Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 329/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), sędzia WSA Agnieszka Wójcik, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. P. S.K.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] listopada 2014 r. – zaskarżoną skargą przez B. z siedzibą we W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – utrzymało w mocy decyzję Zarządu [...] z [...] lipca 2014 r., którą odmówiono wymienionej skarżącej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji mającej polegać na budowie budynku mieszkalnego wraz z miejscami parkingowymi i infrastrukturą na działkach ewidencyjnych nr [...],[...],[...] i [...], obręb [...], zlokalizowanych przy ul [...] w W.

Stan sprawy przedstawia się następująco: B. z siedzibą we W. wnioskiem z [...] marca 2013 r. (wpływ [...] kwietnia 2013 r.), uzupełnionym [...] maja 2013 r., wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji.

Decyzją z [...] października 2013 r. Zarząd [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej przez spółkę inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] lutego 2014 r. – wydaną na skutek rozpatrzenia odwołania B. – uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Zarząd [...] decyzją z [...] lipca 2014 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wraz z miejscami parkingowymi i infrastrukturą na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...] i [...], obręb [...], położonych przy ul [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Istnienie działki lub działek zabudowanych w sąsiedztwie, które tworzą pewien harmonijny układ, oceniany z punktu widzenia urbanistyki jako tworzący harmonijną całość oraz zachowanie harmonii tego układu przez planowaną zabudowę, stanowi warunek konieczny do uzyskania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Ustalenie warunków zabudowy w niniejszej sprawie nie jest możliwe z uwagi na zaburzenie przez planowaną zabudowę układu urbanistycznego, tworzącego uporządkowaną całość. Organ podkreślił, że zgodnie z § 4 ww rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Co prawda ust. 4 ww paragrafu dopuszcza inne wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy, jednakże musi to wynikać z analizy obszaru, o której mowa w § 3 ust. 1 ww rozporządzenia, a w niniejszej sprawie wyznaczenie innej linii zabudowy nie wynika z przeprowadzonej analizy i tym samym niedopuszczalne byłoby jej wyznaczenie w odstępstwie od ust. 1 § 4 rozporządzenia. Zdaniem organu, ponownie przeprowadzona analiza materiałów dowodowych oraz analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wykonana w odniesieniu do wniosku o warunki zabudowy z [...] marca 2013 r. (wpływ [...] kwietnia 2013 r.) wykazała, że realizacja przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W. wraz z miejscami parkingowymi i infrastrukturą na dz. nr ew. [...],[...],[...],[...] obręb [...] jest niezgodna z obowiązującym prawem, ponieważ nie wypełnia ona zapisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., w tym więc i wymagania dotyczącego ustalania linii zabudowy. Planowany budynek ma być realizowany na działce ew. nr [...] położonej w "ostrej granicy" działek ew. nr [...] i [...]. Istniejąca zabudowa na działkach ew. nr [...] i [...] zlokalizowana wzdłuż północno-zachodniej linii rozgraniczenia ul. [...] wyznacza jej istniejącą linię zabudowy, tym samym definiując przebieg obowiązującej linii zabudowy dla projektowanej zabudowy. Linia zabudowy zadeklarowana we wniosku dla nowej zabudowy na działce ew. nr [...] jest odsunięta od linii rozgraniczenia ulicy [...] (teren działki ew. nr [...] oddzielony jest od działki ew. nr [...] terenem działki ew. nr [...]) i tym samym nie stanowi kontynuacji linii zabudowy wyznaczonej przez istniejącą zabudowę. Mając na uwadze powyższe organ pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie uwzględnia wymagań prawnych zawartych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to jest, że "co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu". Zatem nawet spełnienie innych wymogów z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i tak powoduje konieczność wydania decyzji odmownej, bowiem wszystkie wskazane w tym artykule wymogi zawarte w pkt od 1 – 5 muszą zostać spełnione łącznie. W wyniku rozpatrzenia odwołania B., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] listopada 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] lipca 2014 r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium zwróciło uwagę na treść art. 61 ust. 1 ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wskazało, że powodem odmowy ustalenia warunków zabudowy było niespełnienie warunku określonego w pkt 1 art. 61 ust. 1 przywołanej ustawy - w zakresie kontynuacji linii zabudowy wyznaczonej przez istniejącą zabudowę. Kolegium podało, że szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, określa wcześniej wymieniane rozporządzenie. Wyznaczenie obszaru analizowanego jest wskazaniem, które spośród działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy. Granice obszaru analizowanego zostały w niniejszej sprawie wyznaczone stosownie do przepisu § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia, tj. w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki (w każdą ze stron tej działki), objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniej jednak niż 50 m. Wprawdzie Kolegium w decyzji z [...] lutego 2014 r. wskazało, że ze względu na bezpośrednie sąsiedztwo obszaru Ogrodu Saskiego organ pierwszej instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy winien rozważyć zwiększenie obszaru podlegającego analizie, tak by był to obszar tworzący pewną urbanistyczną całość, lecz ocena tej kwestii należała do tego organu. Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 4 ust. 1-4 ww rozporządzenia, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązująca linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami. Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy obszaru. Analiza sposobu zabudowy terenu sąsiadującego z terenem planowanej inwestycji wykazała, że w obszarze analizowanym istniejąca zabudowa zlokalizowana wzdłuż północno-zachodniej linii rozgraniczenia ul. [...], wyznacza istniejącą linię zabudowy. Zaś linia zadeklarowana we wniosku dla nowej zabudowy na działce ew. nr [...] jest odsunięta od ww linii rozgraniczenia ulicy [...] (teren działki ew. nr [...] oddzielony jest od działki ew. nr [...] terenem działki ew. nr [...]) i nie stanowi kontynuacji linii zabudowy i wyznaczonej przez istniejącą zabudowę, posadowioną na działkach ew. nr [...] i [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ pierwszej instancji odniósł się do uprzednich wskazań Kolegium, dotyczących rozważenia dopuszczenia innej linii zabudowy, nie skorzystał jednak z możliwości przewidzianej w § 4 ust. 4 ww rozporządzenia. Zarząd [...] po obszernym przeanalizowaniu tej kwestii wskazał, iż możliwość takiego odstępstwa nie wynika z przeprowadzonej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy. Nadto w przedmiotowej sprawie na przeszkodzie wyznaczenia linii nowej zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora stoi interes społeczny związany z zachowaniem ładu przestrzennego. Realizacja wnioskowanej inwestycji zaburzyłaby układ urbanistyczny, tworzący uporządkowaną całość. Ostatecznie należało stwierdzić, że decyzja organu pierwszej instancji zapadła po wnikliwym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, pomimo iż nie spełnia żądania wnioskodawcy.

B. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] listopada 2014 r. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji z [...] lipca 2014 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenia prawa materialnego, tj.: 1) art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez utrzymanie decyzji o odmowie wydania decyzji o warunkach zabudowy w mocy i tym samym uniemożliwienie inwestorowi zagospodarowania przedmiotowej działki w sposób zgodny z uwarunkowaniami zawartymi w studium (jej zabudowy), mimo że planowana zabudowa jest podobna zarówno pod względem funkcjonalnym, estetycznym, jak i historycznym do istniejącej zabudowy w analizowanym obszarze, doskonale wkomponowując się w istniejący w tym rejonie ład przestrzenny, a więc pomimo spełniania przez planowaną inwestycję przesłanki tzw. dobrego sąsiedztwa, pozwalającej na ustalenie wymaganych parametrów planowanej inwestycji i której stosowanie musi uwzględniać dyrektywę, jaką jest umożliwienie osobom mającym tytuł do gruntów jak najszerzej możliwości inwestowania, a co za tym idzie wydanie przez organ decyzji o warunkach zabudowy; 2) § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędną wykładnię pojęcia "linii zabudowy" i przyjęcie, iż "obowiązująca linia zabudowy" to linia, w której musi zostać posadowiona elewacja budynku, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww przepisów prowadzi do wniosku, że linia zabudowy powinna być rozumiana jako linia nieprzekraczalnej granicy posadowienia budynku od strony pasa drogowego, co pozwalałoby na wyznaczenie linii zabudowy zarówno zgodnie z wnioskiem inwestora (na granicy działki [...] i [...]), jako linii obowiązującej wzdłuż frontu działki nr ew. [...], jak również jako linii nieprzekraczalnej w pasie rozgraniczenia ulicy [...] z działką [...];

3) § 4 ust. 1 i ust. 4 ww rozporządzenia przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez organ drugiej instancji, że prawidłowe było pominięcie przez organ pierwszej instancji wskazanych w ust. 2-4 ww § 4 możliwości wyznaczenia linii zabudowy jako alternatywnych dla ust. 1 tego paragrafu, a więc przez nieskorzystanie przez organ z możliwości (obowiązku), jakie w odniesieniu do ustalenia linii zabudowy daje znajdujący zastosowanie w niniejszej sprawie przepis § 4 rozporządzenia, który wskazuje wprost podstawy materialnoprawne nakazujące wyznaczenie linii zabudowy zarówno na podstawie ust. 1 (jako kontynuacja linii zabudowy dwóch innych budynków w rozumieniu linii zabudowy nieprzekraczalnej), jak i na podstawie ust. 4 tego przepisu, a który dopuszcza inny, niż kontynuacja istniejącej linii zabudowy, sposób wyznaczenia linii zabudowy, co skutkowało: - błędnym i całkowicie bezpodstawnym (bez wskazania przez organ przyczyn takiego działania) uznaniem, iż sąsiednie działki w obszarze analizowanym uniemożliwiają w ogóle wyznaczenie linii zabudowy dla realizowanej inwestycji, ponieważ działka nr [...] jest odsunięta od linii rozgraniczenia ul. [...] terenem działki ew. nr [...] i nie stanowi kontynuacji linii zabudowy wyznaczonej przez istniejącą zabudowę posadowioną na działkach nr ew. [...] i [...],

