Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 47/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1 par. 2 art. 58 par. 1 pkt 6 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 30 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art. 6 ust. 6 ust. 7
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 29 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA - Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie złożenia do Rady Gminy projektu uchwały dotyczącej określenia na rok 2009 limitu licencji taksówkowych oraz przedstawienia rachunku ekonomicznego miejscowego rynku taksówkowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

H.K. pismem z dnia 18 listopada 2008 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na bezczynność Wójta Gminy D. (cyt.) "w przedmiocie naruszenia zakresu uznania administracyjnego, w sprawie wydania licencji taksówkowych w 2009 r.", w zakresie wyznaczonym przepisami art. 7, art. 20, art. 22, art. 32 i art. 61 Konstytucji, w związku z art. 30 ustawy o samorządzie gminnym i art. 6 ust. 6 i 7 ustawy o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że bezczynność Wójta Gminy D. narusza jego uprawnienia, wyrażone w art. 7 w związku z art. 22, art. 32, art. 20 i art. 61 Konstytucji. Wskazał także, że (cyt.) "Procedura stanowienia prawa miejscowego określona w ustawie o samorządzie gminnym stanowi w art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym, że Wójt Gminy D. S. przygotowuje projekty uchwał podejmowanych przez Radę Gminy. Działając w trybie tego obowiązku Wójt jest zobowiązany do przedstawienia Radzie Gminy wszechstronnych uwarunkowań prawnych i merytorycznych związanych z przedstawianym projektem uchwały." W związku z powyższym, H.K. wniósł o zobowiązanie skarżonego organu do:

1. Wydawania w 2009 r. licencji taksówkowych w ilości wynikającej z obowiązku działania organów władzy w granicach konstytucyjnych uznania administracyjnego przyznanego w art. 6 ust. 6 i 7 ustawy o transporcie drogowym - w granicach będących uprawnieniem obywatela wyrażonym w art. 7 w związku z art. 22 i art. 32 Konstytucji.

2. Przedstawienia rachunku ekonomicznego miejscowego rynku taksówkowego jako realizacji uprawnienia obywatela do działania organów władzy w granicach zasady dialogu i zasady transparentności - uprawnienia wyrażonego w art. 7 w związku z art. 20 i art. 61 Konstytucji.

W piśmie z dnia 21 listopada 2008 r. skarżący rozszerzył swoje żądanie o ustanowienie zakazu wydawania licencji taksówkowych w 2009 r., w przypadku jeśli organ nie byłby w stanie przedstawić rachunku ekonomicznego miejscowego rynku. Ponadto w piśmie z dnia 28 listopada 2008 r. wskazał on, że jeżeli w ocenie Sądu istnieją obiektywne przesłanki nieprzedstawienia przez Wójta dowodu zachowania zakresu uznania administracyjnego w sprawie wydawania licencji taksówkowych w 2009 r., to wnosi o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego RP oraz Trybunału Europejskiego o zgodność art. 6 ust. 6 i 7 w związku z art. 18 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją oraz z prawem wspólnotowym.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie tej skargi z uwagi na jej bezprzedmiotowość.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W świetle powyższego, skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt V SAB/Wa 2/07, LEX nr 337771) i dotyczy sytuacji, w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Warunkiem dopuszczalności skargi jest zatem istnienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu.

Jak wynika z okoliczności rozpatrywanej sprawy, zasadniczym celem działania H.K. jest doprowadzenie do podjęcia uchwały dotyczącej określenia na rok 2009 limitu licencji taksówkowych wydawanych na obszarze Gminy D. w liczbie, która nie naruszałaby jego "uprawnień" do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług taksówkarskich. Niemożności doprowadzenia do takiego stanu rzeczy, skarżący dopatruje się w bezczynności Wójta Gminy D., który - zdaniem strony - wbrew ustawowemu obowiązkowi zaniechał przedłożenia Radzie Gminy projektu uchwały w sprawie wydania licencji taksówkowych w 2009 r. oraz rachunku ekonomicznego miejscowego rynku taksówkowego.

W tym stanie sprawy uznać należy, że w skardze zarzucono Wójtowi Gminy D. zaniechanie wydania lub dokonania, innego niż określone w pkt 1-3 art. 3 § 2 P.p.s.a., aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wobec tego badaniu poddać trzeba okoliczność, czy działania, których podjęcia żąda skarżący, stanowią akty lub czynności w sprawach indywidualnych, których wykonanie jest nakazane organowi administracji przez prawo.

Zgodnie z przepisem art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), właściwe rady gmin i Rada m.st. Warszawy określają na dany rok kalendarzowy, nie później niż do dnia 30 listopada roku poprzedniego, liczbę przeznaczonych do wydania nowych licencji po zasięgnięciu opinii organizacji zrzeszających miejscowych taksówkarzy i organizacji, których statutowym celem jest ochrona praw konsumenta. Natomiast stosownie do art. 6 ust. 7 tej ustawy, niedotrzymanie terminu, o którym mowa w ust. 6, oznacza zachowanie dotychczasowej liczby licencji. Przepis art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) stanowi zaś, że do zadań wójta należy w szczególności przygotowywanie projektów uchwał rady gminy.

W tym miejscu, nie odnosząc się szerzej do kwestii upływu terminu do podjęcia uchwały, o której mowa w art. 6 ust. 6 ustawy o transporcie drogowym, stwierdzić jednoznacznie należy, że ani przytoczone powyżej przepisy ani żaden inny przepis ustawy, nie obligują wójta gminy do przedłożenia w określonym terminie organowi stanowiącemu gminy projektu uchwały określającej liczbę licencji taksówkowych oraz rachunku ekonomicznego. Toteż skarżący nie może skutecznie domagać się podjęcia wskazanych działań przez Wójta Gminy D., a zgłoszenie przez skarżącego żądania w tym zakresie nie wszczyna postępowania, które mogłoby zakończyć się podjęciem czynności, która podlegałaby kontroli sądu administracyjnego.

Podkreślić przy tym należy, że inicjatywa uchwałodawcza wójta jest w istocie czynnością wstępną, będącą elementem sformalizowanej procedury, prowadzącej do ewentualnego podjęcia przez radę gminy stosownej uchwały. Aktem, który podlegałby kontroli sądowoadministracyjnej byłaby jedynie uchwała rady gminy, będąca następstwem podjętej przez wójta inicjatywy uchwałodawczej. Z uwagi na treść ustawy o samorządzie gminnym brak jest bowiem podstaw do uznania za zasadną tezy, że kontroli sądowej podlegają czynności procesowe poprzedzające wydanie uchwały, do jakich należy czynność przekazania projektu uchwały.

Wobec tego w sytuacji, gdy strona składając skargę na bezczynność, nie ma podstaw prawnych żądania od organu podjęcia określonych czynności, uznać należy, że skarga taka jest niedopuszczalna.

Ponadto wyjaśnić należy, że powołane w skardze przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do prawotwórczych działań organów jednostek samorządu terytorialnego.

Wskazania wymaga także, że na gruncie rozpatrywanej sprawy Sąd nie stwierdził konieczności występowania do Trybunału Konstytucyjnego RP ani do Trybunału Europejskiego z pytaniami prejudycjalnymi o zgodność art. 6 ust. 6 i 7 w związku z art. 18 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją oraz z prawem wspólnotowym. Natomiast, stosownie art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, strona ma możliwość samodzielnego wniesienia do Trybunału Konstytucyjnego skargi konstytucyjnej o interesującej ją treści.

Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak na wstępie.