Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 411/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 108 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 116
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Piotr Popek /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2022 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 29 marca 2021 r., nr 1801-I E W.4123.18.2020 w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako Prezesa Zarządu "C." R. z tytułu podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i grudzień 2016 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J.M. (dalej: podatnik/skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia solidarnej odpowiedzialności podatnika, jako prezesa zarządu "A" Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: Spółka) wraz z wymienioną Spółką, za zaległości podatkowe Spółki, powstałe do zapłaty z tytułu podatku od towarów i usług, o których mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm., dalej: ustawa o VAT), za miesiące od maja do października 2016 r. i za grudzień 2016 r., odsetek za zwłokę od w/w zaległości podatkowych naliczonych do dnia wydania decyzji oraz kosztów postępowania egzekucyjnego.

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Organ i instancji ustalił, że w sprawie zostały spełnione wszystkie konieczne przesłanki do orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej podatnika, jako prezesa zarządu Spółki wraz z wymienioną Spółką za opisane wyżej zaległości podatkowe, a jednocześnie nie została wykazana żadna z przesłanek uwalniających od tej odpowiedzialności, w związku z czym wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia [...] lutego 2020 r., którą rozszerzył odpowiedzialność za zaległości podatkowe Spółki na podatnika.

W odwołaniu podatnik podniósł, że w dniu 10 czerwca 2016 r. został odwołany z funkcji prezesa, oraz nadmienił, że w Sądzie Rejonowym w R. prowadzone jest postępowanie karne pozostające w związku z tą sprawą pod sygn. akt II K [.]/19, wnosząc o dopuszczenie dowodu z tych akt.

Organ odwoławczy po przeprowadzeniu ponownego postępowania w ramach postępowania odwoławczego podzielił w całości stanowisko organu I instancji i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na wstępie organ omówił zasady solidarnej odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe podatnika w szczególności określone w art. 107, art. 108 i art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj: Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej: O.p.).

Wskazał organ, że w świetle art. 118 § 1 O.p., nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat, liczone od daty powstania zaległości podatkowej, którą jest niezapłacony w terminie płatności podatek. Stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie, początek biegu tego terminu, jako czasu, w którym mogło dojść do ukształtowania przez organ podatkowy prawnopodatkowego stosunku odpowiedzialności podatnika, wyznaczył moment powstania zaległości podatkowych wynikających z ostatecznych decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] maja 2018 r. określających Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w następujący sposób:

1/ decyzja nr [...] określająca w II kwartale 2016 r. podatek do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT za maj 2016 r. w kwocie 28.382 zł i za czerwiec 2016 r. w kwocie 13.800 zł,

2/ decyzja nr [...] określająca w III kwartale 2016 r. podatek do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT za lipiec 2016 r. w kwocie 3.510 zł, za sierpień 2016 r. w kwocie 7.314 zł i za wrzesień 2016 r. w kwocie 7.314,00 zł,

3/ decyzja nr [...] określająca zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016 r. w wysokości 0 zł oraz podatek do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT za październik 2016 r. w kwocie 11.592 zł i za grudzień 2016 r. w kwocie 14.490 zł.

Jak wskazał organ, Spółka nie dokonała wpłaty podatku określonego w ww. decyzjach, w związku z czym, powstały zaległości podatkowe. Terminy płatności podatku, którego dotyczą w/w decyzje organu I instancji upływały w dacie pełnienia przez podatnika funkcji prezesa zarządu i przypadały odpowiednio na dzień: za maj 2016 r. - 27.06.2016 r., za czerwiec 2016 r. - 25.07.2016 r., za lipiec 2016 r. - 25.08.2016 r., za sierpień 2016 r. - 26.09.2016 r., za wrzesień 2016 r. - 25.10.2016 r., za październik 2016 r. - 25.11.2016 r., za grudzień 2016 r. - 25.01.2017 r.

W świetle powyższego wyjaśnił organ odwoławczy, że decyzja organu I instancji w sprawie solidarnej odpowiedzialności podatnika została wydana w dniu [...] lutego 2020 r., za zatem z zachowaniem wskazanego wyżej 5-letniego terminu. Zdaniem organu odwoławczego w świetle art. 70 § 1 O.p., nie upłynął też termin przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za ww. okresy, objęte zaskarżoną decyzją, z których najstarsza zaległość w podatku od towarów i usług dotyczy maja 2016 r. - upłynie bowiem z dniem 31 grudnia 2021 r., a za grudzień 2016 r. upłynie z dniem 31 grudnia 2022 r.

Jak wskazał dalej organ odwoławczy bezsporne jest, że Spółka posiada zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy i w kwotach wskazanych w zaskarżonej decyzji, które powstały wskutek wydanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. decyzji z dnia [...] maja 2018 r. określających wysokość podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT za maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i grudzień 2016 r.. W związku z nieuiszczeniem tych zaległości podatkowych Spółki zostały podjęte działania w celu ich wyegzekwowania na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 29 czerwca 2018 r. Działania organu egzekucyjnego zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych nie przyniosły rezultatów, ustalono natomiast, że Spółka "A", pomimo, iż nie została formalnie zlikwidowana, nie prowadzi działalności pod wskazanym adresem siedziby, nie ustalono innych miejsc prowadzenia działalności gospodarczej ani przechowywania mienia. Przeprowadzone czynności egzekucyjne nie doprowadziły zatem do zaspokojenia wierzytelności podatkowych; postępowanie egzekucyjne okazało się bezskuteczne. Ostateczne umorzenie postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. nastąpiło postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r..

Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z dniem 20 października 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. wykreślił Spółkę z rejestru jako podatnika podatku od towarów i usług, na podstawie w art. 96 ust. 9a pkt 2 ustawy o VAT.

W ocenie organu podatnik pełnił funkcję prezesa Spółki od dnia 23 maja 2016r. i pełni nadal. Jak wskazał, z dokumentacji rejestrowej Spółki zawiązanej w dniu 23 maja 2016 r. założycielem i jedynym wspólnikiem Spółki jest S.C. W skład pierwszego zarządu Spółki został powołany J.M. jako prezes zarządu i do dzisiaj jego nazwisko figuruje w KRS.

Organ odniósł się do twierdzeń podatnika, że z dniem 10 czerwca 2016 r. został odwołany z funkcji prezesa zarządu, na dowód czego przedłożył kserokopię pisma

z dnia 7.06.2016 r. podpisanego przez S.C., zgodnie z którym w/w zwalnia J.M. z dniem 10 czerwca 2016 z obowiązków prezesa zarządu Spółki. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo uznał, że powyższe pismo nie jest wiarygodne i zostało stworzone na potrzeby niniejszego postępowania. Taką ocenę jego zdaniem potwierdzają dokumenty, które wpłynęły do Urzędu Skarbowego w R. po dniu 10 czerwca 2016 r., takie jak:

- zgłoszenie NIP - 8 z dnia 16.06.2016 r., na którym w poz. 94 widnieje pieczątka Spółki oraz podpis S.C., natomiast w poz. 97 widnieje podpis J.M.,

- zgłoszenie VAT-R z dnia 16.06.2016 r., na którym w poz. 38 i poz. 70 widnieją podpisy zarówno S.C. jak i J.M. wraz z oznaczeniem funkcji "prezes zarządu",

- oświadczenie w formie odręcznego pisma z dnia 16.06.2016 r., na którym widnieje pieczątka Spółki oraz podpis S.C. i podpis J.M. wraz z oznaczeniem funkcji "prezes zarządu",

- oświadczenie w formie odręcznego pisma z dnia 20.01.2017 r., na którym widnieje podpis J.M. wraz z oznaczeniem funkcji "prezes zarządu",

- oświadczenie w formie odręcznego pisma z dnia 04.09.2017 r., na którym widnieje podpis J.M..

Ponadto organ zaznaczył, że podatnik w dniu 4 września 2017 r. przesłuchany w charakterze świadka w trakcie prowadzonej w stosunku do Spółki kontroli podatkowej zeznał m.in., że: "właścicielem spółki jest pan C., a ja jestem tylko prezesem".

Odwołał się organ także w swej argumentacji do treści art. 201 § 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1526 ze zm., dalej: K.s.h.), zgodnie z którym członek zarządu jest powoływany i odwoływany uchwałą wspólników, chyba że umowa spółki stanowi inaczej. Jak zauważył, umowa Spółki w § 13 stanowi, że zarząd składa się z jednego lub więcej członków powoływanych i odwoływanych uchwałą wspólników. Tymczasem podatnik poza wspomnianym pismem nie przedłożył żadnych innych dokumentów (uchwały) świadczących o skutecznym odwołaniu go z funkcji prezesa zarządu Spółki, a w aktach rejestrowych Spółki brak jakichkolwiek dokumentów świadczących o odwołaniu podatnika z funkcji prezesa zarządu.

Jak podkreślił organ, ujawnieniu w KRS podlega zmiana każdej informacji, którą zawierał wniosek rejestrowy składany podczas rejestracji spółki, a zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U z 2021 r. poz. 112, dalej: ustawa o KRS) domniemywa się, że dane wpisane do rejestru są prawdziwe, a podmiot, którego dane dotyczą nie może zasłaniać się zarzutem ich nieprawdziwości, jeżeli zaniedbał wystąpienia z wnioskiem o sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie wpisu. (art. 17 ust. 2 ustawy o KRS). Jak zaś wykazał organ, w KRS brak jest jakiejkolwiek informacji wskazującej na zmiany w zakresie umowy Spółki w odniesieniu do osoby pełniącej funkcję prezesa jej zarządu, a z wydruku z KRS według stanu na dzień 3 września 2019 r. wynika, iż dane osoby pełniącej funkcję Prezesa Zarządu Spółki nie uległy zmianie.

