Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 17/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a  ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Tomasz Świetlikowski, Protokolant Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

W wyniku kontroli przeprowadzonej w siedzibie przedsiębiorcy L. K. (dalej: skarżący, strona), obejmującej okres od dnia 9.02.2016r. do dnia 9.02.2017r. sprawdzono przestrzeganie przez kierowcę przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy, a także przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją nr [...] z dnia [...].07.2017r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł na podstawie art. 4 pkt 22 lit. a), h) i s), art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 6, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U z 2016 r., poz. 1907 ze zm.), lp. 5.1.1, lp. 5.1.2, lp. 5.3.1, lp. 5.3.2, lp. 6.3.4, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6, art. 8, art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), art. 27 i art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz. UE L 60 z 28.2.2014, s. 1); rozdział I lit. t) załącznika IB do rozporządzenia EWG 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 8), art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2015 r. o systemie tachografów cyfrowych (tekst. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 891), § 3 § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. nr 159, poz. 1128), art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. UE L 168 z 2.07.2010, s. 60).

Podstawę faktyczną przedmiotowego rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia opisane w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.), tj.:

1) lp. 5.1 - przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, sankcjonowane karą pieniężną: za przekroczenie o czas powyżej 15 minut do jednej godziny w wysokości 100 złotych oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200 złotych;

2) lp. 5.3 - skrócenie dziennego czasu odpoczynku, sankcjonowane kara pieniężną: za skrócenie o czas powyżej 15 minut do jednej godziny w wysokości 100 złotych oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200 złotych;

3) lp. 6.3.4 - używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 3000 złotych;

4) lp. 6.3.11 - naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 złotych - za każdego kierowcę;

5) lp. 6.3.12 - naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 złotych - za każdy pojazd.

W odwołaniu skarżący podniósł, że podczas przesłuchania przeprowadzonego w trakcie kontroli wyjaśnił on, iż w zakresie "krótkich podjazdów", korzystał on z pomocy kolegi, inspektor błędnie uznał natomiast, że używał on karty innego kierowcy. Strona podkreśliła również, że początkowo kontrolujący wskazał jej, że kara pieniężna w przedmiotowym przypadku będzie mieściła się w zakresie od 4000 złotych do 5000 złotych, po czym później poinformował ją, że kara wynosi 9400 złotych.

Główny Inspektor Transportu Drogowego skarżoną obecnie decyzją z dnia [...].10.2017 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej Kpa), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2017 r., poz. 953) uchylił decyzję organu I instancji w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 8.900 zł uznając, że nie doszło do naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego. Podtrzymał natomiast stanowisko organu I instancji w pozostałym zakresie.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu - lp. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ wskazał, że z danych cyfrowych z karty kierowcy (skarżącego), danych cyfrowych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe oraz protokołu z przesłuchania strony wynika, że przedsiębiorca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 40 minut (9.09.2016r.), o 1 godzinę i 27 minut (20.10.2016r.), o 4 godziny i 16 minut. (1.11.2016r.), o 1 godzinę 1 minutę (21.12.2016r.).

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku - lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym danych cyfrowych z karty kierowcy (skarżącego), danych cyfrowych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe oraz protokołu z przesłuchania strony stwierdził, że przedsiębiorca skrócił dzienny czas odpoczynku o 20 minut w dniu 13.05.2016r., o 4 godziny i 27 minut. w dniu 9.09.2016r., o 2 godziny i 6 minut w dniu 20.10.2016r., o 4 godziny i 29 minut w dniu 1.11.2016r., o 2 godziny i 3 minuty w dniu 14.12.2016r., o 3 godziny i 17 minut w dniu 21.12.2016r.

Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Odnośnie naruszenia polegającego na używaniu tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców - lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy stwierdził, że przedsiębiorca dopuścił się naruszenia polegającego na używaniu tej samej karty kierowcy przez kilku kierowców. Przesłuchany w trakcie kontroli skarżący zeznał, że wszystkie zapisy w dniach 9.09.2016r., 20.10.2016r., 21.10.2016r., 1.11.2016r., 2.11.2016r., 14.12.2016r., 21.12.2016r., 22.12.2016r. znajdujące się na karcie kierowcy tj. o nr [...] wydanej na nazwisko B. E. należą do niego i przyznał się do używania ww. karty innego kierowcy. B. E. nigdy nie był zatrudniony w jego przedsiębiorstwie, oraz żaden inny kierowca. Zeznał, że używał karty B. E., po to aby nie spowodować naruszeń czasu pracy na swojej karcie kierowcy. Nie robił tego nagminnie i rażąco tylko sporadycznie ze względu na warunki spedycyjne.

