Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1399/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-11-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej M.S.o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 2010 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 lipca 2014 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 2 kwietnia 2013 r. nr [...] określającą skarżącej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r.

W uzasadnieniu skarżąca powołała się osiąganie niskich dochodów oraz stan majątkowy, który jest wielokrotnie niższy od wartości przedmiotu sporu. Zdaniem skarżącej, potencjalna egzekucja należności podatkowych doprowadzi do następstw trudnych do odwrócenia i uszczerbku dla utrzymania zarówno skarżącej jak i jej rodziny oraz utraty przez nią płynności finansowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - oznaczanej dalej jako p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ustawodawca uzależnił zatem możliwość wstrzymania aktu lub czynności od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wskazane przesłanki należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony.

Ustawodawca nie sprecyzował jednakże, jak należy rozumieć przesłanki ryzyka wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, co oznacza, że sąd jest obowiązany do każdorazowej oceny ich wystąpienia w konkretnej, indywidulanej sprawie.

W związku z tym w przesłanka wyrządzenia znacznej szkody jest interpretowana w orzecznictwie jako szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011 r., II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012 r., II FZ 819/11, wszystkie orzeczenia opublikowane na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z kolei trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r., I FSK 1841/09, z dnia 19 maja 2011 r., II OZ 415/11).

Jednocześnie należy wskazać, że w orzecznictwie utrwalony jest również pogląd, zgodnie z którym, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2013 r., I FZ 93/13).

W rozpoznawanej sprawie skarżąca powołała się na trudną sytuację materialną.

Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że skarżąca nie posiada żadnych oszczędności. Skarżąca wraz z bezrobotnym mężem i dwójką małych dzieci utrzymują się obecnie z kwoty 512,02 zł - stanowiącej świadczenie z ZUS-u oraz świadczenia rodzinnego w kwocie 183,00 zł. Powyższa sytuacja powoduje, że skarżąca musi korzystać ze stałej pomocy dalszej rodziny, która zaopatruje ją m.in. w produkty żywnościowe.

Skarżąca nadto posiada znaczne zadłużenie wobec banków - w dniu 16 września 2014 r. doręczono jej bankowy tytuł egzekucyjny na kwotę 957 136,22 zł a jej rachunek bankowy jest został zajęty na skutek prowadzonych postępowań egzekucyjnych.

Zdaniem Sądu zestawienie kwoty 31 975,00 zł - stanowiącej wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie, z faktem, że obecnie w zasadzie jedynym źródłem utrzymania czteroosobowej rodziny skarżącej są świadczenia w łącznej kwocie 695,00 zł, daje podstawę do udzielenia skarżącej wnioskowanej ochrony tymczasowej.

Co prawda, nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne, niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości.

Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia i oddalił wniosek, przyjmując za podstawę art. 61 § 3 p.p.s.a.