Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 577/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-07-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 16
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie usług opiekuńczych w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 października 2007 r. uwzględniono wniosek K.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienia radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła skarżącemu pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego M.K., który w dniu [...] złożył do akt sądowych stosowne pełnomocnictwo.

Wyrokiem z 6 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę K.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie usług opiekuńczych.

Wniesiona przez pełnomocnika skarżącego skarga kasacyjna z dnia [...]., od wyżej wskazanego wyroku, zawierała również wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

Wyrokiem z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 983/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok tutejszego Sądu z dnia 6 marca 2008 r. oraz decyzje organów administracji publicznej I i II instancji. Z kolei postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 983/08 oddalono wniosek pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie wyroku tego Sądu z dnia 3 czerwca 2009 r. przez zasądzenie od Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie przed sądem I instancji w kwocie [...] zł powiększonej o należny podatek od towarów i usług oraz kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie przed sądem II instancji w kwocie [...] zł powiększonej o należny podatek od towarów i usług.

Jak wskazano w uzasadnieniu tego postanowienia o wynagrodzeniu pełnomocnika ustanowionego z urzędu, za wykonaną pomoc prawną orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny. Jednocześnie zwrócono uwagę pełnomocnikowi skarżącego na obowiązek złożenia oświadczenia stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Pomimo tego pełnomocnik skarżącego do chwili obecnej nie złożył oświadczenia, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Szczegółowe zasady przyznania wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). W myśl § 2 ust. 1 i 3 tego rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy, a także charakter sprawy i wkład pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, przyznane stosownie do ust. 1 wynagrodzenie podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania w tym przedmiocie.

Z kolei przepis § 16 wyżej cytowanego rozporządzenia stanowi, iż wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej obligatoryjnie powinien zawierać oświadczenie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub części.

Jakkolwiek pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną, która była przedmiotem rozpoznania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 3 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 983/08 i zawarł w niej wniosek o zasadzenie kosztów świadczonej pomocy prawnej, to jednak wniosek ten nie wypełniał dyspozycji wyżej przytoczonego § 16 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.

Nie złożył on również w terminie późniejszym wymaganego oświadczenia, o którym mowa powyżej, pomimo wyraźnego pouczenia zawartego w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 983/08.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, brak oświadczenia pełnomocnika, o jakim mowa w § 16 powołanego rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia jego braków, opisanego w art. 49 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 862/05, lex nr 242945).

W tym stanie rzeczy, na podstawie wyżej przytoczonych przepisów, należało orzec jak w sentencji postanowienia.