Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 802/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Molczyk (spr.) Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz WSA Tadeusz Wołek Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia 20 stycznia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy swoją decyzję nr [...] z dnia [...] 2013 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym: decyzją nr [...] z dnia [...] 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało mocy decyzję nr [...] Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 w przedmiocie cofnięcia M. P. (dalej: skarżącemu) uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B i D do czasu uzyskania wymaganych kwalifikacji w kat. B i D, niezbędnych do kierowania pojazdami, potwierdzonych wynikiem kontrolnego egzaminu sprawdzającego. Na uzasadnienie tych decyzji podano, że odrębną decyzją z dnia [...] 2012 r. skierowano skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje do prowadzenia pojazdu, tj. na egzamin teoretyczny i praktyczny prawa jazdy kat. B i D. W decyzji tej podano, że niepoddanie się sprawdzeniu kwalifikacji w terminie do dnia 25 maja 2012 r. spowoduje wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do prowadzenia pojazdu. Wspomniana decyzja nie została przez skarżącego zaskarżona. Z uwagi na fakt, że skarżący nie przystąpił do powyższego egzaminu, orzeczono wobec niego o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.

Pismem z dnia 27 czerwca 2013 r. skarżący wystąpił do SKO o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie skarżącego obie decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 130 ust. 3 i 4 w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 oraz z art. 140 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.; dalej: p.r.d.) oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 488; dalej: rozporządzenie). Skarżący podał, że nie było podstaw do cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami. Przyznał, że posiadał ponad 24 punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego, ale odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 p.r.d., a zaświadczenie dyrektora ośrodka ruchu drogowego w tej sprawie przesłano do wiadomości Komendanta Wojewódzkiego Policji, co obligowało ten organ do zmniejszenia liczby posiadanych przez skarżącego punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego o 6 pozycji. Skarżący wskazał ponadto, że starosta nie był uprawniony do wyznaczania terminu do poddania się sprawdzeniu kwalifikacji. Skarżący oświadczył ponadto, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania § 8 ust. 6 rozporządzenia z uwagi na jego niezgodność z art. 130 ust. 3 ustawy.

Decyzją z dnia [...] 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności swojej - wyżej opisanej - decyzji z dnia [...] 2012 r. Organ stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki, które warunkują stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. W szczególności organ podał, że podważana decyzja została wydana zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. "a" p.r.d. Skarżący został bowiem skutecznie skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a nie ulega wątpliwości, że nie poddał się tej weryfikacji. Decyzja o skierowaniu skarżącego na sprawdzenie kwalifikacji była ostateczna i SKO nie miało podstaw do jej kwestionowania. Kolegium zaznaczyło, że w postępowaniu zakończonym podważaną przez skarżącego decyzją nie są badane inne okoliczności. Organ wskazał ponadto, że pogląd skarżącego o nielegalności § 8 ust. 4 rozporządzenia jest nieaktualny i odosobniony, na dowód czego powołał stosowne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Pismem z dnia 3 października 2013 r. skarżący wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzji Kolegium z dnia 17 września 2014 r. zarzucił naruszenie:

– art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż tylko rozstrzygnięcie sprawy ewidentnie sprzeczne z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia przepisem prawa jest rażącym naruszeniem prawa, co skutkowało odmową stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia [...] 2012 r.;

– art. 130 ust. 4 p.r.d. w zw. z § 8 ust. 6 rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż treść przepisu § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia mieści się w zakresie delegacji ustawowej określonej w art. 130 ust. 4 p.r.d. pomimo, iż powyższa interpretacja pozostaje w wyraźnej sprzeczności z literalną treścią ostatniego z wyżej wymienionych przepisów, co w konsekwencji skutkowało przyjęciem, iż w chwili wydawania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r. o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji względem wnioskodawcy były spełnione przesłanki z art. 114 ust. 1 pkt 1 p.r.d.;

– art. 140 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 p.r.d. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż brak niezwłocznego wykonania ostatecznej decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji uzasadnia bez względu na przyczyny takiego stanu rzeczy od razu wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, mimo, że powyższa interpretacja narusza słuszny interes wnioskodawcy i zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej;

– art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r. o skierowaniu wnioskodawcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji pomimo stwierdzenia, iż decyzja ta wbrew wyraźnemu brzmieniu przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 p.r.d. zawierała określenie terminu poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji.

Skarżący zażądał uchylenia w całości decyzji SKO z dnia [...] 2013 r. i stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia [...] 2012 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r.

Zaskarżoną decyzją z dnia 20 stycznia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało swoją poprzednią decyzję w tej sprawie. Organ podtrzymał dotychczasową interpretację pojęcia "rażącego naruszenia prawa", a także ocenę legalności § 8 ust. 6 rozporządzenia. Następnie Kolegium podkreśliło, że w postępowaniu dotyczącym cofnięcia uprawnień do prowadzenia pojazdów nie bada się ponownie ustaleń dotyczących istnienia podstaw do skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów. Toteż ani obecnie, ani w podważanej decyzji SKO z dnia [...] 2012 r. zasadnie nie badano, czy istniały podstawy do skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a w szczególności nie weryfikowano prawidłowości ewidencji punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło ponadto, że nie stwierdziło z urzędu podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r., co nie pozbawia skarżącego prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji.

Pismem z dnia 14 lutego 2014 r. M. P. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji SKO z dnia [...] 2013 r., jak również o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Skarżący powtórzył zarzuty zgłoszone uprzednio w jego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie, zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w sposób uzasadniający jej uchylenie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postępowanie nadzwyczajne, wywołane wnioskiem skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą oraz 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od wynikającej z art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznych i nie może stanowić trybu konkurencyjnego w stosunku do postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym, w którym doszłoby do ponownego badania sprawy od strony faktycznej (zob. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1822/11, LEX nr 1336326). Z tego względu wymienione wyżej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji podlegają ścisłej, nierozszerzającej wykładni (por. wyrok NSA z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 396/10, LEX nr 1080142).

W realiach rozpoznawanej sprawy skarżący powoływał się na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., twierdząc, że decyzja nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2012 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wypada zatem zauważyć, że pojęcie "rażącego naruszenia prawa", choć jest pojęciem nieostrym, doczekało się licznych interpretacji w orzecznictwie sądów administracyjnych. Podnosi się zatem, że przypadki, gdy decyzja wydana jest z rażącym naruszeniem prawa mają miejsce wówczas, kiedy naruszono przepis prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu, to jest przepis jest jasny i precyzyjny. Rażącym naruszeniem prawa jest sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem a treścią przepisu. Taka sytuacja ma miejsce wówczas, gdy załatwienie sprawy decyzją administracyjną stanowi zaprzeczenie jej stanu prawnego. Innymi słowy, chodzi o takie załatwienie sprawy, które nie odnosi się do rozpoznawanej sprawy, lecz do jej kontratypu. W takim wypadku zachodzą skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, ponieważ nie da się pogodzić z wymaganiami praworządności skutków, które pozostają w oczywistej i jawnej sprzeczności z wzorcem wynikającym z ustawy (zob. wyrok NSA z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 39/13, LEX nr 1488111). O rażącym naruszeniu prawa nie można mówić w przypadku wybrania jednego z rodzajów wykładni niejednoznacznego przepisu prawa, nawet jeśli później został ona uznany za nieprawidłowy, a nawet już sam fakt istnienia różnych wykładni przepisu prawa wskazuje, że nie występuje przesłanka rażącego naruszenia normy prawnej. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania innych wykładni prawa poza literalną. Sankcji w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie można więc stosować, jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa, których stosowanie wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze (zob. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1666/12; LEX nr 1452714). Bez względu na inne okoliczności, "rażące naruszenie prawa" wymaga zdecydowanego odróżnienia od niemającego tego rodzaju charakteru innego naruszenia prawa. "Rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę naruszenia norm prawnych, w związku z czym utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa nie jest zasadne (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1717/12, LEX nr 1452725). Zatem w ocenie Sądu, aby przystąpić do analizy zarzutu rażącego naruszenia prawa, należy w pierwszej kolejności ustalić, czy kwestionowana decyzja w ogóle "w jakikolwiek sposób" narusza prawo. Dopiero w dalszej kolejności można bowiem oceniać, czy stwierdzone naruszenie prawa miało charakter rażący.

Zdaniem skarżącego, podważana przez niego decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2012 r. naruszała w sposób rażący art. 130 ust. 3 i 4 w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 oraz z art. 140 ust. 1 pkt 4 p.r.d. oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia. Należy zatem zauważyć, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji Kolegium art. 130 ust. 3 i 4 p.r.d. stanowił, że kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy (ust. 3), a (ust. 4) minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego; 2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; 3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3; 4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; 5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1. Następnie art. 114 ust. 1 pkt 1 p.r.d. stanowił, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty: a) w razie uzasadnionych zastrzeżeń co do jej kwalifikacji, b) na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Zgodnie natomiast z art. 141 ust. 1 pkt 4 p.r.d. decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się (przez kierowcę): a) sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1, b) badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5, c) badaniu psychologicznemu w trybie określonym w art. 124 ust. 1 pkt 2 lub 3.

