Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 536/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 7
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień Sędziowie: Sędzia NSA Ewa Kwarcińska Sędzia WSA Danuta Oleś (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 października 2010 r. sprawy ze skargi D.M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

D.M. działając przez swego przedstawiciela zgłosiła w dniu 27 czerwca 2008 r. do procedury dopuszczenia do obrotu samochód osobowy marki "A" oraz rzeczy osobiste określone przez nią jako "mienie przesiedleńcze".

Wskazując na przeniesienie stałego miejsca zamieszkania ze Stanów Zjednoczonych Ameryki na obszar celny Wspólnoty D.M. złożyła wniosek o zwolnienie wskazanych towarów od cła na podstawie art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. WE L 103 ze zm. - dalej jako "rozporządzenie Rady (EWG) Nr 918/83"), z akcyzy na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 97, poz. 966 ze zm.) oraz z podatku z tytułu importu na podstawie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Zgłoszenie celne zostało przyjęte i zarejestrowane pod pozycją [...] z dnia 27 czerwca 2008 r., a towar dopuszczony do wolnego obrotu, z zastosowaniem operacji uprzywilejowanej.

Kolejnym zgłoszeniem z dnia 4 sierpnia 2009 r. D.M. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu samochód osobowy marki "B" oraz rzeczy osobiste wskazane w spisie określonym przez zgłaszającą jako "lista rzeczy do przesiedlenia".

Zgłaszająca wskazała nadto, że w okresie 5 lipca 2008 r. – 25 lipca 2009 r. przebywała za granicą i korzystała wcześniej ze zwolnienia z należności celno – podatkowych.

W dniu 20 sierpnia 2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego w G. wszczął

z urzędu postępowania w stosunku do towarów objętych zgłoszeniem [...] z dnia 27 czerwca 2008 r. wskazując, iż w świetle ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych przesiedlenie strony w roku 2008 było pozorne. W tej sytuacji w stosunku do towarów objętych tym zgłoszeniem celnym powstał dług celny w przywozie oraz obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym w imporcie.

Decyzją z dnia 27 października 2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego w G. określił kwotę należnego podatku od towarów i usług od towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu i zwolnionych z należności celnych w trybie art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83 wg zgłoszenia celnego z dnia 27 czerwca 2008 r., w wymiarze: samochód osobowy – 28.211 zł, adapter, budzik, radio, oprawki, transformatory, laptop, ręczniki, sztućce, koła samochodowe – 519 zł, łącznie należności w wysokości 28.730 zł.

W uzasadnieniu decyzji Naczelnik Urzędu Celnego w G. nawiązując do regulacji zawartej w art. 2 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83 wskazał, że przesiedlenie się nie jest jednorazową czynnością lecz procesem, który może trwać wiele miesięcy.

Jednak z punktu widzenia przepisów celnych stanowiących podstawę do podjęcia decyzji w przedmiocie zwolnienia z należności celnych istotne jest dokładne ustalenie daty, w której nastąpiło zakończenie zwykłego miejsca zamieszkania

w kraju trzecim i równoczesne ustalenie zwykłego miejsca zamieszkania w kraju Wspólnoty.

Organ stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawy przeniesienie centrum życiowego D.M. do Wspólnoty nie nastąpiło w dniu 12 czerwca 2008 r., gdyż wyjechała ona do USA wymeldowując się w dniu 21 lipca 2008 r. W ocenie organu zgłoszenia celne z dnia 27 czerwca 2008 r. oraz z dnia 4 sierpnia 2009 r. potwierdzają zaś, że w tym okresie sprawy życiowe strony koncentrowały się w USA.

Pismem z dnia 10 listopada 2009 r. reprezentujący D.M. pełnomocnik złożył odwołanie od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w G. wnosząc o jej uchylenie i podnosząc zarzut naruszenia art. 19 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm. – zwana dalej "ustawą o VAT").

Odwołująca się wskazała, że przesiedlenie z roku 2008 nie było pozorne. Nadto wyjaśniła, że po przesiedleniu się, pojechała do USA celem sprowadzenia do Polski pozostałych rzeczy. Na miejscu okazało się, że z uwagi na sprawy związane z edukacją uniwersytecką synów oraz problemy zdrowotne musi pozostać w USA. W związku z tym postarała się o wizę turystyczną z początkiem ważności od dnia 17 lipca 2008 r. oraz wymeldowała się z pobytu stałego w Sopocie.