- nierozważeniem przez organ, a co za tym idzie wadliwym przyjęciem za organem pierwszej instancji niemożliwości usytuowania planowanej inwestycji zgodnie z wnioskiem w świetle dopuszczalnych prawem możliwości ustalenia linii zabudowy wskazanych w § 4 rozporządzenia i błędnym (jak również niczym nieuzasadnionym) uznaniem, że przeprowadzona przez organ pierwszej instancji - po przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpoznania decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2014 r. uchylającą wydaną w tej sprawie decyzję odmowną Zarządu [...] z [...] października 2013 r. - analiza urbanistyczna jest prawidłowa, pomimo że nie została przeprowadzona zgodnie ze wskazówkami organu odwoławczego w ww decyzji kasatoryjnej z [...] lutego 2014 r., podczas gdy dokonanie ponownej analizy urbanistycznej - zgodnie ze wskazówkami z pierwszej decyzji Kolegium uzasadniałoby wyznaczenie linii zabudowy dla planowanej inwestycji w sposób umożliwiający realizację inwestycji wnioskodawcy (tj. albo jako nieprzekraczalnej linii zabudowy będącej kontynuacją linii zabudowy, według której zlokalizowane są budynki na działkach [...] i [...] (tj. w oparciu o § 4 ust. 1 rozporządzenia) albo w sposób odmienny niż przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich zgodnie jednak z jej historycznym przebiegiem i założeniem (tj. w oparciu o § 4 ust. 4 rozporządzenia), - błędnym przyjęciem, że wyznaczenie linii zabudowy może w niniejszym przypadku nastąpić wyłącznie w oparciu o przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia, z wyłączeniem przewidzianych w ww. rozporządzeniu pozostałych możliwości, w szczególności określonych w § 4 ust. 4 rozporządzenia, podczas gdy rzetelna analiza całego obszaru analizowanego, jak również zwiększenie jego obszaru z uwagi na bliskość niereprezentatywnego obszaru Ogrodu [...] uzasadniałoby wyznaczenie linii zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora;

4) § 2 pkt 4 oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia przez: - uznanie przez Kolegium, że ocena granic obszaru analizowanego należy dyskrecjonalnie do organu pierwszej instancji, a tym samym, że obszar ten wyznaczono w sposób prawidłowy, pomimo że obejmuje on w 2/3 obszar niezabudowany Ogrodu [...], z jednoczesnym pominięciem zabudowanego odcinka ul. [...] od ul. [...] do ul. [...], na podstawie którego możliwe byłoby właściwe określenie cech nowej zabudowy, która ma być kontynuacją istniejącej zabudowy z zachowaniem jej charakteru oraz

