Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 582/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Dnia 11 maja 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie: Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant: asystent sędziego Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2005 roku sprawy ze skargi Prezydenta Miasta Ł. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie wymierzenia kary za niewydanie w terminie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Prezydenta Miasta Ł. kwotę 2600 (dwa tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) Prezydenta Miasta Ł., po rozpatrzeniu wniosku A S.A. z dnia 28 lipca 2003 roku, zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej nr [...] usytuowanej na dachu budynku administracyjnego na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 116, działka nr 75 w obrębie [...].

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) nałożył na Prezydenta Miasta Ł. karę w wysokości 18 500 złotych za wydanie decyzji nr [...] z wniosku A S.A. z dnia 28 lipca 2003 roku z naruszeniem dwumiesięcznego terminu określonego w art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. Nr 207, poz. 2016 ze zm.).

Kara została nałożona po przeanalizowaniu rejestrów wniosków i decyzji o pozwoleniu na budowę przesłanych do Wojewody [...], w których stwierdzono przekroczenie określonego w art. 35 ust. 6 prawa budowlanego terminu na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wojewoda [...] stwierdził, że termin na wydanie decyzji, w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę złożonego 28 lipca 2003 r., upływał 29 września 2003r.(28 wrzesień 2003r. to niedziela).

Wyliczając nałożoną karę organ wskazał, iż art. 35 ust 6 ustawy - Prawo budowlane przewiduje karę 500 zł. za każdy dzień zwłoki w wydaniu decyzji. W rozpatrywanej sprawie termin został przekroczony o 37 dni, wobec tego naliczona kara wynosi 37 dni x 500 zł = 18500 zł.

Wojewoda [...] podkreślił, że rozpatrując złożony wniosek Spółki A Prezydent Miasta Ł. 2 października 2003r. wezwał inwestora do usunięcia jego braku w postaci oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jednakże biorąc pod uwagę okoliczność, iż dwumiesięczny termin na wydanie decyzji upływał 29 września 2003r. wzywający do usunięcia braków był już wtedy w zwłoce.

Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 marca 2004 roku.

Pismem z dnia 8 kwietnia 2004 roku Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 52 § 4 w związku z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wezwał Wojewodę [...] do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Uzasadniając wezwanie Prezydent Miasta Ł. wskazał, że wydana decyzja narusza, zdaniem skarżącego:

- art. 61 § 4 w związku z art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego;

- art. 104 i art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego;

- art. 6 i art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego;

- art. 35 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.);

- art. 47 § 1 w związku z art. 2 § 2 i art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.).

W ocenie skarżącego Wojewoda [...], wszczynając postępowanie w przedmiocie nałożenia na Prezydenta Miasta Ł. kary pieniężnej naruszył przepis art. 61 § 4 Kpa w związku z art. 123 Kpa poprzez niedokonanie formalnej czynności wszczęcia postępowania w drodze postanowienia.

Skarżący wskazał, iż produktem końcowym postępowania prowadzonego w oparciu o art. 35 ust. 6 prawa budowlanego winna być decyzja administracyjna, bowiem wszczęcie postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu przekroczenia dwumiesięcznego terminu na rozpatrzenie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, jak i rozstrzygnięcie merytoryczne dokonywane jest po zakończeniu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Zatem postępowanie w przedmiocie nałożenia kary jest samoistnym (głównym) postępowaniem administracyjnym, które zgodnie z art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego powinno być rozstrzygnięte w drodze decyzji administracyjnej. Prezydent Miasta Ł. wskazał, iż art. 123 Kpa daje podstawę do wydawania postanowień w toku postępowania głównego i to tylko co do kwestii wynikających w trakcie prowadzenia postępowania, nierozstrzygających o istocie sprawy. Nałożenie kary poprzez wydanie postanowienia stanowiło, zdaniem skarżącego naruszenia

