Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 516/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 23 i 24
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2008 roku sprawy ze skargi P. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) lutego 2008 r. nr (...) w przedmiocie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty S. z dnia (...) sierpnia 2007 roku nr (...)


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 4 lipca 2007 r. Wójt Gminy M. wystąpił do Starosty S. o uzgodnienie środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na wykonaniu instalacji krusząco - sortującej na terenie kopalni kruszyw naturalnych "N." w N., gmina M. na działce ew. nr (...) przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia.

Postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2007r. znak: (...) Starosta S. działając na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. oraz art. 48 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 129, póz. 902 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573

ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy M. z dnia 4 lipca 2007 r. postanowił uzgodnić środowiskowe uwarunkowania dla wyżej wymienionego przedsięwzięcia. Jednocześnie Starosta określił warunki jakie powinna spełniać przedmiotowa instalacja. W uzasadnieniu postanowienia Starosta wskazał, iż przedmiotowe przedsięwzięcie zalicza się do mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 46 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w związku z zapisem § 3 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W oparciu o ustalenia wynikające ze sporządzonego w sprawie Raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko

w punkcie drugim postanowienia określono rozwiązania techniczne i organizacyjne, jakie inwestor obowiązany jest zrealizować celem ograniczenia emisji jakie występować będą w trakcie eksploatacji instalacji, w szczególności hałasu

i zapylenia. W ocenie organu uzgadniającego spełnienie tych wymagań pozwoli na ograniczenie wielkości emisji do poziomu dopuszczalnego z punktu widzenia przepisów o ochronie środowiska. Dlatego też Starosta uznał, iż nie ma przeszkód faktycznych, jak i formalno-prawnych do uzgodnienia przedsięwzięcia.

Pismem z dnia 7 września 2007r. powyższe postanowienie zaskarżył P. P. Wnosząc o stwierdzenie jego nieważności, zarzucił iż wydane zostało

z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem wnoszącego zażalenie przedmiotowe postępowanie prowadzi do legalizacji wybudowanego i funkcjonującego od 1,5 roku zestawu zagrażającego zdrowiu i życiu sąsiadów. P. P. wyjaśnił, iż działka nr (...) przeznaczona jest w planie miejscowym pod eksploatację kopaliny pospolitej, a nie pod składowanie odpadów, czy też odzysk i pracę zespołu krusząco-sortującego, wywołującego zagrożenie zdrowia i życia. Poprzednio instalacja była również wykorzystywana do kruszenia przywożonych odpadów, nie tylko kamienia. Na działce nr (....) której właścicielem jest P. P. od 2002 r. rozpoczęto budowę siedliska. Na około 10 ha gospodarstwie P. P. prowadzi prace od wczesnej wiosny do późnej jesieni. W odległości 20 m od działki nr (...) wybudowany został zespół krusząco-sortujący bez wymaganego zezwolenia. Mimo, iż została nakazana rozbiórka tego obiektu, nadal on funkcjonuje na tym terenie,

a sposób demontażu pozwala na uruchomienie instalacji w ciągu dwóch godzin. Oddziaływanie instalacji sięga setek metrów. Dotychczas stosowne organy miały wiele zastrzeżeń do działalności kruszarki, której hałas był słyszalny w najbliższych miejscowościach i w znacznym stopniu ograniczał spokój właścicieli działek sąsiednich. Ogromne zapylenie uniemożliwiło pracę w gospodarstwach oraz wywoływało straty materialne w sadzie, pasiekach oraz powodowało stany zapalne spojówek, jamy ustnej, utrudniało oddychanie. Wibracje oraz hałas powodowały drżenie całego ciała, stres, ból głowy, złe samopoczucie. Zdaniem P. P. praca instalacji przyczyniła się do śmierci jednego z sąsiadów.

