Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 295/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-06-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym, z urzędu w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzania kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry p o s t a n a w i a: zawiesić postępowanie sądowe w sprawie.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] grudnia 2014 r., wymierzającą K. K.(dalej powoływany także jako Skarżący) karę pieniężną w wysokości 24 000 zł z tytułu urządzania gry na automacie poza kasynem gry.

Skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. do sądu administracyjnego złożył Skarżący, zarzucając m.in. naruszenie art. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że został już prawomocnie skazany wyrokiem sądu karnego za urządzanie gier hazardowych, dlatego też nie powinien być karany po raz kolejny.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Postępowanie sądowe podlegało zawieszeniu.

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r.,

poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Koniecznym warunkiem zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na wskazanej podstawie jest sytuacja, gdy

w postępowaniu wyłoniło się zagadnienie prawne (prejudykat) pozostające

w związku przyczynowym z wynikiem rozpoznawanej sprawy i mające wpływ na jego treść, którego sąd nie jest w stanie rozstrzygnąć we własnym zakresie, jako że rozstrzyga o nim inny organ lub sąd.

Taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej.

Wskazać bowiem należy, że postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 1979/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie kary pieniężnej przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "Czy przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialność za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007r., nr 111, poz. 765 ze zm.) są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej?". Pytanie to zostało zarejestrowane w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 32/12. W ocenie Sądu pytającego, omawiana regulacja prawna jest niezgodna z zasadą zaufania obywatela do państwa i prawa oraz z zasadą racjonalności działań ustawodawcy, wypływającymi w ustanowionej w art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawnego.

Ponieważ przedmiotowe postępowanie dotyczy kary pieniężnej nałożonej na osobę fizyczną, dlatego też Sąd doszedł do przekonania, że opisana kwestia prejudycjalna ma bezpośredni wpływ na wynik niniejszego postępowania. Zaznaczyć bowiem należy, że Skarżący na początku 2015 r. został już prawomocnie skazany na karę pozbawienia wolności i karę grzywny za urządzanie gier hazardowych w różnych lokalach gastronomicznych. Nie sposób zatem wykluczyć, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu sądowym.

Końcowo jedynie należy zaznaczyć, że w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2015 r. Sąd odmówił zawieszenia postępowania sądowego w sprawie, jednakże wówczas rozpoznawał wniosek Skarżącego o zawieszenie postępowania, w którym ten nie wskazał istotnych okoliczności, mogących wpłynąć za pozytywne rozpatrzenie jego wniosku.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.