Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 640/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 187,191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2017 r. sprawy ze skargi I. S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 27 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2012 r. - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego stwierdził, że Spółka I. S.A. nie przedłożyła dowodów wskazujących w jaki sposób została rozliczona kwota 49.200,00 EURO otrzymana przelewem z dnia 10.09.2012r. od firmy E. Sp. z o.o. Przelew ten opiewał na łączną kwotę 1.000.000,00 EURO, z czego kwota 950.8000,00 EURO została rozliczona fakturą VAT nr [...] z dnia 14.09.2012r. wystawioną przez Spółkę na rzecz firmy [...].

Powyższe ustalenia znalazły odzwierciedlenie w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 29 czerwca 2016r. nr [...] W decyzji tej Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił Spółce nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za III kwartał 2012r. w wysokości niższej niż zadeklarowana przez Spółkę. Ponieważ wysokość w/w nadwyżki miała wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług za następny okres rozliczeniowy, konieczne było również określenie prawidłowej wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za IV kwartał 2012r. Z tego względu organ skarbowy w decyzji z dnia 29 czerwca 2016r. dokonał również określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za IV kwartał 2012r. w wysokości niższej od zadeklarowanej.

W odwołaniu Skarżąca Spółka wyjaśniła , że wskutek zakwestionowania prawidłowo udokumentowanych wydatków doszło do ponownego opodatkowania kwoty, w zakresie której obowiązek w podatku od towarów i usług został przez podatnika rozpoznany wcześniej;

W jej ocenie z całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jasno wynikało, że kwota 49.200 EUR wynikająca z zaliczki w wysokości 1.000.000,00 EUR otrzymanej przez podatnika dnia 10 września 2012r. została rozliczona w oparciu o przedstawione przez podatnika dokumenty.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia 27 kwietnia 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji .

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono , że Spółka I. dokonywała w 2012r. sprzedaży paczkomatów w stałej cenie, tj. 20.000,00 EURO za sztukę. W większości przypadków kontrahent Spółki uiszczał najpierw zaliczkę w wysokości 75 % wartości zamówienia, a pozostałą kwotę, tj. 25 % wpłacał po realizacji transakcji. Spółka otrzymywała środki pieniężne tytułem zaliczki na dostawę paczkomatów od E. Sp. z o.o.. Z wyjaśnień Spółki wynika, że znaczna część środków pieniężnych przelewanych na jej rachunek bankowy przez E. Sp. z o.o. nie stanowiła zaliczki na poczet dostaw towarów na rzecz tej spółki, lecz stanowiła zaliczkę na dostawę towarów na rzecz spółek zagranicznych, mających siedzibę na terenie innych państw członkowskich Unii Europejskiej, a należących do grupy kapitałowej I. S.A. E. Sp. z o.o. udzielała tym spółkom zagranicznym pożyczek pieniężnych, dokonując przelewu środków pieniężnych bezpośrednio na rzecz Spółki tytułem zaliczki na poczet przyszłych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów. Warunki takie wynikały z postanowień poszczególnych umów pożyczek zawartych pomiędzy E. Sp. z o.o. a spółkami zagranicznymi.

W związku z otrzymaniem przez Spółkę zaliczek na dostawę towarów i usług wezwano ją w toku postępowania o przedstawienie zestawienia zawierającego nazwę kontrahenta i jego NIP, datę i wysokość otrzymanych środków pieniężnych oraz wskazanie faktur, na podstawie których zostały rozliczone otrzymane zaliczki

Pismem z dnia 15 listopada 2015r. Spółka przesłała zestawienie, w którym przypisała zaliczkę otrzymaną dnia 10.09.2012r. w kwocie 950.800,00 EUR do spółki [...]. Według Spółki zaliczka ta rozliczona została w dniu 31.12.2012r. fakturą [...] w kwocie 950.800 EURO. Jednak z treści tej faktury, której kopię włączono do akt sprawy wynika, iż opiewa ona na kwotę 329.200,00 EURO. Stanowi ona dopłatę do zaliczki rozliczonej fakturą nr [...] na kwotę 950.800,00 EURO.

Spółka w w/w piśmie nie wyjaśniła kwestii kwoty pozostałej po odliczeniu 950.800,00 EURO z 1.000.000,00 EURO (na którą opiewał przelew z dnia 10.09.2012r.), tj. 49.200,00 EURO.

W zastrzeżeniach do protokołu kontroli z dnia 12.01.2016r. Spółka utrzymywała , że zaliczka kwocie 1.000.000,00 Euro zgodnie z decyzją Podatnika, została udokumentowana fakturami zaliczkowymi na podstawie faktur z dnia 14 września 2012r. nr [...] na kwotę 950.800 EUR oraz nr [...] na kwotę 42.200 EUR.

