Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 538/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 99 ust. 1 pkt 3b, art. 136
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art. 130
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 14 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant Starszy asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2014 roku sprawy ze skargi P.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013r., poz. 267), art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30, poz. 151 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania P.C. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...] o skierowaniu P. C. na badanie psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z dnia 13 lutego 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zwrócił się do organu I instancji o skierowanie P.C. na badania psychologiczne w związku z otrzymaniem łącznie 29 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od dnia 24 lipca 2011 r. do dnia 07 kwietnia 2012r.

Starosta [...] pismem z dnia 20 lutego 2014r. poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na badania psychologiczne.

W dniu 11 marca 2014 r. skarżący zwrócił się o wstrzymanie postępowania z uwagi na odbycie w dniu 8 marca 2014 r. szkolenia na podstawie art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W piśmie z dnia 25 marca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził, że wniosek o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest w dalszym ciągu aktualny.

W dniu 1 kwietnia 2014 r. Starosta [...] , na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, skierował skarżącego na badanie psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. W uzasadnieniu podał, ze decyzja jest konsekwencją przekroczenia 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

W odwołaniu skarżący podniósł, że brał udział w szkoleniu w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego "redukującym" punkty o 6. Wskazał, że w dniu 2 kwietnia 2014 r. przedłożył w organie I instancji orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do treści art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli:

kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka

działającego podobnie do alkoholu,

przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu

drogowego,

c)w okresie próbnym popełniła dwa wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji,

d)kierowała pojazdem, który uczestniczył w wypadku drogowym, w następstwie którego inna osoba poniosła śmierć lub doznała obrażeń, o których mowa wart. 156

§ 1 lub art. 157 § 1 Kodeksu karnego;

Organ odwoławczy wyjaśnił, że organy ruchu drogowego stwierdziły, że skarżący w okresie od dnia 24 lipca 2011 r. do dnia 7 kwietnia 2012r., 4-krotnie dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego, za co uzyskał 29 punktów. Okoliczność ta wynika wprost z dokumentu urzędowego - wniosku wystawionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 13 lutego 2014r. sporządzonego na podstawie przepisu art. 99 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o kierujących pojazdami oraz dodatkowo potwierdzona pismem z dnia 25 marca 2014r.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że zarówno organ I instancji, jak również tut. Kolegium nie jest organem prowadzącym ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, bowiem ewidencję taką, zgodnie z obecnie obowiązującym § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, prowadzi co do zasady Komendant Wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Starosta zaś orzekając w przedmiotowej sprawie związany był domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym, tj. sformalizowanej informacji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], co do uzyskania przez skarżącego liczby punktów karnych uzasadniających wydanie decyzji o skierowaniu na badanie psychologiczne. Wyjaśniono, że organ administracji nie może dokonywać oceny zasadności uznania, czy ktoś przekroczył przepisy ruchu drogowego czy też "prawidłowości zakwalifikowania" przekroczenia przepisów ruchu drogowego przez osobę, wobec której komendant wojewódzki Policji wystąpił z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji (analogicznie należy przyjąć, iż zasada ta odnosi się do wniosku po skierowanie na badania psychologiczne).

Ponadto Kolegium podkreśliło, że szkolenie, o którym pisze skarżący przeprowadzane jest na podstawie art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym. Odbycie szkolenia powoduje zmniejszenie liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, o ile szkolenie to rozpoczęło się przed przekroczeniem limitu 24 punktów karnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zaistniały stan faktyczny, wypełnia dyspozycję wyżej przywołanego art. art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, co stanowi o podjętym w sprawie rozstrzygnięciu. Organ wyjaśnił, że wydana decyzja nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany.

Odnosząc się natomiast do przedłożonego orzeczenia psychologicznego z dnia 1 kwietnia 2014 r. Kolegium podniosło, że nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, albowiem odnosi się ono wyłącznie do prawa jazdy kategorii C, podczas, gdy strona posiada prawo jazdy kategorii B, a także zostało ono wydane na podstawie art. art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, który odnosi się do osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii Cl, Cl+E, C, C+E, Dl, Dl+E, D i D+E lub uprawnienia do kierowania tramwajem, podczas gdy badania i orzeczenie lekarskie przeprowadzone w wyniku wydania zaskarżonej decyzji winny zostać wydane na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o kierujących pojazdami.

