Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 139/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151. art. 250
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 3 pkt 11, art. 30 ust. 2a pkt 1, art. 30 ust. 5c, art. 32 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski Asesor WSA Anna Dębowska Protokolant St. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2020 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych 1) oddala skargę; 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. S. - [...] Kancelaria Radców Prawnych w Ł. przy ul. [...], kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. A. P.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Wojewoda [...] – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej jako: "k.p.a.", w zw. z art. 30 ust. 2 i ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...], o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 16 października 2019 r. do Starosty [...] wpłynęło złożone przez Z.B. zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na wymianie pokrycia dachu, wymianie krokwi drewnianych, założeniu rynien, okien i drzwi w budynku mieszkalnym przy ul. A 42, działka nr ewid. 344, obręb K. Do zgłoszenia strona dołączyła oświadczenie z dnia 14 października 2019 r. i wniosek do Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej o wydanie mapy ewidencji gruntów i budynków.

Starosta [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r., na podstawie art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego, nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, w terminie 14 dni od daty otrzymania postanowienia poprzez:

- prawidłowe określenie rodzaju wykonywanych robót, tj. zgodnie z katalogiem zawartym w art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego,

- złożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

- dołączenie odpowiednich szkiców i rysunków,

- prawidłowe określenie terminu rozpoczęcia robót budowlanych.

Powyższe postanowienie Z.B. odebrała w dniu 12 listopada 2019 r.

Starosta [...] ww. decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 30 ust. 2 i ust. 5c Prawa budowlanego, wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji Z.B. wskazała, iż w dniu 21 listopada 2019 r. przesłała "uzupełniające braki do wniosku". Do odwołania strona dołączyła formularz zgłoszenia z dnia 9 listopada 2019 r., oświadczenie z dnia 9 grudnia 2019 r., przekreślony druk oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dopiskiem "odmownie", uwierzytelnioną kserokopię aktu własności ziemi znak: [...], kserokopię mapy oraz wydruk mapy z Geoportalu.

Wojewoda [...], przywołaną na wstępie decyzją, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i przywołując treść art. 28 ust. 1, art.29 ust. 2 i art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wskazał, że w zgłoszeniu zamiaru wykonania robót budowlanych należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia, wnosi sprzeciw w drodze decyzji (art.30 ust. 5c Prawa budowlanego). Ponadto Wojewoda podkreślił, że zgodnie z art. 32 ust. 5 Prawa budowlanego, minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wzór m.in. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wzór oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane został określony w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę, zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę (Dz. U. z 2016 r. poz. 1493). Z powyższego wynika, iż oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wymagane przy dokonywaniu zgłoszenia robót budowlanych, powinno być złożone na obowiązującym druku oświadczenia, nie ma dowolności w zakresie formy składania takiego oświadczenia.

Mając na uwadze powyższe Wojewoda wskazał, że inwestor do zgłoszenia z dnia 16 października 2019 r. załączył oświadczenie z dnia 14 października 2019 r. spisane własnoręcznie, które nie spełnia wymogów stawianych dokumentowi formalnemu, jakim jest oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Obowiązkiem inwestora jest wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością właśnie poprzez złożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod rygorem odpowiedzialności karnej za podanie w oświadczeniu nieprawdy (art. 233 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny - tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1950).

Wojewoda zauważył przy tym, że inwestor planuje dokonać robót budowlanych w budynku, który stanowi współwłasność dwóch osób, co wynika z oświadczenia z dnia 14 października 2019 r. W przypadku zamiaru zrealizowania robót budowlanych, które stanowiłyby czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną, będzie miał zastosowanie art. 199 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1145 ze zm.), który wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli. W braku takiej zgody współwłaściciele, których udziały wynoszą co najmniej połowę, mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeknie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli. W przypadku współwłasności prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika ze zgody wszystkich współwłaścicieli.

Następnie Wojewoda, wskazując na treść art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, wyjaśnił, że Starosta [...] zobowiązał inwestora postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. do uzupełnienia zgłoszenia robót budowlanych w zakresie wskazanym w postanowieniu. W związku z informacją zawartą w odwołaniu, iż odwołująca w dniu 21 listopada 2019 r. przesłała listem poleconym dokumenty uzupełniające braki zgłoszenia, Wojewoda wskazał, iż jak wynika z dokumentów przekazanych przez organ I instancji oraz wyjaśnień zawartych w piśmie Starosty [...] z dnia 18 grudnia 2019 r., dokumenty uzupełniające braki z dnia 25 listopada 2019 r., na które powołuje się odwołująca, zostały potraktowane, jako kolejne zgłoszenie wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, które zostało zarejestrowane jako odrębna sprawa i przekazane do załatwienia, ponieważ nie zawierały żadnych informacji, które wskazywałyby, że jest to uzupełnienie w związku z postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. Po analizie tych dokumentów Wojewoda stwierdził, że dokumenty te nie wypełniają w sposób prawidłowy zobowiązania do uzupełnienia zgłoszenia, które organ I instancji nałożył na inwestora postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. W tej sytuacji, nawet zakwalifikowanie ww. dokumentów, jako uzupełnienie zgłoszenia z dnia 16 października 2019 r., nie wpłynęłoby na zmianę rozstrzygnięcia w sprawie.

W dalszej kolejności Wojewoda, odnosząc się do wniosku odwołującej "o przywrócenie decyzji", wskazał, iż zarówno wniosek o pozwolenie na budowę, jak i zgłoszenie robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, należy złożyć do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, którym w sprawie jest Starosta [...]. Wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie uruchamia tryb odwoławczy, a organ odwoławczy rozpoznając taką sprawę nie może jednak pominąć specyfiki instytucji zgłoszenia. Wszak zgodnie z treścią art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu. Oznacza to, że organy administracji architektoniczno-budowlanej ograniczone są czasowo do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw tracąc, po upływie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, kompetencje do wydania decyzji o sprzeciwie. Wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie nie powoduje przedłużenia materialnoprawnego terminu do wydania decyzji o sprzeciwie w razie ewentualnego ponownego rozpoznania sprawy. Gdy organ odwoławczy stwierdzi zgodność z prawem decyzji o sprzeciwie, powinien ograniczyć się do rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy decyzji o sprzeciwie, natomiast gdy organ skonstatuje, że nie może się ona ostać w obrocie prawnym, orzeka o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzeniu w tym zakresie postępowania organu I instancji, jako że dalsze procedowanie w sprawie nie jest już możliwe.

Reasumując, organ odwoławczy uznał, iż Starosta [...] prawidłowo zobowiązał inwestora postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. do uzupełnienia braków w zgłoszeniu z dnia 16 października 2019 r. i wobec niewypełnienia obowiązków nałożonych ww. postanowieniem, wniósł sprzeciw w drodze decyzji. Wskazane obowiązki wynikają z obowiązujących przepisów prawa i zostały w sposób jednoznaczny sformułowanie oraz wyjaśnione w postanowieniu Starosty [...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Z. B. wskazała, iż wnosi o "przywrócenie decyzji (...), która jest niezbędna do wykonywania robót budowlanych polegających na wymianie pokrycia dachu". Zdaniem skarżącej, uzupełniła ona wszystkie niezbędne dokumenty. Dla strony zaskoczeniem było, że przesyłka listowa, w której doręczono jej decyzję organu II instancji, była powtórnie awizowana, w sytuacji kiedy codziennie sprawdza ona skrzynkę pocztową. W konkluzji skarżąca wskazała termin rozpoczęcia remontu dachu – 10 lutego 2020 r. i wyjaśniła, że szkice, rysunki i mapy są prawnie wiarygodne.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Na rozprawie w dniu 8 października 2020 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej, w osobie radcy prawnego, poparł skargę. Ponadto w ramach jej uzupełnienia podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 30 Prawa budowalnego poprzez błędną wykładnię przepisów dotyczących sprzeciwu, wskazującą, że skarżąca nie zawarła w zgłoszeniu wszystkich niezbędnych elementów. Pełnomocnik wniósł przy tym o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one opłacone ani w całości ani w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych.

W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, organy obu instancji nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, w rozumieniu wyżej powołanych przepisów, co uzasadnia oddalenie skargi w całości.

