Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 224/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 pkt 1; art. 149 par. 1a; art. 149 par. 2; art. 154 par. 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. 1. zobowiązuje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpatrzenia wniosku skarżącego K. K. z dnia [...] czerwca 2017 r. w terminie 1 miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji grzywnę w wysokości 1000 (słownie: tysiąc) złotych, 4. przyznaje K. K. od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji sumę pieniężną w kwocie 2000 (słownie: dwa tysiące) złotych, 5. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz K. K. kwotę 497 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

K. K. wniósł skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie wydania decyzji na podstawie przepisu art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2019 r. poz. 288 z póżn. zm.), zwanej "ustawą zaopatrzeniową".

Skarżący na podstawie art. 149 § 1 i 2 P.p.s.a. wniósł o:

1. zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania decyzji w przedmiocie wyłączenia stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy, w stosunku do skarżącego, tj. wydania decyzji na podstawie przepisu art. 8a ustawy;

2. stwierdzenia przez Sąd, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania;

3. stwierdzenie, że bezczynność organu oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

4. wymierzenie Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji grzywny w wysokości określonej w przepisie art. 154 § 6 P.p.s.a.;

5. przyznania od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w przepisie art. 154 § 6 P.p.s.a.;

6. zasądzenie od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż skarżący jest emerytowanym funkcjonariuszem Policji, wobec którego Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA wydał w dniu [...] czerwca 2017 roku decyzję o ponownym ustaleniu wysokości emerytury oraz o ponownym ustaleniu wysokości renty, na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r., nowelizującej ustawę zaopatrzeniową. Na skutek tego, pismem z dnia 14 czerwca 2017 r. skarżący zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o wydanie decyzji w trybie art. 8a ustawy w przedmiocie wyłączenia stosowania wobec skarżącego przepisów ustawy zaopatrzeniowej w związku z obniżeniem świadczenia emerytalnego. W piśmie z dnia 14 czerwca 2017 r. skarżący powołał okoliczności uzasadniające wyłączenie wobec niego stosowania art 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej ze względu na krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.

Skarżący podał, iż pismem z dnia [...] lipca 2017 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, w odpowiedzi na pismo skarżącego, poinformował go, że sprawa nie zostanie załatwiona w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. Brak możliwości załatwienia sprawy w przepisanym terminie organ motywował koniecznością pozyskania informacji od Dyrektora ZER MSWiA w [...]. W związku z tym, tego samego dnia, organ wystosował pismo do Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w [...] z wnioskiem o wskazanie informacji w przedmiocie pobierania przez skarżącego świadczenia emerytalnego lub rentowego.

Skarżący podkreślił, iż Dyrektor ZER MSWiA przekazał Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji informacje niezbędne do wydania przez ten organ decyzji w terminie miesiąca od wystosowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji takiego żądania. Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w Warszawie udzielił bowiem wyczerpującej odpowiedzi na zapytanie skierowane przez organ.

Następnie pismem z dnia [...] września 2017 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zwrócił się do Instytutu Pamięci Narodowej o dostarczenie niezbędnych dokumentów. Czynność ta dokonana została dopiero dwa miesiące po tym, jak organ wystąpił z pismem do Dyrektora ZER MSWiA oraz miesiąc po tym, jak otrzymał pismo od Dyrektora ZER MSWiA. Również w dniu [...] września 2017 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji skierował zapytanie do Komendanta Głównego Policji.

W ocenie skarżącego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w momencie otrzymania informacji od Dyrektora ZER MSWiA, tj. w dniu [...] sierpnia 2017 r. dysponował już informacjami, na podstawie których mógł wydać decyzję.

Tymczasem pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. organ poinformował skarżącego, że sprawa nie zostanie załatwiona w terminie przewidzianym w przepisie art. 35 § 3 k.p.a. Jednocześnie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji poinformował skarżącego, że sprawa powinna zostać rozpoznana do dnia 13 kwietnia 2018 r.

Pomimo poinformowania skarżącego, że sprawa powinna zostać rozpoznana do dnia 13 kwietnia 2018 r., w dniu [...] kwietnia 2018 r., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji już po raz trzeci poinformował skarżącego o konieczności przedłużenia terminu rozpoznania sprawy, tym razem do dnia 21 czerwca 2018 r. Pomimo upływu terminu, do dnia sporządzenia skargi Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie wydał decyzji w niniejszej sprawie. Co więcej, od niespełna dwóch lat organ nie przesłał do skarżącego żadnej informacji, nawet w przedmiocie wydłużenia terminu do rozpoznania niniejszej sprawy.

Z uwagi na niewydanie decyzji oraz brak jakichkolwiek informacji, pismem z dnia [...] października 2018 r., które zostało doręczone Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] listopada 2018 r., skarżący skierował ponaglenie dotyczące rozpoznania przez organ niniejszej sprawy i wydania decyzji.

Pomimo tego do dnia sporządzenia niniejszej skargi organ nie wydał decyzji ani nie skierował do skarżącego żadnego pisma w sprawie. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie przekazał ponaglenia do organu wyższego stopnia zgodnie z przepisem art. 37 § 4 k.p.a., jak stwierdził też skarżący.

Mając na uwadze powyższe, skarżący wskazał, że działanie organu stanowi, w jego ocenie, rażące naruszenie przepisów. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z bezczynnością, gdyż sprawa nie została załatwiona w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. oraz z przewlekłością, gdyż postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy.

Skarżący podkreślił, że zgodnie z przepisem art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Jednocześnie skarżący wskazał, że przepisy ustawy zaopatrzeniowej nie przewidują innych terminów, niż określone w przywołanym powyżej przepisie. Tymczasem zgodnie z opisanym stanem faktycznym, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozpatruje sprawę od niespełna 3 lat.

Skarżący podkreślił nadto, iż przepis art. 36 § 1 k.p.a. stanowi, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Tymczasem ostatnie powiadomienie jakie otrzymał skarżący, dotyczyło przesunięcia terminu rozpatrzenia sprawy do dnia 21 czerwca 2018 r. Pomimo tego że od tego terminu upłynęły prawie dwa lata, organ nie zawiadomił skarżącego przez ten okres, iż konieczne jest przesunięcie terminu załatwienia sprawy.

W ocenie skarżącego bezczynność organu oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym stanowi przepis art. 149 § 1a P.p.s.a.

Bezczynność oraz przewlekłość postępowania prowadzonego przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odnosi się zatem do rażącego naruszenia następujących przepisów: 1) art. 35 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 § 3 k.p.a., tj. nierozpoznania sprawy w przepisanym terminie, 2) art. 36 § 1 k.p.a. dot. niepoinformowania skarżącego o niezałatwieniu sprawy w terminie, 3) art. 37 § 4 k.p.a. w zakresie braku rozpatrzenia ponaglenia oraz przekazania go do organu wyższej instancji, skierowanego przez skarżącego w dniu [...] października 2018 r., które zostało doręczone organowi w dniu [...] listopada 2018 r.

Jednocześnie w niniejszej sprawie, w związku z tym, iż doszło do rażącego naruszenia przepisów, co spowodowało z kolei bezczynność oraz przewlekłość działania Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 k.p.a., a także o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 k.p.a. Rozpatrzenie niniejszej sprawy jest istotne dla skarżącego, ponieważ dotyczy ona pozbawienia skarżącego nabytych praw emerytalnych i rentowych. Z uwagi na wydaną w dniu [...] czerwca 2017 r. decyzję skarżący znajduje się w bardzo ciężkiej sytuacji finansowej.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że ciąży na nim obowiązek wystąpienia do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA z zapytaniem, czy skarżący pobiera świadczenie emerytalne. W przypadku potwierdzenia powyższego konieczne jest wystąpienie do Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z prośbą o przekazanie informacji o przebiegu służby na rzecz totalitarnego państwa.

Niezbędne jest też wystąpienie do formacji, w których skarżący pełnił służbę, lub jej następcy prawnego, z prośbą o weryfikację okresów służby skarżącego pod kątem ustawowego wymogu dotyczącego rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Wobec powyższego zaistniała zwłoka nie była efektem rażącego naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a obiektywnie weryfikowalnych czynników, które wpływają na terminy rozstrzygnięcia sprawy.

Stwierdził, że bezczynność nie ma charakteru celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Do organu wpłynęła znaczna liczba wniosków, w wyniku czego organ prowadzi na dzień sporządzenia odpowiedzi na skargę około 4900 tego typu spraw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na przewlekłość wynika natomiast z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019, poz. 2325 ze zm.). Stosownie do treści art. 149 § 1a ustawy sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W rozpoznawanej sprawie skarga jest dopuszczalna, bowiem przed jej wniesieniem skarżący wystąpił w piśmie z dnia [...] października 2018 r. z ponagleniem w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.

Analizując rozpoznawaną sprawę, Sąd uznał, że do dnia rozpatrzenia przez Sąd niniejszej skargi, tj. do dnia 8 czerwca 2020 r., organ pozostawał w bezczynności i prowadził postępowania w sposób przewlekły. Pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania obejmuje bowiem takie działanie organu, które nacechowane jest opieszałością i nieskutecznością. Ma ono miejsce także w sytuacji, gdy organ nie podejmuje działań, mimo że nie istnieją przeszkody do prowadzenia postępowania i rozpatrzenia wniosku strony. Niepodejmowanie przez organ działań prowadzi w konsekwencji do braku możliwości realizacji przez stronę jej praw. Instytucja skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej ma na celu zasadniczo doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Kontrola Sądu zmierza zatem do ustalenia, czy istotnie organ administracji publicznej postępowanie w sprawie prowadzi przewlekle i bezpodstawnie nie kończy go wydaniem rozstrzygnięcia.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący wystąpił do organu wnioskiem z dnia [...] czerwca 2017 r., który został doręczony organowi w dniu 26 czerwca 2017 r., o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ww. ustawy. Przepis ten wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2017 r. Zauważyć też należy, że decyzje wydawane przez organ na podstawie tego przepisu mają charakter decyzji uznaniowych, gdyż określone w nim przesłanki nie są jednoznaczne i pozostawiają organowi swobodę dokonania ich oceny, oczywiście na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy znajdującego potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym.

Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 12 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Zasada szybkości postępowania wyrażona we wskazanym przepisie ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35-38 k.p.a., nie może jednak pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Niekiedy może to się wiązać z koniecznością dłuższego prowadzenia postępowania i wówczas, stosownie do treści art. 36 § 1 k.p.a., organ obowiązany jest zawiadomić o tym strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W art. 35 k.p.a. określone zostały terminy do załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej. Przepis ten zobowiązuje organy administracji publicznej do załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, co stanowi realizację zasady zawartej w art. 12 k.p.a. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Ponadto w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie, organ powinien podać stronom przyczyny zwłoki i wskazać nowy termin załatwienia sprawy, co wynika z art. 36 § 1 k.p.a., zaś ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Podkreślić należy również, że samo informowanie o niezałatwieniu sprawy w terminie nie chroni organu przed zarzutem bezczynności lub przewlekłości postępowania, ponieważ działania organu w tym zakresie również podlegają kontroli sądu administracyjnego. W sprawach ze skargi na przewlekłość postępowania administracyjnego sąd administracyjny bada, czy podejmowane przez organ czynności zmierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy. Natomiast z bezczynnością organu mamy do czynienia wtedy, gdy organ w ogóle nie podejmuje żadnych czynności.

Analiza akt sprawy wskazuje, iż chociaż zgodnie z treścią art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, to przedmiotowa sprawa nie została rozpatrzona poprzez wydanie decyzji do dnia rozpatrzenia niniejszej skargi przez Sąd.

Czynności podejmowane przez organ wskazane w części uzasadnienia zawierającej opis stanu faktycznego sprawy i znajdujące odzwierciedlenie w aktach administracyjnych, podejmowane były w kilkumiesięcznych odstępach czasu. Zwłoka, jakiej dopuścił się Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w załatwieniu sprawy, nie może budzić żadnych wątpliwości w świetle art. 35 § 1 k.p.a.

W sprawie tej nie ma wątpliwości, że organ wystąpił w dniu [...] lipca 2017 r. do Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z wnioskiem o przekazanie informacji, czy skarżący ma ustalone prawo do emerytury, renty lub renty rodzinnej i czy otrzymuje powyższe świadczenie. Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW odpowiedział na wezwanie organu pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Przy piśmie tym Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego przekazał Ministrowi decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r. ponownie ustalającą od dnia 1 października 2017 r. wysokość emerytury skarżącego.

Dopiero pismem z dnia [...] września 2017 r. organ wystąpił do Prezesa IPN o przekazanie informacji o przebiegu służby skarżącego do dnia 31 lipca 1990 r. i Komendanta Głównego Policji o przekazanie informacji o przebiegu służby skarżącego po dniu 12 września 1989 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. organ poinformował skarżącego o podjętych w sprawie czynnościach i wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia 13 kwietnia 2018 r.

