Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 883/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 33 pkt 1, 7, 9, 10, art. 27 par. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 1991 nr 36 poz 161
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia WSA del. Beata Cieloch, Protokolant Tomasz Jankowski, po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. R. i G. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Po 642/09 w sprawie ze skargi W. R. i G. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 15 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od W. R. i G. R. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Po 642/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę W. i G. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 15 maja 2009 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych.

Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następującym stanie faktycznym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. podjął postępowanie egzekucyjne w stosunku do zobowiązanych na podstawie tytułów wykonawczych: nr [...]., zmierzające do wyegzekwowania zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych oraz z tytułu podatku od towarów i usług za lata 2000-2008 w łącznej kwocie 34.151,74 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie powyższych tytułów wykonawczych dokonał:

- zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem zawiadomieniem nr [...] z dnia 06 marca 2009 r. w B. w L. Powyższe zawiadomienie Bank podjął 12 marca 2009 r., a zobowiązani 11 marca 2009 r.;

- zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem zawiadomieniem nr [...] z dnia 06 marca 2009 r. w I. S.A. w K. Powyższe zawiadomienie Bank podjął 10 marca 2009 r. a zobowiązani 11 marca 2009 r.;

- zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem zawiadomieniem nr [...] z dnia 06 marca 2009 r. w I. S.A. Oddział O. Powyższe zawiadomienie Bank i zobowiązani podjęli 10 marca 2009 r.

Zajęcia te okazały się nieskuteczne.

Zobowiązani, działając przez pełnomocnika, złożyli zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego z powołaniem się na art. 33 pkt 1,7,9 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 Nr 36, poz. 161 ze zm.; dalej: u.p.e.a.), domagając się w tym trybie prawnym umorzenia "prowadzonego postępowania na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 6 marca 2009 r. nr [...] wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. i Naczelnika Urzędu Skarbowego w J.". W zarzutach stwierdzili, że w dniu 13 marca 2009 r. doręczono im odpis powyższego tytułu wykonawczego, z którego wynika, że prowadzone jest przeciwko nim postępowanie egzekucyjne co do kwoty 34.151,74 zł. Zauważyli, że brak jest podstaw prawnych do egzekwowania tytułów wykonawczych przez inny organ aniżeli przez ich wystawcę, a więc przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. Obecny organ egzekucyjny – Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. nie wykazał podstawy prawnej uprawniającej go do prowadzenia egzekucji. Ponadto zobowiązani zarzucili, że: nie otrzymali od organów egzekucyjnych upomnienia, organ egzekucyjny nie wykazał podstawy prawnej uprawniającej do naliczenia kosztów upomnienia w kwocie 218,00 zł, tym bardziej, że upomnienia nie były doręczone dłużnikom, tytuły wykonawcze nie spełniają wymogów art. 27 §1 i §3 u.p.e.a., należności wraz z odsetkami nie mogą być egzekwowane z uwagi na przedawnienie, co odnosi się do wymienionych w punktach 1 do 9 tytułów wykonawczych wydanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., należności nie mogą być również egzekwowane z uwagi na przedawnienie należności i odsetek należności, wymienionych w punktach: 31, 32, 33, 34 tytułów wykonawczych wydanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2009 r., wydanym na podstawie art. 17§1, art. 34§1 i §4 oraz art. 18 i art. 34 u.p.e.a., orzekł o odmowie uwzględnienia zarzutów wobec stwierdzenia, iż zarzuty zostały wniesione po terminie. Organ egzekucyjny stwierdził, że prowadzi postępowanie w związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2006r. Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 października 2005r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych, reformującego właściwość miejscową niektórych organów egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. (Dz. U. z 2005r., nr 231, poz.1963), według którego od 2006 r. właściwym miejscowo organem egzekucji administracyjnej należności pieniężnych na terenie powiatu p. stał się Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. Następnie wskazał, że art. 34 § 1 u.p.e.a. w zakresie wyrażenia przez wierzyciela stanowiska w sprawie zgłoszonych przez dłużnika zarzutów na postępowanie egzekucyjne, nie ma zastosowania, bowiem wierzycielem w sprawie jest Skarb Państwa reprezentowany przez naczelnika urzędu skarbowego, który jest jednocześnie organem egzekucyjnym. Każdy tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu – w terminie 7 dni – prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, w związku z czym od dnia jego doręczenia liczy się upływ terminu. We wszystkich tytułach wykonawczych (doręczonych zobowiązanym) upłynął termin do złożenia przez dłużnika zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W ocenie organu egzekucyjnego, uchybienie terminu do wniesienia zarzutów czyni czynność zobowiązanego prawnie nieskuteczną. Zarzuty złożone po ustawowym terminie są spóźnione i nie mogą być rozpatrywane.

