Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 172/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 116 par 1-2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędzia WSA del. Grzegorz Gocki (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 3583/11 w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 20 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. i 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasadza od D. D. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 października 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 3583/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D.D. (dalej Skarżący, podatnik) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 20 października 2011 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. i 2006 r.

Stan sprawy przedstawiony przez Sąd I instancji:

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1.1. Decyzją Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w W. z dnia 6 grudnia 2010 r., wydana na podstawie art. 108 § 1, art. 107 § 1 i § 2, art. 116 § 1 i § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60, z późn. zm.), dalej “O.p.", orzeczono o solidarnej odpowiedzialności podatkowej D.D., jako członka (Prezesa) Zarządu C. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej Spółka), za jej zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące; marzec 2005 r. w kwocie 206.628 zł (odsetki za zwłokę w kwocie 136.649 zł); kwiecień 2005 r. w kwocie 200.870 zł (odsetki za zwłokę w kwocie 130.519 zł); maj 2005 r. w kwocie 128.215 zł. (odsetki za zwłokę w kwocie 81.687 zł); październik 2005 r. w kwocie 57.210,50 zł (odsetki za zwłokę w kwocie 33.532 zł); luty 2006 r. w kwocie 17.075,76 zł (odsetki za zwłokę w kwocie 9.343 zł); marzec 2006 r. w kwocie 58.628,70 zł (odsetki za zwłokę w kwocie 31.565 zł) oraz kwiecień 2006 r. w kwocie 59.908 zł (odsetki za zwłokę w kwocie 31.712 zł).

1.2. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 20 października 2011 r., który nie podzielił podniesionych przez Skarżącego w odwołaniu zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a to: art. 122, art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 O.p., poprzez niewyjaśnienie oraz nierozważenie okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, art. 116 § 1pkt 1 lit "b" O.p. poprzez niewykazanie, że prowadzona wobec Spółki egzekucja okazała się bezskuteczna a także nie uznanie, że jako członek zarządu nie ponosił on winy w zakresie niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z poczynionych w sprawie ustaleń wynikało, że Spółka C. nie wykonała w okresie, gdy Skarżący pełnił funkcje Prezesa Zarządu (od 1 marca 2004r do 9 marca 2011r.) ciążącego na niej zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj i październik 2005 r. oraz za luty, marzec i kwiecień 2006 r.

Do faktycznego zaprzestania regulowania należności z tytułu podatku od towarów i usług doszło już jednak wcześniej, gdy w grudniu 2004 r., nie uiszczono należności wynikającej z rozliczenia za miesiąc listopad 2004r. W kolejnych okresach rozliczeniowych dochodziło do dalszego wzrostu zaległości, które dotyczyły zarówno następnych nieuregulowanych zobowiązań podatkowych, jak i należności wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Od 2005 r., Spółka nie wywiązywała się również z obowiązku składania do urzędu skarbowego rocznych sprawozdań finansowych, a ostatnie złożone przez nią sprawozdanie finansowe złożone w dniu 31 marca 2004 r. obejmowało okres od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2003 r.

Z rachunku wyników i bilansu wynikało, iż w 2002 r., wypracowano zysk netto 338.934,85 zł, a w 2003 r., zysk netto wyniósł wprawdzie 2.268.621,17 zł, jednakże w tym roku Spółka uzyskała też dofinansowanie z PFRON w wysokości 3.300.000 zł. Zgodnie z bilansem sporządzonym na 31 grudnia 2002 r. suma bilansowa wynosiła 11.966.393,99 zł, natomiast na 31 grudnia 2003 r. wynosiła 14.428.295,89 zł.

Natomiast kapitał własny Spółki wynosił odpowiednio na dzień 31 grudnia 2002 r., kwotę 709.993,96 zł, a na dzień 31 grudnia 2003 r. kwotę 2.970.673,93 zł.

Z dokonanej analizy finansowej wynikało zatem, że wskaźnik płynności bieżącej za 2003 r., kształtował się na poziomie 0,76 przy zalecanych przedziałach optimum od 1,3 - 2,0. Podobnie do wskaźnika płynności bieżącej kształtowały się wskaźniki płynności szybkiej. W roku 2003 był na on jedynie poziomie 0,62 podczas, gdy za jego wartość wzorcową uważa się 1, wskazującą, że przedsiębiorstwo jest w stanie pokryć wszystkie swoje zobowiązania przy pomocy płynnych aktywów finansowych. Ponieważ także wskaźnik zadłużenia ogólnego w 2003 r., utrzymywał się na poziomie 0,79 (czyli powyżej 0,5) oznaczało to, że już wówczas występował duży udział długu w działalności firmy, a przez to wysokie było ryzyko bankructwa w przypadku dekoniunktury.