Organ odwoławczy odniósł się także do twierdzeń podatnika, że w Sądzie Rejonowym w R. prowadzone jest postępowanie wyjaśniające pod sygn. akt II K [.]/19 w sprawie odwołania go w dniu 10 czerwca 2016 r. z funkcji prezesa zarządu Spółki. Uzyskał bowiem od Sądu Rejonowego w R. odpis nieprawomocnego wyroku z dnia 6 października 2020 r. sygn. akt II K [.]/2019, z którego wynika, że J.M. został uznanym winnym popełnienia przestępstwa z art. 77 pkt 2 i w art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U z 2019, poz. 351 ze zm.), w związku z pełnieniem do 30 czerwca 2018 r., funkcji prezesa zarządu Spółki.

Mając na uwadze powyższe uznał organ odwoławczy, że podatnik sprawował funkcję prezesa zarządu Spółki od dnia 23 maja 2016 r. i pełni ją nadal. Oznacza to, że w czasie, kiedy upłynął termin płatności podatku od towarów i usług za zaległości podatkowe objęte niniejszą sprawą podatnik był prezesem i jedynym członkiem zarządu Spółki.

Stwierdzając spełnienie pozytywnych przesłanek warunkujących odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki rozważył także organ ewentualne wystąpienie którejkolwiek z okoliczności uwalniających podatnika od tej odpowiedzialności dochodząc do wniosku, że brak jest w sprawie takich okoliczności egzoneracyjnych.

Zauważył więc, że najstarszą zaległością podatkową Spółki, po uwzględnieniu zaległości wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] maja 2018 r. - była zaległość za maj 2016 r., a zatem już od czerwca 2016 r. Spółka była zadłużona, a stan niewypłacalności pogłębiał się z każdym miesiącem.

Według organów z upływem terminu płatności podatku VAT za sierpień 2016 r. tj. w dniu 26 września 2016 r. można mówić o niewypłacalności Spółki, stanowiącej przesłankę obligującą Zarząd do zgłoszenia upadłości. Wniosek o ogłoszenie upadłości winien więc złożyć w terminie miesiąca od tej daty, tj. najpóźniej w dniu 26 października 2016 r., a takiego wniosku podatnik nie złożył.

Wskazał dalej organ, że ze względu na brak sprawozdań finansowych Spółki oraz zeznań CIT-8 dla potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych, podobnie organ I instancji nie mógł dokonać szczegółowej analizy sytuacji ekonomicznej i finansowej Spółki.

Wobec powyższego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w R., po uwzględnieniu wysokości kwot podatku do zapłaty, określonego na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT za maj 2016 r. w kwocie 28.382 zł, czerwiec 2016 r. w kwocie 13.800 zł, lipiec 2016 r. w kwocie 3.510 zł, sierpień 2016 r. w kwocie 7.314 zł, wrzesień 2016 r. w kwocie 7.314 zł, październik 2016 r. w kwocie 11.592 zł i grudzień 2016 r. w kwocie 14.490 zł, stwierdził, że najstarszą zaległością podatkową Spółki była zaległość za maj 2016 r. w kwocie 28.382,00 zł z terminem płatności w dniu 27.06.2016 r. Niemniej jednak, w ocenie organu odwoławczego, dopiero w przypadku zaległości powstałej za kolejny okres, tj. za czerwiec 2016 r. w kwocie 13.800 zł z terminem płatności w dniu 25 lipca 2016 r., z uwagi, iż opóźnienie w zapłacie przekroczyło trzy miesiące i nie zostało uregulowane do dnia 25 października 2016 r. można mówić, że Spółka utraciła zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Przyjął zatem, że Spółka trwale zaprzestała płacenia zobowiązań z dniem 26 października 2016 r., bowiem opóźnienie w zapłacie drugiego z kolei zobowiązania, tj. za czerwiec 2016 r. w wysokości 1.203 zł. z terminem płatności przypadającym na dzień 25 lipca 2016 r. - przekroczyło trzy miesiące i nie zostało uregulowane do dnia 25 października 2016 r. Oznacza to, zdaniem organu odwoławczego, że wniosek o ogłoszenie upadłości winien więc być złożony w terminie miesiąca od tej daty, tj. najpóźniej w dniu 26 listopada 2016 r. Zauważył przy tym, że stan niewypłacalności pogłębił się w kolejnych okresach 2016 r., bowiem Spółka nie tylko nie uregulowała swoich zobowiązań w podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 2016 r., ale również zobowiązań za kolejne okresy, tj. lipiec 2016 r. w kwocie 3.510 zł, sierpień 2016 r. w kwocie 7.314 zł, wrzesień 2016 r. w kwocie 7.314 zł, październik 2016 r. w kwocie 11.592 zł i grudzień 2016 r. w kwocie 14.490 zł.