Postanowieniem z dnia (...) lutego 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działające na podstawie art. 127 § 2 k.p.a. w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, po rozpatrzeniu pisma P. P. z dnia 7 września 2007r. jako zażalenia na postanowienie Starosty S. z dnia (...) sierpnia 2007 r. znak: (...) uzgadniające środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na wykonaniu instalacji krusząco-sortującej na terenie kopalni kruszyw naturalnych "N." w N., gmina M. na działce ew. nr (...) orzekło na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. o uchyleniu zaskarżonego postanowienia Starosty S. z dnia (...) sierpnia 2007r. znak: (...) i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium podniosło, iż obowiązkiem organu uzgadniającego jest stwierdzenie, czy zamierzone oddziaływanie mieści się

w wyznaczonych przez przepisy granicach, czy też je przekracza. Gdy organ uzna, że zamierzona emisja, pod pewnymi warunkami nie przekracza wyznaczonych standardów i nie prowadzi do zagrożenia stanu środowiska, a szczególności - zdrowia

i życia ludzi, wówczas powinien uzgodnić z punktu widzenia ochrony środowiska zamierzone przedsięwzięcie. Natomiast dostrzegając zagrożenie powinien odmówić uzgodnienia. W obu tych przypadkach organ uzgadniający nie działa na podstawie aktu wiedzy, ale na podstawie przepisu prawnego, niezależnie od jego podbudowy naukowej. Organ nie zajmuje stanowiska dlatego, że ma wiedzę o wielkości i skutkach zamierzonej emisji, ale dlatego, że jest w stanie stwierdzić, czy zamierzona emisja mieści się w dopuszczalnych przez przepisy standardach, czy też je przekracza. Rola organu sprowadza się w tego rodzaju sprawach do kontroli zachowania standardów wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawne. Powyższa konstatacja w ocenie Kolegium prowadzi do wniosku, iż organ uzgadniający winien uzasadnić swoje stanowisko w kontekście ustawowych standardów wskazując dopuszczalne wielkości emisji. W niniejszej sprawie odnosi się to szczególnie do emisji hałasu i zapylenia. Określając warunki funkcjonowania inwestycji, mając na celu ochronę środowiska, organ winien powołać owe standardy oraz wykazać, że dochowanie stawianych przed inwestorem warunków zapewni zachowanie wyznaczonych przepisami prawa standardów. W przeciwnym razie organ naraża się na zarzut dowolności działania. Kolegium uznało, iż przykładem niefrasobliwości organu pierwszej instancji może być brak odniesienia się do czasu pracy instalacji w ciągu doby. W raporcie poza wskazaniem sezonu oraz pory dnia pracy zespołu krusząco-sortującego zawarto zastrzeżenie, że z uwarunkowań wynikających z rozprzestrzeniania się hałasu urządzenie może pracować tylko przez 2 godziny w odniesieniu do 8 godzin. Z tego samego względu linia sortująca nie powinna być eksploatowana dłużej niż 3 godziny

w ciągu 8 godzin odniesienia. Liczba pojazdów ciężkich nie przekroczy 3 poj/8h. Tymczasem uzgadniające środowiskowe uwarunkowania postanowienie nie zawiera jakiejkolwiek wzmianki w tym zakresie. Kolegium zwróciło uwagę, iż raport należy traktować nie jako opinię biegłego, ale jako uzupełnienie (część składową) wniosku. Organ uzgadniający winien samodzielnie ocenić wpływ inwestycji na środowisko na podstawie przewidzianych przepisami prawa standardów w oparciu o dane faktyczne wskazane w raporcie. Uzasadniając swoje stanowisko organ winien powołać wyznaczone przepisami standardy, dla których zachowania ustala warunki pod jakim akceptuje realizację przedsięwzięcia. Niezależnie od powyższego zdaniem Kolegium zbadania wymaga kwestia prawidłowości ustalenia stron postępowania z uwagi na brak jakichkolwiek dokumentów dotyczących sposobu ustalenia przez organ pierwszej instancji tej kwestii. W szczególności wyjaśnienia wymaga, czy P. P. występuje we własnym interesie, czy w imieniu powołanych przez siebie mieszkańców. Wówczas akta winny zawierać stosowne pełnomocnictwa. Odnosząc się do zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, iż zawarte w nim zarzuty odnoszą się w swej istocie do zagadnień dotychczasowego funkcjonowania urządzeń kopalni. Kwestie te nie podlegają rozstrzygnięciu w niniejszym postępowaniu. Wreszcie należy wyjaśnić, iż postępowanie nie ma na celu uzyskanie zgody na eksploatację urządzenia, ale zmierza do określenia warunków po spełnieniu których zamierzenie inwestycyjne będzie ewentualnie wdrożone. Wnioskowana instalacja ma na celu przetwarzanie odpadów związanych z pozyskiwaniem większych frakcji surowca

w kopalni. W takim zakresie dokonywane są uzgodnienia środowiskowe. Nie jest przedmiotem niniejszego postępowania uzgodnienie przetwarzania jakichkolwiek odpadów, a jedynie odpadów wskazanych we wniosku.

