Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 921/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 52 § 1 i § 2, art. 58 § 3, art. 90 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 grudnia 2014 r. sygn. akt VI SAB/Wa 24/14 w sprawie ze skargi Z. S. na przewlekłe prowadzenie przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej postępowania w sprawie udzielenia patentu na wynalazek postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2014 r., sygn. akt VI SAB/Wa 24/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę Z. S. na przewlekłe prowadzenie przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej postępowania w sprawie rejestracji wynalazku.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu 3 stycznia 2005 r. Z. S. wniósł do Urzędu Patentowego RP podanie o udzielenie patentu na wynalazek "[...]" w trzech wersjach: bloku hydrauliczno-nożycowego, bloku hydrauliczno-linowego krążkowego oraz bloku hydrauliczno-linowego suwakowego.

Decyzją z dnia [...] września 2012 r. Urząd Patentowy RP umorzył postępowanie w sprawie zgłoszenia rzeczonego wynalazku w części dotyczącej "blok transportowy nożycowy", uznając że postępowanie we wskazanym zakresie stało się bezprzedmiotowe ze względu na złożenie przez zgłaszającego nowej wersji dokumentacji z ograniczonym zakresem ochrony.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Urząd Patentowy RP utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2012 r.

W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 2 maja 2012 r., z dnia 3 maja 2012 r. oraz z dnia 5 maja 2012 r. Z. S. zaskarżył przewlekle prowadzenie przez Urząd Patentowy postępowań odpowiednio w rozpatrzeniu wniosku o udzielenie patentu na wynalazek "[...]" ujęty w zgłoszeniu z dnia 3 stycznia 2005 r., wniosku o udzielenie patentu na wynalazek "blok hydrauliczno-linowy krążkowy" ujęty w zgłoszeniu z dnia 3 stycznia 2005 r. oraz wniosku o udzielenie patentu na wynalazek "bloku hydrauliczno-linowego suwakowego" ujęty w zgłoszeniu z dnia 3 stycznia 2005 r. Wniósł ponadto między innymi o unieważnienie decyzji z dnia [...] września 2012 r. oraz unieważnienie decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] września 2012 r.

Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt VI SAB/Wa 143/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę, w uzasadnieniu wskazując, że z analizy akt sprawy zainicjowanej wnioskiem z dnia 3 stycznia 2005 r. o udzielenie patentu, zarejestrowanego pod numerem [...] pt. "[...]" wynika, że skargi na przewlekłe prowadzenie przez Urząd Patentowy postępowań o udzielenie patentów na wymienione w poszczególnych skargach wynalazki dotyczą w istocie jednego postępowania zainicjowanego wymienionym wyżej wnioskiem o udzielenie patentu. Następnie Sąd w odniesieniu do oceny dopuszczalności wniesienia skargi w wskazał, że skarżący nie dochował warunku określonego w art. 37 § 1 k.p.a. polegającego na wezwaniu Urzędu Patentowego do usunięcia naruszenia prawa, przez co skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał za niedopuszczalną i ją odrzucił.

Naczelny Sąd Administracyjny Postanowieniem z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 2272/13 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. Podniósł, że treść skargi nasuwała wyraźne wątpliwości co jest przedmiotem zaskarżenia i czy oprócz przewlekłości postępowania dotyczy jeszcze wymienionego aktu administracyjnego, gdyż wynikało z niej, że skarżący odwołuje się do decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. i polemizuje z jej argumentacją.

Ponownie rozpoznając sprawę, której nadano sygn. akt VI SAB/Wa 24/14, w związku z zaleceniami zawartymi w ww. postanowieniu NSA, Sąd pismem z dnia 23 czerwca 2014 r. wezwał pełnomocnika skarżącego do jednoznacznego wskazania przedmiotu zaskarżenia, tj. czy skarga stanowi:

a) skargę na przewlekłe prowadzenie przez Urząd Patentowy RP postępowania w sprawie rejestracji wynalazku, ze wskazaniem konkretnego wynalazku,

czy też

b) skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2013 r.,

czy też

c) zarówno skargę na przewlekłe prowadzenie przez Urząd Patentowy RP postępowania w sprawie rejestracji wynalazku, jak i skargę na ww. decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2013 r.

W piśmie z dnia 19 sierpnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego doprecyzował, że skarga obejmuje zarówno przewlekłe prowadzenie przez Urząd Patentowy RP postępowania w sprawie rejestracji wynalazku, jak i decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2013 r.