W ocenie organu odwoławczego sama okoliczność posiadania przez Spółkę nieruchomości, czy też istnienie spornych, a zatem nie nadających się do egzekucji jej należności, nie może być uznane za brak obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w sytuacji, gdy zaprzestała ona płacenia długów.

Jak wynika z akt sprawy, prowadzono postępowanie egzekucyjne zmierzające do uregulowania zaległości przez spółkę z tytułu podatku od towarów i usług na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych: nr [...] z dnia 04.07.2005r., za marzec 2005r.; nr SM [...] z dnia 04.07.2005r. za kwiecień 2005r.; nr [...] z dnia 19.07.2005r., za maj 2005r.; nr [...] z dnia 23.03.2006r., za październik 2005r.; nr [...] z dnia 19.06.2006r. za luty 2006r.; nr SM [...] z dnia 24.05.2006r., za marzec 2006r. oraz nr [...] z dnia 13.07.2006r., za kwiecień 2006r.

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego dokonano zajęć rachunków bankowych Spółki, jednakże działania te nie doprowadziły do zaspokojenia należności.

Z informacji wyznaczonego przez Sąd Rejonowy w N. (z uwagi na zbieg egzekucji sądowej i administracyjnej) Komornika Sądowego Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w N. wynikało, że postępowanie egzekucyjne przeciwko C. Sp. z o. o. obejmuje 320 postępowań. Komornik postanowieniami z dnia 30.08.2010r. nr KM [...], KM [...], KM [...] umorzył prowadzone postępowanie egzekucyjne dotyczące zaległości w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj 2005r., wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji. Kolejnym postanowieniem z dnia 05.05.2010r. (KM [...]) umorzył również postępowanie egzekucyjne z nieruchomości Spółki położonej w N. przy ul W. (KW ....), obejmujące podatek od towarów i usług za październik 2005r. (SM ....), luty 2006r. (SM .....), marzec 2006r. (SM .....), kwiecień 2006r. (SM .....), albowiem nikt nie przystąpił do drugiej licytacji, ani żaden wierzyciel nie przejął nieruchomości na własność.

2. Postępowanie sądowe.

2.1. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucił wydanie jej z naruszeniem:

▪ art. 116 § 1 O.p., poprzez wadliwe stwierdzenie przez organ podatkowy, że w sprawie zaistniała przesłanka jego odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki z uwagi na bezskuteczność skierowanej przeciwko tej spółce egzekucji,

▪ art. 116 § 1 pkt 2 O.p., przez przyjęcie, że Skarżący nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych,

▪ art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 188 O.p. i art. 191 O.p. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu wyceny nieruchomości położonej w N., mimo iż przedmiotem tego dowodu były okoliczności mające znaczenie dla sprawy, a niestwierdzone wystarczająco innym dowodem.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, iż pod pojęciem bezskuteczności egzekucji należy rozumieć sytuację, w której nie ma jakichkolwiek wątpliwości, że nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku Spółki. Sytuacja taka nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie, gdyż Spółka w dalszym ciągu posiada majątek w postaci wskazywanej przez niego nieruchomości położonej w N., która ma wysoką wartość. To, że nikt nie przystąpił do drugiej licytacji nieruchomości, stanowiącej przedmiot egzekucji i żaden wierzyciel nie przejął nieruchomości na własność nie oznacza, iż egzekucja z tego składnika majątku jest niemożliwa i nie okazałaby się skuteczna. W tym kontekście za pozbawioną podstaw uznał odmowę przeprowadzenia wnioskowanego dowodu z opinii biegłego z zakresu wyceny nieruchomości, a wydane w tym przedmiocie przez organ podatkowy postanowienie, uznał za naruszające wskazane przepisy ustawy Ordynacji podatkowej, gdyż uniemożliwiło określenie wartości nieruchomości, wchodzącej w skład majątku Spółki, pozwalającej, według niego na zaspokojenie należności objętych decyzją o orzeczeniu jego odpowiedzialności podatkowej.

2.2.W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas prezentowane w sprawie stanowisko.

3. Wyrok Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po merytorycznym rozpoznaniu skargi uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.

3.2 Zdaniem Sądu, organy podatkowe w ustalonym w sprawie prawidłowym stanie faktycznym, zasadnie uznały, że zostały spełnione wszystkie ustawowe wymogi z art. 116 § 1 O.p. pozwalające na orzeczenie o odpowiedzialności za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością członków jej zarządu .

