Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2350/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 4, pkt 5   art. 148 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Z A na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 2350/18 UZASADNIENIE

Minister Inwestycji i Rozwoju postanowieniem z dnia [...] lipca 2018r. znak [...] po rozpatrzeniu zażalenia M A i Z A na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017r. znak [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r. znak [...] 4 uchylającą w części i orzekającą w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi gminnej polegającej na rozbudowie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] w [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...] i budowie kanalizacji deszczowej, powiat [...] , województwo [...] , utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej określanego jako "kpa".

Zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W dniu [...] listopada 2017r. Wojewoda [...] wydał postanowienie o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] maja 2016r. uchylającą częściowo decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej "polegającej na budowie drogi gminnej polegającej na rozbudowie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] w [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...] i budowie kanalizacji deszczowej, powiat [...] , województwo [...] ". W ocenie organu I instancji wnioskodawcy nie wskazali w sposób dostatecznie przekonywujący okoliczności, które mogłyby uniemożliwić im dowiedzenie się o wydaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r. z publicznie dostępnego obwieszczenia. W opinii organu przedstawione przez wnioskodawców wyjaśnienia nie stanowią dowodu na brak możliwości dowiedzenia się o decyzji Wojewody [...] . W konsekwencji, w ocenie organu, wniosek M A i Z A w zakresie przesłanki, o której mowa w art. 145 §1 pkt 4 kpa został złożony z uchybieniem terminu wynikającego z art. 148 §2 kpa tj. z przekroczeniem miesięcznego terminu od dnia, w którym wnioskodawcy dowiedzieli się o decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r.

Pismem z dnia 9 listopada 2017 r. M A i Z A złożyli zażalenie na wskazane postanowienie.

zarzucili zaskarżonemu postanowieniu:

i) obrazę prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegającą na naruszeniu art. 7 kpa i art. 8 kpa wyrażającą się w odstąpieniu od podjęcia z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności ustalenia możliwości i terminu powzięcia wiedzy o wydanej ostatecznej decyzji przez wnioskodawców, oraz

ii) (ii) obrazę prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegającą na naruszeniu art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa, wyrażającą się w nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego z urzędu w zakresie możliwości uzyskania wiedzy o decyzji z obwieszczenia, w szczególności w drodze przeprowadzenia rozprawy administracyjnej i przesłuchania wnioskodawców, a tym samym - uchybienie obowiązkowi podjęcia z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przy uwzględnieniu słusznego interesu obywateli (art. 7 kpa) oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 kpa), co miało wpływ na wynik sprawy tj. wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.

Skarżący wnieśli na podstawie art. 138 § 1 p. 2 kpa w zw. 144 kpa – o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez wznowienie postępowania, stosownie do przepisu art. 149 § 1 kpa, ewentualnie na podstawie art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 144 kpa - o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewodzie [...] .

W dniu [...] lipca 2018 r. Minister Inwestycji i Rozwoju wydał zaskarżone postanowienie.

Organ II instancji po zbadaniu sprawy stwierdził, iż M A i Z A uchybili terminowi do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. W ocenie Ministra Inwestycji i Rozwoju nie sposób przyjąć, że organ pierwszej instancji rozpoznając sprawę nie dopełnił obowiązków przewidzianych w art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 77 §1 kpa, nie wykazując niezbędnej dbałości o dokładne wyjaśnienie sprawy. Według organu II instancji wszystkie istotne w sprawie fakty i zdarzenia w sprawie zostały ustalone oraz w dostateczny sposób rozważone, a motywy podjętego rozstrzygnięcia należycie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

W dniu 13 września 2018 r. M A oraz Z A złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lipca 2018 r. Skarżący wnieśli o:

i) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości,

ii) (ii) uchylenie poprzedzającego go postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r.

Skarżący zarzucili zaskarżonemu postanowieniu:

1. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, na podstawie art. 45 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., polegające na naruszeniu art. 10 § 1 kpa przez jego niezastosowanie, wyrażające się w odstąpieniu od umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a tym samym - pozbawienie strony możliwości wzięcia udziału w postępowaniu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 kpa,

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na:

a) naruszeniu art. 7 kpa i art. 8 § 1 kpa, wyrażającym się w odstąpieniu od podjęcia z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie ustalenia możliwości i terminu powzięcia wiedzy o wydaniu ostatecznej decyzji wywłaszczeniowej wobec skarżącego, a tym samym - w prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej,

b) naruszeniu art. 7 kpa i art. 77 § 1 k.p.a., wyrażającym się w nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego z urzędu w zakresie możności uzyskania wiedzy o decyzji z obwieszczenia w tej konkretnej sprawie,

c) naruszeniu art. 89 § 2 kpa, wyrażającym w nieprzeprowadzeniu rozprawy, pomimo iż było to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy w drodze przesłuchania stron, spowodowało utrzymanie w mocy postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r.