W dniu 23 lutego 2008r. P. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie domagając się stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty S. z dnia (...) sierpnia 2007r., które jego zdaniem prowadzi do zalegalizowania samowoli budowlanej w postaci zespołu krusząco - sortującego. W obszernym uzasadnieniu skargi P. P. opisał dotychczasowe funkcjonowanie zespołu krusząco - sortującego na działce (...), wskazując na jego ogromną uciążliwość i szkodliwość dla zdrowia i życia okolicznych mieszkańców. Skarżący przedstawił również przebieg dotychczasowych postępowań administracyjnych związanych ze wskazaną inwestycją, w wyniku których zobowiązano m.in. właścicieli działki nr (...) do demontażu zespołu krusząco - sortującego. Skarżący wskazał również, iż w prowadzonych dotychczas postępowaniach odmawiano mu przymiotu strony. Dopiero wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2007r., którym Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) stycznia 2007r.odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, otworzył mu drogę do czynnego uczestniczenia w postępowaniach administracyjnych związanych z przedmiotową inwestycją.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło

o oddalenie skargi podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż zasługuje ona na uwzględnienie, jednakże z innych powodów niż wskazane

w skardze.

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) lutego 2008r., którym to postanowieniem Kolegium po rozpoznaniu zażalenia P. P. orzekło na podstawie art. 138 2 k.p.a. o uchyleniu postanowienia Starosty S. z dnia (...) sierpnia 2007 r. znak: (...) i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Uchylając postanowienie Starosty, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na konieczność odniesienia się przez organ pierwszej instancji do zagadnienia czasu pracy instalacji w ciągu doby, albowiem w raporcie poza wskazaniem sezonu oraz pory dnia pracy zespołu krusząco-sortującego zawarto zastrzeżenie, że z uwarunkowań wynikających z rozprzestrzeniania się hałasu urządzenie może pracować tylko przez 2 godziny w odniesieniu do 8 godzin. Z tego samego względu linia sortująca nie powinna być eksploatowana dłużej niż 3 godziny

w ciągu 8 godzin odniesienia. Liczba pojazdów ciężkich nie przekroczy 3 poj/8h. Tymczasem postanowienie uzgadniające środowiskowe uwarunkowania nie zawiera jakiejkolwiek wzmianki w tym zakresie. Kolegium wskazało również, iż niezbędne jest ustalenie kręgu podmiotów, mających przymiot strony.

Mimo, iż zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego ma charakter kasacyjny, to mając na uwadze motywy jakimi kierowało się Kolegium przy orzekaniu, postanowienie to zdaniem Sądu nie mogło pozostać w obrocie prawnym. Kolegium uchylając zaskarżone postanowienie Starosty S. nie wskazało bowiem na konieczność wyjaśnienia fundamentalnej dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kwestii, a dotyczącej lokalizacji przedmiotowej inwestycji na terenie N. Obszaru Chronionego Krajobrazu. Z tych względów zaskarżone postanowienie należało wyeliminować z obrotu prawnego poprzez jego uchylenie, jak również koniecznym było uchylenie rozstrzygnięcia wydanego przez organ

I instancji, albowiem do naruszenia przepisów prawa procesowego doszło już na etapie procedowania przez organ I instancji.

Stosownie do treści art. 23 ust.1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r.

o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r. Nr.92 poz. 880 z późn zm.) obszar chronionego krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Wyznaczenie obszaru chronionego krajobrazu następuje

w drodze rozporządzenia wojewody, które określa jego nazwę, położenie, obszar, sprawującego nadzór, ustalenia dotyczące czynnej ochrony ekosystemów oraz zakazy właściwe dla danego obszaru chronionego krajobrazu lub jego części wybrane spośród zakazów wymienionych w art. 24 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony. Likwidacja lub zmiana granic obszaru chronionego krajobrazu następuje

w drodze rozporządzenia wojewody, po zaopiniowaniu przez wojewódzką radę ochrony przyrody oraz właściwe miejscowo rady gmin, z powodu bezpowrotnej utraty wyróżniającego się krajobrazu o zróżnicowanych ekosystemach i możliwości zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem. W celu ochrony obszaru chronionego krajobrazu, na terenach tych mogą być wprowadzone enumeratywnie wymienione w ustawie zakazy w tym m.in. zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska ( art. 24 ust.1 pkt 2 powołanej ustawy). Stosownie do postanowień ust.2 art. 24 zakazy, o których mowa w ust. 1 art. 24, nie dotyczą:

1) wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa;

2) prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym;

3) realizacji inwestycji celu publicznego.

Rozporządzeniem Wojewody (...) Nr (...) z dnia (...) czerwca 2005r.

w sprawie N. Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatu s. (Dz. Urz. Woj. (...). z 2005 r. Nr (...) poz. (...) ) utworzono N. Obszar Chronionego Krajobrazu obejmujący swoim zasięgiem teren powiatu s. w gminie M., a zatem również działkę nr (...) na której planowana jest przedmiotowa inwestycja.

W paragrafie 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia Wojewoda (...) wprowadził na tym obszarze zakazy wynikające z art. 24 ustawy o ochronie przyrody, w tym m.in. zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Z ustępu drugiego wynika, iż zakaz ten nie dotyczy przedsięwzięć służących obsłudze ruchu komunikacyjnego, turystyce oraz przedsięwzięć bezpośrednio związanych rolnictwem i przemysłem spożywczym.

Bezsporne jest w niniejszej sprawie, iż planowana inwestycja polegająca na wykonaniu instalacji krusząco - sortującej na terenie kopalni kruszyw naturalnych "N." w N., gmina M. na działce ew. nr (...) należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, co jednoznacznie wynika z postanowień § 3 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych

z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

W świetle powołanych zatem przepisów ustawy o ochronie przyrody oraz Rozporządzenia Wojewody (...) - zdaniem Sądu organ uzgodnieniowy, którym w pierwszej instancji jest Starosta S.

w pierwszej kolejności powinien rozważyć czy realizacja przedmiotowej inwestycji

polegającej na wykonaniu instalacji krusząco – sortującej na działce nr (...) dopuszczalna jest z punktu widzenia przepisów ochrony środowiska. Wskazana inwestycja należy bowiem do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, a jej realizacja planowana jest na działce położonej na terenie N. Obszaru Chronionego Krajobrazu, na którym wprowadzono zakaz realizacji tego rodzaju inwestycji. Jednocześnie wskazane przedsięwzięcie nie dotyczy wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym ( art. 24 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ), a także nie służy obsłudze ruchu komunikacyjnego, turystyce oraz nie jest bezpośrednio związane z rolnictwem i przemysłem spożywczym ( § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Wojewody (...) Nr (...) z dnia (...) czerwca 2005r.) co uzasadnia odstępstwo od powołanego zakazu realizacji na tym obszarze wskazanej inwestycji.

W ocenie Sądu fakt, iż Starosta S. jest jedynie organem uzgodnieniowym zobowiązanym do uzgodnienia danego przedsięwzięcia w ramach jego ustawowych kompetencji, nie zwalnia go z obowiązku dokonania oceny czy realizacja przedmiotowej inwestycji jest dopuszczalna z punktu widzenia przepisów ochrony środowiska. Starosta S. nawet jako organ uzgodnieniowy rozstrzygający jedynie kwestię wpadkową, będąc organem administracji publicznej zobowiązany jest do działania na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Wobec zatem przedstawionych wątpliwości co do możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji na danym terenie Starosta powinien zwrócić się do Wójta Gminy M. prowadzącego główne postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, który wystąpił do Starosty

o dokonanie uzgodnienia przedmiotowej inwestycji o zajęcie stanowiska

w przedmiocie dopuszczalności realizacji wskazanej inwestycji na działce nr (...) położonej na obszarze N. Obszaru Chronionego Krajobrazu. Na marginesie zauważyć należy, iż właściwy organ ( w niniejszej sprawie Wójt Gminy M. ) wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 56 ust.1. ustawy prawo ochrony środowiska). Według art. 56 ust. 1 ustawy, podstawowym kryterium przesądzającym o możliwości wydania pozytywnej decyzji

o uwarunkowaniach środowiskowych jest zgodność lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że podstawowym zagadnieniem podlegającym weryfikacji

w postępowaniu o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest zgodność z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, a więc organ administracji w pierwszej kolejności powinien ustalić, czy dla danego obszaru został opracowany i obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jeżeli takie przepisy prawa miejscowego zostały przyjęte, to organ administracji jest związany wynikającymi z nich postanowieniami, które determinują treść decyzji

o uwarunkowaniach środowiskowych. Zgodnie z obowiązującym planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego dla obszaru gminy M. , w tym działki nr (...) ustala się szczegółowe zasady zagospodarowania przestrzennego wynikające

z potrzeby ochrony środowiska przyrodniczego związane z tym, że w całości znajduje się on na terenie N. Obszaru Chronionego Krajobrazu i zakazuje realizacji inwestycji zaliczonych do szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi.

Podkreślenia wymaga również, iż kwestię położenia działki nr (...) na obszarze N. Obszaru Chronionego Krajobrazu i konsekwencji z tego płynących zupełnie pomija sporządzony w sprawie raport oddziaływania inwestycji na środowisko.

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Tym samym stwierdzić należy, że uzasadnienia wydanych w sprawie postanowień nie spełniają wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto jak słusznie podniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustalenia wymaga krąg podmiotów, mających przymiot strony.

Niezależnie od powyższego odnosząc się do żądania skarżącego dotyczącego stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty S. wyjaśnić należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ II instancji nie miało podstaw do orzekania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty S. Przepis art. 138 k.p.a. zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć organu odwoławczego co oznacza, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania rozstrzygnięcia o sentencji innej niż wymienione

w komentowanym przepisie. Organ odwoławczy nie może zatem w postępowaniu odwoławczym stwierdzić nieważności zaskarżonego postanowienia czy decyzji. Zobowiązany jest, więc rozpatrzyć zażalenie (odwołanie) i wydać rozstrzygnięcie zgodnie z treścią art. 138 k.p.a., to jest dokonując merytorycznej i prawnej oceny zasadności zaskarżonego postanowienia (decyzji), nie może natomiast

w postępowaniu instancyjnym stosować art. 156 § 1 k.p.a. ( patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 1981 r., SA 472/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 21). W świetle powyższego zatem Samorządowe Kolegium prawidłowo potraktowało pismo P. P. z dnia (...) września 2007r, jako zażalenie na postanowienie Starosty S. i dokonało merytorycznej oceny tego rozstrzygnięcia.

Również Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia powyższego żądania strony. Sąd administracyjny w pierwszej kolejności przeprowadza kontrolę zaskarżonego aktu i postępowania, które je poprzedziło z punktu widzenia istnienia wad powodujących nieważność decyzji.

W przypadku ustalenia, iż zaskarżona decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego - stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza jej nieważność, nie badając wpływu tej wady na treść zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu postanowienie Starosty S. wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7 i 77 k.p.a., które nakładają na organy administracji publicznej obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, co stanowiło podstawę wyłącznie do jego uchylenia, nie zaś stwierdzenia nieważności.

Bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostają natomiast szeroko opisane przez skarżącego postępowania administracyjne związane z prowadzeniem działalności gospodarczej na działce nr (...) , albowiem w niniejszej sprawie Sąd dokonywał oceny wyłącznie postanowień wydanych w sprawie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia polegającego na wykonaniu instalacji krusząco - sortującej na terenie kopalni kruszyw naturalnych N. w N. , gmina M. na działce ew. nr (...)

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.