przepisów o charakterze proceduralnym, w związku z czym skarżący stwierdził, iż działanie Wojewody [...] było sprzeczne z wyrażoną w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego zasadą praworządności. Ponadto skarżący wskazał, że przyjęcie postanowienia jako formy rozstrzygnięcia uniemożliwiło stronie złożenie odwołania, co stanowiło naruszenie wynikającej z art. 15 Kpa zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Prezydent Miasta Ł. zarzucił również Wojewodzie [...] błędne wyliczenie 37 - dniowego opóźnienia, stanowiącego podstawę naliczenia kary. Organ nakładający karę powinien wziąć pod uwagę okoliczność, iż w dniu 2 października 2003 r. wysłane zostało do inwestora wezwanie do usunięcia braków wniosku - w trybie art. 64 § 2 Kpa. Tak więc, aż do momentu wykonania obowiązku, co nastąpiło w dniu 6.10.2003 r. Prezydent Miasta Ł. nie mógł prowadzić postępowania z przyczyn leżących po stronie wnioskodawcy. Także wszczęcie w dniu 9.10.2003 r. (data "Zawiadomienia o wszczęciu postępowania" oraz pisma o zamieszczeniu w/w "Zawiadomienia ... " na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej) procedury z zakresu ochrony środowiska na podstawie art. 32 Prawa ochrony środowiska uniemożliwiło prowadzenie postępowania i wydanie decyzji merytorycznej przez okres 21 dni. Termin ten przewidziany dla "społeczeństwa" w w/cyt. przepisie do składania uwag i wniosków niewątpliwie jest terminem "dla dokonania określonych czynności" (o jakim mowa w art. 35 § 5 Kpa) - nie podlegającym wliczeniu do ustawowych terminów załatwiania spraw.

W końcowej części wezwania skarżący wskazał, iż stosownie do art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej kara nałożona przez Wojewodę [...] będąca "nieopodatkową należnością budżetową" wymierzona może być jedynie z uwzględnieniem stosownych przepisów tego aktu prawnego. W szczególności więc wskazanie, iż postanowienie w przedmiocie nałożenia kary podlega wykonaniu z dniem doręczenia narusza dyspozycję art. 47 § 1 w związku z art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej.

Wojewoda [...] nie ustosunkował się do zarzutów przedstawionych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, w związku z czym Prezydent Miasta Ł. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której wniósł o:

- uchylenie w całości postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] wydanego w sprawie oznaczonej symbolem [...];

- wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonego postanowienia w trybie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;

- zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Prezydent Miasta Ł. podtrzymał zarzuty wyszczególnione w wezwaniu do naruszenia prawa z dnia 8 kwietnia 2004 roku.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu organ nakładający karę wskazał, iż niesłuszny jest podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 61 § 4 Kpa w związku z art. 123 Kpa poprzez niedokonanie formalnej czynności wszczęcia postępowania w drodze postanowienia, które należało doręczyć skarżącemu, bowiem przepisy Kpa nie regulują formy wszczęcia postępowania zwykłego. W orzecznictwie przyjęto, że przepisy prawa polskiego nie przewidują wydania odrębnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wszczęcia postępowania. Za datę wszczęcia postępowania z urzędu można uznać pierwszą czynność w postępowaniu. W przedmiotowej sprawie czynnością tą było pismo z dnia 27 listopada 2004 r. skierowane do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Ł. o przekazanie akt sprawy i wyjaśnienie przyczyn przekroczenia terminu.

Zdaniem Organu nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 104 i art. 123 Kpa poprzez wydanie postanowienia, zamiast decyzji w przedmiotowej sprawie. Wojewoda [...] powołał się na interpretację przyjętą w piśmie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 października 2003 roku, zgodnie z którą kara wynikająca z art. 34 ust. 6 Prawa budowlanego, nakładana powinna być w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Wojewoda wskazał, że interpretacja ta znalazła potwierdzenia w nowelizacji art. 35 ust 6 ustawy - Prawo budowlane z dnia 16 kwietnia 2004 roku, w której ustawodawca stwierdził: "W przypadku gdy właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Wpływy z kar stanowią dochód budżetu państwa".

Wojewoda wskazał również, iż obowiązująca w dacie wydania zaskarżonego postanowienia ustawa - Prawo budowlane nie przewidywała środków odwoławczych od kar nałożonych w trybie art.35 § 6, tym samym niesłuszny jest zarzut naruszenia art. 15 kpa i art. 6 art. 15 Kpa i art. 6 Kpa.

W rozpatrywanej sprawie nie ma zastosowania art. 35 § 5 Kpa, gdyż zgodnie z zasadą pierwszeństwa przepisu szczególnego przed ogólnym art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego w treści obowiązującej w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, wyraźnie wskazywał dwumiesięczny termin załatwienia sprawy. Z tych samych powodów nie ma zastosowania art. 47 §1 Ordynacji podatkowej, ponieważ obowiązujący w dniu wydania zaskarżonego postanowienia art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego wyraźnie wskazywał sposób naliczania kary oraz czyj dochód kara ta stanowi.