W sprawie nie budziło wątpliwości, że Skarżący w okresach rozliczeniowych z którymi związane były objęte orzeczeniem jego odpowiedzialności podatkowej zaległości z tytułu podatku od towarów i usług, pełnił funkcję członka zarządu C. Sp. z o. o. z siedzibą w W., wspólnie z S.P., z którą ponosi solidarną odpowiedzialność za okres w którym była ona drugim członkiem zarządu. Nie budziło tez wątpliwości istnienie samych zaległości Spółki za poszczególne miesiące roku 2005 i 2006, a także ich niezaspokojenie w drodze dotychczasowego postępowania egzekucyjnego.

Natomiast w ocenie Skarżącego, z uwagi na dysponowanie przez Spółkę majątkiem nieruchomości położonej w N., nie można było jeszcze na tym etapie postępowania mówić o bezskuteczności samej egzekucji, skoro, jak wywodził, posiada ona realny majątek pozwalający na zaspokojenie należności podatkowych.

Odnosząc się do tej kwestii, Sąd pierwszej instancji zważył, że samo stwierdzenie w toku egzekucji, że dłużnik jest właścicielem nieruchomości nie oznacza jeszcze, że nie wystąpił stan bezskuteczności egzekucji. Zwrócono bowiem uwagę, że w sprawie badano, czy istnieje mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie jej zaległości podatkowych. Skarżący wskazywał wówczas jedynie na to, że Spółka posiada nieruchomość położoną w N. która jednakże, jak wynikało z poczynionych ustaleń, mimo dwukrotnej licytacji nie została sprzedana.

3.3 Za niezasadny uznano też zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 188 O.p. i art. 191 O.p. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu wyceny tej nieruchomości, albowiem jak zauważył Sąd pierwszej instancji doświadczenie życiowe wskazuje, że nieruchomość jest warta tyle, ile ktoś chce za nią zapłacić. W sytuacji, gdy dotychczas nie znalazł się na nią żaden kupiec, nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej, na ile wyceniłby ją biegły. Natomiast sam fakt dwukrotnie nieskutecznej licytacji tej nieruchomości jest niezaprzeczalny i czyni zbędnym powoływanie dowodu z opinii biegłego celem dokonania jej wyceny. Tym bardziej, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że do majątku Spółki skierowano około 320 postępowań egzekucyjnych.

3.4. Z tych też względów w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowisko przyjęte przez organy podatkowe, co do niewykazania przez Skarżącego przesłanek egzoneracyjnych jest trafne i oparte na należycie zebranym oraz ocenionym materiale dowodowym.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Strona – D.D. - działając poprzez ustanowionego w sprawie pełnomocnika - zaskarżyła powyższy wyrok w całości i opierając skargę kasacyjną na art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej "P.p.s.a."), zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a to:

1) art. 116 § 1 i § 1 pkt 2 O.p poprzez nieuwzględnienie przez Sąd przesłanki egzoneracyjnej polegającej na wskazaniu przez skarżącego mienia, z którego egzekucja umożliwiała zaspokojenie należności podatkowej w znacznej części,

2) art. 116 § 1 O.p poprzez stwierdzenie przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. zaistnienia przesłanki odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania podatkowe Spółki C. Sp. z o.o., w postaci bezskuteczności skierowanej przeciwko tej Spółce egzekucji.

Przy tak sformułowanych zarzutach strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

4.2. Nie złożono odpowiedzi na skargę kasacyjną.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5.1. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu, wyrażona w art. 183 § 1 P.p.s.a. Tym samym sprawa rozpoznawana jest jedynie w granicach skargi kasacyjnej wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu Sąd bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której jednak nie stwierdzono w rozpoznawanej sprawie.

5.2. Autor skargi kasacyjnej oparł ją wyłącznie na podstawie kasacyjnej z art. 174 ust 1 P.p.s.a., zarzucając naruszenie przepisu prawa materialnego- art. 116 § 1 O.p.- przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie .

Ponieważ w zarzutach skargi wskazano wyłącznie na naruszenie prawa materialnego, tym samym należało przyjąć w dalej czynionych rozważaniach jako prawidłowy, stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku.

Niezbędnym jest także zauważenie, że w ramach skargi kasacyjnej, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, podniesiono zarzuty naruszenia wyłącznie przepisów Ordynacji podatkowej, bez ich jakiegokolwiek powiązania z naruszeniami przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym przysługującym na orzeczenia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, te zaś nie stosują przepisów Ordynacji podatkowej, lecz jedynie kontrolują prawidłowość ich zastosowania przez organy podatkowe.

Jednakże ponieważ w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (ONSAiWSA 1010, Nr 1, poz. 1) stwierdzono, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych, to kierując się treścią uzasadnienia tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny pominął wadę redakcyjną powyższych zarzutów polegającą na braku ich powiązania z naruszeniem przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zatem wskazane uchybienia nie miały wpływu na ocenę merytoryczną skargi kasacyjnej.

5.3. Przedmiotem sporu jest zagadnienie odpowiedzialności Skarżącego jako osoby trzeciej (członka zarządu) za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, której to przesłanki określa art. 116 § 1 O.p. W skardze kasacyjnej strona kwestionuje stanowisko organów i Sądu pierwszej instancji wyłącznie w zakresie przesłanki wskazanej w art. 116 § 1 pkt 2 O.p., tj. niewskazania przez członka zarządu mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części oraz wynikającej z tego faktu braku bezskuteczności egzekucji wobec Spółki (dłużnika głównego), dysponującej nadal majątkiem pozwalającym na zaspokojenie zaległych należności podatkowych. Pominięcie pozostałych przesłanek odpowiedzialności członka zarządu w zarzutach i argumentacji przedstawionej w skardze kasacyjnej oznacza, iż strona nie podważa ich zaistnienia w okolicznościach sprawy, a w konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zobowiązany do odnoszenia się do nich w swych rozważaniach, z uwagi na zakres postępowania kasacyjnego wyznaczony granicami skargi kasacyjnej ( z art. 183 § 1 P.p.s.a.).

Podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 116 § 1 pkt 2 O.p.), strona uzasadnia okolicznością wskazania w toku postępowania majątku spółki w postaci nieruchomości położonej w N. przy ul W. (KW [...]), którego egzekucja, według niej umożliwiała zaspokojenie należności podatkowej w znacznej części. Z faktu tego wywodzi następnie, że spełniona została w ten sposób przesłanka egzoneracyjna, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 2 O.p., uwalniająca ją od odpowiedzialności za zaległości Spółki.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w ustalonym w sprawie stanie faktycznym, którego Skarżący nie podważa, wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty są bezzasadne.

5.4. Z kluczowego dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy art. 116 § 1 pkt 2 O.p. wynika, iż od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością członek zarządu tej spółki może uwolnić się wskazując mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że wskazane mienie musi być nie tylko realne (faktycznie istnieć w toku postępowania w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu), ale i nadawać się do efektywnej egzekucji. Musi też przedstawiać identyfikowalną wartość finansową, gdyż jest to konieczne dla stwierdzenia, czy egzekucja z tego mienia umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowej spółki. Chodzi jednakże w tym przepisie o rzeczywistą (realną) wartość wskazywanego mienia, rozpatrywaną w aspekcie możliwości uzyskania z tego mienia w drodze egzekucji środków umożliwiających zaspokojenie długów ciążących na Spółce, w tym m.in. jej zaległości podatkowych.

Określenie "zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części" oznacza, że można przewidzieć z dużą dozą pewności, że egzekucja będzie skuteczna i doprowadzi do wyegzekwowania należności, a ich wysokość będzie miała wartość stanowiącą znaczny (duży) odsetek porównując ją z wysokością zaległości podatkowych spółki (por. wyroki NSA z dnia 15 lipca 2011 r. sygn. akt I FSK 899/10 oraz z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt I FSK 2426/10 - wszystkie przywołane wyroki- Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych -http://orzeczenia.nsa. gov.pl).

Z korespondencji organu podatkowego z komornikiem sądowym wynika, że nieruchomość Spółki, której nie udało się zbyć w toku dwukrotnie przeprowadzonej w ramach postępowania egzekucyjnego licytacji, nie stanowi w istocie majątku, z którego egzekucja byłaby możliwa. Tym bardziej, że brak realnej możliwości zaspokojenia należności podatkowych ze sprzedaży tego majątku ostatecznie spowodował umorzenie przez komornika, postanowieniem z dnia 05.05.2010r. (KM ....) postępowania egzekucyjnego z nieruchomości Spółki położonej w N. przy ul W. (KW ....), obejmujące podatek od towarów i usług za październik 2005r. (SM ...., luty 2006r. (SM ....), marzec 2006r. (SM ....), kwiecień 2006r. (SM ...), albowiem nikt nie przystąpił do drugiej licytacji, ani żaden wierzyciel nie przejął nieruchomości na własność.

Natomiast postanowieniami z dnia 30.08.2010r. nr KM [...], KM [...], KM [...] komornik sądowy umorzył również prowadzone postępowanie egzekucyjne dotyczące zaległości w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj 2005r., także z powodu stwierdzenia bezskuteczności egzekucji.

Nie można się zatem zgodzić z twierdzeniami Skarżącego, że nie doszło do zaistnienia przesłanki bezskuteczności egzekucji skierowanej wobec Spółki, jako wierzyciela głównego, a także, że uwolnił się on z odpowiedzialności za jej długi podatkowe, wskazując mienie z którego egzekucja umożliwiała ich zaspokojenie w znacznej części.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że nie doszło do powołanego w skardze kasacyjnej naruszenia normy prawa materialnego art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 tej ustawy.