Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2048/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119zw § 1, art. 119zv § 1, art. 119zzb § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Szef Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: "Szef KAS", "Organ"), żądaniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. wydanymi w trybie art 119zv § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn, zm., dalej: "O.p."), dokonał blokady na okres 72 godzin rachunków bankowych o numerach: [...], [...], prowadzonych na rzecz R. Sp. z o.o. Sp. k. (dalej: "Skarżący", "Spółka").

Z posiadanych przez Organ informacji wynikało, że Skarżący może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada była konieczna, aby temu przeciwdziałać. W wyniku analizy ryzyka przeprowadzonej przez Szefa KAS ustalono, że istnieje uzasadnione podejrzenie, iż Spółka mogła ująć w swoich rozliczeniach podatkowych za okres od stycznia do marca 2020 r., faktury VAT wystawione przez podmiot K. Sp. z o.o., niedokumentujące rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Szef KAS postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. przedłużył termin blokady ww. rachunków bankowych na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do dnia 13 listopada 2020 r., do kwoty 2.538.825 zł, z uwagi na fakt, iż zachodzi uzasadniona obawa, że Spółka nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania w podatku VAT przekraczającego równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano wskazane postanowienie.

W zażaleniu na ww. postanowienie Skarżący zarzucił Organowi oparcie zaskarżonego postanowienia na błędnych ustaleniach faktycznych w kwestii istnienia podejrzenia udziału Strony w wyłudzeniach skarbowych oraz istnienia uzasadnionej obawy niewykonania oszacowanego zobowiązania podatkowego.

Szef KAS postanowieniem z dnia [...] września 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] sierpnia 2020 r.

Zdaniem Szefa KAS, zarówno żądanie blokady rachunków bankowych Spółki na 72 godziny z dnia [...] sierpnia 2020 r., jak i ustalenia zawarte w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2020 r., znajdują podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym.

Zdaniem Szefa KAS, istnieje uzasadnione podejrzenie, iż Skarżący mógł ująć w swoich rozliczeniach podatkowych za okres od stycznia do marca 2020 r. faktury VAT wystawione przez podmiot K. Sp. z o.o., niedokumentujące rzeczywistych transakcji gospodarczych, o czym według Organu świadczą następujące okoliczności faktyczne:

Spółka posiada wyłącznie jednego dostawcę towarów, tj. podmiot K. Sp. z o.o. i jednego odbiorcę sprzedawanych towarów, tj. podmiot W. S.A.,

wystąpienie u Skarżącego nagłego (skokowego) wzrostu obrotów: styczeń 2020 r. - 0 zł, luty 2020 r. - 3.352.637 zł, marzec 2020 r. - 8.232.489 zł,

Spółka nie angażuje własnych środków finansowych w toku prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej,

szybkość dokonywanych transakcji na rachunkach bankowych Skarżącego - uznania i obciążenia realizowane najczęściej tego samego dnia,

na rachunkach bankowych Spółki w analizowanym okresie (do kwietnia 2020 r.) brak jest typowych płatności związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, np. wypłaty wynagrodzeń za pracę, opłat za media, czynszu najmu, opłat za usługi telekomunikacyjne, zaś stwierdzono tam tylko zapłaty dla biura rachunkowego i urzędu skarbowego,

niewielkie wpłaty Skarżącego z tytułu podatku od towarów i usług, spowodowane niewielką różnicą pomiędzy kwotami podatku należnego i naliczonego,

brak środków trwałych,

niska dochodowość prowadzonej działalności gospodarczej - na poziomie 0,45 %.

Ponadto w ocenie Szefa KAS zaś przepływy środków pieniężnych między rachunkami bankowymi Skarżącego i ww. kontrahenta miały jedynie stworzyć pozory legalności tych transakcji. Organ uznał, że istnieje wysokie ryzyko, iż Spółka mogła uczestniczyć w mechanizmie oszustwa w podatku od towarów i usług, a przedstawione okoliczności mogą mieć wpływ na prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Według przyjętych przez Organ szacunków, łączna wartość uszczuplenia w podatku od towarów i usług z tego tytułu w ww. okresie wynosi 2.538.825 zł i jest to kwota wynikająca z łącznej wysokości podatku VAT naliczonego z faktur wystawionych dla Spółki przez podmiot K. Sp. z o.o. i ujętych przez Skarżącego w jej ewidencji zakupu VAT w okresie od stycznia do marca 2020 r., pomniejszona o zadeklarowane w złożonych deklaracjach wpłaty podatku za ten okres w wysokości 15.537,00 zł.