- przez zaakceptowanie przez organ drugiej instancji, iż obszar podlegający analizie pomimo zaleceń organu drugiej instancji w poprzednio wydanej decyzji kasatoryjnej nie został prawidłowo wyznaczony przez organ pierwszej instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, - jak również przez uznanie przez organ drugiej instancji w skarżonej decyzji, iż powyższe działanie organu pierwszej instancji było właściwe, co skutkowało błędną oceną organu, iż inwestycja nie zachowuje zasady tzw. "dobrego sąsiedztwa" z uwagi na niemożność wyznaczenia dla niej linii zabudowy pomimo, iż powyżej wskazane przepisy rozporządzenia nakazują wyznaczenie przez organ obszaru analizowanego w sposób jak najlepiej umożliwiający harmonijne kontynuowanie rozwoju i ewolucji istniejącej zabudowy pomimo, że prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego umożliwiłoby wzięcie pod uwagę w analizie urbanistycznej zabudowy nieruchomości zlokalizowanej przykładowo przy ul. [...], gdzie istniejący tam budynek również jest usytuowany ukośnie do ulicy [...] i oddany jest od ul. [...] w jednym rogu o 9,42 m, a w drugim o 10.94 m, przecząc tym samym twierdzeniom organów odmawiających wyznaczenia linii zabudowy zgodnie z wnioskiem skarżącego; 5) art. 4 ustawy Prawo budowlane i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP przez naruszenie konstytucyjnej zasady prawa do własności, tj. swobody zagospodarowania nieruchomości oznaczającej, że każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami i bezprawną odmowę wydania decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy powyższe nie jest uzasadnione ani przepisami prawa, ani stanem istniejącej zabudowy, ani historycznymi uwarunkowaniami architektonicznymi nieruchomości inwestora; - przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: 1) art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, niedopełnienie obowiązku wyjaśnienia sprawy w związku z wadliwym wykonaniem analizy rejonu planowanej inwestycji i nieprawidłowym ustaleniem obszaru objętego analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a w szczególności: - pominięcie okoliczności wskazanych w uprzednich zaleceniach zawartych w decyzji Kolegium z [...] lutego 2014 r., w szczególności parametrów obiektów zlokalizowanych w okolicy działki planowanej pod zabudowę, a w konsekwencji zaakceptowanie faktu nierozważenia przez organ pierwszej instancji dopuszczenia innej linii zabudowy - stosownie do możliwości przewidzianej w § 4 ust. 4 rozporządzenia, celem ustalenia, czy planowana inwestycja godzi w ład przestrzenny, narusza układ urbanistyczny oraz interes społeczny, - wyłączne odniesienie się, przy ustalaniu warunków przyszłej zabudowy do dwóch sąsiednich budynków, w sytuacji gdy analizowany obszar obejmuje szereg innych budynków, do których projektowany budynek nawiązuje zarówno pod względem funkcjonalnym, jak i historycznym, w tym budynków znajdujących się po drugiej stronie ul. [...] na działkach nr [...] i [...], a także sąsiadującej zabudowy (tj. budynku szkoły),

- uznanie za prawidłowe przez Kolegium całkowite pominięcie w przeprowadzonej analizie urbanistycznej nieruchomości zabudowanej budynkiem szkoły przy ul [...] (wyraźnie cofniętym od dotychczasowej linii zabudowy), a bezpośrednio przylegającej do działki, na której znajduje się działka inwestora, chociaż funkcja oświatowa obiektu znajdującego się na tej działce, a więc odmienna od przeznaczenia planowanej inwestycji nie może stanowić podstaw do wyłączenia obiektu szkolnego z analizy w przedmiocie ustalenia linii zabudowy, - niewyjaśnienie okoliczności dotyczącej historycznej zabudowy ul. [...], w tym działki, na której ma być realizowana przyszła inwestycja,

- nieustalenie i nierozważenie, czy zachodzi możliwość ustalenia linii zabudowy w sposób określony w § 4 ust. 1 rozporządzenia - jako przedłużenie istniejącej zabudowy, rozumianej jako obowiązująca, nieprzekraczalna linia zabudowy lub w innych sposób określony w § 4 ust. 4 rozporządzenia (jeśli wynika to z analizy obszaru) - bez wskazania przeszkód prawnych i faktycznych oraz bez powołania się na konkretny przepis prawa zabraniający wyznaczenia linii zabudowy w jeden ze sposobów określonych w tym przepisie, co narusza również zasadę prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 7 K.p.a., - uznanie przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej za właściwą i prawidłową, podczas gdy jest ona nierzetelna, obejmująca aż w 2/3 obszar niezabudowanego Ogrodu [...], który nie może być miarodajny dla wyznaczenia parametrów zabudowy dla planowanej inwestycji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i skutkowało błędnym przyjęciem, że możliwe jest wyznaczenie jedynie obowiązującej linii zabudowy w takim znaczeniu, że elewacja budynku musi przebiegać w tej (danej) linii, a nie zgodnie z parametrami działki budowlanej, jej wielkością i kształtem oraz uwarunkowaniami działek sąsiednich, a budynek powinien być usytuowany w stosunku do drogi tak, jakby chodziło o zabudowę pierzejową, mimo, iż na tym obszarze występuje zabudowa rozproszona (np. budynki referencyjne wskazywane przez organ na działkach [...], gdzie ze względu na okna w bocznej ścianie zabudowa pierzejową nie występuje oraz na działkę [...], a także usytuowanie szkoły przy ul. [...] - w odległości kilkudziesięciu metrów od granicy drogi oraz budynek przy ul. [...] w zbiegu z ul. [...], usytuowany ścianą ok. 10 m od granicy ul. [...] oraz nieuzasadnioną odmową ustalenia warunków zabudowy;

2) zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.) przez uznanie, że decyzja o odmowie wydania warunków zabudowy przez organ pierwszej instancji jest prawidłowa, pomimo nieusunięcia przez organ pierwszej instancji przy kolejnym rozpatrywaniu sprawy wskazanych w poprzednio wydanej decyzji Kolegium uchybień, niezastosowania się do wytycznych i zaleceń w zakresie uzupełnienia ustaleń stanu faktycznego sprawy oraz aktualnie odmienne rozstrzygnięcie sprawy przez Kolegium i utrzymanie w mocy decyzji Zarządu [...], która powiela uchybienia pierwszej decyzji tego organu zapadłej w niniejszej sprawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy ponieważ utrzymanie przez SKO w aktualnie wydanej decyzji argumentacji z poprzedniej decyzji SKO skutkowałoby zmianą albo uchyleniem ponownie wydanej w sprawie decyzji organu I instancji i skierowaniem sprawy do ponownego rozpoznania,

3) art. 107 § 3 K.p.a. przez niewystarczające wyjaśnienie i rozważenie w uzasadnieniu wydanej decyzji podstawy prawnej decyzji, a w szczególności: - niewskazanie w zaskarżonej decyzji jakiegokolwiek uzasadnienia dla przyjęcia, iż analiza urbanistyczna przygotowana przez organ pierwszej instancji jest właściwa i prawidłowa pomimo, że nie została ona zmieniona zgodnie z zaleceniami Kolegium w wyniku skierowania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji decyzją z [...] lutego 2014 r. oraz pomimo, że analiza ta w ww decyzji została zakwestionowana przez organ odwoławczy rozpatrujący pierwsze odwołanie skarżącego w niniejszej sprawie, - niejasność i nielogiczność uzasadnienia prawnego polegającego na arbitralnym uznaniu przez organ, iż realizacja przyszłej inwestycji narusza interes społeczny związany z zachowaniem ładu przestrzennego i (rzekomo) zaburza układ urbanistyczny tworzący uporządkowaną całość - bez wskazania jednak, na czym polega podlegający w tym przypadku ochronie ład przestrzenny, w jaki konkretnie sposób zostanie naruszony "układ urbanistyczny" i które jego elementy doznają uszczerbku wskutek inwestycji, - nieskonkretyzowanie przez organ drugiej instancji przywołanego w decyzji interesu społecznego i niewskazanie, jaki oraz czyj interes społeczny (jakiej grupy społecznej, tj. czy mieszkańców gminy, miasta, województwa) zostałby naruszony wydaniem pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy, a także niewyjaśnienie które wartości ładu przestrzennego" oraz "układu urbanistycznego" ucierpią wskutek realizacji zamierzonej inwestycji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ wyjaśnienie powyższych kwestii przez Kolegium doprowadziłoby ten organ do odmiennych wniosków, a co za tym idzie do wydania decyzji zmieniającej albo uchylającej ponownie wydaną w sprawie decyzję organu pierwszej instancji i kierującej sprawę do ponownego rozpoznania; 4) art. 15 K.p.a. przez brak merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy (zaniechania rozpatrzenia sprawy w ramach odwołania), a jedynie wybiórcze odniesienie się do zarzutów odwołania skarżącego, w tym w szczególności pozostawienie kwestii ustalenia granic obszaru analizowanego całkowitej ocenie organu pierwszej instancji i uchylenie się od samodzielnej oceny ww kwestii podczas, gdy wyznaczenie innych granic obszaru analizowanego (reprezentatywnego) umożliwiłoby wyznaczenie linii zabudowy w sposób zaproponowany we wniosku inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, tj. wzdłuż granicy działki [...] i działki [...], a co za tym idzie skutkowałoby wyznaczeniem tego parametru dla planowanej inwestycji oraz ustaleniem warunków zabudowy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ utrzymanie przez Kolegium w aktualnie wydanej decyzji argumentacji z poprzedniej decyzji Kolegium skutkowałoby zmianą albo uchyleniem ponownie wydanej w sprawie decyzji organu pierwszej instancji i skierowaniem sprawy do ponownego rozpoznania; 5) art. 138 § 2 zdanie drugie K.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez organ drugiej instancji, że wydane przez niego uprzednio zalecenia nie były wiążące dla organu pierwszej instancji i ich pominięcie przez ten organ przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, podczas gdy zalecenia organu drugiej instancji wiążą organ pierwszej instancji co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych, zaś jedynie sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności i ocena dowodów w tym celu zgromadzonych należy do wyłącznej kompetencji organu pierwszej instancji; 6) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 64 ust. 1 i w zw. z art. 54 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji podczas, gdy prawidłowa i wnikliwa analiza sprawy pozwalała na zmianę decyzji organu pierwszej instancji oraz ustalenie warunków zabudowy (zwłaszcza wobec spełnienia przesłanki tzw. dobrego sąsiedztwa). Samorządowe Kolegium Odwoławcze – w odpowiedzi na skargę – wniosło o oddalenie skargi, tym samym podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnicy skarżącej wyjaśnili, że podtrzymywanie wnioskowanej linii zabudowy jest spowodowane tym, że skarżąca nie jest właścicielem działki ew. nr [...]. Na działce tej [...] W. ustanowiło na rzecz skarżącej służebność gruntową. Nadto chciano nawiązać do historycznej linii zabudowy. Zdaniem pełnomocników skarżącej nie ma podstaw do kontynuowania obowiązującej linii zabudowy z uwagi na brak możliwości zabudowy pierzejowej. W przypadku działki oddalonej od ulicy powinno się wytyczyć nieprzekraczalną linię zabudowy, a nie obowiązującą. Obecnie na ul. [...] jest zabudowa rozproszona, a nie pierzejowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargę. W konsekwencji uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] listopada 2014 r. i utrzymana nią w mocy decyzja Zarządu [...] z [...] lipca 2014 r. nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Tym samym – w wyniku analizy akt sprawy i treści wyżej wymienionych decyzji – nie stwierdzono przywołanych w zarzutach skargi naruszeń przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 i art. 80 oraz art. 107 § 3 i art. 138 § 2, § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego [(t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – dalej w skrócie: "K.p.a."] w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 54 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [(obecnie t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 199) – dalej w skrócie: "u.p.z.p."], w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i naruszeń prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., § 2 pkt 4, § 3 ust. 1 i ust. 2, § 4 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [(Dz. U. Nr 164, poz. 1588) – zwanego dalej: "rozporządzeniem z 2003 r."] oraz art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.) i art.. 64 ust. 3 Konstytucji RP, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu.

