Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1726/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i uchwałę organu administracji
Powołane przepisy: article: art. 28b ust. 1, art. 28e
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 47
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L. sp. z o. o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 3246/10 w sprawie ze skargi L. sp. z o. o. z siedzibą w P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 19 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 19 sierpnia 2010 r. nr [...], 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz L. sp. z o. o. z siedzibą w P.kwotę 820 zł (słownie: osiemset dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

1.1. Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 3246/10, Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie oddalił skargę L. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na interpretację indywidualna Ministra Finansów z dnia 19 sierpnia 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2010 r. spółka zwróciła się do organu o udzielenie pisemnej interpretacji w zakresie opodatkowania podatkiem VAT usług magazynowania. Opisując zdarzenie przyszłe spółka podała, że zamierza świadczyć usługę magazynową na rzecz podmiotu mającego siedzibę w kraju należącym do Unii Europejskiej. Przedmiotem usługi ma być przechowywanie towarów kontrahenta. Miejsce przechowywania towarów nie będzie wskazywane w umowie, tj. spółka będzie decydowała o miejscu przechowywania towarów. Na towarach nie będą przy tym dokonywane żadne czynności, poza ich przechowywaniem (przepakowanie, transport, itp.). Towary będą magazynowane na paletach w magazynie wysokiego składowania, natomiast usługi owego magazynowania będą świadczone na terytorium Polski. Wobec powyższego wnioskodawca zapytał, czy usługi magazynowania mają miejsce świadczenia ustalane na podstawie art. 28b ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej "u.p.t.u."), tj. w miejscu siedziby usługobiorcy, czyli kontrahenta unijnego.

Prezentując swoje stanowisko w powyższym zakresie spółka wskazała, że miejsce świadczenia usługi magazynowania należy ustalać zgodnie z regułą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 u.p.t.u., albowiem dla tej konkretnej usługi brak jest przepisu przewidującego szczególne miejsce świadczenia. W ocenie wnioskodawcy do przedmiotowych usług nie znajdują zastosowania przepisy dotyczące stałego miejsca prowadzenia działalności, ani przepisy dotyczące usług transportowych, usług restauracyjnych i cateringowych, usług krótkotrwałego wynajmu środków transportu ani usług turystyki, gdyż usługi magazynowania nie należą do takiej kategorii usług. Jednocześnie spółka przyjęła, że opisane przez nią usługi magazynowania, polegające na przechowywaniu towaru, nie są usługami odnoszącymi się do nieruchomości, w rozumieniu art. 28e u.p.t.u. W tym kontekście spółka podniosła, że usługami związanymi z nieruchomościami są usługi odnoszące się do konkretnej nieruchomości, dla których ta skonkretyzowana nieruchomość jest elementem kluczowym. Ponadto spółka odwołała się do treści art. 835 Kodeksu cywilnego i wskazała, że zgodnie z tym przepisem przez umowę przechowania przechowawca zobowiązuje się zachować w stanie nie pogorszonym rzecz ruchomą oddaną mu na przechowanie. Podkreśliła przy tym, że istotą tej usługi jest zachowanie rzeczy ruchomej w stanie niepogorszonym, a więc umieszczenie rzeczy ruchomych w jakimkolwiek konkretnym miejscu, na lub w jakiejkolwiek konkretnej nieruchomości, nie jest cechą składową usługi polegającej na przechowaniu towarów. Stąd, zdaniem spółki, usługa magazynowania nie może odnosić się do skonkretyzowanej nieruchomości, albowiem konkretna nieruchomość nie jest elementem istotnym przedmiotowej usługi.

