Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 839/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33,  art. 27  par. 1  pkt 9,  art. 34  par. 1,2,4,5
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 5  ust. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 236 poz 2008
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity
article: art. 3  ust. 3  pkt 4
journal: Dz.U. 2007 nr 39 poz 251
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz, Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca), Protokolant Paulina Białkowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 maja 2010 r. sprawy ze skargi B. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. B. G. (dalej skarżący) wniósł do organu egzekucyjnego – Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. G. – zarzuty do prowadzonej egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] r. nr: [...], wystawionych przez Urząd Miejski w K. za wywóz nieczystości stałych. Podniósł w nim zarzut prowadzenia egzekucji pomimo nieistnienia obowiązku określonego powyższymi tytułami a w szczególności braku podstawy do naliczania opłaty za wywóz tych nieczystości stałych.

Organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela – Burmistrza Miasta K. o wypowiedź co do zasadności zgłoszonego zarzutu. Postanowieniem (nr [...]) z dnia [...] r. Burmistrz Miasta K., na podstawie art. 33 § 1 i art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2002 Nr 110, poz. 968 ze zm.), uznał niezasadność wniesionego zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego, wszczętego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. G. w celu przymusowego ściągnięcia opłaty w kwocie [...] zł, za wywóz w latach [...] nieczystości stałych, objętej powyższymi tytułami wykonawczymi z dnia [...] roku, oznaczonymi symbolem: od [...] do [...].

Na skutek zaskarżenia tego rozstrzygnięcia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. postanowieniem z dnia [...] r.( [...]), uchyliło powyższe postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano na niekompletność materiału dowodowego w sprawie: niezasadności zarzutu oparto na kserokopii trzech uchwał Rady Miejskiej w K.; z treści wystawionych tytułów wykonawczych nie wynika, jakiego okresu dotyczą objęte nimi opłaty.

W wyniku ponownego rozpatrzenia tej sprawy Burmistrz Miasta K. wydał w dniu [...] r. postanowienie (nr [...]), w którym powtórnie uznał niezasadność zarzutu, wniesionego przez skarżącego w sprawie postępowania egzekucyjnego. Także i to rozstrzygnięcie zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G., postanowieniem z dnia [...] r. ([...]). W uzasadnieniu wskazano, że wobec podniesienia w zażaleniu, że w związku z działalnością gospodarczą wytwarzane są [...], ustalenia wymaga czy w tej sytuacji powstaje obowiązek uiszczenia opłat, z tytułu uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r.

Kolejnym postanowieniem (nr [...]) z dnia [...] r., Burmistrz Miasta K., uznał niezasadność zarzutu, wniesionego przez skarżącego w sprawie postępowania egzekucyjnego, wszczętego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. G. w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia [...] r.

W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji stwierdził, że tytuły te wystawione zostały w oparciu o przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008). Artykuł 5 ust. 1 tej ustawy stanowi, że właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku poprzez min.: wyposażenie nieruchomości w urządzenia służące do zbierania odpadów komunalnych oraz utrzymanie tych urządzeń w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym; zbieranie powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych, zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie; pozbywanie się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi.

Natomiast z art. 6a ust. 1 tej ustawy wynika, że rada gminy może w drodze uchwały, na podstawie akceptacji mieszkańców wyrażonej w przeprowadzonym uprzednio referendum gminnym, przejąć od właścicieli nieruchomości wskazane obowiązki, o których mowa w art. 5 ust. 1. Stosownie do przepisu art. 5a ust. 2 ustawy, przejmując obowiązki, rada gminy ustala opłatę ponoszoną przez właścicieli nieruchomości za wykonywanie przejętych obowiązków.