Nie uznając zarzutów odwołania Dyrektor Izby Celnej w G. decyzją z dnia 25 marca 2010 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana w konsekwencji uznania, że wobec przedmiotowego mienia osobistego powstał dług celny, w związku z niewykonaniem jednego z obowiązków wynikających z zastosowania procedury dopuszczenia do wolnego obrotu ze zwolnieniem towarów od cła. Organ wskazał, że Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania strony utrzymał w mocy decyzję organu celnego z dnia 27 października 2009 r. wydaną w przedmiocie określenia długu celnego, gdyż strona nie wykorzystywała sprowadzonego mienia zgodnie z przeznaczeniem określonym

w art. 3 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83.

Wobec powyższego Dyrektor Izby Celnej uznał, że skoro towar został pierwotnie zwolniony od cła jako mienie osobiste, ale nie został wykorzystany zgodnie z przeznaczeniem, tj. nie był użytkowany osobiście przez stronę w jej nowym miejscu stałego pobytu, to na mocy art. 204 rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny – powstał dług celny. Organ wskazał, że obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług powstaje z chwilą powstania długu celnego, wobec czego organ pierwszej instancji zasadnie naliczył podatek od towarów i usług w łącznej kwocie 28.730 zł.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gdańsku reprezentujący D.M. pełnomocnik wniósł o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć zarzucając decyzji Dyrektora Izby Celnej naruszenie art. 19 ust. 7 ustawy o VAT.

W uzasadnienie skargi strona podniosła, że organ niewłaściwie zastosował oraz dokonał błędnej wykładni art. 3 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83 poprzez nierozróżnienie pojęcia użytkowania i pojęcia przeznaczenia do użytku. Pełnomocnik skarżącej zaznaczył, że organ uzasadniając decyzję, dokonał tego

w sprzeczności z wykładnią literalną i celowościową wskazanego przepisu. Strona wskazała, że Dyrektor Izby Celnej nie dokonując rozróżnienia pomiędzy użytkowaniem a przeznaczeniem do użytku naruszył prawo skarżącej. Wbrew temu, co stwierdził organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji art. 3 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83 nie nakazuje beneficjentom zwolnienia celnego codziennego użytkowania sprowadzonego towaru.

Sprowadzone przez skarżącą towary były przeznaczone dokładnie do takiego samego użytku jak w poprzednim miejscu. Nie służyły do zaspokajania potrzeb osób trzecich, do prowadzenia działalności gospodarczej jak i nie stanowiły źródła dochodów czy zabezpieczeń.

Z kolei zarzut pozorności przesiedlenia się nie został przez organy celne wyczerpująco wyjaśniony. Organy oparły się bowiem na domniemaniu, że pobyt

w USA w okresie 5 lipca 2008 r. – 25 lipca 2009 r. wyłącza przesiedlenie się do Polski w dniu 12 czerwca 2008 r.

Strona podkreśliła, iż po skutecznym przesiedleniu się do Polski w czerwcu 2008 r. w życiu D.M. nastąpiły szczególne i nieprzewidziane okoliczności, które zmusiły ją do ponownego, pilnego przesiedlenia się do USA.

Intencją skarżącej było definitywne przesiedlenie się do Polski, co uczyniła

w czerwcu 2008 r. Organy tymczasem błędnie uznają, że wykazanie szczególnych okoliczności służyć ma uzyskaniu zwolnienia celnego pomimo rzekomego niezaistnienia przesłanek, zawartych w w/w rozporządzeniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie

i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację.

Na rozprawie w dniu 19 października 2010 r. pełnomocnik skarżącej w celu wykazania, iż błędna jest teza organu o pozorności przesiedlenia skarżącej złożył do akt dokumenty tj. kserokopię str. 2 druku NIP-3, kserokopię decyzji z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie nadania D.M. Numeru Identyfikacji Podatkowej oraz kserokopię pełnomocnictwa (nieczytelna data). Dodatkowo pełnomocnik podniósł zarzut naruszenia art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszej części "P.p.s.a"), art. 73 prawa celnego i art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 6 poz. 60 ze zm. - zwana dalej "Ordynacja podatkowa").

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsk zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż postanowieniem z dnia 28 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zawiesił postępowanie

w niniejszej sprawie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w zakresie określenia długu celnego w sprawie o sygnaturze III SA/Gd 228/10 rozpatrywanej przez tutejszy Sąd.

Wyrokiem z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 228/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę D.M. wniesioną w przedmiocie określenia długu celnego, w związku z czym zaistniały podstawy do podjęcia zawieszonego postępowania.

We wskazanej sprawie Sąd uznał, iż prawidłowa jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 marca 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji uznającą powstanie długu celnego w przywozie i wymierzającą należności celne w łącznej wysokości 10.447 zł.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w świetle art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, z zastrzeżeniem art. 3 - 10, zwolnione z należności celnych przywozowych jest mienie osobiste przywożone przez osoby fizyczne, przenoszące swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty.

W świetle art. 3 w/w rozporządzenia zwolnienie ograniczone jest do mienia osobistego, które:

a) za wyjątkiem szczególnie uzasadnionych okoliczności, pozostawało w posiadaniu oraz, w przypadku towarów nie przeznaczonych do konsumpcji, było używane przez osobę zainteresowaną w jej poprzednim miejscu zamieszkania przez co najmniej sześć miesięcy przed datą, w której osoba zainteresowana przestała na stałe zamieszkiwać w państwie trzecim, który opuściła;

b) jest przeznaczone do użytku w takim samym celu w nowym miejscu zamieszkania.

Ponadto Państwa Członkowskie mogą uzależnić zwolnienie takiego mienia od poniesienia w kraju pochodzenia bądź w kraju opuszczanym opłat celnych i/lub skarbowych, którym takie mienie zwykle podlega.

Sąd wskazał także, że Dyrektor Izby Celnej pominął okoliczność, że od 1 stycznia 2010 r. rozporządzenie Rady (EWG) Nr 918/83 zostało zastąpione przez rozporządzenie Rady (WE) Nr 1186/2009 ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. UE L Nr 324, poz. 23.). Jednak zdaniem Sądu identyczność regulacji normatywnej zawartej w obydwu powyższych aktach prawnych jak i fakt wskazania prawidłowej podstawy prawnej w decyzji organu odwoławczego, nie stanowi przyczyny wyeliminowania tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

Dalej Sąd wskazał, że mające zastosowanie w sprawie przepisy wymagają istnienia tylko jednego miejsca zamieszkania danej osoby niezależnie od tego czy chodzi o państwo trzecie, czy też państwo na obszarze celnym Wspólnoty. Warunku w/w zwolnienia celnego związanego z "przesiedleniem" nie będzie spełniała sytuacja, gdy będzie można uznać, że dana osoba miała w tym samym czasie więcej niż jedno miejsce zamieszkania, tzn. nowe na terenie celnym Wspólnoty i dotychczasowe w państwie trzecim. Tym samym badając zaistnienie tej przesłanki za każdym razem należy ustalać, w sposób nie budzący wątpliwości w oparciu o okoliczności sprawy, czy osoba zainteresowana: po pierwsze, miała miejsce zamieszkania w państwie trzecim przez określony czas, a po drugie, czy przeniosła to miejsce zamieszkania na teren celny Wspólnoty.

W przepisach w/w aktu normatywnego prawodawca wspólnotowy nie zdefiniował pojęcia "miejsce zamieszkania". W oparciu o treść art. 3 lit. a i art. 4 akapit drugi rozporządzenia w sprawie zwolnień celnych można jedynie założyć, że pojęcie to zostało zrównane z pojęciem "stałego zamieszkiwania".

Zdaniem Sądu przy dokonywaniu wykładni przepisów dotyczących systemu wspólnotowych zwolnień celnych, (odnośnie definicji "miejsce zamieszkania")

w pierwszej kolejności należy brać pod uwagę równoważne mu znaczeniowo pojęcie "stałego zamieszkiwania" zawarte bezpośrednio w tych przepisach oraz pomocniczo, stosując wykładnię systemową definicję "miejsca zamieszkania" zawartą art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.).