W skardze z dnia 4 czerwca 2014 r. P.C. wniósł o uchylenie powyższej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji. Podniósł, że odbył szkolenie w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w [...] w dniu 8 marca 2014r., redukujące liczbę posiadanych punktów o 6, a punkty i tak nie zostały mu zmniejszone. Skarżący wskazał, że za jedno naruszenie otrzymał podwójną karę. Zabranie prawa jazdy na okres jednego roku jest pierwszą karą, grzywna jest tutaj drugą karą, otrzymane punkty karne stanowią dolegliwość powodującą możliwość utraty uprawnień - trzecia kara, nie wspominając o karze pozbawienia wolności w zawieszeniu i nadzoru kuratora- kara czwarta i piąta. Podniósł, że sąd go nie poinformował, że będzie karany po raz kolejny. Skarżący podkreślił, że w świetle orzeczenia psychologicznego z dnia 1 kwietnia 2014r. nie ma przeciwwskazań do kierowania pojazdami zarówno w kategorii B jak i C, gdyż badania te są przeprowadzone w takim zakresie przez uprawnionego psychologa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 14 października 2014 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Wniósł o rozważenie przez Sąd naruszenia przez organ administracji art. 136 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga P. C. jest niezasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanej ustawy).

Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl natomiast przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 24 kwietnia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] o skierowaniu P. C. na badania psychologiczne. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania administracyjnego ani prawa materialnego, co skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji, bowiem są one zgodne z prawem.

Bezsporna w rozpatrywanej sprawie jest okoliczność, że skarżący przekroczył dopuszczalny limit punktów karnych, bowiem za poszczególne naruszenia przepisów ruchu drogowego otrzymał 29 punktów. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. nr 30, poz. 151 ze zm.) – dalej u.k.p. Zgodnie z tym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Starosta decyzję tę wydaje na podstawie wniosku organu kontroli ruchu drogowego, o czym stanowi art. 99 ust. 2 pkt 2 u.k.p.

Organ I instancji wydał swe rozstrzygnięcie kierując się wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 13 lutego 2014 r. (k. 2 akt admin.), z którego wynika, że skarżący w okresie od 24 lipca 2011 r. do 7 kwietnia 2012 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za które otrzymał łącznie 29 punktów. Komendant Wojewódzki Policji w [...] potwierdził zasadność swojego wniosku w piśmie z dnia 25 marca 2014 r. (k. 13). Według ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, decyzje wydawane na podstawie wyżej przytoczonej regulacji u.k.p., podobnie jak decyzje wydawane na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 t.j. ze zm.), są rozstrzygnięciami związanymi. Oznacza to, że jeżeli wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego Policji został sporządzony na podstawie wpisów ostatecznych, to organ zobligowany jest skierować kierującego na badania psychologiczne. Nie można w tym miejscu pominąć, iż według treści art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. Ponieważ przed upływem roku od dnia popełnienia pierwszego z wykroczeń czyli po 24 lipca 2011 r. , a przed 24 lipca 2012 r. (ostatnie z naruszeń stwierdzono w dniu 7 kwietnia 2012 r.) kierowca dopuścił się naruszeń, na których podstawie przypisana została łączna liczba 29 punktów, to pierwszy z tych wpisów nie mógł ulec usunięciu ze względu na art. 130 ust. 2 u.p.r.d.

W toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze skarżący podniósł, że odbył szkolenie w trybie art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, co powinno stanowić podstawę do zmniejszenia posiadanej liczby punktów. W ocenie organu administracji odbyte w dniu 8 marca 2014 r. szkolenie nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, bowiem skarżący przystąpił do niego już po uzyskaniu 29 punktów.

Wobec tak zarysowanego przedmiotu sporu należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 130 ust. 1 u.p.r.d. Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się zaś odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 – 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się, zgodnie z art. 130 ust. 2 ustawy, po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty (w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy, tj. kierowców w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy – 20 punktów).