Dalej w uzasadnieniu organ wskazał, że Rada Miejska w K. uchwałą nr [...] z dnia [...] roku, podjętą na podstawie pozytywnego wyniku referendum gminnego, wprowadziła odpłatne przejęcie od właścicieli nieruchomości obowiązku w zakresie odbioru odpadów komunalnych. Z tytułu przejęcia tych obowiązków wprowadzono także, z dniem [...] roku, powszechną zryczałtowaną opłatę, do uiszczenia której zobowiązani zostali wszyscy mieszkańcy miasta K., charakteryzujący się przymiotami, wskazanymi w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zgodnie z art. 6b ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, przy ustaleniu tej opłaty Rada Miejska w K. określiła także terminy jej uiszczenia oraz wskazała, że opłaty nieuiszczone w wyznaczonym terminie podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Organ podniósł, że skoro na terenie miasta K. skarżący prowadzi działalność gospodarczą [...] przy której powstają odpady stałe, są to niewątpliwie odpady komunalne. Nietrafne jest więc stanowisko, że w związku z tą działalnością powstają jedynie [...]. Natomiast w sytuacji wytwarzania odpadów komunalnych istniał obowiązek. ponoszenia opłat z tego tytułu, bez znaczenia jest okoliczność, że skarżący zlecił wywóz tych odpadów podmiotowi, zajmującemu się zarobkowo tego rodzaju działalnością. W tym zakresie organ wskazał dodatkowo, że przedsiębiorstwo wskazane przez stronę jako odbiorca odpadów komunalnych, nie posiadało i nie posiada na to zezwolenia, w związku z czym nie mogło legalnie wykonywać tego rodzaju działalności na terenie miasta K. Natomiast na terenie Miasta K. odbiór odpadów dokonywany jest, zgodnie z postanowienia wskazanej uchwały, przez Miejski Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej.

We wniesionym zażaleniu skarżący podniósł, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia rodzaju odpadów, wytwarzanych na terenie należącej do tego nieruchomości. Podniósł także, że nawet w przypadku przyjęcia, że opłaty wykazane w treści tytułów egzekucyjnych są należne, nie mogą być skutecznie egzekwowane, jako, że uległy już trzyletniemu przedawnieniu, opartemu na przepisie art. 118 k.c. Ponadto wskazał, że oparcie obowiązku uiszczenia tych opłat jedynie na postanowieniach uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] r. nie jest wystarczające, wymagana jest jego zgoda zainteresowanej strony, która nie została przez niego wyrażona.

Rozpatrując powyższe zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G., postanowieniem z dnia [...] r. ([...]), na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 123 § 1 i art. 144 § 1 k.p.a., art. 33 pkt 1 i art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 roku, nr 229, poz. 1954, ze zm.) oraz art. 6a i art. 6b ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 roku, Nr 236, poz. 2008), utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że stosownie do przepisu art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązany może wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Natomiast zgodnie z art. 34 § 1 i 2 § ustawy, zarzuty zgłoszone – jak w rozpatrywanej sprawie - organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w tej sprawie. Zdaniem organu, zakres wypowiedzi wierzyciela, wynikający z przepisu art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ogranicza się jedynie do tych zarzutów, które wywiedzione zostały w piśmie, wniesionym przez zobowiązanego w terminie tygodniowym, licząc od daty doręczenia mu tytułu wykonawczego.

W przypadku, gdy w toku wszczętego postępowania zobowiązany wystąpi z kolejnym zarzutem, obok pierwotnego, wierzyciel egzekucyjny jest zwolniony z obowiązku udzielania na ten temat wypowiedzi. Z tego względu za bezskuteczny uznać należy zarzut skarżącego, że dochodzona egzekucyjnie opłata uległa już przedawnieniu. Z materiałów tej sprawy wynika, że zarzut ten podniesiony został dopiero w zażaleniu od wydanego w dniu [...] r. postanowienia, a zatem z oczywistym uchybieniem tygodniowego terminu.

Dalej w uzasadnienie Kolegium podniosło, że nieuzasadniony jest zarzut skarżącego nieistnienia obowiązku ponoszenia opłaty z tytułu wywożenie przez jednostkę gminna wytwarzanych przez niego odpadów. Z ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wynika, że pozbywanie się odpadów komunalnych, zebranych na terenie nieruchomości, może odbywać się:

1) bądź w formie umowy cywilnoprawnej, zawieranej przez właściciela nieruchomości z zakładem będącym gminną jednostką organizacyjną lub przedsiębiorcą posiadającym zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości lub w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (art. 6 ust. 1),

2) bądź w formie przejęcia tych czynności przez rade gminy w drodze uchwały, na podstawie akceptacji mieszkańców wyrażonej w przeprowadzonym uprzednio referendum gminnym (art. 6a).