Organ zauważył jednak , że faktura z dnia 14 września 2012r. nr [...], opiewająca na kwotę 49.200,00 EURO, wystawiona została na rzecz spółki [...], a nie na rzecz [...].

W związku z tym, pismem z dnia 1 marca 2016r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wezwał Spółkę do przedłożenia dokumentów na podstawie których rozpoznawała, jaka część zaliczek stanowiła zaliczkę na poczet zakupu paczkomatów przez E. Sp. z o.o. a jaka na poczet wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na rzecz I. . W piśmie z dnia 11 maja Spółka przedłożyła dyspozycje przekazane przez prezesa spółki E. . Z dokumentów tych wynika, że przelew z dnia 10 września 2012r. w wysokości 1.000.000,00 EURO miał dotyczyć w całości spółki I. .

W konsekwencji dokonanych ustaleń Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydał decyzję, w której stwierdził, że Spółka nie przedłożyła dowodów wskazujących w jaki sposób została rozliczona kwota 49.200,00 EURO otrzymana dnia 10 września 2012r. od firmy E. Sp. z o.o. Przelew ten opiewał na łączną kwotę 1.000.000,00 EURO, z czego kwota 950.8000,00 EURO została rozliczona fakturą VAT nr [...] z dnia 14.09.2012r. wystawioną przez Spółkę na rzecz firmy I. . Jednocześnie organ I instancji uznał, iż wyjaśnienia Spółki, że otrzymane środki pieniężne w kwocie 49.200,00 EURO zostały udokumentowane fakturą VAT nr [...] nie zasługują na uwzględnienie. Bowiem w opisie faktury VAT nr [...] wskazane jest, że dotyczy faktury VAT nr [...] wystawionej na rzecz E. Sp. z o. o. Tymczasem z dokumentacji przedłożonej przez Spółkę wynika, że w/w zaliczka z dnia 10 września 2012r. otrzymana od E. Sp. z o.o. wypłacona była w całości imieniu i na rzecz wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów dla I. .

Dokonując analizy materiału dowodowego, jak też mając na uwadze, iż Spółka nie potrafiła przedstawić wiarygodnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, że kwota 49.200,00 EURO otrzymana przelewem z dnia 10.09.2012r. od firmy E. Sp. z o.o. została udokumentowana faktura z dnia 14 września 2012r. nr [...] oraz biorąc pod uwagę fakt, że jest to sprzeczne z przedstawioną przez Spółkę dokumentacją organ kontrolny zasadnie stwierdził, że nie rozliczyła ona kwoty 49.200,00 EURO otrzymanej przelewem z dnia 10.09.2012r. Bowiem składane przez Spółkę na różnych etapach postępowania wyjaśnienia pozostają w sprzeczności z przedłożoną przez nią dokumentacją, w szczególności z dyspozycją prezesa E. co do przeznaczenia zaliczki z dnia 10 września 2012r., potwierdzeniem przelewu z dnia 15.02.2013r. tytułem płatności za fakturę nr [...] z dnia 14.09.2012r. Brak jest natomiast jakichkolwiek dowodów potwierdzających twierdzenia Spółki, że zaliczka z dnia 10.09.2012r. udokumentowana została fakturą nr [...] Zatem konkluzja w zakresie ustaleń faktycznych niniejszej sprawy, wywiedziona przez organy, znajduje pełne pokrycie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który we wzajemnym powiązaniu treści poszczególnych dowodów pozwala na przyjęcie tych ustaleń w sposób jednoznaczny, zgodny z logiką i doświadczeniem życiowym

Organ odwoławczy zauważył ,że Spółka wyjaśniła , iż spółka E. w zakresie kwoty 950.800,00 EURO, przekazanej na dostawy wewnątrzwspólnotowe na rzecz I. działała jako pożyczkodawca, zaś w zakresie pozostałej kwoty, tj. 49.200,00 EURO działała w swoim imieniu oraz na swoją rzecz, dokonując rozliczenia transakcji dostawy towarów dokonanej przez Spółkę na rzecz E. . Transakcja ta miała dotyczyć dostawy na rzecz E. 8 sztuk paczkomatów i została ona częściowo rozliczona zaliczką otrzymaną przez Spółkę w dniu 14 maja 2012r. Zaliczka ta została uiszczona na poczet dostaw na rzecz E. Sp. z o.o. w łącznej kwocie brutto 3.690.000,00 EURO. W związku z otrzymaniem tej zaliczki Spółka wystawiła fakturę nr [...] z dnia 14 maja 2012r. na łączną kwotę 3.690.000,00 EURO brutto. Jednocześnie Spółka wskazała, że w/w zaliczka w kwocie 3.690.000,00 EURO została wpłacona przez E. Sp. z o.o. na poczet przyszłych dostaw obejmujących łącznie 200 sztuk paczkomatów. Zaliczka ta stanowiła 75% ceny całości poszczególnych dostaw, które dokonywane były na rzecz E. sukcesywnie. W związku z każdą poszczególna dostawą dokonywaną na rzecz E. , Spółka dokonywała potrącenia 75% ceny towarów z zaliczki otrzymanej dnia 14 maja 2012r., zaś na pozostałe 25% wystawiała fakturę końcową dokumentującą poszczególną dostawę.

Dnia 14 września 2012r. Spółka dokonała dostawy na rzecz E. sp. z o.o. 8 sztuk paczkomatów. Na poczet ceny z tytułu tej dostawy Spółka potrąciła z zaliczki uiszczonej przez E. w dniu 14 maja 2012r. 75% wartości dostawy, a zatem kwotę 120.000,00 EURO (8 x 5.000,00 EURO netto). Na pozostałe 25% wartości transakcji Spółka wystawiła fakturę końcową z dnia 14 września 2012r. ,na podstawie której dostawa ta została ostatecznie rozliczona. W efekcie wystawiona przez Spółkę faktura końcowa na kwotę netto 40.000,00 EURO (8 x 5.000,00 EURO netto) i 49.200 EURO brutto stanowiła rozliczenie transakcji dostawy 8 sztuk paczkomatów. Kwota do zapłaty wynikająca z tej fraktury VAT w wysokości 49.200,00 EURO została pokryta z części kwoty wpłaconej przez E. Sp. z o.o. dnia 10 września 2012r. Tak więc według Spółki kwestionowana przez organ kwota 49.200,00 EURO została przez nią udokumentowana fakturą VAT wystawiona dla E. Sp. z o.o. dnia 14 września 2012r. nr [...] na kwotę brutto 49.200 EURO.

Organ odwoławczy nie podzielił tej argumentacji albowiem z przedłożonych przez Spółkę w toku postępowania potwierdzeń przelewów wynika, że faktura [...] została opłacona przez firmę E. przelewem z dnia 15.02.2013r. wykonanym na kwotę 129.150,00 EURO, tytułem: "[...], [...], [...]." Wskazane w tytule przelewu faktury opiewają łącznie na kwotę 129.150,00 EURO, czyli na dokładnie taką kwotę, na jaką wykonany został przelew z dnia 15.02.2013r.

Z kolei Skarżąca w piśmie z dnia 7 września 2016r podniosła, że wbrew temu, co twierdzi organ I instancji, płatność za sporną fakturę nr [...] z dnia 14 września 2012r. na kwotę 49.200 EURO nie została dokonana dnia 15 lutego 2013r., lecz właśnie 14 września 2012r., poprzez potrącenie ceny wynikającej z tej faktury z wpłaty dokonanej przez [...] Sp. z o.o. dnia 10 września 2012r. Według Spółki płatność otrzymana 15 lutego 2013r. w kwocie 129.150,00 EURO (538.749,023 zł) została omyłkowo opisana jako płatność za fakturę VAT [...], [...], [...] Tymczasem faktycznie była to płatność z tytułu faktury nr [...] z dnia 12 października 2012r. wystawionej na kwotę brutto 126.035,03 zł oraz faktury nr [...] z dnia 22 października 2012r., wystawionej na kwotę brutto 202.226,76 zł. Ponadto przelew z dnia 15 lutego stanowił w kwocie 202.948,23 zł częściową zapłatę za fakturę VAT z dnia 30 listopada 2012r. nr [...] wystawionej na łączną kwotę brutto 982.617,48 zł, zaś w kwocie 7.534,21 zł stanowił zapłatę z tytułu "innych faktur" (Spółka nie wskazała o jakie "inne" faktury chodzi). Wskazane wyżej kwoty składają się łącznie na kwotę 583.749,23 zł (129.180,00 EURO) otrzymaną przez Spółkę dnia 15 lutego 2013r., i w ocenie Spółki oznacza to, że przelew ten nie stanowił zapłaty z tytułu faktury nr [...] z dnia 14 września 2012r. wystawionej na kwotę 49.200 EURO brutto, gdyż faktura ta została zapłacona wcześniej, tj. w dniu jej wystawienia, 14 września 2012r.

