Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 514/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-06-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: zwolniono od wpisu w 1/2 cz w pozostałej części od kosztów i ustanowienie adwokata oddalono
Powołane przepisy: article: art. 243,244,246 w zw. z art.  258
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Agnieszka Góra po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.K. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 1 lutego 2010r. znak. [....] w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji p o s t a n a w i a I. zwolnić stronę skarżącą w 1/2 części od wpisu sądowego należnego od złożonej skargi, w pozostałym zakresie oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych , II. oddalić wniosek o ustanowienie radcy prawnego z urzędu


UZASADNIENIE

W dniu [....] maja 2010r. W.K. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie swej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 1 lutego 2010r. wydaną w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji.

Skarżący domaga się zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z uwagi na niskie dochody rodziny, brak wystarczających środków, koniecznych do uiszczenia wymaganych kosztów. Wskazuje, iż ma na utrzymaniu trójkę małych dzieci, spłaca kredyty, aktualnie nie osiąga żadnych dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej, a regularne wynagrodzenie posiada jedynie małżonka strony. Wskazuje, iż koszty utrzymania trójki dzieci są bardzo wysokie i po opłaceniu rat kredytowych i wszystkich mediów związanych z utrzymaniem nie ma możliwości zaoszczędzić jakichkolwiek środków. Dodaje również, iż ze względu na zawiłość sprawy wymagana jest według niego kwalifikowana pomoc prawna radcy prawnego.

Zdaniem orzekającego, wniosek skarżącego zasługuje w części na uwzględnienie.

Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, iż skarżący prowadzi gospodarstwo domowe z żoną oraz trójką małych dzieci. Z oświadczenia wnioskodawcy wynika, iż rodzina utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę małżonki skarżącego w kwocie 1 980,00 zł oraz dochodu z prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej – jednakże, jak wynika z dołączonej deklaracji dla podatku VAT za marzec 2010r. – nie przyniosła ona w miesiącu księgowanego dochodu.

Skarżący dodaje, iż miesięcznie ponosi znaczne koszty utrzymania nieruchomości, koszty spłaty kredytu zaciągniętego w kwocie 40 000,00 zł w [....] w N. Dołącza rachunki za energię elektryczną na kwoty 230,57 zł. Ponadto wskazuje, iż na działkę nr [....] położoną w W. nałożona jest hipoteka w wysokości 46 125,00 zł + 60 000,00 zł na rzecz [....] SA w W.

Z akt sprawy wynika, iż skarżący posiada nowy , niewykończony dom o pow. 160 m2 oraz 3,58 ha nieruchomości rolnej – która – jak oświadcza strona – nie przynosi dochodu, jest nieuprawiana, nie pozyskuje na nią również dotacji unijnych. Wnioskodawca nie wykazuje we wniosku o przyznanie prawa pomocy faktu posiadania wartościowych ruchomości czy też oszczędności.

Na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, skarżący dołącza natomiast rachunki bankowe, na których wg. stanu na dzień 30.04.2010r. posiada środki finansowe w wysokości 252,16 zł. Wnioskodawca przedstawia również zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu w 2009 roku, z którego wynika, iż jego przychody z tytułu działalności gospodarczej "Wydobywanie żwiru i piasku" wyniosły 8096,00 zł.

Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych i przyznania kwalifikowanego zastępstwa prawnego stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc winien więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa.

Zgodnie z art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane, gdy osoba wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, iż nie w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i rodziny.

Użyte w art. 246 cyt. ustawy sformułowanie " gdy osoba wykaże " oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, iż pozostaje w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy.

Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest więc formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Zapobiegliwości i przezorności w tym zakresie należy szczególnie wymagać od osób toczących spory sądowe w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą. Działalność gospodarcza wiąże się bowiem , ze swej istoty, z ryzykiem ponoszenia wszystkich związanych z nią konsekwencji, w tym kosztów – także sądowych. Kluczową zaś rolę dla oceny możliwości płatniczych skarżącego ma fakt, iż zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana w dwóch aspektach – z uwzględnieniem z jednej strony wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, a z drugiej strony – jej możliwości płatniczych i finansowych.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie orzekającego, skarżący wykazał wystarczająco skutecznie, iż w obecnej sytuacji majątkowej, biorąc pod uwagę wysokość miesięcznych stałych i pewnych dochodów rodziny z tytułu wynagrodzenia małżonki wnioskodawcy, zwyczajowe i wykazane koszty utrzymania, konieczność utrzymania nie osiągających własnego dochodu, małoletnich dzieci, a także samą wysokość wpisu należnego na obecnym etapie postępowania - nie jest w stanie, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i najbliższych ponieść pełnych kosztów sądowych w formie aktualnie wymaganego wpisu sądowego od złożonej skargi. Stąd też uznano, iż zwolnienie skarżącego z części wpisu sądowego ( zwolnienie w ½ części wpisu ), należnego od złożonej skargi, które to koszty sądowe są wymagane na obecnym etapie postępowania, należy uznać za zasadne.