Minister Inwestycji i Rozwoju pismem z dnia 12 października 2018 wniósł odpowiedź na skargę z wnioskiem o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest postanowienie, o którym mowa w art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), dalej: p.p.s.a., zatem stosownie do treści tego przepisu oraz art. 120 p.p.s.a. sprawa mogła być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Z akt sprawy wynika, że powodem odmowy wznowienia postępowania według organu I instancji było niezachowanie przez Skarżących terminu do wniesienia wniosku o wznowienie.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stosownie do treści art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej który wydał decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.).

Trzeba podkreślić, że przepis art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. doręczenia decyzji (postanowienia), której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji (postanowienia). Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu aktu i zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła z którego pochodzi ta informacja. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania.

Z akt sprawy wynika, że M A i Z A o treści decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016r. , objętej ich wnioskiem o wznowienie postępowania dowiedzieli się w dniu 3 czerwca 2016r. , z pisma Wojewody informującego o wydaniu tej decyzji, co wprost dokumentują własnoręczne podpisy obydwojga Skarżących widniejące na zwrotnych potwierdzeniach odbioru tego pisma.

Powyższe zaś oznacza, że organy prawidłowo przyjęły, że Skarżący nie dochowali terminu z art.148 § 2 k.p.a. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nadając go w dniu 23 marca 2017r. .

Ponownego podkreślenia wymaga także, że nie jest konieczne aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy. Innymi słowy pojęcia "dowiedzenia się o decyzji" nie należy utożsamiać z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji (por. np. wyrok NSA z 18 września 2014 r. II OSK 674/13). Podobnie ocenić trzeba również podnoszoną przez M i Z A okoliczność, że nie powzięli oni wiedzy o przedmiotowej decyzji " z obwieszczenia". W stanie faktycznym niniejszej sprawy powyższe pozostaje bowiem bez wpływu na prawidłowość dokonanego przez organy administracji rozstrzygnięcia.

Skarżący nie udokumentowali także, zdaniem Sądu, dochowania przez siebie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w terminie miesięcznym liczonym od dnia w którym dowiedzieli się o istnieniu nowych okoliczności i dowodów istniejących w dniu wydania kwestionowanej przez nich decyzji , a nieznanych organowi, który ją wydał w rozumieniu art.145 § 1 pkt.5 k.p.a.

Z treści wniosku oraz stanowiska Skarżących wynika, że podnoszoną przez nich nową okolicznością jest fakt niewyrażania przez M A i Z A zgody na podział ich działki i przekonanie o braku potrzeby jej wywłaszczenia, o czym powzięli , w ich ocenie , wiedzę w dniu 14 marca 2017r. po zapoznaniu się z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017r., który to organ utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2016r. ustalającą na rzecz Skarżących odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość zajętą pod drogę ,a stanowiącą działkę nr [...] w [...].

Trafnie , zdaniem Sądu, wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że Skarżący o omawianych przez siebie okolicznościach mieli wiedzę znacznie wcześniej niż deklarują to we wniosku złożonym w analizowanej sprawie.

Z akt sprawy wynika bowiem, że w swoim wniosku z dnia 22 marca 2017r. Skarżący przywołali okoliczność , że Z A stawił się w Starostwie Powiatowym w dniu 20.09.2016r. w sprawie " decyzji Starosty [...] " , kiedy to został spisany protokół , w którym " kategorycznie odmówił zgody na podział działki [...] i jej wywłaszczenie". Jednocześnie w tym samym wniosku wskazali , że o podziale wymienionej działki dowiedzieli się w dniu 21 sierpnia 2016r. przy okazji wydania im operatu szacunkowego. Uzasadnienie decyzji przyznającej Skarżącym odszkodowanie z dnia 20 października 2016r. przywołuje natomiast pismo p.p. A z dnia 30.10.2016r. , z którego wprost wynika, że ponownie zakwestionowali w nim zasadność przejęcia ich działki przez Gminę. Także w uzasadnieniu decyzji utrzymującej mocy decyzję z dnia [...] października 2016r. Wojewoda [...] przywołał sprzeciw Skarżącego co do podziału działki, widniejący w zapisie protokołu rozprawy administracyjnej z dnia 20 września 2016r. przywołanej wyżej.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.