W tym względzie przede wszystkim zauważyć należy, że zasadniczą kwestią warunkującą prawidłowość rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy skarżąca – Z. B. zrealizowała zobowiązanie wynikające z postanowienia Starosty [...] z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie uzupełnienia zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, a zatem czy Starosta [...] uprawniony był do wydania decyzji o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia robót budowlanych polegających na wymianie pokrycia dachu, wymianie krokwi drewnianych, założeniu rynien, okien, drzwi budynku mieszkalnego na nieruchomości położonej przy ul. A 42 w W., numer działki 344, obręb K..

Zdaniem Sądu rozpatrującego niniejszą skargę, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, albowiem zgłoszenie sprzeciwu wobec zgłoszenia realizacji robót budowlanych zostało poprzedzone próbą uzupełnienia braków tego zgłoszenia. W tym względzie Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego – przepisów Prawa budowlanego. Jednocześnie w postępowaniu tym nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy wyjaśnić, że w świetle art. 28 Prawa budowlanego, inwestor przed przystąpieniem do realizacji robót budowlanych powinien uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31 Prawa budowlanego. W przepisach art. 29-31 Prawa budowlanego określone zostały sytuacje, w których inwestor zwolniony jest z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a budowę lub roboty budowlane może wykonać po zgłoszeniu organowi administracji architektoniczno-budowlanej takiego zamiaru. Zgodnie z treścią art. 30 ust. 1b Prawa budowlanego, zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych dokonuje się organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres, miejsce i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia (art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego). Przepis art. 30 ust. 2a Prawa budowlanego określa jakie dokumenty należy dołączyć do zgłoszenia stanowiąc o:

1) oświadczeniu, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2;

2) odpowiednich szkicach lub rysunkach - w zależności od potrzeb;

3) pozwoleniu, uzgodnieniu i opinii, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, w szczególności decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

4) projekcie zagospodarowania działki lub terenu wraz z opisem technicznym instalacji, wykonany przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane w przypadku budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 9, 23 i 30, oraz instalowania, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. e;

5) projekcie zagospodarowania działki lub terenu, wykonany przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienia budowlane, w przypadku budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 27 i 28.

Analiza akt kontrolowanej sprawy dokonana z perspektywy powyższych regulacji i wynikających z nich obowiązków inwestora dowodzi, że skarżąca w dniu 16 października 2019 r. dokonała zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej (w sprawie Staroście [...]) zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na wymianie pokrycia dachu, wymianie krokwi drewnianych, założeniu rynien, okien, drzwi budynku mieszkalnego. Skarżąca do wspomnianego zgłoszenia dołączyła odręcznie napisane pismo zatytułowane "Oświadczenie" oraz skierowany do Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej wniosek o wydanie mapy ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Sądu, analiza dokumentacji złożonej przez skarżącą niewątpliwie obligowała organ administracji architektoniczno-budowlanej do wydania na podstawie art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego postanowienia zobowiązującego skarżącą do uzupełnienia zgłoszenia poprzez prawidłowe określenie rodzaju wykonywanych robót (tj. zgodnie z katalogiem zawartym w art. 29 i 30 Prawa budowlanego), złożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dołączenie odpowiednich szkiców lub rysunków oraz prawidłowe określenie terminu rozpoczęcia robót objętych zgłoszeniem. We wskazanym postanowieniu organ określił termin uzupełnienie dokumentacji, wskazując, że powinno to nastąpić w terminie 14 dni od dnia otrzymania postanowienia. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, ww. postanowienie doręczono skarżącej w dniu 12 listopada 2019 r.

W dalszej kolejności wobec uznania, że skarżąca nie wykonała postanowienia, Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia robót budowlanych. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skarżąca w odwołaniu wskazała, iż wymagane dokumenty złożyła w dniu 21 listopada 2019 r. Niemniej jednak dokumenty te zostały przez organ potraktowane jako nowe zgłoszenie, bowiem z ich lektury nie wynikało, że stanowią one realizację postanowienia z dnia [...] listopada 2019 r. Ocena w zakresie kwalifikacji złożonej w dniu 21 listopada 2019 r. dokumentacji (jako realizacji postanowienia z dnia [...] listopada 2019 r., czy jako nowego zgłoszenia) – jak prawidłowo ocenił Wojewoda – nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem strona nie uzupełniła wszystkich braków, do których była zobowiązana postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. W tym względzie podkreślić zwłaszcza należy, że skarżąca mimo wyraźnego zobowiązania w postanowieniu z dnia [...] listopada 2019 r. nie złożyła oświadczenia o prawie do dysponowania ww. nieruchomością na cele budowlane.

