Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 524/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 1, art. 42 ust. 1, art. 92a ust. 4, art. 93 ust. 1 w zw. z art. 7
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 7,8,80, art. 138 par. 1 pkt 1, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2,7,8
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 1 par. 1,2,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 207
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 września 2011 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego w [...] na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja Podatkowa (tekst jednolity Dz.U. Nr 8 z 2005r., poz. 60 z późn.zm.) oraz w związku z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. Nr 125 z 2007r., poz. 874 z późn.zm.) oraz zgodnie z ustaleniami zawartymi w protokole kontroli nr [...] nałożył na M. Sp. z o.o. w [...] karę pieniężną w wysokości [...] zł. za wykonanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych ( l.p.4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym).

Z ustaleń organu wynika, że w dniu [...] na drodze krajowej nr [...], na ulicy [...] funkcjonariusze Referatu Kontrolnej Grupy Mobilnej w [...] Wydziału Zwalczania Przestępczości Izby Celnej w [...], działając z upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego w [...] dokonali kontroli ciągnika samochodowego marki [...] o nr rejestracyjnym [...], o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów [...] kg wraz z naczepą ciężarową marki [...] o nr rejestracyjnym [...], o dopuszczalnej masie całkowitej [...] kg.

Kierujący ww. pojazdem, pan P.B. okazał do kontroli:

- dowód osobisty nr [...] wystawiony na pana P.B.,

* dowód rejestracyjny nr [...] samochodu ciężarowego marki [...] z którego wynika, że właścicielem pojazdu jest K.,

* dowód rejestracyjny nr [...] naczepy ciężarowej marki [...] o nr rejestracyjnym [...] z którego wynika, że właścicielem naczepy jest M.,

* wypis z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, wystawionej Spółce o nazwie "M" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z [...], z terminem ważności od dnia [...],

* międzynarodowy samochodowy list przewozowy [...], w którym jako nadawcę wymienionego towaru wpisano firmę R. Sp. z o.o. z [...], jako odbiorcę - firmę A., a jako przewoźnika - firmę M. Sp. z o.o., oraz wskazano towar - [...] w ilości [...] opakowań ([...] kg) i nr rej. środka transportu: [...],

* międzynarodowy samochodowy list przewozowy [...], w którym jako nadawcę wymienionego towaru wpisano firmę Przedsiębiorstwo "P" Sp. z o.o. z [...], jako odbiorcę - firmę A., a jako przewoźnika - firmę M. Sp. z o.o., oraz wskazano towar - AGD w ilości [...] opakowań ([...] kg) i nr rej. środka transportu: [...],

* zaświadczenie o zatrudnieniu pana P.B. w firmie "M" Spółka z o.o. i spełnieniu przez niego wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym.

Z przeprowadzonej kontroli został sporządzony protokół nr[...]. wraz z załącznikiem oraz protokół przesłuchania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia nr [...]

Kierowca wyjaśnił, że ładunek który wiózł był dla odbiorcy w [...]. Nadto wyjaśnił, że wyruszył ok. godz. [...] bezpośrednio z [...] w stronę [...] i począwszy od [...] na całej trasie zatrzymywał się na kilku stacjach benzynowych, w celu zakupu winiety, jednak na żadnej z nich nie było winiet dobowych. Ostatnim miejscem, w którym mógł zakupić winietę, był terminal promowy w [...]. Dodatkowo wyjaśnił, że w firmie, w której pracuje, pracodawca wydaje kierowcom pieniądze na zakup winiet dobowych oraz to że każdy kierowca jest odpowiedzialny za wykupienie winiet. Kierowca wyjaśnił, że chciał wykupić winietę, ale nie miał takiej możliwości.

Postanowieniem nr [...] zostało wszczęte przez organ I instancji postępowanie w sprawie ustalenia, czy w dniu [...] r. wykonując przewóz drogowy samochodem ciężarowym marki [...] wraz z naczepą marki [...] zostały naruszone przepisy ustawy z dnia[...]. o transporcie drogowym.

Pismem nr[...]. organ I instancji wystąpił do Ministerstwa Infrastruktury Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego z zapytaniem, czy na dzień [...] samochód ciężarowy marki [...] został zgłoszony do licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy przez firmę M. Sp. z o.o.

Pismem nr [...] Ministerstwo Infrastruktury Biuro Obsługi Transportu Międzynarodowego poinformowało, że w dniu [...] pojazd o numerze rejestracyjnym [...] był zgłoszony do licencji o numerze[...], udzielonej przedsiębiorcy: M. Sp. z o.o. z [...].

Postanowieniem nr [...] organ I instancji poinformował stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania.

