Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1239/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Sędziowie Sędzia WSA Tamara Dziełakowska,, Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.), Protokolant Marta Went, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 sierpnia 2003r. Nr [...] Burmistrz Miasta na podstawie art. 40 ust. 3, art. 43, art. 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. uchwalonego przez Radę Miejską uchwałą Nr [...] z dnia 24 listopada 1994r. ogłoszoną w Dz. Urz. Województwa Elbląskiego Nr 15 poz. 74 z dnia 9 grudnia 1994r.po rozpatrzeniu wniosku J. Ś. i R. S. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego o powierzchni sprzedażowej ok. 8000 m2 wraz z zapleczem komunikacyjnym złożonym z dróg oraz przestrzeni parkingowej z ok. 250 miejscami postojowymi na działce geodezyjnej nr [...] przy ul. [...] w K..

W uzasadnieniu stwierdzono, że J. Ś. i R. S. wystąpili z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie centrum handlowo-usługowego na działce geodezyjnej nr [...] przy ul. [...] w K.. Dnia 18.09.2000r.wniosek został rozszerzony o stację paliw oraz określono powierzchnię zabudowy na 2000-3000 m 2 .

Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta K. działka nr [...] znajduje się w jednostce [...], gdzie obowiązuje strefa G1 (gospodarcza): działalność gospodarcza szeroko pojęta, w tym m. in. produkcja, magazynowanie, usługi, bazy zaplecza technicznego, bazy komunikacyjne oraz urządzenia inżynierskie itp. Warunki zabudowy w zakresie linii zabudowy, parametrów fasad budynków i akcentowania granicy trenów publicznych dla strefy G1 położonych w sąsiedztwie stref mieszkaniowych wymagają nawiązania do warunków zabudowy stref mieszkaniowych j.w. Dopuszcza się inne warunki niż wymienione powyżej w przypadku opracowania urbanistycznego.

Z uwagi na fakt, że planowane zmierzenie inwestycyjne wymagać będzie innych warunków niż dla położonej w sąsiedztwie strefy mieszkaniowej M1 i jednocześnie działając na wniosek strony Zarząd Miejski na posiedzeniu w dniu 2.11.2000r. podjął uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia opracowania urbanistycznego na teren położony przy ul. Żwirowej z przeznaczeniem na budowę centrum handlowo- usługowego. W dniu 10.11.2000r. zostało zawieszone postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania dla inwestycji do czasu sporządzenia opracowani urbanistycznego. Na postanowienie to strony nie wniosły zażalenia. Opracowanie ukończone zostało w marcu 2001r.

Jednocześnie w dniu 15.03.2001r. weszła w życie ustawa o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2001, Nr 14, poz. 124), w której w art. 2 jest mowa, że do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się jej przepisy. Ponadto zaczął obowiązywać art. 13 ust. 1 pkt 5 znowelizowanej ustawy stanowiący, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządza się obowiązkowo dla obszaru, na którym przewiduje się budowę obiektów handlowych, o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m2 – w gminach o liczbie mieszkańców ponad 20.000. W związku z tym, aby umożliwić wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem, na podstawie art. 31a ust. 1 i 2 ustawy w sierpniu 2001r. została sporządzona "Analiza terenów przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod usługi i handel w zakresie możliwości ich wykorzystania pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000m2" oraz "Prognoza skutków budowy obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000m2 dla rynku pracy, komunikacji, istniejącej sieci handlowej oraz zaspokojenia potrzeb i interesów konsumentów".

W dniu 21.09.2001r. wnioskodawcy dokonali zmiany pierwotnego wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, informując, że zamierzenie inwestycyjne będzie polegało na budowie pawilonu handlowego o powierzchni sprzedażnej ok. 8000 m2 wraz z zapleczem komunikacyjnym złożonym z dróg oraz przestrzeni parkingowej z ok. 250 miejscami postojowymi.

W oparciu o wymagane prawem opracowania został sporządzony projekt uchwały o przystąpieniu do sporządzenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. dla terenu położonego przy ul. [...]z przeznaczeniem pod budowę obiektu handlowego o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000m2 . W dniu 27 czerwca 2002r. na sesji Rady Miejskiej nie podjęła uchwały, co powoduje, że nie jest możliwym wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem.

W zaistniałej sytuacji w dniu 31.07.2002r. organ podjął postępowanie i odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

W odwołaniu od tej decyzji R. S. zarzucił rażące naruszenie prawa tj. art. 31a ust. 4 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) przez odmowę ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mimo niepodjęcia przez Radę Miasta uchwały o przystąpieniu do sporządzenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w terminie określonym w tym przepisie. Na tej podstawie wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z wnioskiem.

Odwołujący wskazał, że Rada Miasta na sesji w dniu 27 czerwca 2002r. nie podjęła uchwały o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegającej na wprowadzeniu zakazu budowy obiektów handlowych - projekt uchwały przedłożony przez Burmistrza został odrzucony. W tym stanie rzeczy znajduje zastosowanie art. 31a ust. 4 o zagospodarowaniu przestrzennym a contrario w zw. z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zatem Burmistrz Miasta zobowiązany był do wydania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z wnioskiem, gdyż wniosek jest zgodny z obowiązującym dla tego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Decyzją z dnia 28 lipca 2003r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 2 Kpa uchyliło decyzję Burmistrza Miasta z dnia 12 sierpnia 2002r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 31a ust. 2 , gdyż nie dokonał przed wydaniem decyzji analizy terenów przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod usługi i handel w zakresie możliwości ich wykorzystania pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000m2 . Sporządzenie takiej analizy jest obligatoryjne w sytuacji gdy plan nie przewiduje budowy obiektu handlowego powyżej 2000m2 (jak w przypadku niniejszej sprawy) a złożony został wniosek o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy wskazał nadto, że w toku postępowania międzyinstancyjnego Rada Miejska uchwałą Nr [...] z dnia 23 grudnia 2002r. przystąpiła do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. obejmującego teren położony przy ul. [...]- działka nr [...], wprowadzając dla wskazanej nieruchomości przeznaczonej pod działalność gospodarczą, zakaz budowy obiektu handlowego o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m2.

W skardze na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. S. zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy przez ustalenie w sprzeczności ze stanem faktycznym, że organ I instancji przed wydaniem nie dokonał analizy terenów przeznaczonych w planie pod handel i usługi, mimo że analizę taką na zlecenie Gminy Miasta opracowano w sierpniu 2001r. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

Skarżący wskazał, że Rada Miasta w terminie określonym w art. 31a ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie podjęła uchwały o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegającej na wprowadzeniu zakazu budowy obiektów handlowych mimo wniosku Burmistrza Miasta skierowanego do Rady wraz z analizą określoną w art. 31a ust. 1 ustawy. W tym stanie rzeczy znajduje zastosowanie art. 31a ust. 4 o zagospodarowaniu przestrzennym a contrario w zw. z art. 43 ustawy, zatem Burmistrz Miasta zobowiązany był do wydania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z wnioskiem, gdyż wniosek jest zgodny z obowiązującym dla tego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W przypadku, gdy w planie zagospodarowania przestrzennego nie przeznaczono obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 – a taka sytuacja istnieje w planach miasta K.– i złożony został wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zastosowanie znajduje art. 31a ustawy. Z treści § 4 tego artykułu wynika natomiast jednoznacznie, że jeżeli rada gminy w terminie w nim określonym nie podejmie uchwały o przystąpieniu do zmiany planu – art. 45 ust. 1 ustawy nie znajduje zastosowania. Brak jest zatem podstaw do zawieszenia postępowania, a zgodnie z art. 43 ustawy organ winien wydać decyzję zgodną z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Termin określony w art. 31a ustawy jest terminem prawa materialnego, a nie terminem procesowym, zatem niedotrzymanie terminu powoduje określone skutki prawne, które organ rozstrzygający sprawę winien uwzględnić. Stanowisko takie potwierdza wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 lutego 2002r. sygn. akt K 27/00 (OTK 2001/2/29).

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.

J. Ś. złożył skargę o identycznej treści. W odpowiedzi na jego skargę organ odwoławczy wniósł również o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2006r. sprawa ze skargi J. Ś. sygn. akt IISA/Gd 1257/03 została połączona do wspólnego prowadzenia ze sprawą ze skargi R. S. sygn. akt IISA/Gd 1239/03.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe.

Podstawę rozstrzygnięcia organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717).

Art. 45 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że dla obszarów, dla których, zgodnie z art. 13 ust. 1, istnieje obowiązek sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zawiesza się do czasu uchwalenia planu.

W art. 13 ust. 1 określone zostały obszary, dla których obligatoryjne jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W szczególności zaś, stosownie do punktu 5 art. 13 ust. 1, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządza się obowiązkowo dla obszaru, na którym przewiduje się budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1.