Odpowiadając na powyższy zarzut Organ odwoławczy zauważył, że kwestionowana zaliczka została uiszczona dnia 10 września 2012r., a nie w dniu wystawienia faktury czyli 14 września 2012r. Oznacza to, że wpłata zaliczki miała miejsce 4 dni przed wystawieniem faktury VAT, z tytułu której płatność regulować miał według Spółki przelew z dnia 10 września 2012r. Ponadto faktura nr [...] nie była fakturą zaliczkową, lecz fakturą końcową dokumentującą konkretną dostawę. Zgodnie zatem z zasadami logiki najpierw powinno mieć miejsce wystawienie faktury, a następnie dokonanie płatności z tej faktury wynikającej. Tak też wyglądało to w przypadku pozostałych dostaw wykonywanych przez Spółkę dla E. . Jako przykład mogą posłużyć następujące faktury końcowe: faktura nr [...] z dnia 28.09.2012r. została opłacona przelewem z dnia 18.10.2012r., faktura nr [...] z dnia 12.10.2012r. opłacona dnia 15.02.2013r., faktura nr [...] z dnia 22.10.2012r. opłacona dnia 15.02.2013r., faktura nr [...] z dnia 31.10.2012r. -opłacona dnia 30.11.2012r., faktura nr [...] opłacona dnia 21.01.2013r., faktura nr [...] z dnia 17.12.2012r. opłacona dnia 21.01.2013r.

Spółka w w/w piśmie podnosi także, że zgodnie z pierwotną dyspozycją wskazaną przez spółkę E. , całość kwoty wpłaconej dnia 10 września 2012r. miała być traktowana jako zaliczka na poczet dostaw na rzecz spółki I. z siedzibą w [...], niemniej dyspozycja ta została wkrótce zmieniona na polecenie spółki E. . Dnia 14 września 2012r. Spółka dokonała na rzecz E. Sp. z o.o. dostawy 8 sztuk paczkomatów. Na poczet m.in. tej dostawy dnia 14 maja 2012r. E. Sp. z o.o. dokonała wpłaty zaliczki w wysokości 75 % (faktura zaliczkowa z dnia 14 maja 2012r. nr [...]). W konsekwencji Spółka wystawiła fakturę końcową w związku z w/w dostawą na pozostałe 25 % ceny, czyli na kwotę 49.200,00 EURO brutto. W związku z dokonaniem dostawy kolejnej partii maszyn (8 szt) na rzecz E. Sp. z o.o., w dniu dokonania dostawy E. Sp. z o.o. zwróciła się do Spółki z prośbą o potrącenie ceny wynikającej z faktury końcowej z płatności dokonanej w dniu 10 września 2012r., która pierwotnie miała być w całości zaliczona na poczet dostaw na rzecz I. . Jako dowód Spółka załączyła kserokopie faktur VAT nr [...] z dnia 12.10.2012r, nr [...] z dnia 22.10.2012r, nr [...] z dnia 30.11.2012r.

Jednakże Spółka nie przedłożyła żadnych dokumentów na potwierdzenie zmiany dyspozycji dotyczącej przeznaczenia zaliczki z dnia 10 września 2012r. Natomiast w aktach sprawy znajduje się przedłożony przez Spółkę na wcześniejszym etapie postępowania dokument, z którego wynika że przelew ten w całości miał być przeznaczony na poczet dostaw dla I. . Wyjaśnień Spółki nie potwierdzają też wyciągi bankowe, z których wynika, że faktura nr [...] została opłacona dnia 15.02.2013r., a nie jak twierdzi Spółka 10 września 2012r. Spółka dopiero na etapie postępowania odwoławczego stwierdziła iż przelew z dnia 15.02.2013r. został "omyłkowo" opisany jako płatność za w/w fakturę, niejako "dopasowując" swoje wyjaśnienia do argumentacji organu I instancji przedstawionej w piśmie stanowiącym ustosunkowanie do zarzutów zawartych w odwołaniu.

Podsumowując, organ kontroli skarbowej zasadnie przyjął, że Spółka nie rozliczyła kwoty 49.200,00 EURO otrzymanej przelewem z dnia 10 września 2012r., nie dając jednocześnie wiary wyjaśnieniom Spółki, w zakresie w jakim twierdzi ona, że zaliczka ta udokumentowała została fakturą z dnia 14.09.2012r. nr [...]

W tym stanie faktycznym i prawnym Organ odwoławczy uznał , że nie naruszono wskazanych w odwołaniu przepisów, tj. art 19 ust. 1 i 11, art 29 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art 187 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że kwota w wysokości 49.200 EUR wynikająca z zaliczki w wysokości 1.000.000,00 EUR otrzymanej przez podatnika dnia 10 września 2012r. nie została udokumentowana, wskutek czego doszło do ponownego opodatkowania kwoty, w zakresie której obowiązek w podatku od towarów i usług został przez podatnika rozpoznany wcześniej. Przedmiotowa decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydana bowiem została z zachowaniem obowiązujących norm prawnych, a w szczególności z zachowaniem zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej. Jej treść oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym.

Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu:

Art. 19 ust. 1 i 11 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym w 2012 r. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w wyniku błędnego przyjęcia, że kwota w wysokości 49.200 EUR wynikająca z zaliczki w wysokości 1.000.000 EUR otrzymanej przez Podatnika dnia 10 września 2012 r. nie została udokumentowana, wskutek czego doszło do ponownego opodatkowania kwoty, w zakresie której obowiązek w podatku od towarów i usług został przez Stronę rozpoznany wcześniej;

Art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym w 2012 r. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w wyniku błędnego przyjęcia, że kwota w wysokości 49.200 EUR wynikająca z zaliczki w wysokości 1.000.000 EUR otrzymanej przez Stronę dnia 10 września 2012 r. nie została udokumentowana, wskutek czego doszło do ponownego opodatkowania kwoty, w zakresie której obowiązek w podatku od towarów i usług został przez Stronę rozpoznany wcześniej;

Art. 21 § 3a Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie, w wyniku błędnego przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie deklaracja złożona przez Stronę wykazywała nieprawidłową kwotę podatku naliczonego przeniesionego do rozliczenia;

Art. 187 ustawy ordynacja podatkowa poprzez zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie w wyniku błędnego przyjęcia, że kwota w wysokości 49.200 EUR wynikająca z zaliczki w wysokości 1.000.000 EUR otrzymanej przez Stronę dnia 10 września 2012 r. nie została udokumentowana, podczas gdy z całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jasno wynikało, że kwota 49.200 EUR wynikająca z zaliczki w wysokości 1.000.000 EUR otrzymanej przez Stronę dnia 10 września 2012 r. została rozliczona w oparciu o przedstawione przez Podatnika dokumenty (tj. fakturę VAT nr [...] z dnia 14 września 2012 r.) w toku postępowania dowodowego.

W Uzasadnieniu Skargi powtórzono argumentację przedstawioną w trakcie postępowania podatkowego . Skarżąca przyznała , że prawda jest , iż w przypadku innych dostaw w badanym okresie dokonywanych przez Spólkę na rzecz E. sp. z o.o., faktury co do zasady były opłacane przez tę ostatnią już po wystawieniu faktury, niemniej jednak nie dotyczyło to spornej faktury z dnia 14 września 2012 r. na kwotę 49.200 EUR, na poczet której, na zasadzie wyjątku, dokonano potrącenia z kwoty 1.000.000 EUR uiszczonej na rachunek bankowy Skarżacej dnia 10 maja 2012 r. Wyjątek ten wynikał ze zmiany uprzednio dokonanej dyspozycji Prezesa E. sp. z o.o., zgodnie z którą całość wpłaconej dnia 10 maja 2012 r. kwoty zaliczki miała być przeznaczona na poczet dostaw na rzecz I. .

Zatem wyjątkowość rozliczeń w ww. zakresie spowodowana była zmianą zapotrzebowania ze strony I. . na towary dostarczane przez Skarżącą , za które to towary zaliczka wpłacona została w imieniu I. przez E. sp. z o.o. działającą jako pożyczkodawca spółki zagranicznej.

Dlatego też kwota ta została rozliczona niejako "z góry", czyli przed wystawieniem faktury za 14 września 2012 r., gdyż w wyniku nietypowych okoliczności - a mianowicie zmniejszenia zamówienia po stronie I. . - kwota ta była wyjątkowo już wpłacona na rachunek bankowy Skarżacej przez E. sp. z o.o. odwrotnie niż miało to miejsce w późniejszych dostawach na rzecz E. sp. z o.o..

Strona wskazuje przy tym, że powołane wyżej nietypowe okoliczności związane z ograniczeniem zamówienia przez Inpost UK Ltd. spowodowały, że płatność dokonana dnia 15.02.2013 r. została omyłkowo opisana. Z uwagi na nietypowe rozliczenie zastosowane w dniu 14 września 2012 r., czyli odmienne od zwyczajowo przyjętych zasad w rozliczeniach miedzy stronami transakcji, osoba wykonująca płatności w imieniu E. sp. z o.o. omyłkowo nie uwzględniła wcześniejszego rozliczenia faktury z dnia 14 września 2014 r., skutkiem czego był błędny opis w tytule przelewu.

