Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 19/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 244 poz 1454
law: Ustawa z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw.
article: art. 3 ust. 1 pkt 3, 4 pkt 11, 5 ust. 1, 6 ust. 1, 18 ust. 5 lit. a-c, 87 ust. 1 pkt 1, 92a ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 7, 77 par. 1, 80, 86, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska – Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (nazywany dalej "GITD") decyzją z dnia z dnia [...] października 2012 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., nazywanej dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a i ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm., nazywanej dalej "u.t.d."), art. 3 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. nr 48 poz. 247) oraz lp. 1.1, 2.9 oraz 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] lipca 2012 r. R. C. (nazywanego dalej "skarżącym"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] marca 2012 r. o godz. [...] na parkingu przed halą odlotów portu lotniczego [...] przeprowadzono kontrolę pojazdu marki Ford Focus o nr rej. [...] kierowanego przez skarżącego. Kierowca okazał do kontroli: dowód osobisty, prawo jazdy, dowód rejestracyjny kontrolowanego pojazdu, orzeczenie lekarskie i psychologiczne, umowę o współpracy zawartą w dniu [...] października 2011 r. pomiędzy firmą G. z siedzibą w [...] a skarżącym, wydruk z CEiIDG, zaświadczenie o przeprowadzeniu badań technicznych, książkę kasy rejestrującej (adres właściciela T.), ubezpieczenie OC, kopię paragonu fiskalnego wystawionego na R. C.

Podczas kontroli kierowca (skarżący) nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie przewozu osób, licencji TAXI lub innego dokumentu uprawniającego do wykonywania transportu osób.

Zgodnie z rubryką S1 okazanego dowodu rejestracyjnego seria [...] kontrolowany pojazd zarejestrowany był na 5 osób. Kierujący oświadczył, że wykonuje przewozy wspomnianym pojazdem od października 2011 r. na rzecz G.

W wyniku dokonanych oględzin pojazdu stwierdzono, że na bokach pojazdu znajduje się informacja w brzmieniu "Tylko [...] zł/km, [...] G., TAXI, [...]", zaś w górnym rogu tylnych prawych drzwi widnieje napis "taryfa Dzienna [...]".

Stwierdzono również, że w kontrolowanym pojeździe zamontowano urządzenie fiskalne INNOVA Taxi 2, zaś na dachu pojazdu zamocowano przy pomocy magnesu urządzenie, na którym widniały dwustronne napisy "TAXI, G.". Urządzenie posiadało przewody elektryczne i było podświetlane.

Ustalenia kontroli utrwalono w protokole z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], który nie został podpisany przez skarżącego.

Zeznania kierowcy zostały utrwalone w protokole przesłuchania świadka z dnia [...] marca 2012 r., który oświadczył, że od października 2011 r. wykonuje przewóz na rzecz firmy G. z siedzibą w [...] przy ul. A. [...],[...]. W dniu kontroli wykonał przewóz pasażera z ul. W. na Lotnisko [...]. Przewozy wykonuje pojazdem marki Ford o nr rej. [...].

Skarżący odmówił podpisania protokołu bez podania przyczyny.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. skarżący został zawiadomiony przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w skrócie [...]WITD) o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. W odpowiedzi Urząd [...] W. Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. poinformowało, że Prezydent [...] W. nie udzielił skarżącemu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, ani licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania administracyjnego kwestionując w jego uzasadnieniu ustalenia kontroli, Zdaniem skarżącego, organ nie ustalił rodzaju transportu wykonywanego przez przedsiębiorcę. W szczególności nie stwierdzono, czy był to transport drogowy taksówką, czy też okazjonalny przewóz osób.

Skarżący potwierdził brak licencji, wyjaśniając, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza nie jest reglamentowana, na co wskazuje analiza treści art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d. Wyjaśnił, że prowadzi działalność gospodarczą polegająca na przewozie rzeczy, a dopuszczalna masa całkowita pojazdu, którym działalność jest wykonywana nie przekracza 3,5 tony. W ocenie skarżącego, z protokołu kontroli nie wynika na jakiej podstawie funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego ustalili, że doszło do naruszenia art. 18 ust. 5 u.t.d., albowiem nie wskazano jakie konkretnie elementy wyposażenia pojazdu przesądziły o ww. naruszeniu.

Z protokołu kontroli nie wynikało także, że którekolwiek z oznaczeń może być nazwą, adresem lub numerem telefonu strony.

Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję, w której na podstawie m.in. art. 5, lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. – wykonywanie transportu drogowego bez licencji (kara pieniężna w wysokości 8.000 złotych), art. 8, art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c), art. 18 ust. 4a u.t.d. i lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d.- wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b (kara pieniężna w wysokości 8.000 złotych) oraz art. 92a ust. 1 i ust. 2 u.t.d. w zw. z lp. 2.9. załącznika nr 3 do u.t.d., nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.

