Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 553/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 146 par. 1, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1  art. 9 ust. 1
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant ref. staż. Karolina Samolczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 grudnia 2014r. sprawy ze skargi KW na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] na rzecz skarżącej kwotę [...] zł ( [...] złotych 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] grudnia 2013 r., [...] ( dalej: wnioskodawczyni, strona, skarżąca) na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p."), wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu - upoważnionego przez Ministra Finansów do wydawania w jego imieniu interpretacji indywidualnych, z wnioskiem o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy nieruchomości gruntowych.

Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. wniosek uzupełniono o doprecyzowanie stanu faktycznego.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że wnioskodawczyni otrzymała od matki [...] oraz brata [...] pełnomocnictwo do sprzedaży działek, zgodnie z aktem notarialnym z dnia [...] maja 2012 r., Rep nr [...]. Wskazano, że matka podatniczki nabyła udział w nieruchomości na podstawie umowy darowizny z dnia [...] marca 1990 r. i częściowo na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 1995 r., o sygn. akt [...], o stwierdzeniu nabycia spadku po mężu [...]. Wnioskodawczyni i jej brat [...] nabyli udziały w nieruchomości również na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 1995 r., o sygn. akt [...], o stwierdzeniu nabycia spadku po ojcu [...]. Pełnomocnictwo do sprzedaży dotyczyło działek o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] wraz ze sprzedażą z każdą z tych działek udziału w drodze wynoszącego [...] części w działce [...].

Burmistrz Miasta i Gminy w decyzji z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], o warunkach zabudowy dla działek, na które wnioskodawczyni otrzymała pełnomocnictwo, określił, że działki mają być przeznaczone na zabudowanie budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi wraz z instalacjami, urządzeniami technicznymi i pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną. Gmina [...] nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu.

W dniu [...] lutego 2012 r. Burmistrz Miasta i Gminy wydał decyzję zatwierdzającą podział nieruchomości, stanowiącej współwłasność [...] do [...] części, wnioskodawczyni do [...] części oraz [...] do [...] części, zapisanej w księdze wieczystej Nr [...], Sądu Rejonowego w [...].

Wnioskodawczyni wskazała, że w 2012 roku sprzedała działki w dniach: [...] maja, [...] czerwca i [...] listopada. W roku 2013 r. sprzedaż nastąpiła [...] lutego. Podkreśliła, że działki są składnikami jej majątku osobistego nabytego w drodze dziedziczenia, a ona nie jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Działki wymienione we wniosku nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.t.u."). Wskazano, że do geodezyjnego wyodrębnienia działek grunty były udostępniane innym osobom na podstawie umowy dzierżawy odpłatnej.

Wnioskodawczyni oświadczyła, że w przyszłości planuje sprzedaż ok. 6 działek różnym nabywcom. W celu przygotowania nieruchomości do sprzedaży, poniosła już wydatki związane z geodezyjnym wyodrębnieniem działek oraz jednokrotnym ogłoszeniem w internecie i prasie lokalnej w kwocie [...] zł. Wskazała, że nie dokonała uzbrojenia działek w media, nie dokonała ogrodzenia działek i wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy.

W uzupełnieniu wniosku, wnioskodawczyni wskazała, że:

1. Z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla sprzedawanych działek wystąpili: [...], [...] i [...].

2. Wnioskodawczyni w 2012 r. zbyła 5 działek. Dnia [...] maja 2012 r. zbyto także działki nr [...] i [...], [...] czerwca działkę [...], [...] listopada działkę [...].

3. Z wnioskiem o podział nieruchomości wystąpili: [...], [...] i [...].

Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego wnioskodawczyni zadała organowi pytanie: czy sprzedaż działek do dnia [...] marca 2013 r. jest objęta 23 % podatkiem VAT?.