Wojewoda wskazał ponadto, że w terminie określonym w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do Wojewody [...] nie zostało wniesione wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W podsumowaniu Wojewoda [...] stwierdził, iż postąpił zgodnie z przepisem art. 35 ust 6 ustawy - Prawo budowlane i wydane postanowienie nie stanowi na naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2 art. 1 powołanego aktu ).

Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji (postanowienia), tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji (postanowienia), a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu.

Przeprowadzając taką kontrolę, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ), sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Może zatem dokonać oceny zaskarżonej decyzji (postanowienia) także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisu prawa materialnego – art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, a nadto z naruszeniem art. 35 § 5 i art. 57 § 4 Kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w skardze zarzuty były zasadne.

Za nietrafny należy przede wszystkim uznać zarzut naruszenia art. 61 § 4 Kpa w związku z art. 123 Kpa poprzez niedokonanie formalnej czynności wszczęcia postępowania administracyjnego w drodze postanowienia, które należałoby doręczyć skarżącemu. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują formy wszczęcia postępowania zwykłego. Orzecznictwo NSA jest w tym zakresie ugruntowane i za datę wszczęcia postępowania z urzędu przyjmuje się pierwszą czynność podjętą w tym postępowaniu (vide: wyrok NSA w Warszawie z 13.10.1999 r. IV SA 1364/97 LEX nr 47892, wyrok NSA w Warszawie z 26.10.1999r. III SA 7955/98 LEX nr 43944, wyrok NSA w Lublinie z 8.12.1999 r. I SA/Lu 1298 LEX nr 40366 ). W przedmiotowej sprawie czynnością tą było pismo z dnia 27 listopada 2003 r. skierowane do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Ł. o przekazanie akt sprawy i wyjaśnienie przyczyny przekroczenia terminu.

Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia przepisów: art. 6, 15, 104 i 123 Kpa poprzez wydanie postanowienia, a nie decyzji oraz naruszenie zasady dwuinstancyjności.

Art. 35 ust. 6 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia nie przewidywał formy orzeczenia wymierzającego przez organ wyższego stopnia karę za opóźnienie w wydaniu decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Nie oznacza to jednak, aby przyjęta przez Wojewodę [...] forma postanowienia była wadliwa.

Decyzja i postanowienie stanowią dwie procesowe formy aktu administracyjnego indywidualnego. Treścią decyzji jest, jak stanowi art. 104 Kpa, "załatwienie sprawy", tzn. "rozstrzygnięcie o istocie sprawy", czyli orzeczenie co do tych interesów prawnych lub obowiązków, które legitymowały określone osoby do udziału w postępowaniu jako strony. Istotą sprawy, o której rozstrzyga się w decyzji administracyjnej, będzie przeto stworzenie praw nabytych w takim zakresie, w jakim w postępowaniu administracyjnym rozpatrywano interes prawny określonej osoby albo odmówiono nabycia prawa. To samo odnieść trzeba do obowiązku, który staje się określony co do rodzaju, zakresu i jego wymagalności ( Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. B. Adamiak i J. Borkowskiego, Wydawnictwo C. H. BECK, Warszawa 2000, s. 421 ).

Postanowienie Wojewody [...] wymierzające karę pieniężną za niewydanie w terminie dwóch miesięcy decyzji w sprawie pozwolenia na budowę nie tworzy praw i obowiązków w rozumieniu art. 104 Kpa, ma charakter kary, której funkcją jest dyscyplinowanie organu administracji architektoniczno – budowlanej, a w konsekwencji tego rodzaju aktem można było nałożyć tę karę. Takie stanowisko znalazło potwierdzenie w kolejnej nowelizacji prawa budowlanego obowiązującej od 31 maja 2004 r. (ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane – Dz. U. Nr 93, poz. 888), w wyniku której art. 35 ust. 6 otrzymał brzmienie: "W przypadku gdy właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierzy temu organowi w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Wpływy z kar stanowią dochód budżetu państwa".

Art. 35 ust. 6 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia nie przewidywał jednak możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wymierzające karę. Należy zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym w skardze, że w takim przypadku organ, któremu wymierzono karę nie może być pozbawiony kontroli legalności takiego orzeczenia.