Odnośnie naruszenia obowiązku wczytywania danych z kary kierowcy - za każdego kierowcę - lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy stwierdził, iż przedsiębiorca nie dochował wyznaczonego przepisami prawa, maksymalnego okresu na wczytywanie danych ze swojej karty kierowcy. Dane z karty tego kierowcy zostały bowiem wczytane m.in. w dniach: 25.07.2016r. i 2.11.2016r., przy czym pomiędzy tymi wczytaniami upłynęło 62 dni, w których to na karcie zarejestrowana została automatycznie aktywność w postaci "Jazda". Uwzględniając zatem już same dni, w których kierowca prowadził pojazd, stwierdzono, iż doszło do przekroczenia wynoszącego 28 dni, terminu na wczytanie danych.

Organ podkreślił, że strona nie wskazała na żadne okoliczności, które w jej ocenie uzasadniałyby zastosowanie art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym.

Strona skarżąca pismem z dnia 7 grudnia 2017 r. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W ocenie strony w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak zebrania i rozpatrzenia całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego mającego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zaniechanie jego wszechstronnej oceny. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie nałożonej kary pieniężnej oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że organ nie zbadał istnienia przesłanki ważnego interesu dłużnika w tym sytuacji majątkowej skarżącego oraz skutków ekonomicznych jakie on poniesie w wyniku realizacji zobowiązania. Zdaniem skarżącego podstawą rozstrzygnięcia były przepisy art. 55 ust. 1 w związku z art. 60 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, które nakładały na organ obowiązek zbadania sytuacji materialnej skarżącego, a następnie umorzenia nałożonej kary.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r., poz.1066) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art.145 - 150 p.p.s.a.).

Skarga nie jest zasadna.

W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania tj. art. art. 7, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nierozpatrzenie ważnego interesu skarżącego i nie umorzenie nałożonej kary Sąd stwierdza, że powyższy zarzut nie może być podstawą uwzględnienia skargi.

Biorąc pod uwagę jak został powyższy zarzut sformułowany, Sąd wyjaśnia, że przedmiotem rozstrzyganej sprawy jest nałożenie kary pieniężnej na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym, a nie kwestia umorzenia tej należności, która jest uregulowana przepisami ustawy o finansach publicznych. Oznacza to, że organ - wbrew twierdzeniom skargi - nie był zobowiązany w tej sprawie badać okoliczności dotyczących umorzenia nałożonej kary takich jak wystąpienie ważnego interesu zobowiązanego w tym jego sytuacji majątkowej i rodzinnej.

Dokonana sądowa kontrola zaskarżonej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za opisane wyżej naruszenia uregulowań ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w stanie prawnym sprawy) nie wykazała naruszeń prawa procesowego bądź norm prawa materialnego.

Ustanowiona w art. 7 Kpa i doprecyzowana w art. 77 § 1 Kpa zasada prawdy obiektywnej nakłada na organ administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W tym celu obliguje organy do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego pod kątem okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, wynikających z norm prawa materialnego.

Ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który jest jednakże związany w tej mierze przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia (por. B. Adamiak (w:) Komentarz, 1996, s. 371). Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

Na tle kompletnych, zdaniem Sądu, ustaleń stanu faktycznego sprawy, ocena zgromadzonego przez organy materiału dowodowego jest wszechstronna, racjonalna, obejmuje całokształt dowodów i nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a. Uzasadnienia decyzji są prawidłowe w warstwie faktycznej i części prezentującej wyjaśnienie podstaw prawnych. W motywach pisemnych zaskarżonej decyzji odniesiono się do zarzutów odwołania.

Wskazać należy, iż w działaniu organów Sąd nie dopatrzył się wad, w tym nieprawidłowości w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, który – co wymaga podkreślenia Sądu - nie został skutecznie podważony przez stronę skarżącą, jak również w zakresie zastosowania do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona argumentacja jest wyczerpująca. Dotyczy to uzasadnień decyzji obu instancji.

Z niewadliwych ustaleń organów wynika, że skarżący dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów wyszczególnionych w zał. 3 do ustawy o transporcie drogowym o czasie prowadzenia pojazdu i odpoczynku (lp. 5.1, 5.3), używania tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców (lp. 6.3.4.), naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy (lp.6.3.11.).

Stwierdzenie naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego rodzi po stronie organu obowiązek nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości ściśle określonej w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Do powyższych okoliczności szczegółowo i precyzyjnie odniesiono się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z regulacją art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Odnosząc się do naruszenia przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu oraz czasu odpoczynku organ trafnie przytoczył uregulowania Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r.( Dz.U.UE.L.2006.102.1 ze zm.). Zgodnie z art. 6 tego rozporządzenia dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony nie dłużej niż do 10 godzin nie więcej niż dwa razy w tygodniu.

Z kolei stosownie do art. 8 ust. 1-4 i 8 kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca może wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Na tle hipotezy cytowanych uregulowań prawnych organ poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, z których bezsprzecznie wynikało, że skarżący w określonych dniach i czasie przekroczył obowiązujące normy maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, a także obowiązujące normy czasu odpoczynku. Ustalenia organów zostały szczegółowo opisane, skarżący ani w odwołaniu, ani w skardze poza ogólnym zakwestionowaniem zaskarżonej decyzji nie podjął nawet próby polemiki, choćby przez przytoczenie twierdzeń przeciwstawnych, lecz konkretnie odnoszących się do ustaleń organu, pomijając już aspekt, że powinien wówczas przedstawić dowody przeciwne na poparcie swego stanowiska lub wykazać błędy organu w odczycie danych cyfrowych. Ustalenia faktyczne w tej materii organ oparł na analizie dowodów w formie danych cyfrowych, które są w posiadaniu skarżącego. Skarżący nie podał, w której konkretnie części analiza tych danych była obarczona nieprawidłowością.

Sąd nie stwierdził także nieprawidłowości w zakresie naruszenia polegającego na używaniu tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców.

Po myśli art. 27 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego – posługiwanie się kartami kierowcy, karta kierowcy jest imienna. Kierowca może posiadać nie więcej niż jedną ważna kartę kierowcy i jest uprawniony do posługiwania się jedynie jego własną imienną kartą kierowcy. Kierowca nie może posługiwać się kartą uszkodzoną lub kartą, której okres ważności upłynął.

W myśl art. 34 ust. 1 powyższego rozporządzenia, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Zgodnie z art. 34 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia, kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy.

Zgodnie zaś z lit. t) zawartą w rozdziale I załącznika IB do rozporządzenia EWG 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985. str. 8), "karta kierowcy" oznacza: kartę do tachografów wydaną konkretnemu kierowcy przez organy Państwa Członkowskiego; karta kierowcy identyfikuje kierowcę i umożliwia gromadzenie danych dotyczących czynności kierowcy.

Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności dane cyfrowe z karty kierowcy (skarżącego), dane cyfrowe z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...][...] oraz protokół z przesłuchania strony prawidłowo stwierdzono, że przedsiębiorca dopuścił się naruszenia polegającego na używaniu tej samej karty kierowcy przez kilku kierowców. Przesłuchany w trakcie kontroli skarżący zeznał, że w swoim przedsiębiorstwie sam wykonuje jako kierowca przewozy drogowe, nikt inny nie prowadzi jego pojazdu. Zeznał także, że wszystkie zapisy znajdujące się na karcie kierowcy tj. o nr [...] wydanej na nazwisko B. E. należą do skarżącego i przyznał się do używania ww. karty innego kierowcy. B. E. nigdy nie był zatrudniony w jego przedsiębiorstwie, oraz żaden inny kierowca. Wskazał, że używał karty B. E., po to aby nie spowodować naruszeń czasu pracy na swojej karcie kierowcy. Zeznał, że nie robił tego nagminnie i rażąco tylko sporadycznie ze względu na warunki spedycyjne.

Z powyższych zeznań wynika zatem jednoznacznie, że przedsiębiorca używał należącej do niego karty i wydanej na nazwisko B. E. Zeznanie te są spójne z w danymi cyfrowymi okazanymi do kontroli przez stronę. Strona na żadnym etapie postępowania nie podważyła tych ustaleń.

Prawidłowe są także ustalenia organów odnośnie naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę - lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. W myśl art. 10 ust. 5 lit. a) tiret drugie w/w rozporządzenia, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich z zarejestrowaniu oraz na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Stosownie do art. 23a ustawy- o systemie tachografów cyfrowych, minister właściwy do spraw transportu, kierując się koniecznością zagwarantowania okresowego i regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy oraz przechowywania tych danych przez podmiot wykonujący przewozy drogowe z zachowaniem wymagań, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), określi, w drodze rozporządzenia, częstotliwość pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunki ich przechowywania przez podmioty wykonujące przewozy drogowe. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r., m 159, poz. 1128), dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Zgodnie z § 5 ust. 1 przywołanego rozporządzenia, pobrane dane, o których mowa w § 3 i 4, podmiot przechowuje w oryginalnym formacie przez okres co najmniej dwunastu miesięcy licząc od daty ich zarejestrowania w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy.

Zgodnie z art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych, rozporządzenie ustanawia maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy do celów art. 10 ust. 5 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Do celów niniejszego rozporządzenia "odpowiednie dane" oznaczają wszelkie dane zarejestrowane przez tachograf cyfrowy oprócz szczegółowych danych dotyczących prędkości.

Maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza:

a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej;

b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy.

Z materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z karty kierowcy (skarżącego) wynika, że przedsiębiorca nie dochował wyznaczonego przepisami prawa, maksymalnego okresu na wczytywanie danych ze swojej karty kierowcy. Dane z karty tego kierowcy zostały bowiem wczytane m.in. w dniach: 25.07.2016r. i 2.11.2016r., przy czym pomiędzy tymi wczytaniami upłynęło 62 dni, w których to na karcie zarejestrowana została automatycznie aktywność w postaci "jazda". Uwzględniając zatem już same dni, w których kierowca prowadził pojazd, doszło do przekroczenia wynoszącego 28 dni, terminu na wczytanie danych. Skarżący nie kwestionował powyższych ustaleń.

Powyższe stwierdzone przez organ naruszenia zostały wyszczególnione w zał. 3 do ustawy o transporcie drogowym o czasie prowadzenia pojazdu i odpoczynku (lp. 5.1, 5.3), używania tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców (lp. 6.3.4.), naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy (lp.6.3.11.).

Zarzuty skarżącego były ogólnikowe w całej swej rozciągłości w toku postępowania administracyjnego i takie też lakoniczne, dotyczące jedynie kwestii umorzenia nałożonej kary, nie odnoszące się do konkretnych ustaleń organu opisanych w uzasadnieniu decyzji zostały zaprezentowane w skardze. Jeżeli skarżący przeczy dowodom, to powinien podać którym konkretnie i jakim danym przytoczonym przez organ.

Zdaniem Sądu wywody organów zawarte w uzasadnieniu wydanych decyzji dotyczące stwierdzonych naruszeń zasługują na aprobatę. Organy przedstawiły także trafną i wyczerpującą argumentację w kontekście oceny braku spełnienia przesłanek do zwolnienia skarżącego z odpowiedzialności za powstałe naruszenia.

Zgodnie z art. 92 b ust. 1-2 ustawy o transporcie drogowym, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Stosownie do art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Przesłanki egzoneracyjne określone w cytowanych przepisach ustawy o transporcie drogowym nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności gospodarczej i organizacji pracy przedsiębiorstwa, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Przestrzeganie reguł normatywnych określających wymogi w zakresie rejestrowania wskazań w zakresie przebytej drogi, aktywności kierowców, systematycznego i terminowego sczytywania danych, przestrzegania norm czasu pracy kierowców oraz odpoczynków, należą do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy prowadzącego działalność transportową. Zarówno przepisy unijne (w szczególności art. 10 rozporządzenia nr 561/2006), jak i krajowe (ustawa o transporcie drogowym) opierają się na zasadzie, że to właśnie przedsiębiorca transportowy odpowiada za organizację pracy w swoim przedsiębiorstwie.

W rozstrzyganej sprawie wszystkich stwierdzonych naruszeń dopuścił się skarżący, brak jest zatem podstaw do zastosowania art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Z racji braku naruszeń prawa procesowego lub materialnego – stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Sąd skargę oddalił.