Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1034/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.),, asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Dorota Kozub, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2006 r. sprawy ze skargi Z. G., S. G. i J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji; 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku;


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., po rozpoznaniu odwołania Z. i S. G. oraz J. O., na postanowienie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 64 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta P.

z dnia [...] lutego 2006 r. ustalającą na wniosek A. i H. C. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty na działkach o nr ewid. [...] i [...] położonych w P. przy ul. [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zabudowy przewidzianej do realizacji na terenach, dla których brak jest planu zagospodarowania przestrzennego, jest uzależnione od łącznego spełnienia wymogów formalnoprawnych określonych w cyt. ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588).

W sprawie niniejszej została sporządzona przez uprawnioną osobę analiza, o której mowa w § 3 cyt. rozporządzenia, z której wynika, że na analizowanym terenie znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługowa. Również przeprowadzone zostały uzgodnienia z właściwymi organami, a projekt decyzji został sporządzony przez osobę mającą stosowne uprawnienia.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podał, iż kwestia wyłączenia pracowników Urzędu Miasta P. nie leży w gestii Kolegium. Wniosek o wyłączenie

Z. D. - Naczelnika Wydziału Geodezji, Gospodarki Gruntami, Planowania Przestrzennego i Budownictwa strona mogła złożyć przed wydaniem decyzji, co do zasadności którego rozstrzygnąłby Burmistrz P. Jednocześnie Kolegium oceniło, że nie zachodzi żadna z przesłanek wyłączenia pracownika organu, określonych w art. 24 kpa, a skarżący nie uprawdopodobnili istnienia okoliczności nie wymienionych

w tym przepisie, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności Z. D.

Odnośnie żądania wyłączenia urbanisty A. C. organ podał, iż nie jest on pracownikiem Urzędu Miasta w P., a jedynie przygotowuje projekty decyzji w oparciu o cywilną umowę.

W skardze na powyższą decyzję Z. i S. G. oraz J. O. zarzucili naruszenie przepisów procesowych tj. art. 7, art. 106 kpa jak również prawa materialnego tj. art. 144 kodeksu cywilnego, art. 19 i art. 20 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086), art. 46 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627), art. 6 ustawy

z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1229) i § 12 ust. 1 i § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 45, poz. 690).

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji jak również decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi w sposób szczegółowy przedstawiono trudne warunki dojazdu do miejsca inwestycji, co zdaniem skarżących stanowi w świetle powołanych przez nich przepisów prawnych, przeciwwskazanie do wykorzystania przedmiotowych działek pod wiatę samochodową jako stanowiącą duże zagrożenie przeciwpożarowe.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło

o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, przy czym nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) przedmiotem kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem. W ocenie legalności aktów i czynności z zakresu administracji publicznej Sąd nie jest co do zasady związany granicami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Należy przez to rozumieć nie tylko zezwolenie i uprawnienie Sądu do wkroczenia poza granice zaskarżenia lecz również jego obowiązek stosownego rozstrzygnięcia, jeżeli zajdą tylko wymagające reakcji wadliwości kontrolowanego aktu lub czynności.

W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, że zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem prawa materialnego, jak również procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy.

Generalną zasadą, którą muszą się kierować organy orzekające w przedmiocie warunków zabudowy, jest konieczność uwzględnienia wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, a także walorów architektonicznych

i krajobrazowych (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), przy czym pojęcie ładu przestrzennego obejmuje ukształtowanie przestrzeni, które uwzględnia m.in. uwarunkowanie kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 ustawy). W celu spełnienia tych wymagań, w procesie decyzyjnym związanym z ustaleniem warunków zabudowy, ustawodawca ustanowił obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikającej z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy).

Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy

w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, na podstawie upoważnienia zawartego

w art. 61 ust. 6 ustawy, określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Określenie cech, do których trzeba dostosować nową zabudowę jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawach warunków zabudowy.

Sąd stwierdził, iż prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie organy administracji uchybiły obowiązkowi sporządzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, spełniającej warunki określone w ww. rozporządzeniu. Zawarta w aktach analiza (brak daty sporządzenia) nie odpowiada wymaganiom wynikającym z postanowień ww. rozporządzenia wykonawczego.

Dokonana przez organ pierwszoinstancyjny analiza - nie wykazała, czy planowane zamierzenie inwestycyjne, jakim jest budowa wiaty, może być realizowane przez inwestora z punktu widzenia wymogów ładu przestrzennego, gdyż nie zawiera żadnych w tym zakresie rozważań, a to oznacza, iż organy orzekające nie dokonały tego rodzaju oceny. Z analizy tej nie wynika również, czy spełniona została przesłanka wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, a mianowicie, czy co najmniej jedna działka sąsiednia zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech

i wskaźników kształtowania zabudowy, dostępna jest z tej samej drogi publicznej.

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, w oparciu o analizę tekstową, zawartą w aktach administracyjnych sprawy, w żadnym razie nie można przyjąć, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest możliwe lub nie jest możliwe do realizacji na działkach nr [...] i [...] położonych w P. przy ul. [...], ponieważ nie dokonano w niej żadnej analizy z punktu widzenia istniejącego na wyznaczonym obszarze ładu przestrzennego, w szczególności, że strona skarżąca ma w tej kwestii odmienne zdanie.

Reasumując powyższe, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego i procesowego mającym wpływ na wynik sprawy.

Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

Rozpoznając ponownie sprawę Burmistrz Miasta P. sporządzi analizę funkcji oraz cech zagospodarowania terenu zgodnie z wymaganiami wynikającymi z przepisów ww. rozporządzenia i oceni zgodność planowanego przedsięwzięcia z wymaganiami dotyczącymi nowej zabudowy, a następnie orzeknie w przedmiocie ustalenia warunków uzasadniania.