Suma kar pieniężnych za stwierdzone podczas kontroli naruszenia wyniosła 24.000 złotych, jednakże zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d. karę ograniczono do wysokości 10.000 złotych.

Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżący zarzucił:

1) naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie podniesionego przez stronę w toku postępowania zasadniczego faktu, że zajmuje się wykonywaniem przewozu rzeczy taksówką (taxi bagażowe), jak również niezbadanie sprawy w tym zakresie,

2) sprzeczne z przepisami żądanie poddania się przez skarżącego przesłuchaniu w charakterze świadka, w sytuacji, gdy miał on prawo być przesłuchany w charakterze strony, a organ dowód ten powinien był dopuścić,

3) naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez powołanie się na dowód z przesłuchania skarżącego, podczas gdy przesłuchania tego zabrakło, a było ono konieczne wobec podniesienia przez stronę, że nie wykonuje przewozu osób lecz przewóz rzeczy,

4) naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez bezpodstawne przyjęcie, nie wykonywał przewozu rzeczy, w sytuacji gdy potwierdziłoby to jego przesłuchanie, zaś ani w trakcie kontroli, ani przy jakiejkolwiek innej okazji nie ustalono, by skarżący przewoził osobę (kontrolowany był bez bagażu i bez pasażerów),

5) przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów w uznaniu, że z umowy o współpracy z G. oraz z treści paragonu fiskalnego miałoby wynikać, że strona wykonywała przewóz osób, podczas gdy ww. umowa w praktyce pozwalała na wybieranie i podejmowanie kursów bagażowych, zaś treść paragonu fiskalnego nie przesądza o rodzaju usługi, a tylko przytacza jeden z licznych przedmiotów działalności strony wykazanych we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, pomimo, że strona wykonuje tylko jeden spośród tych rodzajów działalności, a mianowicie przewóz rzeczy,

6) naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d., poprzez przyjęcie, że strona obowiązana jest posiadać licencję na transport drogowy, w sytuacji, gdy strona wykonywała działalność w zakresie przewozu rzeczy taksówką (pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony), do czego nie mają zastosowania przepisy ustawy o transporcie drogowym, w tym działalność ta nie jest licencjonowana,

7) brak podstaw do uznania, że kontrolowany pojazd wykonywał przewóz okazjonalny, skoro skarżący nie posiada licencji na przewóz okazjonalny, nadto jego pojazd nie był wpisany do takiej licencji, skarżący nie dysponował wypisem z takiej licencji, a jednocześnie organ przypisał pojazdowi cechy i wyposażenie charakterystyczne dla taksówki, tj. - taksometr, oznaczenie pojazdu i oznaczenie na dachu banerem z napisem taxi.

Skarżący zauważył, że ani protokół kontroli, ani załącznik do niego nie stwierdzają żadnych okoliczności, które wiązałyby się z wykonywaniem przez stronę przewozu osób w ramach prowadzonej działalności. Nadto również w czasie, kiedy podjęto kontrolę, skarżący nie przewoził żadnej osoby. Także z przesłuchania skarżącego nie wynikało, że wykonywał on przewóz osób.

W świetle powyższego, zdaniem skarżącego, należało oczekiwać, że w toku postępowania organ podejmie stosowne czynności dowodowe i zbada wszelkie okoliczności, które pozwoliłyby na rozstrzygnięcie o faktycznym i prawnym charakterze przewozu wykonywanego przez skarżącego.Organ nie podjął żadnych kroków w tym zakresie. Nie przesłuchał strony po wszczęciu postępowania, mimo, ze było ono niezbędne.

W ocenie skarżącego, przesłuchanie go w charakterze strony przyniosłyby istotne dla sprawy ustalenia, przede wszystkim, że podejmował się tylko przewozu rzeczy, zwykle bagażu. Fakt, że przewóz ten wykonywał pojazdem osobowym w żaden sposób nie może prowadzić do wniosku o wykonywaniu przez niego przewozu osób. Nie ma absolutnie żadnych przeszkód, by pojazdem osobowym wykonywać przewóz rzeczy, albowiem ustawa o transporcie drogowym tego nie zabrania. Nie eliminuje samochodu skarżącego jako taksówki bagażowej fakt, że ma on miejsca do przewozu osób. Zgodnie z § 24 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.) wynika, że taksówka bagażowa musi mieć co najmniej jedno miejsce dla pasażera. Może więc mieć ich więcej.