Już w tym miejscu trzeba zaznaczyć, że większość zarzutów stawianych decyzji SKO z dnia [...] 2012 r. należy ocenić nie tyle jako bezzasadne, co jako nieadekwatne w odniesieniu do przedmiotu kwestionowanej decyzji. Podstawą prawną tejże decyzji był bowiem art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. "a" p.r.d., który obliguje starostę do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 p.r.d. Zaskarżona decyzja ma zatem charakter decyzji związanej, gdyż zastosowanie sankcji w postaci cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym nie zależy od uznania organu, lecz jest jego obowiązkiem (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1721/10, LEX nr 1069603). Obowiązek ten aktualizował się w sytuacji, w której kierowca nie poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, na który został skierowany ostateczną decyzją administracyjną (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 365/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem w obrocie prawnym pozostawała ostateczna decyzja o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a skarżący nie przystąpił do egzaminów określonych w takiej decyzji, to Prezydent Miasta miał obowiązek cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. To zaś oznacza, że podważana przez skarżącego decyzja organu drugiej instancji w tej sprawie nie została wydana z naruszeniem prawa, a już z pewnością nie została ona wydana z "rażącym" naruszeniem prawa.

Wydając decyzję z dnia [...] 2012 r. Kolegium nie tylko nie naruszyło, ale przede wszystkim nie mogło naruszyć pozostałych przepisów powoływanych przez skarżącego we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Przepisy te (art. 130 ust. 3 i 4 w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia) nie były bowiem elementem podstawy prawnej ani podważanej decyzji SKO, ani też poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W postępowaniu administracyjnym, w którym wydano wspomniane decyzje, nie rozstrzygano bowiem ani o ilości punktów za naruszenie przepisów prawa drogowego, pozostających "na koncie" skarżącego (art. 130 ust. 3 i 4 p.r.d. oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia) ani też nie decydowano o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (art. 114 ust. 1 pkt 1 p.r.d.). Jak zatem słusznie wskazywało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w obu decyzjach wydanych w kontrolowanym postępowaniu nadzwyczajnym, zarzuty skarżącego dotyczące nieprawidłowego obliczenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego oraz niezasadnego skierowania do na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie mają znaczenia dla oceny legalności decyzji z dnia [...] 2012 r. Zarzuty te mogłyby być ewentualnie adekwatne wyłącznie dla oceny legalności decyzji z dnia [...] 2012 r. o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Tymczasem skarżący nie skorzystał z możliwości złożenia odwołania od tej decyzji, ani nie podjął próby wzruszenia tej decyzji w inny sposób. W kontrolowanym postępowaniu Kolegium nie mogło bowiem analizować legalności decyzji o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, ani w zakresie ustalenia ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, ani w zakresie wyznaczenia przez organ terminu do poddania się temu sprawdzeniu. Na marginesie należy jednak zauważyć, że skarżący nie poddał się temu sprawdzeniu niezwłocznie po wydaniu ostatecznej decyzji w tym przedmiocie, a zatem niezwłocznie po dniu 26 marca 2012 r. (zob. wyrok WSA w Kielcach z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 18/10, LEX nr 559749).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącego należy wskazać, że Kolegium zaprezentowało prawidłową i zbieżną z poglądami Sądu wykładnię pojęcia "rażącego naruszenia prawa". Następnie należy wskazać, że spór skarżącego i organu co do legalności § 8 ust. 6 rozporządzenia pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy, gdyż zagadnienie uregulowane w tym przepisie nie podlegało konkretyzacji w decyzji z dnia [...] 2012 r. Jakakolwiek by zatem nie była konkluzja w przedmiocie legalności tego przepisu, z omówionych wyżej przyczyn nie mogła ona wpłynąć na ocenę ewentualnego rażącego naruszenia prawa w podważanej przez skarżącego pierwotnej decyzji Kolegium. Wreszcie należy zauważyć, że kontrolowane postępowanie zostało wszczęte na wniosek skarżącego, który z własnej woli objął nim decyzję SKO z dnia [...] 2012 r. Skarżący nie może zatem czynić temu organowi zarzutu naruszenia prawa, polegającego na niewszczynaniu z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, tym bardziej, że skarżący nie był pozbawiony prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności także i tej decyzji.

Sąd stwierdza zatem, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie odmówiło stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] 2012 r. Skarga M. P. jest bezzasadna, a Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził ponadto innych – niż wskazane w skardze – uchybień, które mogłyby wpłynąć na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na zasadzie art. 151 p.p.s.a.