Zdaniem podatniczki, nie podjęła ona profesjonalnych działań, co skutkuje brakiem mozliwości uznania jej zapodatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. Wniokodawczyni dokonała podziału odziedziczonej działki na kilka mniejszych, a nastepnie sprzedaży. Nakłady na nieruchomość ograniczały się do geodezyjnego podziału działek oraz jednokrotnego ogłoszenia o sprzedaży w internecie, a także jednokrotnego ogłoszenia w prasie lokalnej. W jej ocenie nie działała jako handlowiec będący podatnikiem podatku VAT, bowiem dokonywała jedynie sprzedaży majatku prywatnego, wykonując tym samym swoje prawo własności.

Wnioskodawczyni podkreśliła, że w u.p.t.u. brak jednoznacznej regulacji wskazującej na implementację przez Polskę unormowania zawartego w Dyrektywie 2006/112/We Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu od wartości dodanej, uznającego za podatnika również podmioty dokonujące okazjonalnych transakcji związanych z działalnością gospodarczą. Zaznaczyła, że majątek nie został nabyty w celu jego dalszej odsprzedaży, lecz na potrzeby własne, tj. na budowę domu.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając z upoważnienia Ministra Finansów, uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe.

W motywach interpretacji organ podatkowy powołał się m.in. na przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. i stwierdził, że z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że wnioskodawczyni, dokonując dostaw przedmiotowych działek, występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Podkreślono bowiem, że dla przedmiotowych działek Burmistrz Miasta i Gminy wydał decyzję o warunkach zabudowy pod budownictwo mieszkalne jednorodzinne wraz z instalacjami, urządzeniami technicznymi i pozostałą niezbędną infrastrukturę techniczną oraz zatwierdził podział nieruchomości. W celu przygotowania nieruchomości do sprzedaży wnioskodawczyni poniosła określone nakłady na podział i zamieszczanie ogłoszeń itp. Ponadto w latach 2012 - 2013 dokonała już transakcji sprzedaży działek oraz zamierza dokonać podobnych transakcji w przyszłości. Wskazane wyżej działania, w ocenie organu, dowodzą, że podatniczka w celu sprzedaży działek zachowuje się jak podmiot profesjonalnie zajmujący się obrotem nieruchomościami. Zaangażowała bowiem środki podobne do tych, jakie byłyby wykorzystane przez podmiot handlujący nieruchomościami. Stwierdzono, że dokonywane przez stronę dostawy działek nie mogą być uznane za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, albowiem podejmowane przez podatniczkę działania nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Mając na uwadze powyższe okoliczności organ stwierdził, że czynności wykonywane przez wnioskodawczynię wypełniają definicję działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., co z kolei oznacza, że występuje ona - w związku z dostawą działek - w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 u.p.t.u. W rezultacie uznano, że sprzedaż działek, o których mowa we wniosku podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Dokonując oceny przedstawionego we wniosku stanu faktycznego organ interpretacyjny stwierdził, że sprzedaż niezabudowanych działek stanowi, w myśl art. 7 ust. 1 u.p.t.u., odpłatną dostawę towarów, tj. czynność podlegającą opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Transakcja ta nie korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u., albowiem na mocy tego przepisu przedmiotowe zwolnienie stosuje się w przypadku dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane (oraz przeznaczone pod zabudowę w brzmieniu do dnia 31 marca 2013 r.). Przesłanka ta, zdaniem organu, w analizowanej sprawie nie jest spełniona, gdyż dla działek będących przedmiotem dostawy wydano decyzję o warunkach zabudowy. W związku z powyższym stwierdzono, że w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 marca 2013 r., przedmiotowe grunty uznawane są za tereny budowlane. Powyższe oznacza, że sprzedaż działek, o których mowa we wniosku, nie korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. ( w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2013 r.,), lecz jest opodatkowana - stosownie do treści art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 u.p.t.u.

[...] wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, w odpowiedzi na co organ stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji.

Pismem z dnia [...] maja 2014 r. [...] złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której wniosła o uchylenie powyższej interpretacji a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. poprzez błędną wykładnię tych przepisów.

W argumentacji skargi podniesiono, że powołane we wniosku o wydanie interpretacji okoliczności nie wskazują, by skarżąca podejmowała jakiekolwiek aktywne działania odnoszące się do sprzedaży działek, które mogłyby świadczyć o zamiarze profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Autorka skargi podkreśliła, że dokonała sprzedaży swojego majątku osobistego, działając okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego i profesjonalnego charakteru, a to oznacza, że nie prowadziła działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Wskazała także, że pieniądze uzyskane ze sprzedaży przeznaczyła na zaspakajanie własnych (prywatnych) potrzeb oraz na polepszenie swojej sytuacji życiowej poprzez budowę domu.

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny uznał stanowisko strony skarżącej za nieuzasadnione i wniósł o oddalenie skargi.

Podczas rozprawy przed WSA w Poznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r. zgłosiła się pełnomocnik skarżącej, radcy prawny, podnosząc, że skarżąca dokonywała sprzedaży gruntów z uwagi na trudną sytuację, w jakiej się znalazła. Nadto pełnomocnik skarżącej wskazała, że [...] zł to kwota jaką pobrał geodeta za wyodrębnienie działek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Badając zaskarżony akt według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a.") Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Punktem wyjścia dla uznania interpretacji indywidualnej organu podatkowego za niezgodną z prawem było przyjęcie przez Sąd opisu stanu faktycznego, który został przedstawiony we wniosku strony i stanowił podstawę faktyczną zaskarżonej interpretacji.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia, czy realizowana przez skarżącą do dnia 31 marca 2013 r. sprzedaż nieruchomości (udziałów w prawie własności działek) następowała w ramach zarządu majątkiem prywatnym, jak twierdzi strona, czy też, jak twierdzi organ interpretacyjny, przedmiotowe grunty skarżąca sprzedawała i będzie sprzedawać w ramach działalności gospodarczej oraz czy w konsekwencji dostawa przedmiotowych działek budowlanych winna być opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Natomiast ust. 2 wyżej cytowanego przepisu stanowi, że: działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Pojęcie podatnika podatku od towarów i usług skonstruowane na podstawie art. 15 ust. 1 w związku z ust. 2 u.p.t.u., poprzez odwołanie się do definicji działalności gospodarczej, obejmuje swym zakresem wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ustawodawca określił podmiot zobowiązany na tyle szeroko, by w każdym wypadku profesjonalnej aktywności zawodowej, wykonywanej w sposób niezależny i z zamiarem dokonywania czynności opodatkowanych w taki sposób - mógł on zostać uznany za podatnika w zakresie tych czynności. Działalność gospodarcza ma miejsce również wówczas, gdy nie przynosi ona żadnych widocznych efektów (znacznego zysku), co dotyczy także podjęcia czynności przygotowawczych do faktycznego rozpoczęcia danego typu działalności. Zatem w każdym przypadku, gdy działalność m.in. osoby fizycznej przybierze charakter zorganizowany oraz zarobkowy - stanie się działalnością gospodarczą. Działalność handlowa oznacza dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży, wskazujący na zamiar kontynuacji tej działalności. Zatem przyjęcie, że dana osoba fizyczna, sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną. Powyższe potwierdza również wyrok TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 (powołany przez organ w zaskarżonej interpretacji), choć dotyczący osób, które nabyły grunty orne, a następnie grunty te sprzedały. Z orzeczenia tego wynika co do zasady, że jeżeli dana osoba w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2000/112, zmienionej Dyrektywą 2006/138, należy uznać ją za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej.

Uznać należy zatem, że działalnością gospodarczą jest działalność mająca charakter zarobkowy, zorganizowany, w ramach której podejmowane są aktywne działania, pozwalające na uczestnictwo w obrocie gospodarczym. W świetle powyższego o tym, czy dokonujący sprzedaży gruntu budowlanego działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami. Z jego działań winno zatem wynikać, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych kryteriów odróżnienia, na tle sprzedaży spornych gruntów, działalności gospodarczej od zarządu majątkiem prywatnym, za zasadny należy uznać sformułowany w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u.

Bezspornym jest fakt, iż wnioskodawczyni otrzymała w drodze spadku m.in. wkład gruntowy, który obecnie został przeznaczony do sprzedaży pod budownictwo mieszkaniowe. Z wniosku o wydanie interpretacji wynika, że strona jako współwłaścicielka w latach 2012 - 2013 zbyła działki, które nie są zabudowane i nie są objęte planem zagospodarowania przestrzennego (w 2012 r. sprzedaż nastąpiła 5 razy; w 2013 r. sprzedaż miała miejsce 1 raz przed 1 kwietnia 2013 r.).