W wyniku rozpatrzenia odwołania GITD, powołując się na przepisy prawa materialnego, w tym m.in. art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a i ust. 5, art. 87 ust. 1 oraz art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d., art. 3 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz l.p. 1.1, 2.9 oraz 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., a także na wyniki przeprowadzonej w dniu [...] marca 2012 r. kontroli pojazdu należącego do skarżącego - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezspornie potwierdził, że skarżący świadczył usługi przewozu osób, czego dowodem była okazana podczas kontroli umowa o współpracy zawarta między C. a skarżącym z dnia [...] października 2011 r. Zgodnie z treścią okazanej do kontroli umowy, C. zobowiązał się do przyjmowania i przekazywania stronie zleceń i zamówień klientów na przewozy osób na terenie [...] i całego kraju.

Nadto w okazanych do kontroli dokumentach dotyczących użytkowania kasy rejestrującej widniała pieczątka strony Taxi Osobowe R. C.

Skarżący do kontroli przedłożył także paragon fiskalny z dnia [...] marca 2012 r. z godz. [...], na którym widniało oznaczenie strony, adres oraz NIP. W toku czynności kontrolnych stwierdzono ponadto, że podmiotem wykonującym przewóz był skarżący. W świetle powyższych ustaleń, organ za bezsporne uznał, że skarżący w chwili kontroli wykonywał świadczenie usług przewozu osób, a nie rzeczy.

Ponadto ustalono, że w chwili kontroli strona prowadząca działalność gospodarczą nie posiadała licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, ani też licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, co zostało potwierdzone w piśmie z Urzędu [...] W. z dnia [...] kwietnia 2012 r.

Organ odwoławczy zauważył, że wniosek strony o dopuszczenie wydruku ustawy o transporcie drogowym wskazującego na to, że został wykonany w Biurze Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu [...] W. przy ul. C. [...] nie mógł być uwzględniony, gdyż nie został dołączony do odwołania.

W związku z powyższym, GITD potwierdził zasadność nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8.000 złotych za naruszenie określone w lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., jak również zakazu określonego w art. 18 ust. 5 pkt b u.t.d. w brzmieniu obowiązującym w chwili kontroli poprzez umieszczenie na pojeździe numeru telefonu, nazwy (oznaczenia) przedsiębiorcy.

W ocenie GITD, zatrzymany do kontroli drogowej pojazd posiadał niewątpliwie cechy, które upodobniały go do taksówki osobowej, jednakże przejazdu wykonywanego tym pojazdem nie można utożsamiać z przewozem taksówkowym, gdyż strona nie posiadała licencji na przejazd taksówką.

GITD odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych, zgodnie z którym umieszczanie w pojeździe taksometru i umieszczanie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy to cechy charakterystyczne dla pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji taksówkowej. W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają takiej licencji, nie mogą, zgodnie z art. 18 ust. 5 u.t.d. wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami przypomina, czy też sugeruje, transport drogowy osób taksówką. Kierując się zasadami logiki oraz celem wprowadzonych zakazów stwierdzić należy, że skoro ww. zakazy chronią licencjonowanych taksówkarzy przed nieuczciwą konkurencją ze strony podmiotów posiadających inną licencję niż taksówkowa, to tym bardziej zakazy te chronią przed nieuczciwą konkurencją ze strony podmiotów, które nie posiadają żadnej licencji.

Organ odwoławczy podkreślił, że dla wykonywania przewozu osób bez licencji taksówkowej ustawodawca przewidział szereg ograniczeń mających na celu odróżnienie tego typu działalności od licencjonowanych przewozów osób taksówką. Celem regulacji z art. 18 ust. 5 u.t.d. było to, aby pojazdy te nie wyróżniały się względem pozostałych oraz, aby sposób oznakowania pojazdu nie wpływał na możliwość jego zatrzymania celem zawarcia umowy przewozu. W celu skutecznej ochrony licencjonowanych przewoźników taksówkowych, a także pasażerów korzystających z ich usług, ustawodawca wprowadził takie rozwiązanie legislacyjne, które nie pozwala podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne na podstawie innej licencji, lub bez licencji wprowadzać potencjalnych klientów w błąd co do rodzaju przewozu. Nie ulega wątpliwości, że jedną z najbardziej charakterystycznych cech odróżniających taksówkę od innych pojazdów, dla przeciętnego pasażera, jest właśnie umieszczenie na dachu pojazdu dodatkowego podświetlenia napisu "TAXI".

Zdaniem GITD, z ustalonego w sprawie stanu faktycznego jednoznacznie wynika, że pojazd wyposażony był w urządzenie fiskalne INNOVA Taxi 2, a także urządzenie techniczne w postaci banera zamocowanego na dachu pojazdu, na którym widniały dwustronne napisy "TAXI G., [...]".

Biorąc powyższe pod uwagę, GITD uznał, że strona naruszyła zakazy określone w art. 18 ust 5 u.t.d. w związku z czym organ I instancji prawidłowo nałożył na nią karę pieniężną w wysokości 8000 zł za naruszenie określone w lp. 2.9 załącznika nr 3 do u.t.d.

Ponadto w odniesieniu do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d., organ odwoławczy stwierdził, że w odniesieniu do kontrolowanego przejazdu nie zachodził wyjątek określony w art. 4b u.t.d. Wskazał, że z uwagi na brak licencji wobec strony nie znalazł zastosowania przepis art. 3 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym przedsiębiorcy wykonujący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie przewozu okazjonalnego mogą ją wykonywać, na dotychczasowych zasadach przez okres określony w licencji, nie dłużej jednak niż w okresie roku od dnia wejścia w życie ustawy.

Zatem, prawidłowo nałożono na skarżącego karę pieniężną za naruszenie określone w lp. 2.10 załącznika nr 3 u.t.d..

Z całokształtu akt sprawy wynikało, że skarżący wykonywał przewóz osób, a nie rzeczy, do czego starał się przekonywać.

Organ odwoławczy potwierdził, że przepisów ustawy o transporcie drogowym nie stosuje się do przewozu rzeczy pojazdami nieprzekraczającymi dmc 3,5 ton. Niewątpliwie dmc kontrolowanego pojazdu wyniosło 1895 kg. Jednakże z wykonanej przez kontrolującego inspektora dokumentacji fotograficznej wynikało, że przejazd odbywał się za pośrednictwem korporacji G., co potwierdza załączona do akt sprawy umowa o współpracy z dnia [...] października 2012 r. zawarta pomiędzy skarżącym a G. § 2 pkt 2 umowy stwierdza, że G. zobowiązuje się do: przyjmowania i przekazywania pracownikom i współpracownikom Przewoźnika (osoby, które podpisały z Przewoźnikiem umowy o współpracy), droga radiową zleceń i zamówień klientów na przewozy osób na terenie [...] i całego kraju. Jako dowód w sprawie zabezpieczono również paragon fiskalny z dnia kontroli z godz. [...], z którego wynika, że strona wykonywała w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej przewóz.

GITD dokonał sprawdzenia na stronie internetowej Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (www.ceidg.gov.pl), że przeważająca część działalności strony według PKD, polega na przewozie indywidualnych pasażerów do ustalonych przez nich miejsc. Ponadto, z informacji tam zawartej wynikało również, że strona dokonała zawieszenia wykonywanej przez siebie działalności po kontroli drogowej w dniu [...] marca 2012 r.

Odpowiadając na zarzut pominięcia okoliczności świadczących o wykonywaniu przez skarżącego przewozu rzeczy taksówką (taxi bagażowe), a nie przewozu osób, GITD podał, że zgodnie z ze stanem prawnym obowiązującym do grudnia 2011 r., stosownie do art. 2 pkt 43 ustawy z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2005 Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) taksówka to pojazd samochodowy odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu za ustaloną na podstawie taksometru opłatą: osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego (taksówka osobowa), ładunków o masie nieprzekraczającej 2,5 t (taksówka bagażowa).

Zgodnie z treścią obecnie obowiązującego art. 2 pkt 43 Prawa o ruchu drogowym, taksówka to pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za ustaloną na podstawie taksometru opłatą.

Mając na uwadze powyższe, GITD wskazał, że w obecnie obowiązującym stanem prawnym i w stanie prawnym obowiązującym w chwili kontroli taksówka był i jest wyłącznie pojazd samochodowy wyposażony i przeznaczony do przewozu osób i ich bagażu podręcznego za ustaloną na podstawie taksometru opłatą. W definicji taksówki nie mieści się natomiast określenie taksówka bagażowa. Niewątpliwie więc zgodnie z tym co wskazano wyżej, zatrzymany do kontroli drogowej pojazd posiadał cechy, które upodobniały go do taksówki osobowej, z tym, że przejazdu wykonywanego tym pojazdem nie można utożsamiać z przewozem taksówkowym, bo strona nie posiadała licencji na przejazd taksówką.

Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania wobec skarżącego art. 92 c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. GITD podkreślił, że ciężar dowodu w zakresie zaistnienia okoliczności, które zwalniają przedsiębiorcę z odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z przepisu 92c ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Przedsiębiorca zatem powołując się na okoliczności wyłączające jego odpowiedzialność powinien udowodnić ich zaistnienie przez wykazanie, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia oraz że nie mógł przewidzieć zdarzeń i okoliczności, które do powstania naruszenia doprowadziły (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt II GSK 506/09). W rozpatrywanej sprawie skarżący nie powołał okoliczności i nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na to, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, ani że nie mógł przewidzieć zdarzeń i okoliczności, które do naruszenia doprowadziły. Art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. to przepis odnoszący się do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. GITD podkreślił, że przedsiębiorca winien dochować należytej staranności w każdym z aspektów prowadzonej działalności, przede wszystkim winien pamiętać o obowiązkach jakie nakładają na niego obowiązujące regulacje prawne.

Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z dnia [...] października 2012 r., wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z decyzją organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

1) naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez całkowite pominięcie podniesionego przez stronę w toku postępowania zasadniczego faktu, iż zajmuje się wykonywaniem przewozu rzeczy taksówką (taxi bagażowe), jak również niezbadanie sprawy w tym zakresie,

2) sprzeczne z przepisami żądanie poddania się przez skarżącego przesłuchaniu w charakterze świadka, w sytuacji, gdy miał on prawo być przesłuchany w charakterze strony, a organ dowód ten powinien był dopuścić,

3) naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez powołanie się na dowód z przesłuchania skarżącego, podczas gdy przesłuchania tego zabrakło, a było on konieczne wobec podniesienia przez stronę, że nie wykonuje przewozu osób lecz przewóz rzeczy,

4) naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez bezpodstawne przyjęcie, jakoby nic nie świadczyło o wykonywaniu przez skarżącego przewozu rzeczy, w sytuacji gdy świadczyłoby o tym minimum jego przesłuchanie, zaś ani w trakcie kontroli, ani przy jakiejkolwiek innej okazji nie ustalono, by skarżący przewoził osobę (kontrolowany był bez bagażu i bez pasażerów),

5) przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów w uznaniu, że z umowy o współpracy z G. oraz z treści paragonu fiskalnego miałoby wynikać, że strona wykonywała przewóz osób, podczas gdy ww. umowa w praktyce pozwalała na wybieranie i podejmowanie kursów bagażowych, zaś treść paragonu fiskalnego nie przesądza o rodzaju usługi, a tylko przytacza jeden z licznych przedmiotów działalności strony wykazanych we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, pomimo, że storna wykonuje tylko jeden spośród tych rodzajów działalności, a mianowicie przewóz rzeczy,

6) naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d., poprzez przyjęcie, że strona obowiązana jest posiadać licencję na transport drogowy, w sytuacji, gdy strona wykonywała działalność w zakresie przewozu rzeczy taksówką (pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony), do czego nie mają zastosowania przepisy ustawy o transporcie drogowym, w tym działalność ta nie jest licencjonowana,

7) brak podstaw do uznania, że kontrolowany pojazd wykonywał przewóz okazjonalny, skoro skarżący nie posiada licencji na przewóz okazjonalny, nadto jego pojazd nie był wpisany do takiej licencji, skarżący nie dysponował wypisem z takiej licencji, a jednocześnie organ przypisał pojazdowi cechy i wyposażenie charakterystyczne dla taksówki, tj. - taksometr, oznaczenie pojazdu i oznaczenie na dachu banerem z napisem taxi.

Uzasadniając zarzuty skargi skarżący zauważył, że z protokołu kontroli, jak również jego załącznika oraz z treści przesłuchania nie wynika, że wykonywał w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przewóz osób. Zaznaczył, że w trakcie kontroli także nie przewoził żadnej osoby. A to oznacza, że obowiązkiem organów w trakcie toczącego się postępowania było rozstrzygnięcie o faktycznym i prawnym charakterze przewozu wykonywanego przez stronę. zwłaszcza w świetle oświadczenia strony stwierdzającej, że wykonuje przewóz rzeczy a nie osób. Przesłuchanie skarżącego w charakterze strony przyniosłoby istotne ustalenie, że skarżący wykonywał jedynie przewozy rzeczy (zwykle bagaży).

Skarżący nadmienił, ze gdyby został własciwie przesłuchany wyjaśniłby, że zna różnicę pomiędzy przewozem okazjonalnym i przewozem taksówką, w ramach tego ostatniego rozróznia przewóz osób i rzeczy, wykonując jedynie przewóz rzeczy taksówką. Aby mieć pewność, że przewóz rzeczy taksówką jest dopuszczalny bez licencji, udał się w dniu [...] lipca 2011 r. do Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu [...] W. przy ul. C. [...], gdzie na jego prośbę odbyła się rozmowa z pracownikiem tego urzędu wywołanym przez urzędniczkę "z okienka", który potwierdził legalność planowanego przewozu. Skarżący pytał pracownika wyłącznie o przewóz rzeczy taksówką albowiem tylko taką działalność planował, a następnie tylko ją realizował. Pracownik Urzędu wręczył mu wydruk fragmentu ustawy o transporcie drogowym, obejmujący art. 3 ust. 1 pkt 2. Wydruk ten załączony został wraz z odwołaniem od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2012 r.