Na powyższe postanowienie zobowiązani wnieśli zażalenie, w którym podnieśli, że wprawdzie Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wykazał, że jest właściwy miejscowo do prowadzenia egzekucji na terenie powiatu p., to nie wskazał konkretnego przepisu prawnego, z którego swoje uprawnienie wywodzi. Ponadto organ nie odniósł się do zarzutów nie otrzymania od organów egzekucyjnych upomnienia, brak też odniesienia się do zarzutu nie wykazania podstawy prawnej uprawniające do naliczenia kosztów upomnienia w kwocie 218,00 zl – (wobec niedoręczenia upomnień). W ocenie wnoszących zażalenie, organ podatkowy wadliwie zastosował art. 27 §1 i §3 u.p.e.a., ponieważ w tej sprawie nie mamy do czynienia z tytułem wykonawczym, lecz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. nie zauważył, że zobowiązani w swoich zarzutach z 16 marca 2009 r. wyraźnie wskazali art. 33 pkt 1, 7, 9 i 10 u.p.e.a. jako podstawę prawną zarzutów. Stwierdzili, że nie posłużyli się terminem skarga, ponieważ nie zaskarżali czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu rachunku bankowego, a termin skarga właśnie odnosił się do czynności egzekucyjnej zajęcia rachunku bankowego. W zażaleniu podnieśli także zarzut przedawnienia – art. 33§1 u.p.e.a., które powinno być brane z urzędu pod uwagę w trakcie postępowania podatkowego, dotyczącego określenia wysokości zaległości podatkowej, a następnie w postępowaniu egzekucyjnym, w którym może stanowić podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia tego postępowania. Organ egzekucyjny nie pouczył żalących się o ich prawie do składania zarzutów co do toczącego się postępowania egzekucyjnego.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowieniem z dnia 15 maja 2009 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 18 i art. 34 u.p.e.a. utrzymał w mocy powyższe postanowienie organu egzekucyjnego. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że wniosek zobowiązanych z dnia 16 marca 2009 r., zawiera słowo "zarzut" oraz wyraźne wskazanie przepisów art. 33 pkt 1, 7, 9 i 10 u.p.e.a., co nie pozwalało na inną niż przyjęta jego kwalifikację. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym przysługują zobowiązanemu tylko w fazie wszczęcia postępowania, nie zaś po jego zakończeniu. Zarzuty wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Termin ten jest terminem prekluzyjnym, co oznacza, że jego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnienia zobowiązanego do skutecznego dokonania czynności. Organ odwoławczy wyjaśnił, że uchybienie terminu do złożenia zarzutów powoduje bezskuteczność czynności zobowiązanego, a organy egzekucyjne w sytuacji uchybienia terminu do wniesienia zarzutów, nie rozpatrują merytorycznie podniesionych przez stronę argumentów.

