Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 274/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy: article: art. 135 lit. f ust. 6, art. 135 lit. j ust. 2 pkt 7, art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 1993 nr 61 poz 284
law: Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Sędziowie : Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Protokolant : sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi K.K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonego postanowienia; III. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 257 (słownie: dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. postanowieniem z dnia [...]Komendant Wojewódzki Policji we W. powołując się na przepis art.135k ust.3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2011 r., Nr 287, poz.1687 ze zm.) - odmówił przyjęcia odwołania od Orzeczenia nr 1 Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia [...] wydanego w sprawie st. sierż. K.K. - referenta Referatu Patrolowo - Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komisariatu Policji W. F. Komendy Miejskiej Policji we W. ze względu na to, że odwołanie złożono po upływie terminu określonego w art. 135k. ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji.

W uzasadnieniu w/w postanowienia organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem nr 32 z dnia 2 września 2013r. Komendant Miejski Policji we W. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko st. sierż. K.K., a następnie postanowieniami nr 39, 45 i 51 odpowiednio z dnia 24 września, 15 października i 13 grudnia 2013r. o zmianie, uzupełnieniu i zmianie zarzutów ostatecznie obwinił w/w o to, że:

I - w dniu 30 lipca 2013r. około godz. 23.06 we W., jako referent Zespołu Patrolowego Wydziału Prewencji Komisariatu Policji W. F., dopuściła się naruszenia dyscypliny służbowej w ten sposób, że wraz z st. sierż. E.M. w trakcie realizacji doprowadzenia zatrzymanego P.Ch. do Pomieszczenia dla Osób Zatrzymanych Komendy Miejskiej Policji we W. przy ul. P 31/33 w celu przyjęcia do PdOZ, nie dopełniła ciążących na niej obowiązków służbowych polegających na sprawowaniu właściwego dozoru nad osobą zatrzymaną poprzez jej obserwowanie w celu zapobieżenia wydarzeniom nadzwyczajnym z jej udziałem, w wyniku czego przyczyniła się do ucieczki zatrzymanego, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji (Dz.U. z 2011r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.) w zw. z § 11 ust. 1 pkt 6 w zw. z § 34 ust. 4 Zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009r. w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń (Dz. Urz. KGP z dnia 6 maja 2009r.);

II - w dniu 31 lipca 2013r. we W., dopuściła się naruszenia dyscypliny służbowej w ten sposób, że wprowadziła w błąd Komendanta Miejskiego Policji we W. - insp. J.K., sporządzając wraz ze st. sierż. E.M. notatkę służbową w dniu 31 lipca 2013r. (data na notatce 30 lipca 2013r.), w której podała, że zatrzymany P.C. podczas ucieczki w trakcie doprowadzenia do Pomieszczeń dla Osób Zatrzymanych KMP we W., dokonał naruszenia nietykalności cielesnej policjantki - K.K., czym spowodowała szkodę dla P.Ch., bezpodstawnego oskarżenia go o popełnienie przestępstwa określonego w dyspozycji art. 222 § 1 k.k. i inne, za co w dniu 31 lipca 2013r. przedstawiono mu zarzut popełnienie przestępstwa w toczącym się postępowaniu przygotowawczym Ds. 1669/13 nadzorowanym przez Prokuraturę Rejonową dla W.ia F., tj. o czyn z art. 132. ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji.

Orzeczeniem z dnia [...]Komendant Miejski Policji we W. uznał st. sierż. K.K. winną zarzucanego jej naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzył karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Przedmiotowe orzeczenie doręczono obwinionej w dniu 24 stycznia 2014r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem na oryginale dokumentu. Ponadto orzeczenie to skierowano przesyłką pocztową za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres kancelarii adwokackiej adw. P. S. (ustanowionemu w sprawie obrońcy) mieszczącej się we W. przy ul. Sądowej 4 pok. 24. Przedmiotową przesyłkę odebrała w dniu 29 stycznia 2014r. E.M., kwitując jej odbiór własnoręcznym podpisem wraz z datą i pieczęcią kancelarii adwokackiej.

Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 135f. ust. 6 ustawy o Policji orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obrońcy, jeżeli został ustanowiony. W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej.

Natomiast zgodnie z art. 135k. ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji, od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje prawo wniesienia odwołania w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia. W przedmiotowej sprawie ostatni dzień wymienionego terminu przypada zdaniem organu na dzień 31 stycznia 2014r. z uwagi na doręczenie orzeczenia w pierwszej kolejności obwinionej. Data stempla pocztowego na odwołaniu obrońcy K.K. - adw. P. S. potwierdza, że odwołanie zostało wniesione w dniu 5 lutego 2014r., a więc w ocenie organu z uchybieniem terminu o którym mowa powyżej.

Dlatego, zgodnie z dyspozycją art. 135k. ust. 3 przywołanej ustawy organ postanowił jak wyżej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. na powyższe orzeczenie wniosła K.K. reprezentowana przez pełnomocnika, adw. P. S., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 134i ust. 6 pkt 8 w zw. z art. 135f ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji, wyrażające się udzieleniem błędnego pouczenia o przysługującemu obwinionemu i jego obrońcy uprawnieniu w zakresie terminu do złożenia odwołania od wydanego orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia 23 stycznia 2014r., Nr 1, poprzez nie wskazanie w treści wymienionego orzeczenia zastrzeżenia, iż w razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej.

W konsekwencji powyższego, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy Komendantowi Wojewódzkiemu Policji we W. do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że postępowanie dyscyplinarne wobec funkcjonariusza policji ma charakter postępowania represyjnego, przy czym jest ono postępowaniem wewnętrznym. Zgodnie zaś z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W tym kontekście - nie budzi w ocenie skarżącej wątpliwości, że postępowanie dyscyplinarne prowadzone w oparciu o omawianą regulację stanowi postępowanie quasi karne, do którego stosuje się odpowiednio przepisy procedury karnej, tym bardziej, że zjawisko karania nie ogranicza się wyłącznie do sfery państwowego prawa karnego, zaś najbliższe prawu karnemu jest prawo dyscyplinarne, które wprost uważać można za szczególną gałąź czy rodzajową odmianę prawa karnego.

Skarżąca dodała przy tym, że istota rozstrzygnięć podjętych w tym postępowaniu rodzi prawne skutki o fundamentalnym znaczeniu dla jego uczestników, stąd też podstawowe gwarancje procesowe strony, w tym prawo do prawidłowego i rzetelnego informowania o uprawnieniach i obowiązkach procesowych nabierają szczególnego znaczenia.

W ocenie skarżącej w toku postępowania dyscyplinarnego prowadzonego w stosunku do obwinionej K.K. organ w sposób niedopuszczalny ograniczył stronie prawo do obrony, poprzez nieprawidłowe i niepełne pouczenie o uprawnieniach przysługujących wymienionej i jej obrońcy, skutkujące w efekcie ujemnymi skutkami procesowymi. I tak w ramach wydanego przez Komendanta Miejskiego Policji we W. orzeczenia nr 1, organ I instancji wbrew nałożonemu obowiązkowi wynikającemu z art. 134i ust. 6 pkt 8 ustawy o Policji, nie wskazał w treści pouczenia zastrzeżenia, iż w razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie, termin do złożenia odwołania liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej. Organ ograniczył się jedyne do podania, że od wydanego orzeczenia obwinionemu przysługuje prawo do wniesienia środka odwoławczego w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia, obojętnie przechodząc nad podniesioną kwestią zastrzeżenia wyrażonego w art. 135f ust. 6 ustawy o Policji.

Wobec powyższego, skarżąca wskazała, że mając na względzie podstawowe gwarancje procesowe wynikające z sygnalizowanej specyfiki prowadzonego postępowania, nie budzi wątpliwości, że kierując się dyrektywą zachowania lojalności wobec stron i innych uczestników postępowania, a przez to także prawem do rzetelnego procedowania, a nadto zasadą udzielania niezbędnej informacji prawnej, organ ma szczególny obowiązek informowania o przesłankach uzyskania uprawnienia, jak również pełnego i poprawnego sformułowania pouczeń, o prawidłowej formie i treści, w zgodzie ze stanem prawnym i specyfiką postępowania w takcie jego trwania.

Zdaniem skarżącej z tego obowiązku organ nie wywiązał się należycie, nie zamieszczając w pouczeniu wydanego orzeczenia zastrzeżenia z art. 135f ust. 6 ustawy o Policji, którego udzielenie było nieodzowne dla prawidłowej realizacji uprawnienia strony, co do wniesienia środka odwoławczego.

Niezależnie od podniesionych okoliczności, skarżąca stwierdziła, że podtrzymuje zarzuty i argumentację, która legła u podstaw złożonego odwołania od orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia 23 stycznia 2014r., Nr 1.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia , wniósł o oddalenie skargi.

Nadto organ podkreślił, że w myśl art. 135j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, orzeczenie dyscyplinarne powinno zawierać pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania.

Zdaniem organu odwoławczego, orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia 23 stycznia 2014 r. zawiera wymagane ustawą pouczenie zarówno o prawie do wniesienia odwołania, o terminie w jakim należy je wnieść, jak również o trybie wniesienia odwołania. Orzeczenie to faktycznie nie zawiera pouczenia o zasadzie obliczania terminów, wynikającej z art. art. 135f ust. 6 ustawy, niemniej jednak nie jest to w ocenie organu obowiązkowy element pouczenia o którym mowa w art. 135j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji.

Zdaniem organu, przepis art. 135f ust. 6 ustawy o Policji, nie jest regulacją dotyczącą sposobu wniesienia odwołania, lecz z zakresu sposobu obliczania terminów, stąd pouczenie, o którym mowa w art. 135j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji nie musi zawierać informacji o tym przepisie.

Dalej organ podkreślił, że skarżąca została już wcześniej pouczona o tym przepisie, co jednoznacznie stwierdzono w protokole z jej przesłuchania z dnia 27 września 2013r. (k. 135 akt postępowania dyscyplinarnego), a przy których to czynnościach obecny był także jej obrońca, adw. P.S., co także zostało odnotowane w tym protokole. Ten fakt potwierdza, że organ nie miał już obowiązku dodatkowo szczegółowego pouczania obwinionej o zasadach obliczania terminów w postępowaniu dyscyplinarnym, a pouczenie zawarte w treści orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia 23 stycznia 2014 r. w pełni odpowiada wymogom art. 135j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji.

Nadto organ podkreślił, że obwiniona ustanowiła w postępowaniu dyscyplinarnym obrońcę, będącego adwokatem. Okoliczność ta pozwala zdaniem organu domniemywać, że jako profesjonalny obrońca zna procedurę regulującą postępowanie dyscyplinarne policjantów, w tym w szczególności tak podstawowe kwestie, jak zasady obliczania terminów wynikające z ustawy o Policji. Powoływanie się zatem przez profesjonalnego pełnomocnika na specyfikę prowadzonego postępowania dyscyplinarnego wydaje się całkowicie bezzasadne, gdyż należy założyć, że obwiniona po to właśnie ustanowiła obrońcę, aby zagwarantować sobie pełną realizację przysługującego jej prawa do obrony i oraz pełny profesjonalizm w prowadzeniu jej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Przedmiotem zaskarżenia w rozpatrywanej sprawie jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji, wydane w trybie przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji ( Dz.U. z 2011r., Nr 287, poz.1687 ze zm.).

Wskazać należy, że postępowanie dyscyplinarne policjantów jest szczególnego rodzaju postępowaniem. Nie jest to indywidualna sprawa administracyjna rozpatrywana w formie decyzji administracyjnej. Ustawodawca zdecydował się bowiem na kompleksowe uregulowanie kwestii odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów w Rozdziale 10 w/w ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji, w którym to oprócz materialnoprawnych regulacji zawarł także regulacje procesowe. W związku z tym do postępowania dyscyplinarnego nie stosuje się przepisów postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2007 r., sygn.akt I OSK 1518/06, publ. LEX nr 447371).