Należy zauważyć, że postanowienie Wojewody [...] wydane zostało po wejściu w życie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W art. 52 ust. 3 i 4 tej ustawy uregulowano prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi.

Skoro, jak już powyżej wskazano zaskarżone postanowienie nie jest aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (jest aktem o charakterze karzącym, dyscyplinującym organ), to w omawianym przypadku ma zastosowanie przepis art. 52 ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zobowiązujący do wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. W tej jednak sytuacji nie ma zastosowania 14 – dniowy termin do wniesienia wezwania od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności, o którym mowa w art. 52 ust. 3.

Uchybienie przeto przez Prezydenta Miasta Ł. 14 – dniowemu terminowi do wezwania Wojewody [...] do usunięcia naruszenia prawa, na co powołał się Wojewoda w odpowiedzi na skargę, nie miało znaczenia dla rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie.

W sprawie tej nie ma również zastosowania wskazany przez skarżącego przepis art. 47 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz tryb postępowania przewidziany tą ustawą. Jak trafnie bowiem podniósł Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę, uregulowanie prawne zawarte w art. 35 ust. 6 ustawy – Prawo budowlane ma charakter przepisu szczególnego, który w dniu wydania zaskarżonego postanowienia wyraźnie wskazywał sposób naliczania kary oraz czyj dochód kara ta stanowi.

Nie może natomiast budzić wątpliwości konieczność stosowania do postępowania związanego z wymierzeniem przedmiotowej kary przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie nieuregulowanym przepisami prawa budowlanego, w tym art. 35 § 5 i 57.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, Prezydent Miasta Ł. nie wydał decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę w ustawowym terminie dwóch miesięcy. Wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę wpłynął do organu 28 lipca 2003 r., a zatem termin do wydania decyzji zgodnie z art. 57 § 3 Kpa kończył się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiadał początkowemu dniowi terminu. Wojewoda [...] przyjął, że dniem tym była niedziela - 28 września 2003 r., a konsekwencji opóźnienie w wydaniu decyzji wyniosło 37 dni. Organ pominął jednak uregulowanie zawarte w art. 57 § 4 Kpa, zgodnie z którym, jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy dzień powszedni, czyli w niniejszej sprawie poniedziałek 29 września 2003 r. Zwłokę w wydaniu decyzji można było zatem liczyć dopiero od 30 września 2003 r. do dnia 4 listopada 2003 r. (36 dni).

Bezspornym jest, że Prezydent Miasta Ł. podjął pierwszą czynność w sprawie po dniu 29 września 2003 r., jako że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wysłane zostało do wnioskodawcy dopiero 2.10.2003 r. Uchybienie ustawowemu terminowi do wydania decyzji jest zatem w niniejszej sprawie ewidentne i niczym nieuzasadnione.

Nie można jednak zgodzić się z wysokością naliczonej kary, a to z uwagi na przeoczenie przez Wojewodę [...] unormowania art. 57 § 4 Kpa oraz niezastosowanie przepisu art. 35 § 5 Kpa. Skarżący podniósł bowiem, że do postępowania związanego z wydaniem pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, jako mogącej pogorszyć stan środowiska ma zastosowanie procedura przewidziana przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zmianami), w tym art. 32 obligujący organ do zawiadamiania społeczeństwa o takiej inwestycji celem umożliwienia składania w terminie 21 uwag i wniosków. Przed wydaniem postanowienia wymierzającego karę Wojewoda [...] winien zatem rozważyć, czy w świetle przepisów Rozdziału 2 tej ustawy zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu o wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę było w tej sprawie zasadne, a jeśli tak, to jakiego okresu nie należałoby wliczać do terminu określonego przepisem art. 35 ust. 6 prawa budowlanego.

W niniejszej sprawie Prezydent Miasta Ł. wezwał też wnioskodawcę pismem z dnia 26.09.2003 r., wysłanym w dniu 2.10.2003 r. do uzupełnienia braku formalnego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę poprzez złożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie to złożone zostało przez inwestora w dniu 6.10.2003 r., a zatem należało również rozważyć, czy termin ten podlegałby odliczeniu w oparciu o art. 35 § 5 Kpa.

Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt a i c, art. 152 oraz art. 200 i 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a nadto § 18 ust. 1 pkt 1 w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.