Art. 10 ust. 1 określa treść planu miejscowego stanowiąc, że w planie ustala się w zależności od potrzeb przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, w tym tereny, które mogą być przeznaczone pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 1.000 m2 - w gminach o liczbie mieszkańców do 20.000, oraz o powierzchni sprzedażowej powyżej 2.000 m2 - w gminach o liczbie mieszkańców ponad 20.000.

Wskazać jednakże należy, że punkt 5 został dodany do art. 13 ust.1 z dniem 15 marca 2001r. przez ustawę z dnia 13 lipca 2000r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 14, poz. 124). Na mocy tej ustawy uległa również zmianie z dniem 15 marca 2001 r. treść art. 10 ust. 1 poprzez dodanie terenów, które mogą być przeznaczone pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 1.000 m2 - w gminach o liczbie mieszkańców do 20.000, oraz o powierzchni sprzedażowej powyżej 2.000 m2 - w gminach o liczbie mieszkańców ponad 20.000. Nadto ustawą tą został dodany art. 31a, który stanowi, że:

1. jeżeli w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie przeznaczono terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, zarząd gminy może dokonać analizy terenów przeznaczonych w tym planie pod usługi i handel w zakresie możliwości ich wykorzystania pod budowę tych obiektów. Analizy dokonuje się na podstawie prognozy skutków budowy obiektów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, dla rynku pracy, komunikacji, istniejącej sieci handlowej oraz zaspokojenia potrzeb i interesów konsumentów,

2. zarząd gminy jest obowiązany do dokonania analizy, o której mowa w ust. 1, jeżeli został złożony wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pod budowę obiektu handlowego określonego w art. 10 ust. 1 pkt 1 albo dla zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego z przeznaczeniem na taki obiekt,

3. analizę wraz z prognozą zarząd gminy przekazuje radzie gminy ze stosownym wnioskiem. Wniosek może dotyczyć w szczególności zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegającej na wprowadzeniu zakazu budowy obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1,

4. jeżeli rada gminy, w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku przez zarząd gminy, podejmie uchwałę o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepis art. 45 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

Nowe przepisy znalazły zastosowanie w sprawach wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 13 lipca 2000r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 14, poz. 124) stosownie do treści art. 2 tej ustawy.

Z dniem 27 października 2002r. uległa nadto zmianie treść tego artykułu 31 a poprzez zmianę organu dokonującego analizy. Na mocy art. 58 ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (Dz. U. Nr 113, poz. 984) właściwym w tym zakresie stał się mianowicie wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

Przede wszystkim stwierdzić należy, że art. 31a odnosi się tylko i wyłącznie do terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy, a mianowicie obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 1.000 m2 - w gminach o liczbie mieszkańców do 20.000, oraz o powierzchni sprzedażowej powyżej 2.000 m2 - w gminach o liczbie mieszkańców ponad 20.000 tzw. wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. Jest to zatem regulacja szczególna. Z treści tegoż artykułu wynika w sposób jednoznaczny, że art. 45 ust. 1 znajduje odpowiednie zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy rada gminy w terminie 2 miesięcy od przekazania jej analizy wraz z prognozą i stosownym wnioskiem podejmie uchwałę o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że nie jest możliwe zastosowanie art. 45 ust.1 ustawy w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wielkopowierzchniowego obiektu handlowego w innych przypadkach, a więc w razie podjęcia takiej uchwały po upływie terminu.

Wskazać przy tym należy, że jeżeli we wskazanym w art. 31a ust. 4 terminie rada gminy nie podejmie uchwały o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie ma przeszkód do wydania żądanej decyzji na podstawie obowiązującego planu miejscowego (tak: E. Radziszewski, Komentarz do ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2002, str.84, Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2001r., K 27/00, OTK 2001/2/29).

