Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1953/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 1, pkt 2, art. 184, art. 204 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 165a § 1, art. 207 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 129 ust. 1, art. 138 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Walentyna Długaszewska Protokolant asystent sędziego Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 3068/13 w sprawie ze skargi P. Spółki z o.o. w Z. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. Spółki z o.o. w Z. 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2014 r. o sygn. akt VI SA/Wa 3068/13, w sprawie ze skargi P. Spółki z o.o. w Z. (dalej: Spółka) na postanowienie Ministra Finansów (dalej: Minister; MF) z dnia [...] sierpnia 2013 r. odmawiające wszczęcia postępowania o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach, uchylił zaskarżone i poprzedzające je postanowienie I instancji, orzekł o klauzuli ochrony tymczasowej oraz zasądził od Ministra na rzecz Spółki koszty postępowania sądowego.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

Wnioskiem z [...] października 2012 r. Spółka zwróciła się do Ministra Finansów o przedłużenie zezwolenia z dnia [...] listopada 2005 r. na prowadzenie salonu gier na automatach w określonej lokalizacji, wnosząc równocześnie o przywrócenie terminu do złożenia tego wniosku.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Minister, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239, art. 165a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej: o.p. w zw. z art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), dalej: u.g.h., utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] marca 2013 r. odmawiające wszczęcia postępowania o przedłużenie wskazanego wyżej zezwolenia. MF uznał, że postępowanie nie może być wszczęte, bo u.g.h. nie przewiduje możliwości przedłużania zezwoleń na prowadzenie salonów gier na automatach, czego wyraźnie zabrania art. 138 ust. 1 u.g.h., zgodnie z którym zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 (m.in. na prowadzenie salonu gier na automatach) nie mogą być przedłużane, a skoro tak, to bezprzedmiotowy jest także wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia. Minister stwierdził również, że przepisy przejściowe u.g.h. (w tym art. 138 ust. 1 ustawy), w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE; Trybunał) z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11 (publik. LEX nr 1170754), nie są przepisami technicznymi w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE z dnia 21 lipca 1998 r. L 204, s. 37; Polskie wydanie specjalne z 2004 r. rozdz. 13, t. 20, s. 337), dalej: "dyrektywa 98/34/WE", nie wymagały notyfikacji i mogą być stosowane, ponieważ nie mają wpływu na właściwości ani sprzedaż automatów do gier.

Uwzględniając skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. WSA uchylił oba postanowienia Ministra z powodu naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organ błędnie uznał, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 165a § 1 o.p., stanowiący, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 o.p., zostało wniesione przez osobę, która nie jest stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że wniosek o przedłużenie zezwolenia został wniesiony przez uprawnioną stronę, więc przesłanka ta nie wymaga komentarza. Kolejną przesłanką pozwalającą organom na odmowę wszczęcia postępowania są inne przyczyny, których zaistnienie powoduje, że postępowanie nie może być wszczęte. Te przyczyny w sprawie nie wystąpiły. W kontrolowanym postanowieniu Minister dokonał szerokiej analizy prawnej i faktycznej okoliczności dotyczącej obowiązku notyfikacji u.g.h. w zw. z wyrokiem TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. i uznał, że stanowi to okoliczność uniemożliwiającą wszczęcie postępowania o przedłużenie zezwolenia.

Sąd stwierdził, że stanowisko Ministra polegające na merytorycznym załatwieniu sprawy o przedłużenie zezwolenia w drodze procesowej – formalnej, a mianowicie za pomocą instytucji odmowy wszczęcia postępowania, narusza przepis art. 165a o.p. Sąd podzielił, co do zasady, pogląd skarżącej Spółki, że w drodze postanowienia doszło do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej i jednocześnie zauważył, że uzasadnienie kontrolowanego postanowienia zawiera szereg szczegółowych rozważań merytorycznych, dotyczących wykorzystywania automatów do gier o niskich wygranych z punktu widzenia wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. i zapisanych w nim wytycznych.