Pismem z dnia [...] pan S.K., Prezes Zarządu firmy M. Sp. z o.o. wyjaśnił m.in., że firma M. nie ponosi żadnej winy z tytułu stwierdzonych w protokole kontroli z dnia [...] nieprawidłowości. Ponadto wyjaśnił, że przedsiębiorstwo dokonało wszelkich możliwych czynności związanych z ciążącymi na nim obowiązkami oraz iż kierowca otrzymał środki pieniężne na zakup karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, aby mógł zaopatrzyć się w stosowną opłatę. Niestety z uwagi na brak możliwości zakupu takiej opłaty na trasie przejazdu w godzinach nocnych (np. na stacjach benzynowych na odcinku [...]), kierowca nie mógł tego obowiązku wypełnić. Kierowca chciał dokonać takiego zakupu w [...], niestety w godzinach rannych został zatrzymany do kontroli przez funkcjonariuszy celnych. Jednocześnie wskazał, że nie jest winą przedsiębiorstwa, iż na trasie przejazdu kierowca nie miał możliwości zakupu opłaty (co kierowca potwierdził w protokole przesłuchania w charakterze osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia) oraz zwrócił się z prośbą o wyłączenie odpowiedzialności Spółki mając na uwadze okoliczności, które nie były przez Spółkę możliwe do przewidzenia oraz fakt braku wpływu Spółki na zaistniałą sytuację .

Decyzją nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w [...] nałożył na Spółkę o nazwie M. Sp. z o.o., karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, (wymaganej na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym).

Pismem z dnia [...] r. Spółka wniosła odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o:

uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego o nr [...] i umorzenie postępowania w sprawie;

wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji do czasu rozpatrzenia odwołania.

Zarzuciła ww. decyzji naruszenie:

art. 7, art. 8 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego,

art. 42 ust. 1, art. 92a ust. 4, art. 93 ust. 1 w zw. z ust. 7 ustawy z dnia 6 września 200lr. o transporcie drogowym,

art. 2, art. 7 i art. 8 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r.

W uzasadnieniu odwołania Skarżąca stwierdza, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto wskazuje, że kierowca pojazdu - starał się dokonać zakupu karty opłaty na trasie przejazdu [...] na stacjach benzynowych, ale z uwagi na brak stosownych kart, nie mógł tego uczynić, w związku z czym miał zamiar zakupić kartę opłaty na terminalu promowym w [...], niestety został wcześniej zatrzymany do kontroli drogowej. Stanowisko to potwierdzał również kierowca podczas kontroli. W związku z powyższym już na etapie kontroli było oczywiste, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, gdyż nie miał możliwości wywiązania się z obowiązki uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, wynikający z art. 42 ustawy o transporcie drogowym.

Skarżąca wskazuje także na art. 7 K.p.a. i art. 8 K.p.a., dotyczące zasady praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji, których uszczegółowieniem są normy art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. zawierające zobowiązanie do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz uznania okoliczności za udowodnioną dopiero po analizie wszystkich zebranych dowodów. Obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 K.p.a.) wymaga wydania rozstrzygnięcia, którego motywy, przedstawione w uzasadnieniu, będą czytelne dla strony, w szczególności w zakresie dowodów. Jeżeli kontrolujący funkcjonariusz miał wątpliwości co do prawdziwości okoliczności podanych przez kierowcę, mógł jeszcze na etapie kontroli przeprowadzić stosowne czynności wyjaśniające, polegające chociażby na telefonicznym rozeznaniu, czy na wskazanych przez kierowcę stacjach benzynowych, na których kierowca się zatrzymywał, rzeczywiście brak jest odpowiednich kart opłaty za przejazd po drogach krajowych. Skoro tego zaniechał, to należy wnioskować, że przyjął wyjaśnienie kierowcy za wiarygodne. Wobec powyższego funkcjonariusz winien w przedmiotowej sprawie zastosować przepis art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, czego nie uczynił.

Skarżąca podniosła również, że organ I instancji, pomimo jednoznacznego i nie budzącego wątpliwości stanu faktycznego, nie zastosował przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, nakładając na stronę karę pieniężną, czym naruszył wskazany przepis. Dodatkowo wskazuje art. 42 ust. 1 w/cyt. ustawy i stwierdza, że podmiot naruszający przepisy może się zwolnić od odpowiedzialności, jeżeli wykaże, iż uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, aby do naruszenia przepisów nie dopuścić. Odrzucenie tego poglądu byłoby sprzeczne z zasadami wywodzącymi się z klauzuli demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) - zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przezeń prawa oraz zasady bezpieczeństwa prawnego. Na poparcie przytacza orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego (m.in. orzeczenie TK z dnia 01.03.1994r., sygn. akt U 7/93, OTK 1994, Nr 1) oraz sądów administracyjnych (wyrok WSA z dnia 16.11.2005r., sygn. akt IV SA/Wa 1729, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 sierpnia 2007r. w sprawie II SA/Bk 392/07, niepubl.).