Wskazano w tym zakresie w uzasadnieniu, że w rezultacie przeprowadzonego w dniu [...] r. referendum mieszkańcy miasta K. wyrazili zgodę na przekazanie gminie K. obowiązków, związanych z wywozem odpadów. W ślad za wynikiem tego referendum Rada Miejska w K. zmienianą kilkakrotnie uchwałą nr [...], podjętą w dniu [...] roku, określiła zasady przejęcia przez miasto K. obowiązków w zakresie odbierania odpadów komunalnych oraz wprowadziła z tego tytułu powszechną zryczałtowaną opłatę. Odpłatne świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych z terenu gminy zostało przekazane Miejskiemu Zakładowi Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w K. Na mocy uchwały wprowadzono z dniem [...] roku, comiesięczną zryczałtowaną opłatę, związaną z przejętym obowiązkiem wywozu odpadów komunalnych, odrębnie dla: gospodarstw domowych, hoteli, pensjonatów i domów wczasowych, szkół i przedszkoli, lokali gastronomicznych, lokali handlowych i usługowych, pól namiotowych, biwakowych i kempingów oraz innych rodzajów działalności.

W tym stanie zdaniem organu, na skarżący jako właścicielu nieruchomości i prowadzący zarobkową działalność [...] na terenie K., a przeto wytwarzającym odpady komunalne, ciążył obowiązek ponoszenia z tego tytułu opłat. Okoliczności tej, zdaniem organu, nie zmienia fakt, że na terenie należącej do zobowiązanego nieruchomości prowadzona jest działalność gospodarcza, przy której wytwarzane są także [...]. Bowiem w przeważającym stopniu przy działalności tej wytwarzane są odpady komunalne, a zatem tych, których odbioru winno dokonywać za zryczałtowana opłatnością Miejskie Zakłady Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w K., nie zaś wybrany przez skarżącego podmiot.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o zmianę postanowienia, przez uznanie, że zarzuty skarżącego w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego są zasadne.

W uzasadnieniu podniósł, że egzekucja jest prowadzona pomimo, że obowiązek nią objęty nie istnieje, w szczególności brak podstawy do naliczenia opłaty. Wskazał, że zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji posiadał wiedzę o tym, że przedmiotowe odpady wywożone są przez prywatną, podmiot "B" w K. Jeżeli było to czynione w sposób nieuprawniony to Burmistrz K. winien w tym przedmiocie wszcząć odpowiednie postępowanie, jeżeli tego nie uczynił, oznacza to że działała ona legalnie. Dopiero po uznaniu wywozu opadów przez prywatnego przedsiębiorcę za nielegalny, można mówić o powstaniu obowiązek uiszczenia opłat za wywóz przez podmiot komunalny. Ponadto podniósł w uzasadnieniu w tym zakresie, że obowiązek przedmiotowej opłaty powstają bowiem wtedy gdy mamy do czynienia z odpadami komunalnymi. Skoro organ zaniechał przeprowadzenia postępowania dowodowego na tą okoliczność to tym samym, nie może udowodnić, że skarżący zgromadził odpady komunalne. Wskazał również, że nieskutecznie doręczono upomnienia przed wystawieniem tytułów wykonawczych

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało dotychczasową argumentację. Dodatkowo podkreślono, że prowadząc działalność gospodarczą w formie [...] skarżący może wytwarzać [...], w postaci [...], czy [...], jednakże działalność ta w pierwszym rzędzie prowadzi do wytwarzania odpadów komunalnych. Natomiast te odpady, zgodnie z obowiązującym na terenie Gminy K. prawem miejscowym, skarżący zobowiązany był powierzyć do wywozu wskazanej przez Burmistrza K. jednostce organizacyjnej i uiszczać stosowną opłatę. Nawet także wtedy, gdy zostały one wywiezione przez innego przedsiębiorcę, skarżący nie został zwolniony od obowiązku uiszczenia zryczałtowanej opłaty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 i 2, 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a.").

Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego orzeczenia uchybiającego prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania. W tym ostatnim przypadku chodzi jednak wyłącznie o sytuacje, gdy uchybienie przepisom prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Uwzględniając powyższe regulacje należało przyjąć, że skarga jest niezasadna, Sąd nie dopatrzył się bowiem takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

Zaskarżeniem objęte jest stanowisko wierzyciela w przedmiocie prowadzonej egzekucji.

W tym zakresie wskazać należy, że zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2005, Nr 229, poz. 1954 ze zm.) – obowiązującym w dacie orzekania - zobowiązany może wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Może to uczynić w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 powyższej ustawy).Natomiast zgodnie z art. 34 § 1 i 2 tej ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7,9,10 odnośnie obowiązków pieniężnych – jak w rozpatrywanej sprawie - organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów.