Bez znaczenia dla sprawy powinien pozostawać fakt, że przewóz rzeczy wykonywano pojazdem osobowym, gdyż ustawa o transporcie drogowym nie zawiera obostrzeń w tym zakresie. Zdaniem skarżącego, ustawa o transporcie drogowym sprzyja takiej możliwości, stawiając kryterium konstrukcyjne dotyczące masy całkowitej pojazdu wynoszącej 3,5 ony, które to kryterium samochód skarżącego spełnia. Nie eliminuje samochodu strony jako taksówki bagazowej fakt, że ma on miejsce do przewozu osób. Skarżący powołał się na § 24 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, z którego wynnika, że taksówka bagażowa musi mieć co najmniej jedno miejsce dla pasażera.Może zatem mieć tych miejsc więcej. Cytowany przepis nie tylko dopuszcza wyposażenia taksówki bagażowej w miejsca dla pasażerów, ale bezwględnie wymaga tego.

Skoro organ uznał, że samochód skarżącego ma cechy charakterystyczne taksówki jak taksometr, oznaczenie pojazdu i umieszczony na dachu baner z napisem taxi, obowiązany był uznać, że pojazd ten jest taksówką. To zaś dopiero winno stanowić podstawę do przeprowadzenia ustaleń, czy taksówką tą wykonywano przewóz rzeczy, czy też osób.

W przypadku braku licencji (jeśli jest ona wymagana), o charakterze nielicencjonowanego przewozu winny decydować przeważające cechy danego przewozu. Ustawa o transporcie drogowym pozwala na rozróżnienie przewozu taksówką rzeczy i osób. Ponad wszelką wątpliwość przewóz taksówką rzeczy następuje taksówką bagażową, o której mowa w § 24 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.

Na podstawie art. 6 ust. 1 u.t.d. do przewozu osób taksówką wymagana jest licencja. Jednocześnie zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d., ustawy tej nie stosuje się do przewozu drogowego rzeczy samochodami o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 t. Niewątpliwie chodzi w tym przepisie o przewóz realizowany taksówką bagażową. W konsekwencji uznać trzeba, że na zasadzie art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d. przewóz rzeczy taksówką bagażową nie podlega przepisom ustawy, a zatem dla realizacji tego przewozu nie jest wymagana licencja. Tym samym przewóz taksówką bagażową nie może się spotkać z sankcją finansową za "brak wymaganej licencji", na podstawie załącznika 3 do ww. ustawy lp. 1.1.

W ocenie skarżącego należało uznać, że skoro nie dysponuje licencją na tzw. przewóz okazjonalny, ale jego pojazd ma wszelkie cechy taksówki, które organ w swej decyzji szczegółowo wymienił, to w rachubę wchodzić mogło tylko i wyłącznie wykonywanie przewozu taksówkowego, realizowanego bez licencji, jeśli już hipotetycznie założyć przewóz osób, a nie rzeczy. W tej sytuacji stosowanie w odniesieniu do skarżącego przepisów art. 18 ust. 4b i ust. 5 u.t.d. i karanie go na tej podstawie karami w łącznej sumie 24.000 zł ograniczonej do 10.000 zł, było całkowicie niezasadne, gdyż nie był realizowany przewóz okazjonalny.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości, zarówno materialnych, jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, opubl. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu

W świetle zarzutów skargi, jak również argumentów podnoszonych przez stronę w trakcie postępowania administracyjnego, w tym w uzasadnieniu odwołania od decyzji organu I instancji, na wstępie należy rozważyć, czy w obowiązującym na dzień kontroli stanie prawnym występowała specjalna kategoria taksówek, tzw. taksówek bagażowych, tj. pojazdów samochodowych odpowiednio wyposażonych i oznaczonych, przeznaczonych do przewozu za ustaloną na podstawie taksometru opłatą ładunku o masie nieprzekraczającej 2,5 tony (art. 2 pkt 43 lit. b) Prawa o ruchu drogowym).

Z akt sprawy wynika, że kontroli pojazdu dokonano w dniu [...] marca 2012 r. Był to samochód osobowy, co wynika z zapisu w dowodzie rejestracyjnym. W tym czasie obowiązywały już znowelizowane ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011 r. Nr 244, poz. 1454) przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy zmieniającej - art. 2 pkt 43 Prawa o ruchu drogowym otrzymał brzmienie – taksówką jest pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za ustaloną na podstawie taksometru opłatą.