Zdaniem strony w przypadku ustalenia, że kierowca pojazdu nie dysponował ważną w dacie kontroli kartą opłaty drogowej należy rozważyć, czy miał on możliwość zakupienia karty na trasie [...], a jeżeli nie, to czy mógł tę przeszkodę w zakupie karty przewidzieć. Skarżący wskazuje, że wywód organu I instancji, że "przewoźnik może kupić większą ilość winiet dobowych z wyprzedzeniem" należy uznać za kuriozalny.

Zgodnie z art. 42 ust. 3b pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, karta opłaty dobowej może być wypełniona przez podmiot w terminie 7 dni od dnia jej wydania. Skoro ustawodawca stworzył obowiązek uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, wprowadzając sankcję za jego niewykonanie, powinny być zapewnione odpowiednie warunki do realizacji tego obowiązku. To od przedsiębiorcy zależy jak organizuje transport, i w związku z tym jakimi kartami opłaty zamierza uiszczać opłatę za przejazd po drogach krajowych. Skoro państwo dało przedsiębiorcy możliwość wyboru oraz wyznaczyło punkty dokonujące sprzedaży kart opłaty za przejazd po drogach krajowych, to przedsiębiorca, który podejmuje działania w celu wywiązania się z obowiązku wynikającego z przepisu art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, powinien mieć pewność, iż skoro uda się do takiego wyznaczonego punktu, nabędzie odpowiednią winietę. Strona nie planowała wcześniej przedmiotowego przewozu, dlatego nie mogła zakupić wcześniej karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Ponadto przedsiębiorca nie może ponosić odpowiedzialności za zorganizowaną przez państwo niewydolną sieć dystrybucji winiet, a tym samym umożliwienie jej wywiązywania się z obowiązku uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych i narażanie na związane z tym sankcje.

Rozpatrując odwołanie Dyrektor Izby Celnej [...] decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity w Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 42, art. 87 ust. 1 i ust. 3, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, w brzmieniu z dnia 29.05.2010r. (tekst jednolity w Dz.U. z 2007r., Nr 125, poz. 874 ze zm.), § 3 ust. 1,3,4 i 5 oraz § 4 ust. 1,2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 05.06.2009r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. nr 86, poz. 721 z 2009r.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] wniesionego przez Spółkę o nazwie M. Sp. z o.o., Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego nr[...]

Z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, że w dniu kontroli, tj. [...] r., wykonywany był ww. zespołem pojazdów przewóz towaru w postaci sprzętu AGD, drogą krajową nr [...] z miejscowości [...]. Kierowca ww. zespołu pojazdów, legitymował się okazanym w trakcie kontroli wypisem z ważnej licencji nr [...], na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Przewóz wykonywała firma M. Sp. z o.o. na rzecz osób trzecich.

Powyższe ustalenia wskazują, że w dniu [...]. Spółka o nazwie M. Sp. z o.o. wykonywała międzynarodowy transport drogowy, zdefiniowany w art. 4 pkt 2 ww. ustawy o transporcie drogowym.

Ponadto, że kierujący pojazdem, nie okazał do kontroli ważnej karty opłaty drogowej, co wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie organu odwoławczego obowiązek uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych wynika z art. 42 ustawy z dnia 6 września 200lr. o transporcie drogowym.

Zgodnie z art. 42 ust 1 pkt: 1-5 ww. ustawy o transporcie drogowym (stan prawny z dnia dokonania kontroli, tj. z dnia [...]), podmioty (a więc zarówno przedsiębiorcy, jak i osoby nie będące przedsiębiorcami) wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 1.800 euro rocznie, z wyłączeniem:

1) przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką;

2) pojazdów transportu kombinowanego;

3 ) pojazdów realizujących komunikację miejską;

4) zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej, w przypadku wykonywania przewozów na potrzeby własne;

4) pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 12 ton.

Mając na uwadze treść ww. artykułu należy stwierdzić, że zwolnienie z obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych uzależnione jest od spełnienia przesłanek wymienionych w pkt: 1-5 tego artykułu.

Po przeprowadzonej analizie materiału dowodowego, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby w dniu kontroli Strona wykonywała którykolwiek z przewozów enumeratywnie wymienionych w art. 42 ust. 1 pkt 1-5, w związku z czym nie podlega zwolnieniu z obowiązku uiszczenia opłaty określonej w ww. artykule.

Z protokołu kontroli nr [...] wynika, że kontrola została przeprowadzona na ulicy [...].

