Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1301/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 246, art. 247 ust. 2, art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 132 ust. 1 pkt 2, art. 132 ust. 2 pkt 3, art. 256
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 107 par. 3, art. 8
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2013 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 1 617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy RP (zwany dalej "UP RP") decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r., w trybie postępowania spornego, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2012r. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy Polin o nr R-[...], udzielonego na rzecz P. sp. z o. o. z siedzibą w K. (zwaną dalej "Uprawnionym") na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny, wniesionego przez I. sp. z o. o. z siedzibą w K. (zwaną dalej "Skarżącą" lub "Wnoszącym sprzeciw"), na podstawie art. 246, art. 247 ust. 2, art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 132 ust. 1 pkt 2 i art. 132 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003r. Nr 119, poz. 1117 ze zm., zwanej dalej "P.w.p") oraz art. 98 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964r. Nr 43, poz. 296 ze zm., zwanej dalej "K.p.c") w związku z art. 256 ust. 2 P.w.p., oddalił sprzeciw i orzekł o kosztach postępowania. W powyższej decyzji przedstawiono następujący stan faktyczny.

W dniu [...] lutego 2011r. do UP RP wpłynął sprzeciw Skarżącej wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "POLIN" nr R-[...] udzielonego na rzecz Uprawionego. Jako podstawę prawną swojego żądania Wnoszący sprzeciw wskazał art. 246 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 132 ust. 1 pkt 2, art. 132 ust. 2 pkt 3 P.w.p.

Zdaniem Wnoszącego sprzeciw znak towarowy "POLIN" był w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego powszechnie znany i używany przez wnoszącego sprzeciw od 1983r., początkowo pod nazwą M., a od 1990r. pod obecną nazwą. Sama Skarżąca jest powszechnie znaną firmą na terenie Polski i to wśród firm różnych branż dziedzin przemysłu i handlu, w tym w zakresie towarów i usług z klas 3, 5 i 16, tak jak Uprawniony.

Skarżąca podniosła, że działa także pod skróconą nazwą POLIN i od lat 90-tych corocznie uczestniczy w ogólnopolskich rankingach najbardziej innowacyjnych firm zajmując wysokie miejsca. W jej ocenie sporny znak towarowy został zarejestrowany także z uchybieniem art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p. tj. z naruszeniem jej praw osobistych i majątkowych. Podniosła, że posiada chroniony od 1993r. znak słowno - graficzny "Polin" również zapisany w elipsie tak jak sporny znak towarowy, zaś oznaczenie "Polin" przed datą zgłoszenia spornego znaku było powszechnie znane i używane jako znak towarowy pochodzący od Skarżącej i w związku w powyższym udzielenie prawa ochronnego na sporny znak towarowy wiązało się także z naruszeniem art. 132 ust. 1 pkt 2 P.w.p.

Skarżąca podniosła ponadto, że sporny znak towarowy jest identyczny zarówno w warstwie słownej i fonetycznej jak i w postaci zapisu graficznego do zarejestrowanego i chronionego od 1993r. znaku towarowego należącego do wnoszącego sprzeciw, co jest szkodliwe dla jego odróżniającego charakteru powszechnie znanego znaku towarowego.

W odpowiedzi na sprzeciw z dnia [...] kwietnia 2012r. Uprawniony uznał sprzeciw za bezzasadny i wniósł o jego oddalenie.

Podniósł, że z załączonych dokumentów nie wynika, iż Skarżąca jest bezpośrednim i prawnym sukcesorem M. w K. działającego pod ww. znakiem od lat, co może mieć znaczenie w sprawie. W ocenie Uprawnionego zarzut naruszenie art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p. był zatem całkowicie bezzasadny, gdyż Uprawniony jako spółka z o.o. prowadzi działalność od lutego 1989r., natomiast Wnoszący sprzeciw od stycznia 1990r. Próby sugerowania, że Wnoszący sprzeciw działa jako sukcesor M. przy Wojewódzkim Zarządzie Z. w K. nie znalazły, zdaniem Uprawnionego, żadnego potwierdzenia w dokumentach.

Uprawniony podniósł także, że z analizy zebranych dokumentów nie można przyjąć, że towary i usługi porównywanych oznaczeń są w jakikolwiek sposób identyczne, a nawet podobne, gdyż zakres przedmiotowy działalności stron jest skrajnie różny. W ocenie Uprawnionego Wnoszący sprzeciw nie udowodnił powszechnej znajomości spornego oznaczenia i jego renomy, zaś sporne znaki towarowe nie są identyczne gdyż, urząd - udzielając ochrony - dokonał różnej klasyfikacji wiedeńskiej. Różnice w wyglądzie znaków towarowych eliminują zaś możliwość pomyłek wśród odbiorców.

Na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2012r. zarówno Uprawiony jak i Wnoszący sprzeciw podtrzymali swoje stanowiska w sprawie.

Uprawiony podniósł, że nie było naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., gdyż działał już na rok przed powstaniem Skarżącej, a ponadto zakresy przedmiotowej działalności są różne i wobec powyższego trudno mówić o naruszeniu dóbr majątkowych. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 132 ust. 1 pkt 2 P.w.p. wskazał, że udzielone zostało prawo ochronne pod numerem R-[...], co eliminuje status prawny tego znaku jako znaku powszechnie znanego.

Wnoszący sprzeciw podkreślił ponownie, iż znak "Polin" zarejestrowany na jego rzecz był używany już w latach 80-tych, co ma potwierdzenie w aktach sprawy, zaś przedłożone dokumenty świadczą o działalności Skarżącej na terenie całego kraju i w różnych branżach. W ocenie Wnoszącego sprzeciw w przedmiotowej sprawie zostało wykazane jego następstwo prawne wobec M.

Uzasadniając rozstrzygnięcie UP RP odwołał się do art. 246, art. 247 ust. 2 oraz art. 255 ust. 1 pkt 9 P.w.p. i stwierdził, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "Polin" na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p.

Według UP RP w przypadku kolizji między nazwą/firmą, a znakiem towarowym pierwszeństwo należy przyznać ochronie nazwy/firmy wcześniej zaistniałej na rynku, niż prawu ochronnemu na znak towarowy. Pogląd taki ma oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych i sądów powszechnych - postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 września 1994r. o sygn. akt III CZP 109/94. Organ odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2006r. o sygn. akt II GSK 31/06 i stwierdził, że samo ustalenie pierwszeństwa nie determinuje kolizji, gdyż prawo do firmy podlega określonym ograniczeniom. Stanowisko takie wynika z wyroku SN z dnia 26 marca 2002r. o sygn akt III CKN 777/2000. Według organu konieczne jest także wykazanie zbieżności pomiędzy zakresem prowadzonej przez wnioskodawcę działalności, a towarami objętymi ochroną spornego znaku towarowego.

W ocenie UP RP, w niniejszej sprawie Skarżąca nie wykazała, iż w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego, tj.: [...] stycznia 2009r., działała w branży, której dotyczą towary objęte wnioskiem. Według organu z przedstawionych do akt sprawy dokumentów nie wynikało, że rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej jest tożsamy czy choćby podobny do wykazu towarów i usług, do oznaczenia których przeznaczony został sporny znak towarowy. Sporny znak towarowy przeznaczony został bowiem do oznaczenia towarów w klasie 3, 5, 16 i 35. Natomiast ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, nie wynika, iż Skarżąca może hipotetycznie działać na rynku gospodarczym w tym samym zakresie co Uprawniony, tj. w zakresie towarów i usług zawartych w klasie 3, 5, 16 i 35, do oznaczenia których został przeznaczony sporny znak towarowy. W ocenie organu nie wynika to też z zakresu ochrony przeciwstawionego przez Wnoszącego sprzeciw znaku "Polin" o nr R-[...], w którym jasno wskazano, iż zakres działalności obejmuje usługi w zakresie ochrony własności przemysłowej, wdrażanie myśli technicznej, badanie i rozwój wyrobów, co nie pokrywa się w żadnym stopniu z zakresem spornego znaku towarowego.

Według UP RP strony postępowania nie pozostawały zatem w stosunku konkurencji, co oznacza, że Wnoszący sprzeciw nie udowodnił, iż w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego do Urzędu Patentowego przez Uprawnionego, tj. [...] stycznia 2009 r. faktycznie działał na rynku w tym samym zakresie co Uprawniony i był jego konkurentem w zakresie analizowanych towarów i usług. W konkluzji organ uznał zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p. za bezzasadny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 3 P.w.p. UP RP stwierdził, że przepis ten ma zastosowanie w danym stanie faktycznym wówczas, gdy zostaną spełnione trzy przesłanki: renoma znaku wcześniejszego, podobieństwo lub identyczność oznaczeń oraz uzyskanie przez zgłaszającego nienależnej korzyści lub wywarcie szkodliwego skutku dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego. Organ nie zakwestionował podobieństwa porównywanych znaków towarowych tj. spornego słowno - graficznego znaku towarowego Polin R-[...] oraz przeciwstawionego słowno - graficznego znaku Polin-R [...], jednakże uznał, że renoma znaku "Polin" R-[...]nie została dowiedziona.

W ocenie UP RP Skarżąca nie udowodniła bowiem w żaden sposób, że jej towary, czy też usługi na skutek intensywnej reklamy znane są szerokim kręgom odbiorców, którzy kojarzą je z wysoką jakością. W ocenie organu twierdzenia Skarżącej, jakoby rejestracja spornego znaku towarowego prowadziła do wykorzystania renomy znaku towarowego Polin R-[...], były nieuzasadnione, podobnie jak ww. zarzut.

Według organu Skarżąca nie wykazała też kolizji ze znakiem powszechnie znanym wnioskodawcy w zakresie towarów podobnych do towarów objętych ochroną znaku spornego, co oznaczało brak naruszenia art. 132 ust. 1 pkt 2. W szczególności nie wykazała, że jej znak Polin cieszył się powszechną znajomością na rynku w dacie zgłoszenia spornego znaku, dla towarów i usług podobnych lub identycznych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca wniosła o uchylenie w całości powyższej decyzji UP RP, zarzucając naruszenie:

1) art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p. poprzez przyjęcie, że używanie przez Uprawnionego oznaczenia "Polin" nie narusza praw majątkowych Skarżącej, podczas gdy jej faktyczna wieloletnia działalność pod nazwą POLIN - zarówno terytorialna jak i przedmiotowa dotyczy zasięgiem całego kraju, dotyczy klientów będących również twórcami lub współtwórcami bardzo wielu zgłoszonych i chronionych na rzecz Skarżącej wynalazków, wzorów przemysłowych z różnych dziedzin i zgłaszających się do Skarżącej z różnych branż w celach pomocy z zakresu opracowywania zgłoszeń do ochrony wynalazków, znaków towarowych lub pomocy w zakresie przedłużenia ochrony tych rozwiązań lub innej pomocy z zakresu własności przemysłowej, praw autorskich;

2) art. 131 ust. 1 pkt. 1 P.w.p. poprzez przyjęcie, że oznaczenie "Polin" nie narusza praw majątkowych Skarżącej, podczas gdy działała ona już od 1983r. na terenie Polski - pod wcześniejszą nazwą M. i pod tym samym adresem w K. do 1989r., a od [...] grudnia 1989r., na podstawie aktu notarialnego Nr [...] działała i działa do dzisiaj pod obecną nazwą;

3) art. 132 ust. 1 pkt.2 P.w.p., poprzez przyjęcie, że w świetle załączonych do sprzeciwu dowodów znak "POLIN" przed datą zgłoszenia znaku towarowego spornego nie był powszechnie znany i używany jako znak towarowy dla usług pochodzących od Skarżącej;

4) art.132 ust. 2 pkt. 3 P.w.p., poprzez przyjęcie, że znak towarowy "POLIN" nr 91634 zgłoszony w dniu [...] sierpnia 1993r. na rzecz Skarżącej, nie był w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego "Polin", tj w dniu [...] stycznia 2009r. powszechnie znany na terenie Polski, mimo:

- załączonych w tym zakresie obszernych dowodów na działalność Skarżącej w różnych branżach, wśród różnych klientów w kraju, w tym twórców rozwiązań chronionych i pod poprzednią nazwą jako M. od 1983 roku,

- załączenia używania znaku towarowego POLIN na załączonych publikacjach książkowych w latach 80-tych, jeszcze przed zgłoszeniem tego znaku do ochrony przez następcę prawnego,

- identycznej części słownej spornego znaku słowno-graficznego i umieszczenia tego słowa w elipsie;

5) art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej "K.p.a."), poprzez:

- niedokonanie w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego pod kątem znajomości na rynku wcześniej oznaczenia POLIN i znaku towarowego POLIN Skarżącej, wcześniej niż została zarejestrowana firma Uprawnionego i poczynienie na tej podstawie błędnych ustaleń, że nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "Polin" nr R-[...] na podstawie art. 131 ust. 1 pkt. 1 P.w.p.,

- niedokonanie w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego pod kątem naruszenia praw majątkowych Skarżącej w świetle art. 131 ust. 1 pkt. 1 P.w.p., poprzez używanie przez Uprawnionego oznaczenia "Polin", pomimo, że Skarżąca podnosiła, że jest następcą prawnym M. i to jej służy prawo do identyfikacji firmy i wyróżniania jej w obrocie prawnym i gospodarczym pod oznaczeniem POLIN, a ochrona znaku o nazwie i grafice według spornego znaku towarowego narusza prawo do nazwy jej firmy,

