Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 831/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 25  ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2407
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci
article: Art. 145  par. 1  pkt 1  lit. a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia świadczenia wychowawczego za nienależnie pobrane i zobowiązania do jego zwrotu uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] 2019 r. Prezydent Miasta ustalił, że pobrane przez R. G. na podstawie decyzji z dnia [...] 2017 r. świadczenie wychowawcze na pierwsze dziecko skarżącego P. G. za miesiąc kwiecień 2018 r. w wysokości 500 zł jest świadczeniem nienależnie pobranym i zarządził jego zwrot z ustawowymi odsetkami.

W trakcie prowadzonego postępowania ustalono, iż w przypadku rodziny skarżącego nastąpiły istotne zmiany mające wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego, tj. zmiana sytuacji dochodowej rodziny. Po uwzględnieniu dochodu uzyskanego, zdaniem organu, przekroczone zostało dopuszczalne ustawowo kryterium dochodowe. Mając na uwadze powyższe, wszczęte zostało postępowanie administracyjne mające na celu ustalenie wysokości nienależnie pobranego przez skarżącego świadczenia wychowawczego oraz zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego za kwiecień 2019 r.

Prezydent Miasta stwierdził, że do miesięcznego dochodu rodziny za 2016 r. (który był podstawą do przyznania świadczenia za okres 2017/2018) w wysokości 1.619,00 zł należy zaliczyć miesięczny dochód 1.394,13 zł z tytułu zatrudnienia w "K" Sp. z o. o. oraz dochód w wysokości 224,87 zł miesięcznie z tytułu kwoty zwrotu z US z tytułu niewykorzystanej ulgi na dziecko. Doliczając do powyższego dochodu w wysokości 1.619,00 zł dochód osiągnięty przez skarżącego z tytułu zatrudnienia w firmie "S" Sp. z o. o. w S za miesiąc marzec 2018 r. w wysokości 1.873, 62 zł (jako dochód uzyskany) ustalono, że począwszy od kwietnia 2018 r. miesięczny dochód w przeliczeniu na osobę w rodzinie skarżącego wynosił 837, 16 zł, tj. (1.394,13 zł + 224,87 zł + 1.873, 62 zł) : 4 osoby. Ustalono też, że dochód ten (nawet w wyższej wysokości) jest uzyskiwany w okresie, na jaki weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego ponieważ skarżący podjął jeszcze od 5 marca 2018 r. czynności zlecone na rzecz firmy A Sp. z o.o. w S, natomiast jego żona A. G. od dnia 9 kwietnia 2018 r. rozpoczęła czynności zlecone na rzecz firmy O M. P. z siedzibą w O.

W konsekwencji oznacza to, że począwszy od kwietnia 2018 r. (tj. miesiąca następującego po pierwszym miesiącu od miesiąca, w którym dochód został osiągnięty) skarżący, wobec przekroczenia dopuszczalnej ustawowo kwoty 800,00 zł, nie posiadał uprawnienia do pobierania świadczenia. Ze względu na fakt pobrania świadczenia do kwietnia 2018 r. włącznie, organ uznał, że świadczenie wychowawcze za kwiecień 2018 r. zostało nienależnie pobrane i podlega zwrotowi z odsetkami ustawowymi za opóźnienie.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał przepisy, na których się oparł wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie, tak dotyczące obliczenia dochodu rodziny, jak i uznania wypłaconych świadczeń za nienależnie pobrane - art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz.U. z 2019 r. poz.924) w związku z art. 2, art. 4, art. 5, art. 7, art. 10, art. 13, art. 18, art. 20, art. 25 oraz art. 28 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2019 r. poz. 924).