W art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity w Dz. U. Nr 19 z 2007r., poz. 115 ze zmianami) ustawodawca określił jakie drogi zalicza się do dróg krajowych, przy czym w ust. 3 tego artykułu została zawarta delegacja dla ministra właściwego do spraw transportu, aby w drodze rozporządzenia ustalił przebieg istniejących dróg krajowych, w celu zapewnienia ciągłości dróg krajowych.

Na podstawie powyższej delegacji Minister Transportu określił przebieg dróg krajowych w obowiązującym w dniu kontroli, tj. w dniu [...], rozporządzeniu z dnia 24 marca 2010r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych w województwach dolnośląskim, kujawsko-pomorskim, lubelskim, lubuskim, łódzkim, małopolskim, mazowieckim, pomorskim, śląskim, świętokrzyskim, warmińsko-mazurskim, wielkopolskim, zachodniopomorskim (Dz. U. Nr 59, poz. 371 z 2010 r.).

W załączniku nr 16 do ww. rozporządzenia został określony przebieg dróg w województwie zachodniopomorskim. Z pozycji 1 ww. załącznika wynika, że droga krajowa nr 3 przebiega min. przez ul. Wolińską w Świnoujściu. W związku z powyższym organ uznał, że odcinek drogi wskazanej w protokole kontroli nr[...], po której poruszał się w dniu [...] ww. zespół pojazdów, należy zaliczyć do dróg krajowych.

W ocenie organu odwoławczego należało stwierdzić, że w dniu [...] Spółka M. Sp. z o.o., wykonywała przewóz drogowy po drodze krajowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z czym była zobowiązana do uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 42 w/cyt ustawy o transporcie drogowym.

Tryb wnoszenia opłat reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia [...] w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. nr 86, poz. 721 z 2009r. z późn. zm.).

Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie, przez podmiot wykonujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat.

Z kolei z § 3 ust. 3 powyższego rozporządzenia wynika, iż karta opłaty składa się z dwóch części:

1) winiety samoprzylepnej umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu,

2) odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty.

Ponadto z § 3 ust. 5 pkt 1 ww. rozporządzenia wynika, iż nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty odcinek kontrolny nieprzedziurkowany lub winieta nieprzedziurkowana bądź winieta nieumieszczona trwale w sposób, o którym mowa w ust. 3 pkt 1.

Zgodnie z § 4 ust 1 ww. rozporządzenia kartę opłaty wypełnia podmiot wykonujący przewóz drogowy przed rozpoczęciem pierwszego przejazdu.

Z ust. 2 ww. paragrafu wynika natomiast, że wypełnienie karty opłaty polega na wpisaniu numeru rejestracyjnego pojazdu samochodowego na jej odcinku kontrolnym. Kartą nieprawidłowo wypełnioną jest karta:

wypełniona niezgodnie z ust. 2;

wskazująca na ingerencję w pola podlegające wypełnieniu (ust. 3 ww. paragrafu).

Analiza powyższych przepisów prowadzi do stwierdzenia, że dowodem na to, iż podmiot uiścił opłatę drogową za przejazd pojazdu po drodze krajowej jest posiadanie prawidłowo wypełnionej karty opłaty drogowej przy subie i okazanie na żądanie uprawnionego organu kontroli, bądź dostarczenie w postępowaniu wyjaśniającym jednej z długoterminowych kart opłaty drogowej (miesięcznej lub rocznej), wykupionej co najmniej na dzień przed kontrolą.

Z treści załącznika do protokołu kontroli nr[...], wynika, że w trakcie ww. kontroli na odcinku drogi krajowej nr [...], kierujący ww. zespołem pojazdów, nie posiadał w ww. pojeździe odcinka kontrolnego karty opłaty drogowej, ważnej na dzień kontroli, a w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu nie była umieszczona winieta samoprzylepna.

W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego organ I instancji słusznie nałożył na stronę karę w wysokości [...] zł, zgodnie z Lp. 4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do w pierwszej kolejności do zarzutów strony naruszenia art. 7 i 80 K.p.a., organ II instancji stwierdził, że są one nieuzasadnione.

W niniejszej sprawie organ celny dokonał wszechstronnej oceny okoliczności na podstawie analizy całego zebranego materiału dowodowego (protokół kontroli wraz z załączonymi dokumentami, protokół przesłuchania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia, wyjaśnienia strony), który w pełni potwierdzał nałożenie na stronę ww. kary pieniężnej. Organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności przedmiotowego przejazdu, przestrzegał reguł postępowania, jakie narzucają przepisy prawa oraz stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnił w sposób wymagany przez te przepisy.

Z przytoczonej przez stronę zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 K.p.a.) wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej.

W niniejszej sprawie organ oparł swoje rozstrzygnięcie na zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności protokole kontroli nr jw., z którego wynika (pole -"skontrolowane dokumenty"), iż funkcjonariusze celni dokonali kontroli licencji/wypisu, natomiast z załącznika do ww. protokołu kontroli wynika, że funkcjonariusze celni stwierdzili w trakcie kontroli brak karty opłaty drogowej.