Przepisy ustawy zmieniającej weszły w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., znajdując tym samym zastosowanie w sprawie, w której kontroli dokonano w dniu [...] marca 2012 r.

Zatem, kontrolowany pojazd, wbrew sugestiom strony, nie mógł być uznany za taksówkę bagażową, bo przepisy nie wyodrębniają już tego rodzaju pojazdu i transportu takim pojazdem. Skoro przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym nie przewidują istnienia dwóch rodzajów taksówek, a ustawa o transporcie drogowym w art. 6 mówi o wymogu posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, należy uznać, że w dniu kontroli skarżący wykonywał transport drogowy taksówką, do świadczenia którego dopiero uprawnia posiadanie licencji, o której mowa w art. 6 ust. 1 u.t.d.

W związku ze stanowiskiem strony zawartym w skardze należy wyjaśnić, że z nieobowiązującego już stanu prawnego nie wynika, żeby wykonywanie transportu drogowego taksówką bagażową było zwolnione z obowiązku uprzedniego uzyskania licencji na prowadzenie takiej działalności, skoro art. 6 ust. 1 u.t.d. nie różnicował działalności taksówkowej, stanowiąc jedynie o udzieleniu (przy spełnieniu warunków określonych w tym przepisie) "licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką" zarówno osobową, jak i bagażową.

Dodatkowo należy zauważyć, że zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w ogóle wymaga uzyskania odpowiedniej licencji, zaś stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli wypis z licencji.

W rozpatrywanej sprawie skarżący nie posiadał żadnej licencji na wykonywanie transportu drogowego, transportu drogowego osób, jak również licencji taksówkowej.

Powyższe ustalenia pozwalają odrzucić jako niezasadny zarzut strony o naruszeniu art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d., który stanowi, że przepisów ustawy (o transporcie drogowym) nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy. Skarżący nie wykonywał przewozu drogowego taksówką bagażową, nie mógł więc dokonywać przewozu rzeczy. Ponadto przepis art. 3 ust 1 pkt 2 u.t.d. mówi o niezarobkowym przewozie rzeczy, a skarżący sam przyznał, że z pewnością był to przewóz zarobkowy. Ustalenia kontroli z której wynika, że w samochodzie była zamontowana kasa fiskalna i zebrany materiał dowodowy w postaci wydruku paragonu fiskalnego z dnia [...] marca 2012 r. opiewający na kwotę 23,18 złotych, jak również zeznania kierowcy - skarżącego potwierdzające, że w dniu kontroli przewiózł osobę – pasażera z ul. W. na Lotnisko [...] (v. protokół przesłuchania świadka, choć skarżący następnie odmówił jego podpisania), wykluczają w sprawie drugą przesłankę z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d., mówiącą o transporcie drogowym rzeczy.

Zgromadzony materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości potwierdził, że skarżący wykonywał transport drogowy. Dodatkowym potwierdzeniem zasadności przyjętego stanowiska jest załączona do akt umowa o współpracy z dnia [...] października 2011 r. zawarta pomiędzy firmą G. z siedzibą w [...] a skarżącym nazywanym "przewoźnikiem", której przedmiotem była współpraca pomiędzy stronami w zakresie usług wspomagania systemu "Radio Taxi" usług świadczonych przez przewoźnika. G. w § 2 umowy zobowiązał się do przyjmowania i przekazywania pracownikom i współpracownikom przewoźnika (osoby, które podpisały z przewoźnikiem umowy o współpracy) drogą radiową zleceń i zamówień na przewozy osób na terenie [...] i całego kraju.

Fakt prowadzenia przez skarżącego działalności w postaci przewozu osób potwierdziła również załączona do akt administracyjnych wspomniana kopia paragonu fiskalnego z dnia [...] marca 2012 r., na którym widnieje imię i nazwisko skarżącego oraz NIP oraz dokumenty dotyczące użytkowania kasy rejestrującej, na którym widnieje pieczątka skarżącego Taxi Osobowe R. C. Dodatkowo z danych Centrali Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP wynikało, że skarżący jako przeważający rodzaj działalności zaznaczył – działalność taksówek osobowych (wydruk z dnia 8 października 2012 r.).

Z pisma Urzędu [...] W. Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń z dnia [...] kwietnia 2012 r. wynika, że Prezydent [...] W. nie udzielił skarżącemu – przedsiębiorcy licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób ani licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

Skoro skarżący nie legitymował się żadną licencją na wykonywanie transportu drogowego organy słusznie uznały, że wykonując transport drogowy osób dopuścił się naruszenia określonego w lp. 1.1 załącznika Nr 3 do u.t.d. w związku z wykonywaniem transportu drogowego bez wymaganej licencji (kara pieniężna w wysokości 8.000 zł).

