Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 788/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), art. 103 ust. 1, art. 108 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 70 § 1, art. 70c, art. 70 § 6 pkt 1, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 października 2020 r. sprawy ze skargi E.T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec, listopad i grudzień 2008 roku oraz za styczeń, czerwiec, lipiec, i październik 2009 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. decyzją z [...] lipca 2012 r. określił E. K. (obecnie T. ) - właścicielce Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "E. " E. K. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za: czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2008 r. oraz za styczeń, czerwiec, lipiec i październik 2009 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w P., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] lutego 2013 r. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej miesiąca lipca, sierpnia, września, października i listopada 2008 r. i w tym zakresie określił zobowiązanie podatkowe za lipiec, sierpień, październik i listopad 2008 r. w kwotach innych niż określone przez organ I instancji, a za wrzesień 2008 r. - nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc. W pozostałej części dotyczącej rozliczenia miesięcy: czerwiec i grudzień 2008 r. oraz styczeń, czerwiec, lipiec i październik 2009 r. utrzymano decyzję w mocy.

Wyrokiem z 14 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Po [...] WSA w Poznaniu, na skutek skargi wniesionej przez skarżącą, uchylił zaskarżoną decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 lutego 2015 r. sygn. akt I FSK [...] na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez organ, oddalił skargę kasacyjną.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z [...] czerwca 2015 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Naczelnik W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. decyzją z [...] marca 2018 r. określił podatniczce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za: czerwiec 2008 r., lipiec 2008 r., listopad 2008 r. i grudzień 2008 r. oraz za styczeń 2009 r., czerwiec 2009 r., lipiec 2009 r. i październik 2009 r.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ ustalił, że faktury VAT obejmujące prace budowlane wykazane przez PTHU "M. " M. W. na rzecz firmy PW "E. " E. K. (T. ) nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W związku z poczynionymi ustaleniami, na podstawie art. 193 § 4 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm. – dalej: "O.p.") organ nie uznał za dowód w sprawie rejestrów zakupu za czerwiec, listopad i grudzień 2008 r. oraz za czerwiec, lipiec i październik 2009 r. w części zapisów mających dokumentować transakcje z firmą PTHU "M. " M. W..

W odwołaniu z [...] kwietnia 2018 r. strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Pismem z [...] maja 2019 r. pełnomocnik strony przesłał do organu odwoławczego jako dowód w sprawie wyjaśnienia firmy F. Sp. z o.o. z 24 maja 2019 r. dotyczące przebudowy [...] W. - O. na odcinku przejścia przez L..

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postepowania i wyjaśnił, że w latach 2008 - 2009 PW "E. " E. K. brało udział w zadaniu budowlanym dotyczącym realizacji kontraktu: Przebudowa drogi krajowej nr [...] W. - O. na odcinku przejścia przez L., odcinek II od km 19+515 do km 20+390 wraz z wiaduktem nad torami PKP. Część robót, główny wykonawca - P. Przedsiębiorstwo Robót Mostowych SA Oddział w. W. , na podstawie umowy oraz aneksów - zlecił PW "E. " K. E.. Następcą prawnym P. Przedsiębiorstwa Robót Mostowych SA, została B. SA. W przedmiotowych umowach nie wskazano osób odpowiedzialnych, tzn. inspektora nadzoru inwestycyjnego z odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi jak również kierownika budowy. Przeprowadzone u kontrahenta strony, tj. w firmie "M. " przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. - postępowanie kontrolne w zakresie podatku od towarów i usług za lata 2009 - 2010 wykazało, że firma ta nie była w stanie wykonać jakichkolwiek usług, nie posiadała bowiem zaplecza technicznego, nie zatrudniała pracowników, nie dysponowała żadnymi materiałami, nie dysponowała urządzeniami technicznymi pozwalającymi uznać, że usługi te mogła faktycznie wykonać. Organ zaznaczył, że w toku postępowania prowadzonego wobec M. W. ustalono, że za lata 2009 - 2010 nie przedłożył on żadnej ewidencji, ani dowodów wskazujących na prowadzenie przez niego działalności gospodarczej, nie posiadał możliwości technicznych do świadczenia usług z zakresu robót budowlanych, nie zatrudniał pracowników, nie posiadał żadnej wiedzy na temat rzekomo wykonanych przez niego usług budowlanych, nie udokumentował, ani nie potrafił wskazać gdzie, ile i jakie materiały oraz usługi zakupił w celu wykonania usług, nie udokumentował żadnej płatności na rzecz swoich rzekomych kontrahentów, których nazw i adresów nie znał. Nie był on także zorientowany jakie uzyskiwał przychody i jakie ponosił koszty w latach 2008- 2009 z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. W tym zakresie składał sprzeczne zeznania, które nie potwierdzają danych wykazanych przez niego w zeznaniach PIT-36 i w deklaracjach podatkowych VAT-7.