Z opisu sprawy przedstawionego we wniosku nie wynika, że skarżąca względem nieruchomości podjęła działania jak profesjonalny podmiot. Skarżąca ograniczyła się bowiem do geodezyjnego wyodrębnienia działek oraz jednokrotnego ogłoszenia w prasie lokalnej i internecie. Skarżąca potwierdziła, że jedyne wydatki jakie poniosła to wydatki na wyodrębnienie działek w kwocie [...] zł. i jednokrotne ogłoszenie w prasie i w internecie. Wobec powyższego zdaniem Sądu, organ interpretacyjny nietrafnie przyjął, że strona zaangażowała środki, jak profesjonalny podmiot, w przekształcenie i podział gruntu, działając z zamiarem sprzedaży. Podatniczka w 2012 r. dokonała bowiem 5 transakcji sprzedaży, a w 2013 r. – 1 transakcji (obejmujący udział w prawie własności).

Wobec powyższego zasadny jest zarzut skargi dotyczący wadliwej wykładni definicji "działalności gospodarczej" zawartej w art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u.

W ocenie Sądu sprzedaż działek od 2012 r., kontynuowana w 2013 r. oraz dalsza planowana sprzedaż ok. 6 działek (udziału w prawie własności) nie stanowi jeszcze w istocie samodzielnie wykonywanej działalności gospodarczej. W ocenie Sądu organ interpretacyjny, niezasadnie uznał w świetle opisu stanu faktycznego sprawy, że w analizowanym przypadku działalność strony skarżącej przybrała charakter zorganizowany, zarobkowy i ciągły, i dlatego uznano ją za działalnością gospodarczą. Działania skarżącej w stosunku do posiadanej nieruchomości, a mianowicie zmiana przeznaczenia, podział nieruchomości na działki pod zabudowę jednorodzinną, nie wskazują na ciągłość podejmowania czynności obrotu nieruchomościami. Z opisanego we wniosku stanu faktycznego nie wynika jednoznacznie, że dokonany podział nieruchomości na mniejsze działki, podjęcie czynności prawnych i faktycznych zmierzających do zmiany przeznaczenia gruntu na budowlany, i wspomniane wydatki były działaniem ukierunkowanym na dokonywanie czynności noszących cechy działalności gospodarczej. Niezasadny jest zatem pogląd organu, że były to czynności zamierzone i celowe, nakierowane na osiągnięcie przychodu.

Sąd w składzie orzekającym nie podziela poglądu, że skarżąca dokonując sprzedaży gruntu budowlanego działała w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Sąd miał na uwadze, że wykonując prawo własności, decydujące znaczenie ma stopień aktywności strony w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje ona środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. W tym zakresie w pełni aktualne są tezy zawarte w wyroku NSA w składzie siedmiu sędziów z dnia 29 października 2007 r., o sygn. akt I FPS 3/07 (publ. LEX nr 304985) oraz następujących po tym wyroku orzeczeniach NSA (np. wyroku z dnia 27 października 2009 r., o sygn. akt I FSK 1043/08, publ. ONSAiWSA 2010/6/121) wskazujące na kryteria jakimi należy kierować się przy określaniu, że w takich przypadkach mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, a nie z zarządem majątkiem prywatnym.

W kontekście przedstawionych w tych wyrokach kryteriów odróżnienia - na tle sprzedaży gruntów budowlanych - działalności gospodarczej od zarządu majątkiem prywatnym, za zasadny należy uznać sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 15 u.p.t.u. poprzez uznanie skarżącej z tytułu przedmiotowych transakcji za podatnika VAT. W ocenie Sądu, dostawa gruntu przeznaczonego pod zabudowę, jest zbyciem majątku osobistego a sprzedaż taka nie nosi przymiotów tej działalności.