Od przedmiotowej decyzji - w ustawowym terminie - odwołanie złożył R. G. wnosząc o jej uchylenie oraz polecenie wypłacenia zaległych środków za maj-wrzesień 2018 r. zgodnie z pierwotną decyzją z [...] 2017 r. Skarżący nawiązał do swojego odwołania do SKO z dnia 8 marca 2019 r. (k.118 a.a.) , w którym kwestionował poprawność nowego wyliczenia dochodu jego rodziny w związku z nieuznaniem dochodu za rok 2016 jako dochodu utraconego, pomimo że od 1 marca 2019 r. nie pracuje w firmie K Sp. z o.o. "na etacie", natomiast od 1 kwietnia 2019 r. zdarza mu się pracować w ww. firmie sporadycznie w ramach nowej umowy zlecenia. Ponadto stwierdził, że nie rozumie dlaczego pomimo decyzji SKO z dnia [...] 2019 r. wydano ww. decyzję dotyczącą kwietnia 2018 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania i zbadaniu akt sprawy stwierdziło, powołując się na art. 25 ust. 2 pkt 1- 5 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, iż w rozpatrywanej sprawie zaszły przesłanki nienależnie pobranego świadczenia gdyż świadczenie wychowawcze wypłacone zostało mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczenia wychowawczego albo wstrzymanie wypłaty świadczenia wychowawczego.

Organ odwoławczy podzielił szczegółowe uzasadnienie przeprowadzonych obliczeń dochodu rodziny skarżącego przeprowadzone przez organ I instancji. Kolegium wyjaśniło też, iż organ I instancji weryfikował dochód rodziny z 2016 r., przy uwzględnieniu utraty i uzyskania dochodu w kolejnych latach, co miało wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego w miesiącu kwietniu 2018 r. Zatem pod uwagę brany był dochód skarżącego za 2016 r., do którego organ I instancji prawidłowo doliczył dochód skarżącego uzyskany w marcu 2018 r., gdyż brany jest pod uwagę dochód z miesiąca następującego po miesiącu w którym dochód został osiągnięty (podjęcie zatrudnienia w S Sp. z o o. nastąpiło 1 lutego 2018 r.) oraz prawidłowo, zdaniem Kolegium, uwzględnił dochód za 2016 r. z tytułu zatrudnienia w K Sp. z o.o., nie uznając go za dochód utracony, gdyż po rozwiązaniu stosunku pracy z dniem 28 lutego 2018 r. skarżący zawarł umowy zlecenia z tą firmą na wykonanie usług od 1 kwietnia 2018 r. Co do pracodawcy K Sp. z o.o. Kolegium, tak jak organ I instancji, uznało zatem "ciągłość zatrudnienia".

W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie, podnosząc, że świadczenie za kwiecień 2018 r. pobrał w dobrej wierze i co więcej poinformował MOPS o nowej sytuacji zatrudnienia. Organy nie podjęły jednak trudu wyliczenia jego rzeczywistego dochodu za miesiąc kwiecień 2018 r. z tytułu nowej umowy zlecenia i nie porównały starego utraconego dochodu z tytułu umowy o pracę z wielokrotnie mniejszym dochodem w wysokości 111, 12 za miesiąc kwiecień 2018 r. Uwzględniając ten ostatni dochód, a nie 1394,13 zł obliczony z PIT za 2016 r. i dodając wszystkie inne dochody jego i żony to dochód rodziny na pewno nie przekroczyłby progu dochodowego wymaganego w owym czasie, tj. 800 zł.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. poz. 2020 r., poz. 1647), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przede wszystkim przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu.

Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jej podejmowania. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli zaskarżonych aktów prawnych, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami stwierdzić należy, że w ocenie Sądu rozpatrywana skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem organy rozstrzygające sprawę naruszyły przepisy prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie bowiem z art. 25 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2018 poz. 2134, zwanej dalej "ustawą") w zw. z art. 6 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz.U. z 2019 r. poz.924), osoba, która pobrała nienależnie świadczenie wychowawcze, jest obowiązana do jego zwrotu. W myśl ust. 2 art. 25, za nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze uważa się świadczenie wychowawcze wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczenia wychowawczego albo wstrzymanie wypłaty świadczenia wychowawczego, jeżeli osoba pobierająca to świadczenie była pouczona o braku prawa do jego pobierania ustawy.

Podstawą faktyczną uprawniającą do przyznania i pobierania tzw. 500 plus, w okresie 2017/2018, było nieprzekroczenie kryterium dochodowego, tj. 800 zł. na osobę w rodzinie, przy czym, jak prawidłowo wyjaśniło Kolegium, podstawa ta istnieć musiała nie tylko w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenie ale przez cały okres jego pobierania.

Wobec poinformowania organu I instancji przez skarżącego o zmianach w sytuacji dochodowej rodziny (dotyczące dochodów jego i żony), organ zobowiązany był, uwzględniając zgłoszone zmiany, ocenić, czy miały one wpływ na pobierane świadczenie.

Skarżący podał, m.in. że od 1.03.2018 r. podjął pracę w S Sp. z o. o. w S, od 5.03.2018 r. wykonuje czynności zlecone na rzecz A Sp. z o.o. w S, a nadto od dnia 1.04.2018 r. ponownie świadczy usługi na rzecz Grupa K Sp. z o. o. Poinformował także (i przedłożył dokumenty), że do dnia 28.02.2018 r. był zatrudniony w Grupa K Sp. z o. o. na podstawie umowy o pracę, a od dnia 1.04.2018 r. świadczy na jej rzecz usługi na podstawie umowy zlecenia. Następnie skarżący przedłożył zaświadczenia o dochodach za miesiąc marzec i kwiecień 2018 r. z firm S Sp. z o. o. i A Sp. z o. o. oraz zaświadczenie o dochodach za miesiąc maj 2018 r. z Grupa K Sp. z o. o. w Z (k.103).

Wobec powyższych ustaleń organy prawidłowo uznały, że należy uwzględnić dochody z nowych źródeł zatrudnienia (S Sp. z o. o. w S i A Sp. z o.o. w S), doliczając je do dochodu rodziny skarżącego, zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy. Wykazano też, że skarżący osiągnął dochody z nowych źródeł także w następnych miesiącach roku 2018 r. (do września), przy uwzględnieniu także dochodów żony skarżącego.

Prawidłowo także dochody z [...] Kopalnie [...] Sp. z o.o. osiągnięte przez skarżącego w 2016 r., wobec rozwiązania umowy ze skutkiem na dzień 28 lutego 2018 r., uznano za utracone.

Co do dochodów z tytułu świadczonych usług na rzecz Grupa K Sp. z o. o.

zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy, uznały natomiast, że - wobec podjęcia przez skarżącego ponownie pracy w Grupa K Sp. z o. o. w okresie 3 miesięcy od dnia utraty dochodu spowodowanego ustaniem zatrudnienia w tej firmie - istnieje ciągłość zatrudnienia, co powoduje, zgodnie z art. 7 ust.3a ustawy, niestosowanie przepisów o utracie dochodu. W konsekwencji do dochodu rodziny zaliczony został dochód, jaki skarżący uzyskał w ww. przedsiębiorstwie w roku 2016, tj. roku bazowym, stanowiącym podstawę do przyznania świadczenia na okres 2017/2018.

Sposób obliczenia jednak dochodu z tytułu zatrudnienia w firmie Grupa K Sp. z o. o. jest – w świetle przepisu art. 2 pkt 19 i 20 w zw. z art. 7 ust. 3a ustawy, zdaniem Sądu – wadliwy.

Prawo do świadczenia wychowawczego ustala się bowiem z uwzględnieniem określonych ustawą przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu. Przez dochód rodziny należy rozumieć sumę dochodów członków rodziny (art. 2 pkt 4 ustawy), a przez dochód członka rodziny przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1-3a (art. 2 pkt 2 ustawy).

Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 1 ustawy w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, lub po tym roku, ustalając ich dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego. W myśl ust. 2, w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, ustalając dochód członka rodziny lub dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, osiągnięty w tym roku dochód dzieli się przez liczbę miesięcy, w których dochód ten był uzyskiwany, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego. Z kolei w myśl ust. 3 art. 7 ustawy w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego po roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, dochód ich ustala się na podstawie dochodu członka rodziny lub dochodu dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego. Art. 7 ust. 3a stanowi natomiast, że przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu nie stosuje się do dochodu z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i dochodu z tytułu wyrejestrowania lub rozpoczęcia pozarolniczej działalności gospodarczej, jeżeli członek rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego utracili dochód z tych tytułów i w okresie 3 miesięcy, licząc od dnia utraty dochodu, uzyskali dochód u tego samego pracodawcy lub zleceniodawcy lub zamawiającego dzieło lub ponownie rozpoczęli pozarolniczą działalność gospodarczą.

Zgodnie z art. 2 pkt 19c ustawy utrata dochodu oznacza utratę dochodu spowodowaną utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a z kolei na podstawie art. 2 pkt 20c ustawy, uzyskanie dochodu oznacza uzyskanie dochodu spowodowane uzyskaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Wobec powyższych rozwiązań prawnych za utratę dochodu rozumie się zatem utratę dochodu spowodowaną m.in. utratą zatrudnienia, a w orzecznictwie sądowym zgodnie przyjmuje się, że nie chodzi jedynie o utratę zatrudnienia w całości ale dla przyjęcia utraty dochodu wystarczająca jest utrata zatrudnienia w części, np. wskutek zmniejszenia wymiaru czasu pracy i płacy. Z kolei uzyskanie dochodu to m.in. uzyskanie go wskutek podjęcia zatrudnienia.

Biorąc pod uwagę ww. przepis, stwierdzić należy, że niewątpliwie skarżący z chwilą zakończenia umowy o pracę w dniu 28 lutego 2018 r. w firmie Grupa K Sp. z o. o. w Z utracił dochód z tego tytułu w wysokości 1.394,13 zł miesięcznie (dochód wyliczony przez organ na podstawie PIT-11 za 2016 rok po odliczeniu zaliczki i składek podzielony przez 12 miesięcy). Co istotne, skarżący dochodu tego nie "odzyskał" podejmując od 1 kwietnia 2018 r. świadczenie usług na rzecz tej samej firmy na podstawie umowy zlecenia (15 zł brutto za godzinę), uzyskując w miesiącu maju 2018 r. wynagrodzenie w wysokości 82,88 zł. (organ nie ustalił wynagrodzenia z tego tytułu za kwiecień 2018 r.) Dlatego Sąd nie podzielił stanowiska organów, że ponieważ nie nastąpiła przerwa w zatrudnieniu skarżącego wynosząca u tego pracodawcy powyżej 3 miesięcy (uzasadniająca uznanie dochodu za utracony), to przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu nie stosuje się do oceny sytuacji dochodowej skarżącego. Uwzględnia bowiem ono jedynie brak przerwy w zatrudnieniu skarżącego powyżej 3 miesięcy, a w zupełności pomija fakt, że dochody osiągane przez niego od maja 2018 roku u tego samego pracodawcy nie są takie same jak te osiągane do 28 lutego 2018 r. Wynika to nie tylko z porównania wynagrodzeń ale i z wysokości opłacanych przez pracodawcę składek na ubezpieczenie zdrowotne (k.108 a.a). Przepisu art. 7 ust. 3a ustawy nie należy odczytywać w oderwaniu od przepisów art. art. 7 ust.1-3 w związku z art. 2 pkt 2 i 4 ustawy. Skoro przepis art. 7 ust. 3 ustawy w przypadku uzyskania dochodu pozwala na powiększenie dochodu członka rodziny o kwotę osiągniętego dochodu jedynie wówczas gdy dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na które jest ustalane prawo do świadczenia wychowawczego, to nie można przy kontynuacji zatrudnienia pominąć zarówno faktu, jak i wysokości dochodu. Wg Sądu, przepis art. 7 ust. 3a ustawy należy odczytywać w ten sposób, że przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu nie stosuje się, jeżeli członek rodziny utraci dochód m.in. z tytułu zatrudnienia i w okresie 3 miesięcy, licząc od dnia utraty dochodu, uzyska go ponownie u tego samego pracodawcy, ale nie chodzi o uzyskanie jakiegokolwiek dochodu ale dochodu w wysokości co najmniej odpowiadającej dochodowi utraconemu. Aby organ mógł zastosować przepis art. 7 ust. 3a ustawy musi zaistnieć nie tylko kontynuacja zatrudnienia u tego samego pracodawcy (bez względu na podstawę prawną tego zatrudnienia) ale też kontynuacja w uzyskiwaniu dochodu (dochód uzyskany w okresie 3 miesięcy nie może być niższy niż dochód utracony).