W obszernym uzasadnieniu decyzji organ, analizując zeznania M. W., który rzekomo miał wykonać roboty polegające na budowie wiaduktu kolejowego w L., stwierdził, że są one pełne sprzeczności i świadczą o braku podstawowej wiedzy jaką winien dysponować faktyczny wykonawca robót. Są zatem niewiarygodne. Zdaniem organu nie jest możliwe jest aby osoba fizyczna, która nie miała podstawowej wiedzy dotyczącej prowadzonej działalności gospodarczej, prowadziła ją w tak szerokim zakresie i osiągała tak znaczne przychody [...] zł brutto za lata 2008 -2009. Konieczność poszukiwania dostawców maszyn oraz materiałów budowlanych, umawiania terminów dostaw i kwestii transportu, omawiania zakresu robót z pracownikami, ustalania cen, nawiązywania innych kontaktów zawodowych, rodzi wniosek, że M. W. powinien przynajmniej w podstawowym stopniu orientować się w prowadzonej przez siebie działalności, aby zapewnić sobie możliwość wykonywania usług czy też zabezpieczyć swoją działalność. Powinien znać przynajmniej nazwy kilku firm, które dostarczały mu materiały budowlane, nazwiska osób, z którymi się kontaktował, numery ich telefonów, jakiekolwiek okoliczności wykonywanych usług. Tymczasem, jak wynika z zeznań tego świadka, nie potrafił on podać nazwisk swoich pracowników (ani jednego poza J. O.), ponieważ - jak twierdził - pracowali po kilka dni, najwyżej tydzień i odchodzili. Wszystkie środki materialne (sprzęt, maszyny budowlane itp.) były wypożyczane - jednak M. W. nie pamiętał od kogo, nie pamiętał również ani jednego dostawcy kostki, żwiru, pisaku itp., nie znał formy opodatkowania, ani nawet nazwiska księgowej, która prowadziła rzekomo jego księgi podatkowe. Ogłoszenie dotyczące usług księgowych znalazł w gazecie, której nazwy także nie pamiętał. Według organu zeznania M. W., który rzekomo miał wykonać roboty polegające na budowie wiaduktu w L. są pełne sprzeczności i świadczą o braku podstawowej wiedzy, jaką winien dysponować faktyczny wykonawca robót. Są zatem niewiarygodne.

W ocenie organu nie ulega wątpliwości, że M. W. w kontrolowanym okresie posiadał zarejestrowaną na swoje imię i nazwisko działalność gospodarczą pod nazwą PTHU "M. " i był zarejestrowany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Ponadto, wystawiał faktury sprzedaży i składał deklaracje VAT-7. Posiadał również 2 firmowe rachunki bankowe. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności zeznania samego M. W. wskazują jednak, że cała ww. otoczka wokół firmy PTHU "M." M. W. stworzona została w celu pozorowania prowadzenia działalność gospodarczej.

Zeznając podczas dwóch pierwszych przesłuchań - w charakterze strony - M. W. wskazał jednoznacznie, że nic nie wie o robotach przy budowie wiaduktu w L.. Nie rozpoznał nawet swoich faktur wystawionych na te roboty. Jedynymi znanymi mu robotami były prace przy układaniu kostki brukowej w P. i to wyłącznie dla jednej firmy, tj. PW "E. " E. K. z K.. Innych robót i podmiotów, dla których wystawiał faktury - jego zdaniem - nie było (zeznał tak dwukrotnie). Ponadto, stwierdził wprost, że nic nie jest mu wiadome na temat robót, które miałby wykonać w L..

Treść tych zeznań bezsprzecznie wskazuje, że działalność firmy PTHU "M. " M. W. była pozorowana. Organ wskazał, że faktury za roboty w L. zostały przez M. W. zadeklarowane, co wynika z prawomocnej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z [...] marca 2012 r. utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w P. z [...] sierpnia 2012 r., tak więc nie miał on żadnych powodów, aby taki fakt ukrywać w trakcie przesłuchania. Wręcz przeciwnie, składanie sprzecznych zeznań co do treści własnoręcznie wystawionych faktur, wykazanych następnie w deklaracji VAT-7, budzić musi uzasadnione podejrzenia i wątpliwości, co do ich rzetelności, tak w aspekcie formalnym, jak i materialnym. Zatem w interesie M. W. przede wszystkim leżało potwierdzenie wykonawstwa prac na budowie wiaduktu w L., a nie ich negowanie. Potwierdzając jako świadek fakt wykonania - na rzecz PW "E. " E. K. robót w L., M. W. mylił jednak zarówno rodzaj robót, jak i czas ich wykonania. Jego zdaniem wpierw wykonano prace na budowie w L., a dopiero następnie w P. . Jest to oczywiście niezgodne z prawdą. Zgodnie z zeznaniami E. T., M. W. najpierw wykonał roboty w P. , a dopiero później w L.. Z kolei, zgodnie z zapewnieniami M. W. - wykonał on roboty przy wiadukcie w pełnym zakresie, tj. wyburzył najpierw stary, a potem wykonał nowy, przy czym pod pojęciem budowy nowego wiaduktu rozumie on postawienie muru oporowego wraz z zasypką nasypu prowadzącego na wiadukt, co świadczy o tym, że nie tylko nic nie wie o zakresie rzekomo wykonanych robót, ale również nie ma pojęcia, czym jest sam wiadukt. O takim stanie faktycznym w zakresie wykonanych robót w L. świadek przypomniał sobie dopiero przy ostatnim przesłuchaniu.

W ocenie organu M. W. jest całkowicie niewiarygodny jako osoba prowadząca działalność gospodarczą. Składane przez niego zeznania jednoznacznie wskazują, że nie orientuje się on w realiach działalności firmy, którą rzekomo prowadził. Przedmiotowe ustalenia oraz stwierdzony brak jakichkolwiek dokumentów firmy w trakcie postępowania kontrolnego, co jest charakterystyczną cechą firm fikcyjnych, stworzonych wyłącznie dla wystawiania "pustych" faktur, uzasadnia przyjęcie tezy, że firma PTHU "M. " M. W. nie wykonała kwestionowanych prac dla firmy PW "E. " E. K..