1.3. Minister Finansów stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy jest wadliwe. Organ podkreślił, że ustawa o podatku VAT nie zawiera legalnej definicji usług magazynowych, również w artykułach od 28b do 28o tego rodzaju usługa nie jest wymieniona wprost. Oczywistym jednak jest – zdaniem organu – iż aby skutecznie realizować tego typu usługę podmiot ją prowadzący musi posiadać budynki, które spełniać będą odpowiednie warunki techniczne i będą przystosowane do pełnienia takiej właśnie funkcji gospodarczej. W tym kontekście organ wskazał, że powierzchnia, która służy do realizacji usług magazynowania, jest powierzchnią położoną na terytorium określonego kraju, a świadczenie usług jest nierozerwalnie powiązane z nieruchomością, jaką jest obiekt magazynu. Dlatego też usługi magazynowania, ze względu na swój charakter, nie mogą być świadczone w oderwaniu od konkretnej nieruchomości. Wobec powyższego organ stwierdził, że usługi magazynowania towarów mają charakter usług związanych ściśle z określonym miejscem, jakim jest budynek magazynu, i tym samym stanowią usługi związane z nieruchomością, w rozumieniu art. 28e u.p.t.u.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka wniosła o uchylenie interpretacji Ministra Finansów oraz o zwrot kosztów postępowania sądowego, zarzucając przy tym organowi naruszenie art. 28b ust. 1 i art. 28e u.p.t.u., a także art. 14c, art. 14d i art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "O.p.").

Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów ustawy o podatku od towarów i usług skarżąca, co do zasady, powtórzyła argumentację zaprezentowaną we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Wskazując natomiast na naruszenie przepisów postępowania spółka stwierdziła, że zaskarżona interpretacja nie zawierała uzasadnienia stanowiska organu. Dlatego też, zdaniem spółki, należałoby rozważyć czy wydanie interpretacji indywidualnej, która nie zawiera w istocie oceny stanowiska podatnika, należy uznać za wydanie interpretacji, jakkolwiek wadliwej, czy też – jak uważa skarżąca – należy przyjąć, że taki brak skutkuje niewydaniem interpretacji indywidualnej, w rozumieniu O.p., a co za tym idzie wydaniem tzw. milczącej interpretacji, zgodnie z art. 14o § 1 tej ustawy.

Ponadto skarżąca uznała, że kwestionowana interpretacja nie została wydana w terminie wynikającym z art. 14d O.p., dlatego należy uznać, że wydana została interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie.

2.2. Minister Finansów nie podzielając zarzutów skargi wniósł o jej oddalenie.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

3.2. W ocenie Sądu, organ podatkowy wydając kwestionowaną interpretację nie naruszył przepisów postępowania, interpretacja ta zawiera bowiem wszystkie elementy właściwe dla tego rodzaju aktu, tj. ocenę stanowiska skarżącej oraz wystarczające dla potrzeb wydanej interpretacji uzasadnienie prawne, w tym wyjaśnienie podstawy prawnej wskazanego jako prawidłowe stanowiska organu podatkowego. Zdaniem Sądu, organ przedstawił też w sposób wyczerpujący stan faktyczny przyjęty w wydanej interpretacji, eksponując te okoliczności, które uznał za istotne do oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 14d oraz art. 14o O.p. Sąd podkreślił, że zwrot "bez zbędnej zwłoki", do którego odwołuje się skarżąca, nie oznacza natychmiast lub szybko, a jedynie wskazuje na to, że nie należy bez powodu odkładać wykonania określonej czynności. W tym kontekście Sąd wskazał, że wniosek skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wpłynął do organu 4 maja 2010 r. Pismem z 22 lipca 2010 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia wniosku. W dniu 13 sierpnia 2010 r. organ otrzymał odpowiedź na powyższe wezwanie i 19 sierpnia 2010 r. wydał zaskarżoną interpretację. Biorąc pod uwagę, że do terminu trzymiesięcznego nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 O.p., Sąd wskazał, że czas potrzebny na wydanie interpretacji w rzeczywistości w rozpatrywanej sprawie wyniósł 2 miesiące i 24 dni, a zatem nie przekroczył terminu przewidzianego w art. 14d O.p. Subiektywna ocena podatnika w tym przedmiocie nie jest – zdaniem Sądu – wystarczająca do przyjęcia, że doszło do wydania tzw. interpretacji milczącej.