Tymczasem, zgodnie z treścią art. 30 ust. 2a pkt 1 Prawa budowlanego, do zgłoszenia budowy lub wykonania innych robót budowlanych należy dołączyć m.in. oświadczenie o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, a zatem oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownie do art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych.

Oznacza to tym samym, że inwestor dokonujący zgłoszenia zamiaru budowy lub wykonania robót budowlanych powinien wykazać, że posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Sprowadza się to do złożenia oświadczenia o posiadaniu prawa na cele budowlane na urzędowym formularzu, którego wzór określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1127). Oświadczenie to składane jest pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe oświadczenie. Organ administracji architektoniczno-budowlanej ma ograniczone kompetencje co do przeprowadzenia w ramach prowadzonego postępowania w sprawie zgłoszenia postępowania, które zweryfikuje czy dokumenty potwierdzające złożone oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane istnieją i są prawnie skuteczne. Organ architektoniczno-budowlany ma jedynie ustalić, czy z dokumentów będących w jego dyspozycji można jednoznacznie wywieść, że inwestor wykazał, iż posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Podsumowując powyższe należy wskazać, że oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 30 ust. 2a pkt 1 Prawa budowlanego, powinno być złożone na określonym w rozporządzeniu wzorze. Niewątpliwie skarżąca nie złożyła wspomnianego oświadczenia według określonego wzoru. Złożone oświadczenie nie było wypełnione, ani podpisane, stąd nie można uznać, że strona uczyniła zadość wymaganiu określonemu w art. 30 ust. 2a pkt 1 Prawa budowlanego.

Zauważyć przy tym należy, że złożone przez stronę w toku postępowania administracyjnego, jak i na etapie postępowania sądowoadministracyjnego spisane własnoręcznie pismo zatytułowane "Oświadczenie", nie stanowi realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 30 ust. 2a pkt 1 Prawa budowlanego. Ze wspomnianego dokumentu wynika, że dom stanowi własność lub współwłasność brata skarżącej –

J.B. Jak wskazała skarżąca, pokrycie dachu wymaga remontu, w związku z tym wszelkie wyjaśnienia strona prosi kierować na numer telefonu brata lub "odrębnymi przepisami dokonać uzgodnienia, powołując eksperta". Oświadczenie o zacytowanej treści nie mogło odnieść skutku prawnego w postępowaniu w sprawie, bowiem ani organy administracji architektoniczno-budowlanej, ani sąd administracyjny nie są uprawnieni, a tym bardziej zobowiązani do występowania do właściciela nieruchomości o wyrażenie inwestorowi zgody na realizację robót budowlanych. Ponadto żadne przepisy prawa nie przewidują "dokonywania uzgodnienia, powołując eksperta".

Ponadto odnosząc się do zarzutów skargi, w tym zarzutów uzupełnionych na rozprawie, należy wyjaśnić, że żaden z nich nie może odnieść skutków, bowiem przepisy prawa nie przewidują "przywrócenia decyzji (...), która jest niezbędna do wykonywania robót budowlanych polegających na wymianie pokrycia dachu". Wbrew twierdzeniu skarżącej, w kontekście powyższych uwag, nie uzupełniła ona wszystkich wymaganych przepisami prawa dokumentów. Własnoręcznie spisany dokument zatytułowany "Oświadczenie" nie może być uznany za oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 2a pkt 1 Prawa budowlanego. Jeszcze raz należy podkreślić, że wspomniane oświadczenie powinno być złożone na określonym w powyższym rozporządzeniu wzorze. Kwestia dwukrotnego awizowania przesyłki w sytuacji kiedy strona codziennie sprawdza skrzynkę pocztową, wykracza poza zakres kontroli w niniejszej sprawie. Za bezskuteczne należy uznać określenie w skardze terminu rozpoczęcia robót budowlanych (na dzień 10 lutego 2020 r.), jak też wskazanie, że szkice, rysunki i mapy są – zdaniem strony – prawnie wiarygodne.

Konkludując, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, o czym orzekł oddalając skargę w punkcie pierwszym sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi w osobie radcy prawnego Sąd orzekł, jak w punkcie drugim sentencji wyroku, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 3, § 4 ust. 3 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2019 roku, poz. 68).

dc