W skardze skierowanej do Sądu administracyjnego zobowiązani domagali się uchylenia w całości dwóch postanowień Dyrektora Izby Skarbowej w P.: z dnia 11 maja 2009 r. oraz z dnia 15 maja 2009 r., umorzenia postępowania, zawieszenia wykonania prowadzonej egzekucji, przeprowadzenia rozprawy podczas nieobecności "egzekwowanych", skierowania sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili: naruszenie art. 33 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., przez przyjęcie, że dopuszczalne jest prowadzenie egzekucji administracyjnej, pomimo że doręczone "egzekwowanym" trzy zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącej bankiem z 6 marca 2009 roku wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (...) nie zawierały żadnego pouczenia o przysługujących środkach zaskarżenia, naruszenie postanowień art. 112 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia pomimo błędnego pouczenia co do uprawnień egzekwowanych do wniesienia środka zaskarżenia, naruszenie postanowień art. 34 § 1 i 5 u.p.e.a., poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia pomimo niewypowiedzenia się wierzyciela co do zarzutów; błędne przyjęcie, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. w postanowieniu z 1 kwietnia 2009 r. prawidłowo pouczył skarżących o 7 dniowym terminie do wniesienia zażalenia, a więc, że prawidłowo przyjął jako podstawę prawną art. 17§1 i art. 34§5 u.p.e.a., co stanowi naruszenie art. 112 k.p.a. błędne przyjęcie, że w sprawie skarżący nie mogą już wnieść zarzutów odnoszących się do prowadzonej egzekucji, co stanowi naruszenie art. 33 u.p.e.a.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że zaskarżone postanowienia nie naruszają przepisów prawa.

Odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu dotyczącego naruszenia art. 33 pkt 10 w związku z art. 27§1 pkt 9 u.p.e.a .przez przyjęcie, że dopuszczalne jest prowadzenie egzekucji administracyjnej, pomimo że doręczone "egzekwowanym" trzy zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącej bankiem z 06 marca 2009 roku wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (...) nie zawierały żadnego pouczenia o przysługujących środkach zaskarżenia, Sąd stwierdził, że nie znajduje on uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy. Z akt sprawy wynika, że zobowiązanym w toku wszczęcia do ich majątku egzekucji, zostały doręczone tytuły wykonawcze z zawartym tam stosownym pouczeniem. Zobowiązani mieli więc we właściwy sposób wskazane przez organy egzekucyjne prawne możliwości dotyczące sposobów oraz terminów wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Strony postępowania nie skorzystały jednak wówczas z przysługującego im uprawnienia.

W ocenie Sądu, należy odróżnić dwie instytucje uregulowane w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji: tytuł wykonawczy oraz zawiadomienie o dokonaniu czynności egzekucyjnej (w stanie faktycznym sprawy: zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem). Tytuł wykonawczy jest podstawą prowadzonej egzekucji administracyjnej. Z doręczeniem tytułu wykonawczego wiąże się możliwość wniesienia zarzutu. Zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowi natomiast informację o dokonanych czynnościach egzekucyjnych. Środkiem ochrony prawnej w tym przypadku jest skarga na czynności egzekucyjne, którą wnosi się w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej. Tym samym zawiadomienia te nie mogą zawierać pouczenia o środku zaskarżenia w postaci zarzutu, który to integralnie związany jest wyłącznie z doręczonymi tytułami wykonawczymi.

Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że pełnomocnik skarżących – radca prawny, pismem z dnia 16 marca 2009 r., wniosła zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wskazując jako podstawę prawną art. 33 pkt. 1, 7, 9 i 10 u.p.e.a. Fakt wniesienia środka ochrony prawnej przez profesjonalnego pełnomocnika oraz precyzyjne wskazanie podstawy prawnej żądania nie pozostawia wątpliwości, jaki środek prawny został w sprawie zastosowany. Organ egzekucyjny zasadnie stwierdził, zdaniem Sądu, że strona wniosła zarzut, a więc środek ochrony prawnej, którym można wnosić w ściśle określonym czasie. W takiej sytuacji organ egzekucyjny, stwierdzając, że zarzut został wniesiony po upływie terminu do jego wniesienia, nie mógł postąpić inaczej, jak wydać postanowienie o odmowie uwzględnienia zarzutów dotyczących tytułów wykonawczych, bez ich merytorycznego rozpatrzenia.

Skład orzekający podkreślił także, że wbrew twierdzeniom skarżących postanowienie organu pierwszej instancji nie zawiera błędnego pouczenia co do sposobu i terminu jego zaskarżenia. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego zawsze w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia, co wynika z art. 17§1 u.p.e.a. Art. 34 § 5 u.p.e.a. nie jest natomiast przepisem szczególnym wobec wskazanej powyżej regulacji prawnej, lecz nakłada na organ egzekucyjny obowiązek rozpatrzenia zażalenia wniesionego na wydane w toku postępowania postanowienie w sprawie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów w terminie 14 dni. Przepis ten nie ustanawia zatem terminu do wniesienia środka odwoławczego, lecz zakreśla termin, w którym organ odwoławczy jest zobowiązany zażalenie rozpoznać.

Tym samym Sąd uznał za całkowicie nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 112 k.p.a. stanowiącego, iż błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Pouczenia znajdujące zarówno w tytułach wykonawczych (co do możliwości wniesienia zarzutu), zawiadomieniach o dokonaniu czynności egzekucyjnej (co do możliwości wniesienia skargi na czynności egzekucyjne), jak i w postanowieniu o odmowie uwzględnienia zarzutów dotyczących tytułów wykonawczych (co do możliwości wniesienia zażalenia) były prawidłowe, wobec czego zobowiązani mieli zapewnioną możliwość realizacji swoich uprawnień procesowych.

Nie zaakceptowano także zarzutów dotyczących naruszenia art. 34§1 i §5 u.p.e.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia pomimo niewypowiedzenia się wierzyciela co do zarzutów. Wskazano, że dla oceny zasadności tego zarzutu decydujące znaczenie ma uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2007 r. (I FPS 4/06). W uchwale tej NSA stwierdził, że wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 34 u.p.e.a., w przypadku gdy wierzycielem jest Skarb Państwa, reprezentowany przez kierownika statio fisci – naczelnika urzędu skarbowego, który jednocześnie jest organem egzekucyjnym, należy uznać za bezprzedmiotowe. Odnosząc to orzeczenie NSA do stanu faktycznego sprawy stwierdzono, że wierzycielem, który skierował tytuł wykonawczy do egzekucji administracyjnej był Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. oraz Naczelnik Urzędu Skarbowego w J., a organem egzekucyjnym prowadzącym niniejsze postępowanie jest również ten sam podmiot tj. naczelnik urzędu skarbowego. Z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia środka zaskarżenia, postępowanie egzekucyjne nie mogło obejmować merytorycznej oceny zarzutów. Ewentualne wydawanie przez wierzyciela postanowienia w sprawie wniesionych zarzutów nie mogło mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż na treść wydanego postanowienia wpłynął fakt, że zarzuty zostały wniesione po upływie terminu przewidzianego w ustawie. Organ egzekucyjny nie dokonał zatem oceny merytorycznej zarzutów, zasadnie uznając, że z uwagi na przekroczenie terminu nie mogą one wywołać skutku prawnego. W takiej sytuacji merytoryczne stanowisko wierzyciela nie mogłoby być w żaden sposób uwzględnione w rozstrzygnięciu wydanym przez organ egzekucyjny.

Ustosunkowując się do podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego możliwości wniesienia zarzutów na obecnym etapie postępowania egzekucyjnego Sąd stwierdził, iż także jest bezzasadny. Istota zarzutu uregulowanego w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jako środka ochrony prawnej sprawdza się do kontroli zasadności doręczonego zobowiązanemu tytułu wykonawczego. Przesądza o tym art. 27§1 pkt 9 u.p.e.a., z którego wynika, że zarzuty można wnieść wyłącznie w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego. Prawo do wniesienia zarzutu związane jest zatem w sposób ścisły z tytułem wykonawczym.

Końcowo Sąd podkreślił, że nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy zarzut skarżących podnoszony w kolejnych pismach procesowych wnoszonych po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, sprowadzający się do stwierdzenia, że Dyrektor Izby Skarbowej umyślnie manipuluje postanowieniami i czyni to w celu "pogubienia się" skarżących.

Od powyższego orzeczenia Skarżący wnieśli skargę kasacyjną, zarzucając w niej:

1) naruszenie przepisów postępowania na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w szczególności:

a) art. 141 § 4 i art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 33 pkt 1 i art. 17 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 , art. 59 § 1 pkt 9 i art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nie wypowiedzenie się w uzasadnieniu wyroku co do następujących kwestii: a/ art.33 pkt 1 u.p.e.a. b/ wzajemnej relacji art. 59 § 1 pkt. 9 i art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej do art. 33 pkt 1 i art. 17 § 1 u.p.e.a.;

b) art. 33 pkt 1 i art. 17 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. art. 6, 7 , 8 ,11 k.p.a. i w

zw. z art. 59 § 1 pkt 9 i art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nie rozstrzygnięcie, czy art. 59 § 1 pkt 9 i art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej wyłączają postanowienia art. 33 pkt 1 i art. 17 § 1 oraz art. 29 § 1 u.p.e.a., tym samym nie uwzględnienia z urzędu przedawnienia;

2) naruszenie prawa materialnego na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.: niewłaściwe zastosowanie art. 59 § 1 pkt 9 i art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania zd. 2 art. 70 § 4 w zw. z art. art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej i tym samym błędne przyjęcie, ze w niniejszej sprawie ma jakiekolwiek znaczenie prawne wniesienie zarzutów po upływie terminu przewidzianego do wniesienia środka ochrony prawnej (art. 33 pkt 1 i art. 17 § 1 u.p.e.a.).

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a także przeprowadzenie rozprawy podczas nieobecność skarżących a także podczas nieobecność ich pełnomocnika.

Odpowiadając na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Brak było podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Z rozpoznanej sprawy wynika, że skarżący, zastępowani przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego, wystąpili z wnioskiem nazwanym: zarzutami w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wskazując jego podstawę prawną w przepisach art. 33 pkt 1, 7, 9 i 10 u.p.e.a., które stanowią elementy regulacji prawnej instytucji zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Na podstawie tak nazwanego i prawnie zakwalifikowanego przez jego autora wniosku organ egzekucyjny miał dostatecznie uzasadnione podstawy do oceny, że w sprawie zainicjowany został określony tryb prawny postępowania dotyczącego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, unormowany w przepisach art. 33 – 35 u.p.e.a. Termin przewidziany dla zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego określony został w przepisie art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Termin ten nie został przez skarżących zachowany, czego wnoszący skargę kasacyjną nie neguje jakimkolwiek zarzutem kasacyjnym. W tym stanie rzeczy, z powodu pominięcia terminu przewidzianego dla zgłoszenia zarzutów z art. 33 u.p.e.a., organ egzekucyjny zasadnie oddalił wniesiony przez skarżących wniosek, ponieważ po upływie przewidzianego przez prawo i naruszonego przez skarżących terminu wszczęcie postępowania dotyczącego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej było prawnie niedopuszczalne. Aby po terminie adekwatnym do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej organy egzekucyjne mogły w odpowiednim trybie prawnym rozpatrzyć zgłaszane przez skarżących merytoryczne oceny, konstatacje i wnioski kierowane do postępowania egzekucyjnego, a następnie co do zasady powtarzane w skardze do Sądu pierwszej instancji i w skardze kasacyjnej, skarżący mogli w postępowaniu egzekucyjnym wystąpić z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego (art. 59 u.p.e.a.), albo też ze skargą na czynności egzekucyjne (art. 54 u.p.e.a.). Sądy administracyjne obu instancji nie mogą natomiast dokonywać za organy postępowania egzekucyjnego ocen prawnych, których organy te nie przeprowadziły z tego powodu, że zastępowani przez profesjonalnego pełnomocnika zobowiązani wybrani niewłaściwy – z powodu upływu przewidzianego przez prawo terminu – tryb prawny przedstawienia swojego stanowiska w postępowaniu egzekucyjnym. Oczywistym jest, że postępowanie przed sądami administracyjnymi obu instancji nie jest jakąkolwiek formą, postacią czy też kontynuacją postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez organy administracji.

Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji nie narusza prawa a wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły zostać uwzględnione. Wobec powyższego, na podstawie art. 184 p.p.s.a. i art. 204 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.