Sąd zwrócił uwagę, że o miejscu zamieszkania nie przesądza miejsce zameldowania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.). W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., orzekającego o niezgodności z Konstytucją RP art. 9 ust. 2 w/w aktu normatywnego (sygn. akt K 20/01, publ. Dz. U. z 2002 r., Nr 78, poz. 716) i stosownej zmiany ustawy, zameldowanie w lokalu pozostaje obecnie instytucją służącą wyłącznie celom ewidencyjnym, potwierdzającą fakt pobytu w danym lokalu. Dokonanie zameldowania w trybie rejestracji zgłoszenia jest zaś tzw. czynnością materialno – techniczną, która charakteryzuje się kazuistycznym określeniem wszystkich wymaganych warunków formalnych. Spełnienie określonych przez przepisy prawa warunków ma bowiem zapewnić proste, bo jedynie techniczne wykonanie przez właściwy organ czynności rejestracyjnej. Zameldowanie jest zatem aktem administracyjnym, który potwierdza okoliczność stałego zamieszkania w danej miejscowości ale nie przesądza o miejscu zamieszkania.

W świetle powyższych rozważań nie można uznać, że zameldowanie skarżącej na pobyt stały w S. dokonane w dnu 12 czerwca 2008 r. miałoby być potwierdzeniem skutecznego i ostatecznego przeniesienia zwykłego miejsca zamieszkania z USA do Polski. Innymi słowy, zameldowanie się w czerwcu 2008 r. nie stanowi faktu, który potwierdza skuteczne przesiedlenie się do Polski.

Sąd uznał, iż w świetle zebranego materiału dowodowego nie można przyjąć, że od dnia 12 czerwca 2008 r. centrum życiowe i majątkowe D.M. znajdowało się na terenie Wspólnoty. Zdaniem Sądu w realiach rozpatrywanej sprawy zaistniała sytuacja, w której skarżąca zachowując stałe miejsce zamieszkania w USA od czerwca 2008 r. chciała niejako "stworzyć" takie miejsce także w Polsce. Nagły wyjazd do USA w lipcu 2008 r. wskazuje na to, że D.M. zachowała swój ośrodek interesów życiowych w pierwszym państwie, tj. w USA, gdzie pozostali jej synowie oraz część mienia, nota bene sprowadzonego do Polski w sierpniu 2009 r. Tym samym dyspozycja art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (art. 3 obecnie obowiązującego rozporządzenia) nie została w niniejszej sprawie wypełniona.

W ocenie Sądu organ I instancji oraz organ odwoławczy słusznie przyjęły, że spełnienie przesłanek warunkujących zwolnienie ma miejsce, jeżeli beneficjent zwolnienia dokonał fizycznego aktu przeniesienia z kraju trzeciego i na obszarze celnym Wspólnoty może wypełniać warunek osobistego użytkowania pozostawionego przez siebie mienia, a w rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca z oczywistych względów. W okresie 5 lipca 2008 – 25 lipca 2009 r. skarżąca przebywała poza granicami Polski. W takiej sytuacji nie można więc mówić o jakimkolwiek "własnym użytku" oraz mieniu osobistym, które skarżąca "zamierzała używać w nowym miejscu".

Sąd podkreślił, że samochód osobowy oraz inne przedmioty zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu w czerwcu 2008 r. nie zostały ponownie wywiezione do USA w lipcu 2008 r. W związku z tym Sąd postawił tezę, że wyjazd do USA w lipcu 2008 r. stanowił w istocie nie początek przesiedlenia się, ale pobyt zakończony powrotem do Polski w lipcu 2009 r. Jeśli skarżąca twierdzi, że do Polski przeniosła się w roku 2009 bo swój pobyt w USA w okresie od lipca 2008 r. do lipca 2009 r. traktowała jako pobyt w stałym miejscu zamieszkania, to prawidłowo organy ustaliły, że pobyt od czerwca 2008 roku do lipca tego samego roku był pobytem czasowym bowiem nie zostały spełnione warunki przesiedlenia i z tych względów zasadnie organy uznały, że przesiedlenie nie nastąpiło, gdyż było jedynie pozorne.

Tak obszerne przytoczenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gdańsku z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 228/10 było konieczne

z uwagi na fakt, iż kwestia prawidłowości określenia wysokości długu celnego

w odniesieniu do zgłoszenia celnego z dnia 27 czerwca 2008 r. nr [...] stanowiła zagadnienie wstępne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z tego względu w dalszych swoich rozważaniach Sąd przyjął stanowisko i ocenę prawną zaprezentowane w cytowanym wyroku.

Oceny tej nie zmieniły dokumenty przedłożone przez pełnomocnika strony skarżącej na rozprawie w dniu 19 października 2010 r. tj. kserokopia drugiej strony druku NIP-3, kserokopia decyzji z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie nadania D.M. Numeru Identyfikacji Podatkowej oraz kserokopia pełnomocnictwa (brak czytelnej daty). Zdaniem Sądu, dokumenty te mogą świadczyć jedynie o tym, iż skarżąca na terenie Polski mogła dokonywać określonych czynności, ale nie stanowią przekonywującego dowodu na poparcie twierdzeń strony o jej przesiedleniu z USA do Polski w czerwcu 2008 r.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawy jest decyzja Dyrektora Izby Celnej

z dnia 25 marca 2010 r. wydana w zakresie określenia D.M. kwoty należnego podatku od towarów i usług od towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu w łącznej wysokości 28.730 zł.

Strona nie kwestionuje ustaleń organu, iż w dniu 27 czerwca 2008 r. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu samochód osobowy marki "A" oraz rzeczy osobiste określone przez nią jako "mienie przesiedleńcze" i wskazując na przeniesienie stałego miejsca zamieszkania ze Stanów Zjednoczonych Ameryki na obszar celny Wspólnoty złożyła wniosek o zwolnienie wskazanych towarów od cła na podstawie art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83. Zgłoszenie celne zostało przyjęte i zarejestrowane pod pozycją OGL 321030/00/031278/09 z dnia 27 czerwca 2008 r., a towar dopuszczony do wolnego obrotu, z zastosowaniem operacji uprzywilejowanej.

Kolejnym zgłoszeniem z dnia 4 sierpnia 2009 r. D. M. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu samochód osobowy marki "B" oraz rzeczy osobiste wskazane w spisie określonym przez zgłaszającą jako "lista rzeczy do przesiedlenia". Wskazała nadto, że w okresie 5 lipca 2008 r. – 25 lipca 2009 r. przebywała za granicą i korzystała wcześniej ze zwolnienia z należności celno – podatkowych.

Zgodnie z art. 19 ust. 7 ustawy o VAT obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9.

W niniejszej sprawie, chwilą powstania długu celnego był dzień 27 czerwca 2008 r., w którym zgłoszenie celne nr [...] zostało przyjęte przez Urząd Celny w G.

W ocenie Sądu organy podatkowe pierwszej i drugiej instancji prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy, a następnie dokonały wykładni przepisów prawa materialnego i zasadnie przyjęły, że skoro w sprawie nie było podstaw do stosowania zwolnienia celnego, gdyż nie wypełniono kumulatywnie przesłanek wynikających

z art. 2 i art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83, to powstał dług celny

i w konsekwencji należało określić kwotę podatku od towarów i usług. Sąd uznał, iż takim działaniem organy nie naruszyły art. 19 ust. 7 ustawy o VAT.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej z okoliczności rozpatrywanej sprawy nie wynika bowiem ponad wszelką wątpliwość, że skarżąca w czerwcu 2008 r. przeniosła swoje miejsce zamieszkania na obszar celny Wspólnoty.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych na rozprawie Sąd nie stwierdził, aby w sprawie naruszono przepis art. 134 P.p.s.a., art. 73 kodeksu celnego czy art. 187 Ordynacji podatkowej.

Dwa pierwsze ze wskazanych przepisów nie mogły zostać przez organy naruszone, gdyż w ogóle nie miały w sprawie zastosowania. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, iż dotyczy on zasad jakimi winien kierować się sąd administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy.

Z kolei art. 73 ust. 1 kodeksu celnego do postępowania w sprawach celnych nakazuje odpowiednio stosować przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających

z przepisów prawa celnego. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była kwestia opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a zatem nie było potrzeby odwoływania się do treści art. 73 kodeksu celnego, gdyż w sprawach dotyczących postępowania podatkowego, co do zasady stosowane są przepisy Ordynacji podatkowej, w tym przywołany przez stronę art. 187.

Zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ podatkowy może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu (art. 187 § 2). Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu; fakty znane organowi podatkowemu z urzędu należy zakomunikować stronie (art. 187 § 3).

W ocenie Sądu, postępowanie w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało

w sposób nie naruszający art. 187 Ordynacji podatkowej. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy. Nie narusza wskazanej normy prawnej oparcie się przez organ podatkowy przy wydawaniu zaskarżonego rozprzęgnięcia na ustaleniach poczynionych przez organ celny, skoro ustalenia te miały decydujące znaczenie dla określenia D.M. zobowiązania w podatku od towarów i usług.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) ogranicza się do badania zaskarżonych rozstrzygnięć pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.