Organ zaznaczył, że w postępowaniu kontrolnym prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. wobec PW "E. " E. K., w dniu [...] marca 2012r. przesłuchano w charakterze świadka: C. K., R. K., P. B., L. P.. Przesłuchania świadków odbyły się w obecności prawidłowo powiadomionego pełnomocnika i E. K..

Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił również, że organ I instancji zbadał - m.in. w oparciu o dostępne organowi dane z systemu RemDat - źródła finansowania działalności M. W., przeanalizował terminy dostaw usług i towarów oraz otrzymane płatności za świadczone usługi, a także okoliczności uiszczenia tych płatności; przeanalizował również przepływ płatności na kontach M. W.. Kwoty zadeklarowane w deklaracjach PIT-36 oraz w deklaracjach VAT-7 M. W. w poszczególnych latach 2007-2009 przedstawiono szczegółowo w decyzji Naczelnika W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. - na stronach [...] - [...]. Za cały 2007 r. M. W. wykazał dochód w wysokości [...] zł. W toku postępowania kontrolnego prowadzonego wobec M. W., nie uzyskano jednak od niego dokumentacji podatkowej jego firmy, ponieważ jak zeznał utracił je w powodzi, która była w 2010 r. M. W. według wystawionych faktur i złożonych deklaracji (VAT-7 i PIT-36) musiałby ponieść w 2008 r. wydatki na prowadzenie działalności gospodarczej w wysokości [...] zł + [...] zł + [...] zł = [...] zł, otrzymując jednocześnie w roku 2008 od firmy PW "E. " E. K. zapłatę za wystawioną fakturę VAT jedynie [...] zł (w dniu [...] grudnia 2008 r.). Przy czym udokumentowane środki pieniężne z poprzedniego roku 2007 będące w dyspozycji M. W., to jedynie dochód z zarejestrowanej działalności gospodarczej, wykazany w zeznaniu rocznym w kwocie [...]zł.

Organ zauważył ponadto, że z analizy płatności dokonywanych na rzecz PW "E. " przez B. S.A wynika, że wszystkie płatności firmy B. S.A., dla PW "E. " realizowane były w terminie od 7 do maksymalnie 61 dni (średnio 31 dni). Natomiast płatności firmy PW "E. " K. E., dla PTHU "M." M. W. dokonywano według zapisów na rachunku bankowym oraz dowodów KW w terminie od 59 do 454 dni (średnio 181 dni). Zdaniem organu niemożliwe jest zatem prowadzenie zaawansowanych prac budowlanych, nie posiadając własnych środków, otrzymując płatności we wskazanych terminach, jednocześnie ponosząc koszty zatrudnienia pracowników, nabywania materiałów oraz nabywania usług sprzętem budowlanym, czy też wynajmując sprzęt budowlany. Według M. T., M. W. wykonywał wcześniej roboty, z których miał środki na prowadzenie działalności i mógł "finansować" w imieniu firmy PW "E. " E. K. prace w L.. Zarówno z przedstawionego rozliczenia dochodów M. W., jak i składanych deklaracji VAT-7 wynika jednak, że M. W. nie posiadał środków do prowadzenia działalności. W miesiącach, w których firma PTHU "M. " M. W. w deklaracjach VAT wykazywała dostawy dla firmy PW "E. " E. K., to równocześnie wykazywała nabycia towarów i usług.

Niewiarygodnym jest więc to, że firma M. W. ponosiła wydatki na nabycia towarów i usług w sytuacji, gdy płatności za swoje usługi otrzymywała od kilku do nawet 14 miesięcy po wystawieniu faktury. Natomiast, firma PW "E. " E. K. otrzymywała zapłatę od firmy B. S.A. za prace wykazane na fakturach VAT wystawionych przez M. W. w terminie około miesiąca. Organ nie uznał za wiarygodne poniesienie w 2008 r. przez PTHU "M. " M. W. kosztów w wysokości [...] zł, w sytuacji gdy podmiot ten otrzymał w tym samym roku od firmy PW "E. " E. K. zapłatę jedynie w kwocie [...]zł (w dniu [...] grudnia 2008 r.) za wystawioną fakturę VAT z [...] czerwca 2008 r.

W ocenie organu odwoławczego całość zeznań M. W. w kwestii ponoszonych kosztów działalności należy uznać za niewiarygodne, bowiem:

- sprzętu budowlanego o znacznej wartości raczej żadna firma nie wynajmie bez kaucji i ponadto z bardzo długim odroczeniem płatności za wynajem, nieznanej osobie, jednocześnie wystawiając fakturę sprzedaży usługi (według składanych deklaracji VAT-7, M. W. takie musiał otrzymywać),

