Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1180/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw z art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.) Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Protokolant ref.staż. Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2010 r. sprawy ze skargi B.J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] o cofnięciu B.J. pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.

Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny.

B.J. uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej

do celów łowieckich w 2006 r.

W dniu 27 lutego 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w O. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia wyżej wymienionemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich po uzyskaniu informacji, iż toczy się przeciwko niemu postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., tj. kierowania pojazdem mechanicznym po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości.

W toku postępowania organ I instancji ustalił, że Sąd Rejonowy w O. wyrokiem

z dnia [...] kwietnia 2009 r., sygn. akt [...], utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w O. z dnia [...] lipca 2009 r., sygn. akt [...], warunkowo umorzył wobec B.J. postępowanie karne w powyżej wskazanej sprawie na okres próby dwóch lat. Sąd orzekł również środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B na okres dwóch lat oraz świadczenie pieniężne w wysokości sześciu tysięcy złotych. Ponadto uzyskał pozytywną opinię o stronie sporządzoną przez Komisariat Policji w O., pozytywną opinię Koła Łowieckiego "[...]" w O., a także podał, iż w przeszłości strona była karana za wykroczenie drogowe, tj. przekroczenie dozwolonej prędkości.

W związku z tym, Komendant Wojewódzki Policji w O. decyzją z dnia

[...] listopada 2009 r. nr [...], na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw.

z art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 5 pkt 4 i art. 20 powołanej ustawy o broni i amunicji, cofnął wyżej wymienionemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich, wskazując, że pomimo pozytywnych opinii o stronie zachodzi, wskazana w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, uzasadniona obawa możliwości użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego nakazujących zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz art. 10 § 1 k.p.a.

W wyniku postępowania uzupełniającego, Komendant Wojewódzki Policji w O. zrealizował wytyczne wskazane przez organ odwoławczy, tj. przeprowadził kontrolę przechowywania broni nie stwierdzając w tym zakresie nieprawidłowości, uzyskał odpisy akt postępowania karnego, w tym uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] kwietnia 2009 r., sygn. akt [...] utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w O. z dnia [...] lipca 2009 r., sygn. akt. [...], notatkę sporządzoną przez Komisariat Policji w O., protokoły przesłuchania strony oraz protokoły rozprawy głównej i decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy o broni i amunicji, cofnął B.J. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich.

W dniu 25 marca 2010 r. B.J. złożył odwołanie od powyższej decyzji, podając, że zapadł wobec niego wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne, a zatem nie jest on osobą skazaną. Podkreślił, że w ocenie orzecznictwa sądów administracyjnych fakt jednorazowego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości nie może uzasadniać twierdzenia, że dana osoba może również w stanie nietrzeźwości korzystać z posiadanej broni. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1053/07, Lex nr 399255 wskazał, że prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości nie może być wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto zarzucił organowi pominięcie pozytywnych o nim opinii, jednocześnie podnosząc, iż cofnięcie pozwolenia na broń na podstawie wyroku warunkowo umarzającego postępowanie za każde przestępstwo popełnione w stanie nietrzeźwym, prowadziłby w efekcie do wprowadzenia dodatkowej, nieprzewidzianej przepisami prawa kary.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podał, że Sąd Rejonowy w O. wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2009 r., sygn. akt [...], utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w O. z dnia [...] lipca 2009 r., sygn. akt [...], warunkowo umorzył toczące się wobec B.J. postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., polegającego na tym, iż w dniu [...] stycznia 2008 r. w O. kierował samochodem marki [...] znajdując się w stanie nietrzeźwym, przy stwierdzonym stężeniu alkoholu we krwi 2,1 promila. W ocenie Sądu okoliczności popełnionego przez wymienionego czynu oraz jego wina nie budzą wątpliwości. Wskazany czyn jest przestępstwem formalnym, bowiem sam fakt prowadzenia pojazdu w takim stanie pociąga za sobą odpowiedzialność karną, chociażby pojazd prowadzony był prawidłowo

i kierujący nie spowodowałby konkretnego niebezpieczeństwa, ponieważ zagrożenie dla ruchu nie jest znamieniem ujętym w dyspozycji przepisu art. 178a § 1 k.k. W tej sytuacji B.J. kierując samochodem w stanie nietrzeźwości wyczerpał swoim zachowaniem ustawowe znamiona wskazanego wyżej przestępstwa pomimo to, iż nie spowodował żadnej kolizji.