Decyzja o warunkach zabudowy – stosownie do art. 54 pkt 2 a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. - określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 do 5 u.p.z.p. Jednym z nich, uregulowanym w punkcie 1 powołanego przepisu, a zarazem stanowiącym, iż co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa. Zasada ta uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego – określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. - jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo – społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne. Nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2004, s. 500).

Szczegółowe warunki określania cech nowej zabudowy, inaczej sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy, reguluje rozporządzenie z 2003 r. I tak w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r., w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Przez obszar analizowany – stosownie do § 2 pkt 4 rozporządzenia z 2003 r. - należy rozumieć teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Granice obszaru analizowanego – zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r. – wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Następnie warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r.). Z kolei wyniki analizy, o których mowa w § 3 ust. 1, zwierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do wymienianej decyzji (§ 9 ust. 2 rozporządzenia).

W kontrolowanej sprawie organ właściwy do ustalenia warunków zabudowy wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczył wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 u.p.z.p. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Wyznaczenie obszaru analizowanego zakwestionowała skarżąca. Według niej przy wyznaczaniu obszaru analizowanego dopuszczono się naruszenia § 2 pkt 4 i § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r., jako że zakresem obszaru analizowanego objęto 2/3 obszaru niezabudowanego Ogrodu [...], a pominięto zabudowany odcinek ul. [...] - od ul. [...] do ul. [...], nadto w analizie nie wzięto pod uwagę zabudowy nieruchomości przy ul. [...], usytuowanej ukośnie do ul. [...] i oddalonej od niej - w jednym rogu o 9,42 m, a w drugim o 10,94 m. Tak wyznaczonymi granicami obszaru analizowanego uniemożliwiono właściwe określenie cech nowej zabudowy, w szczególności wykazania zachowania zasady dobrego sąsiedztwa pod względem wnioskowanego przez skarżącą przebiegu linii zabudowy. Tymczasem przepisy rozporządzenia z 2003 r. nakazują wyznaczenie przez organ obszaru analizowanego w sposób jak najlepiej umożliwiający harmonijne kontynuowanie rozwoju i ewolucji istniejącej zabudowy. W ocenie Sądu postawiony zarzut i przedstawiona na jego poparcie argumentacja nie zasługują na uwzględnienie. Kontrola załącznika do decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy zawierającego wyniki analizy (części tekstowej i graficznej) wykazała, że wyznaczenie obszaru analizowanego nastąpiło zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami rozporządzenia z 2003 r. Najpierw, stosownie do treści § 2 pkt 5 rozporządzenia z 2003 r., określono na 24 m szerokość frontu działki budowlanej, czyli tę część terenu inwestycji, który przylega do ul. [...], z którego miałby się odbywać główny wjazd (wejście) na ten teren. Następnie, mając za podstawę ustaloną wielkość, wyznaczono granice spornego obszaru analizowanego w odległości nie mniejszej niż 72 m, czyli w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Zatem objęcie granicami obszaru analizowanego części obszaru stanowiącego Ogród [...] nie nastąpiło niezgodne z przepisami. Innymi słowy wobec specyfiki obszaru sąsiadującego z wnioskowaną inwestycją, w zakres którego wchodzi obszar Ogrodu [...], nie można było oczekiwać od organu przesunięcia granic obszaru analizowanego w stronę ul. [...] i dalej ul. [...]. Specyfika ta nie mogła zaważyć na wyznaczonych granicach obszaru analizowanego. Ocena związana ze zwiększeniem granic obszaru analizowanego należała do organu właściwego do ustalenia warunków zabudowy i została zaaprobowana przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. W kwestii zabudowy przy ul. [...], należy zauważyć, że zabudowa ta wyznacza linię istniejącej zabudowy przy ul. [...], z racji skierowania jej frontem do ul. [...] a nie ul. [...]. Z uwagi na powyższe, zakreślenie obszaru analizowanego w stronę ul. [...] i tak nie wpłynęłoby na zmianę ustaleń organów i nie zadziałałoby na korzyść skarżącej.