Ponadto strona miała możliwość czynnego udziału na każdym etapie postępowania oraz przeglądania akt sprawy, w związku z czym miała możliwość odnieść się merytorycznie do okoliczności wynikających z zebranego materiału dowodowego, co uczyniła.

Odnosząc się następnie do zarzutów naruszenia art. 2, 7 i 8 Konstytucji RP poprzez odrzucenie poglądu, że podmiot naruszający przepisy może się zwolnić od odpowiedzialności, jeżeli wykaże, iż uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, aby do naruszenia przepisów nie dopuścić, jako sprzeczne z zasadami wywodzącymi się z klauzuli demokratycznego państwa prawnego - zasadą zaufania obywateli do państwa i stanowionego przezeń prawa oraz zasadą bezpieczeństwa prawnego, organ również uznał za nieuzasadnione.

W ocenie organu II instancji w niniejszej sprawie Dyrektor Izby Celnej opierając swoje działania na podstawie stosownych przepisów prawa, przestrzegając terminów wynikających z tych przepisów, niewątpliwie działał zgodnie z ww. zasadami Konstytucji RP. Wydanie odmiennego rozstrzygnięcia w powyższej sprawie, zgodnego z żądaniem Spółki, stanowiłoby właśnie naruszenie wyżej wspomnianych przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Odnosząc się następnie do wyjaśnień strony wskazanych w lit. d-h odwołania organ stwierdził, że zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym za wyposażenie kierowcy w wymagane ustawą dokumenty odpowiedzialnym jest przedsiębiorca lub podmiot niebędący przedsiębiorcą, wykonujący przewozy na potrzeby własne, a więc strona winna wyposażyć go w te dokumenty, do których ustawa w art. 87 ust. 1, zalicza również kartę opłaty drogowej. Użyte w tym przepisie pojecie "wyposażenie", oznacza zaopatrzenie, wręczenie dokumentu kierowcy pojazdu, co wskazuje na konieczność ustalenia czy dokument ten został wręczony kierowcy. Jednocześnie na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek sprawdzenia, czy przed wyruszeniem w trasę po drodze krajowej karta opłaty drogowej znajduje się w pojeździe.

Z wyjaśnień strony zawartych w odwołaniu oraz wyjaśnienia kierowcy ww. zespołu pojazdów zawartego w protokole przesłuchania wynika, że w niniejszej sprawie Spółka przekazuje kierowcom (także panu P.B.) pieniądze na zakup kart opłat drogowych, co wskazuje na element przerzucania całej odpowiedzialności za ich zakup i posiadanie w pojeździe na kierowcę i jest obarczone ryzykiem wystąpienia po raz kolejny podobnej sytuacji. Aby nie naruszyć przepisów ustawy o transporcie drogowym Spółka winna wyposażyć kierowcę jeszcze przed wyruszeniem w trasę w niezbędne do wykonania tego przewozu dokumenty, w tym kartę opłaty drogowej. Dyrektor Izby Celnej nadmienił, że w przypadku braku możliwości dokładnego ustalenia, kiedy kierowca będzie wjeżdżał na drogę krajową w Polsce, Spółka winna była zakupić kartę siedmiodniową lub długoterminową i czyniąc zadość obowiązkowi wynikającemu z przepisu art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, wyposażyć w nią kierowcę, a nie przerzucać na niego całą odpowiedzialność za zachowanie zgodne z przepisami tej ustawy.

Odnosząc się do zarzutu strony, w którym wskazuje, że skoro ustawodawca stworzył obowiązek uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, wprowadzając sankcję za jego niewykonanie, to powinny być zapewnione odpowiednie warunki do realizacji tego obowiązku zaś przedsiębiorca nie może ponosić odpowiedzialności za zorganizowaną przez Państwo niewydolną sieć dystrybucji winiet, organ II instancji wskazał powołując się na treść art. 42 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym jakie podmioty są uprawnione do sprzedaży kart opłaty drogowej jednocześnie wskazując, że w Internecie można uzyskać informacje o wykazie punktów dystrybucji i godzinach, w których są otwarte.