Odnosząc się natomiast do kwestii pełnego zwolnienia od kosztów sądowych, a także wniosku o ustanowienie radcy prawnego, uznano, iż strona nie wykazała w sposób wystarczający, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w sprawie, która to przesłanka uzasadniałaby przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rodzina wnioskodawcy dysponuje bowiem stałym, pewnym dochodem z tytułu wynagrodzenia za pracę żony skarżącego, sam skarżący prowadzi własną działalność gospodarczą. Fakt, iż w miesiącu marcu 2010r. nie osiągał on żadnych dochodów nie znaczy jeszcze, że nastąpił ciągły brak środków finansowych uniemożliwiający poprawę sytuacji bytowej i finansowej rodziny. Z samej bowiem istoty prowadzenia działalności gospodarczej wynika, iż jest ona nastawiona na zysk i funkcjonuje poprzez obrót środków finansowych, a stały brak zysku spowodowałby, zgodnie z zasadami ekonomiki, zawieszenie bądź likwidację takiej działalności jako nieopłacalnej.

Skarżący wykazuje zadłużenie i w konsekwencji spłatę rat kredytowych – w tym miejscu należy jednak podkreślić, iż fakt spłaty zaciągniętych kredytów nie stanowi jeszcze przesłanki do przyznania prawa pomocy, a sama spłata zobowiązań z tytułu tychże kredytów nie korzysta z pierwszeństwa zaspokojenia przed należnościami publicznoprawnymi. Zaciągnięte przez stronę kredyty świadczą o jej zdolnościach płatniczych, a przez to wyłączają możliwość przyznania jej prawa pomocy – szczególnie w pełnym zakresie

( post. NSA z 28.06.2005r. II GZ 56/05 ).

Skarżący podniósł, iż ponosi duże koszty związane z utrzymaniem, natomiast twierdzeń tych – oprócz faktury za energię elektryczną - nie poparł żadnymi dokumentami je potwierdzającymi. Skoro zaś strona nie udokumentowała w jakikolwiek sposób szczególnych wydatków związanych z utrzymaniem, argument ten nie może mieć wpływu na ocenę jej stanu majątkowego ( post. NSA z 3.03.2005r. OZ 1692/04 ).

Skarżący posiada także znaczny majątek nieruchomy – dom jednorodzinny o pow. 160 m 2, nowobudowany, działki o łącznej pow. 3,58 ha – nie można już zatem, choćby z tego tytułu uznać, iż należy on do osób ubogich, które w żaden sposób nie są w stanie ponieść choćby części kosztów sądowych. Posiadanie majątku wyłącza w zasadzie możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, szczególnie w sytuacji, gdy majątek ten nie jest w całości zadłużony ani obciążony prawami osób trzecich, a strona może nim swobodnie dysponować, a on sam może przynosić jego właścicielowi pożytki.

Należy podkreślić, iż celem instytucji prawa pomocy jest umożliwienie skorzystania z drogi sądowej osobom o znikomych dochodach, znajdujących się na skraju ubóstwa, wobec których konieczność poniesienia kosztów sądowych czy kosztów ustanowienia kwalifikowanego pełnomocnika mogłaby spowodować uszczerbek w koniecznym utrzymaniu. Skarżący, z uwagi na wskazane powyżej okoliczności, do takich osób nie należy. Dlatego przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym jedynie zwolnienie w ½ części od wpisu sądowego należnego od złożonej skargi należy uznać za zasadne i adekwatne do aktualnej sytuacji majątkowej. W tym miejscu należy jednakże zaznaczyć, iż wyłożenie kosztów – choćby częściowe – przez stronę skarżącą jest tylko czasowe, bowiem w przypadku uwzględnienia jej skargi, zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – będzie jej przysługiwało prawo domagania się zwrotu kosztów postępowania.

W tym miejscu orzekający pragnie również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 cyt. ustawy – sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd zatem wnikliwie bada sprawę, bez względu na fachowość, treść i konstrukcję samej skargi sporządzonej przez stronę skarżącą nie posiadającą wykształcenia prawniczego. Z uwagi na regulację art. 134 oraz art. 140 nie mają zatem uzasadnienia obawy strony, że bez udziału profesjonalnego pomocnika nie będzie w stanie prawidłowo bronić swojego interesu w toczącym się postępowaniu. Orzekający przy ocenie przesłanek skutkujących przyznaniem ewentualnego pełnomocnika z urzędu kieruje się jedynie stanem majątkowym wnioskodawcy, bierze pod uwagę jedynie sytuację materialną i finansową ubiegającego się o pomoc, nie zaś charakterem czy skomplikowaniem sprawy - a sytuacja finansowa strony - jak uznano – pozwala na zaoszczędzenie stosownych środków finansowych dla zarówno poniesienia części kosztów sądowych, jak i ustanowienia ewentualnego pełnomocnika z wyboru, szczególnie wobec okoliczności, iż jego udział na obecnym etapie postępowania nie jest obowiązkowy.

Podsumowując należy stwierdzić, iż w aktualnej sytuacji finansowej skarżącego zwolnienie go od kosztów sądowych przy równoczesnym ustanowieniu dla niego radcy prawnego byłoby niezasadne. Konieczność poniesienia ew. kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru, wobec okoliczności, iż jego udział, na obecnym etapie postępowania sądowego nie jest obowiązkowy, przy jednoczesnym zwolnieniu wnioskodawcy w 1/2 części od aktualnie wymaganych kosztów sądowych w formie wpisu należnego od złożonej skargi nie naraża strony na pogorszenie warunków bytowych – z jednej strony, z drugiej zaś odpowiada fiskalnemu interesowi Państwa, które swoją pomoc powinno gwarantować tylko najbardziej potrzebującym.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243 § 1, art. 244 § 1, art. 245 oraz art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ).