Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 530/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia H. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 447/17 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. C. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 447/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił H. C. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie Sąd pierwszej instancji wskazał, że istotnie, jak twierdzi skarżący, zaprzestanie prowadzenia działalności rolniczej, będącej źródłem dochodów nie tylko dla samego rolnika, ale także dla jego rodziny i zatrudnionych przez niego osób, może powodować stan, w którym wystąpi szkoda niemożliwa do zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również niedająca możliwości przywrócenia rzeczy do pierwotnego stanu. Niemniej jednak, zdaniem WSA, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Zdaniem Sądu I instancji skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania decyzji. Lakoniczne stwierdzenie strony o możliwości zaistnienia problemów finansowych mogących skutkować zakończeniem prowadzonej działalności rolniczej, nie znajduje potwierdzania w aktach sprawy. Do wniosku nie załączono bowiem żadnych dokumentów mogących uprawdopodobnić wystąpienie wskazanych skutków wykonania decyzji, co pozwoliłoby Sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu jej wykonania na dalszą działalność skarżącego. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się zaś odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości przychodów i wydatków, posiadanych środkach pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych a także sytuacji rodzinnej. Takich danych skarżący nie przedłożył. Nie można tym samym zweryfikować, czy skarżący rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny miał również na uwadze, że wykonanie zaskarżonej decyzji – związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ma charakter odwracalny. Zatem w sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej istnieje oczywista możliwość zwrotu stronie skarżącej kwoty orzeczonej w decyzji.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł H. C., zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: ppsa) poprzez jego błędne niezastosowanie podczas gdy w sprawie zachodzi w stosunku do skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że mając na uwadze trudną sytuację finansową skarżącego i szereg toczących się w jego sprawach postępowań, zachodzą wobec niego przesłanki z art. 61 § 3 ppsa. Dalej wskazano, że trudno wyobrazić sobie gorszy skutek jaki nieść może ze sobą zaskarżona decyzja dla rolnika prowadzącego gospodarstwo rolne, aniżeli możliwość zaprzestania jego prowadzenia. Ta wywierać ma bowiem realny wpływ na życie osobiste skarżącego i całej jego rodziny. Autor zażalenia stwierdził, że skarżący od kilkudziesięciu lat prowadzi wyłącznie działalność rolniczą i trudno byłoby mu odnaleźć się w zmienionej rzeczywistości, w której musiałby podjąć pracę na zasadach podporządkowania się pracodawcy. Unicestwienie gospodarstwa rolnego skarżącego spowoduje także niekorzystne skutki dla zatrudnianych przez niego osób oraz wpłynie na wywiązywanie się przez niego z aktualnie zaciągniętych zobowiązań, a tym samym konieczność poniesienia kar umownych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ppsa katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co zasługuje na szczególne podkreślenie w sprawie, obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zatem zobligowana do wykazania, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

Sąd I instancji prawidłowo przytoczył treść przepisu art. 61 § 3 ppsa i poprawnie przeanalizował treść wniosku skarżącego, badając go pod kątem możliwości wystąpienia przesłanek, o których mowa we wskazanym przepisie, tj. możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W stanie sprawy Sąd I instancji nie uznał zasadności złożonego wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej ze względu na brak wykazania okoliczności obrazujących sytuację skarżącego. Ocenę tę Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za prawidłową.

Skarżący w uzasadnieniu zażalenia nie podważał prawidłowości przyjęcia, że tylko konkretne dane przedstawione we wniosku mogłyby dać Sądowi I instancji możliwość dokonania oceny wniosku i ewentualnie wtedy dopiero uznać go za skuteczny. W ocenie skarżącego jego argumenty dotyczące trudnej sytuacji finansowej i szeregu toczących się postępowań, ryzyka unicestwienia gospodarstwa rolnego skarżącego oraz w konsekwencji niekorzystnych skutków dla zatrudnianych przez niego osób, w całości wyczerpują obowiązek wykazania przesłanek z art. 61 § 3 ppsa.

Zaprezentowana w środku prawnym argumentacja nie zasługuje na aprobatę. Zarówno bowiem z wniosku, jak i z zażalenia nie można wywieść, jaka w istocie jest kondycja finansowa skarżącego i czy rzeczywiście brak zastosowania ochrony tymczasowej w niniejszym postępowaniu skutkowałby wystąpieniem konsekwencji opisanych w art. 61 § 3 ppsa, w tym na przykład niebezpieczeństwem zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolniczego. Z wniosku skarżącego nie wynikają dane obrazujące choćby poziom zgromadzonych przez niego środków, dochodu, czy też jakie są – choćby w przybliżeniu – wydatki przeznaczane na utrzymanie gospodarstwa rolnego i osób pozostających ze skarżącym w gospodarstwie domowym. Skarżący nie załączył również do wniosku żadnej dokumentacji.

Ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od sądowej oceny okoliczności poszczególnych przypadków, ocena ta wymaga natomiast dla swej miarodajności dysponowania przez sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy (i poparcia ich - przez stronę - dowodami w postaci dokumentów źródłowych), dopiero bowiem ich konfrontacja z ewentualnymi wynikającymi z zaskarżonej decyzji konsekwencjami, może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Trzeba mieć też na uwadze, że wykonanie decyzji zobowiązującej do uiszczenia określonej kwoty pieniężnej zawsze będzie wywierało określone skutki finansowe dla strony, zaś instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania decyzji, lecz jedynie przed takimi, które nie mogłyby zostać odwrócone przez ewentualne wygranie sporu sądowego. Tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków stanowi przesłankę umożliwiającą skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że okoliczności przedstawione przez skarżącego nie przesądzają o spełnieniu przesłanki do przyznania ochrony tymczasowej, w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie należy zauważyć, że sąd ma prawną możliwość zmiany bądź uchylenia w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.