Szef KAS uznał również, że zachodzi jednocześnie uzasadniona obawa, iż Strona nie wykona zobowiązań podatkowych w oszacowanej, z uwagi na brak majątku o wartości umożliwiającej uregulowanie tej należności.

Organ podniósł, że Skarżący jest spółką komandytową, w której wysokość sumy komandytowej stanowiącej miarę odpowiedzialności osobistej komandytariusza za jej zobowiązania wynosi 5.940 zł, natomiast wysokość kapitału zakładowego wspólnika będącego komplementariuszem wynosi [...] zł. Jak podał Organ z informacji uzyskanych z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych oraz CEPIK wynika, że Spółka nie jest właścicielem nieruchomości ani nie jest właścicielem pojazdów mechanicznych. Spółka nie deklarowała w złożonych przez siebie deklaracjach VAT-7 nabycia środków trwałych.

W ocenie Szefa KAS zastosowanie mechanizmu odwróconego łańcucha płatności może wskazywać na brak płynności finansowej Spółki.

Dalej Organ wskazał, że na Spółce ciąży zobowiązanie wobec jej wspólnika -podmiotu R. sp. z o.o., z tytułu umowy pożyczki z dnia [...] maja 2020 r. na kwotę 160.000 zł.

Organ stwierdził, że zabezpieczenie na rzeczach ruchomych w postaci towarów handlowych lub na wierzytelnościach związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą mogłoby być dokonane dopiero na późniejszym etapie prowadzonej wobec Strony kontroli celno-skarbowej, po wydaniu przez organ kontrolny wobec Strony decyzji o zabezpieczeniu wykonania oszacowanych zobowiązań podatkowych, w trybie art. 33 O.p.

Szefa KAS nie podzielił zarzutów zażalenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zwrot kosztów procesu.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 119zw § 1 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż zachodzi uzasadniona obawa, że Skarżący nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego przekraczającego równowartość 10.000 euro, albowiem Szef Krajowej Administracji Skarbowej nie posiadał dowodów pozwalających na zastosowanie blokady rachunków bankowym wobec skarżącego, który w dotychczasowej historii funkcjonowania przedsiębiorstwa był rzetelnym podatnikiem i wywiązywał się z wszelkich ciążących na nim obowiązków publicznoprawnych w terminie, posiada skwitowanie i potwierdzenie wykonania wszelkich umów dostaw oraz sprzedaży, a co za tym idzie zastosowanie w sprawie art. 119zw § 1 O.p. jaki się jako nadużycie prawa.

W odpowiedzi na skargę, Szef KAS wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu, uznając zarzuty skargi za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga okazała się niezasadna.

Przedmiotem sporu pomiędzy Skarżącą a organem jest ustalenie zawarte w skarżonym postanowieniu, o zaistnieniu przesłanki uzasadniającej zastosowanie instytucji prawnej tzw. przedłużenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego -art. 119zw § 1 Ordynacji podatkowej, tj. przesłanki uzasadnionej obawy, że Skarżący nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego.

Należy jednak zauważyć, że art. 119zw § 1 O.p. tworzy jedną normę prawną z art. 119zv § 1 O.p. Blokada rachunku bankowego jest bowiem ciągiem czynności prawnych podejmowanych przez Szefa KAS po wystąpieniu określonych w Ordynacji podatkowej przesłanek w ściśle zakreślonym przedziale czasu (szerzej patrz: uzasadnienie rządowego projektu ustawy o zmianie ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, Sejm VIII kadencji, druk sejmowy nr 1880, oraz odpowiedź Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów (...) z dnia 29 stycznia 2019 r. na interpelację poselską z dnia 3 stycznia 2019 r.).

Zastosowanie art. 119zv O.p. (tzw. krótkiej blokady) warunkowane jest ziszczeniem się dwóch przesłanek: i) posiadaniem przez Szefa KAS informacji, w szczególności wynikających z analizy ryzyka (119zn § 1 O.p.), wskazujących, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność m.in. banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego i ii) blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać.

Celem instytucji prawnej żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego jest przede wszystkie uniemożliwienie szybkiego transferu środków finansowych. Szybkość zabezpieczenia ma zasadnicze znaczenie przede wszystkim właśnie w odniesieniu do najbardziej płynnego aktywa przedsiębiorstwa jakim są środki zgromadzone na rachunku.

Instytucja prawna przedłużenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego (art. 119zw O.p.) realizuje natomiast podobne cele ustawodawcy jak instytucja zabezpieczenia zobowiązań podatkowych (art. 33 O.p.). Celem ustawodawcy w obu przypadkach było efektywne zabezpieczanie realizacji obowiązków podatkowych w sytuacji gdy zachodzi uzasadniona obawa nie wykonania zobowiązań podatkowych przez podmiot do tego zobowiązany. Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego i w konsekwencji przedłużenia ww. blokady pozwala bowiem na realizację powyższego celu ustawodawcy w krótszym okresie czasu, gdyż nie następuje m.in. proces wydawania decyzji. Na powyższe zwraca uwagę także ustawodawca w uzasadnieniu ustawy wprowadzającej ww. instytucję prawną stwierdzając, że przyczyną wprowadzenia do polskiego porządku prawnego blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego była konieczność "podjęcie niezwłocznych działań w celu zabezpieczenia środków, które powinny zostać przeznaczone na zapłatę należnego podatku, zanim zostaną wytransferowane poza polski system bankowy".

Rekonstruując zatem normę prawną wynikająca z art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1 O.p. należy stwierdzić, że żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego przez Szefa KAS następuje po zaistnieniu dwóch przesłanek wskazanych w art. 119zv O.p. na okres nie dłuższy niż 72 godziny a następnie może zostać przedłużona na okres nie dłuższy niż 3 miesiące po wykazaniu przez organ zaistnienia dodatkowej przesłanki wskazanej w art. 119zw § 1 Ordynacji podatkowej. Oczywiście znaczenie prawne ma również wartości mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich.

Zgodnie z art. 119zzb § 1 O.p. na postanowienie w sprawie przedłużenia termin blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego (art. 119zw O.p. – blokada dłuższa) służy zażalenie. W judykaturze nie budzi już wątpliwości, że sądowej kontroli podlega również tzw. krótka blokada – art. 119zv O.p. Reprezentatywny w tym zakresie jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2020 r. (I FSK 491/20) w którym stwierdzono że: "Zgodna z konstytucyjnymi zasadami wykładnia i analiza treści art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1 Ordynacji podatkowej prowadzi do wniosku, że przesłanki tzw. krótkiej blokady rachunku podlegają kontroli sądowo-administracyjnej na podstawie art. 134 § 1 w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") w przypadku zaskarżenia postanowienia Szefa KAS w przedmiocie przedłużenia tejże blokady na czas oznaczony". Powyższe stanowisko judykatury ma zasadnicze znaczenie przede wszystkim dla ochrony praw podmiotu kwalifikowanego, gdyż w świetle art. 119zzb O.p. zażalenie a więc związana z tym kontrola wewnątrzadministracyjna jak i kontrola sądowoadministracyjna prawidłowości żądania blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego nie przysługuje na samo żądanie sformułowane przez Szefa KAS na podstawie art. 119zv O.p. - tzw. blokada krótka.

Mając powyższe na uwadze, Sąd rozpatrując niniejszą sprawę musi więc ocenić, czy organ w prawidłowy sposób wykazał zaistnienie zarówno przesłanek określonych w art. 119zv § 1 jak i art. 119zw § 1 O.p.

W kontekście wymagań dowodowych jakie ustawodawca stawia przez Szefem KAS w sprawach dotyczących blokady rachunku bankowego, należy zauważyć, że w art. 199zv O.p. sformułowany jest wymóg, aby posiadane informacje (w szczególności wyniki analizy ryzyka) wskazywały na możliwość wykorzystania przez podmiot kwalifikowany działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi. Zatem ustawodawca obniżył wymóg pewności udowodnienia powyższej okoliczności osiągany za pomocą środków dowodowych, gdyż wystarczy jej uprawdopodobnienie. Szef KAS nie musi więc jej udowodnić, tj. wykazać za pomocą środków dowodowych okoliczności wykorzystania działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi musi natomiast przedstawić informacje wskazujące na taką możliwość (uprawdopodobnić). W wyniku dalszej weryfikacji może okazać się, że podmiot kwalifikowany działał jednak zgodnie z prawem.

Powyższe zastrzeżenie jest istotne w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, które w zasadniczej części wskazują na błędną zdaniem Skarżącego ocenę stanu faktycznego dokonaną przez Szefa KAS pod kątem zaistnienia przesłanek tzw. krótkiej blokady rachunku. Zarzuty wskazane w skardze stanowią jednak powtórzenie zarzutów poniesionych przez Skarżącego w zażaleniu.

Należy zatem zauważyć, że o możliwości wykorzystywania działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego może świadczyć całokształt okoliczności wskazanych przez organ. Każda z okoliczności rozpatrywana oddzielnie może zostać wyjaśniona w sposób alternatywny, wskazujący na zwykłe konsekwencje prowadzenia działalności gospodarczej, ale jeżeli oceni się wszystkie okoliczności łącznie, to należy uznać, że organ uprawdopodobnił możliwość wykorzystywania przez Skarżącego działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego. Oczywiście powyższa ocena może w toku postępowania wymiarowego okazać się nietrafna.

W rozstrzyganej sprawie Sąd zważył następujące okoliczności. Skarżący posiadał jednego dostawcę oraz odbiorcę towarów. Skarżący wskazuje, że powyższe wynikało, że w początkowym okresie działalności pozyskanie wielu dostawców i wielu odbiorców wymaga czasu. Sąd dostrzega, że rozwój działalności gospodarczej wymaga czasu i oczywiste jest, że w miarę rozwoju zwiększa się potencjał ekonomiczny przedsiębiorcy w tym baza dostawców i odbiorców towarów.

Jednakże w rozstrzyganej sprawie należy zauważyć przede wszystkim, że dostawca Skarżącego – K. z o.o. był również bezpośrednim dostawcą towarów dla odbiorcy Skarżącego W. S.A. Dostawy pomiędzy ww. podmiotami były więc realizowane także bez pośrednictwa Skarżącego. Należy również podkreślić, sposób finansowania dostawy towarów, który nie wymagał angażowania kapitału własnego przez Skarżącego. Skarżący finansował je ze środków otrzymywanych od odbiorcy – W. S.A. Ponadto towar był bezpośrednio dostarczany do odbiorcy Skarżącego przez sprzedawcę zatem dostawca K. Sp. z o.o. wiedziała o odbiorcy – W. S.A. i realizowanych na jego rzecz dostawach przez Skarżącego.

Mając na uwadze powyższe należy skonstatować, że Skarżący nie dysponował bazą odbiorców nieznanych K. Sp. z o.o. (dostawcy). Nie finansował również nabycia towarów dla W. S.A. a więc nie wpływał na zwiększenie możliwości nabywczych ww. kontrahenta. A fakt dokonywania dostaw był jawny dla obu kontrahentów Skarżącego.

Nie znajduje zatem racjonalnego ekonomicznego uzasadnienia funkcja (rola) Skarżącego w dostawie towarów pomiędzy K. Sp. z o.o. a W. S.A. Innymi słowy, nie można więc racjonalnie uzasadnić dlaczego K. Sp. z o.o. część dostaw dla W. S.A. realizowała za pośrednictwem Skarżącego a W. S.A. finansowała swoje nabycie za pośrednictwem Skarżącego. W ocenie Sądu już powyższe wskazuje, że działalność Skarżącego może polegać na wykorzystywaniu działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać.

W rozstrzyganej sprawie należy także zauważyć, że Skarżący nie ponosił kosztów zwyczajowo związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżący wskazuje, że opłaty np. za media, energię, Internet był wliczone w czynsz, który opłacał co miesiąc. Ponieważ powyższa argumentacja Skarżącego zawarta była również w zażaleniu, to odnosząc się do niej w skarżonym postanowieniu, organ zauważył, że również wydatków związanych z czynszem nie odnotował na rachunkach Skarżącego.