- wbrew twierdzeniom M. W. E. K. nie płaciła zaliczek bezpośrednio w trakcie wykonywania prac, na co wskazują przelewy na całe kwoty z faktur. Gdyby wypłacane były zaliczki, to kwota przelewu była by pomniejszona o te kwoty, jedyne płatności za dwie faktury według E. T. (K. ) były dokonane na podstawie KW, które przedstawiono kontrolującym (na których brak numeracji kolejności wystawionych dokumentów KW z kolei w aktach postępowania znajdują się inne dokumenty KW dla innych kontrahentów, lecz na nich są numery kolejności wystawienia). Organ zauważył przy tym należy, że w toku prowadzonego postępowania nie stwierdzono żadnych faktur VAT dokumentujących otrzymanie rzekomych zaliczek przez M. W., które winien on był wystawić w związku z art. 19 ust. 13 pkt 1 lit. d) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54 poz. 535 ze zm. – dalej: "ustawa o VAT"), co również wskazuje na niewiarygodność jego zeznań. Faktur takich nie przedstawił także potencjalny ich odbiorca, tj. firma PW "E. " E. K., uprawniona do odliczenia kwot podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. To z kolei uzasadnia tezę o pozorności czynności wykazanych w dokumentach KW.

Analizując wpłaty i wypłaty organ stwierdził, że pieniądze wpływały na konto firmy "M. " M. W. następnie były przelewane na konto osobiste M. W. i w "całości" były wypłacane w formie gotówkowej w terminie od jednego do dziewięciu dni, najczęściej było to 2-3 dni od ich wpływu.

Powyższe zachowanie wpisuje się w znany organowi podatkowemu proceder zwrotu przez wystawcę "pustych" faktur, otrzymanych środków pieniężnych od ich odbiorcy. Celem przekazywania takich środków pomiędzy podmiotami jest stworzenie pozorów rzetelności przeprowadzonych transakcji zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym. Stąd też organ nie zgodził się z zarzutami odwołania, że przekazane przez stronę dowody wpłaty oraz przelewy świadczą, iż prace budowlane zostały przez firmę "M. " rzeczywiście wykonane.

W ocenie organu odwoławczego zeznania J. O. dotyczące wykonania robót przez PTHU "M. " na rzecz PW "E. " uznać należy za niewiarygodne. Są one wzajemnie sprzeczne i nie potwierdzone dowodami.

Odnosząc się z kolei do zeznań E. K. organ stwierdził, że są one ogólnikowe i nie można uznać ich za wiarygodne. E. K. zasłoniła się niepamięcią i wykazała brak wiedzy w wielu istotnych kwestiach dotyczących współpracy z firmą PTHU "M. " M. W., w tym: ile zawarła umów, ilości wykonanych prac, kto nadzorował roboty zlecone do wykonania firmie PTHU "M. " M. W., czy i jakie możliwości techniczne niezbędne do wykonania robót posiadała firma PTHU "M. " M. W..

Analizując zebrane w sprawie dowody organ stwierdził, że wszystkie prace wykazane na fakturach wystawionych przez PTHU "M. " M. W. dla PW "E. " E. K. wykonała firma PW "E. " E. K. przy pomocy własnych pracowników. Należy zgodzić się z osobami przesłuchiwanymi, że na budowie w L. widywano M. W., lecz jego pobyt można wytłumaczyć tylko i wyłącznie tym, że to on i inne osoby przy wykonywaniu wskazanych prac byli pracownikami fizycznymi zatrudnionymi w firmie PW "E. " E. K. "na czarno", bez dochowania obowiązków wynikających z przepisów prawa. Potwierdzają to także zdjęcia włączone do prowadzonego postępowania jak i ustalenia organu. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej faktury VAT obejmujące prace budowlane wykazane przez PTHU "M. " M. W. na rzecz firmy PW "E. " E. K. (obecnie T. ) nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

W skardze z [...] sierpnia 2019 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono obrazę przepisów:

1). prawa materialnego, tj. art. 86 ustawy o VAT, poprzez pozbawienie skarżącej prawa do odliczenia podatku VAT,

2). prawa procesowego, tj. art. 121, art. 122, art. 127, art. 180, art. 181 i art. 187 O.p. poprzez tendencyjną interpretację stanu faktycznego, a zwłaszcza zeznań świadków oraz art. 123 O.p. poprzez powołanie się na ustalenia w sprawie karnej, w której strona nie brała udziału i nie mogła się wypowiadać, bo toczona była z pominięciem jej osoby.

Odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd podkreśla, że sprawa była już przedmiotem kontroli WSA w Poznaniu, który wyrokiem z 14 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Po [...] uchylił decyzję organu odwoławczego stwierdzając, że zasadne są zarzuty skargi w zakresie, w jakim dotyczą zaniechania kompleksowej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 lutego 2015 r. sygn. akt I FSK [...] oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez organ.

Sąd zauważa, że priorytetowe znaczenie dla oceny legalności obecnie kontrolowanej decyzji ma treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."). Przepis ten stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji podatkowej. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie podatkowym i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Obowiązek ten oznacza również brak możliwości formułowania nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym przez sąd poglądem. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. T., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W. 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W. 2011 r., s. 544, Nb 1-3). Zauważyć należy, że nieprzestrzeganie przepisu art. 153 P.p.s.a. podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Dlatego też w razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z 21 kwietnia 2010 r., II FSK 2129/08, Lex nr 596261). Należy w tym miejscu dodatkowo podkreślić, że art. 153 P.p.s.a. pełni szczególną rolę w kontekście skuteczności oraz wykonalności orzeczeń sądów administracyjnych. Naruszenie art. 153 P.p.s.a. przez organy administracji pociąga za sobą niebezpieczeństwo ponownego zaskarżenia podjętej decyzji do sądu administracyjnego, unicestwienie bytu prawnego przedmiotowej decyzji oraz konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego co do istoty sprawy. W ten sposób toczące się postępowanie administracyjne z nieuzasadnionych powodów ulega przedłużeniu. Przepis art. 153 P.p.s.a. określa taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do związania organu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, gdzie nie ma miejsca na polemikę organu z oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania. Biorąc pod uwagę wiążący charakter wyroku rolą Sądu w niniejszym postępowaniu było przede wszystkim zweryfikowanie, czy organ wykonał wskazania sformułowane w prawomocnym wyroku.