Stwierdził, że regulacja art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do kategorii osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 i pkt 6, tj. takich, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Powyższy przepis ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń zalicza się do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6, obowiązkiem właściwego organu Policji jest cofnięcie tej osobie pozwolenia. Ustawodawca w przepisie tym wskazał tylko przykładowo katalog okoliczności dających podstawę do uznania osoby posiadającej lub ubiegającej się

o pozwolenie na broń za osobę, w stosunku do której zachodzi uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przepis ten stanowi dla organu administracji wskazówkę interpretacyjną

w zakresie ustalania podstaw prawnych i faktycznych odmowy wydania lub cofnięcia pozwolenia na broń.

Komendant Główny Policji wskazał, że choć B.J. nie został skazany za popełnione przestępstwo, bowiem postępowanie karne warunkowo umorzono na okres próby 2 lat z jednoczesnym zakazem prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii ,,B" na taki sam okres oraz świadczenie pieniężne, to okoliczność ta nie wyklucza możliwości zaliczenia go do osób, które pozwolenia na broń nie powinny posiadać. Jak bowiem zauważył Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 stycznia 2002 r., sygn. akt III KKN 303/00, opubl.: Prok. i Pr. 2003/2/3 - warunkowe umorzenie postępowania jest immanentnie związane ze stwierdzeniem winy, bowiem jest oczywistym, że dokonanie oceny czy wina jest znaczna, czy też nie jest znaczna, wymaga pierwotnego uznania, że sprawca czynu zabronionego w ogóle ponosi winę. Zatem warunkowe umorzenie postępowania karnego nie stanowi przeszkody do oceny posiadacza pozwolenia na broń w świetle dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ponadto, z samego brzmienia art. 66 § 1 k.k. wynika, że warunkowe umorzenie postępowania może zostać orzeczone w sytuacji gdy wina, choć nieznaczna i okoliczności popełnienia czynu nie budzą wątpliwości. Nie jest zatem możliwe zastosowanie warunkowego umorzenia postępowania karnego, jeżeli przestępstwo nie zostało popełnione - w takim przypadku możliwe jest tylko wydanie wyroku uniewinniającego.

Organ wskazał, że wyrok wydany w sprawie B.J. umarzający warunkowo postępowanie karne o popełnienie czynu z art. 178a § 1 k.k. jest prawomocny

i znajduje się w obrocie prawnym. W chwili obecnej stanowi więc jedynie prognozę, iż wyżej wymieniony nie popełni w przyszłości przestępstwa, bowiem znajduje się on

w okresie próby i w tej chwili nie można jednoznacznie przesądzić czy zostanie on dla niego pomyślnie zakończony. Choć czyn prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości nie jest stricte przestępstwem przeciwko życiu i zdrowiu, to jednak bez wątpienia - w myśl orzecznictwa sądów i poglądów doktryny - dobrom tym zagraża i na nie także rozciąga się ochrona poprzez penalizację czynów skierowanych przeciwko bezpieczeństwu

w komunikacji. Czyn strony godził więc w szeroko pojęte bezpieczeństwo publiczne. Jest to przestępstwo umyślne, a zatem sprawca ma świadomość, iż jego ewentualną konsekwencją może być śmierć lub kalectwo, nie tylko jego, ale także innych uczestników ruchu drogowego.

W ocenie Komendanta Głównego Policji, popełnienie wyżej wskazanego czynu świadczy o nieodpowiedzialności i braku wyobraźni strony co do możliwych jej zachowań pod wpływem spożytego alkoholu. Z dopuszczonych jako dowód materiałów postępowania karnego wynika, iż prowadziła pojazd przy stężeniu alkoholu we krwi ponad czterokrotnie przewyższającym próg trzeźwości (2,1 promila), a zatem niewątpliwie popełniła przestępstwo, z którego rodzajem organy Policji wiążą obawę, o której mowa

w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Bez znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy jest okoliczność, że strona przebyła w takim stanie krótki odcinek drogi, a podczas zatrzymania i badania krwi zachowywała się spokojnie. Organ podkreślił także, że zachowanie wyżej wymienionego - ze względu na jego status społeczny i zawodowy - należy ocenić niezwykle krytycznie, ponieważ, jako doświadczony [...], niewątpliwie mógł mieć do czynienia z ofiarami wypadków drogowych, w tym zapewne spowodowanych przez nietrzeźwych kierowców, a mimo to sam stał się sprawcą przestępstwa kierowania samochodem w stanie nietrzeźwości. Tylko szczęśliwemu przypadkowi zawdzięcza, iż jego postępowanie nie miało tragicznych dla niego i innych ludzi następstw. Niewątpliwie zlekceważył on obowiązujące regulacje prawne, natomiast prawo do posiadania broni - ze względu na ustawową reglamentację dostępu do niego - jest swoistym przywilejem, który może posiadać jedynie osoba spełniająca restrykcyjne wymogi ustawy o broni i amunicji. Prawo to ma też niewątpliwie ścisły związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, a zatem winny je posiadać osoby dające gwarancję, iż swoim postępowaniem nie stworzą dla tych dóbr zagrożenia.