Sąd w niniejszym składzie w pełni aprobuje pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 621/13, a mianowicie, że " zbycie nawet kilkunastu działek budowlanych, powstałych z podziału gruntu rolnego nabytego na cele prywatne i po urzędowej zmianie przeznaczenia tego gruntu( bez udziału zbywcy), nie stanowi działalności handlowej polegającej opodatkowaniu VAT, gdy brak przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia przedmiotowych gruntów, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem ( brak przesłanek zawodowego- stałego i zorganizowanego- charakteru takiej działalności".

Fakt pojedynczych zachowań nie przesądza o aktywności handlowca, zaś zarówno podział nieruchomości, jaki i ogłoszenie o sprzedaży mogą odnosić się do zarządu majątkiem prywatnym. W ocenie Sądu, w przebiegu zdarzeń i zachowań strony nie można dopatrzyć się ciągu zachowań wskazujących na aktywność handlowca. Rozłożenie zdarzeń w czasie nie potwierdza zorganizowanego charakteru działań strony. Okoliczność podziału nieruchomości dla umożliwienia sprzedaży jest działaniem, które mieści się w zarządzie majątkiem prywatnym i jest w okolicznościach sprawy uzasadnione. Zamieszczenie ogłoszenia o sprzedaży w prasie i w internecie nie świadczy automatycznie konieczności uznania aktywności strony w zakresie obrotu nieruchomościami za zawodową. W przypadku ogłoszeń, istotne znaczenie ma to, czy ogłoszenia te wykraczają poza zwykłe formy ogłoszeń, czy przybierają postać reklamy, stanowią formę marketingu. Samo zamieszczenie ogłoszenia w prasie, czy w internecie ( środkach przekazu będących w powszechnym użyciu) bez wskazania, że ogłoszenia miały cechy wykraczające poza zwykłe ogłoszenie ( np. wielkość, grafikę, formułę) i wymagały większych od zwyczajowo przyjętych nakładów, nie pozwala na stwierdzenie, że osoba je zamieszczająca zachowuje się jak handlowiec.( por. wyrok NSA w sprawie o sygn. akt I FSK 811/13).

Organy nietrafnie uznały, że skarżąca w celu dokonania sprzedaży przedmiotowych gruntów podjęła w istocie aktywne i planowe działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez handlowców, co skutkuje koniecznością uznania jej za podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Wobec powyższego organ interpretacyjny niezasadnie przyjął, że skarżąca sprzedając działki budowlane również działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec), albowiem jej działalność w tym zakresie nie przybrała formy zawodowej (profesjonalnej).

W ocenie Sądu sprzedaż nieruchomości przez skarżącą w opisanym we wniosku stanie faktycznym, odbywała się w ramach zarządu majątkiem prywatnym, a nie jako podmiot gospodarczy. O tym bowiem, czy działalność prowadzona przez dany podmiot jest działalnością gospodarczą decyduje kryterium obiektywne, tj. ustalenie, czy dany podmiot jest aktywny i faktycznie prowadzi działalność, która obiektywnie może (nie musi) przynosić dochód.

W ocenie Sądu, opis stanu faktycznego przedstawiony we wniosku w żadnym wypadku nie wskazuje na takie formy aktywności sprzedającej, które wykraczałyby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Nie można zatem uznać skarżącej za podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. i przyjąć, że sprzedaż nieruchomości będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

Wobec powyższego w świetle powołanych wyżej przepisów u.p.t.u. organ interpretacyjny nieprawidłowo przyjął, że sprzedaż przez podatniczkę działek do dnia 31 marca 2013 r. należy traktować jako dostawę terenów budowlanych, która podlega opodatkowaniu 23 % stawką podatku od towarów i usług.

Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżona interpretacja nie odpowiada prawu, albowiem przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego.

Wskazać także należy, iż w dniu [...] grudnia 2013 r. Minister Finansów, działając przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, wydał interpretację indywidualną nr [...], w sprawie z wniosku [...], w której uznał stanowisko wnioskodawczyni w części dotyczącej sprzedaży działek dokonanej do dnia 31 marca 2013 r. za prawidłowe.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie I wyroku.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.