W pierwszej kolejności Sąd z urzędu odniósł się do kwestii upływu terminu przedawnienia stwierdzając, że zgodnie z art. 70 § 1 O.p. w związku art. 103 ust. 1 ustawy o VAT, zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec i listopad 2008 r. co do zasady winny przedawnić się z dniem 31 grudnia 2013 r.; natomiast za grudzień 2008 r. oraz za styczeń, czerwiec, lipiec i październik 2009 r. - z dniem 31 grudnia 2014 r. Bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych podatniczki za czerwiec, lipiec, listopad i grudzień 2008 r. oraz za styczeń, czerwiec, lipiec i październik 2009 r. został zawieszony z dniem 16 kwietnia 2013 r. (data wpływu skargi podatnika do Izby Skarbowej w P.), a po zawieszeniu powinien biec dalej od dnia następnego po dniu 14 kwietnia 2015 r. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za czerwiec, lipiec i listopad 2008 r. nastąpiło na 259 dni przed upływem biegu terminu przedawnienia, a za grudzień 2008 r. oraz za styczeń, czerwiec, lipiec i październik 2009 r. - na 624 dni przed upływem biegu terminu przedawnienia. Po okresie zawieszenia, bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych skarżącej powinien biec dalej od dnia 15 kwietnia 2015 r. - i za czerwiec, lipiec i listopad 2008 r. upływałby w dniu 1 stycznia 2017r. (po 259 dniach od 15 kwietnia 2015 r.), a za grudzień 2008 r. i za styczeń, czerwiec, lipiec i październik 2009 r. - w dniu 1 stycznia 2018 r. (po 624 dniach od 15 kwietnia 2015r.). Z kolei - w okresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za wskazane wyżej miesiące rozliczeniowe, tj. w dniu 29 sierpnia 2013 r. zostało wszczęte postępowanie przygotowawcze w sprawie uszczuplenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od czerwca 2008r. do października 2009r. (z wyłączeniem sierpnia i października 2008r., lutego, marca, kwietnia, maja, sierpnia i września 2009 r.). W tej sytuacji (tj. zawieszenia z dniem 16 kwietnia 2013 r. biegu terminu przedawnienia zobowiązań za wskazane okresy rozliczeniowe z uwagi na wniesienie skargi na decyzję ostateczną) organ I instancji nie miał podstaw do zawiadomienia E. T. i jej pełnomocnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia z uwagi na wszczęcie w dniu 29 sierpnia 2013r. postępowania karnego skarbowego. Wskazać należy, że przepis art. 70c O.p. wszedł w życie w dniu 15 października 2013 r. na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa, ustawy Kodeks karny skarbowy oraz ustawy Prawo celne (Dz. U. z 2013 r., poz. 1149) ogłoszonej w dniu 30 września 2013 r. W toku postępowania karnego skarbowego - w dniu 29 sierpnia 2013 r. sporządzono postanowienie o przedstawieniu zarzutów podejrzanej E. T. oraz 23 października 2013 r. - postanowienie o zmianie postanowienia o przedstawieniu zarzutów podejrzanej E. T.. Postanowienia te zostały ogłoszone podejrzanej w dniu 23 października 2013 r. W tym samym dniu E. T. została przesłuchana w charakterze podejrzanej. Jak wskazał Naczelnik W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. w piśmie z dnia 14 lutego 2020r. - w dniach 29 sierpnia 2013r. i 11 września 2013r. organ prowadzący postępowanie karne skarbowe wzywał E. T. na czynności procesowe. Wezwania te były odbierane prze osoby upoważnione przez E. T. lub przez jej męża M. T. (pełnomocnika). W dniu 2 października 2013r. - prowadzący postępowanie przygotowawcze sporządził notatkę urzędową z rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z M. T., który oświadczył, że na dzień wezwania na czynności procesowe jego żona przebywa na zwolnieniu lekarskim i zobowiązuje się w najbliższym czasie przesłać na adres urzędu usprawiedliwienie niestawiennictwa E. T. wraz z zaświadczeniem wystawionym przez lekarza sądowego. Jednak takie zaświadczenie nie zostało do urzędu przesłane. Przywołane wyżej fakty świadczą o tym, że E. T. oraz jej mąż M. T. (pełnomocnik) wiedzieli o wszczętym w dniu 29 sierpnia 2013 r. postępowaniu karnym skarbowym w sprawie uszczuplenia przez E. T. podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od czerwca 2008 r. do października 2009r. (z wyłączeniem sierpnia i października 2008 r., lutego, marca, kwietnia, maja, sierpnia i września 2009 r.). Zatem, mieli też wiedzę o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za wskazane wyżej okresy rozliczeniowe - i to nie tylko w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 70 § 6 pkt 2 O.p., ale także z uwagi na przesłankę wynikającą z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Na gruncie badanej sprawy doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia, zatem organy mogły merytorycznie merytoryczne orzekać w sprawie.