Skonstatował organ, że na podatniku dla uwolnienia się od odpowiedzialności, spoczywał obowiązek zgłoszenia wniosku o upadłość, bowiem Spółka nie była w stanie uregulować ciążących na niej zobowiązań w podatku od towarów i usług. Z akt sprawy nie wynika również, aby Spółka posiadała majątek pozwalający na uregulowanie zaległych należności. Podkreślił organ, że podatnik wzywany przez organ podatkowy do wskazania mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych nie wskazał żadnego majątku Spółki ani ewentualnych przysługujących Spółce wierzytelności. Zauważył także, że pomimo, iż Spółka nie została zlikwidowana, nie ma faktycznej siedziby i nie prowadzi działalności gospodarczej pod zgłoszonym adresem siedziby w R. przy ul. [...]. Jest podmiotem gospodarczo i kapitałowo nieczynnym, nie wykazuje obrotów, nie składa deklaracji, nieznany jest również inny, niż widniejący w KRS adres Spółki. Spółka nie składała deklaracji dla potrzeb podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016 r. i kolejne kwartały 2017 r., ani żadnych sprawozdań finansowych od 2016 r. Sprawozdania finansowe za 2016 r. i 2017 r. nie zostały również przedłożone do sądu rejestrowego.

Zauważył także organ odwoławczy, że Sąd Rejonowy w R. wyrokiem z dnia 6 października 2020 r. sygn. akt II K [.]/2019 skazał nieprawomocnie J.M. na karę grzywny, w związku z tym, że jako jako prezea zarządu Spółki "A" nie złożył rocznych sprawozdań finansowych za lata 2016 i 2017.

W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie zebrano, a następnie rozpatrzono wszystkie konieczne dowody oraz dokonano ich prawidłowej oceny.

Skargę na decyzję DIAS z dnia [...] marca 2021 r. wniósł osobiście J.M.. Skarżący nie zgadzając się z wyrokiem w uzasadnieniu wskazał, że wbrew twierdzeniom organów podatkowych nie był władny do podejmowania działań w imieniu Spółki, co zarzuca się mu w uzasadnieniu skarżonej decyzji, ponieważ jedyny udziałowiec S.C. w dniu 10 czerwca 2016r odwołał go z funkcji prezesa zarządu, tym samym pozbawiając go władztwa nad Spółką , oraz wykonywania w niej jakichkolwiek czynności prawnych. Podkreślił, że w okresie przed odwołaniem go z funkcji prezesa zarządu, nic nie wskazywało na złą sytuację Spółki, nie było żadnych przeterminowanych płatności . Po odwołaniu go z funkcji prezesa zarządu nie miał już żadnej wiedzy co działo się w Spółce, a właściciel Spółki zobowiązał się do złożenia w KRS informacji o odwołaniu go z prezesa zarządu Spółki i był pewien że to wykonał.

Odnosząc się do wyroku skazującego Sądu Rejonowego w R. podniósł, że jest on niesprawiedliwy i wniósł od niego apelację.

Wywodząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 19 kwietnia 2021 r. skarżący podniósł, że istotne było przesłuchanie S.C., co pozwoliłoby ustalić, czy skarżący posiadał lub mógł posiadać wiedzę na temat potencjalnych nieprawidłowości w rozliczeniu podatku VAT przez Spółkę.

Z kolei w piśmie procesowym z dnia 14 lutego 2022 r. skarżący, jak zaznaczył, z ostrożności procesowej, podniósł zarzut przedawnienia, bliżej nie uzasadniając tego stanowiska.

Natomiast w piśmie procesowym z dnia 14 lutego 2022 r., stanowiącym niejako uzupełnienie skargi, skarżący podniósł, że S.C. został skazany za nierzetelne wystawianie faktur w okresie, za jaki organ obarczył go odpowiedzialnością za brak zapłaty należnego podatku VAT. S.C. przyznał się do winy, a skarżący nie miał świadomości, że faktury są nierzetelne. Podniósł także, że skoro same faktury były nierzetelne, to organ winien ten fakt uwzględnić przy ustalaniu odpowiedzialności za podatek, bo albo faktury nie powinny znajdować się w obrocie prawnym i obowiązek zapłaty VAT nie powstał w ogóle, albo S.C. nie powinien odpowiadać karnie lecz tylko i wyłącznie skarbowo. Tymczasem, jak zauważył, kwestionuje się faktury, ale organ domaga się naliczonego od nich podatku VAT. Zdaniem skarżącego nie może ponosić odpowiedzialności za to, że ktoś popełnił czyn przestępczy. Jeśli Sąd uznał S.C. za winnego, faktury winny zostać wycofane z obrotu i nie powinno być żadnego podatku do zapłaty. Tymczasem czyn pochodził z przestępstwa, ale S.C. nie został obarczony odpowiedzialnością podatkową, a on sam o tych fakturach nawet nie wiedział.

Zaznaczył także, że materiał dowodowy powinien być pełnie zebrany i opisany i nie powinno pomijać się okoliczności, że początkiem wszystkiego był czyn przestępczy S.C..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna, bowiem Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego czy też materialnego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obiegu prawnego.

Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zasadnie obciążono skarżącego odpowiedzialnością za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne, opisane w skarżonej decyzji miesiące 2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

Zgodnie z art. 116 § 1 O.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, prostej spółki akcyjnej, prostej spółki akcyjnej w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1. nie wykazał, że: we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2020 r. poz. 814) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015r. - Prawo restrukturyzacyjne albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy;

2. nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2).

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że chodzi o wykazanie okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego oraz bezskuteczność egzekucji skierowanej do majątku spółki.

Powyższe oznacza, że w trybie art. 116 O.p. organ podatkowy prowadząc postępowanie powinien w pierwszej kolejności zbadać istnienie przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności, a dopiero w przypadku ich stwierdzenia rozważyć, czy strona postępowania w sposób wiarygodny przedstawiła okoliczności uwalniające od odpowiedzialności. W przypadku braku którejkolwiek z przesłanek pozytywnych, nie ma konieczności rozważania istnienia przesłanek negatywnych i odwrotnie, zaistnienie którejkolwiek z przesłanek negatywnych automatycznie wyłącza odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki.

Bezsporna jest przesłanka przedmiotowa - bezskuteczność egzekucji w odniesieniu do zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i grudzień 2016 r., co wynika w sposób ostateczny z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego co nastąpiło na mocy postanowienia z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], prowadzonego wobec majątku zobowiązanej Spółki na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych na zaległości w podatku od towarów i usług za w/w okresy. Notabene jak ustalił organ, z dniem 26 października 2018 r. Spółka została wpisana do Bazy Podmiotów Szczególnych, w związku właśnie z bezskutecznością egzekucji.

Co do drugiej przesłanki pozytywnej z art. 116 O.p. to jest przesłanki podmiotowej, bezsporne jest, co wynika z zebranych dowodów, że skarżący pełnił funkcję prezesa jednoosobowego zarządu Spółki od dnia 23 maja 2016 r. to jest od chwili powstania Spółki na podstawie umowy zawiązania spółki z dnia 23 maja 2016 r., której założycielem i jedynym wspólnikiem był S.C.. Spółka została wpisana do KRS w dniu 25 maja 2016 r., ze wskazaniem jako jej prezesa zarządu - J.M. a. Skarżący natomiast powołuje się na pisemne oświadczenie S.C. datowane na 7 czerwca 2016 r. o zwolnieniu skarżącego z dniem 10 czerwca 2016 r. z funkcji Prezesa Zarządu Spółki.

W ocenie Sądu organy podatkowe na podstawie całokształtu okoliczności badanej sprawy doszły do prawidłowego wniosku, że skarżący wypełnił przesłankę "pełnienia obowiązków członka zarządu", którym ustawodawca posłużył się w art. 116 § 2 O.p. statuującym zakres odpowiedzialności tego podmiotu. Organy trafnie zwróciły uwagę na kwestie formalne, to jest niespełnienie trybu odwołania członka zarządu jaki powinien być zachowany w niniejszym przypadku. Osoba skarżącego została bowiem powołana do pełnienia tej funkcji umową spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z dnia 23 maja 2016 r., a zgodnie z art. 255 § 1 K.s.h., każda zmiana umowy spółki wymaga uchwały wspólników i wpisu do rejestru. Z kolei art. 201 § 4 K.s.h. stanowi, że członek zarządu jest powoływany i odwoływany uchwałą wspólników, chyba że umowa spółki stanowi inaczej. Tymczasem jak wykazały organy podatkowe skarżący, żadnej uchwały nie przedstawił, ani też w KRS w rejestrze dotyczącym Spółki nie zarejestrowano zmiany związanej z odwołaniem skarżącego z funkcji prezesa zarządu. Słusznie też organ zwrócił uwagę, że w świetle zapisów ustawy o KRS domniemywa się, że dane wpisane do rejestru są prawdziwe, a podmiot, którego dane dotyczą nie może zasłaniać się zarzutem ich nieprawdziwości, jeżeli zaniedbał wystąpienia z wnioskiem o sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie wpisu.

Co ważniejsze jednak, organ wykazał, że po wskazywanej przez skarżącego dacie, z którą przestać miał pełnić funkcję Prezesa Zarządu Spółki podejmował czynności w imieniu Spółki odwołując się do pełnionej funkcji prezesa zarządu lub w obrocie prawnym powoływał się na fakt pełnienia tej funkcji. Mianowicie jak ustalił organ, skarżący podpisywał się na dokumentach Spółki z dnia 16 czerwca 2016 r.: zgłoszenie NIP - 8, zgłoszenie VAT-R. Składał pisemne oświadczenia w imieniu Spółki: z dnia 16 czerwca 2016 r., na którym widnieje pieczątka Spółki oraz podpis S.C. i skarżącego z oznaczeniem funkcji "prezes zarządu", z dnia 20 stycznia 2017 r. na którym widnieje podpis skarżącego z oznaczeniem funkcji "prezes zarządu" oraz z dnia 4 września 2017 r. na którym widnieje podpis skarżącego. Ponadto jak wskazał organ skarżący podczas przesłuchania w dniu 4 września 2017 r. w charakterze świadka w trakcie prowadzonej w stosunku do Spółki kontroli podatkowej zeznał m.in., że właścicielem Spółki jest S.C., a on jest tylko prezesem zarządu. W kontekście tych działań skarżący nie ujawnił okoliczności, że rzekomo został odwołany z funkcji w zarządzie Spółki.

Niezależnie od wiarygodności owego oświadczenia S.C. jako właściciela Spółki, które w istocie budzi wątpliwości, przy ocenie przesłanek odpowiedzialności wymienionych w art. 116 § 2 O.p., znaczenie zyskuje również okoliczność faktycznego wykonywania przez skarżącego obowiązków członka zarządu Spółki czyli faktycznego prowadzenia spraw Spółki, w tym składanie za nią oświadczeń woli. Sąd w niniejszym składzie uważa, że art. 116 § 2 O.p odwołuje się do faktycznego sprawowania przez dany podmiot wymienionej w tym przepisie funkcji. Oceniając odpowiedzialność konkretnej osoby za zaległości podatkowe podmiotu, którym zarządza, istotne znaczenie ma więc nawet nie to czy formalnie piastuje tę funkcję, ile to czy podejmowała ona aktywne działania z zakresu prowadzenia spraw spółki. Słusznie podkreślił organ odwoławczy, że istota odpowiedzialności solidarnej członków zarządu za zaległości podatkowe, opiera na ponoszeniu konsekwencji swojego zachowania noszącego znamiona zarządzania spółką. Do przypisania takiej odpowiedzialności wystarczające jest więc ustalenie, że osoba, którą przywołano do odpowiedzialności, w danym czasie podejmowała aktywne działania z zakresu prowadzenia spraw Spółki. Takie stanowisko jest utrwalone w orzecznictwie NSA (zob. wyroki: z dnia 5 lutego 2020 r. sygn. akt II FSK 3837/17, z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt FSK 241/14, z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt I FSK 241/14, czy z dnia z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3236/12).

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza jednoznacznie, że skarżący, już po dacie rzekomego odwołania go z funkcji Prezesa Zarządu Spółki, podejmował się działań mieszczących się w zakresie zarządzania Spółką. Ustaleniom tym nie przeczy, a wręcz przeciwnie, treść wyroku skazującego Sądu Rejonowego w R. z dnia [.] października 2020 r. sygn. akt II K [.]/2019, który ze względu na brak waloru prawomocności może być pominięty przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy w powyższym zakresie, bez uszczerbku dla ich jednoznacznej wymowy.

Jak wynika z powyższych rozważań skarżący pełnił faktycznie obowiązki Prezesa Zarządu w Spółce w okresie kiedy upływał termin płatności zaległości podatkowych wynikających z zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2016 r. (bez listopada 2016 r.), których terminy płatności upływały co do zasady 25-go następnego miesiąca począwszy od czerwca 2016 r. Spółka nie dokonała wpłaty podatku, w związku z czym Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. trzema decyzjami z dnia [...] maja 2018 r. określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

Zgodzić się należy z organami podatkowymi w niniejszej sprawie, że także brak zapłaty podatku określonego w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT powoduje powstanie zaległości podatkowej, w związku z którą odpowiedzialność Spółki jako pierwotnego zobowiązanego można rozszerzyć na osoby trzecie, w tym przypadku na członka jej zarządu. Zgodnie z przywołanym wyżej przepisem art. 108 § 1 ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawią fakturę, w której wykaże kwotę VAT, jest obowiązana do jego zapłaty. Obowiązek zapłaty VAT na podstawie komentowanego przepisu powstaje z mocy prawa w związku z faktem wystawienia faktury wykazującej VAT. Zobowiązanie w tym zakresie wynika zatem bezpośrednio z zaistnienia określonego zdarzenia, jakim jest owe wykazanie podatku na fakturze, a nie realnego wystąpienia zdarzenia gospodarczego w związku z którym faktura została wystawiona. Jest to odpowiedzialność podatkowa całkowicie niezależna od ewentualnej odpowiedzialności karnej za fałsz materialny takiej faktury. Zgodnie bowiem z art. 103 ust. 1 ustawy o VAT, podmioty wymienione w art. 108 tej ustawy, tj. podmioty które wystawiły fakturę, w której wykazano kwotę podatku, obowiązane są, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy. Do powstania obowiązku zapłaty VAT na podstawie komentowanego przepisu nie jest potrzebne wydanie żadnej decyzji, choć organ podatkowy wydaje stosowne decyzje określające, że faktury wystawione przez podatnika nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i mimo że ten ich nie zadeklarował w deklaracjach VAT, to i tak – na podstawie art. 108 – ma obowiązek zapłaty podatku. Decyzje takie mają jednak charakter deklaratoryjny, gdyż potwierdzają na podstawie art. 21 § 3 O.p., to co powstało z mocy prawa na podstawie art. 108 ustawy o VAT (zob. np. wyrok NSA z 11 stycznia 2012 r., sygn.. akt I FSK 258/11). W realiach niniejszej sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. ostatecznymi decyzjami z dnia [...] maja 2018 r. określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, a w niniejszej sprawie rozszerzony został obowiązek Spółki za zaległości w tym podatku na skarżącego, po stwierdzeniu, że spełnia przesłankę podmiotową do przeniesienia tej odpowiedzialności, o czym dalej będzie mowa.

Skarżący podniósł, że z korespondencji prowadzonej z nim przez organ egzekucyjny – Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. wynika, że przedawniło się jego zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2016 r. w związku z informacją Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. o przedawnieniu zobowiązania w tym podatku za te same okresy wobec Spółki. Decyzja o umorzeniu postępowania egzekucyjnego po wydaniu skarżonej decyzji nie ma rzecz jasna wpływu na stwierdzenie przesłanek do przeniesienia odpowiedzialności ze Spółki na skarżącego za zaległości podatkowe objęte niniejszym postepowaniem i świadczy tylko o akcesoryjnym charakterze tej odpowiedzialności. Jak wynika z treści art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy miesięczne od maja do października 2016 r. upłynął z dniem 31 grudnia 2021 r., a za grudzień 2016 r. upłynie dopiero z dniem 31 grudnia 2022 r.

Z powyższego wynika, że na moment wydawania skarżonej decyzji nie wystąpiło w niniejszej sprawie przedawnienia zobowiązania podatkowego pierwotnego wobec Spółki jak też na moment wydawania przez organ I instancji nie wystąpiło przedawnienie kompetencji organu do przeniesienia odpowiedzialności z tego tytułu na skarżącego jako osobę trzecią – członka zarządu Spółki.

Przepis art. 118 § 1 O.p., traktuje o przedawnieniu prawa do wydania decyzji konstytutywnej, to jest decyzji kształtującej powstanie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki kapitałowej, stanowiąc o tym, że co do zasady termin do jej wydania wynosi 5 lat, przy czym o jego zachowaniu nie decyduje data doręczenia przedmiotowego rozstrzygnięcia, ale właśnie data jego wydania przez organ I instancji. Wskazany 5-letni termin do wydania decyzji przenoszącej odpowiedzialność na skarżącego jako członka zarządu Spółki za maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2016 r. rozpoczynał swój bieg z końcem 2016 r. i upływał z dniem 31 grudnia 2021 r., a za grudzień 2016 r. upłynie z dniem 31 grudnia 2022 r.. Tymczasem decyzja organu I instancji - Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. w tym przedmiocie została wydana w dniu [...] lutego 2020 r., a zatem przed upływem wskazanego terminu.

Mając na uwadze powyższe, Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów podatkowych, że zaistniały obie pozytywne przesłanki warunkujące orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego, jako byłego członka zarządu Spółki za jej zaległości podatkowe.

Odnosząc się do argumentów skarżącego, że nie miał świadomości co sytuacji finansowej Spółki oraz wystawiania przez nią nierzetelnych faktur wskazać należy, że członek zarządu spółki nie może powoływać się na nieznajomość stanu jej finansów, jako przyczynę niezgłoszenia wniosku o upadłość lub niewszczęcia postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe). Członkowi zarządu powinien być znany na bieżąco stan finansów spółki, a co za tym idzie, możliwość zaspokojenia długów (por. wyroki SN z: 2 października 2008 r., sygn.. akt I UK 39/08, LEX nr 575194 czy z 24 września 2008 r., sygn.. akt II CSK 142/08). Celem normy z art. 116 O.p. jest możliwość ustalenia odpowiedzialności członka zarządu o charakterze niejako odszkodowawczym, gdzie podstawą powstania odpowiedzialności jest sam fakt bycia członkiem zarządu. Dlatego też przesłanka ta, z racji wykładni systemowej, winna być ustalana w oparciu o obiektywnie istniejące kryteria, to jest spełnienie formalnych warunków "pełnienia funkcji członka zarządu" (por. wyrok WSA w Krakowie z 15 lipca 2008 r., I SA/Kr 1249/07). Jeżeli członek zarządu funkcję tę przyjął, to ponosi odpowiedzialność za prowadzenie spraw spółki i winę za niedopełnienie ciążących na nim obowiązków. Wina w ujęciu art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) o.p. to zarówno wina umyślna i związana z nią świadomość istnienia wymagalnych zobowiązań, jak i wina nieumyślna w postaci niedbalstwa polegającego np. na godzeniu się na to, że sprawy spółki będą należały do wyłącznej kompetencji osoby spoza zarządu, w tym wypadku właściciela Spółki, jedynego jej udziałowca. Jeżeli więc Spółka była zaangażowana w proceder wystawiania "pustych faktur", co w świetle decyzji wydanych wobec Spółki na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT i wyroku skazującego S.C. wydaje się być przesądzone, to skarżący firmował te działalność, bez względu na to czy miał tego świadomość czy też nie. Członek zarządu spółki nie może uwolnić się od odpowiedzialności za jej zaległości z uwagi na fakt, że faktycznie nie wykonywał swoich obowiązków (por. wyrok NSA z 17 marca 2021 r., III FSK 3004/21). Członek zarządu spółki kapitałowej może zatem ograniczyć swoje kompetencje w zarządzaniu spółką, może zdać się nawet na faktyczne kierowanie nią przez właściciela, nie może jednak ograniczyć swojej odpowiedzialności wynikającej z nieregulowania przez spółkę wymagalnych zobowiązań, ponieważ rozwiązania takiego nie przewidują obowiązujące przepisy prawa.

W kontekście tych uwag odnieść się należy do zarzutu skarżącego nieuwzględnienia wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadka S.C. celem wykazania braku wiedzy skarżącego odnośnie zalegania przez spółkę z uiszczaniem podatku VAT czy wystawianiem nierzetelnych faktur. To czy i w jaki sposób skarżący umówił się z właścicielem Spółki co do jej kierowania oraz jaki był stan faktycznej wiedzy skarżącego jako prezesa zarządu o sprawach finansowych spółki, pozostają bez wpływu na ustalenie jego zakresu odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Jak to podkreślono wyżej członek zarządu spółki kapitałowej może przekazać swoje kompetencje na inną osobę, nie może jednak w ten sposób uwolnić się od odpowiedzialności wynikającej z nieregulowania przez spółkę wymagalnych zobowiązań. To członek zarządu jako osoba odpowiedzialna za prowadzenie spraw spółki, powinien orientować się w bieżącym stanie jej finansów, szczególnie w odniesieniu do stanu majątkowego spółki i ciążących na niej zobowiązań tak, by nie doprowadzić do naruszenia obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów prawa, w tym do sytuacji zadłużenia spółki oraz stanu jej niewypłacalności. Skarżący powinien zatem, z racji pełnienia funkcji członka zarządu, mieć także świadomość że Spółka nie reguluje na bieżąco swoich zobowiązań podatkowych.

Przepis art. 116 O.p. określa także przesłanki, które uwalniają członka zarządu, z udziałem którego prowadzone jest postępowanie o odpowiedzialności, o ile uprzednio wykaże on ich wystąpienie. Ciężar przedłożenia dowodów potwierdzających istnienie tych przesłanek spoczywa wówczas na stronie, zaś na organie ich ocena. Świadczą o tym takie sformułowania jak "nie wykazał", "nie wskazuje", gdyż odnoszą się do członków zarządu. Zatem to członek zarządu winien wykazać aktywność w kierunku przedstawienia dowodów potwierdzających istnienie jednej (lub obu) okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, powstałe w czasie, kiedy wchodził w skład jej zarządu.

Zasadnie w skarżonej decyzji stwierdzono, że skarżący pełniąc funkcję Prezesa Zarządu Spółki nie dołożył należytej staranności w dbałości o interesy zarządzanej spółki, nie złożył bowiem w terminie prawem wymaganym wniosku o jej upadłość, a na etapie badania przesłanek związanych orzeczeniem o jego odpowiedzialności za przedmiotowe zaległości spółki, nie przedstawił argumentów, które świadczyłyby o braku jego winy w tym zakresie. Taką okolicznością nie jest subiektywne przekonanie skarżącego, że nie było podstaw do złożenia takiego wniosku. W okolicznościach niniejszej sprawy należało zatem ocenić, że skoro w okresie pełnienia funkcji w zarządzie Spółki przez Skarżącą zachodziły przesłanki ogłoszenia jej upadłości, co jednoznacznie wykazano w uzasadnieniu skarżonej decyzji, a wniosek o ogłoszenie upadłości nie został złożony, brak zgłoszenia rzeczonego wniosku we właściwym czasie był spowodowany winą członka zarządu, co zgodnie z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p. daje podstawę do przeniesienia na skarżącego odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki.

W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał też istnienia drugiej z przesłanek wyłączenia odpowiedzialności członka zarządu Spółki tj. nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Niezależnie od całkowitej bierności skarżącego w tym zakresie warto zauważyć, że z niekwestionowanych ustaleń organów podatkowych wynika, że choć Spółka nie została zlikwidowana, to nie ma faktycznej siedziby i nie prowadzi działalności gospodarczej pod zgłoszonym adresem. Jak stwierdził organ odwoławczy Spółka jest podmiotem gospodarczo i kapitałowo nieczynnym, nie wykazuje obrotów, ani nie składa deklaracji.

Co do zarzutów skarżącego wskazujących na braki dowodowe niniejszego postepowania, to niezależnie od tego co już powiedziano wyżej, godzi się zauważyć, że organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów w takim tylko zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy. Oznacza to, że jeśli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Tym samym organ podatkowy nie jest zobowiązany do uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych strony postępowania, jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (art. 188 O.p.). Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody. Prowadziłoby to również do niepotrzebnego działania organu niezgodnego z zasadą zawartą w art. 125 § 1 O.p., według której organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

Zdaniem Sądu zgromadzone w niniejszej sprawie dowody umożliwiały dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, zostały one poddane przez organ wszechstronnej ocenie z uwzględnieniem całokształtu ujawnionych okoliczności sprawy, a wyciągnięte stąd wnioski o wystąpieniu przesłanek do przypisania skarżącemu solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki nie są dowolne, lecz respektują wskazania doświadczenia życiowego, wiedzy oraz zasady logicznego rozumowania. Odmienne oczekiwania skarżącego na wyniki postępowania dowodowego oraz następczej oceny zebranych dowodów, nie mogą stanowić o zasadności podnoszonych zarzutów.

Z przedstawionych względów, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329), orzekł jak w sentencji.