Dalej wskazać należy, że w tak wyznaczonych granicach obszaru analizowanego, skarżąca zakwestionowała wyznaczenie dla planowanej przez nią zabudowy obowiązującej linii zabudowy. W ocenie skarżącej planowana przez nią zabudowa, w tym wnioskowany przebieg linii zabudowy, doskonale wkomponowuje się w istniejący w tym rejonie ład przestrzenny, w tym i spełnia zasadę dobrego sąsiedztwa. Bez wątpienia wśród cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu wymienia się linię zabudowy, której sposób ustalania również określa wyżej wymienione rozporządzenie. Stosownie do § 4:

ust. 1 - obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich,

ust. 2 - w przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami,

ust. 3 - jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego,

ust. 4 - dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W sprawie obowiązującą linię nowej zabudowy objętej wnioskiem skarżącej wyznaczono jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, czyli z zastosowaniem § 4 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. Wskazano, że nowa zabudowa ma być realizowana na działce ew. nr [...] położonej w ostrej granicy z działkami ew. nr [...] i [...]. Linię istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich wyznacza zabudowa na działce ew. nr [...] i działce ew. nr [...] zlokalizowana wzdłuż północno – zachodniej linii rozgraniczenia ul. [...]. Okoliczność ta znalazła przełożenie na wyznaczenie obowiązującej linii wnioskowanej przez skarżącą nowej zabudowy. Nie zaakceptowano więc dla nowej zabudowy na działce ew. nr [...] linii zabudowy zadeklarowanej we wniosku, jako odsuniętej od ww linii rozgraniczenia ul. [...] (teren działki ew. nr [...] oddzielony jest od działki ew. nr [...] terenem działki ew. nr [...]) i niestanowiącej przedłużenia linii zabudowy wyznaczonej przez istniejącą zabudowę posadowioną na działkach ew. nr [...] i [...]. W konsekwencji nie dopuszczono innego wyznaczenia obowiązującej linii nowej zabudowy, w tym odstępstwa dopuszczanego przez § 4 ust. 4 rozporządzenia z 2003 r., jako że uznano, że nie wynika z przeprowadzonej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy.