W konsekwencji Sąd zważył, że ocena zasadności powołania się na art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, odnosząca się do stosowania przepisów u.g.h., co wynika z wyroku Trybunału z dnia 19 lipca 2012 r., powinna zostać przeprowadzona podczas merytorycznego rozpoznania sprawy w toku postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej, zakończonego wydaniem decyzji. Strona powinna mieć możliwość wypowiedzenia się i polemiki z poglądami organu w ramach toczącego się postępowania, czego została de facto pozbawiona w przedmiotowej sprawie.

Skargą kasacyjną Minister domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub uchylenia wyroku i rozpoznania skargi oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, zarzucając naruszenie:

I. prawa materialnego poprzez niezastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie:

1. art. 3, art. 8, art. 129 ust. 1, art. 138 ust. 1 i art. 144 u.g.h. poprzez uznanie, że możliwe jest merytoryczne procedowanie w przedmiocie wniosku o przedłużenie zezwolenia na urządzanie gier w salonie gier na automatach w sytuacji, gdy u.g.h. nie reguluje kwestii związanych z udzielaniem lub przedłużaniem zezwoleń na urządzanie gier na automatach w salonach gier, a co więcej przepisy tej ustawy wyraźnie stanowią, iż: działalność w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej (art. 129 ust. 1) oraz zezwolenia na urządzanie gier na automatach w salonie gier nie mogą być przedłużane (art. 138 ust. 1), a poprzednio obowiązująca ustawa o grach i zakładach wzajemnych utraciła moc zgodnie z art. 144 u.g.h.;

2. niezastosowanie art. 165a § 1 o.p. polegające na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą podstawy do wydania postanowienia przez MF na podstawie art. 165a § 1 o.p. o odmowie wszczęcia postępowania, podczas gdy zgodnie z tym przepisem organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania jeżeli z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, w przedmiotowej sprawie postępowanie nie może być wszczęte ze względu na to, że w obecnym stanie prawnym brak jest podstaw do przedłużania zezwoleń na prowadzenie salonu gier, a u.g.h. nie reguluje kwestii związanych z udzielaniem lub przedłużaniem zezwoleń na urządzanie gier na automatach, a co więcej przepisy tej ustawy wyraźnie stanowią, iż: działalność w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej (art. 129 ust. 1) oraz zezwolenia na urządzanie gier na automatach w salonie gier nie mogą być przedłużane (art. 138 ust. 1), brak jest zatem przedmiotu postępowania;

II. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 165a § 1 o.p. w zw. z art. 8, art. 129 ust. 1, art. 138 ust. 1 oraz art. 144 u.g.h. poprzez uwzględnienie skargi z uwagi na naruszenie przepisów postępowania i uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 165a o.p. uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w sprawie, pomimo że – wbrew stanowisku Sądu – postępowanie nie mogło być wszczęte z uwagi na brak podstaw prawnych, a w postępowaniu przed organem nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 165a § 1 o.p. przez błędne uznanie przez Sąd I instancji, że MF dokonał merytorycznego załatwienia sprawy za pomocą instytucji odmowy wszczęcia postępowania co narusza przepis art. 165a o.p., podczas gdy w postępowaniu Minister nie rozpatrywał sprawy merytorycznie, a jedynie została wyjaśniona dopuszczalność powoływania się na wskazane we wniosku przepisy jako podstawa do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia co nie stanowi uchybienia wymogom uzasadnienia prawnego postanowienia i nie uzasadnia uchylenia zaskarżonych postanowień;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 207 § 1 o.p. stanowiącego, że organ podatkowy orzeka w sprawie decyzją, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej, poprzez uznanie przez Sąd, iż zachodzą przesłanki do wszczęcia postępowania i wydania decyzji rozstrzygającej w przedmiocie przedłużenia bądź odmowy przedłużenia zezwolenia na urządzanie gier na automatach w sytuacji, gdy przepisy u.g.h. wyraźnie stanowią, iż: działalność w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej (art. 129 ust. 1) oraz zezwolenia na urządzanie gier na automatach w salonie gier nie mogą być przedłużane (art. 138 ust. 1), a przepisy o.p. w takiej sytuacji przewidują wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania (art. 165a § 1);

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 207 § 1 i 2 o.p. poprzez uznanie, że sprawą administracyjną podlegającą, w drodze decyzji, rozstrzygnięciu co do istoty jest ocena technicznego charakteru przepisów przejściowych u.g.h., w tym art. 138 ust. 1, w związku z wyrokiem TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sytuacji, gdy analiza charakteru tych przepisów i ich wpływu na sprzedaż i obrót automatami do gier nie stanowi – wbrew stanowisku Sądu – przedmiotu sprawy w związku z wnioskiem strony o przedłużenie zezwolenia na urządzanie gier na automatach w salonach gier, którym tu jest ocenia dopuszczalności – w świetle obowiązującej regulacji u.g.h. – wszczęcia postępowania, jak również nie stanowi odrębnej sprawy administracyjnej, która podlegałaby rozstrzygnięciu w drodze decyzji;

5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120 o.p., zgodnie z którym organy działają na podstawie przepisów o.p. poprzez uznanie, że w obowiązującym stanie prawnym organ mógł podjąć inne, niż odmowa – w formie postanowienia – wszczęcia postępowania, rozstrzygnięcie w sprawie;

6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 165a § 1 o.p. poprzez jego zastosowanie i uwzględnienie skargi oraz uchylenie zaskarżonych postanowień w wyniku błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania i nie ma zastosowania art. 165a § 1 o.p., w sytuacji gdy należało orzec o oddaleniu skargi z uwagi na brak naruszenia powołanego przepisu art. 165a § 1 o.p., w tym w szczególności z uwagi na powołanie przez MF w uchylonych przez Sąd I instancji postanowieniach przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia i ich wyjaśnienie w stopniu, który pozwala ocenić słuszność i prawidłowość dokonanej subsumcji niespornego stanu faktycznego do normy prawnej wywiedzionej przez organ z przepisów powołanych w podstawie prawnej postanowienia;

7. art. 153 p.p.s.a. poprzez wyrażenie w uzasadnieniu wskazań co do dalszego postępowania, których w wyniku błędnej oceny prawnej nie da się pogodzić ze stanem faktycznym sprawy, a obowiązek związania nimi organu prowadzi do naruszenia prawa; Sąd w uzasadnieniu wskazał na merytoryczne rozpoznanie sprawy i zakończenie jej wydaniem decyzji administracyjnej.

Spółka skorzystała z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną i wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wg norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., a postawione w ich ramach zarzuty koncentrują się wokół prawidłowości zastosowania art. 165a § 1 o.p. Skarżący kasacyjnie kontestuje ocenę Sądu I instancji, który stwierdził, że wskazany przepis Ordynacji podatkowej nie mógł mieć zastosowania w sprawie, która winna zostać zakończona rozstrzygnięciem merytorycznym w przedmiocie żądania skarżącej Spółki przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w określonej tym żądaniem lokalizacji. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu, ustawa o grach hazardowych nie reguluje kwestii związanych z udzielaniem lub przedłużaniem zezwoleń na urządzanie gier na automatach w salonach gier, zatem brak podstawy prawnej rozstrzygania uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 o.p. z racji zaistnienia innej przyczyny, z powodu której postępowanie nie może być wszczęte.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższy pogląd jest błędny i wynika przede wszystkim z błędnej wykładni wskazanego przepisu Ordynacji podatkowej, prowadzącej do wadliwych wniosków w kwestii zastosowania instytucji odmowy wszczęcia postępowania.

Stosownie do treści art. 165a § 1 o.p. gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 tej ustawy, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Żądanie, o którym mowa w art. 165 o.p. dotyczy wszczęcia postępowania podatkowego przy czym dla jasności przypomnieć należy, że przepisy Ordynacji podatkowej znajdują zastosowanie do postępowań przewidzianych ustawą o grach hazardowych na podstawie art. 8 tej ustawy.

Oceniając prawo organu do zastosowania przewidzianej cyt. przepisem regulacji, należy pamiętać, że osadzone jest ono w realiach wyznaczonych zasadami demokratycznego państwa prawa, nakazujących organom administracyjnym i podatkowym działanie na podstawie przepisów prawa i gwarantujących prawo do sądu i rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie (wyrok NSA z dnia 3 marca 2015 r. o sygn. akt II FSK 909/13, LEX nr 1774645). Prawo to nie powinno być nadużywane. Co do zasady organ administracji ma obowiązek merytorycznego załatwienia sprawy inicjowanej przez stronę postępowania powołującą się na swój interes prawny. Zgodnie z art. 207 § 1 o.p. organ podatkowy rozstrzyga sprawę wydając decyzję administracyjną, natomiast odmienne działanie dopuszczalne jest wyłącznie na podstawie innych przepisów tej ustawy (tak samo art. 104 § 1 k.p.a.). Przepisem, który dopuszcza inne rozstrzygnięcie inicjowanej z wniosku sprawy, niż jej merytoryczne załatwienie decyzją administracyjną, jest niewątpliwie art. 165a § 1 o.p. (tak samo art. 61a § 1 k.p.a.).

Odmowa wszczęcia postępowania oznacza niepodjęcie przez organ sprawy i tym samym odmowę merytorycznego jej załatwienia, co może mieć miejsce w razie zaistnienia przeszkód o charakterze podmiotowym lub przedmiotowym oraz w razie stwierdzenia istnienia innych przyczyn, o których omawiany przepis stanowi. W każdym przypadku przeszkody te mają formalny charakter oznaczający niedopuszczalność "wdania się w sprawę" (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r. o sygn. akt II OSK 1987/12, LEX nr 1502250).

Sprawę administracyjną podlegającą załatwieniu przez organ administracji identyfikuje strona postępowania oraz wywiedziony z przepisu prawa materialnego interes prawny, na który się powołuje. I tak organ, który obowiązany jest badać, czy żądanie pochodzi od podmiotu będącego stroną w sprawie, jest uprawniony do odmowy wszczęcia postępowania, jeżeli wnoszący podanie nie powołuje się na własny interes prawny. Stwierdzenie przez organ na wstępnym etapie badania wniosku, że wniosek nie pochodzi od strony postępowania, bez potrzeby analizowania tej kwestii, uzasadnia wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania (wyrok NSA z dnia 5 lutego 2015 r. o sygn. akt II OSK 1609/13, LEX nr 1665665; wyrok NSA z dnia 18 listopada 2014 r. o sygn. akt II OSK 1045/13, LEX nr 1592116; wyrok NSA z dnia 28 marca 2012 r. o sygn. akt II GSK 321/11, LEX nr 1219017). Natomiast w sytuacji, gdy interes prawny, na który powołuje się podmiot kierujący żądanie budzi wątpliwości lub nie jest oczywisty, organ zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z zachowaniem niezbędnych rygorów ochrony procesowej podmiotu wnoszącego podanie (vide: komentarz do art. 61a k.p.a. będącego odpowiednikiem przepisu art. 165a § 1 o.p. autor: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 11 wyd. C.H. Beck str. 296 – 297). W takim przypadku stwierdzenie braku interesu prawnego (w toku postępowania) będzie uzasadniać umorzenie postępowania, wykluczać zaś odmowę wszczęcia.

Organ może odmówić wszczęcia postępowania również z powodu zaistnienia przesłanki przedmiotowej, a tę należy wywodzić co do zasady z norm prawa materialnego określającego przedmiot sprawy administracyjnej. W tej grupie mieszczą się zarówno sytuacje, gdzie żądanie może zostać zaspokojone jednak nie w drodze decyzji administracyjnej, lecz innej prawnej formy działania np. czynności cywilnoprawnej, jak też sytuacje gdzie żądanie kierowane jest w sprawach należących do właściwości sądu powszechnego. Wreszcie organ może odmówić wszczęcia postępowania w razie stwierdzenia istnienia innej przyczyny np. upływ terminu, który warunkował możliwość realizacji określonego uprawnienia lub w sprawie wydano już rozstrzygnięcie (wyrok NSA z dnia 7 lutego 2014 r. o sygn. akt I OSK 2159/12, LEX nr 1497293).

W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji zasadnie uznał, że organ błędnie zastosował art. 165a § 1 o.p., odmawiając wszczęcia postępowania, a w istocie załatwiając sprawę merytorycznie za czym przemawia treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny tę ocenę podziela.

Niewątpliwie brak przepisu, który mógłby stanowić podstawę merytorycznego rozpatrzenia sprawy uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania, jednakże taka okoliczność w sprawie nie zachodziła i nie można zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że treść przepisów art. 129 ust. 1 u.g.h. i art. 138 ust. 1 tej ustawy uzasadniała tego rodzaju odmowę wykluczającą wdanie się w istotę sprawy. Stąd sformułowane w pkt I skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego nie są usprawiedliwione, podobnie jak niezasadne są skomponowane z tymi zarzutami zarzuty naruszenia prawa procesowego. Należy zauważyć, że przepisy ustawy o grach hazardowych w części przepisów przejściowych, regulując działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych urządzanych na podstawie zezwoleń, odnoszą się również do możliwości przedłużania tych zezwoleń (art. 138 ust. 1 u.g.h.). Nie jest zatem tak, jak twierdzi skarżący kasacyjnie organ, że ustawa o grach hazardowych kwestii związanych z przedłużaniem zezwoleń nie reguluje. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis stwarza podstawę prawną do merytorycznej oceny wniosku o przedłużenie zezwolenia. Ocena ta jest konieczna ze względu na przepis art. 129 ust. 1 u.g.h. dozwalający przedsiębiorcy "hazardowemu" prowadzenie działalności na dotychczasowych zasadach oraz ze względu na dopuszczalność stosowania art. 138 ust. 1 u.g.h. z uwagi na jego potencjalnie techniczny charakter. Przewrotnie brzmi argumentacja organu, który twierdzi, że nie stanowi, jak uznał WSA, sprawy administracyjnej ocena charakteru przepisów przejściowych. Po pierwsze, Sąd I instancji niczego takiego nie stwierdził, po wtóre, nie można nie zauważyć, że kwestia charakteru przepisów przejściowych i braku notyfikacji została obszernie omówiona przez organ jako uzasadnienie dla odmowy wszczęcia postępowania ze względu na art. 138 ust. 1 u.g.h. W kontrolowanej sprawie doszło w istocie pośrednio do zastosowania przez organ wskazanego przepisu ustawy o grach hazardowych, bez podjęcia i merytorycznego rozpoznania sprawy. Dlatego też należy przyznać rację Sądowi I instancji, który ocenił, że Minister Finansów przy wykorzystaniu narzędzia procesowego jakim jest odmowa wszczęcia postępowania załatwił sprawę merytorycznie, naruszając tym samym art. 165a § 1 o.p.

Nie stwierdzając naruszenia przepisów wskazanych w pkt I i pkt II ppkt 1 – 6 skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał również naruszenia art. 153 p.p.s.a., bowiem sformułowane przez Sąd I instancji wskazania odpowiadają stwierdzonemu przezeń naruszeniu art. 165a § 1 o.p.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 204 pkt 2 p.p.s.a.