Istota sporu w sprawie koncentruje się wokół kwestii, czy faktury wystawione w 2008 r. i 2009 r. przez firmę M. W. PTHU "M. " na rzecz PW "E. " E. K. (obecnie T. ) dokumentują faktycznie przeprowadzone transakcje pomiędzy ich wystawcą i nabywcą, a w konsekwencji, czy podatniczka była uprawniona do uwzględnienia tych dokumentów w rozliczeniach z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec, listopad i grudzień 2008 r. oraz za czerwiec, lipiec i październik 2009 r.

W ocenie Sądu orzekającego w sprawie dążąc do rozstrzygnięcia zaistniałego sporu organy wykonały zalecenia wynikające z prawomocnego wyroku WSA w Poznaniu z 14 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Po [...]. Ponownie rozpatrując sprawę organy dokonały kompleksowej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie przekraczając przy tym zasady swobodnej oceny dowodów. Przeprowadzone przez organy postępowanie wykazało, że skarżąca w czerwcu, listopadzie i grudniu 2008 r. oraz w czerwcu, lipcu i październiku 2009 r. bezpodstawnie obniżała podatek należny o podatek naliczony z faktur wystawionych przez PTHU ". " M. W., mających dokumentować zakup usług budowlanych, które zaewidencjonowała w rejestrach zakupu VAT w ilości [...] szt. w łącznej kwocie netto [...] zł i łącznej kwocie podatku VAT [...] zł.

Organy obu instancji dowiodły powyższego w oparciu o przepisy art. 121, art. 122, art. 180, art. 181 i art. 187 O.p. Przepis art. 121 § 1 O.p. nakłada na organ podatkowy obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów. W toku postępowania organy podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.). W świetle art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśniania sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu podatkowym istnieje otwarty system środków dowodowych, które mają równą moc dowodową i jakiekolwiek wprowadzenie ograniczeń co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustalaniu istnienia danego faktu jest niedopuszczalne (por. wyrok NSA z 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK [...]). Dodatkowo podkreślenia wymaga, że w postępowaniu podatkowym nie obowiązuje zasada bezpośredniości, a stan faktyczny może zostać ustalony na podstawie dowodów przeprowadzonych przez inny organ (por. wyrok NSA z 29 stycznia 2009 r., sygn. akt I FSK [...]).

Zgodnie z art. 181 O.p. dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być, w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Stosownie do art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W opinii Sądu organy obu instancji realizowały czynności z zachowaniem zasady zaufania, mając jednocześnie na uwadze konieczność zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego. Organy dokonały wszelkich niezbędnych działań pozwalających na wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, poczyniły wszelkie kroki pozwalające na zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w zakresie niezbędnym dla podjęcia rozstrzygnięcia, w myśl zasady dążenia do prawdy obiektywnej, gromadząc dowody źródłowe. Postępowanie dowodowe dotyczyło wszystkich aspektów sprawy, dopuszczono szereg środków dowodowych w celu uzyskania wiedzy o zdarzeniach kształtujących stan faktyczny i okolicznościach mających wpływ na ustalenia w tym zakresie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organy wskazały zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Podkreślić należy, że organy działały na podstawie przepisów prawa. Postępowania prowadzone przez organy podatkowe było staranne i merytorycznie poprawne. W ich toku dokonano szczegółowej analizy całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W przyjętym rozstrzygnięciu wyciągnięto prawidłowe wnioski po zbadaniu stanu faktycznego, co w konsekwencji skutkowało zastosowaniem obowiązujących przepisów prawa podatkowego.

Podkreślenia wymaga prawo każdego organu, wynikające z zasady swobodnej oceny dowodów, do dokonania własnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, kierując się przy tej ocenie prawidłami logiki, zgodnością z prawami nauki i doświadczenia życiowego oraz ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy. Organy nie naruszyły tej zasady. Poszczególne dowody rozpatrzono z osobna, a następnie we wzajemnej łączności, ustosunkowując się do istotnych różnic między nimi. Ponadto, odmienna ocena, niż oczekiwałby podatnik, przez ten organ materiału dowodowego zebranego w sprawie nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego wyrażonych w przytoczonych wyżej przepisach O.p.

