Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1520/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Oświata
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 190, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 80
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 215/13 w sprawie ze skargi T. w M. na uchwałę Rady Miejskiej w D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasad udzielania i rozliczania dotacji publicznych szkołom podstawowym i innym podmiotom oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w sprawie ze skargi T. z siedzibą w M. na uchwałę Rady Miejskiej w Daleszycach z dnia 29 kwietnia 2008 r. nr XX/31/08 w przedmiocie zasad udzielania i rozliczania dotacji publicznym szkołom podstawowym i innym podmiotom na terenie Miasta i Gminy Daleszyce stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części § 2 ust. 1 załącznika do tej uchwały oraz stwierdził, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w zakresie określonym w punkcie I wyroku do chwili jego uprawomocnienia się (sygn. akt II SA/Ke 215/13).

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

W dniu 29 kwietnia 2008 r. Rada Miejska w Daleszycach podjęła uchwałę nr XX/31/08 w sprawie zasad udzielania i rozliczania dotacji publicznym szkołom podstawowym i oddziałom przedszkolnym jak również niepublicznym przedszkolom, zespołom wychowania przedszkolnego lub punktom przedszkolnym prowadzonym przez stowarzyszenia, inne osoby prawne lub fizyczne na terenie Miasta i Gminy Daleszyce. W załączniku do powołanej uchwały określono, że dotacja dla szkół publicznych prowadzonych przez stowarzyszenie, w których realizowany jest obowiązek szkolny lub obowiązek nauki, przysługuje na każdego ucznia w wysokości 100% kwoty przewidzianej na jednego ucznia danego typu i rodzaju szkoły w części oświatowej subwencji ogólnej otrzymywanej przez gminę (§ 2 ust. 1).

W dniu 7 lutego 2011 r. T. w M. wezwało Radę Miejską w Daleszycach do usunięcia naruszenia prawa polegającego na tym, że § 2 ust. 1 załącznika do uchwały z 29 kwietnia 2008 r. narusza art. 80 ust. 3 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.; dalej: u.s.o.), zgodnie z którym szkoły, o których mowa w art. 80 ust. 1 u.s.o., otrzymują na każdego ucznia dotację z budżetu jednostki samorządu terytorialnego obowiązanej do prowadzenia odpowiedniego typu i rodzaju szkół, w wysokości równej wydatkom bieżącym przewidzianym na jednego ucznia w szkołach tego samego typu i rodzaju prowadzonych przez tę jednostkę samorządu terytorialnego.

Uchwałą z dnia 28 lutego 2011 r. Rada Miejska w Daleszycach nie uwzględniła wniesionego wezwania. W uzasadnieniu wskazała, że Miasto i Gmina Daleszyce nie prowadzi szkół tego samego typu i rodzaju, jakie prowadzi T.

Od uchwały z dnia 29 kwietnia 2008 r. Rady Miejskiej w Daleszycach T. w M. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, który wyrokiem z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 285/11, skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że szkoła założona i prowadzona przez inną osobę prawną, bądź fizyczną jest szkołą innego rodzaju niż szkoła założona i prowadzona przez jednostkę samorządu terytorialnego. W konsekwencji, zdaniem Sądu I instancji nie ma podstaw do ustalenia przedmiotowej dotacji w wysokości równej wydatkom bieżącym przewidzianym na jednego ucznia w szkołach tego samego typu i rodzaju prowadzonych przez jednostkę samorządu terytorialnego.

Uwzględniając skargę kasacyjną wniesioną przez T. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 lutego 2013 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach (sygn. akt II GSK 2095/11).