Wprowadzenie do porządku prawnego systemu punktowego za naruszenia przepisów ruchu drogowego miało na celu zdyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ruchu drogowego oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu tych przepisów. Przekroczenie przez kierującego pojazdem 24 punktów w ciągu 1 roku od dnia pierwszego naruszenia powoduje określone konsekwencje. W takim przypadku kierujący pojazdem winien liczyć się z zatrzymaniem prawa jazdy, skierowaniem na badania psychologiczne – jak w rozpoznawanej sprawie oraz skierowaniem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Użyty przez ustawodawcę w przepisie art. 99 u.k.p. zwrot "starosta wydaje decyzję", oznacza, że osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdami "podlega" skierowaniu na badania psychologiczne. Jak już powyżej wyjaśniono kompetencja starosty do orzeczenia w drodze decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne ma charakter związany, wykluczający tym samym jakąkolwiek sferę uznania administracyjnego, a warunkiem wydania decyzji w tym przedmiocie jest stwierdzenie, w oparciu o wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, że osoba posiadająca uprawnienie przekroczyła 24 punkty otrzymane na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy.

Ustawa w art. 130 ust. 3 dopuszcza możliwość uczestniczenia kierowcy wpisanego do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w szkoleniu na własny koszt, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zestawienie tego przepisu z treścią ust. 2 uprawnia zaś do przyjęcia, że odbycie przez kierowcę szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jeśli szkolenie kierowca odbył już po przekroczeniu liczby 24 punktów wpisanych do ewidencji, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy. Regulację taką zawiera § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488) wskazując, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że nie jest dopuszczalne zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, na skutek uczestnictwa w szkoleniu, w sytuacji, gdy odbycie szkolenia nastąpiło już po przekroczeniu 24 punktów, wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 275/10 – Lex nr 745196, z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10 – Lex nr 990279, z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1721/10 – Lex nr 1069603 oraz z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 73/11 – niepubl., z dnia 12 lutego 2014 r. sygn. I OSK 1757/12, Baza orzeczeń CBOIS). Skład orzekający w niniejszym postępowaniu w pełni podziela zaprezentowany pogląd, zatem nie jest zasadny zarzut skarżącego, że organy powinny wziąć pod uwagę okoliczność ukończenia w dniu 8 marca 2014 r. przez skarżącego szkolenia w trybie art. 130 ust. 3 ustawy. Wyjaśnić należy, że powołane rozporządzenie z dnia 25 kwietnia 2012 r. w § 9 daje możliwość osobie zainteresowanej uzyskania od Policji ustnej informacji lub zaświadczenia o wpisach w ewidencji, ostatecznych i tymczasowych, dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez siebie naruszeniom. Informacji udziela się lub zaświadczenie wydaje się w każdej jednostce organizacyjnej Policji posiadającej odpowiednie możliwości techniczne. Zatem skarżący mógł z własnej inicjatywy wystąpić do organu o udzielenie informacji o posiadanych punktach i w odpowiednim czasie odbyć szkolenie. W tym miejscu warto zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2013 r. sygn. I OSK 855/12, w którym uznano, że ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowania w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Jeżeli jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji a więc w drodze czynności materialno-technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, to kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, może być jedynie rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność (publ. Baza orzeczeń CBOIS). Zatem organy administracyjne w postępowaniu w sprawie skierowania na badania psychologiczne związane były liczbą punktów wpisanych do ewidencji kierowców. Ponieważ organ, do którego wpływa wniosek właściwego komendanta jest nim związany, to nie jest uprawniony do weryfikowania, czy wpisy ostateczne na dzień sporządzenia wniosku nadal są ujęte w ewidencji, czy też w okresie po skierowaniu wniosku nastąpiło ich wykreślenie. Innymi słowy, starosta w ramach postępowania wyjaśniającego nie jest uprawniony do tego, aby podważać skuteczność wpisów ostatecznych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Próby kwestionowania prawidłowości dokonanych wpisów, skarżący może podejmować w innym postępowaniu prowadzonym przed organami Policji.