W art. 5 ust. 1 u.t.d. ustawodawca wyraźnie wskazał, że na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne, których wykonywanie bezsprzecznie wykazano w rozpatrywanej sprawie oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 u.t.d.). W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej". Stanowisko to znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji art. 12 ust. 1b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.

W tej sytuacji, należało przyjąć, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, który art. 4 pkt 11 u.t.d. definiuje jako "przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego".

Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 a) - c) u.t.d. (brzmienie przepisu obowiązującego nadzień kontroli – [...] marca 2012 r.), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy,

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Zatem, skarżący, wykonując przewóz osób (co zostało przesądzone w sprawie) i nie legitymując się stosowną licencją uprawniającą do wykonywania transportu drogowego taksówką, o której mowa w art. 6 u.t.d., nie miał prawa do umieszczania i używania urządzeń oraz oznaczeń, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d.

Pojazd wyposażony był w urządzenie fiskalne INNOVA Taxi 2, a także urządzenie techniczne w postaci bandera zamocowanego na dachu pojazdu, na którym widniały dwustronne napisy "Taxi G., [...]". Na drzwiach bocznych pojazdu umieszczono informację, że G. jest najlepszą korporacją w [...], podając, że opłata za 1 km wynosi [...] zł.

INNOVA TAXI 2 to kasa rejestrująca drukująca paragon fiskalny, na którym jest odnotowywana godzina rozpoczęcia kursu i godzina jego zakończenia, jak również odliczana ilość przejechanych kilometrów pomnażana przez oznaczoną na paragonie opłatę (taryfę ) w kwocie [...] za każdy przejechany kilometr.

Na dachu pojazdu umieszczono baner z napisem "Taxi G. [...]", który u potencjalnego pasażera musiał budzić przekonanie, że korzysta z usługi taksówkowej (v. k.- [...] i [...] akt administracyjnych).

Na bokach pojazdu powtórzono napis znajdujący się na banerze, uzupełniając go o informacje, że Taxi G. to najlepsza korporacja w [...], która świadczy usługi w cenie [...]zł/km (v. dokumentacja fotograficzna k. [...]), które można zamówić pod numerem telefonu [...] również widniejącym na bokach pojazdu. Taką możliwość potwierdza § 2 pkt 2 umowy z dnia [...] października 2011 r. zawartej pomiędzy G. a skarżącym (przewoźnikiem), zgodnie z którym G. zobowiązał się do przyjmowania i przekazywania drogą radiową zleceń i zamówień klientów na przewozy osób na terenie [...] i całego kraju.

W ocenie Sądu, powyższe ustalenia bezsprzecznie potwierdzają naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a-c u.t.d., a co za tym idzie zasadność nałożenia kary w wysokości 8.000 złotych za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, na podstawie lp. 2.9. Załącznika Nr 3 do u.t.d., którego treść zaczęła obowiązywać z dniem 1 stycznia 2012 r.

Organ odwoławczy prawidłowo uczynił, nie stosując w niniejszej sprawie art. 18 ust. 5 pkt 1 – 3 u.t.d. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji (wprowadzonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym od dnia 19 czerwca 2012 r., Dz. U. z 2012r., poz. 661) przez oraz załącznika nr 3 pkt 2.9 do u.t.d., gdyż z przepisów tych wynika surowsza odpowiedzialność podmiotów wykonujących przewóz okazjonalny pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, nie posiadających licencji taksówkowej.

Prawidłowo organ nałożył także karę w wysokości 8.000 zł za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. (z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b), zgodnie z którym przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, na podstawie lp. 2.10 Załącznika Nr 3 do u.t.d.

Kontrolowany pojazd był samochodem osobowym z liczbą miejsc siedzących 5 (v. dowód rejestracyjny k. [...] akt administracyjnych).

Jednocześnie organy prawidłowo zastosowały art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d., który stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie (ust. 1), a suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 zł (ust. 2 ).

Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować czynności organów podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności organy obu instancji wyczerpująco zbadały istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzając w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), które następnie wszechstronnie rozważono (art. 80 k.p.a.). Nie było podstaw do kwestionowania przesłuchania skarżącego jako świadka oraz uzupełniania materiału dowodowego o ponowne przesłuchanie skarżącego, skoro na podstawie pozostałych dowodów zebranych w sprawie (i to dokumentów) zostały wyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 86 k.p.a.). Należy przy tym zauważyć, że skarżący nie kwestionował, że zarobkowo wykonywał przewóz, a tylko chodziło o rodzaj przewozu. W tej sytuacji jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien w tym zakresie znać obowiązujące uregulowania.

Zdaniem Sądu organy oparły się na materiale dowodowym prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji