Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 491/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-10-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: przyznano wynagrodzenie pełnomocnikowi
Powołane przepisy: article: art. 250 par 1 i 2, art.260
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 21 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 września 2016 r. o przyznaniu doradcy podatkowemu K.M. wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i zwrotu wydatków w sprawie ze skarg R.P. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 15 lipca 2013 r., nr: [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu postanawia I. przyznać doradcy podatkowemu K.M., o numerze wpisu [...], wykonującemu zawód w ramach kancelarii "M", znajdującej się we W. przy ul. K: - wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 5 166 zł (pięć tysięcy sto sześćdziesiąt sześć złotych ), zawierające podatek od towarów i usług w wysokości 966 zł ( dziewięćset sześćdziesiąt sześć złotych), - kwotę 434,72 zł ( czterysta trzydzieści cztery złote siedemdziesiąt dwa grosze) - tytułem niezbędnych, poniesionych wydatków, na środki transportu, II. w zakresie zwrotu wydatków poniesionych na noclegi – wniosek oddalić.


UZASADNIENIE

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawach o sygn. akt I SO/Kr 81/13 do I SO/Kr 84/13 postanowieniami z dnia 1 października 2013 r. przyznał R.P. – dalej skarżącemu, prawo pomocy m.in. w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. Na tej podstawie Krajowa Rada Doradców Podatkowych dnia 25 października 2013 r. wyznaczyła w w/w sprawach pełnomocnika z urzędu w osobie doradcy podatkowego K.M.. Akta spraw o sygn. I SO/Kr 81/13 do I SO/Kr 84/13 zostały włączone do akt postępowań prowadzonych pod sygn. I SA/Kr 1457/13 do I SA/Kr 1460/13.

W dniu 23 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył sprawy o sygn. akt od I SA/Kr 1457/13 do I SA/Kr 1460/13 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą I SA/Kr 1457/13 i oddalił skargi.

Dnia 14 marca 2014 r. Referendarz sądowy WSA w Krakowie przyznał doradcy podatkowemu wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną w I instancji oraz koszty niezbędnych poniesionych wydatków.

W dniu 31 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną od w/w orzeczenia.

Na rozprawie dnia 21 stycznia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a do akt sprawy dołączony został "załącznik do protokołu rozprawy w sprawie o sygn. I GSK 1101/14", w którym K.M. domagał się: - przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy ustalone według norm przypisanych wraz z należnym podatkiem VAT, - zwrotu niezbędnych wydatków w wysokości 50,22 zł, sprecyzowanych w "zestawieniu niezbędnych wydatków pełnomocnika" z dnia 21 stycznia 2016 r. Jako te niezbędne, wydatki podane zostały natomiast koszty przelotu z W. do W w dniu 20 stycznia 2016 r. i z W. do W. w dniu 22 stycznia 2016 r. w kwocie 398,80 zł oraz koszt dwóch noclegów w hotelu w W. w kwocie 1308,63 zł (stanowiącej według wnioskodawcy przelicznik 300 euro.). Łączną kwotę niezbędnych wydatków pełnomocnik wyliczył więc na 1707,43 zł i podzielił ją na 34 (ilość spraw rozpatrywanych przed NSA), co dało mu wymienioną stawkę 50,22 zł.

Przedmiotowy załącznik zawierał ponadto oświadczenie pełnomocnika, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości lub w części.

W dniu 10 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi pod sygnaturą I SA/Kr 491/16, a do akt sprawy dołączony został "załącznik do protokołu rozprawy w sprawie o sygn. I SA/Kr 491/16", w którym K.M. domagał się: - przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy ustalone według norm przypisanych wraz z należnym podatkiem VAT, - zwrotu niezbędnych wydatków w wysokości 423 zł, sprecyzowanych w "zestawieniu niezbędnych wydatków pełnomocnika" z dnia 10 czerwca 2016 r. Jako te niezbędne wydatki podane zostały natomiast koszty przejazdu samochodem z W. do WSA w Krakowie i z powrotem w dniu 10 czerwca 2016 r., celem stawienia się na rozprawie – liczone poprzez przemnożenie liczby kilometrów tej trasy i "stawki za 1 kilometr przebiegu pojazdu", określonej w § 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych , motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy – wraz z kosztami opłat autostradowych. Łączną kwotę niezbędnych wydatków pełnomocnik wyliczył więc tym razem na 528,74 zł i podzielił ją na 5 (ilość spraw rozpatrywanych przed WSA w Krakowie w dniu 10 czerwca 2016 r.), co dało mu stawkę 105,75 zł., którą pomnożył przez 4 (czyli ilość spraw połączonych). W efekcie tej operacji żądana suma przyjęła wartość 423 zł.