Na koniec podniesiono , że , że zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym w 2012 r. podatnik nie miał obowiązku wystawiania faktury VAT w związku z otrzymaniem zaliczki na poczet wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Zgodnie bowiem z przepisami ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w 2012 r. podatnik otrzymujący zaliczkę na dostawę towarów od kontrahenta z Unii Europejskiej mógł, podług swojej woli wystawić fakturę zaliczkową, ale nie miał bezwzględnego obowiązku udokumentowania " zaliczki fakturą VAT

W świetle powyższego należy, jeśli w 2012 r. podatnik zdecydował się nie wystawiać faktur w związku z otrzymaniem zaliczek na poczet wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, to miał do tego prawo i takie zachowanie było na gruncie ustawy o VAT w brzmieniu u obowiązującym w 2012 r. prawidłowe.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji jednocześnie wskazując , że z bazy danych VIES wynika, że I. została zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych dopiero w dniu 21.11.2012r. (w załączeniu wydruk z systemu VIES). Zatem w dniu 10.09.2012r., tj. w dacie otrzymania przez Skarżącą przelewu na kwotę 1.000.000,00 EUR nie były spełnione przesłanki, o których mowa w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług, które pozwalałyby na uznanie, że zaliczka ta stanowi zaliczkę na poczet wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. z 2014r. poz 1647), stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie.

Istota sporu w niniejszej sprawie ogniskuje się wokół problemu prawidłowego rozliczenia kwoty 49.200,00 EURO przez Skarżącą Spółkę . Mianowicie Skarżąca w dniu 10.09. 2012r. otrzymała przelew od firmy E. w kwocie 1.000.000,00 EURO z czego kwota 950.800,00 Euro została rozliczona fakturą VA nr [...] , wystawioną przez Skarżącą w dniu 14.09.2012 r. na rzecz spółki I. . Kwestią sporna dotyczy pozostałych 49,200,00EURO , w stosunku do których Skarżąca w swoich wyjaśnieniach nie była konsekwentna i podawała wersje , które były sprzeczne z posiadaną i dostarczoną przez nią dokumentacją . Prowadzone postępowania wykazywały natomiast , że Skarżąca w początkowej fazie postępowania nie miała wiedzy na temat sposobu rozliczenia spornej kwoty, natomiast w późniejszym okresie próbowała zrekonstruować sposób rozliczenia w taki sposób aby niejako dopasować swoje wyjaśnienia do argumentacji organów. W ocenie Sądu Skarżąca uczyniła to w sposób nieprzekonywujący , jej wyjaśnienia zawierają liczne sprzeczności i niedokładności , są wzajemnie sprzeczne i nie poparte przekonywającymi dowodami. Prawidłowo zatem Organy skarbowe uznały , że wyjaśnienia te nie zasługują na uwzględnienie i stan faktyczny został ustalony z pominięciem wyjaśnień Skarżącej w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy.

Istota problemu tak naprawdę sprowadza się do oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego i jego oceny.

Niemniej jednak w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie organy skarbowe wyczerpująco zebrały materiał dowodowy przydatny do wydania ostatecznej decyzji oraz dokonały wszechstronnej i trafnej jego oceny, przy tym organy skarbowe właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego, a stan faktyczny i prawny sprawy ustalono zgodnie z wymogami zawartymi w ustawie Ordynacja podatkowa, a w szczególności w art. 122, 180, 187, 188 oraz 191 Ordynacji podatkowej .

W opinii Sądu organy podatkowe podjęły wszelkie, konieczne czynności wyjaśniające i dokonały ustaleń faktycznych w oparciu o liczne fakty istotne dla rozstrzygnięcia, tak zatem materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący i wnikliwy.

Jednocześnie nie ma podstaw do przyjęcia, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został oceniony w sposób dowolny, z pogwałceniem zasady swobodności ocen, a organy podatkowe, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 187 Ordynacji podatkowej , odnoszącą się do obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, wzięły pod uwagę wszystkie dowody i dokumenty zgromadzone w toku postępowania podatkowego.

Nadto organy obu instancji w decyzjach podatkowych w sposób wyczerpujący uzasadniły i wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowodów, którym dano wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności (na podstawie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej ) Dokonując bowiem oceny materiału dowodowego na gruncie niniejszej sprawy zaznaczyć należy , że Organy w trakcie prowadzonych postępowań systematycznie gromadziły materiał dowodowy i wyjaśnienia Skarżącej uznając , że ta ostatnia nie przedstawiła rzetelnej i całościowej informacji dotyczącej rozliczenia kwoty 49.200,00 UERO.