- bezzasadne przyjęcie, że w świetle załączonych dowodów znak POLIN Skarżącej nie cieszył się powszechną znajomością na rynku w dacie zgłoszenia spornego znaku i poczynienie na ich podstawie błędnych ustaleń w zakresie naruszenia art. 132 ust. 1 pkt. 2 P.w.p.;

6) art. 80 K.p.a., poprzez:

- dokonanie schematycznej oceny dowodów załączonych przez Skarżącą w zakresie oceny powszechnej znajomości jej znaku "POLIN" w dacie zgłoszenia znaku towarowego spornego i poczynienia w świetle tego błędnych ustaleń w zakresie braku powszechnej znajomości tego znaku, mimo przywołania orzecznictwa i przyjętego kryterium w tym zakresie,

- wybiórczą ocenę zakresu działalności firmy Skarżącej w oparciu o dostarczony aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego o wymuszonej przepisami treści, bez analizy rodzaju usług zgodnie z chronionym znakiem towarowym "POLIN" R-[...], które w połączeniu z nazwą Skarżącej wskazują na działalność wielobranżową.

Skarżąca wniosła ponadto, w oparciu o art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi.

W odpowiedzi na skargę UP RP wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie.

Urząd Patentowy RP wydając zaskarżoną decyzję administracyjną w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji spornego znaku był związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (art. 256 ust. 1 P.w.p.).

Wskazać należy, iż naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 K.p.a. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Tak więc organy administracji mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji (wyrok NSA z 17 października 2001 r., sygn. akt I SA 1110/01, Lex nr 75516). Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Jak stanowi bowiem art. 80 K.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny, co winno mieć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W sytuacji, gdy wyniki postępowania dowodowego zawierają sprzeczne ustalenia, organ ma obowiązek ustosunkować się do tych sprzeczności przez wskazanie dowodów, które przyjął, jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, oraz uzasadnienie, dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Ponadto w ocenie Sądu spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 K.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody.

Możliwość dokonania oceny legalności decyzji warunkowana jest spełnieniem wymogów formalnych określonych w art. 107 § 1 K.p.a. Uzasadnienie decyzji ma bowiem na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia

Pamiętać należy, że uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. A zatem ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja, jako całość, łącznie z uzasadnieniem. Tym samym więc uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa (por. wyrok NSA z 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96; wyrok NSA z 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99). Z uzasadnienia decyzji powinno wynikać, że organ dokonał dokładnej analizy faktów oraz twierdzeń strony i w sposób jasny oraz zrozumiały wyjaśnił przesłanki, jakimi kierował się przy wydawaniu rozstrzygnięcia.

Tylko uzasadnienie odpowiadające takim wymogom spełniać będzie wymagania określone w art. 107 § 3 K.p.a, a w konsekwencji odzwierciedlać wypełnienie przez organ wymogów określonych w art.7, 77 i 80 K.p.a.

Tym samym, w ocenie Sądu, aby zaskarżone rozstrzygnięcie ocenić w sposób prawidłowy, trzeba dysponować stanowiskiem organu zawierającym precyzyjne odniesienie do wszystkich istotnych elementów oraz wszystkich zarzutów stawianych przez stronę skarżącą. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt administracyjny pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę.

W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja nie spełnia omówionych wyżej kryteriów.

Podstawę rozstrzygnięcia Urzędu Patentowego stanowiły ustalenia, iż Skarżąca nie wykazała renomy przysługującego jej znaku towarowego.

Przypomnieć należy, że Skarżąca jako podstawę prawną sprzeciwu (a następnie skargi do sądu) wskazała art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 132 ust. 1 pkt 2, art. 132 ust. 2 pkt 3 P.w.p. Przy czym w zakresie zarzutu naruszenia art. 132 ust. 1 pkt 2 i art. 132 ust. 2 pkt 3 P.w.p. podnosiła powszechną znajomość przysługującego jej znaku towarowego.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 pkt 2 P.w.p. nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli znak ten jest identyczny lub podobny do znaku, który przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego, był powszechnie znany i używany jako znak towarowy dla towarów pochodzących od innej osoby.

Zgodnie zaś z art. 132 ust. 2 pkt 3 P.w.p., nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do renomowanego znaku towarowego zarejestrowanego lub zgłoszonego z wcześniejszym pierwszeństwem do rejestracji (o ile znak taki zostanie zarejestrowany) na rzecz innej osoby dla jakichkolwiek towarów, jeżeli mogłoby to przynieść zgłaszającemu nienależną korzyść lub być szkodliwe dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego. Przepis ten stosuje się odpowiednio do znaku powszechnie znanego.