Jak prawidłowo wykazały organy, strona świadomie przyjmowała faktury wystawione przez M. W., które miały dokumentować wykonanie przez ten podmiot robót budowlanych - rzeczywiście wykonanych przez PW "E. " E. K. (obecnie T. ). Zatem, tezy wynikające z przywołanych przez skarżącą w skardze orzeczeń nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Na podstawie obszernego materiału dowodowego zasadnie organy wywiodły, że wszystkie prace wykazane na fakturach wystawionych przez PTHU "M. " M. W. dla PW "E. " E. K. (obecnie T. ) wykonała firma PW "E. " E. K. (obecnie T. ) przy pomocy własnych pracowników. Organy zgodziły się z osobami przesłuchiwanymi, że na budowie w L. widywano M. W., lecz jego pobyt na budowie, jak ocenił Dyrektor Izby Skarbowej, można wytłumaczyć tylko i wyłącznie tym, że to on i inne osoby przy wykonywaniu wskazanych prac byli pracownikami fizycznymi zatrudnionymi w firmie PW "E. " E. K. "na czarno", bez dochowania obowiązków wynikających z przepisów prawa. Potwierdzają to także zdjęcia włączone do prowadzonego postępowania, jak i ustalenia organów. Strona jako dowód przedłożyła zdjęcia budowy w L., gdzie na jednym z nich wskazując na osobę odwróconą tyłem stwierdziła, że jest to M. W.. Miał to być dowód na to, że M. W. prowadził budowę w L.. Mógł to być jedynie dowód, że M. W. był na budowie w L.. Lecz nie można stwierdzić w jakim charakterze przebywał on na budowie. A wszystkie dowody wskazują, że był tam zatrudniony nieformalnie w charakterze fizycznego pracownika budowlanego. Co istotne na gruncie badanej sprawy decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z [...] marca 2012 r. wydaną dla M. W. określono podatek od towarów i usług do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT za okres od 2009 do 2010 roku (karty [...]-[...] akt adm.). Decyzja ta została włączona do akt przedmiotowej sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z [...] sierpnia 2012 r. utrzymał w mocy wskazaną wyżej decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P.. M. W. nie złożył skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej - zatem decyzja ta jest ostateczna i prawomocna. Na fakt ten Naczelnik W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. wskazał w decyzji z [...] marca 2018 r. - na stronie [...] (k. 94 47 akt adm.) oraz Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonej decyzji - na stronie [...] (k. [...]-[...] akt adm.). Tym samym niezasadny jest zarzut pełnomocnika skarżącej podniesiony w skardze, że organ I instancji nie wyjaśnił, czy decyzja wydana dla M. W. jest prawomocna.

W uzasadnieniu wyroku z 14 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Po [...] WSA w Poznaniu wskazał, że reprezentujący skarżącą w trakcie rozprawy doradca podatkowy podkreślił, że zaplecze techniczne firmy PW "E. " E. K., było identyczne jak firmy PTHU "M. " M. W., czyli żadne. Odnosząc się do tego - należy stwierdzić, że w tej kwestii pełnomocnik nie znał reprezentowanej firmy PW "E. " E. K. lub wprowadził Sąd w błąd. M. W. rzeczywiście nie posiadał żadnego zaplecza zarówno kadrowego jak i technicznego, jednakże firma PW "E. " E. K. zaplecze takie posiadała. Strona nie tylko posiadała sprzęt techniczny, za pomocą którego wykonywała roboty budowlane, ale również taki sprzęt wynajmowała innym podmiotom, między innymi firmie B. SA. Według zapisów na kontach, koszty pracy sprzętu na budowie L. w 2008 r. wyniosły [...] zł. W 2008 r. firma PW "E. " E. K. zatrudniała "legalnie", zgłaszając ten fakt do Urzędu Skarbowego, jak i do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] osób. Wśród osób zatrudnionych byli: kierowcy, mechanicy i operatorzy sprzętu budowlanego. Jak ustaliły organy M. W.:

- nie posiadający jakiegokolwiek zaplecza technicznego,

- nie posiadający dowodów za zakup materiałów i usług wskazujących na prowadzenie działalności gospodarczej,

- nieprowadzący ksiąg podatkowych, za okresy od stycznia 2008r. do grudnia 2009r.,

- nie posiadający środków finansowych na prowadzenie działalności gospodarczej,

- nie zatrudniający (legalnie) żadnych pracowników,

- nie posiadający wiedzy budowlanej (nie znający przepisów prawa budowlanego),

- nie posiadający wymaganej dokumentacji budowlanej,

- nie posiadający uprawnień i nie zatrudniający osób z takimi uprawnieniami,

nie mógł świadczyć usług, na które wystawione zostały zakwestionowane u E. T. (. ) faktury, wystawione przez "M. " M. W..

Zdaniem Sądu bardzo istotnym dowodem w przedmiotowej sprawie jest wyrok z 29 marca 2018 r., sygn. akt II K [...] (k. [...]-[...] akt adm.), którym Sąd Rejonowy w K. uznał M. W. za winnego zarzucanych mu czynów i skazał go m.in. na karę pozbawienia wolności (wykonanie kary warunkowo zawieszono na okres dwóch lat). Powyższy wyrok został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w K. sygn. akt II Ka [...] z 7 września 2018 r. (k. [...]-[...] akt adm.).

M. W. został oskarżony i następnie skazany, m.in. za to, że w okresie od [...] czerwca 2009 r. do [...] września 2009 r., będąc właścicielem firmy Przedsiębiorstwo Transportowo Handlowo Usługowe "M. " M. W., w W. w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru, naruszył przepisy art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, ponieważ będąc właścicielem w/w firmy, świadomie i celowo wystawił w sposób nierzetelny faktury: VAT nr [...] z dnia 30 czerwca 2009r., nr [...] z dnia 30 czerwca 2009r., nr [...] z dnia 30 czerwca 2009r., nr [...] z 31 lipca 2009r. oraz nr [...] z dnia 30 września 2009r. na rzecz firmy Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "E. " E. K. (T. ), [...] K. , ul. [...], na łączną wartość netto [...] zł i podatek VAT w kwocie [...]zł. Należy zauważyć, że przedmiotowe postępowanie karne dotyczyło wystawiania faktur VAT w roku 2009, ponieważ to za ten rok przeprowadzono postępowanie kontrolne u M. W.. Niemniej jednak z uzasadnienia przedmiotowych wyroków, jak również z materiałów dowodowych, które z tego postępowania zostały włączone do akt przedmiotowej sprawy wynika, że Sąd badał całokształt działań M. W. (jego firmy) w zakresie nawiązania rzekomej współpracy z E. K. (obecnie T. ), w zakresie rzekomo wykonanych usług, zakupionych przez niego usług podwykonawców itp. Stąd też przedmiotowy wyrok ma istotne znaczenie również w przedmiotowej sprawie (dotyczącej lat 2008 - 2009). Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. oraz z art. 60 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zb. z art. 62 § 3 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i w zw. z art. 7 § 1 k.k.s.