Właściwość sądu administracyjnego do kontroli orzeczeń wydanych w postępowaniu dyscyplinarnym w stosunku do funkcjonariuszy Policji wynika jednakże z przepisu art. 3 § 3 p.p.s.a. oraz art. 138 w/w ustawy o Policji.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia 25 lutego 2014r. , Nr 23, narusza przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co powoduje, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie została uwzględniona.

Niesporne jest w sprawie, w wyniku przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego, Komendant Miejski Policji we W. orzeczeniem z dnia 23 stycznia 2014r., Nr 1 - wydanym na podstawie art.135 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji, orzekł o uznaniu skarżącej K.K. winnej naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzył Jej karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Z akt sprawy niewątpliwie także wynika, że skarżąca w toku postępowania dyscyplinarnego korzystała z pomocy ustanowionego obrońcy w osobie adwokata P. S.

Niesporne jest także w sprawie, że zgodnie z treścią art. 135f ust.6 w/w ustawy o Policji, orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej.

Istotny jest przy tym przepis art.135j ust.2 ustawy o Policji, który w sposób taksatywny wylicza elementy, które organ obowiązany jest zamieścić w wydanym w postępowaniu dyscyplinarnym orzeczeniu. I tak orzeczenie takie powinno zawierać:

1) oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego;

2) datę wydania orzeczenia;

3) stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;

4) opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną;

5) rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego;

6) uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia;

7) pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania;

8) podpis, z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego dyscyplinarnego, oraz pieczęć jednostki organizacyjnej Policji.

Niewątpliwe jest w sprawie, że opisane wyżej orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia 23 stycznia 2014r., Nr 1 doręczone zostało tak skarżącej , jak i Jej obrońcy.

Ze znajdujących się w aktach sprawy potwierdzeń odbioru wynika, że doręczenie skarżącej przedmiotowego orzeczenia miało miejsce w dniu 24 stycznia 2014r., natomiast obrońcy skarżącej orzeczenie to doręczone zostało w dniu 29 stycznia 2014r. (k.206).

Odwołanie od opisanego wyżej orzeczenia sporządzone przez obrońcę skarżącej , wysłane zostało przesyłką poleconą w dniu 5 lutego 2014r. (k.213).

Organ odwoławczy opierając na powyższych ustaleniach, wydając zaskarżone postanowienie odmawiające przyjęcia w/w odwołania, stwierdził, że odwołanie skarżącej zostało wniesione z uchybieniem terminu, przyjmując, iż ostatni dzień terminu do wniesienia owego odwołania przypadał na dzień 31 stycznia 2014r., licząc tym samym początek terminu do wniesienia odwołania od dnia doręczenia skarżącej opisanego wyżej orzeczenia organu I instancji, a co miało miejsce w dniu 24 stycznia 2014r. .

Tak jak to już wyżej Sąd podkreślił, cytując wyżej przepis art.135j ust.2 ustawy o Policji, orzeczenie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym winno zgodnie z pkt 7 tegoz przepisu - zawierać, cyt.: "pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania".

Opisane wyżej orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia 23 stycznia 2014r., Nr 1, zawierało zaś pouczenie następującej treści, cyt.: "Od niniejszego orzeczenia obwinionemu przysługuje prawo do wniesienia odwołania do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. za pośrednictwem Komendanta Miejskiego Policji we W., w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia."

Mając na uwadze treść powyższego pouczenia, zawartego w w/w orzeczeniu organu I instancji, Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie miało miejsce uchybienie terminu do wniesienia odwołania, z tej to przede wszystkim przyczyny, iż w pouczeniu tym nie zamieszczono informacji (regulacji) o sposobie liczenia terminów przy składaniu odwołania ( cyt. wyżej art.135f ust.6 zdanie drugie), co pozwala na stwierdzenie, iż owe pouczenie nie było kompletne (pełne).

Powyższe uchybienie jest o tyle istotne, że treść zamieszczonego w orzeczeniu organu I instancji "Pouczenia", cyt.: "(...) przysługuje prawo wniesienia odwołania (...) w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia" - wskazuje, że termin liczony będzie od doręczenia, czyli skoro obrońcy skarżącej orzeczenie organu I instancji doręczone zostało w dniu 29 stycznia 2014r., to w ocenie Sądu , w okolicznościach tej sprawy nie można zarzucić, iż wniesienie odwołania w dniu 5 lutego 2014r. nastąpiło z uchybieniem terminu.

Podkreślić przy tym należy, że osoba, która działa w zaufaniu do organu, uznaje, iż zamieszczone w decyzji – orzeczeniu pouczenie jest prawidłowe, zatem stosując się do niego - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, nie może ponosić z tego powodu szkody.

Wbrew twierdzeniu organu, nie ma tu znaczenia okoliczność, że skarżąca w postępowaniu dyscyplinarnym działała przez profesjonalnego pełnomocnika, skoro omawiana ustawa o Policji nie różnicuje formy orzeczenia wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym w zależności, czy w sprawie działa sam obwiniony, czy też działa wraz z ustanowionym przez siebie obrońcą (pełnomocnikiem), a do którego ustanowienia ma zagwarantowane prawo (art.135 f ust.1 pkt 4a ustawy o Policji).

Podobnie ma się sprawa z podniesioną przez organ w odpowiedzi na skargę okolicznością, że skarżąca już podczas przesłuchania w dniu 27 września 2013r. pouczona została o treści przepisu art. 135f ustawy o Policji, ponieważ czynność przesłuchania jest to niewątpliwie jeden z etapów prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, gdy orzeczenie o ukaraniu jest elementem kończącym (zamykającym) to postępowanie przed organem I instancji i musi ono, jak to już wyżej sąd podkreślił, odpowiadać określonej ustawą formie.

Zważyć przy tym także należy, że zawarcie pouczenia o sposobie liczenia terminów przy składaniu przedmiotowego odwołania była o tyle istotna, iż jest to regulacja szczególna, innymi słowy odmienna niż chociażby w postępowaniu administracyjnym (art.40 § 2 k.p.a. w związku z art.129 § 2 k.p.a.), gdzie zasadą jest 14-dniowy termin do złożenia odwołania, liczony od dnia doręczenia, jak i postępowaniu karnym, gdzie ugruntowany jest pogląd, że, : "jeżeli wyrok z uzasadnieniem zostanie doręczony oskarżonemu i jego obrońcy w różnym czasie, to termin do wniesienia apelacji biegnie zarówno dla oskarżonego, jak i dla jego obrońcy od daty późniejszego doręczenia" (por.J. Grajewski, L.K. Paprzycki, S. Steinborn, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, tom II, art. 425-673, Zakamycze, 2006).

Powyższe ustalenia wskazują zatem, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa, jak i pominięciem zasady " in dubio pro adione ", wynikającej m.innymi tak z przepisu art.45 ust.1 Konstytucji R.P., jak i z przepisu art.6 ust.1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności /Dz.U. z 1993r, Nr 61, poz.284 ze zm./ - w myśl której, w wypadkach wątpliwych należy wypowiadać się na rzecz otwarcia drogi do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez niezawisły Sąd.

Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne, a także wyrok tut. Sądu zapadły w dniu 2 października 2014r. w sprawie oznaczonej sygn.akt IV S.A./Wr 267/14, wydany w podobnej sprawie i w identycznym stanie prawnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit.a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt I w sentencji. Klauzula zawarta w pkt. II sentencji wynika z przepisu art. 152 przywołanej ustawy. O kosztach orzeczono zaś na podstawie art. 200 tejże ustawy.

H.B.13.11.2014 r.