W związku z powyższym Sąd przy piśmie z dnia 19 listopada 2014 r. przesłał do Urzędu Patentowego RP kopię skargi, wzywając jednocześnie organ do nadesłania odpowiedzi na skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uzasadniając zaś odrzucenie skargi Z. S. na przewlekłe prowadzenie przez Urząd Patentowy RP postępowania w sprawie rejestracji wynalazku, na podstawie art. 52 § 1 i § 2 oraz art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), przede wszystkim podkreślił, że z analizy akt sprawy zainicjowanej wnioskiem z dnia 3 stycznia 2005 r. o udzielenie patentu, zarejestrowanego pod numerem [...] pt. "[...]" wynika, że skargi na przewlekłe prowadzenie przez Urząd Patentowy postępowań o udzielenie patentów na wymienione w poszczególnych skargach wynalazki dotyczą w istocie jednego postępowania zainicjowanego wymienionym wyżej wnioskiem o udzielenie patentu. Skoro zatem dotyczą one jednej sprawy w znaczeniu materialnoprawnym o tożsamych elementach podmiotowych i przedmiotowych to należało je potraktować w istocie jako jedną skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie zgłoszenia wynalazku pt. "[...]", na który składają się trzy wersje, tj. blok hydrauliczno-nożycowy, blok hydrauliczno-linowy krążkowy oraz blok hydrauliczno-linowy suwakowy.

Dalej, Sąd wskazał, że ze względu na art. 259 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410), zgodnie z którym w sprawach z zakresu własności przemysłowej Urząd Patentowy RP jest centralnym organem administracji rządowej, zastosowanie w sprawie znalazł wymóg z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.), który dotyczy wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania.

Z akt administracyjnych postępowania, z treści samej skargi i odpowiedzi na skargę WSA wywiódł, że skarżący z takim wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa nie wystąpił. Nie został więc spełniony warunek konieczny do skutecznego wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, dlatego skargę tę należało uznać za niedopuszczalną i jako taką odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł Z. S., zaskarżając to orzeczenie w całości i zarzucając mu:

- pozbawienie prawa do sprawiedliwego i jawnego sądowego rozpatrzenia jego spraw, bez nieuzasadnionej zwłoki, co stanowi naruszenie jednego z podstawowych praw osobistych, gwarantowanego przepisem art. 45 Konstytucji,

- nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.), w sytuacji naruszenia przez WSA przepisów postępowania opisanego dalej w pkt. IV, gdyż rozpoznanie zawartych w skargach wniosków skarżącego odbyło się na posiedzeniu niejawnym WSA, mimo że w skomplikowanych pod względem prawnym i faktycznym postępowaniach wystąpiła wieloletnia bezczynność oraz przewlekłość prowadzenia postępowania przez organ. Skarżący podniósł, że zasada określona przepisem art. 10 p.p.s.a. o jawności postępowania sądowoadministracyjnego doznała istotnego uszczerbku, gdyż przepis szczególny art. 58 § 3 p.p.s.a. nie nakazuje sądowi pierwszej instancji wydania orzeczenia kończącego postępowanie sądowe, poprzez odrzucenie skargi tylko na posiedzeniu niejawnym, zwłaszcza że z treści przepisu art. 90 § 2 p.p.s.a. wynika, że WSA mógł skierować rozpatrzenie skargi na posiedzenie jawne i wyznaczyć rozprawę z udziałem skarżącego.

Skarżący nie miał możliwości czynnego uczestniczenia w postępowaniu przed WSA, które zostało ograniczone do posiedzenia niejawnego, zatem nie miał możliwości przedstawienia swoich wyjaśnień w sprawie i swojego stanowiska, w szczególności co do zarzutu WSA o braku wypełnienia przez skarżącego warunków wynikających z przepisów: art. 52 § 1 p.p.s.a. i art. 37 § 1 k.p.a., przez co został pozbawiony możności obrony swoich praw, co uważa za niezasłużoną krzywdę.

Sądowi I instancji WSA zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, polegające na:

1. błędnym przyjęciu, że przy wniesieniu skargi na decyzję, przy uwzględnieniu złożenia jednoczesnego wniosku o stwierdzenie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ, w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., jakoby dodatkowo wymagane jest, w oparciu o art. 52 § 1 p.p.s.a., wyczerpanie dodatkowego środka zaskarżenia w drodze wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, według przepisu art. 37 § 1 k.p.a.,

2. niezastosowaniu się do przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanego odpowiednio do postanowień w zw. z art. 166 p.p.s.a., przez brak odniesienia do zarzutów skarżącego co do przebiegu postępowania administracyjnego oraz pominięcie w uzasadnieniu postanowienia zwięzłego ale pełnego przedstawienia czynności podejmowanych przez skarżącego w stosunku do organu, w związku z bezczynnością w rozpatrzeniu podania skarżącego, a następnie opieszałym wykonywaniem czynności przez organ i dokonanie przez WSA tylko formalnej, literalnej bez celowościowej wykładni prawa, i braku dokonania oceny bezczynności, a następnie przewlekłości prowadzenia postępowania przez organ, podniesionych przez skarżącego, przez co wskazane uchybienia WSA miały istotny wpływ na rodzaj wydanego postanowienia w sprawie, ponieważ rozpoznanie powyższych wniosków, a także stanowiska skarżącego w zakresie stanu faktycznego w sprawie powinno było skutkować uwzględnieniem skarg,

