Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 3207/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 14 września 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędziowie: WSA Włodzimierz Kubik Asesor WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: st. referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2005 roku, sprawy ze skargi "[...]" Spółki Akcyjnej w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...]roku skarżąca Spółka "[...]" S.A. z siedzibą w W. zwróciła się do Urzędu Miasta w K. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji określonej w tym wniosku, jako wolnostojący nośnik reklamowy o powierzchni ekspozycji 3 x 6m w K. przy ulicy K., na działce nr [...].

Rozpoznając ten wniosek Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...]roku, Nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta K. teren planowanej inwestycji określony został symbolem "[...]", co oznacza: "ul. M. – ul. B., ul. K. Projektowana realizacja w latach [...]". Wskazując na taki zapis planu zagospodarowania stwierdzono, iż lokalizacja inwestycji na wskazanym terenie jest sprzeczna z ustaleniami planu, co skutkuje odmową ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z art. 46a ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Dodatkowo organ wskazał, że pismem z dnia [...] roku lokalizacja inwestycji została negatywnie zaopiniowana przez Miejski Zarząd Ulic i Mostów.

W odwołaniu skarżąca powołała się na pismo Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K. z dnia [...] roku, z którego wynika możliwość dopuszczenia umieszczenia tablicy reklamowej na wskazanym terenie. Wskazała, że w dniu [...] roku zawarła z Gminą K. przedwstępną umowę użytkowania części przedmiotowego terenu na cele zainstalowania nośnika reklamowego. Odnosząc się do pisma MZUiM z [...] roku, skarżąca podniosła, iż zmiana stanowiska zarządcy drogi nastąpiła wyłącznie w związku z planami realizacji przez Gminę inwestycji polegającej na budowie ekranów akustycznych wzdłuż ulicy K. Stwierdziła przy tym, że planowana inwestycja umieszczenia nośnika reklamowego nie koliduje z inwestycją gminną, albowiem zachowany zostanie warunek odległości 10m od krawędzi jezdni. Wskazując na powyższe okoliczności i powołując się na art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji.

Rozpoznając to odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2000 roku, Nr 71, poz. 838 z późn. zm.), a w szczególności na art. 35 tej ustawy. Stwierdził, że rezerwacji terenu pod budowę lub modernizację dróg dokonuje się poprzez odmowę wydawania zezwoleń budowlanych, a zagospodarowanie takiego terenu możliwe jest za zezwoleniem właściwego organu po zasięgnięciu opinii zarządcy drogi. Dalej organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że pismo MZUiM z dnia [...]roku stanowiło negatywną opinię odnośnie planowanej inwestycji, a tym samym anulowało ono wcześniejsze stanowisko z dnia [...]roku.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała na kolejne pismo Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K. z dnia [...] roku dopuszczające możliwość uzgodnienia przedmiotowej konstrukcji reklamowej, warunkując to stosownymi uzgodnieniami z Wydziałem Inwestycji Urzędu Miejskiego w K. oraz na pismo tegoż Wydziału z dnia [...]roku uzgadniające planowane przedsięwzięcie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do wskazanych w skardze uzgodnień, organ odwoławczy podniósł, że nie mogły one być uwzględnione w toku postępowania administracyjnego, albowiem zapadły po wydaniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazać należy w pierwszej kolejności, że sądy administracyjne powołane zostały do kontroli legalności decyzji administracyjnych, a kontrola ta polega na badaniu zgodności zaskarżonych aktów z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają uregulowaniom prawnym obowiązującym w datach ich wydania. Sąd nie dopatrzył się także takiego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

W dacie orzekania przez organy administracji nie obowiązywała już ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 roku nr 15, poz. 139 z późn. zm.), albowiem została uchylona na mocy przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), która to ustawa weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 roku. Jednakże na mocy art. 85 ust. 1 tej ostatniej ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Zatem w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy z 1994 roku, albowiem postępowanie w sprawie wszczęte zostało przed dniem 11 lipca 2003 roku.

Zgodnie z przepisem art. 40 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej ustawą, w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W toku postępowania administracyjnego bezspornie ustalono, że teren, na którym planowana jest inwestycja, był oznaczony, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. symbolem "[...] - ul. M. – ul. B., ul. K. Projektowana realizacja w latach [...]". Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że na podstawie takiego zapisu planu należało uznać ten teren, jako zarezerwowany pod przyszłą budowę lub modernizację dróg w rozumieniu art. 35 ust. 1 ustawy o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W takiej sytuacji zarezerwowany pas terenu mógł być wykorzystany na cele rolnicze lub gospodarcze o tymczasowym charakterze, za zezwoleniem właściwego organu, po zasięgnięciu opinii zarządu drogi. W zarezerwowanym pasie terenu mogły być wznoszone tylko tymczasowe budynki lub konstrukcje budowlane; ich usunięcie w wypadku budowy lub modernizacji drogi następowało na koszt właściciela, bez odszkodowania (art. 35 ust. 2 i 3 ustawy o drogach publicznych).

Przyznać należy, że planowana przez skarżącą inwestycja spełniała warunek tymczasowej konstrukcji budowlanej w rozumieniu powołanego przepisu. Wydanie jednak pozytywnej decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uzależnione było od pozytywnej opinii zarządu drogi. W niniejszej sprawie takim zarządem na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych jest Miejski Zarząd Ulic i Mostów w K. W dacie wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji wiążące w sprawie było stanowisko tego Zarządu wyrażone w piśmie z dnia [...]roku. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje wcześniejsze stanowisko z [...] roku, jak również powoływana przez skarżącą umowa przedwstępna z [...]roku, albowiem decyzja w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogła być wydana wyłącznie w oparciu o aktualną opinię zarządu drogi. Opinia ta mogła być przez ten zarząd zmieniana w zależności od okoliczności występujących w danym momencie czasowym. Umowa użytkowania części terenu mogła mieć w procesie inwestycyjnym znaczenie tylko w zakresie, w jakim inwestor był zobowiązany do wykazania prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie miało znaczenia.

Skarżąca dopiero w skardze do Sądu wskazuje późniejsze, pozytywne uzgodnienia z zarządem drogi. Podkreślić jednak należy, że uzgodnienie z dnia [...] roku, jakkolwiek wydane zostało przed wydaniem zaskarżonej decyzji, to jednak było uzgodnieniem warunkowym, uzależniającym pozytywną opinię od stanowiska Gminy, jako inwestora ekranów akustycznych. Ten warunek spełniony został dopiero w dniu [...]roku (pismo Wydziału Inwestycji UM w K.), a więc po wydaniu zaskarżonej decyzji.

Organy administracji przy rozstrzyganiu spraw indywidualnych zobowiązane są do uwzględniania stanu prawnego i faktycznego, jaki istnieje w dacie orzekania, co powoduje w niniejszej sprawie, że w ocenie Sądu decyzje poddane kontroli sądowej wydane zostały bez naruszenia prawa, co z kolei na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), skutkować musiało oddaleniem skargi.