Komendant Główny Policji udzielił odpowiedzi na ww. pismo organu pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. Z kolei IPN udzielił odpowiedzi na wezwanie organu pismem z dnia [...] listopada 2017 r. Organ był zatem w posiadaniu kompletu materiałów niezbędnych do rozpatrzenia sprawy już w styczniu 2018 r. (k. 99 akt administracyjnych).

Od dnia złożenia wniosku, tj. od dnia [...] czerwca 2017 r. do dnia rozpatrzenia niniejszej skargi przez Sąd (8 czerwca 2020 r.) upłynęło zatem 35 miesięcy. Oznacza to, że termin przewidziany w art. 35 § 1 k.p.a. nie został zachowany, pomimo dysponowania przez organ kompletnym materiałem dowodowym. Nie można zatem przyjąć, że organ działał w sprawie wnikliwie i szybko, czy też bez zbędnej zwłoki monitorował sprawę. W aktach sprawy znajdują się pisma kierowane do skarżącego o przedłużeniu terminów jej załatwienia (pisma z dnia: [...] lipca 2017 r. (k. 65), [...] grudnia 2017 r. (k. 80) i [...] kwietnia 2018 r. (k. 99), jednakże w sprawie nie została wydana we wskazanych terminach decyzja.

Należy w tym miejscu podkreślić, że ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym nie zawiera odrębnych od Kodeksu postępowania administracyjnego przepisów dotyczących terminów załatwienia sprawy, jak również nie wyłącza stosowania przepisów k.p.a. Kwestie związane z trudnościami organu wynikającymi z konieczności dokonania kwerendy akt nie zwalniają z zarzutu bezczynności lub przewlekłości. Pogląd ten jest zgodny z powszechnie aprobowaną zasadą, że realizacja kompetencji organu administracji publicznej jest jego prawnym obowiązkiem, od którego nie zwalniają go tzw. trudności obiektywne w postaci złożoności sprawy, kumulacji spraw, braku etatów czy też środków pieniężnych. Poza tym strona nie może ponosić negatywnych skutków braku działań leżących po stronie organu, w tym w zakresie dotrzymywania terminów załatwienia sprawy.

Dodać również należy, że jednym z podstawowych zadań organu administracji publicznej jest rozstrzyganie co do istoty indywidualnych spraw w drodze decyzji administracyjnej. Pogląd wyrażony w odpowiedzi na skargę, że wydanie decyzji administracyjnej w sprawie musi być poprzedzone dokładnym zbadaniem jej okoliczności faktycznych i zebraniem kompletnego, wewnętrznie spójnego materiału dowodowego Sąd w pełni podziela, jednakże czasu opóźnienia w niniejszej sprawie nie można usprawiedliwić tą okolicznością, bowiem organ przez wiele miesięcy nie kończył postępowania. Stwierdzona bezczynność nosi zatem cechy rażącego naruszenia prawa.

W związku z powyższym, Sąd uznał, że czas prowadzenia postępowania i ww. okoliczności dotyczące sposobu jego prowadzenia uzasadniały wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1.000 zł, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a.

Podkreślić należy, iż grzywna, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a., ma charakter dyscyplinująco-represyjny. Ustalając wysokość nałożonej grzywny, Sąd wziął pod uwagę wszelkie okoliczności sprawy, a w szczególności brak dołożenia należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby bez zbędnej zwłoki wydać decyzję, a także brak przyczynienia się strony skarżącej do uchybienia terminowi załatwienia niniejszej sprawy.

Wymierzona w wyroku grzywna mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 P.p.s.a., zgodnie z którym grzywnę wymierza się w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, a jej wysokość miarkuje rozmiar uchybień organu.

W ocenie Sądu wymierzona grzywna powinna zrealizować założenia sprawiedliwości naprawczej, przywracając zachwiane zaufanie skarżącego do władzy publicznej oraz skłaniając organ do właściwego procedowania w przyszłości (tak również: postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt I OZ 521/15).

Jednocześnie Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie zachodzi podstawa do przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 2.000 złotych, co ma charakter zadośćuczynienia skarżącemu bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 oraz art. 149 § 1a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji. Sąd wymierzył organowi grzywnę i przyznał skarżącemu od organu sumę pieniężną na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.