3. niezastosowaniu się WSA w uzasadnieniu postanowienia do przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a., stosowanego odpowiednio do postanowień w zw. z art. 166 p.p.s.a., przez pominięcie znajdujących się w aktach sprawy skarg, kierowanych do Prezesa Urzędu Patentowego RP przez skarżącego, będących w istocie zażaleniami, zmierzającymi do usunięcia naruszenia prawa i zignorowanie w odpowiedziach tego organu zarzutu przewlekłości postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia patentu na wynalazek skarżącego, z naruszeniem przez organ zasady z art. 9 k.p.a. oraz wskazanych przezeń w skargach istotnych uchybień organu w postępowaniu administracyjnym oraz pominięciu przez WSA oceny stanu faktycznego w sprawie. Analiza uzasadnienia skarżonego postanowienia pozwala na stwierdzenie, że kontrola legalności postępowania organu przez WSA nie została przeprowadzona w zgodności z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze zm.; dalej: p.u.s.a.) i ograniczona jedynie do zarzutu wobec skarżącego, zamiast do bezczynności i przewlekłości prowadzenia postępowania administracyjnego przez organ. WSA, dysponując pełną zawartością akt postępowania administracyjnego, nie przeprowadził pełnej kontroli działalności organu pod względem jego zgodności z prawem i stosowania zasad ogólnych i przepisów k.p.a. Wskazane powyżej uchybienia WSA miały istotny wpływ na rodzaj wydanego postanowienia, ponieważ nie tylko nadmiernie formalne, ale pełne rozpoznanie przez WSA wniosków i zarzutów skarżącego skutkowałoby przyjęciem ich do rozpoznania na rozprawie, zamiast odrzucenia skarg na posiedzeniu niejawnym,

4. naruszeniu art. 134 § 1 i § 2 oraz art. 135 p.p.s.a., gdyż WSA, nie będąc związany granicami skarg, zobowiązany był do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa przez organ w postępowaniu administracyjnym, w szczególności zwłoki w tym postępowaniu. Z treści uzasadnienia skarżonego postanowienia powinno wynikać, że WSA przeanalizował wszystkie dokumenty znajdujące się w aktach sprawy oraz zarzuty i wnioski zamieszczone w skargach.

Wobec powyższego wnoszący skargę kasacyjną wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie, o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie uzasadnia wniosku o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Przed przystąpieniem do oceny legalności zaskarżonego postanowienia, należy zaznaczyć, że dotyczy ono wyłącznie dopuszczalności wniesienia skargi na przewlekłość postępowania, a zatem spełnienia warunków formalnych trybu złożenia takiego pisma. Tym samym argumentacja strony wskazująca na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego musiała znaleźć się poza zakresem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Usprawiedliwienia nie znajduje więc zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. – przez brak odniesienia się do zarzutów skarżącego, co do przebiegu postępowania.

Nietrafny jest też zarzut, że w sprawie niewymagane było w oparciu o art. 52 § 1 p.p.s.a. wyczerpanie środka zaskarżenia w drodze wezwania do usunięcia naruszenia prawa według przepisu art. 37 § 1 k.p.a.

I tak, stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie /.../. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W konsekwencji w orzecznictwie trafnie przyjmuje się, że przesłankę skargi do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania stanowi złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 k.p.a., gdyż jest to środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a.

Warunek ten będzie spełniony niezależnie od zajętego w tym przedmiocie stanowiska organu, do którego wniesiono środek prawny przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Powołany przepis skutek wniesienia środka zaskarżenia wiąże bowiem jedynie z samym wniesieniem tego środka zaskarżenia, a nie z jego rozpatrzeniem przez organ.

Skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej można przy tym wnosić w każdym czasie po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia (por. postanowienie NSA z dnia 21 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1253/12)

Tak więc wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania lub niezałatwienie sprawy w terminie jest dopuszczalne wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. W przypadku gdy organem właściwym w sprawie jest Urząd Patentowy RP niezbędnym warunkiem złożenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego tego typu skargi jest - zgodnie z ustawą i wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej - uprzednie złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa

Istotna tym samym w sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy w aktach sprawy administracyjnej znajduje się pismo, którego treść wskazywałaby, że stanowi ono wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że nie tylko z treści skargi ale też z akt administracyjnych nie wynika, że skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego dokonał wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Uznać należy zatem, że zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. - przez pominięcie znajdujących się w aktach pism - jest nietrafny. Odrębna kwestią jest prawidłowości ich oceny.

Nie ulega wątpliwości, że o charakterze pisma procesowego nie przesądza jego nazwa lecz treść pisma i treść żądań strony (por. post. NSA j.w. i powołane tam orzeczenia).

Istotnie, jak wskazano w skardze kasacyjnej, w aktach znajduje się pismo skarżącego z dnia 11 października 2011r.

Zdaniem składu orzekającego NSA brak jednak podstaw, by skutecznie zarzucić WSA, że wadliwie pisma tego nie uznał za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa – w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a.

Przede wszystkim pisma nie skierowano do organu (Urzędu Patentowego) lecz do Prezesa tego organu. Nadto, choć wprawdzie w treści pisma skarżący wskazał na upływ czasu od dokonanych zgłoszeń, to jednak nie można uznać, że z pisma tego wynika w sposób wyraźny zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie, jak i że wolą skarżącego było wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w tym zakresie. Treść pisma koncentruje się bowiem na opisach dokonanego zgłoszenia i jego ocenie.

Odnośnie do drugiej grupy zarzutów skargi kasacyjnej, dotyczących naruszenia prawa strony do jawnego procesu przez rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, wyraźnego zaakcentowania wymaga przede wszystkim kwestia porównania przepisu art. 90 p.p.s.a. z jego konstytucyjnym wzorcem, tj. art. 45 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, ustanawiającym zasadę "prawa do sądu" w aspekcie charakterystyki sposobu działania sądów jako rozpoznających sprawę jawnie. W literaturze podkreśla się, że jawność ta oznacza możliwość zarówno dla osób zainteresowanych jak i dla wszystkich innych, bezpośredniego śledzenia przebiegu "rozpatrywania" sprawy (nazywane "publicznością procesu), a także informowania o nim w środkach społecznego przekazu, co obejmuje zarówno "publiczne" fazy postępowania, jak i fazy "niepubliczne" (P. Sarnecki. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. Tom III, Wydawnictwo Sejmowe 2003- komentarz do art. 45, s. 6). Odwołanie się do powyższego podziału prowadzi do wyróżnienia dwóch aspektów jawności - wewnętrznego i zewnętrznego. O ile jawność wewnętrzna odnosi się tylko do stron (uczestników) postępowania i polega na umożliwieniu im uczestnictwa we wszystkich posiedzeniach sądu, a jej naruszenie może skutkować nieważnością postępowania z uwagi na pozbawienie strony możności obrony swoich praw, o tyle jawność zewnętrzna oznacza jawność postępowania wobec publiczności, a więc otwarty wstęp osób pełnoletnich na posiedzenia jawne sądu (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 października 2006 r. sygn. SK 34/06, OTK ZU nr 9/A/2006, poz. 118).

Konkretyzację powyższej zasady wprowadzono w art. 90 § 1 p.p.s.a., gdzie powtarzając zasadę jawności posiedzeń sądowych, dopuszczono w przepisach szczególnych tejże ustawy możliwość rozpoznania sprawy lub jej części na posiedzeniu niejawnym, wyłączając zasadę jawności zewnętrznej i ograniczając jawność wewnętrzną, jedynie do przypadków wezwania danej osoby na takie posiedzenie niejawne (art. 95 p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, posiedzenia sądowe są jawne, a sąd orzekający rozpoznaje sprawy na rozprawie. Rozpoznanie określonej sprawy na posiedzeniu niejawnym jest zatem możliwe tylko wówczas, gdy tak stanowi przepis szczególny np.: art. 58 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Wobec tego, że ustawodawca przewidział, możliwość odrzucenia skargi na posiedzeniu niejawnym, nie można skutecznie zarzucić Sądowi I instancji wadliwości postępowania poprzez wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi w trybie posiedzenia niejawnego.

Poza tym, co istotne i również podnoszone w skardze kasacyjnej, decyzja o skierowaniu sprawy na rozprawę należy wyłącznie do uznania sądu. Przyjęcie innego zapatrywania, jak to sugeruje strona, czyniłoby uregulowanie przyjęte w art. 90 zbędnym (tak: B. Dauter: Komentarz do art. 90 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2013, teza 6).

Zarzut nieważności postępowania z uwagi na pozbawienie możności obrony swych praw (art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.) jest więc całkowicie chybiony.

Strona skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu jawnym w trybie art. 90 § 1 i § 2 p.p.s.a., jednakże Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził podstaw do zastosowania powyższego rozwiązania i rozpoznał skargę kasacyjną stosownie do art. 182 § 1 p.p.s.a., dającym temu sądowi uprawnienie do rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie na posiedzeniu niejawnym.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.