W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Skarżący, jak wyżej podano, nie podjął zatrudnienia na tych samych warunkach i w okresie 3 miesięcy nie uzyskał dochodu w tej samej wysokości. Ustalając zatem aktualny dochód rodziny skarżącego nie można uwzględniać dochodu za rok 2016 r. z tytułu zatrudnienia w firmie Grupa K Sp. z o. o. w Z gdyż na podstawie umowy zlecenia skarżący nie uzyskał dochodu w dotychczasowej wysokości, który utracił z chwilą zakończenia umowy o pracę.

Powyższe stanowisko Sądu na tle analogicznych przepisów dotyczących świadczeń rodzinnych zaaprobował NSA w wyroku z dnia 24 września 2020 r. I OSK 783/19, stwierdzając, że "Aktualna sytuacja finansowa determinowana jest nie tylko nawiązaniem lub rozwiązaniem stosunku pracy bądź podjęciem lub zakończeniem zatrudnienia w inny sposób, lecz również wszelkimi zmianami związanymi z zatrudnieniem lub inną pracą zarobkową określonej osoby wpływającymi na zmniejszenie jej dochodów".

Wobec powyższego należy stwierdzić, że organy orzekające w sprawie dokonały wadliwej wykładni art. 7 ust. 3a ustawy, co rzutuje bezpośrednio na treść wydanego rozstrzygnięcia. Ponadto jak wynika z oświadczenia skarżącego po rozwiązaniu umowę o pracę z Grupa K Sp. z o. o. w Z zawarł on korzystniejszą finansowo umowę o pracę z S Sp. z o.o. w S, a organy nie ustaliły żadnych faktów, które mogłyby pozwolić na uznanie, że skarżący dopasował w sposób celowy swój dochód w celu otrzymania/utrzymania świadczenia.

Ponownie rozpoznając sprawę organy, uwzględniając wyżej przedstawione stanowisko Sądu, ponownie ustalą dochód rodziny i ocenią, czy skarżący przekroczył ustawowe kryterium dochodowe uprawniające do pobrania świadczenia w miesiącu kwietniu 2018 r. Uwzględniając, iż od dnia 1 kwietnia 2018 r. skarżący podjął zatrudnienie w firmie w firmie Grupa K Sp. z o. o. w Z z innym niż poprzednio, zmniejszonym wynagrodzeniem, organy w ponownie przeprowadzonym postępowaniu obliczą dochód rodziny skarżącego, przyjmując, że zakończenie z Grupa K Sp. z o. o. w Z umowy o pracę oznacza "utratę zatrudnienia", a zawarcie umowy zlecenia oznacza "uzyskanie zatrudnienia" w rozumieniu ustawy.

W tym stanie rzeczy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374 ze zm.).

Odnosząc się do podniesionej w skardze kwestii orzeczenia SKO z dnia 23 maja 2019 r. o uchyleniu decyzji I instancji i umorzeniu postępowania, podnieść należy, iż nie miało ono wpływu na wynik nin. sprawy. Dotyczyło bowiem postępowania w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej świadczenie z dnia [...] 2017 r. i stwierdzało jedynie, że wobec upływu okresu, na jaki zostało ono przyznane, decyzja ta nie mogła być już uchylona w trybie art. 27 ust. 1 ustawy. Z kolei postępowanie będące przedmiotem kontroli Sądu to odrębne postępowanie dotyczące stwierdzenia, czy pobrane na podstawie decyzji z dnia [...] 2017 r. świadczenie stało się, wskutek zmian sytuacji dochodowej, nienależne, a w związku z tym, czy należy orzec o jego zwrocie.

Ze względu na przedmiot zaskarżenia Sąd nie może nakazać wypłaty skarżącemu świadczenia wychowawczego za okres maj – wrzesień 2018 r., ale po ponownej weryfikacji dochodów rodziny skarżącego, organ I instancji zobowiązany będzie ustosunkować się do tego żądania.