Przechodząc do zarzutów związanych z poziomem uzyskiwanej dochodowości osób zarządzających pośrednio Skarżącym tj. Panów M. C. i M. L. to organ zwrócił uwagę, że dochód za 2018 r. Pana M. C. wyniósł 2,92% osiągniętego przychodu a Pana M. L. dochód za 2018 r. wyniósł 2,95% osiągniętego przychodu. W związku z powyższym konstatacja organu, że dochód ww. osób charakteryzuje się wyjątkowo niską relacją do przychodu jest zasadna. Zwrócić należy uwagę również na dochody Pana M. W. sprawującego od 20 września 2018 r. funkcję Prezesa Zarządu Spółki K. Sp. z o.o. – dostawcy towarów. W latach 2010 -2017 jego roczny dochód nie przekraczał kwoty 7600 zł a za rok 2017 otrzymał PIT-8C z zakładu karnego. Również rentowność Skarżącego jest na bardzo niskim poziomie wynoszącym 0,45%.

Powyższe okoliczności mogą wskazywać, że celem Skarżącego oraz ww. osób zarządzających nie jest prowadzenie działalności gospodarczej a działalność ta może polegać na wykorzystywaniu działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego.

Podkreślić należy, że przedstawione przez Skarżącego wartości kwotowe osiągniętego dochodu zarówno przez Panów M. C. i M. L. jaki dochodu osiągniętego przez Skarżącego oczywiście nie są małe w odniesieniu do płacy minimalnej czy tzw. średniej krajowej. Jednakże osiągane dochody należy odnieść do skali działalności gospodarczej. Przypomnieć należy, że jeszcze w styczniu 2020 r. Skarżący złożył tzw. "zerową" pierwszą deklarację podatkową a już za luty i marzec 2020 r. Skarżący zadeklarował dostawy krajowe opodatkowane 23% stawą w kwocie ponad 11,5 mln. zł oraz zakupy krajowe również na ponad 11,5 mln. zł. Skala działalności Skarżącego był więc istotna, zasadnie zatem wątpliwości budzi wysokość dochodu osób faktycznie zarządzających przedsięwzięciem o takiej skali. Zauważyć bowiem należy, że ww. osoby zbudowały doskonałe ekonomicznie przedsięwzięcie gospodarcze, które pomimo braku zaangażowania własnego kapitału a więc zerowego ryzyka gospodarczego pozwalało dokonywać nabyć na kwotę ponad 11,5 mln. zł. w ciągu dwóch miesięcy.

Reasumując, zdaniem Sądu skarżone postanowienie odpowiada prawu a okoliczności przedstawione przez organ mogą wskazać, że działalność Skarżącego może polegać na wykorzystywaniu działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego.

Przechodząc do oceny wystąpienia przesłanki wskazanej w art. 119zw § 1 O.p., tj. przesłanki uzasadnionej obawy, że Skarżący nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego. W tym zakresie Skarżący podnosi, że okoliczność nieposiadania majątku nie dyskwalifikuje takiego podmiotu z obiegu gospodarczego. Zauważyć zatem należy, że przesłanką przedłużenia blokady rachunku jest uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego. Konieczne jest więc wykazanie "uzasadnionej obawy", a nie udowodnienie, że z całą pewnością, Skarżący danego zobowiązania nie wykona. Przedmiotem dowodów musi być wykazanie, że organ miał podstawy, aby żywić taką uzasadnioną obawę. Sąd podziela stanowisko organu, że okoliczności takie jak: brak majątku Skarżącego, niski kapitał zakładowy wspólnika komplementariusz i komandytariusza, brak własnych środków finansowych, podejrzenie udziału w nierzetelnych transakcjach gospodarczych rodzą uzasadnioną obawę że Skarżący nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego. W związku z powyższym zdaniem Sądu istniały uzasadnione podstawy do przedłużenia blokady rachunku Skarżącego.

Końcowo odnosząc się to stwierdzenia Skarżącego, że wszystkie obowiązki podatkowe wykonuje wzorcowo Sąd zwraca uwagę, że ocena działalności Skarżącego w aspekcie jej zgodności z prawem podatkowym nie była przedmiotem niniejszego postępowania. W rozstrzyganej sprawie Sąd badał prawidłowość (zgodność z prawem) oceny organów, co do ziszczenia się ustawowych przesłanek blokady rachunku. Mając na uwadze treść w art. 119zv § 1 jak i art. 119zw § 1 Ordynacji podatkowej Sąd uznał, że działanie organu był zgodne z prawem.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.