Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 113/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 6h i art. 60
journal: Dz.U. 2017 poz 1289
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski, sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca),, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2018r. sprawy ze skargi A. K. i P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2016 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A. i P. K., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia "[...]" w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2016 r..

Z przedstawionych do kontroli Sądu w związku ze skargą na decyzję organu II instancji akt sprawy wynika, że Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z dnia "[...]" określił A. i P.K. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2016 r. w kwocie 260 zł. W uzasadnieniu powołał § 2 uchwały Nr "[...]"Rady Miejskiej z dnia "[...]" w sprawie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno – wypoczynkowe (Dz. Urz. "[...]"). Wskazał, że pomimo upływu terminu z dniem 30 kwietnia 2016 r., A. i P. K. nie złożyli pierwszej deklaracji za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ ustalił, iż zawarli Oni z Nadleśnictwem umowę Nr "[...]" na dzierżawę w okresie od 12 lutego 2003 r. do 31 grudnia 2032 r. domku kempingowego w miejscowości O., na wyodrębnionej części działki oznaczonej numerem geodezyjnym "[...]", obręb ewidencyjny "[...]", Gmina "[...]". Byli zatem w myśl art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2017 r., poz. 1289 ze zm., dalej jako: "u.c.p.g.") podmiotami władającymi nieruchomością i ciążył na nich obowiązek złożenia deklaracji za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało jak podstawę prawną treść art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 6h i art. 60 u.c.p.g.. Wskazało, że ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 87), która weszła w życie z dniem 1 lutego 2015 r., wprowadziła zmianę w sposobie ustalania opłaty od nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno - wypoczynkowe. Dodano do niej bowiem art. 6j ust. 3b u.c.p.g., zgodnie z którym w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno – wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno - wypoczynkowe. Na mocy powyższego przepisu Rada Miejska uchwałą nr "[...]" z dnia "[...]" (Dz. Urz. Woj. "[...]") ustaliła ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno-wypoczynkowe jedynie przez część roku, jeżeli odpady nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny w wysokości 260 zł (§ 1 ust. 2 uchwały). Ponadto wskazaną wyżej uchwałą nr "[...]" z dnia "[...]" Rada Miejska ustaliła wzór deklaracji za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wskazując w § 2, iż właściciele nieruchomości powinni złożyć pierwszą deklarację w terminie do 30 kwietnia 2016 r.. W przedmiotowej sprawie deklaracja została złożona w dniu 2 maja 2016 r., przy czym nie wskazano w niej ani sposobu zbierania odpadów, ani wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Obowiązek złożenia deklaracji i wykazania w niej sposobu zbierania odpadów i wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie został dopełniony, wobec czego organ I instancji prawidłowo określił wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2016 r..

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji podniósł, że zgodnie z przepisami u.c.p.g., opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje z mocy samego prawa. Sposób ustalenia jej wysokości opiera się na systemie deklaracji, w której podmiot zobowiązany samodzielnie oblicza wysokość opłaty. Ma ona charakter publicznoprawny i jest oderwana od faktycznej ilości wytwarzanych odpadów. Obowiązek uiszczenia jest zaś związany z samym posiadaniem nieruchomości, a nie z faktem powstawania odpadów, czy ich odbieraniem. Dla wysokości opłaty nie ma również znaczenia czas wykorzystania nieruchomości w roku kalendarzowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący podnieśli zarzut naruszenia art. 7, art. 8 § 1 i § 2, art. 77 § 1 w związku z art. 80 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257) oraz art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.).

Przedstawiając w uzasadnieniu powyższych zarzutów dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, skarżący podnieśli, że nieruchomość stanowi niewielki domek letniskowy o powierzchni 29,28 m², posadowiony na gruncie leśnym dzierżawionym od Nadleśnictwa. Domek ten usytuowany jest nieopodal leśniczówki D. w leśnictwie C., oddział "[...]", na niewydzielonej części działki "[...]", na której znajduje się jeszcze kilkanaście innych domków stanowiących własność osób, które zawarły z Nadleśnictwem umowy dzierżawy. Skarżący korzystają z nieruchomości wyłącznie prywatnie, w okresie od czerwca do października i nie jest ona użytkowana w celach komercyjnych. Pobyty są nieregularne i krótkotrwałe. Trwają zazwyczaj kilka dni (najczęściej od piątku do niedzieli) i służą wyłącznie własnym celom rekreacyjno – wypoczynkowym. Skarżący podali, że w 2016 r. spędzili w domku łącznie nie więcej niż 10 dni. Ich pobyty nie mają charakteru zamieszkania, tj. dłuższego przebywania z zamiarem prowadzenia gospodarstwa domowego na tej nieruchomości. Z racji położenia nieruchomości oraz konstrukcji budynku (drewniana, szkieletowa), a także z uwagi na wyłącznie rekreacyjny cel pobytu, skarżący przywożą przetworzone produkty spożywcze z miejsca zamieszkania w G., a niewykorzystane wraz z opakowaniami zabierają z powrotem z uwagi na ryzyko zwabienia gryzoni i owadów do domku w czasie ich nieobecności. Nie wytwarzają odpadów komunalnych na nieruchomości. Opakowania produktów wykorzystywanych na nieruchomości stają się bowiem odpadami komunalnymi w miejscu zamieszkania w G., gdzie skarżący ponoszą już opłaty związane z zagospodarowaniem odpadów komunalnych. Skarżący wskazali, że uiszczają podatek leśny i od nieruchomości, a także solidarnie z pozostałymi właścicielami domków partycypują we wspólnych kosztach utrzymania ładu i porządku na działce.

Jak podniesiono w skardze, rozpatrując materiał dowodowy organ administracji publicznej nie uwzględnił wyjaśnień w kwestii złożonej deklaracji, jak również faktu znikomej częstotliwości pobytów w domku letniskowym, braku wytwarzania odpadów komunalnych w trakcie tych pobytów oraz faktycznego uiszczania opłaty w miejscu zamieszkania. Skarżący zwrócili też uwagę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr "[...]" z dnia "[...]" wydaną w sprawie G.C., który dzierżawi grunt leśny i jest właścicielem domku letniskowego w sąsiedztwie skarżących. Podnieśli, że wbrew zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, organ odwoławczy postąpił odmiennie w podobnej sprawie, w której uchylił decyzję organu I instancji i nakazał zbadanie okoliczności dotyczących sposobu wykorzystania miejsca oraz ustalenie, czy na nieruchomości są wytwarzane odpady. Stan faktyczny w obu sprawach jest zaś identyczny, podobnie jak sposób wypełnienia oraz wyjaśnienia deklaracji. Pomimo to w odstępie zaledwie kilku dni zostały wydane dwie zupełnie różne decyzje, oparte na odmiennej argumentacji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretował i nie naruszył zasad uznawania określonych faktów za udowodnione.

Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, postanowienie jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu, przy czym Sąd orzeka w granicach danej sprawy (art. 134 p.p.s.a.), co oznacza, iż nie może swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w inną sprawę w stosunku do tej, która była przedmiotem postępowania przed organem administracji.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane wyżej kryteria Sąd stwierdził, że zarzuty skarżących nie zasługują na uwzględnienie, bowiem w związku z jej wydaniem nie doszło do naruszenia przepisów prawa.

Podkreślenia w pierwszej kolejności wymaga, że poczynione w związku z przeprowadzonym postępowaniem w sprawie ustalenia faktyczne organów, nie budzą wątpliwości. Wynika z nich, że w związku z zawartą umową z Nadleśnictwem na dzierżawę w okresie od 12 lutego 2003 r. do 31 grudnia 2032 r. domku kempingowego na działce w miejscowości O., na w myśl art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2017 r., poz. 1289 ze zm., dalej jako: "u.c.p.g."), podatnicy faktycznie władali tą nieruchomością.

W oparciu o te ustalenia słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. nowelizującą cyt. wyżej ustawę o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, z dniem 1 lutego 2015 r., wprowadzono zmianę w sposobie ustalania opłaty od nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno - wypoczynkowe jedynie przez część roku, upoważniając w art. 6j ust. 3b u.c.p.g., radę gminy do uchwalenia ryczałtowej, rocznej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domku letniskowego. Działając na tej podstawie, Rada Miejska, w § 1 ust. 2 uchwały nr "[...]" z dnia "[...]", ustaliła ryczałtową stawkę wymienionej opłaty dla odpadów nie zbieranych i odbieranych w sposób selektywny, w kwocie 260 zł. W § 2 zobowiązano natomiast właścicieli tego typu nieruchomości do złożenia pierwszej deklaracji za gospodarowanie odpadami komunalnymi, według ustalonego wzoru, do dnia 30 kwietnia 2016 r.. W złożonej 2 maja 2016 r. deklaracji A i P.K. nie wskazali zarówno sposobu zbierania odpadów, jak i wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W tym stanie rzeczy, wszczęcie postepowania administracyjnego w sprawie, a następnie określenie zobowiązanym wysokości tej opłaty wymienioną na wstępie i utrzymaną w mocy przez organ II instancji, decyzją z dnia "[...]", było zasadne.

Prawidłowo wskazano w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego na publicznoprawny i oderwany od faktycznej ilości wytwarzanych odpadów charakter spornej opłaty, jak również na to, że powstaje ona z mocy prawa. Przy czym podmiot władający nieruchomością zobowiązany jest samodzielnie obliczyć i zadeklarować wysokość należności z tego tytułu. Bez znaczenia dla tej kwoty pozostaje też czas wykorzystania nieruchomości w danym roku kalendarzowym.

Tym samym argumentację skargi, zgodnie z którą wobec ustalenia stawki opłaty bez uwzględnienia faktycznego korzystania z nieruchomości oraz ilości zużywanych na miejscu odpadów, doszło do naruszenia powołanych w decyzji przepisów prawa, należy uznać za bezzasadną.

W związku z zarzutem strony skarżącej odnośnie wydania odmiennych decyzji w analogicznych stanach faktycznych, Sąd miał na uwadze m.in. zasadę in dubio pro tributario, zgodnie z którą ewentualne wątpliwości w sprawie winny być rozstrzygane na korzyść podatnika, co dotyczy zarówno wątpliwości w zakresie interpretacji przepisów prawa jak i ustaleń faktycznych. Jednak podkreślić należy, że zaskarżoną decyzję wydano w indywidualnej sprawie, której przedmiot dotyczył ustalenia ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Podstawową kwestią podlegającą badaniu w przez Sąd była w tym przypadku zgodność ustalenia tej stawki z obowiązującymi przepisami prawa i w tym zakresie prawidłowość stanowiska organów nie budzi wątpliwości. Powoływaną przez skarżących decyzję opartą na podobnych okolicznościach faktycznych, wydano natomiast w innej konkretnej, indywidualnej sprawie i jest ona wiążąca tylko w tej sprawie. Jej treść nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Odmienne rozstrzygnięcia organów podatkowych dokonane nawet w analogicznych sprawach nie mogą stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji, jeśli stoi temu na przeszkodzie treść przepisów prawa.

Sąd nie podzielił zatem podnoszonych przez skarżących zarzutów uchybienia przepisom procesowym, w tym zasadom praworządności i zaufania podatnika do organów podatkowych, poprzez wydanie rozstrzygnięcia odmiennego, aniżeli to miało miejsce w innej, analogicznej pod względem stanu faktycznego sprawie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie podnosi się, że sądy administracyjne nie są władne wykraczać poza stan faktyczny i prawny sprawy, którą kontrolują i badać działań organów w innych sprawach. Tym bardziej nie jest zasadne oczekiwanie, aby sądy swoim orzecznictwem miały wpłynąć na jednolitość orzekania organów w taki sposób, aby fakt wydania jednej decyzji, która stała się ostateczna, a nawet prawomocna, miał w jakikolwiek sposób determinować kierunek orzecznictwa w innych sprawach (p. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2017r. o sygn. akt: II GSK 5530/16 - dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie można więc zgodzić się ze stroną skarżącą, iż doszło w związku z postepowaniem w sprawie do naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, przy czym nadmienić należy, że powołane w skardze przepisy art. 7, art. 8 § 1 i § 2, art. 77 § 1 w związku z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie mają zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy, skoro zgodnie z art. 6q pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, orzekł o oddaleniu skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a..