Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 653/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 146, art. 148 par.2 pkt 1, art. 150, art. 151, art.180, art.187 par.1, art.223 par.2 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski, sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Protokolant referent stażysta Milena Małyszko, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 29 października 2014r. sprawy ze skarg Spółki A na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007r. i za 2008r. oraz podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2007r. do grudnia 2008r. I. uchyla zaskarżone postanowienia, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 1071 (tysiąc siedemdziesiąt jeden) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi trzema postanowieniami z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej jako "O.p.", stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołań przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w O. (dalej jako "spółka", "skarżąca") od trzech decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" w sprawach:

1. wymiaru podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2007 r. do grudnia 2008 r.,

2. określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r.,

3. określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. oraz odsetek za zwłokę od zaniżonych wpłat zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych na 2008r.

Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 26 marca 2014 r., spółka reprezentowana przez prokurenta, wniosła o doręczenie ww. decyzji na adres uwidoczniony w Rejestrze Przedsiębiorstw KRS, tj. ul. "[...]", O. Wskazała jednocześnie, że w sytuacji uznania, iż przedmiotowe decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej zostały skutecznie doręczone spółce w dniu 29 października 2013 r. i odmowy ich doręczenia, przedmiotowe pismo należy potraktować jako odwołanie od trzech decyzji.

W uzasadnieniu pisma spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, iż wymienione decyzje zostały doręczone w dniu 29 października 2013 r. Jej zdaniem organ błędnie uznał, że zostały spełnione ustawowe przesłanki do przyjęcia, że doręczenie przedmiotowych decyzji nastąpiło zgodnie z art. 150 O.p. i że wobec nieodebrania przesyłki przez adresata w terminie jej przechowywania w urzędzie pocztowym za dzień doręczenia przesyłki należy uznać ostatni dzień tego terminu, tj. dzień 29 października 2013 r. W szczególności spółka zwróciła uwagę, że dla przyjęcia, że decyzja została skutecznie doręczona w trybie art. 150 O.p. niezbędne jest wykazanie przez organ, że placówka pocztowa zawiadomiła adresata w sposób niebudzący wątpliwości o nadejściu pisma i miejscu, gdzie można je odebrać. Spółka stwierdziła, że skoro doręczyciel nie wykonał swoich obowiązków, tj. adresat nie został powiadomiony o nadejściu pisma i miejscu, gdzie można je odebrać, to nie można przyjąć, iż doszło do skutecznego doręczenia przesyłki pocztowej w dniu 29 października 2013 r. Powyższe stanowisko, spółka podtrzymała w piśmie z dnia 2 czerwca 2014 r.

Odnosząc się do pisma spółki, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że przedmiotowe decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej zostały wysłane przez organ I instancji na adres: A. Sp. z o.o. ul. "[...]" O. W związku z brakiem potwierdzenia odbioru przedmiotowej przesyłki oraz ustaleniami dokonanymi na podstawie zapisów programu Poczty Polskiej- śledzenie przesyłek, zgodnie z którymi przesyła została odebrana przez adresata, organ I instancji pismem z dnia 8 listopada 2013 r., zwrócił się do Poczty Polskiej o udzielenie informacji dotyczącej dat awizowania przedmiotowej przesyłki, jak też o wydanie duplikatu potwierdzenia jej odbioru.

Z pisma Poczty Polskiej z dnia 29 listopada 2013 r. wynikało, że z powodu niezastania adresata oraz innej osoby uprawnionej do odbioru, przesyłka została w dniu 15 października 2013 r. awizowana i złożona w UP "[...]". W związku z niepodjęciem przesyłki w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 23 października 2013 r. Następnie, przedmiotowa przesyłka na prośbę adresata została ponownie wydana listonoszowi do doręczenia i w dniu 31 października 2013 r. została doręczona w siedzibie firmy pełnomocnikowi adresata, tj. U. K. Potwierdzenie odbioru przesyłki odesłano w dniu jej doręczenia. Nie ustalono przyczyny nieotrzymania go przez organ podatkowy. Jednocześnie, przesłano duplikat potwierdzenia odbioru przedmiotowej przesyłki. Z przedmiotowego duplikatu wynikało, że przesyłkę skierowaną do spółki, dwukrotnie awizowaną (pierwsze awizo – 15 października 2013 r., drugie awizo – 23 października 2013 r.), odebrała w dniu 31 października 2013 r. U. K. Wobec powyższych faktów, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej przyjął, iż przedmiotowa przesyłka została doręczona w trybie art. 150 O.p., tj. w dniu 29 października 2013 r.

Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśniając wątpliwości odnośnie prawidłowości doręczenia opisanych decyzji zwrócił się do organu I instancji o ustalenie czy odbiorca przesyłek w dniu ich odbioru był pracownikiem spółki, jak też wystąpił do Poczty Polskiej o wyjaśnienie okoliczności doręczenia przedmiotowych decyzji.

Z odpowiedzi organu I instancji wynikało, że osoba wskazana przez Pocztę Polską jako odbiorca przesyłki, w 2013 roku, nie była pracownikiem spółki. Natomiast Poczta Polska w piśmie z dnia 29 maja 2014 r. poinformowała, że przesyłkę poleconą, adresowaną do spółki, wydano U. K., która posiadała upoważnienie ogólne z dnia 15 grudnia 2012 r., złożone przez prokurenta spółki, do odbioru korespondencji. Poczta wskazała jednocześnie, że listonosz prawdopodobnie doręczył przedmiotową korespondencję w dniu jej pobrania wraz z kartą doręczeń, tj. 29 października 2013 r. Z uwagi jednak na fakt, że listonosz zwrócił w dniu 31 października 2013 r. kartę doręczeń bez daty doręczenia omawianej przesyłki, placówka pocztowa wpisała jako datę doręczenia dzień otrzymania dokumentu potwierdzającego odbiór przesyłki, czyli 31 października 2013r.

Uwzględniając powyższe informacje organ odwoławczy uznał, że przedmiotowe decyzje zostały faktycznie doręczone w trybie art. 151 O.p., osobie upoważnionej przez spółkę do odbioru korespondencji. Z uwagi jednak na fakt, iż w oparciu o ww. dokumenty nie można w sposób jednoznaczny określić daty doręczenia przesyłki, za datę doręczenia przedmiotowych decyzji przyjęto wskazany przez Pocztę Polską dzień 31 października 2013 r., tj. dzień zwrotu przez listonosza do urzędu pocztowego karty doręczeń, zawierającej informację o doręczeniu przesyłki. Termin do wniesienia odwołań od ww. decyzji upłynął zatem w dniu 14 listopada 2013 r.

W związku z tym, Dyrektor Izby Skarbowej za bezpodstawne uznał żądanie prokurenta spółki dotyczące doręczenia przedmiotowych decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]".

Jednocześnie organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, iż przedmiotowe decyzje zostały doręczone w trybie art. 150 O.p. Organ wyjaśnił, że doręczenie w tym trybie znajduje zastosowanie dopiero wówczas, gdy nie ma możliwości dokonania doręczenia w trybie art. 148, 149 i 151 O.p., a więc niemożliwe jest doręczenie korespondencji w taki sposób, by strona postępowania mogła się z nią rzeczywiście zapoznać.

W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca zarzuciła zaskarżonym postanowieniom naruszenie:

- art. 151 O.p., przez jego błędną wykładnię, o czym świadczy uznanie przez Dyrektora Izby Skarbowej, że decyzje organu pierwszej instancji z dnia "[...]", doręczone do rąk osoby niebędącej adresatem w sprawie, zostały skutecznie doręczone spółce w dniu 31 października 2013 r.,

- art. 122 i art. 187 O.p., tj. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie miejsca doręczenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej oraz posiadanego upoważnienia do działania za stronę skarżącą przez osobę, której decyzję miano doręczyć.