Odnosząc się natomiast do wskazywanego podwójnego ukarania skarżącego to wyjaśnić należy, że naruszenie przepisów dotyczących ruchu drogowego rodzi dwojakie konsekwencje, zarówno na gruncie karnym jak i na gruncie administracyjnoprawnym. Wskazana w treści art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p. regulacja nie jest natomiast sankcją karną. Obowiązek poddania się badaniom psychologicznym w sytuacji stwierdzenia przekroczenia limitu 24 punktów karnych ma na celu stworzenie mechanizmów minimalizujących zagrożenia w ruchu drogowym ze strony kierowców notorycznie naruszających przepisy o ruchu drogowym. Podnoszony więc w skardze zarzut zastosowania wobec skarżącego podwójnej sankcji za jeden czyn nie jest uprawniony. Są to bowiem dwie niezależne od siebie i nie konkurujące ze sobą sankcje.

W zakresie podniesionego na rozprawie zarzutu naruszenia przez organ administracji art. 136 ust. 2 u.k.p. to również w ocenie Sądu jest niezasadny. Należy przede wszystkim wskazać, iż z dniem 19 stycznia 2013r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami. Jednakże z mocy art. 136 ust. 1 powołanej ustawy w stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem 4 stycznia 2016r. i naruszenia te skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. Naruszenia popełnione przed dniem 4 stycznia 2016 r. i odpowiadające im otrzymane punkty usuwa się z ewidencji z upływem roku od dnia naruszenia (ust. 2 art. 136). W ocenie Sądu przepis art. 136 ust. 2 nie znajduje zastosowania w przypadku skarżącego, bowiem przekroczenie limitu dopuszczalnych 24 punktów karnych nastąpiło przed wejściem w życie przedmiotowej ustawy. Ostatnie naruszenie przez skarżącego przepisów ruchu drogowego, które spowodowało przekroczenie limitu punktów, miało miejsce w dniu 7 kwietnia 2012 r.- 10 pkt. Skarżący uzyskał 29 punktów karnych w ciągu roku od popełnienia pierwszego naruszenia , zatem nie było podstaw do ich usunięcia z ewidencji. Podkreślić należy, że – jak wskazano wyżej - art. 130 ust. 1 p.r.d. jednoznacznie określa, iż organem prowadzącym ewidencję kierowców naruszających przepisy o ruchu drogowym jest Policja. Tylko ten organ zatem jest uprawniony zarówno do dokonywania wpisu przypisanych kierowcy punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jak i do ich usuwania. Biorąc pod uwagę treść przepisu art. 136 ust. 2 w związku z ust. 1 u.k.p. stwierdzić należy, że skarżący, skoro miał wątpliwości co do zasadności wpisów w ewidencji, powinien był je zakwestionować w drodze odrębnego postępowania przez organem Policji. Starosta natomiast nie ma żadnych możliwości ingerowania w zapisy zawarte ewidencji punktów karnych, stąd też nie naruszył treści art. 136 ust. 2 powołanej ustawy.

W zakresie natomiast przedstawionego przez skarżącego orzeczenia psychologicznego z dnia 1 kwietnia 2014 r. nr 416/11/A stwierdzającego brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem kat. C to również nie mogło odnieść skutku w przedmiotowym postępowaniu. Badanie przeprowadzono na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., czyli w sytuacji osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnień w zakresie kat. C, Cl+E, C, C+E, Dl, Dl+E, D i D+E (...) , podczas gdy badania i orzeczenie lekarskie przeprowadzone w wyniku wydania zaskarżonej decyzji powinny zostać wydane na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b powołanej ustawy. Dodatkowo warto zaznaczyć, że jak wynika z wyjaśnień Pracowni Psychologii Transportu ZPK A w [...] z dnia 8 kwietnia 2014 r. (k. 20 akt admin.) badania przeprowadzono w celu umożliwienie przystąpienia do egzaminu na kategorię C. Skarżący nie poinformował psychologa o otrzymaniu decyzji dotyczącej skierowania na badania psychologiczne w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych. Skarżący ma uprawnienie jedynie w zakresie kategorii B.

Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżone decyzje są zgodne z prawem materialnym, nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które dawałoby podstawę do wyeliminowania rozstrzygnięć z obrotu prawnego.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.

Ab/