W ocenie NSA wywodzenie z art. 80 ust. 3 u.s.o., iż szkoła publiczna prowadzona przez osobę prawną inną niż jednostka samorządu terytorialnego, z tego tylko względu, jest szkołą innego rodzaju niż szkoła prowadzona przez jednostkę samorządu terytorialnego, pozbawia go jakiegokolwiek znaczenia prawnego. Zakłada bowiem z góry, że podmioty inne niż jednostki samorządu terytorialnego nie mogą prowadzić szkoły publicznej tego samego typu i rodzaju co szkoły prowadzone przez jednostkę samorządu terytorialnego. Przy takim rozumieniu art. 80 ust. 3 ww. ustawy przepis ten byłby zbędny. Sąd odwoławczy wskazał, że typ i rodzaj szkoły, o którym mowa w tym przepisie, nie zależy od tego czy szkołę publiczną prowadzi jednostka samorządu terytorialnego, czy inny podmiot. Zróżnicowanie wysokości dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w art. 80 ust. 3 u.s.o. zależy wyłącznie od tego czy jednostka ta, obowiązana do prowadzenia odpowiedniego typu i rodzaju szkół, prowadzi czy nie, szkołę danego typu i rodzaju. Jeżeli jednostka samorządu terytorialnego prowadzi szkołę tego samego typu i rodzaju co szkoła publiczna prowadzona przez inny podmiot niż jednostka samorządu terytorialnego, to takiej szkole publicznej przysługują na każdego ucznia dotacje z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości równej wydatkom bieżącym przewidzianym na jednego ucznia w szkole tego samego typu i rodzaju, prowadzonej przez tę jednostkę samorządu terytorialnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach rozpatrując ponownie sprawę, powołanym na wstępie wyrokiem stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 2 ust. 1 załącznika do tej uchwały oraz stwierdził, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w zakresie określonym w punkcie I wyroku do chwili jego uprawomocnienia się.

Przedstawiając motywy podjętego rozstrzygnięcia, Sąd I instancji wyjaśnił, wskazując na treść art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", że ponownie rozpoznając sprawę po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku Sądu I instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Sąd odwoławczy.

WSA w Kielcach wskazał, że zgodnie z art. 80 u.s.o w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały, przedszkola, szkoły i placówki publiczne niewymienione w art. 79 prowadzą gospodarkę finansową według zasad określonych przez organ lub podmiot prowadzący szkołę (ust. 1). Z kolei, jak wynika z art. 80 ust. 3 szkoły, o których mowa w ust. 1, otrzymują na każdego ucznia dotację z budżetu jednostki samorządu terytorialnego obowiązanej do prowadzenia odpowiedniego typu i rodzaju szkół, w wysokości równej wydatkom bieżącym przewidzianym na jednego ucznia w szkołach tego samego typu i rodzaju prowadzonych przez tę jednostkę samorządu terytorialnego (zdanie pierwsze). W przypadku nieprowadzenia przez jednostkę samorządu terytorialnego szkoły tego samego typu i rodzaju, podstawą ustalenia wysokości dotacji jest kwota przewidziana na jednego ucznia szkoły publicznej danego typu i rodzaju w części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego (zdanie drugie).

Sąd I instancji uznał, że zróżnicowanie wysokości dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w art. 80 ust. 3 zależy wyłącznie od tego czy jednostka ta, obowiązana do prowadzenia odpowiedniego typu i rodzaju szkół, prowadzi, czy nie szkołę danego typu i rodzaju.

Jeżeli jednostka samorządu terytorialnego prowadzi szkołę tego samego typu i rodzaju co szkoła publiczna prowadzona przez inny podmiot niż jednostka samorządu terytorialnego, to takiej szkole publicznej przysługują na każdego ucznia dotacje z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości równej wydatkom bieżącym przewidzianym na jednego ucznia w szkole tego samego typu i rodzaju prowadzonej przez tę jednostkę samorządu terytorialnego.

Sąd I instancji stwierdził, że powyższa regulacja ma swoje umocowanie w art. 5 ust. 5 u.s.o. który stanowi, że prowadzenie szkół publicznych odpowiedniego typu i rodzaju jest obowiązkiem jednostek samorządu terytorialnego w ramach zadań własnych. Jednakże obowiązek ten może być wykonywany zastępczo przez podmioty inne niż jednostki samorządu terytorialnego.