Stosownie do art. 34 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie. Zażalenie na postanowienie w sprawie zarzutów podlega rozpatrzeniu w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odwoławczemu. Treść wymienionego przepisu, z uwagi na użycie przez ustawodawcę sformułowania "na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów", wyraźnie wskazuje, że zarówno postanowienie wydane na podstawie art. 34 § 2 i 4 ustawy egzekucyjnej, jak i przysługujący na te postanowienia środek zaskarżenia w postaci zażalenia odnosić się mogą wyłącznie do zarzutów wniesionych w terminie.

Trafnie organ odwoławczy wskazał, powołując się na piśmiennictwo, że zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy Zatem zarówno organ odwoławczy, rozpatrujący zażalenie na postanowienie wierzyciela jak i organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, jak i sąd administracyjny, do którego skierowano skargę na rozstrzygnięcia tego organu nie są uprawnione do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy przez zobowiązanego w zażaleniu od postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów, a tym bardziej dopiero w postępowaniu przed sądem administracyjnym.

Zarzuty są instytucją sformalizowaną. Ich wniesienie do organu egzekucyjnego powoduje konieczność uzyskania stanowiska wierzyciela, co wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania na zasadach określonych w art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej. Dopiero uzyskanie stanowiska wierzyciela uprawnia organ egzekucyjny do wydania postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów. Jeżeli więc zobowiązany, w zarzutach wniesionych w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej) ograniczy je wyłącznie do jednej z podstaw wymienionych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – tak jak w rozpatrywanej sprawie - traci możliwość późniejszego zgłaszania nowych podstaw zarzutów, w szczególności w toku postępowania zażaleniowego, czy też sądowoadministracyjnego.

Z tych też względów, skoro zobowiązany (skarżący) nie podniósł w wniesionych w ustawowym terminie zarzutach w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej kwestii związanej z przedawnieniem zobowiązań dochodzonych egzekucyjnie, nie mógł się do tej kwestii odnieść wierzyciel. Zgłoszenie powyższego, dodatkowego zarzutu dopiero w zażaleniu od postanowienia wierzyciela z dnia [...] r. zawierające stanowisko w sprawie zarzutów, nie uprawniało organu II instancji do orzekania w tym zakresie, na co Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie zwrócił uwagę w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Podobnie nie może być skutecznie podniesienie dopiero w skardze zrzutu co do braku doręczenia skarżącemu upomnienia. Zarzut ten nie został zawarty w zarzutach w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podniesienie tego zarzutu dopiero w skardze było spóźnione, nie można wierzycielowi zarzucać w tym zakresie naruszenia obowiązującego w tym zakresie prawa, skoro we wniesionym w toku postępowania w toku postępowania egzekucyjnego środku zaskarżenia nie podniesiono tej okoliczności.

Pozostaje podniesiony przez skarżącego zarzut nie istnienia egzekwowanego obowiązku, opartego na uchwale Rady Miejskiej K. A więc zarzut, o którym mowa w art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – nieistnienie egzekwowanego obowiązku. Ustalenia wymaga więc kwesta, czy z przyczyn merytorycznych obowiązek nie istnieje, a wiec czy znajduje, czy nie oparcie w obowiązujących przepisach prawa.

Przedmiotem wniesionego przez skarżącego zarzutu stało się postępowanie egzekucyjne, wszczęte przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. G. w oparciu o tytuły wykonawcze, wystawione w celu ściągnięcia opłaty związanej z przejęciem przez Gminę K. obowiązku, określonego przepisem art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. 2005 r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.) Jak wynika z tego przepisu - w wersji w dacie powstania obowiązku - właściciele nieruchomości zobowiązani zostali do utrzymania czystości i porządku, poprzez m.in. zbieranie powstałych na terenie nieruchomości opadów komunalnych oraz pozbywania się ich w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi.

Z przepisów wskazanej ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, jak zasadnie wskazał organ drugiej instancji, wynika, że pozbywanie się odpadów komunalnych, zebranych na terenie nieruchomości, może odbywać się:

bądź w formie umowy cywilnoprawnej, zawieranej przez właściciela nieruchomości z zakładem będącym gminną jednostką organizacyjną lub przedsiębiorcą posiadającym zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych (art. 6 ust. 1),

bądź w formie przejęcia tych czynności przez radę gminy w drodze uchwały, na podstawie akceptacji mieszkańców wyrażonej w przeprowadzonym uprzednio referendum gminnym (art. 6a).

