawie decyzji wadliwie określającej granice działek, na których jest zlokalizowana przedmiotowa inwestycja; w konsekwencji część inwestycji znajduje się na działce skarżącej bez jej zgody;

II. przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj:

1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo naruszenia przez ten organ przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności;

- art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, niedostateczne i niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że jest właścicielką działki [...] [...] położonych w L. obręb [...] Ś. Działki ta graniczą z działkami [...] oraz działką inwestycyjną [...]. Między wymienionymi działkami w 2001 r. zostało przeprowadzone postępowanie rozgraniczeniowe. Burmistrz Miasta L. decyzjami z [...] listopada 2001 r. w sprawie [...] oraz [...] dokonał rozgraniczenia nieruchomości nr [...] i [...] z [...] i [...]. Zdaniem skarżącej przeprowadzone postępowanie rozgraniczeniowe zostało wykonane w sposób wadliwy. Skarżąca podniosła, że w toku postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę zostały wykorzystane mapy co celów projektowych jeszcze sprzed rozgraniczenia z 2001 r., które błędnie wytyczyły granice działek. Ponadto, skarżąca powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 2063/16 ze skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 1129/15 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości.

Rozwijając zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. skarżąca podniosła, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy, skali i zakresu uchybień popełnionych w toku postępowania rozgraniczeniowego, zakończonego decyzją Burmistrza L. z [...] listopada 2001 r. znak: [...], które winny skutkować stwierdzeniem nieważności kontrolowanej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uchyla ją lub stwierdza jej nieważność.

Badając legalność zaskarżonej decyzji - stosownie do dyspozycji powołanych przepisów - Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] czerwca 2018 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2017 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z [...] grudnia 2015 r., znak: [...], udzielającej Ł. W., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą K. Ł. W., pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach nr ewid. [...] i [...], położonych w obrębie [...] Ś., jednostka ewidencyjna Miasto L., oraz nakładającej na inwestora obowiązek wykonania robót wykończeniowych w ramach indywidualnego wykończenia lokali w terminie do 31 grudnia 2016 r.

Na wstępie wskazać należy, że kontrolowane przez Sąd decyzje zostały wydane w postępowaniu nadzwyczajnym - nieważnościowym.

Stwierdzenie nieważności decyzji jest jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji rozstrzygnięć ostatecznych. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy rozstrzygnięcie organu dotknięte jest jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z tych podstaw jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Zauważyć również trzeba, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo - w sposób jasny i niedwuznaczny. Podkreślić należy, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu ww. art. 156 § 1 pkt 2, stanowi kwalifikowaną postać naruszenia i nie może być interpretowane rozszerzająco. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że istnieje różnica między "zwykłym" naruszeniem prawa, a naruszeniem, które może być zakwalifikowane jako "rażące". Zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie przyjmuje się także, że niedopuszczalne jest utożsamianie każdego uchybienia z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują natomiast łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną.

Z powyższego wynika, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, stanowi kwalifikowaną postać naruszenia prawa i nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Nie chodzi tu bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 marca 1999 r., sygn. akt V SA 1970/98, Baza Orzeczeń LEX nr 50195).

Kierując się powyższym, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Przede wszystkim, w ocenie Sądu, została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając w sprawie miał bowiem na względzie, że znajduje się w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności oraz, że z uwagi na tryb w jakim orzeka, obowiązany jest kierować się stanem faktycznym i prawnym z daty badanego aktu. Miał też na względzie, co potwierdza uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia, że w tego rodzaju postępowaniu nadzwyczajnym (samodzielnym i niezależnym od postępowania zwykłego) inne są obowiązki organu, które to ukierunkowane są wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., w oparciu o zamknięty materiał dowodowy (tj. ten materiał, który posłużył do wydania badanego orzeczenia). W konsekwencji, organ ten słuszne stwierdził, że weryfikowana decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności.

Prawidłowo przy tym organ przyjął, że zarzuty kierowane pod adresem badanej decyzji w toku postępowania przez stronę skarżącą, nie wykazały wadliwości kwalifikowanej tego aktu. Rozważając te zarzuty organ dokonał wyczerpującej ich analizy i dał temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które to zawiera ocenę badanego orzeczenia (i spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a.). W efekcie, Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania orzeczenia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i podziela ocenę tego organu w zakresie ważności badanej decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz nakładającej na inwestora obowiązek wykonania robót wykończeniowych w ramach indywidualnego wykończenia lokali w terminie do 31 grudnia 2016 r.

Kontrolowana w trybie nieważnościowym decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w L. z [...] grudnia 2015 r., znak: [...], została wydana na podstawie art. 59 ust. 1 i ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze. zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Zgodnie z tym przepisem, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. Jeżeli właściwy organ stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki, określone w ust. 1, pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót.