Zdaniem organu strona miała możliwość sprawdzenia przed rozpoczęciem pracy przez kierowcę, w jakich punktach dystrybucji są dostępne karty opłaty drogowej, dokonać zakupu właściwej karty opłaty drogowej w ww. punktach dystrybucji kart i zaopatrzyć w nią kierowcę przed rozpoczęciem przez niego pracy. Kierowcy zatrudnieni przez przedsiębiorcę wykonującego działalność transportową w sposób zorganizowany i ciągły, winni być zawsze wyposażeni przez niego w odpowiednie dokumenty, w tym kartę opłaty drogowej. Mamy tu do czynienia z ewidentnym brakiem nadzoru Spółki nad swoim pracownikiem. W ocenie organu tłumaczenie strony, że nie planowała wcześniej przedmiotowego przewozu, dlatego nie zakupiła wcześniej karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, i nie może ponosić odpowiedzialności za zorganizowaną przez Państwo niewydolną sieć dystrybucji winiet, należy uznać za element niestaranności w prowadzeniu działalności gospodarczej oraz na próbę przerzucenia odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym na kierowcę i organy państwa.

Odnosząc się do poruszonych przez Spółkę kwestii, że funkcjonariusz dokonujący kontroli winien w przedmiotowej sprawie zastosować przepis art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, czego nie uczynił, oraz że organ I instancji, pomimo jednoznacznego i nie budzącego wątpliwości stanu faktycznego, nie zastosował przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, nakładając na stronę karę pieniężną, czym naruszył wskazany przepis, Dyrektor Izby Celnej przystąpił do zbadania, czy w niniejszej sprawie mogą mieć zastosowanie: art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym.

Zdaniem organu odwoławczego w art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym ustawodawca zawarł generalną klauzulę wyłączającą odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że nie miał on wpływu na powstanie naruszenia. Zgodnie z ww. przepisem, jeżeli stwierdzone zostanie, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, to nie wszczyna się wobec niego postępowania.

Natomiast art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym wyłącza odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewozy, jeżeli zostanie stwierdzone, że naruszenie przepisów nastąpiło w sytuacjach, których ten podmiot nie mógł przewidzieć.

Powołując się na komentatora (R. S, Ustawa o transporcie drogowym. Komentarz, ABC, 2010) organ podkreślił, że, cyt.: "przedsiębiorca będzie zwolniony z odpowiedzialności, jeżeli zostanie stwierdzone, że dołożył należytej staranności (uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać) organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych "okoliczności" lub "zdarzeń" doszło do naruszenia."

Powyższe okoliczności przedsiębiorca powinien udowodnić, tj. przedłożyć dowody na ich zaistnienie, gdyż to na nim spoczywa obowiązek udowodnienia, że nie miał wpływu na stwierdzone naruszenie (to nie na organie administracji spoczywa obowiązek wykazania, że ww. okoliczności wystąpiły).

Powyższe stanowisko potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 02.06.2009r. (sygn. akt II GSK 989/08), W ocenie Dyrektora Izby Celnej wykroczenia kierowcy pojazdu. Skarżący powinien więc przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami omawianych wyżej przepisów, a mianowicie, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć.

W niniejszej sprawie to ww. Spółka była zobowiązana do wyposażenia (zaopatrzenia) kierowcy w kartę opłaty drogowej, czyniąc zadość przepisowi art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowej. W celu dochowania należytej staranności Spółka mogła także zlecić kierowcy zakup karty opłaty drogowej jeszcze przed wyruszeniem przez niego w trasę (tak było w tym przypadku). Jednak w takiej sytuacji powinna ten fakt sprawdzić, w szczególności zbadać, czy karta jest prawidłowo wypełniona i czy jest w pojeździe, zaś w przypadku braku możliwości jej zakupu przez kierowcę, powinna zabronić kierowcy przejazdu ww. drogą krajową do czasu zakupu karty opłaty drogowej, a tego, jak wynika z materiału dowodowego, nie uczyniła.

Na pracodawcy spoczywa obowiązek nadzorowania pracy kierowcy, jego kontroli pod kątem posiadania w pojeździe karty opłaty drogowej, oraz takie zorganizowanie mu pracy, żeby mógł się ze swoich obowiązków należycie wywiązywać. Wjazd kierowcy ww. pojazdu na drogę krajową bez karty opłaty drogowej bez uzasadnionej przyczyny świadczy o braku nadzoru nad jego pracą przez pracodawcę i przerzuceniu na kierowcę odpowiedzialności za zgodne z przepisami prawa prowadzenie działalności gospodarczej.

W niniejszej sprawie w ocenie organu nie można także mówić o wystąpieniu wyjątkowych, nadzwyczajnych okoliczności, które miały wpływ na powstanie ww. naruszenia. Zauważyć należy, że Strona nie powołuje się na zaistnienie ww. nadzwyczajnych okoliczności, które nie pozwoliły jej na postąpienie zgodnie z obowiązującym prawem. Argumenty podnoszone w odwołaniu zmierzają jedynie do wykazania, że kierowca ww. pojazdu nie miał możliwości zakupu karty opłaty drogowej, do czego został przez Stronę zobowiązany, ponieważ, zdaniem Spółki i kierowcy, w punktach dystrybucji kart na trasie przejazdu ich nie było.