Sąd podzielił stanowisko organów, że wyznaczenie linii zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora zaburzyłoby istniejący w analizowanym terenie układ urbanistyczny tworzący pewną całość, zatem miało na cale ochronę ładu przestrzennego. Stosownie do zasady dobrego sąsiedztwa unormowanej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. możliwość ustalenia warunków zabudowy daje sytuacja taka, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie m. in. linii zabudowy. Dopuszczenie określonej przez skarżącą linii zabudowy nie stanowiłoby dostosowania zmiany w zagospodarowaniu terenu do określonej cechy zagospodarowania terenu sąsiedniego jaką jest linia zabudowy, tym samym nie gwarantowałoby ładu przestrzennego według definicji określonej w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. Nowa zabudowa nie odpowiadałaby charakterystyce urbanistycznej, czyli kontynuacji linii zabudowy już istniejącej. Wobec przedstawionego, w granicach obszaru analizowanego, przebiegu linii zabudowy wzdłuż ul. [...], za wyznaczeniem obowiązującej linii zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora nie mogła przemawiać chęć nawiązania do historycznej linii zabudowy (jeżeli organ nie stanął na takim stanowisku) czy brak możliwości zabudowy pierzejowej, ani tym bardziej podnoszona przez skarżącą pozaprawna okoliczność, mianowicie nie bycie właścicielem działki ew. nr [...]. Nadto nie można względem organów formułować zarzutu niewyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy w sytuacji, gdy wyznaczenie linii zabudowy, jako obowiązującej linii zabudowy, nastąpiło w myśl rozporządzenia z 2003 r. Dalej nie można zgodzić się ze skarżącą, że wyznaczenie innych granic obszaru analizowanego umożliwiłoby wyznaczenie linii zabudowy zgodne z jej wnioskiem, tj. wzdłuż działki ew. nr [...] i działki ew. nr [...], albowiem po pierwsze zabudowa istniejąca przy ul. [...] z wcześniej wskazanego powodu nie mogłaby być brana pod uwagę przy wyznaczaniu obowiązującej linii zabudowy; po drugie zabudowa od ul. [...] do ul. [...], istniejąca po tej samej stronie ul. [...] co zamierzona inwestycja, także wyznacza linię zabudowy wzdłuż linii rozgraniczającej ul. [...]; po trzecie, nawet wzięcie pod uwagę zabudowy po przeciwnej stronie ul. [...] (aż do ul. [...]), nie wpłynęłoby na inny przebieg linii zabudowy, jako że i w tym przypadku linię zabudowy wyznacza istniejąca zabudowa wzdłuż linii rozgraniczającej ul. [...]. Do wyznaczenia postulowanego przebiegu linii zabudowy – wbrew twierdzeniu skarżącej – nie doprowadziłoby tez wzięcie pod uwagę zabudowy szkoły. Gdyby planowana zabudowa nie przysłaniała w części budynku szkoły, to jej usytuowanie co najwyżej mogłoby doprowadzić do wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy według § 4 ust. 3 rozporządzenia z 2003 r., czyli zupełnie nieodpowiadającej wnioskowi skarżącej. Koncepcja skarżącej lokalizująca budynek szkoły niejako w drugiej linii zabudowy od ul. [...] i nowej zabudowy, czyli nie od strony frontowej, wyeliminowała szkołę z brania pod uwagę przy ustaleniach obowiązującej linii nowej zabudowy na terenie objętym wnioskiem skarżącej.

W przedstawionej sytuacji słusznie uznano, że planowana przez skarżącą inwestycja nie spełnia zasady dobrego sąsiedztwa w zakresie linii zabudowy. Zatem we wnioskowanej formie nie może zostać dopuszczona do realizacji i konstatacji tej nie zmienia spełnienie pozostałych wymogów wynikających z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Przepis ten ma bowiem na celu dostosowanie planowanej inwestycji do określonych cech urbanistycznych i architektonicznych zagospodarowania terenu sąsiedniego, czyli zastanego zagospodarowania na danym obszarze. Zasada dobrego sąsiedztwa określa zatem konieczność dostosowania nowej zabudowy na konkretnej działce do wyznaczonych przez istniejący w danym obszarze stan dotychczasowej zabudowy, jej cech i parametrów o charakterze urbanistycznym. Innymi słowy powstrzymywanie zabudowy niedającej się pogodzić z zabudową już istniejącą oraz nałożenie na inwestora warunku w postaci konieczności dostosowania planowanej zabudowy do cech urbanistycznych zabudowy zastanej. Nowa zabudowa jest dopuszczalna o ile charakter i szczegółowe jej uwarunkowania odpowiadają w pełni charakterystyce urbanistycznej terenu, na którym ma być realizowana, czego w przypadku ocenianej zabudowy nie stwierdza się. Jeszcze w kontekście treści skargi należy podkreślić, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2014 r. nie była przedmiotem kontroli pod względem zgodności z prawem przez orzekający w sprawie Sąd. W zakresie zaś zawartych w niej wskazań do wzięcia pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy odniósł się organ w decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i nie uznał za stosowane wyznaczania obszaru analizowanego w sposób przekraczający minimum zakreślone regulacją § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. oraz uzasadnił nieskorzystanie z możliwości przewidzianej w § 4 ust. 4 ww rozporządzenia z 2003 r. co do ustalenia obowiązującej linii nowej zabudowy. Stanowisko to zaaprobował organ odwoławczy, zaś Sąd stwierdził jego zgodność z prawem.

W sprawie nie doszło również do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowaniu mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącej nastąpiło wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z zasadami ogólnymi i postępowania dowodowego doszło do wyczerpującego zebrania materiału dowodowy i jego rozważenia, w konsekwencji wydania prawidłowych rozstrzygnięć opartych na właściwej podstawie procesowej i podstawach materialnych wraz uzasadnieniem odpowiadającym wymogom określonym w art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a.

W tym stanie rzeczy nie dopatrzono się ani w materiałach sprawy, ani tym bardziej we wskazanej wyżej argumentacji skarżącej podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa. Kierując się zatem przedstawionymi wyżej względami Sąd, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.