Z kolei w uzasadnieniu orzeczenia Sądu Okręgowego wskazano, że zeznania świadków J. O., E. T. (K. j), J. B., M. T. są one całkowicie niewiarygodne i sprzeczne. Sąd Okręgowy zgodził się z dokonaną przez Sąd Rejonowy oceną stwierdzając, że właśnie całościowa ocena materiału dowodowego pozwoliła na wyciągnięcie w pełni prawidłowych wniosków i poczynienie właściwych ustaleń. Wyżej wskazani świadkowie nie posiadali żadnych bliższych informacji dotyczących prac budowlanych, których wartość określona w 5 fakturach VAT wynosi przecież aż [...] zł brutto i które miały trwać szereg miesięcy. Wszystkie te okoliczności dostrzegł także Sąd Rejonowy i z tego powodu zasadnie odmówił wiary zeznaniom J. B., J. O. i M. T.. W tym miejscu należy stwierdzić, że zarzuty skarżącej dotyczące prowadzenia postępowania odwoławczego w oczekiwaniu na prawomocny wyrok w sprawie karnej M. W. są niezasadne. Wyrok Sądu Okręgowego został włączony do akt sprawy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z [...] lutego 2019r. (k. [...]-[...] akt adm.). Natomiast decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu [...] lipca 2019 r., po szczegółowej analizie wszystkich dowodów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie w kontekście zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu.

Bezpodstawny jest również zarzut, że pełnomocnik strony nie miał wiedzy w kwestii toczącego się postępowania karnego wobec M. W.. Wskazać tu należy, że organ I instancji postanowieniem z [...] lutego 2018 r. (k. [...]-[...] akt adm.) włączył do akt sprawy m.in. dokumenty otrzymane z Sądu Rejonowego w K. w dniu [...] marca 2017 r. Postanowienie to zostało doręczone M. T. w dniu [...] lutego 2018r. (k. [...] akt adm.). Tym samym strona miała wiedzę o włączonych dokumentach ze sprawy karnej M. W.. Zarówno E. K. (obecnie T. ), jak i M. T. zostali przesłuchani w charakterze świadków w postępowaniu karnym toczącym się przed Sądem Rejonowym w K. (k. [...]-[...], [...]-[...] akt adm.). Zatem organ I instancji przed wydaniem decyzji posiadał materiały dowodowe dotyczące postępowania karnego toczącego się wobec M. W., które poddał analizie. Z kolei strona, po otrzymaniu pisma Naczelnika W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. z [...] lutego 2018 r. (doręczonego pełnomocnikowi w dniu 20 lutego 2018r.), w którym organ I instancji wyznaczył Stronie 7 - dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego (k. [...]-[...] akt adm.) nie skorzystała z przysługującego jej prawa.

W ocenie Sądu organy podatkowe, na podstawie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prawidłowo ustaliły, że faktury VAT obejmujące prace budowlane wykazane przez PTHU "M. " M. W. na rzecz firmy PW "E. " E. K. (obecnie T. ) nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Nie można się przy tym zgodzić z zarzutami strony, że organ I instancji w ponownym postępowaniu dokonał jedynie przesłuchania M. W. i J. O., a także dokonał ponownej reasumpcji zebranego materiału dowodowego. Materiał dowodowy w postaci, np. aktu oskarżenia M. W., protokołów rozprawy głównej z [...] października 2014 r., z [...] kwietnia 2015 r. oraz z [...] maja 2015 r. w sprawie karnej M. W., informacji wynikających z baz danych, przeczy takim zarzutom. Organy odniosły się również szczegółowo w decyzjach do możliwości finansowania działalności przez M. W., jak i zapłaty za poszczególne faktury. Bezpodstawne są zarzuty strony, że organ I instancji dokonał manipulacji faktami oraz stanem faktycznym, a z zeznań świadków wybrał tylko te fragmenty, które miały potwierdzać tezę założoną przez kontrolujących, pomijając fakty i dowody tezie tej przeczące. W decyzji przeanalizowano bowiem cały materiał dowodowy i poddano analizie zeznania wszystkich świadków, również te zeznania, które strona wskazała jako dla niej korzystne.

Prawidłowo zatem organy stwierdziły, na bazie zebranego materiału dowodowego, że M. W. nie wykonał robót wynikających z wystawionych faktur VAT. Nie zostały zatem spełnione przesłanki do uzyskania przez skarżącą prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tych faktur. Samo posiadanie dokumentów, które są co prawda poprawne pod względem formalnym, ale nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu transakcji nie jest zdarzeniem gospodarczym o skutkach podatkowych. Zasadnie organy wywiodły, że skarżąca naruszyła przepisy art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, w zakresie w jakim posłużyła się "pustymi fakturami" wystawionymi przez firmę "M. " M. W..

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.