Przypomnieć należy , że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w trakcie postępowania kontrolnego ustalił , iż Skarżąca nie rozliczyła kwoty 49.200,00 EURO. W związku z otrzymaniem przez Spółkę zaliczek na dostawę towarów i usług wezwano ją w toku postępowania o przedstawienie zestawienia zawierającego nazwę kontrahenta i jego NIP, datę i wysokość otrzymanych środków pieniężnych oraz wskazanie faktur, na podstawie których zostały rozliczone otrzymane zaliczki

Pismem z dnia 15 listopada 2015r. Spółka przesłała zestawienie, w którym przypisała zaliczkę otrzymaną dnia 10.09.2012r. w kwocie 950.800,00 EUR do spółki I. . Spółka w w/w piśmie nie wyjaśniła jednak kwestii kwoty pozostałej po odliczeniu 950.800,00 EURO z 1.000.000,00 EURO (na którą opiewał przelew z dnia 10.09.2012r.), tj. 49.200,00 EURO. Do kwestii tej odniosła się dopiero w piśmie z dnia 12 .01.2016 r. przypisując sporną kwotę do faktury [...] wystawioną na E. . Niemniej jednak w kolejnych pismach Skarżąca przedstawiła dokumenty , które zaprzeczały przedstawionej wersji . W piśmie z dnia 11maja 2016 r. Skarżąca przedłożyła bowiem dyspozycje przekazane przez prezesa spółki E. , z którego wynika, że przelew z dnia 10 września 2012r. w wysokości 1.000.000,00 EURO miał dotyczyć w całości spółki I. . Natomiast w opisie faktury VAT nr [...] wykazane jest, że dotyczy faktury VAT nr [...] wystawionej na rzecz E. Sp. zo.o.

Do tego obrazu należy jeszcze dodać , że z potwierdzeń przelewów wynika, że faktura [...] została opłacona przez firmę E. przelewem z dnia 15.02.2013r. wykonanym na kwotę 129.150,00 EURO, tytułem: "[...], [...], [...]." Wskazane w tytule przelewu faktury opiewają łącznie na kwotę 129.150,00 EURO, czyli na dokładnie taką kwotę, na jaką wykonany został przelew z dnia 15.02.2013r.

Skarżąca przedstawiając swoja wersje rozliczenia kwoty 49.200,00 EURO wskazywała na rozliczenie transakcji w ramach faktury zaliczkowej [...] z dnia 14 maja 2012 na łączną kwotę 3.690.000,00 zł. wpłaconą na poczet 200 paczkomatów , gdzie faktura [...] miała być końcowa faktura rozliczenia zakupu 8 paczkomatów . Z kolei przelew kwoty 129.150,00 EIRO w ocenie Skarżącej został opisany do faktury [...] omyłkowo . Skarżącą jednocześnie przedstawiła niepełne rozliczenie kwoty 129.150,00 EURO ( 538.749,023 zł. ) wyjaśniając , że brakujące 7.734, 21 zł. stanowi zapłatę z tytułu "innych faktur" , które nie zostały jednak wskazane .

Skarżącą podejmując próbę wyjaśnienia rozliczenia spornej kwoty , wytłumaczenia zaistniałej pomyłki , jak również istnienia dyspozycji prezesa spółki E. , nie przedstawiła na potwierdzenie własnej wersji żadnych wiarygodnych dowodów, które mogłyby obalić skutecznie stan faktyczny ustalony przez organy a wynikający bezpośrednio z dokumentów . Skarżąca sama wskazuje , że przedstawione przez nią rozliczenie jest nietypowe , wyjątkowe co było spowodowane zmianą zapotrzebowania ze strony I. i miało spowodować powstałe błędy w opisie przelewu.

W ocenie Sądu wyjaśnienia te słusznie zostały uznane za niewiarygodne. Skarżąca jest osobą prawną - spółką akcyjną, prowadzącą działalność gospodarczą na dużą skalę również międzynarodową . Zatem jest podmiotem w pełni profesjonalnym ewidencjującym zdarzenia gospodarcze w oparciu o tzw. pełną księgowość. Jako podatnik zobowiązana jest prowadzić ową księgowość w sposób rzetelny czyli również w taki aby wszelkie zdarzenia gospodarcze, istotne podatkowo, miały w niej odzwierciedlenie . Tym bardziej , że Skarżąca stosowała skomplikowany system rozliczeń, gdzie poszczególne kwoty przelewów były zaliczane na zaliczki i należność końcową różnych transakcji handlowych realizowanych w różnych terminach. Obowiązana była zatem tak prowadzić księgowość aby system rozliczeń był czytelny i weryfikowalny.

Tym bardziej zobowiązana były do prawidłowego ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych , które miały miejsce na zasadzie wyjątku. Doświadczenie życiowe bowiem uczy bowiem , że jeżeli jakieś zdarzenie gospodarcze odbiega od normy , to powinno być w taki sposób opisane aby nie było żadnych wątpliwości czego dotyczy. W aktach sprawy znajduje się dyspozycja przekazana przez prezesa spółki E. , dotycząca przeznaczenia przelewu z dnia 10 września 2012r. natomiast Skarżąca nie przedstawiła stosownej adnotacji o zmianie tejże dyspozycji. Również zestawienie rozliczenia przelewu z dnia 15.02.2013r. na kwotę 129.150,00 EURO, dokonane przez Skarżącą nie wytrzymuje konfrontacji z tytułem przelewu, gdzie wprost wymieniono , że dotyczy również faktury [...] Zestawienie pozycji faktur wyszczególnionych w tytule przelewu daję nam dokładnie kwotę przelewu , natomiast wersja Skarżącej nie daje nam prostej sumy wskazanych faktur co próbuje się enigmatycznie wyjaśnić , że pozostała kwota dotyczy innych, niewskazanych faktur.

Zwrócić należy uwagę , że szczególnie podatek od towarów i usług jest podatkiem sformalizowanym i stosowanie wszelkich ulg, przywilejów i preferencji w tym podatku może być użyte tylko w przypadku zachowania warunków określonych w ustawie, w tym również posiadania wymaganych ustawą dokumentów prawidłowo sporządzonych i opisanych w taki sposób aby przyporządkowanie ich do określonej transakcji nie budziło żadnej wątpliwości . Natomiast nieistotne są przyczyny braku posiadania tak opisanej dokumentacji podatkowej , bądź stopień zawinienia podatnika przy ich sporządzaniu .

W żadnym razie nie może stanowić okoliczności usprawiedliwiającej Skarżącej to , że stosowna dokumentacja podatkowa nie została sporządzona z uwagi na wyjątkowość zdarzeń gospodarczych . Zwrócić bowiem należy uwagę, że obowiązek podatkowy jest kategorią prawną i faktycznie zobiektywizowaną. Oznacza to , iż powstaje w warunkach przez prawo określonych , niezależnie od woli podmiotów temu obowiązkowi podlegających czy też podmiotów ustawowo zobowiązanych do różnych środków jego realizacji . Natomiast rzeczą podatnika jest takie zorganizowanie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, by miał możliwość wykazania się tą dokumentacją, gdyż w razie braku niezbędnej dokumentacji skutki prawne na gruncie podatkowym obciążają zawsze podatnika.

Próba odtworzenia takiej dokumentacji , zwłaszcza jeżeli jest sprzeczna z dokumentacją zgromadzoną przez Organy rodzi ze sobą niebezpieczeństwo negatywnej jej oceny, ponieważ rzetelny podatnik stosowne dokumenty , adnotacje, opisy faktur powinien sporządzać na bieżącą , tak aby mógł je przedstawić do kontroli .

Podkreślić ponadto należy , że Skarżąca stawiając zarzut , że doszło do ponownego opodatkowania kwoty, w zakresie której obowiązek w podatku od towarów i usług został przez Stronę rozpoznany wcześniej, nie wykazała , że taka sytuacja rzeczywiście miała miejsce . Nie przedstawiono , żadnego księgowego zestawienia , z którego wprost wynikałoby , że sporna kwota została dwukrotnie ujęta w urządzeniach księgowych.

Odnosząc się do zarzutu braku obowiązku wystawiania faktury VAT w związku z otrzymaniem zaliczki na poczet wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, Sąd uznał , że jest on bezpodstawny.

Organy skarbowe ustaliły bowiem , że całość przelewu z dnia 10.09. 2012 r. była dokonana w imieniu spółki I. Jak natomiast wykazał Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w oparciu o system VIES ww. spółka została zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych dopiero w dniu 21.11.2012r.

Natomiast aby uznać, że mamy do czynienia z dostawą wewnątrzwspólnotową, potrzebne jest spełnienie szeregu warunków. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o VAT przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Zgodnie natomiast z art. 13 ust. 2 pkt 1, przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Zatem w dniu 10.09.2012r., tj. w dacie otrzymania przez Skarżącą przelewu na kwotę 1.000.000,00 EURO nie były spełnione przesłanki, o których mowa w ww. przepisach, które pozwalałyby na uznanie, że zaliczka ta stanowi zaliczkę na poczet wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. W takim wypadku Skarżąca powinna zastosować przepisy właściwe dla sprzedaży krajowej, tak jak to zrobiła w odniesieniu do pozostałej kwoty otrzymanej przelewem z dnia 10.09.2012r. (tj. 950.800,00 EURO) na poczet dostawy paczkomatów, którą udokumentowała fakturą nr [...] z dnia 14.09.2012r. wystawioną dla I. przy zastosowaniu 23% stawki podatku VAT.

Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 ze zm dalej: "p.p.s.a".).