Jak wynika z akt sprawy, w rezultacie przeprowadzonego w dniu [...] roku referendum mieszkańcy miasta K. wyrazili zgodę na przekazanie Gminie K. obowiązków, związanych z wywozem odpadów. W konsekwencji, Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. w sprawie zasad przejęcia przez Miasto K. obowiązków w zakresie odbierania odpadów komunalnych oraz wprowadzenia powszechnej zryczałtowanej opłaty, Rada Miejska określiła zasady przejęcia przez miasto K. obowiązków w zakresie odbierania odpadów komunalnych oraz wprowadziła z tego tytułu powszechną zryczałtowaną opłatę. Wykonywanie tych usług za opłatnością powierzone zostało Miejskiemu Zakładowi Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w K.

Z tej uchwały wynika, że z dniem [...] r. w K. wprowadzono odpłatne przejęcie od właścicieli nieruchomości obowiązków z zakresie odbierania odpadów komunalnych. Wprowadzona jednocześnie z tego tytułu comiesięczną powszechną zryczałtowaną opłatę (§ 1). Do uiszczania tej opłaty zostali zobowiązani wszyscy wskazani w art. 2 ust.1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach tj. właścicielach nieruchomości, przez których rozumie się także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością (§ 2). Uchwała ustaliła także kwoty comiesięcznej opłaty ryczałtowej, dla poszczególnych kategorii ich wytwórców, odrębne: dla gospodarstw domowych, dla hoteli, pensjonatów i domów wczasowych, dla szkół i przedszkoli, dla lokali gastronomicznych, dla lokali handlowych i usługowych, dla pól namiotowych, biwakowych i kempingów, dla innych rodzajów działalności (§ 4). Ustaliła także termin uiszczania powyższej opłaty (§ 5 pkt 6), wskazując jednocześnie, że nie uiszczona opłat w terminie podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji (§ 5 pkt 7). Postanowiła także, że nie złożenie deklaracji w sprawie opłaty przez właściciel nieruchomości, spowoduje ustalenie opłaty przez gmine na podstawie posiadanych danych (§ 5 pkt 8).

Z powyższego wynika, że po stronie właścicieli nieruchomości na terenie Miasta K., w związku z przejęciem przez miasto obowiązku w zakresie odbierania odpadów komunalnych, istniał – wynikający z przepisów prawa – obowiązek uiszczania opłaty ryczałtowej w określonej wysokości za wywóz nieczystości, w określonym terminie. Natomiast zgodnie z art. 6b analizowanej ustawy, opłaty nieuiszczone w wyznaczonym terminie podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Bezspornym w sprawie jest, ze skarżący był właścicielem nieruchomości – w wyżej wskazanym znaczeniu - na terenie K. Na tej nieruchomości prowadzono działalność gospodarczą – [...]. Przy jej prowadzeniu powstają niewątpliwie odpady komunalne. Zgodnie bowiem z art.3 ust.3 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze zm.), do których odsyła ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (art. 2 ust.1 pkt 2.), przez odpady komunalne rozumie się odpady powstające w gospodarstwach domowych, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych.

Skarżący, poza [...] skarżący, wytwarza więc niewątpliwie odpady komunalne w powyższym znaczeniu, a więc te, których wywóz przejęło miasto K. – poprzez swoją jednostkę organizacyjną, za określoną comiesięczną zryczałtowana opłatą. Nie uzasadniony jest zarzut nie przeprowadzenia w tym zakresie dodatkowego postępowania co do rodzaju wytwarzanych opadów.

Powyższe wskazuje, że po stronie skarżącego jako właściciela nieruchomości na terenie Miasta K. wytwarzającego odpady komunalnych, w związku z przejęciem przez miasto obowiązku w zakresie odbierania tych odpadów powstał, na mocy wprowadzonych przepisów prawa miejscowego, obowiązek uiszczania opłaty ryczałtowej w wskazanej w uchwale wysokości i w określonym terminie za ich wywóz. Nawet wtedy, jak wskazał organ drugiej instancji, gdy były one wywożone przez inny podmiot, niż wyznaczona jednostka gminna. Powyższy obowiązek wynikał z wskazanych przepisów, do jego zaistnienia nie była potrzebna dodatkowa zgoda skarżącego.

Nie trafny jest więc podniesiony przez skarżącego zarzut nie istnienia egzekwowanego obowiązku, opartego zgodnie z analizowaną ustawą na uchwale Rady Miejskiej K., ponoszenia przedmiotowej opłaty i braku podstaw prawnych naliczania tej opłaty.

Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi nie są zasadne, gdyż organy w toku postępowania nie naruszyły prawa w zakresie, o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów. Dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.