3.3. Odnośnie zarzutu naruszenia prawa materialnego Sąd wskazał, że przepis art. 28 b u.p.t.u. stanowi, że miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik, będący usługobiorcą, posiada siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania, z zastrzeżeniem ust. 2 – 4 oraz art. 28 e, art. 28 f ust. 1, art. 28 g ust 1, art. 28 i, 28 j i 28 n. W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba lub stałe miejsce zamieszkania, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności (art. 28 b ust. 2 u.p.t.u.). Jeden z wyjątków od wskazanej reguły został przewidziany w art. 28 e u.p.t.u. Przepis ten stanowi, że miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia nieruchomości. Sąd podkreślił, że przepis ten jest odpowiednikiem art. 47 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. Nr 347/1, dalej "Dyrektywa 2006/112/WE") w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2010 r.

Sąd podniósł, że problematyka identyfikacji miejsca świadczenia usług była już przedmiotem analizy sądów administracyjnych. Jednocześnie Sąd wskazał, że podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2011 r., sygn. III SA/Wa 1968/10. W wyroku tym WSA w Warszawie odwołał się do orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C -166/05, dotyczącej sprzedaży praw do dokonywania połowów w austriackiej rzece, gdzie ETS wskazał m.in., że sprzeczne z systematyką art. 9 ust. 2 lit. a) Szóstej Dyrektywy byłoby dopuszczenie, aby w zakresie tej zasady szczególnej mieściło się każde świadczenie usług, które pozostaje w jakimkolwiek, nawet niewielkim związku z nieruchomością, ponieważ znaczna liczba usług jest mniej lub bardziej związana z nieruchomością. ETS uznał, że jedynie świadczenie usług, które pozostaje w bezpośrednim związku z nieruchomością, mieścić się będzie zakresie art. 9 ust. 2 lit. a) Szóstej Dyrektywy. W takim związku pozostają wszystkie usługi wymienione w tym przepisie (obecnie we wskazanym art. 47 Dyrektywy 2006/112/WE).

W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu, taki właśnie bezpośredni związek usługi magazynowania z nieruchomością istnieje, nie sposób bowiem składowania towaru oderwać od umiejscowienia tego towaru "na" lub "w" konkretnej nieruchomości. Sąd przyznał jednocześnie, że nie jest cechą usługi magazynowania towarów umieszczenie rzeczy ruchomych w jakimkolwiek konkretnym miejscu, na lub w jakiejkolwiek konkretnej nieruchomości, jednak związek usługi magazynowania z miejscem jej wykonywania jest niewątpliwie ścisły. W konsekwencji Sąd uznał, że przedmiotowe usługi, jako pozostające w bezpośrednim związku z nieruchomością, mogą zostać zakwalifikowane do art. 28 e u.p.t.u. i powinny one podlegać opodatkowaniu – w przypadku ich świadczenia przez spółkę na rzecz klientów zagranicznych (tj. mających siedzibę albo stałe miejsce prowadzenia działalności w innym kraju niż Polska) – w Polsce.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Spółka zaskarżyła powyższy wyrok, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie:

1. przepisów postępowania, tj.:

a) art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") w zw. z art. 14c § 1 i 2 O.p., przez niewłaściwe zastosowanie, tj. niezastosowanie art. 146 § 1 P.p.s.a. i nieuchylenie interpretacji, mimo że wbrew dyspozycji art. 14c § 1 i 2 O.p. wydana interpretacja nie zawierała odniesienia się do argumentacji skarżącej;

b) art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 14d i art. 139 O.p., przez nieuchylenie interpretacji wydanej po terminie ustawowym, wskutek wadliwego uznania, że wezwanie organu z 22 lipca 2010 r. skutkowało wyłączeniem okresu od dnia wysłania wezwania do momentu otrzymania odpowiedzi spółki przez organ z biegu terminu do wydania interpretacji;