W niniejszej sprawie wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla centrum handlowego został złożony przez J. Ś. i R. S. w dniu 30 sierpnia 2000r. Wniosek ten sprecyzowano w dniu 19 września 2000r. poprzez określenie powierzchni zabudowy centrum handlowo-usługowego na 2000-3000 m2. Ostatecznie zaś wnioskodawcy skonkretyzowali wniosek w piśmie z dnia 19 września 2001r. wskazując, że zamierzenie inwestycyjne będzie polegało na budowie pawilonu handlowego o powierzchni sprzedażnej ok. 8000 m2. Z akt administracyjnych, w tym uzasadnienia decyzji Burmistrza Miasta z dnia 12 sierpnia 2003r., wynika, że w związku ze zmianą przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i wejściem w życie art. 13 ust. 1 pkt 5 oraz art. 31a w sierpniu 2001r. została sporządzona "Analiza terenów przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod usługi i handel w zakresie możliwości ich wykorzystania pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000m2 " oraz "Prognoza skutków budowy obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000m2 dla rynku pracy, komunikacji, istniejącej sieci handlowej oraz zaspokojenia potrzeb i interesów konsumentów". Z akt administracyjnych wynika nadto, że w dniu 14 marca 2002r. oraz ponownie w dniu 13 czerwca 2002r. Zarząd Miejski pozytywnie zaopiniował projekt uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. obejmującego teren położony przy ul. [...] oraz teren przy ul. [...] i przekazał projekt ten do Biura Rady Miejskiej. Natomiast w dniu 27 czerwca 2002r. odbyła się [...]Sesja Rady Miejskiej w K., której porządek obejmował podjęcie uchwały w tej sprawie. W trakcie tejże sesji Rada Miejska nie podjęła uchwały o przystąpieniu do zmiany planu miasta obejmującego teren położony przy ul. [...] i teren przy ul. [...].

Tylko podjęcie przez Radę Miejską uchwały w dniu 27 czerwca 2002r. o przystąpieniu do zmiany planu uprawniałoby organ orzekający w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego do zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia planu na podstawie art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31a ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Niepodjęcie w dniu 27 czerwca 2002r. uchwały o przystąpieniu do zmiany planu nie tamowało biegu postępowania w sprawie. Podjęcie natomiast przez Radę Miejską w dniu 23 grudnia 2002r. uchwały Nr [...] o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. obejmującego m.in. teren położony przy ul. [...] (działka nr [...] z przeznaczeniem pod działalność gospodarczą z wprowadzeniem zakazu budowy obiektu handlowego o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m2 pozostaje również bez wpływu na tok postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.

Organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z powodu niepodjęcia przez Radę Miasta uchwały o przystąpieniu do zmiany planu nie odnosząc się w ogóle do treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. dla terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym. Sprawa natomiast powinna być rozstrzygnięta w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K..

Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan ten, w świetle art. 7 powołanej ustawy, jest przepisem gminnym, czyli stanowi on tzw. prawo miejscowe obowiązujące na terenie, którego dotyczy. Zgodność bądź niezgodność z tym planem projektowanego zamierzenia inwestycyjnego jest podstawowym kryterium rozstrzygnięcia w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Art. 43 tej ustawy stanowi, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2. Zgodnie natomiast z treścią art. 42 decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa:

1) rodzaj inwestycji,

2) warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony,

3) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych,

4) warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich,

6) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali,

7) okres ważności decyzji.

Powyższe przepisy wyznaczają zakres postępowania niezbędnego dla rozpatrzenia przez organ wniosku. Omawiana decyzja wytycza ogólne podstawowe kierunki projektowanej inwestycji budowlanej, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom, przewidzianym w prawie budowlanym i przepisach o warunkach technicznych. Dokonanie tych ustaleń na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest niezbędne dla ustalenia warunków w zakresie zabudowy, które będą obowiązujące dla inwestora, projektanta budowy i organu nadzoru budowlanego przy sporządzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organ odwoławczy winien był uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozstrzygnięcia z uwzględnieniem powyższych uwag, jako że w toku postępowania przed organem I instancji nie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające niezbędne do wydania orzeczenia.

Zgodnie z art. 138 § 1 i 2, organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania w sprawie, w zależności od dokonanej oceny prawidłowości decyzji pierwszoinstancyjnej, może wydać decyzję utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy, uchylającą zaskarżoną decyzję i orzekającą co do istoty sprawy bądź uchylającą zaskarżoną decyzję i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Z art. 138 § 2 Kpa wynika, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Przewidziany natomiast w art. 138 § 1 pkt 2 Kpa obowiązek zastosowania instytucji reformacji i orzeczenia co do istoty sprawy w sytuacji stwierdzenia wadliwości decyzji organu I instancji, istnieje wówczas, gdy dokonujący kontroli organ II instancji nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby prowadzenia postępowania w znacznym zakresie.

W ocenie Sądu organ II instancji niezasadnie uznał, że w postępowaniu przed organem I instancji nie przeprowadzono wymaganej art. 31a ust. 2 analizy terenów przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod usługi i handel w zakresie możliwości ich wykorzystania pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000m2 . Uchybienie to nie miało jednakże wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zgodnie natomiast z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania jedynie gdy mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na fakt, że rozstrzygnięcie sprawy wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie, zasadne było uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym.