Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1067/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.58 par. 1 pkt 6 i 3, art. 52 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 220, art.221
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 października 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 1491/13 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 15 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2007 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 sierpnia 2013 r. M.B. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 15 lipca 2013 r., w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej odrzucenie, podnosząc, że zaskarżona decyzja została wydana w pierwszej instancji, a skarżący nie wyczerpał przysługujących mu zwyczajnych środków zaskarżenia.

Postanowieniem z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1491/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę skarżącego stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a). Sąd pierwszej instancji stwierdził, że od decyzji z dnia 15 lipca 2013 r. przysługiwało skarżącemu odwołanie do tego samego organu, o czym skarżący został prawidłowo pouczony. Tymczasem skarżący nie korzystając z prawa odwołania złożył na ww. decyzję skargę do sądu administracyjnego. Nastąpiło to zatem z naruszeniem wynikającego z art. 52 § 1 p.p.s.a. obowiązku wyczerpania przysługujących skarżącemu środków zaskarżenia.

W skardze kasacyjnej z dnia 17 grudnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; aktualna publikacja: Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.) oraz 64 ust. 2 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Na wstępie rozważań przypomnienia wymagają przepisy mające zastosowanie w sprawie:

1) Na podstawie art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

2) Od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji (art.220 § 1 O.p.). Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia (§ 2 art. 220 O.p.).

3) W przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym (art. 221 O.p.)

4) W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: decyzja wydana została w wyniku przestępstwa (art. 240 § 1 pkt 2 O.p.)

5) W razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (art.243 § 1 O.p.). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 243 § 2 O.p.). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji (art. 243 § 3 O.p)

6) Organem właściwym w sprawach wymienionych w art. 243 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji (art. 244 § 1 O.p.) Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działanie organu wymienionego w § 1, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 243 § 2 (art. 244 § 2 O.p.). Przepis § 2 nie dotyczy przypadków, w których decyzja w ostatniej instancji została wydana przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub samorządowe kolegium odwoławcze (art. 244 § 3 O.p.).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia do Sądu pierwszej instancji była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 15 lipca 2013 r. Decyzją tą organ podatkowy, po wznowieniu postępowania, odmówił uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 czerwca 2009 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 8 stycznia 2009 r. określającej skarżącemu zobowiązanie w podatku od środków transportowych za 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. orzekało w sprawie jako organ pierwszej instancji stosownie do 240 § 1 pkt 2 w związku art. 244 § 1 O.p. Na podstawie natomiast art. 220 § 1 i 2 w związku z art.221 O.p. podatnikowi przysługiwało odwołanie do tego samego organu – Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., o czym zresztą słusznie pouczony został na stronie 7 decyzji (k-113 akt podatkowych). Jak wynika z akt sprawy skarżący nie złożył jednak odwołania do organu podatkowego a skargę do Sądu administracyjnego. Podatnik nie wyczerpał zatem środków zaskarżenia, o których mowa w cytowanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a.

W konsekwencji zgodnie prawem Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga skarżącego jest niedopuszczalna i odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej kasacyjnie wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 - 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a.