WSA w Kielcach podniósł, że pojęcie typu szkoły zostało określone w art. 9 ust. 1 u.s.o., a wobec braku legalnej definicji terminu "rodzaj szkoły" przyjął stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 stycznia 2008 r. - sygn. akt II GSK 333/07, zgodnie z którym należy uznać, że "rodzaj szkoły" to jej cechy szczególne, charakterystyczne w ramach danego typu szkoły, przy czym rozróżnienia szkoły w tym zakresie należy dokonywać mając na względzie cel przepisu stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, w którym ustawodawca odwołuje się do tych pojęć.

Sąd I instancji uznał, że nie sposób w związku z tym podzielić stanowiska organu przedstawionego w odpowiedzi na skargę, iż z samego tylko faktu prowadzenia szkoły przez stowarzyszenie, to jest podmiot inny niż jednostka samorządu terytorialnego, wynika zróżnicowanie typów i rodzajów tych szkół. Takie rozumienie tego przepisu pozbawia go jakiegokolwiek znaczenia prawnego, ponieważ z góry zakłada, że podmioty inne niż jednostki samorządu terytorialnego nie mogą prowadzić szkoły publicznej tego samego typu i rodzaju co szkoły prowadzone przez jednostkę samorządu terytorialnego.

WSA w Kielcach zważył, że Publiczna Szkoła Podstawowa w M., prowadzona przez T., jest szkołą tego samego typu i rodzaju co szkoły prowadzone przez Gminę Daleszyce (podstawowe i ogólnodostępne) w ramach realizacji zadań własnych. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Rada Miejska w Daleszycach w zaskarżonym § 2 ust. 1 załącznika do uchwały nr XX/31/08 z 29 kwietnia 2008 r., ustalając wielkość dotacji dla szkół publicznych prowadzonych przez stowarzyszenia, w których realizowany jest obowiązek szkolny lub obowiązek nauki, naruszyła przepis art. 80 ust. 3 u.s.o. poprzez błędne zastosowanie zasady dotowania opisanej w zdaniu drugim tego przepisu.

W sytuacji bowiem, gdy Gmina prowadzi szkoły podstawowe publiczne i ogólnodostępne, o jakich mowa w art. 5 ust. 5 u.s.o., wszystkie szkoły tego typu i rodzaju prowadzone przez stowarzyszenia na terenie tej Gminy, otrzymują na każdego ucznia dotację określoną w art. 80 ust. 3 zdanie pierwsze, a więc w wysokości równej wydatkom bieżącym przewidzianym na jednego ucznia w szkołach tego samego typu i rodzaju prowadzonych przez tę jednostkę samorządu terytorialnego.

Od opisanego wyroku skargę kasacyjną wniosła Rada Miejska w Daleszycach wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi T. z siedzibą w M. na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 80 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w sytuacji gdy Gmina prowadzi szkoły podstawowe publiczne i ogólnodostępne, o jakich mowa w art. 5 ust. 5 ustawy, wszystkie szkoły tego samego typu i rodzaju prowadzone przez stowarzyszenia na terenie tej Gminy, otrzymują na każdego ucznia dotację określoną w art. 80 ust. 3 zdanie pierwsze u.s.o., a więc w wysokości równej wydatkom bieżącym przewidzianym na jednego ucznia w szkołach tego samego typu i rodzaju prowadzonych przez tę jednostkę samorządu terytorialnego.

Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego wskazano, że nie można oprzeć się jedynie na wykładni językowej spornego przepisu, jak to uczynił Sąd I instancji. Zwykłe odczytanie przepisu jedynie poprzez analizę semantyczną nie jest poprawne. Świadczą o tym choćby analogiczne (do zaskarżonej) regulacje przyjęte przez inne jednostki samorządu terytorialnego, które funkcjonują w obrocie prawnym i jednoznacznie interpretują ust. 3 przedmiotowego przepisu tj. tak jak uczynił to organ w zaskarżonej części uchwały. Ponadto kierunek zmian treści powoływanego przepisu przyjęty przez ustawodawcę, wskazuje na doprecyzowanie językowe brzmienia tejże normy prawnej w celu jej właściwego rozumienia. Mianowicie norma prawna określona w zdaniu drugim art. 80 ust. 3 u.s.o., której wadliwe zastosowanie zarzucił organowi WSA w Kielcach, jest właśnie wykładnikiem rozumienia normy wskazanej w zdaniu pierwszym. Zdaniem skarżącego przyjęcie wykładni zastosowanej przez Sąd I instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której Gmina otrzymując subwencję ogólną na każdego ucznia mogłaby przekazywać na rzecz stowarzyszenia dotację w wysokości niższej od otrzymywanej subwencji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony przedstawionymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono jednak takich przesłanek.

Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W myśl natomiast zdania drugiego powołanego przepisu nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd I instancji tylko w wyjątkowych wypadkach może odstąpić od wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Pierwsza z tych sytuacji zachodzi, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny, jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia zmienił się stan prawny (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2005 r., sygn. akt I FSK 294/05, Lex nr 187537). Oprócz dwóch powyższych sytuacji można odstąpić od zastosowania art. 190 p.p.s.a., z uwagi na podjęcie uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny, zawierającej stanowisko dotyczące wykładni prawa, odmienne od wyrażonego w poprzednim wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, do którego to stanowiska zastosował się wojewódzki sąd administracyjny (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. akt I FPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 75).

Żadna z wyżej opisanych sytuacji nie wystąpiła w tej sprawie, a to oznacza, że Sąd I instancji związany był wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lutego 2013 r. (sygn. akt II GSK 2095/11).

W świetle regulacji zawartej w art. 190 p.p.s.a. nie może też budzić wątpliwości, że obowiązkiem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego skargę kasacyjną w sprawie, która była wcześniej przedmiotem rozstrzygnięcia przez ten sąd, jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy uzasadnienie wcześniejszego orzeczenia zawiera wykładnię prawa w rozpoznawanym zakresie i jakich norm prawnych ona dotyczy. Następnie Sąd kasacyjny jest zobligowany do oceny zarzutów skargi kasacyjnej przez pryzmat tej wykładni. Zarzuty ingerujące w ocenę prawną dokonaną w wcześniejszym orzeczeniu, nie mogą być - co do zasady - uwzględnione.

Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kontroli instancyjnej sprawowanej w granicach skargi kasacyjnej poddany został wyrok Sądu I instancji wydany na skutek ponownego rozpoznania sprawy przekazanej temu Sądowi na podstawie przepisu art. 185 § 1 p.p.s.a. W poprzednim wyroku z dnia 8 lutego 2013 r. - sygn. akt II GSK 2095/11, Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, dokonując wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie, że oddalając skargę T. z siedzibą w M. na uchwałę Rady Miejskiej w Daleszycach z dnia 29 kwietnia 2008 r. nr XX/31/08 wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 285/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach błędnie uznał, że z treści art. 80 ust. 3 u.s.o. należy odczytywać, iż szkoła publiczna prowadzona przez osobę prawną inną niż jednostka samorządu terytorialnego, z tego tylko względu, jest szkołą innego rodzaju niż szkoła prowadzana przez jednostkę samorządu terytorialnego.