Reasumując organ II instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie organ I instancji zasadnie nie odstąpił w niniejszym zakresie od wszczęcia postępowania (nie zastosował art. 92a ust. 4) oraz zasadnie nie wydał decyzji o umorzeniu postępowania (nie zastosował art. 93 ust. 7). Również w postępowaniu odwoławczym organ II instancji nie znalazł podstaw do zastosowania art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym.

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosła Spółka M. zarzucając naruszenie :

1. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn.zm.),

2. art. 42 ust. 1, art. 92 a ust. 4, art. 93 ust. 1 w zw. z ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2007r. Nr 125 poz. 874 z późn.zm.),

3. art. 2 , art. 7 i art. 8 Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. 1997r. Nr 76 poz. 483),

4. art. 6, art. 7, art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. 2000r. Nr 98 poz. 1071 z późn.zm.), gdyż decyzja organu I instancji została wydana błędnie w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i wniosła o :

1. uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] nr [...] i umorzenie postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu skargi strona w całości podtrzymała zarzuty podniesione w odwołaniu. Skarżąca Spółka podkreśliła, że w toku postępowania konsekwentnie podniosła okoliczność, iż mimo podjęcia starań nie mogła dopełnić obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych z uwagi na brak karty w punktach ich sprzedaży.

Ponadto Spółka zarzuciła organowi I instancji że wszczął i prowadził postępowanie oraz wydał decyzję w oparciu o przepisy Ordynacji Podatkowej naruszając tym samym zasady postępowania administracyjnego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W ocenie Sądu zarzuty podnoszone w skardze nie zasługują na uwzględnienie.

Obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drodze krajowej wynika z art. 42 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z ww. artykułem, podmioty (zarówno przedsiębiorcy, jak i osoby nie będące przedsiębiorcami) wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, zobowiązane są do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 1.800 euro z wyłączeniem:

przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką;

pojazdów transportu kombinowanego;

pojazdów realizujących komunikację miejską;

4) zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej, w przypadku wykonywania przewozów na potrzeby własne;

5) pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 12 ton.

Na podstawie materiału zgromadzonego w sprawie należy stwierdzić, że realizowany przez stronę w dniu kontroli przewóz drogowy - międzynarodowy transport drogowy, nie podlegał żadnemu z ww. wyłączeń.

Tryb wnoszenia opłaty reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 05.06.2009r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 86, poz.721 z późn. zm.).

Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie, przez podmiot wykonujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat.

Zgodnie z § 3 ust. 3 powyższego rozporządzenia karta opłaty składa się z dwóch części:

1) winiety samoprzylepnej umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu,

2) odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty.

Ponadto zgodnie z § 3 ust. 5 pkt 1 wyżej cytowanego rozporządzenia nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty odcinek kontrolny nieprzedziurkowąny lub winieta nieprzedziurkowana bądź winieta nieumieszczona trwale w sposób, o którym mowa w ust. 3 pkt. 1.

Zgodnie z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia kartę opłaty wypełnia podmiot wykonujący przewóz drogowy przed rozpoczęciem pierwszego przejazdu.

Z ust. 2 ww. paragrafu wynika, że wypełnienie karty opłaty polega na wpisaniu numeru rejestracyjnego pojazdu samochodowego na jej odcinku kontrolnym.

Jedynym dowodem na to, że podmiot uiścił opłatę drogową za przejazd po drodze krajowej jest posiadanie karty opłaty drogowej przy sobie i okazanie na żądanie uprawnionego organu kontroli (art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym).

Należy podkreślić, że w myśl art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym to przedsiębiorca ma obowiązek wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty m.in. w kartę opłaty drogowej.

Artykuł 87 ust. 3 ww. ustawy nakłada na przedsiębiorcę obowiązek wyposażenia kierowcy w wymagane dokumenty, do których ustawa o transporcie drogowym w art. 87 ust. 1, zalicza również kartę opłaty drogowej. Użyte w przepisie pojęcie "wyposażenie" oznacza zaopatrzenie, wręczenie dokumentu kierowcy pojazdu. Zatem Strona zobowiązana była do zadbania, aby przed rozpoczęciem przejazdu kierowca posiadał wszelkie wymagane prawem dokumenty. Tym samym ponosi odpowiedzialność za dysponowanie przez kierowcę dokumentem potwierdzającym, że opłata za przejazd na drodze krajowej została uiszczona, tj. wypisaną i przedziurkowaną kartą opłaty drogowej. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego przewóz drogowy na mocy uprawnienia administracyjnego odpowiedzialność administracyjną ponosi - z podmiotowego punktu widzenia - przedsiębiorca. To na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób (w tym kierowców), którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą.

Odnosząc się do zarzutu Strony, że kierowca nie miał możliwości zakupu dobowej karty opłaty drogowej na wybranych stacjach benzynowych z powodu ich braku i w ślad za powyższym należałoby zastosować art. 92a i art. 93 ustawy o transporcie drogowym, który określa okoliczności odstąpienia od wszczęcia postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym jest wiele podmiotów uprawnionych do sprzedaży kart opłaty drogowej. Są to urzędy celne wewnętrzne, urzędy celne graniczne, stacje benzynowe, polskie organizacje skupiające międzynarodowych przewoźników drogowych oraz urzędy pocztowe. Zatem Strona miała możliwość wcześniejszego zakupu odpowiedniej karty w jednym z w/w miejsc przy uwzględnieniu 7-dniowego terminu ważności karty, zwłaszcza, że obowiązujące przepisy nie nakładają na jednostki sprzedające dobowe karty opłaty drogowej obowiązku ich przedziurkowania. Podmiot prowadzący działalność w celach zarobkowych zawodowo i we własnym imieniu jako działalność profesjonalną zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności by była ona prowadzona zgodnie z przepisami prawa, dlatego tez przy uwzględnieniu 7-dniowej ważności dobowej karty opłaty drogowej od momentu jej zakupu, był w stanie zaplanować z tygodniowym wyprzedzeniem zadania do realizacji przez swoje przedsiębiorstwo. Brak karty opłaty drogowej powinien spowodować odstąpienie od rozpoczęcia wykonywania transportu po drogach krajowych.

Okoliczności pozwalające na odstąpienie od wszczęcia postępowania, to zdarzenia, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, a ich zaistnienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony przedsiębiorcy należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej.

Należy zauważyć, że przepisy art. 92a ust.4 oraz art. 93 ust. 7 nakładają na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji pracy kierowców, aby nie dochodziło do naruszeń. Ponadto w dyspozycji art. 92a ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 ww. ustawy nie mieszczą się sytuacje, które są wynikiem zachowania kierowcy, ale które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie dyscyplinowania osób wykonujących na rzecz przedsiębiorcy usługi kierowania pojazdem. Brak stosowania przez przedsiębiorcę właściwych rozwiązań obciąża pracodawcę. Stosunek pracy został tak ukształtowany, że pracodawca posiada ku temu stosowne instrumenty.

Okoliczności na jakie powołuje się skarżąca Spółka nie mieści się w kategorii zdarzeń, na które strona nie miała wpływu. Wobec braku zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 92 a ust. 4 art. 93 ust. 7 organ prawidłowo nie zastosował tego trybu, a zarzut strony dotyczący naruszenia tego przepisu należało uznać za nie zasadny.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 ww. ustawy kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków wynikających z wyżej cytowanej ustawy oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. W pkt 4.1 powyższego załącznika zostało wskazane, że wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł.

Zatem wysokość kary nałożonej przez organ jest prawidłowa.

Jako nieuzasadnione należało uznać zarzuty strony dotyczące naruszenia procedury określonej w art. 7,8, 77 § 1 i 80 kpa. W ocenie Sądu w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego organy dostatecznie wyjaśniły okoliczności sprawy wydając rozstrzygnięcie w oparciu o dowody zebrane w sprawie, a przed wydaniem decyzji pouczono stronę o przysługujących jej prawach.

Dodatkowo skarżący podnosi zarzut, że skoro organ I instancji wszczął i prowadził postępowanie oraz wydał decyzję błędnie opierając się o przepisy Ordynacji podatkowej, to naruszył zasady postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Według skarżącego potwierdzeniem tego stanowiska jest treść znowelizowanego z dniem 31 grudnia 2010r. art. 93 ust. 11 ustawy określającego, że do kar, o których mowa w ust. 10, nie stosuje się przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Przepis ten został dodany przez art. 5 pkt 12 lit. d ustawy z dnia 29 października 2010r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010r., Nr 225, poz. 1466).

W ocenie Sądu powołanie przez organ I instancji w podstawie prawnej decyzji art. 207 ustawy z 29.08.1997r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) nie narusza prawa.

Naczelnik urzędu celnego swoją kompetencją do wydania decyzji w niniejszej sprawie wywiódł z treści art. 207 ordynacji podatkowej zgodnie z którą organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji administracyjnej, chyba, że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej (§ 1), decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji.

W ocenie Sądu podstawą prawną przyznającą kompetencje organowi do wydania decyzji w prawach takich jak przedmiotowa jest treść art. 93 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym. Powołanie się jednak w decyzji organu pierwszej instancji na przepis ordynacji podatkowej nie narusza prawa w sposób istotny mający wpływ na wynik sprawy, tym bardziej, że organ odwoławczy w swojej decyzji na tę podstawę prawną już nie wskazywał.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w wyroku.