c) art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 14e § 1 O.p., przez niewłaściwe zastosowanie, tj. niezastosowanie art. 146 § 1 P.p.s.a. i nieuchylenie interpretacji indywidualnej, mimo że została wydana z naruszeniem art. 14a O.p., polegającym na pominięciu orzecznictwa sądów administracyjnych, tj. bez uwzględnienia powołanego wyroku sądu administracyjnego i bez odniesienia się do argumentacji zawartej w powołanym przez skarżącą wyroku;

d) art. 141 § 4 P.p.s.a. przez faktyczne niewyjaśnienie i nieuzasadnienie przyjętego stanowiska, nieodniesienie się do argumentów skarżącej przedstawionych w skardze, niepodjęcie próby wykazania ich nietrafności, faktyczny brak jakiejkolwiek analizy prawnej w kwestiach zasadniczych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz sporządzenie wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia;

2. przepisów prawa materialnego, tj.:

a) błędną wykładnię art. 28e u.p.t.u., przez uznanie, że usługi magazynowe, w odniesieniu do których w umowie nie wskazano, że mają być wykonywane w konkretnej lokalizacji, stanowią usługi związane z nieruchomościami;

b) niewłaściwe zastosowanie art. 28b ust. 1 u.p.t.u., przez jego niezastosowanie w odniesieniu do usług magazynowania, do których nie znajdują zastosowania żadne szczególne regulacje ustawy, a w konsekwencji znajduje zastosowanie zasada ogólna wyrażona w art. 28b ust. 1 u.p.t.u.

Spółka wniosła przy tym o uchylenie skarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez uchylenie kwestionowanej interpretacji oraz o zasądzenie na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

4.2. Minister Finansów nie skorzystał z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie jej zarzuty są trafne.

5.1. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy świadczone przez skarżącą spółkę usługi magazynowania, obejmujące przede wszystkim przyjęcie towaru do magazynu, składowanie tego towaru (przechowywanie) oraz jego wydanie z magazynu, pozostają w bezpośrednim związku z nieruchomością (co umożliwiałoby określenie miejsca ich świadczenia w sposób określony w art. 28e u.p.t.u. i tym samym ich opodatkowanie - w przypadku świadczenia na rzecz klientów zagranicznych - w Polsce), czy też brak jest takiego bezpośredniego związku, co z kolei prowadziłoby do ustalenia miejsca ich świadczenia na podstawie art. 28b ustawy (tj. zasadniczo w miejscu siedziby usługobiorcy, co w przypadku świadczenia spornych usług na rzecz podatników zagranicznych oznaczałoby niepodleganie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terenie Polski).

5.2. Mając na uwadze, że kluczowy dla rozstrzygnięcia tej sprawy przepis art. 28e u.p.t.u. jest odpowiednikiem regulacji zawartej w art. 47 Dyrektywy 2006/112/WE, na co słusznie zresztą zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dokonując wykładni tego przepisu prawa krajowego należy mieć w szczególności na uwadze to, w jaki sposób interpretowany powinien być ww. przepis Dyrektywy, także w sytuacji, jak w niniejszej sprawie, gdy zarzuty skargi kasacyjnej wprost się do przepisu prawa unijnego nie odnoszą.

5.3. Wykładni art. 47 Dyrektywy 2006/112/WE Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) dokonał w wyroku z dnia 27 czerwca 2013 r., w sprawie

C-155/12 (publ. www.eur-lex.europa.eu), wskazując, że przepis ten należy interpretować w ten sposób, że kompleksowe usługi w zakresie magazynowania, obejmujące przyjmowanie towarów do magazynu, ich umieszczanie na odpowiednich półkach magazynowych, przechowywanie, pakowanie, wydawanie, rozładunek i załadunek są objęte tym artykułem jedynie wówczas, gdy magazynowanie stanowi świadczenie główne czynności jednolitej i usługobiorcom jest przyznane prawo używania całości lub części wyraźnie określonej nieruchomości.

5.4. Dokonana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wykładnia art. 47 Dyrektywy 2006/112/WE w jednoznaczny sposób wskazuje na to, że przedstawione w niniejszej sprawie stanowisko organu podatkowego oraz Sądu pierwszej instancji w zakresie interpretacji art. 28e u.p.t.u. jest nieprawidłowe, w szczególności w kontekście bardzo szerokiego rozumienia związku opisanej we wniosku o wydanie interpretacji usługi magazynowania z nieruchomością. Ze złożonego przez spółkę wniosku nie wynika bowiem, aby usługobiorcy mieli prawo wstępu do części nieruchomości, w której magazynowane są ich towary, brak jest też w nim wskazówek dla stwierdzenia, że nieruchomość wykorzystywana do magazynowania towarów stanowi centralny i nieodzowny element usługi (por. pkt 32-36 wyroku TSUE) lub by usługobiorcom przyznane było prawo używania całości lub części wyraźnie określonej nieruchomości. W takiej sytuacji stwierdzenie, że mamy do czynienia z usługami związanymi z nieruchomościami, których miejsce świadczenia określane jest zgodnie z art. 28e u.p.t.u., zamiast, w myśl zasad ogólnych, zgodnie z art. 28b tej ustawy, nie jest uprawnione.

5.5. Z powyższych względów za trafne należało uznać sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 28e u.p.t.u. przez jego błędną wykładnię i art. 28b ust. 1 tej ustawy przez niewłaściwe zastosowanie.

5.6. Brak jest natomiast podstaw do uwzględnienia sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania.

W szczególności należy stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 14d i art. 139 O.p., przez nieuchylenie przez Sąd pierwszej instancji interpretacji wydanej po terminie ustawowym, wskutek wadliwego uznania, że wezwanie organu z 22 lipca 2010 r. skutkowało wyłączeniem okresu od dnia wysłania wezwania do momentu otrzymania odpowiedzi spółki przez organ z biegu terminu do wydania interpretacji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca w ramach tego zarzutu przede wszystkim podniosła, że organ podatkowy wydając kwestionowaną interpretację indywidualną dopuścił się zbędnej zwłoki, wzywając wnioskodawcę na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p. o doprecyzowanie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji przez wyjaśnienie kwestii, które faktycznie nie miały znaczenia w sprawie. W ocenie skarżącej zatem przekroczenie 3-miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 14d O.p., nastąpiło wyłącznie z winy organu podatkowego, co z kolei oznacza, że w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 14o § 1 ustawy, tzn. należało uznać, że w sprawie została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie.

Z taką argumentacją strony nie można się jednak zgodzić. W szczególności za zasadne i związane z przedmiotem postępowania, zarówno w świetle interpretowanych przepisów prawa krajowego, jak i w świetle ww. wyroku TSUE (pkt 33-34), należy uznać sformułowane w przedmiotowym wezwaniu pytanie organu podatkowego odnośnie tego, czy usługi opisane we wniosku o wydanie interpretacji będą wykonywane na terenie Polski, co zresztą wyjaśnił organ podatkowy na stronie 6 wydanej interpretacji indywidualnej. W związku z powyższym, brak było podstaw do przyjęcia, że zastosowanie w niniejszej sprawie powinien był znaleźć przepis art. 14o § 1 O.p.

Odnośnie pozostałych zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, a dotyczących naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wobec uchylenia zarówno wyroku Sądu pierwszej instancji, jak i zaskarżonej interpretacji indywidualnej ze względu na zawartą w nich wadliwą wykładnię przepisów prawa materialnego, należy przyjąć, że nie ma potrzeby dokonywania głębszej analizy tychże zarzutów, dotyczących głównie braków w zakresie uzasadnień interpretacji organu podatkowego i wyroku Sądu pierwszej instancji, polegających m.in. na nieodniesieniu się przez organ lub Sąd do argumentacji strony skarżącej, czy nieuwzględnieniu stosownego orzecznictwa sądów administracyjnych oraz TSUE w spornej kwestii objętej wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Uchybienia te nie mogły mieć bowiem istotnego wpływu na wynik sprawy.

5.7. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 188 P.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 1 P.p.s.a.