NSA wskazał w uzasadnieniu powołanego wyroku, że brzmienie tego przepisu, zarówno zdanie pierwsze, jak i drugie, wyraźnie wskazuje na dwie możliwe sytuacje. Pierwszą, gdy podmiot inny niż jednostka samorządu terytorialnego prowadzi szkołę publiczną tego samego typu i rodzaju co szkoła prowadzona przez jednostkę samorządu terytorialnego, oraz drugą, gdy jednostka samorządu terytorialnego nie prowadzi szkoły tego samego typu i rodzaju co szkoła publiczna prowadzona przez podmiot inny niż jednostka samorządu terytorialnego. Sąd kasacyjny zauważył, że z tego już wynika, że typ i rodzaj szkoły, o którym mowa w art. 80 ust. 3 u.s.o. nie zależy od tego czy szkołę publiczną prowadzi jednostka samorządu terytorialnego, czy inny podmiot.

NSA nadmienił również, iż zróżnicowanie wysokości dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w art. 80 ust. 3 u.s.o. zależy wyłącznie od tego czy jednostka ta, obowiązana do prowadzenia odpowiedniego typu i rodzaju szkół, prowadzi, czy nie, szkołę danego typu i rodzaju. Jeżeli jednostka samorządu terytorialnego prowadzi szkołę tego samego typu i rodzaju co szkoła publiczna prowadzona przez inny podmiot niż jednostka samorządu terytorialnego, to takiej szkole publicznej przysługują na każdego ucznia dotacje z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości równej wydatkom bieżącym przewidzianym na jednego ucznia w szkole tego samego typu i rodzaju prowadzonej przez tę jednostkę samorządu terytorialnego. Sąd kasacyjny stwierdził, iż regulacja taka ma swoje umocowanie właśnie w tym, że prowadzenie szkół publicznych odpowiedniego typu i rodzaju jest obowiązkiem jednostek samorządu terytorialnego, który może być wykonywany zastępczo poprzez prowadzenie szkół publicznych przez podmioty inne niż jednostki samorządu terytorialnego. Za takim rozumieniem art. 80 ust. 3 u.s.o. przemawia dodatkowo analiza przepisów art. 2, 7 i 9 u.s.o. W przepisach tych, zwłaszcza w art. 2 wyraźnie wskazuje się, że szkoły podstawowe, jako typ szkoły, mogą być szkołami różnego rodzaju (specjalne, integracyjne, z oddziałami integracyjnymi i sportowymi, sportowe i mistrzostwa sportowego).

Rozpoznając ponownie sprawę WSA w Kielcach, akcentując związanie wyrokiem NSA z dnia 8 lutego 2013 r. (sygn. akt II GSK 2095/11) z mocy art. 190 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 2 ust. 1 załącznika do tej uchwały.

Zaprezentowana przez Naczelny Sąd Administracyjny wskazana wykładnia prawa wiązała w tej sprawie Sąd I instancji, wiązała również strony postępowania, które stosownie do zakazu określonego w zdaniu drugim art. 190 p.p.s.a. nie mogły oprzeć skargi kasacyjnej na podstawach z nią sprzecznych.

Tymczasem w rozpoznawanej skardze kasacyjnej Rada Miejska w Daleszycach, uzasadniając zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 80 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, wskazała, że nie można oprzeć się jedynie na wykładni językowej przedmiotowego przepisu, jak to uczynił Sąd I instancji, gdyż odczytanie przepisu jedynie poprzez jego analizę semantyczną nie jest poprawne. W jej ocenie, norma prawna zawarta w zdaniu drugim art. 80 ust. 3 u.s.o. jest właśnie wykładnikiem rozumienia normy wskazanej w zdaniu pierwszym.

Zarzuty te pozostają w sprzeczności z przedstawioną wyżej wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2095/11, co w świetle art. 190 in fine p.p.s.a należy uznać za niedopuszczalne.

W świetle powyższego przeprowadzoną przez WSA w Kielcach kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Daleszycach z dnia 29 kwietnia 2008 r. nr XX/31/08 oraz rezultat tejże kontroli wyrażający się w stwierdzeniu nieważność zaskarżonej uchwały w części § 2 ust. 1 załącznika do tej uchwały, uznać należy za prawidłowe.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.