Sąd podziela ocenę organów orzekających w sprawie, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w L. z [...] grudnia 2015 r., bowiem decyzja ta nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Rozwijając tę ocenę Sąd zauważa, że kwestionowana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w L. z [...] grudnia 2015 r., znak: [...], została wydana na wniosek Ł. W., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą K. Ł. W., o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku wielorodzinnego mieszkalnego. Do wniosku załączono wymagane przepisami prawa budowlanego (art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego) dokumenty, w tym: oryginał dziennika budowy nr [...], oświadczenie kierownika budowy w zakresie określonym w art. 57 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy; protokoły badań i sprawdzeń przewodów kominowych oraz instalacji elektrycznej; protokoły odbiorów przyłączy: energetycznego, wodociągowego, kanalizacyjnego i ciepłowniczego, dokumentację geodezyjną. Wydanie ww. decyzji z [...] grudnia 2015 r. poprzedzone zostało obowiązkową kontrolą przeprowadzoną zgodnie z art. 59a Prawa budowlanego.

Z protokołu obowiązkowej kontroli zakończonej budowy obiektu budowlanego z dnia 10 grudnia 2015 r. wynika, że wybudowana inwestycja jest zgodna z projektem zagospodarowania działki i projektem architektoniczno-budowlanym. Kierownik budowy potwierdził w oświadczeniu, że wyroby budowlane wbudowane w obiekt, szczególnie istotne dla bezpieczeństwa konstrukcji bezpieczeństwa pożarowego, posiadają odpowiednie oznakowanie "B" lub "CE" i załączoną informacje o wyrobie. Nie stwierdzono również istotnych odstępstw od projektu budowlanego. Zgodnie z treścią wniosków końcowych, inwestycja nadaje się do użytkowania. W konsekwencji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowanego w L. decyzją z [...] grudnia 2015 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, udzielił pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz nałożył na inwestora obowiązek wykonania robót wykończeniowych w ramach indywidualnego wykończenia lokali w określonym terminie.

Dostrzegając stan faktyczny i prawny, w oparciu o który ww. decyzja została wydana, należy w pełni zgodzić się z GINB, że decyzji tej nie sposób zarzucić nieważności stosownie do art. 156 § 1 k.p.a.

Sąd uznał rozważania organów obu instancji za prawidłowe, a zarzuty skargi za niezasadne.

Nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, że zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w L. z [...] grudnia 2015 r., znak: [...], bowiem decyzja ta została wydana na podstawie decyzji wadliwie określającej granice działek, na których jest zlokalizowana przedmiotowa inwestycja; skarżąca podniosła, że decyzja o pozwoleniu na budowę oraz o pozwoleniu na użytkowanie spornego budynku zostały wydane w oparciu o mapy geodezyjne, które niewłaściwie określały współrzędne działek. Sąd w pełni podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że wynik postępowania rozgraniczeniowego lub innych postępowań w przedmiocie prawidłowego ustalenia granic nieruchomości mógłby stanowić ewentualną podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, jednak nie ma on wpływu na postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd wskazuje, że naruszenie przepisów postępowania administracyjnego uzasadniające wznowienie postępowania, określone w art. 145 K.p.a., nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 13 września 2013 r., sygn. akt II OSK 533/12). Oba tryby oparte są bowiem na zasadzie niekonkurencyjności, stąd też wady zwalczane w trybie wznowienia, nie mogą być skuteczne w trybie stwierdzenia nieważności, i odwrotnie. Zatem zarzut ten podniesiony w postępowaniu nieważnościowym nie mógł wywołać oczekiwanego skutku.

W konsekwencji Sąd stwierdza, że GINB prawidłowo przeprowadził postępowanie w trybie nieważności i orzekł o braku wad powodujących nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w L. z [...] grudnia 2015 r., znak: [...], udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz nakładającej na inwestora obowiązek wykonania robót wykończeniowych w określonym terminie.

Wbrew zarzutom skargi, Sąd nie stwierdził, aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów procesowych art. 6 i art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego załatwienia sprawy i wyjaśnienia stanu faktycznego. Organy przeanalizowały zebrany w sprawie materiał dowodowy i poddały go prawidłowej analizie oraz subsumpcji prawnej, ta zaś znalazła odzwierciedlenie w szczegółowym i rzetelnym uzasadnieniu decyzji sporządzonym w myśl art. 107 § 3 k.p.a.

Podkreślić przy tym trzeba, że rozpatrując sprawę w trybie stwierdzenia nieważności decyzji organ orzekający obowiązany jest wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji, a ewentualna późniejsza zmiana w tym zakresie nie może mieć wpływu na dokonywaną przez niego ocenę. Dodać także należy, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje oceny przez pryzmat akt postępowania zwykłego i nie przeprowadza nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją będącą przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania. Zważyć też należy, że postępowanie o stwierdzenie nieważności nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy co do jej istoty; jego celem jest jedynie poddanie ocenie decyzji pod kątem przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.; organ nadzorczy nie prowadzi więc postępowania mającego zastąpić działanie organu, którego decyzja jest badana, i nie przeprowadza jako takiego postępowania dowodowego.

W tym stanie rzeczy, skoro zarzuty podniesione w skardze nie znajdują oparcia w przepisach prawa i nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) oddalił skargę.