Organ, oceniając zarzut z art. 132 ust. 1 pkt 2 i art. 132 ust. 2 pkt 3 P.w.p. nie rozpatrzył dowodów przedstawionych przez Wnoszącego sprzeciw. Organ skupił się na wykazaniu, że dowody zgłoszone przez Wnoszącego sprzeciw są niewystarczające dla wykazania renomy przysługującemu mu znaku towarowego. Odnośnie natomiast powszechnej znajomości znaku, powoływanej przez Skarżącą na podstawie dwóch przepisów ustawy P.w.p. - Organ wspomniał tylko, że Wnoszący sprzeciw nie wykazał kolizji ze znakiem powszechnie znanym w zakresie towarów podobnych do towarów objętych ochroną znaku spornego oraz, że Wnoszący sprzeciw nie wykazał, że jego znak cieszył się powszechną znajomością na rynku w dacie zgłoszenia spornego znaku dla towarów i usług podobnych lub identycznych. Organ nie wyjaśnił swojego stanowiska i w tym kontekście nie odniósł się do przedstawionych przez Skarżącą obszernych dowodów na używanie znaku towarowego POLIN oraz jego powszechną znajomość.

Zgłaszający sprzeciw zaś wskazywał od kiedy jego znak towarowy jest powszechnie znany i używany (początkowo pod nazwą M.), co miało miejsce przed zgłoszeniem spornego znaku, na którą to okoliczność przedstawił oferty M., pisma ZUS z 1984r., korespondencję prowadzoną z urzędami i przedsiębiorstwami, dowody przyznania nagród, certyfikatów, dyplomów uznania, a także dowody wydawnictw B. POLIN opatrzone znakiem Wnoszącego sprzeciw.

Zatem brak odniesienia się przez UP RP do powołanych dowodów i innych dowodów dołączonych do akt w kontekście powszechnej znajomości znaku Skarżącej uzasadniało zarzut naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, 77 i 80 K.p.a., polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego, na nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności mających wpływ na wynik sprawy. Organ nie dokonał zatem dokładnej analizy faktów oraz twierdzeń strony i w sposób jasny oraz zrozumiały nie wyjaśnił przesłanki jakimi kierował się przy wydawaniu rozstrzygnięcia.

Ocena o braku powszechnej znajomości znaku przeciwstawionego nie została zatem poparta stosownym wywodem logicznym. Brak jest odniesienia się organu do konkretnych, wskazywanych przez stronę dowodów, na mocy których pragnie ona wywieść swoje prawa na podstawie przesłanki o powszechności używanego znaku. Złożone przez Skarżącą materiały, jak również twierdzenia faktyczne wymagają analizy oraz rzetelnego ustosunkowania się z zachowaniem wymogów art. 7, 77 i 80 K.p.a.

Przy ocenie przesłanek odnoszących się do powszechności znaku przeciwstawionego niezbędnym jest bowiem dokonanie drobiazgowej analizy dokumentów przedstawionych przez Skarżącą. Stwierdzeń o braku powszechności oraz o braku renomy tego znaku zawartych w skarżonej decyzji, nie można zatem przyjąć za wystarczające, gdyż nie zostały one taką analizą poparte.

Sąd podzielił natomiast stanowisko UP RP co do braku przesłanek z art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p. (używanie spornego oznaczenia narusza prawa osobiste lub majątkowe). Skarżąca nie wykazała, aby w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego faktycznie działała na rynku w tym samym zakresie co Uprawniony i była jego konkurentem w zakresie analizowanych towarów i usług. Według Sądu podnoszony w tym zakresie zarzut nie jest trafny, gdyż organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, należycie ocenił zgromadzony materiał dowodowy, dokonał jego analizy i nie stwierdził naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p.

Biorąc pod uwagę konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w znacznej części (co do zarzutów z art. 132 ust. 1 pkt 2 i art. 132 ust. 2 pkt 3 P.w.p.) Sąd nie odniósł się do zarzutów w tym zakresie podniesionych w skardze uznając, iż zajmowanie stanowiska odnośnie trafności rozstrzygnięcia zawartego w uchylonej decyzji jest przedwczesne. Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji przeprowadzając postępowanie administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w K.p.a. weźmie pod uwagę powyższe rozważania, odniesie się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego, który zgromadzi w sprawie, by następnie na jego podstawie podjąć decyzję administracyjną prawidłowo uzasadnioną o przekonywującej treści.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na zasadzie art. 152 P.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania w oparciu o art. 200 P.p.s.a.