Przedmiotowy załącznik zawierał ponadto oświadczenie pełnomocnika, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości lub w części.

Postanowieniem z dnia 9 września 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznał doradcy podatkowemu K. M. wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 5 166 zł, zawierające podatek od towarów i usług w wysokości 966 zł, kwotę 434,72 zł tytułem niezbędnych, poniesionych wydatków, na środki transportu, natomiast w zakresie zwrotu wydatków poniesionych na noclegi wniosek oddalił.

Pismem z dnia 22 września 2016 r. K.M. wniósł sprzeciw od w/w postanowienia, zarzucając w nim naruszenie art. 250 § 2 w związku z art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez błędne jego zastosowanie, pomimo że Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu (referendarzowi sądowemu tego sądu) brak jest przydanej kompetencji do miarkowania wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji w przypadku złożenia skargi kasacyjnej oraz naruszenie § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu przez błędne jego zastosowanie, polegające na odmowie zwrotu pełnomocnikowi niezbędnych i udokumentowanych wydatków poniesionych na hotel. Dalej zarzucono naruszenie art. 111 w zw. z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne jego zastosowanie pomimo braku kompetencji wojewódzkiego sądu administracyjnego (referendarza sądowego tego sądu) do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia dwóch odrębnych spraw wpadkowych z wniosku o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną z urzędu oraz o zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków, a nadto art. 141 § 4 zd. 1 w zw. z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak wskazania w uzasadnieniu podstawy prawnej łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia dwóch odrębnych spraw wpadkowych oraz jej nie wyjaśnienie, a także niewskazanie przesłanek uzasadniających miarkowanie wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu.

Wobec tak sformułowanych zarzutów pełnomocnik skarżącego wniósł o:

- wydanie dwóch odrębnych postanowień w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wyświadczonej z urzędu po pierwsze, za świadczenie pomocy prawnej z urzędu w drugiej instancji sądowoadministracyjnej oraz po drugie, za to samo świadczenie w pierwszej instancji sądowoadministracyjnej;

- przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy przed sądem drugiej instancji w zakresie, w jakim złożono skargę kasacyjną według stawki, o której mowa w § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia przy niestosowaniu art. 250 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. w wysokości 75% przyznanego wynagrodzenia postanowieniem o sygn. l SA/Kr 1457/13 z dnia 14 marca 2014 r.;

- zwrot pełnomocnikowi kwoty niezbędnych i udokumentowanych wydatków, w tym również poniesionych na zakwaterowanie w hotelu w W. związane ze świadczeniem pomocy prawnej w drugiej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) – dalej P.p.s.a. od postanowień, wydanych przez referendarza sądowego przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658) do rozpoznania sprzeciwu w sprawie, wszczętej przed dniem wejścia w życie tej ustawy, tj. dniem 15 sierpnia 2015 r., zastosowanie znajdują przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie z brzmieniem art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprzed tej nowelizacji w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.

W niniejszej sprawie przyznanie pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia oraz poniesionych wydatków było konsekwencją złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego (ustanowionego postanowieniami referendarza sądowego z dnia 1 października 2013 r.). Ustanowiony pełnomocnik z urzędu (doradca podatkowy) reprezentował skarżącego przed sądem I instancji (dwukrotnie) i sądem kasacyjnym.

Sąd orzekając jak w sentencji uznał, że w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma przepisu, który wyłączałby możliwość przyznania w jednym postanowieniu wydanym przez Sąd, w łącznej kwocie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz zwrotu poniesionych wydatków za I oraz II instancję w sytuacji, gdy sprawa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu przed sądem I instancji jest następstwem uchylającego wyroku sądu kasacyjnego, który o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej nie orzekał.

Należy zgodzić się z pełnomocnikiem, że podstawy dla łącznego przyznania kosztów nieopłaconej pomocy świadczonej z urzędu za I i II instancję nie można poszukiwać w treści art. 111 P.p.s.a., który stanowi, że sąd zarządza połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli mogły być objęte jedną skargą. Przepis ten dotyczy odrębnych spraw sądowoadministracyjnych, tj. spraw toczących się wskutek wniesienia odrębnych skarg. Odnosi się zatem do postępowania głównego, nie zaś do postępowania wpadkowego (incydentalnego), zainicjowanego w toku postępowania głównego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Zatem co do zasady nie ma przeszkód, by w jednym postanowieniu rozstrzygnąć kwestie wpadkowe, które wystąpiły przed sądem I i II instancji, a ponieważ zagadnienie incydentalne nie stanowi odrębnej sprawy sądowoadministracyjnej, nie może być mowy o połączeniu dwóch postępowań.

Należy przy tym zwrócić uwagę, że art. 259 § 2 pkt 8 P.p.s.a. łącznie wymienia wśród czynności referendarza wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków.

Wobec powyższego zarzuty naruszenia art. 111 w zw. z art. 166 P.p.s.a. oraz związanego z nimi zarzutu naruszenia art. 141 § 4 zd. 1 w zw. z art. 166 P.p.s.a. należy zatem uznać za całkowicie bezpodstawne. Na marginesie należy tylko dodać, że referendarz sądowy w swoim rozstrzygnięciu nie odwoływał się do art. 111 P.p.s.a. W tej sytuacji postawiony w sprzeciwie zarzut jego naruszenia przez błędne jego zastosowanie nie może być skuteczny.

Nadto wskazać należy, iż stosownie do art. 250 § 1 P.p.s.a wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

W niniejszej sprawie wyznaczony pełnomocnik skarżącego sporządził skargę kasacyjną, brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a następnie brał udział w postępowaniu przed WSA w Krakowie, prowadzonym pod sygnaturą akt I SA/Kr 491/16, po wyroku NSA. Wywiązał się tym samym z powierzonych mu obowiązków. Ponadto złożył on również oświadczenie, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości ani w części. Stąd też zasądzenie wynagrodzenia w tym zakresie jest zasadne. Jednocześnie art. 250 § 2 P.p.s.a dopuszcza możliwość obniżenia wynagrodzenia pełnomocnika, w uzasadnionych przypadkach, co stanowi legitymację swoistego miarkowania w tym zakresie. W tym miejscu dodać należy, że art. 250 § 2 został wprowadzony przepisem art. 1 pkt 67 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 2 tej ustawy przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Stąd też, o ile w sprawie wszczętej przed 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajduje art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym, o tyle stosuje się już nowo wprowadzony art. 250 § 2 P.p.s.a.

Nadto § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r. Nr 31, poz. 153), stanowi, że zasądzając wynagrodzenie doradcy podatkowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy doradcy podatkowego, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, iż stanowi to dyrektywę kierunkową dla ustalenia wynagrodzenia pełnomocnika w konkretnym przypadku.

Mając na uwadze powyższe rozważania wskazać należy, że niniejsza sprawa jest jedną z wielu rozpoznawanych przez sądy obu instancji. Sprawy ze skarg R. P. dotyczą w przeważającej części określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodów różnych marek. W konsekwencji powoduje to, że sprawy te są rodzajowo takie same, a analiza faktyczno – prawna podejmowanej w nich materii jest oparta o te same mechanizmy interpretacyjne, a zarzuty sformułowane w poszczególnych skargach i skargach kasacyjnych są identyczne.

W tym miejscu należy przypomnieć, że wynagrodzenie pełnomocnika przyznane za postępowanie przed sądem I instancji w łącznej kwocie 11 808 zł uwzględniało już nakład pracy doradcy podatkowego i jego wkład w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Wywody pełnomocnika podniesione w skardze kasacyjnej stanowiły zatem jedynie uzupełnienie wcześniejszych argumentów odnośnie zagadnień z zakresu prawa materialnego. Udział w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie powodował więc konieczności analizy nowych problemów prawnomaterialnych.

Sąd, przy określaniu wysokości wynagrodzenia pełnomocnika, uwzględnił również aspekt fiskalny, tj. finansowy interes Państwa przy ustalaniu wynagrodzenia pełnomocnika. Pamiętać należy, że państwo występuje w niniejszej sprawie jako gwarant praworządności, zasad poszanowania prawa wszystkich swoich obywateli – także tych ubogich. Musi więc dysponować posiadanymi środkami, z jednej strony w ramach obrony wspomnianych wartości, ale z drugiej powinno czuwać, aby wydatki na te cele były współmierne i adekwatne do cen tego rodzaju usług w ujęciu obiektywnym. Skarb Państwa występuje w przypadku wyznaczenia, a później wypłaty wynagrodzenia pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu, jako zleceniodawca. Zapewnienie stronie prawa do sądu wiąże się również z koniecznością działania dla dobra obywateli w ramach realizacji zasady sprawiedliwości, która jako ogólna zasada ustrojowa i zasada orzekania sądowego, wyrażona została w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. Powyższe oznaczać musi przyjęcie ścisłej zasady, że wysokość zapłaty za to zlecenie powinna odzwierciedlać zarówno wkład pracy, jak i wartość rzeczywiście wykonanej pracy, ocenianej wieloaspektowo, ale przy pomocy obiektywnego miernika staranności. Stąd też trudno za reprezentację z urzędu, w takich samych rodzajowo sprawach, przyznawać pełnomocnikowi każdorazowo pełną stawkę wynagrodzenia.

Z powyższych powodów uzasadnione jest więc przyznanie zarówno przed sądem kasacyjnym i ponownie przed sądem I instancji pełnomocnikowi wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną stronie z urzędu w wysokości 25% należnej stawki ustalonej w oparciu o rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu, przy zastosowaniu art. 250 § 2 P.p.s.a., podwyższonego o stawkę podatku od towarów i usług, ustaloną w oparciu o art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz.U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.) w zw. z § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia.

Przy określaniu wysokości należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia uwzględniono fakt, że niniejsza sprawa de facto składa się z czterech spraw o sygn. akt od I SA/Kr 1457/13 do I SA/Kr 1460/13. Połączenie ich miało bowiem charakter techniczny i służyło realizacji zasady ekonomii procesowej (por. postanowienie NSA z dnia 8 maja 2007 r., sygn. I FSK 457/07; postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 2008 r., sygn. I FZ 231/08, postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. I FSK 953/09, postanowienie NSA z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. I FSK 1468/10, wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2010 r., sygn. II OSK 2060/09).

W związku z tym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym "bazowa" stawka ustalona w oparciu o § 3 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e, w/w rozporządzenia – dla spraw o sygn. akt I SA/Kr 1457/13 - 1460/13 wynosi 7 200 zł. Wynagrodzenie w tej materii po miarkowaniu wynosi więc 1 800 zł. (25 % z 7 200 zł = 1 800 zł).

W związku z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dotyczącą konieczności przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu również za postępowanie prowadzone ponownie przed WSA, po wyroku NSA uchylającym orzeczenie sądu I instancji i przekazującym mu sprawę do ponownego rozpoznania sąd przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie za ten etap postępowania. Wyjściowa stawka ustalona w oparciu o § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e , ww. rozporządzenia – dla spraw o sygn. akt. I SA/Kr 1457/13 -1460/13 wynosi zatem 9 600 zł ( 4 spraw x 2400 zł = 9 600 zł). Wynagrodzenie za udział w ponownym postępowaniu przed WSA, po miarkowaniu wynosi więc 2 400 zł (25% z 9 600 zł = 2 400 zł). Łączne wynagrodzenie pełnomocnika stanowi zatem kwotę 4 200 zł (1 800 zł + 2 400 zł = 4 200 zł) i zostało ono podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług, ustaloną w oparciu o art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia i wynoszącą w tym wypadku 966 zł.

Sąd uznał za uzasadnione również przyznanie wynagrodzenia za koszty przejazdu. Co do zasady są to koszty zaliczane do wydatków niezbędnych doradcy podatkowego, w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, które poniósł w związku z wykonywaniem pomocy prawnej z urzędu. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że poniesiony koszt biletu lotniczego na trasie W.-W.-W, wynoszący 398,80 zł, mieści się w kwotowych ramach "niezbędnych wydatków" poniesionych w związku z dojazdem na rozprawę. Koszty podróży samochodem byłyby – uwzględniając opłaty za autostradę – nieco wyższe od kosztów połączenia lotniczego. Stąd też przyznanie zwrotu wydatków za przeloty samolotem jest zasadne w kwocie 11,72 zł, wyliczonej zgodnie z sugestią pełnomocnika, poprzez podzielenie kosztów przelotów w wysokości 398,80 zł przez 34 sprawy rozpatrywane w drugiej instancji. Za przejazd samochodem należna kwota wynosi natomiast 423 zł i jest wyliczona, zgodnie z sugestią pełnomocnika, poprzez podzielenie kosztów przejazdów w wysokości 528,74 zł przez 5 spraw rozpatrywanych przez WSA w Krakowie, a potem pomnożenie wyniku przez ilość spraw połączonych [(528,74 zł. : 5 spraw) x cztery sprawy = 423 zł]. Łączne wydatki na środki transportu wynoszą więc w sumie 434,72 zł (11,72 zł + 423 zł = 434,72 zł ).

Nie było natomiast w ocenie Sądu w ogóle podstaw do uwzględnienia jako wydatków niezbędnych kosztów pobytu w hotelu. Przedstawiona kwota uiszczona za nocleg w hotelu odbiega od przeciętnych cen noclegów. Takie bowiem należy brać pod uwagę uwzględniając zwrot kosztów noclegu w ramach pojęcia "niezbędnych wydatków", użytego w rozporządzeniu z dnia 31 stycznia 2011 r. Koszt noclegu w ramach w/w wydatków należy traktować jako przypadek szczególny. "Niezbędność" w tym wypadku odnosi się bowiem do konieczności przenocowania pełnomocnika, wywołanej ewidentnym brakiem połączeń komunikacyjnych ale nie może być utożsamiana z noclegiem, którego koszty przekraczają zwyczajną, przeciętną, wartość noclegu w danym miejscu. Prowadzić mogłoby to do przepłacania przez Skarb Państwa, w sytuacji przyznawania wydatków pełnomocnikowi, poniesionych na nocleg. Pełnomocnik mógłby bowiem żądać przyznania zwrotu wydatków za nocleg o bardzo wysokim standardzie i w gruncie rzeczy wnosić o przyznanie kwot znacznie przekraczających przeciętną wartość za tego rodzaju usługę. Zatem przy przyznawaniu pełnomocnikowi zwrotu tego rodzaju wydatków należy kierować się podejściem racjonalnym, podstawowymi zasadami wiedzy oraz doświadczenia życiowego, tak aby nie naruszać, w sposób oczywisty, interesu budżetu państwa, który przy nieuwzględnieniu tych postulatów, w sposób nieproporcjonalny i nieekwiwalentny wypłacałby koszty koniecznego noclegu pełnomocnika, wybranego przez niego w sposób dowolny. Działanie takie stałoby więc w sprzeczności z zasadą sprawiedliwości społecznej, która nie tylko musi być brana pod uwagę w stosunku do strony postępowania ale również w stosunku do sposobu wydatkowania funduszy Państwa na ustanowionego z urzędu pełnomocnika, który w takiej sytuacji staje się "zleceniobiorcą" Skarbu Państwa. Jego wydatki w tym zakresie muszą być zatem ograniczone do pewnego średniego miernika wartości usług w tym zakresie.

Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 250 § 1 i 2 oraz art. 260 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.