Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 92/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 120, art 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Ryszard Pęk (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Alojzy Skrodzki, , po rozpoznaniu w dniu 22 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12 października 2017 r. sygn. akt I SA/Ke 817/15 w sprawie ze skargi R. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 21 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2008 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.

1.1. Wyrokiem z 12 października 2017 r., sygn. akt I SA/Ke 817/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę R. R. (dalej skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 21 października 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od marca do grudnia 2008 r.

2. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach.

2.1. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji ustalił, że decyzją z 21 października 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej także organ drugiej instancji, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. (dalej organ pierwszej instancji) z 2 czerwca 2014 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy od marca do grudnia 2008 r.

2.2. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że skarżący w okresie od 4 lutego 2008 r. do 8 sierpnia 2008r. dokonał 40 transakcji sprzedaży złomu do spółki "Z.", łącznie sprzedając 576,24 ton złomu. Oceniając to działanie z punktu widzenia art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., poz. 1054 ze zm., dalej ustawa o VAT) prawidłowo w ocenie Sądu pierwszej instancji przyjęto w sprawie, że działalność ta miała charakter działalności gospodarczej. Cechowała się wysokim stopniem zorganizowania, o czym świadczyły podejmowane przez skarżącego czynności przed dostarczeniem złomu do skupu. Skarżący ciął i segregował złom, do jego transportu wykorzystywał samochód ciężarowy o ładowności do 15 ton, wyposażony w windę załadowczą i palniki do cięcia złomu. Dostaw złomu dokonywał systematycznie a w spółce, w której dokonywał sprzedaży złomu prowadzone było dla niego konto rozrachunkowe. Za dostarczony złom odbierał osobiście pieniądze. Na podstawie powyższych okoliczności nie można było przyjąć, że czynności te były podejmowane tylko w ramach porządkowania posiadanych nieruchomości.

2.3. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w świetle zasad doświadczenia życiowego nie jest powszechne posiadanie samochodu ciężarowego wyposażonego w palniki do cięcia metalu czy windę załadowczą. Jeśli powstaje potrzeba uporządkowania terenu, na którym szacunkowo znajdują się tony złomu, to przeciętna osoba – nieprowadząca działalności gospodarczej – musi się liczyć z koniecznością zaangażowania do tych czynności podmiotów dysponujących odpowiednim sprzętem. Prowadzona przez skarżącego działalność miała charakter przemyślany, profesjonalny, dotyczyła 576,24 ton złomu i niewątpliwie posiadała również cechę stałości. Świadczyła o tym powtarzalność czynności: czterdziestu transakcji dokonywano od dwóch do kilkunastu miesięcznie. W ocenie Sądu pierwszej instancji wszystkie ustalone w sprawie okoliczności świadczyły o szeroko zakrojonej działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży złomu i nie zmieniał takiego wniosku podnoszony w skardze fakt, że skarżący nie skupił złomu, a posiadał go w ramach majątku prywatnego.

2.4. W ocenie Sądu pierwszej instancji przyjęte przez organ odwoławczy stanowisko uznające skarżącego za podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą, zostało podjęte w postępowaniu podatkowym, w którym zachowano wszelkie zasady wynikające z przepisów Ordynacji podatkowej. Naruszeniem tych przepisów nie było nieprzesłuchanie J. K., bowiem okoliczności na jakie świadek miał być przesłuchany (miejsca przechowywania złomu po zmarłym S. S. czy ilości tego złomu) nie były istotne dla sprawy. Organy podatkowe nie kwestionowały tego, że złom pochodzący z majątku prywatnego może być wykorzystywany do celów działalności gospodarczej.

Sąd pierwszej instancji zwrócił przy tym uwagę na to, że w toku postępowania podatkowego podjęto próbę przesłuchania J. K. występując do Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. i w B. Świadek nie stawił się jednak na wezwania tych organów. Ponadto przeprowadzono oględziny na posesji wskazanej przez skarżącego w piśmie z 9 lutego 2015 r., tj. [...], gdzie również świadka nie zastano.

2.5. Sąd pierwszej instancji, odnosząc się do argumentów skarżącego, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajdzie uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07, podkreślił, że wprawdzie z powyższej uchwały wynikało, że nie jest działalnością gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, tj. takiego, który nie został nabyty w celach odsprzedaży i spożytkowany w celach osobistych, jednak rozpoznawana sprawa dotyczyła ustalenia czy szereg czynności podejmowanych przez skarżącego należy zakwalifikować, jako prowadzenie działalności czy dysponowanie osobistym majątkiem.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, sprzedaż majątku prywatnego tylko wtedy nie może być uznana za działalność gospodarczą, jeśli działalność ta nie spełnia także pozostałych cech mogących wskazywać na taką działalność. O prowadzeniu działalności gospodarczej decyduje bowiem całokształt okoliczności, a jak już organy podatkowe stwierdziły czynności podejmowane przez skarżącego nosiły znamiona działań zawodowych, zorganizowanych i stałych.

2.6. W podsumowaniu Sąd pierwszej instancji przyjął, że nie budził zastrzeżeń pogląd organów podatkowych co do uznania skarżącego za podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą i wbrew zarzutowi skargi, organ odwoławczy prawidłowo zarówno zinterpretował przepis art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT jak i zastosował go w przedmiotowej sprawie. Stan faktyczny – jak podkreślił – ustalono przy zachowaniu reguł Ordynacji podatkowej i nie naruszono art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i art. 191 tej ustawy.

3. Skarga kasacyjna.

3.1. Od powyższego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych..

3.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:

3.2.1. art. 133 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez przyjęcie stanu faktycznego odmiennego niż wynika z akt sprawy tj.;

a) przyjęcie, że dokonywana przez skarżącego sprzedaż złomu pochodzącego z majątku prywatnego dokonywana była w warunkach prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT,

b) przyjęcie, że skarżący posiadał samochód ciężarowy wyposażony w palniki do cięcia metalu i windę załadowczą oraz wyspecjalizowane urządzenia,

3.2.2. art. 134 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt. 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 2 Konstytucji oraz art. 120 Ordynacji podatkowej, przez nie wyjście przez Sąd pierwszej instancji ponad granice skarg i nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo, że w sprawie doszło do złamania wynikającej z zasady demokratycznego państwa prawa, zasady in dubio pro tributario zakazującej rozstrzygania ewentualnych wątpliwości na niekorzyść podatnika, co jednak miało miejsce w przypadku zaskarżonych decyzji organów podatkowych, a pomimo czego Sąd skargę oddalił;

3.2.3. art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez nie wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku:

a) jakie wyspecjalizowane urządzenia posiadał skarżący,

b) na jakiej podstawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał, że czynności podejmowane przez skarżącego nosiły znamiona działań zawodowych,

c) brak odniesienia się do argumentów przedstawionych przez skarżącego w zakresie braku podstaw dla zakwalifikowania spornych transakcji, jako działalności gospodarczej:

3.2.4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 120, art 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, przez nie uchylenie zaskarżonych decyzji mimo naruszenia przez organy podatkowe wskazanych powyżej przepisów co skutkowało m.in.:

a) naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, przez wybiorczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego,

b) dokonanie oceny poszczególnych okoliczności na podstawie niekompletnego materiału dowodowego m.in.:

- nie ustalenie przez organy podatkowe jakimi wyspecjalizowanymi urządzeniami dysponował skarżący,

- nie ustalenie od kiedy skarżący posiadał, wg organów podatkowych i Sądu pierwszej instancji samochód specjalistyczny, do transportu złomu i okoliczności jego nabycia.

3.2.5. art. 269 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez przedstawienie w wydanym wyroku odmiennego stanowiska niż zostało zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2007r. sygn. akt I FPS 3/07 bez przedstawienia zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi.

3.3. Ponadto zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, przez jego błędną wykładnię wyrażającą się w stwierdzeniu, że sprzedaż majątku prywatnego tylko wtedy nie może być uznana za działalność gospodarczą, jeśli działalność ta nie spełnia także pozostałych cech mogących wskazywać na taką działalność, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, polegające na błędzie w subsumpcji wyrażającym się w uznaniu, że skarżący działał w charakterze prowadzącego działalność gospodarczą podatnika podatku od towarów i usług, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

3.5. Organ odwoławczy nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.

4. W pismach z 17 oraz z 26 maja 2021 r. pełnomocnik organu odwoławczego oraz pełnomocnik skarżącego, w odpowiedzi na zawiadomienie Naczelnego Sądu Administracyjnego o zamiarze skierowania sprawy na posiedzenie niejawne na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), wyrazili zgodę na skierowanie sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając za zgodą stron sprawę na posiedzeniu niejawnym w granicach wyznaczonych zarzutami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 w związku z art. 174 pkt 2 oraz art. 176 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

5.2. Wbrew podniesionym w skardze kasacyjnej zarzutom naruszenia przepisów postępowania oraz naruszenia prawa materialnego przyjęta przez Sąd pierwszej instancji ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji była prawidłowa.