Organy Policji prowadzą jednolitą politykę w zakresie możliwości posiadania pozwolenia na broń osobom, które dopuszczają się takich przestępstw, jakie popełniła strona i czynią to w interesie społecznym, któremu ustawodawca przyznał bezwzględny priorytet, wykluczając możliwość zachowania tego prawa osobie, której postępek budzi obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem i bezpieczeństwa publicznego. W przypadku bowiem tak ściśle związanego z tymi dobrami prawa, jakim jest możliwość dysponowania bronią palną, nawet jednorazowe naruszenie prawa, w szczególności prawa karnego, burzy dotychczasowy pozytywny wizerunek takiej osoby. Ponadto, prawo do posiadania broni nie należy do praw i wolności chronionych konstytucyjnie - nie jest prawem powszechnym, a dostęp do niego z woli ustawodawcy podlega ścisłej reglamentacji, zaś jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 stycznia 2009 r., sygn. akt OSK 48/08 (niepubl.), posiadanie broni jest na gruncie naszego prawa przywilejem i wyróżnieniem, opartym na pełnym zaufaniu państwa do osoby, która takie pozwolenie otrzymuje.

W związku z powyższym, zdaniem organu, stan faktyczny i prawny obliguje organy Policji do cofnięcia B.J. pozwolenia na broń i na tę ocenę nie ma wpływu okoliczność, że popełnione przestępstwo nie miało związku z bronią, ponieważ takiego warunku nie ustalają przepisy ustawy o broni i amunicji. Także pozytywne opinie

o stronie w miejscu zamieszkania, wśród myśliwych i kolegów [...], postrzeganie go jako wysokiej klasy specjalisty oraz osoby szanowanej i życzliwej nie przemawiają za zachowaniem mu pozwolenia na broń. Nie są to bowiem przesłanki, pozwalające usprawiedliwić popełniony, a ustalony wyrokiem karnym, czyn.

Odnosząc się zaś do zarzutu strony, iż fakt jednorazowego prowadzenia pojazdu

w stanie nietrzeźwości nie może być wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w sytuacji gdy sąd warunkowo umorzył

w stosunku do niej postępowanie karne, organ wskazał, iż jest on niezasadny. Sąd powszechny, dla skorzystania z tej instytucji prawa karnego bada inne przesłanki, niż to ma miejsce w przypadku stosowania przez organy Policji skutku administracyjnoprawnego, tj. cofnięcia pozwolenia na broń, określonego przepisami ustawy o broni i amunicji, i robi to

w innym celu, tj. w celu sformułowania prognozy, że oskarżony nie popełni w przyszłości przestępstwa, choć nie zostanie ukarany za już ustalone bezprawne zachowanie. Nie można zatem utożsamiać tych wymogów z okolicznościami, które wchodzą w rachubę

w przypadku stosowania przez organ administracji publicznej przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Powyższe oznacza, że wyrażona przez sąd prawnokarna ocena strony w kontekście zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego, nie wiąże organu Policji w postępowaniu administracyjnym co do ustalania przesłanek faktycznych i prawnych cofnięcia pozwolenia na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2

w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy,.

Komendant Główny Policji wskazał również, że cofnięcie pozwolenia na broń nie jest dodatkową karą w rozumieniu przepisów prawa karnego, a konsekwencją administracyjnoprawną wynikającą z postępowania strony jako posiadacza tak ściśle związanego ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego prawa, jakim jest pozwolenie na broń palną. Wobec tego, nawet opinia strony, iż za swoje czyny ponosi obecnie zbyt wiele konsekwencji, nie może stanowić argumentu za zachowaniem jej prawa do posiadania broni.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B.J. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Wnoszący skargę zarzucił zaskarżonej decyzji:

• naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji,

• naruszenie przepisów postępowania poprzez niezastosowanie art. 105 § 1 k.p.a., który uzasadnia umorzenie postępowania w niniejszej sprawie jako bezprzedmiotowego

z uwagi na upływ czasu, który upłynął od zdarzenia.

Skarżący wskazał, że organ odwoławczy całkowicie pominął pozostałe przesłanki wymienione w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, a w szczególności korelację pomiędzy sobą norm zawartych w pkt 4 i pkt 6 tego przepisu. Z treści art. 15 ust. 1 pkt 4

w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy wynika, iż osobie uzależnionej od alkoholu organ Policji cofa wydane wcześniej pozwolenie na posiadanie broni palnej. Ustawodawca konstruując powyższą przesłankę negatywną wyraźnie wskazał, że dopiero osoba uzależniona od alkoholu nie może być posiadaczem broni palnej, co jest jak najbardziej pożądane i w pełni zrozumiałe. Nie budzi to żadnych wątpliwości, iż osoba uzależniona od jakiejkolwiek substancji chemicznej, w pewnych sytuacjach może być podatna na występowanie niepożądanych reakcji, co w połączeniu z ewentualnym posiadaniem przez nią broni, mogłoby skutkować poważnymi i nieodwracalnymi wypadkami, których ofiarami mogłyby być osoby trzecie. Podkreślił, iż skoro nie jest osobą uzależnioną od alkoholu to tym samym negatywna przesłanka opisana w tym przepisie prawnym go nie dotyczy.

W jego ocenie Komendant Główny Policji nie wykazał, iż istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bowiem o tym czy taka obawa zachodzi, powinna decydować ocena dotychczasowego zachowania oraz cech osobowych posiadacza broni. Podał, że do tej pory, poza wspomnianym powyżej zdarzeniem prowadzenia pojazdu mechanicznego

w stanie nietrzeźwości, był osobą niekaraną. Od tamtego momentu nie popełnił żadnego przestępstwa oraz nie dopuścił się wykorzystania broni palnej w jakikolwiek sprzeczny

z przepisami prawa sposób. Ponadto jest emerytowanym żołnierzem zawodowym

w stopniu [...], który przez ponad 17 lat służby miał dostęp do broni palnej

i nigdy nie przekroczył przepisów dotyczących jej używania. Jest także osobą pełniącą funkcję [...] w [...] i cieszy się dobrą opinią wśród pracowników jak i [...].

Zwrócił również uwagę na fakt, iż w niniejszej sprawie pierwszą decyzją cofającą mu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej była decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] listopada 2009 r., która została uchylona w całości decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. m.in. z powodu niedopuszczenia dowodu z przesłuchania policjantów, którzy przeprowadzili interwencję

w kwestii jego zachowania podczas zatrzymania. Tak więc, w jego ocenie, pozwolenie na broń nie powinno być mu cofnięte w sytuacji, gdy przesłuchani funkcjonariusze Policji stwierdzili, iż zachowywał się on spokojnie podczas zatrzymania i badania krwi oraz, iż przybył w takim stanie krótki odcinek drogi o małym natężeniu ruchu.

Podkreślił, iż skoro ustawodawca w treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy

o broni i amunicji nie wymienia w szczególności przestępstw przeciwko bezpieczeństwu

w komunikacji to należy uznać, że tylko w wyjątkowych sytuacjach osobę pełniącą przestępstwo zaliczone do rozdziału XXI k.k. będzie można uznać za taką, co do której, istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Zdaniem skarżącego jest on osobą odpowiedzialną, a cofnięcie mu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich jest niewspółmierne do popełnionego czynu. Wszelkie okoliczności (zachowanie się podczas zatrzymania, pozytywne opinie, prawidłowość przechowywania broni, badania lekarskie i psychologiczne, wieloletnia służba wojskowa) wskazują, iż spełnia warunki do jej posiadania.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] marca 2010 r., nie naruszają prawa.

W ocenie Sądu, przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ zebrał dowody mające w sprawie istotne znaczenie, ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), ustosunkował się do twierdzeń skarżącego, a także uzasadnił wyczerpująco swoje rozstrzygnięcie zgodnie

z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

Wydając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w O. nie naruszyli także prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię, czy też nieprawidłową subsumcję udowodnionej okoliczności pod stosowną normę prawną.

Podkreślić należy, że posiadanie broni jest w polskim systemie prawnym ściśle reglamentowane i ograniczone przepisami ustawy o broni i amunicji w interesie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustawodawstwo w tym zakresie ewoluuje

w kierunku zaostrzenia wymogów stawianych osobom posiadającym broń lub ubiegającym się o jej posiadanie. Świadczyć może o tym zmiana brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, dokonana przez art. 1 pkt 16 lit. a ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. Nr 52, poz. 451), rozszerzająca krąg osób, którym posiadanie broni powinno być ograniczone także na takie osoby, które naruszając obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, działając przeciwko szczególnie chronionym dobrom takim jak życie, zdrowie lub mienie, nie posługiwały się przemocą lub groźbą bezprawną. W tym aspekcie zauważenia wymaga, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu.

W związku z tym osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1781/05, Lex nr 190907).

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U.

z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Z treści przytoczonych powyżej przepisów wynika, iż w przypadku skazania osoby legitymującej się pozwoleniem na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, zachodzi uzasadniona obawa, o której mowa

w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a organ zobowiązany jest cofnąć pozwolenie na broń (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09).

Należy przy tym zwrócić uwagę, iż powołany przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy

o broni i amunicji nie stanowi zamkniętego katalogu sytuacji, które mogą skutkować odmową wydania pozwolenia na broń. Organ administracji dokonując więc oceny istnienia uzasadnionej obawy, co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa

i porządku publicznego, może stwierdzić, że fakt popełnienia innych przestępstw, nieznajdujących się w powyższym katalogu, daje podstawy do przyjęcia, iż taka obawa zachodzi. Uznanie takie z kolei, jako element ocenny, wymaga rzetelnego wykazania bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez wnioskodawcę czynem, za który został on skazany oraz cechami charakteru i jego dotychczasowym postępowaniem, jeśli mogłoby ono stwarzać obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. II OSK 67/07, LEX nr 453431).

Pojęcie zaś "uzasadnionej obawy", o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy

o broni i amunicji, należy rozumieć jako prognozę zachowań posiadacza broni. Może ona wynikać, jak już wspomniano, z dotychczasowego postępowania danej osoby, np. skłonności do nadużywania alkoholu, cech jego charakteru, okoliczności popełnienia czynu zabronionego, a nadto innych okoliczności mającymi związek z osobą posiadacza broni.

W niniejszej sprawie przesłanką cofnięcia B.J. pozwolenia na broń był fakt, iż Sąd Rejonowy w O. wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2009 r., sygn. akt [...], utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w O. z dnia [...] lipca 2009 r., sygn. akt [...], warunkowo umorzył toczące się wobec wyżej wymienionego postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., tj. kierowania pojazdem mechanicznym po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości.

W piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że: "Na gruncie Kodeksu karnego należy przyjąć, że warunkowe umorzenie jest jednym ze środków, którymi dysponuje prawo karne, obok kar i środków karnych, w zwalczaniu i zapobieganiu przestępczości. Jest to więc środek reakcji karnoprawnej na fakt popełnienia przestępstwa pozostawiony, jak wszystkie inne tego typu środki, do decyzji sądów" (zob. M. Kalitowski (w:) M. Kalitowski, Z. Sienkiewicz, J. Szumski, L. Tyszkiewicz, A. Wąsek, Kodeks karny. Komentarz 2010 r.). Podstawą zastosowania umorzenia postępowania musi być ustalenie wszystkich przesłanek odpowiedzialności karnej, w tym w szczególności braku wątpliwości co do okoliczności popełnienia czynu zabronionego. Zatem zastosowanie przez sąd karny instytucji warunkowego umorzenia postępowania pociąga za sobą ten skutek, że ponad wszelką wątpliwość wskazuje, iż sprawca popełnił zarzucany mu czyn.

Trzeba mieć na uwadze, że chodzi tu o czyn popełniony z winy umyślnej, co świadczy o lekceważącym stosunku skarżącego do obowiązujących przepisów prawa oraz braku odpowiedzialności, nawet jeśli uwzględnić, że mamy do czynienia ze zdarzeniem jednorazowym. Podkreślić też należy stan nietrzeźwości sprawcy (2,1 promila)

i potencjalne zagrożenie jakie kierowca w takim stanie stwarza dla innych użytkowników drogi, narażając ich i siebie na utratę zdrowia lub nawet życia. Istotna w niniejszej sprawie jest ponadto okoliczność, że posiadacz broni jest emerytowanym oficerem Wojska Polskiego i [...], pełniącym funkcję [...] w [...]. Wykonuje więc zawód [...], a od osoby takiej należy wymagać więcej niż od zwykłego obywatela.

Skoro zatem osoba o takim statusie społecznym i zawodowym dopuszcza się czynu zabronionego w postaci prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, to tym samym udowadnia brak poszanowania dla obowiązującego porządku prawnego i wykazuje, że nie spełnia najwyższych standardów nałożonych na posiadaczy broni palnej.

Odnosząc się do zarzutu niezastosowania przez organ art. 105 § 1 k.p.a. należy wskazać na jego bezzasadność, gdyż upływ około 30 miesięcy od popełnienia czynu zabronionego w żaden sposób nie pociąga za sobą bezprzedmiotowości postępowania

w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.