W szczególności skarżąca zarzuciła, że na duplikacie potwierdzenia odbioru przesyłki pocztowej w dniu 31 października 2013 r. brak jest jakiejkolwiek adnotacji o miejscu pozostawieniu zawiadomienia o doręczeniu pisma. W tej sytuacji nie można było przyjąć, że placówka pocztowa zawiadomiła adresata w sposób niebudzący wątpliwości o nadejściu pisma i miejscu, gdzie może je odebrać. Skarżąca zaznaczyła, że istnieć muszą niezbite dowody, że doręczyciel wykonał obowiązki, jakie w tym zakresie obciążają go z mocy prawa. Wszelkie natomiast uchybienia w realizacji tych czynności, w tym uchybienia doręczycieli zewnętrznych (np. poczty), stanowią przeszkodę dla przyjęcia, że doręczenie zostało dokonane. Stwierdziła, że doręczyciel w ogóle nie dotarł do lokalu spółki. Nieuzasadnione jest zatem przyjęcie, że doszło do skutecznego doręczenia decyzji.

Jej zdaniem, warunkiem koniecznym uznania za skuteczne doręczenia na rzecz podmiotów wymienionych w art. 151 O.p. było zbadanie, czy osoba potwierdzająca odbiór korespondencji była do tej czynności upoważniona. Pokwitowanie odbioru decyzji w dniu 31 października 2013 r. zostało dokonane przez inny podmiot mający siedzibę pod tym samym adresem co skarżącą spółka. Strona skarżąca zarzuca, iż osoba odbierająca w dniu 31 października 2013 r. korespondencję nie posiadała jej pieczęci i nie podjęła się dostarczenia skarżącej korespondencji. Podkreśliła, że na duplikacie zwrotnego poświadczenia odbioru nie wskazano daty pełnomocnictwa dla osoby odbierającej przesyłkę oraz nie widnieje na nim odręczny podpis osoby odbierającej decyzję. Nie zawiera on także adnotacji, czy doręczenia dokonano w lokalu siedziby spółki.

W związku z naruszeniem art. 228 § 1 pkt 1 O.p. skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonych postanowień i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedziach na skargi, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień.

W piśmie procesowym z dnia 27 października 2014 r. skarżąca podtrzymała żądania zawarte w skargach, podnosząc jednocześnie, że decyzje organu I instancji nie zostały doręczone osobie upoważnionej przez skarżącą spółkę do odbioru korespondencji. Skarżąca podkreśliła, że oryginał upoważnienia z dnia 15 grudnia 2012 r. podpisany przez prokurenta spółki nigdy nie znajdował się w posiadaniu operatora pocztowego. W związku z tym, pracownik Poczty Polskiej dokonując potwierdzenia upoważnienia wprowadził w błąd zarówno odbiorcę przesyłki pocztowej, jak i organy prowadzące postępowanie podatkowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skargi są zasadne.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonych aktów organu odwoławczego z punktu widzenia ich legalności, tj. z punktu widzenia ich zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wynika zaś, że zaskarżony akt ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując oceny zaskarżonych postanowień wskazać należy, iż zostały one wydane z powodu uznania przez organ odwoławczy, że wniesione przez skarżącą odwołania nastąpiły z uchybieniem przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. terminu do jego wniesienia. Zgodnie z powołanym przepisem, odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji. Zważyć należy, że stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania następuje z urzędu, a w postępowaniu w tym przedmiocie, organ podatkowy zobowiązany jest określić dwie daty: datę doręczenia decyzji organu I instancji i datę upływu terminu do złożenia odwołania. W jego toku następuje ocena skuteczności doręczenia decyzji i upływ tego terminu.

Istota sporu sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia, czy i kiedy decyzje organu I instancji zostały doręczone. Organ odwoławczy w zaskarżonych postanowieniach przyjął, że doszło do skutecznego doręczenia decyzji, na podstawie art. 151 O.p., w dniu 31 października 2013 r.

W związku z powyższym niezbędne jest ustalenie, czy przy doręczaniu spółce przesyłki zawierającej decyzje organu pierwszej instancji zostały zachowane wszelkie wymogi formalne o jakich mowa w rozdziale V działu IV O.p., regulującym zasady doręczania przesyłek w postępowaniu podatkowym. Zgodnie bowiem z art. 151 O.p. osobom prawnym pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 stosuje się odpowiednio. W sytuacji zatem, gdy nie ma możliwości doręczenia pisma przez pocztę w sposób wskazany w art. 151 O.p., poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce, o czym zawiadamia dwukrotnie adresata, umieszczając zawiadomienie o pozostawieniu w tym miejscu pisma w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Doręczenie w tym przypadku uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu przechowywania pisma, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Uwzględniając powyższe rozwiązania prawne, za nieprawidłowe uznać należało stanowisko organu odwoławczego, że decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej doręczono w trybie art. 151 O.p. w dniu 31 października 2013 r. W rozpoznawanej sprawie, wobec braku możliwości doręczenia przesyłki adresatowi, przesyłka zawierająca decyzje organu I instancji została awizowana po raz pierwszy w dniu 15 października 2013 r., a powtórne awizo - jak wynika z duplikatu potwierdzenia odbioru - wystawiono w dniu 23 października 2013r. W tej sytuacji 14-dniowy termin do jej odbioru upłynął, w dniu 29 października 2013 r.

Sąd podziela przy tym pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony m.in. w postanowieniu z dnia 12 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1908/09, czy w wyroku z dnia 11 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1075/08 (dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), że dniem doręczenia zastępczego jest dzień, w którym bezskutecznie upłynął czternastodniowy termin odbioru decyzji prawidłowo złożonej w placówce pocztowej, a nie dzień późniejszego faktycznego wydania jej w tej placówce adresatowi, nota bene z naruszeniem przepisów O.p.

Wprowadzona przez ustawodawcę fikcja doręczenia jest w tej sytuacji prawnie skuteczna, to znaczy pociągająca za sobą wszelkie skutki doręczenia, w tym także skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania (art. 223 § 2 O.p.). Nie można bowiem przyjąć, że doręczenie nie nastąpiło, jeśli skarżąca nie zgłosiła się po jej odbiór w wymaganym przepisami terminie. Przyjęcie odmiennego poglądu, jak trafnie wskazał NSA we wskazanym powyżej wyroku z dnia 11 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1075/08, mijałoby się z celem przepisów o doręczeniach w postępowaniu podatkowym. Innymi słowy, okoliczność, że faktycznie doręczono przesyłkę w dniu 31 października 2013 r. nie może w żadnym razie przesądzać o określeniu dnia doręczenia decyzji w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Doręczenie pisma w toku postępowania podatkowego może nastąpić tylko raz, zważywszy, że skutki procesowe ustawodawca łączy z doręczeniem w formie prawem przepisanej, a nie z faktycznym otrzymaniem tego pisma.

Jednakże dla uznania, że decyzje organu I instancji zostały skutecznie doręczone w trybie art. 150 O.p. konieczne jest wykazanie przez organ podatkowy, że placówka pocztowa zawiadomiła adresata w sposób niebudzący wątpliwości o nadejściu pisma i miejscu, gdzie można je odebrać. Pamiętać bowiem należy, że pismo można uznać za doręczone w trybie art. 150 O.p. jeżeli na podstawie dowodu doręczenia można ustalić: jaka była przyczyna, z powodu której nie dokonano doręczenia w trybie art. 151, że zawiadomienie o przesyłce dwukrotnie umieszczono w jednym z miejsc wymienionych w art. 150 § 2 O. p. oraz, że upłynął 14-dniowy termin przechowywania przesyłki.

W związku z powyższym należy podkreślić, że dokumenty znajdujące się w aktach sprawy nie spełniają wymagań potwierdzenia doręczenia decyzji organu I instancji. W niniejszej sprawie skarżąca spółka kwestionowała stanowisko organów obu instancji, że placówka pocztowa zawiadomiła adresata o nadejściu przesyłki zawierającej opisane decyzje i miejscu, gdzie można przesyłkę pocztową odebrać. Istotne jest przy tym, że na duplikacie zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki nie zaznaczono miejsca w którym pozostawiono awizo. Tymczasem jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, nie można uznać doręczenia za skuteczne w sytuacji, gdy nie wiadomo, czy doręczyciel powiadomił adresata o nadejściu pisma i miejscu, w którym można je odebrać. Miejsce pozostawienia awiza dla adresata powinno być odnotowane na potwierdzeniu odbioru przesyłki (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2011 r. sygn. akt I FSK 11/11, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 49/13, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W sytuacji zatem, gdy adnotacje na duplikacie zwrotnego potwierdzenia odbioru nie spełniają wymogów określonych w art. 150 § 2 O.p. niezbędne jest przeprowadzenie przez organ podatkowy postępowania dowodowego mającego na celu wyjaśnienie istniejących wątpliwości. Z informacji przekazanych przez Pocztę Polską wynika bowiem, że U. K. przyszła do placówki pocztowej z powtórnym awizem, prosząc jednocześnie o doręczenie przesyłki pocztowej w siedzibie spółki. W ocenie Sądu, tę okoliczność awizowania trzeba wyjaśnić, np. poprzez przesłuchanie U. K. na okoliczność otrzymania awiza (pierwszego, jak i drugiego), posiadania przez nią upoważnienia do odbioru korespondencji kierowanej do spółki (w aktach sprawy znajduje się tylko kserokopia upoważnienia, potwierdzona za zgodność z oryginałem, a istnienie upoważnienie jest kwestionowane przez spółkę) oraz daty faktycznego odbioru spornej przesyłki. Rozważyć także należy przeprowadzenie na ww. okoliczności dowodu z zeznań listonosza, który dokonywał przedmiotowego doręczenia. Powyższe ustalenia mają zasadnicze znaczenia dla uznania, że doręczenie przesyłki pocztowej nastąpiło zgodnie z art. 150 O.p.

W konsekwencji powyższego, zarzuty dotyczące nieprawidłowości doręczenia przesyłki pocztowej w trybie art.151 O.p. uznać należy za przedwczesne. Najpierw bowiem organ powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie, czy U. K. odebrała przesyłkę przed 29 października 2013 r., bądź w tym dniu, czy też należy przyjąć fikcję prawną, że doszło do doręczenia przesyłki w dniu 29 października, w związku z upływem 14-dniowego okresu, o którym mowa w art. 150 § 1 O.p. Dopiero w przypadku stwierdzenia, że tryb określony w art. 150 O.p. nie miał zastosowania, organ odwoławczy powinien ustalić, czy zostały spełnione przesłanki o jakich mowa w art. 151 O.p.

W konsekwencji, wszystkie opisane powyżej uchybienia, prowadzą do wniosku, że organ odwoławczy przyjął pewne swoiste domniemanie doręczenia decyzji, podczas gdy w aktach sprawy brak jest dowodu, że decyzje te istotnie zostały doręczone. Tymczasem, co należy wyraźnie podkreślić, doręczenia rozstrzygnięć organów podatkowych, jest doniosłą czynnością w postępowaniu, z której dokonaniem procedury wiążą szereg konsekwencji. Z tego właśnie powodu, obwarowane są szeregiem wymogów formalnych, które muszą zostać bezwzględnie spełnione dla jej skuteczności. Decyzja organu nie wywołuje żadnych skutków prawnych, nie staje się częścią obrotu prawnego, o ile nie zostanie w sposób niewadliwy doręczona zainteresowanej stronie.

O takim niewadliwym doręczeniu w rozpoznawanej sprawie mówić nie można. W związku z powyższym Sąd uznał, że zaskarżone postanowienia organu odwoławczego o stwierdzeniu wniesienia odwołania z uchybieniem terminu, uznać należy za wydane z istotnym naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności art. 122, art. 180 oraz art. 187 § 1 O.p. Bezwzględnym bowiem warunkiem złożenia od decyzji odwołania, jest uprzednie prawidłowe doręczenie jej adresatowi, od tej bowiem dopiero chwili, liczyć należy rozpoczęcie biegu terminu do złożenia środka odwoławczego.

Dopiero zatem po poczynieniu prawidłowych ustaleń w wymienionej kwestii możliwe będzie ustalenie, czy skarżąca złożyła odwołania od decyzji organu I instancji po terminie. Dlatego też, przy ponownym rozpatrywaniu spraw organ powinien przeprowadzić wszystkie niezbędne dowody, zmierzające do wyjaśnienia, czy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej zostały skutecznie doręczone, a jeżeli tak, to z jaką datą doręczenie to nastąpiło

Z przedstawionych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzec należało jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013r., poz. 490). Zasądzona kwota obejmuje uiszczone wpisy sądowe (300 zł), koszty zastępstwa procesowego (720 zł) oraz opłaty skarbowe od pełnomocnictwa (51 zł).