5.3. Odnosząc się na wstępie do podniesionego w pkt 3.3. skargi kasacyjnej zarzutu błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, odnotować należy, że ustawa o VAT definiuje działalność gospodarczą, jako wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów zarobkowych. Powyższa definicja ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem podatnika tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem co do zasady zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej dyrektywa 2006/112/WE), a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika natomiast, że istotne jest ustalenie, czy dokonując sprzedaży majątku prywatnego zainteresowany podejmuje aktywne działania, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE. W myśl tego orzecznictwa działalność gospodarcza powinna być rozumiana jako działalność, która może być wykonywana na rynku przez prywatne przedsiębiorstwo, zorganizowane w ramach działalności zawodowej i prowadzone w celu osiągania zysku.

5.4. Według kryteriów podanych w tych orzeczeniach Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że wykonywane przez skarżącego systematyczne dostawy złomu w ilościach oraz w okolicznościach podanych w zaskarżonej decyzji powinny być uważane za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE. Prowadzona przez niego sprzedaż złomu miała bowiem charakter ciągły, zorganizowany oraz zarobkowy.

Sąd pierwszej instancji, wskazując na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012 r. w sprawie C – 263/11, prawidłowo przyjął, że sprzedaż przez skarżącego złomu, nawet przy założeniu, że nie został on nabyty w celu odsprzedaży nie stoi na przeszkodzie temu by ów majątek został następnie wykorzystany do celów wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT (pkt 39).

W wyroku powyższym Trybunał Sprawiedliwości wyjaśnił, że okoliczność, iż majątek nadaje się wyłącznie do wykorzystania gospodarczego z reguły wystarcza, aby uznać, że jego właściciel wykorzystuje go na potrzeby działalności gospodarczej i w konsekwencji w celu uzyskiwania z tego tytułu stałego dochodu. Jeżeli natomiast majątek ze względu na swój charakter może być wykorzystywany zarówno do celów gospodarczych jak też prywatnych to, aby ustalić czy jest używany rzeczywiście w celu uzyskania z tego tytułu stałego dochodu należy zbadać ogół okoliczności, w jakich jest wykorzystywany (pkt 34 uzasadnienia),.

Niewątpliwie stanowisko wyżej przyjęte jest w rozpoznawanej sprawie o tyle istotne, że zbywany przez skarżącego złom w dużych ilościach nie może być wykorzystany do "celów prywatnych". Jest to bowiem odpad, który nie ma charakteru użytecznego i nadaje się jedynie do przerobu.

Ponadto, jak zauważono w pkt 39 uzasadnienia wyroku z 19 lipca 2012 r. w sprawie C – 263/11, kwestia czy osoba prywatna w danym wypadku nabyła majątek na potrzeby swej działalności gospodarczej lub na potrzeby własne powstaje w momencie, gdy jednostka ta domaga się prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z nabyciem tego majątku (por. wyrok z 8 marca 2001 r. w sprawie C-415/98).

To zagadnienie nie występowało w rozpoznawanej sprawie. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni oraz niewłaściwego zastosowania art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT był zatem niezasadny.

5.5. Nie dawał podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej podniesiony w pkt 3.2.2. zarzut naruszenia art. 134 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt. 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 2 Konstytucji oraz art. 120 Ordynacji podatkowe. Wbrew bowiem temu co podniesiono w jego treści oraz w uzasadnieniu w sprawie nie doszło do złamania wynikającej z zasady demokratycznego państwa prawa, zasady in dubio pro tributario.

W rozpoznawanej sprawie – jak wyżej wykazano – treść mających zastosowanie przepisów art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT nie budziła wątpliwości. To zaś, że skarżący nie zgadzał się z przyjętą wykładnią oraz z zastosowaniem tych przepisów do przyjętego stanu faktycznego nie oznaczało, że doszło do naruszenia zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika. Zasada ta dotyczy bowiem tylko tych wątpliwości związanych ze stosowaniem przepisów prawa podatkowego, których nie da się usunąć. Przywołane w pkt 5.4. orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości daje natomiast wskazówki co do rozumienia pojęcia "działalność gospodarcza" na gruncie podatku od towarów i usług, akcentując, że taką działalnością może być również w pewnych okolicznościach sprzedaż majątku prywatnego.

5.6. Przy ocenie pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej istotne jest to, że pominięto w nich ustalenie, że skarżący prowadził w 2008 r. działalność gospodarczą pod nazwą [...]" polegającą na handlu obwoźnym artykułami metalowymi i dla celów podatku od towarów i usług prowadził uproszczoną ewidencję sprzedaży, traktując siebie, jako podatnika podatku od towarów i usług zwolnionego od tego podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

Prowadzenie przez skarżącego, jako podatnika podatku od towarów i usług działalności gospodarczej polegającej na handlu obwoźnym artykułami metalowymi oraz równoległa wielokrotna sprzedaż (40 transakcji) sprzedaż 576,24 ton złomu do spółki "Z." – jak zasadnie przyjęły organy podatkowe oraz Sąd pierwszej instancji – w pełni uzasadniało kwalifikację całej działalności, w tym sprzedaży złomu, jako działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów usług. Działalność ta miała bowiem charakter ciągły, zorganizowany oraz zarobkowy. Przyjęcie w realiach rozpoznawanej sprawy, że w odniesieniu do sprzedaży złomu skarżący nie występował jako podatnik podatku od towarów i usług, byłoby sztuczne i nie uwzględniałoby ciągłego i zorganizowanego charakter tej działalności.

5.7. Chybione były w podanym wyżej kontekście, w tym zwłaszcza niekwestionowanego ustalenia, że skarżący w odniesieniu do handlu artykułami metalowymi był podatnikiem podatku od towarów i usług, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym zwłaszcza podniesione w pkt 3.2.4. zarzuty naruszenia art. 120, art 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Sąd pierwszej instancji w pełni zasadnie bowiem przyjął, że prowadząc postępowanie podatkowe organy podatkowe wypełniły obowiązki wynikające z wymienionych przepisów.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela przyjętą ocenę tych zarzutów i odwołuje się do obszernej argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Jest ona wszechstronna i logiczna. Kwestionując w skardze kasacyjnej prawidłowość przyjętych przez organy podatkowe i zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych w istocie polemizowano z oceną materiału dowodowego przyjętą przez organy podatkowe, pomijając to, że stan faktyczny ustalony został nie na podstawie wyrywkowo wskazywanych dowodów, ale w oparciu o całokształt okoliczności sprawy. To zaś, że organy podatkowe na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaliły stan faktyczny odmienny od stanu faktycznego, który prezentował skarżący nie mogło świadczyć o naruszeniu art. 191 Ordynacji podatkowej i reguł rządzących postępowaniem dowodowym. Sama bowiem okoliczność, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekiwał skarżący nie świadczyło o naruszeniu zasad postępowania podatkowego.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej podkreślić należy, że ustalenie, że skarżący był właścicielem samochodu ciężarowego, który był wyposażony w windę załadowczą oraz że do cięcia dużych maszyn na mniejsze wykorzystywał palniki gazowe wynikało wprost z jego zeznań przywołanych na str. 8 uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut, że nie ustalono "jakie wyspecjalizowane urządzenia posiadał skarżący" oraz że ustalenia przyjęto na podstawie "niekompletnego materiału dowodowego" i że nie zostało ustalone jakimi wyspecjalizowanymi urządzeniami dysponował skarżący oraz od kiedy posiadał "samochód specjalistyczny do transportu złomu i okoliczności jego nabycia" był bezzasadny.

5.8. Bezzasadny był także podniesiony w pkt 2.3.3. skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przepis ten może być skuteczną podstawą skargi kasacyjnej w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania.

Taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Sporządzone w tej sprawie uzasadnienie wyroku w pełni odpowiadało bowiem wymogom przewidzianym w art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zawierało wszystkie elementy przewidziane w tym przepisie i przyjęte w nim oceny w pełni poddawały się kontroli instancyjnej.

5.9. Bezzasadny był także podniesiony w pkt 3.2.5. skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 269 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez "(...) przedstawienie w wydanym wyroku odmiennego stanowiska niż zostało zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2007r. sygn. akt I FPS 3/07 bez przedstawienia zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi".

W skardze kasacyjnej nie dostrzeżono, że w sprawie oznaczonej sygnaturą I FPS 3/07 Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 187 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przejął sprawę do rozpoznania przez skład siedmiu sędziów i stosując ten przepis wydał wyrok w składzie siedmiu sędziów. Pozostawiając na uboczu, że charakter występujących w tej sprawie wątpliwości prawnych wiązał się z odmiennymi okolicznościami (wyrok w sprawie I FSK 3/07 dotyczył opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży działek budowlanych) z oczywistych powodów przywołany w skardze kasacyjnej art. 269 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mógł być stosowany.

5.9. W świetle poczynionych wyżej ustaleń, stwierdzając, że skarga kasacyjna była pozbawiona uzasadnionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.

Alojzy Skrodzki Małgorzata Niezgódka – Medek Ryszard Pęk

(sędzia WSA – del.) (sędzia NSA) (sędzia NSA)

-----------------------

11