Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 1001/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: par. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2013 poz 490
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez  Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. - tekst jednolity
article: art. 4 pkt 22 lit. a i h, art. 92a ust. 1, art. 92b, art. 92c
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 10 ust. 1, ust. 2, ust. 3
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
article: art. 7, art 75 par. 1, art. 77 par. 1, art. 78, art. 80, art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą [...] na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 października 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od [...] Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą [...] kwotę 1.617 (tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 1 października 2014 r. (nr [...]) Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 czerwca 2014 r. (nr [...]) w przedmiocie nałożenia na "A" Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w miejscowości C. kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia 23 czerwca 2014 r. (nr [...]) [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego – działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) - nałożył na "A" Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w miejscowości C. (dalej: "spółka", "skarżąca") karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za następujące naruszenia:

1) Przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu: 100 zł, - lp. 5.1.1, o czas powyżej 15 minut do jednej godziny.

2) Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 2.800 zł,

- lp. 5.2.1, o czas powyżej 15 minut do 30 minut,

- lp. 5.2.2 za każde następne rozpoczęte 30 minut.

3) Niezarejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrowego, lub cyfrowego urządzenia rejestrowego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi: 5.000 zł (lp. 6.2.1).

4) Używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców: 3.000 zł (lp. 6.3.4).

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 2 kwietnia 2014 r. w miejscowości S., na drodze krajowej nr [...], zatrzymany został do kontroli zespół pojazdów składający się z ciągnika siodłowego marki Man o nr. rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr. rej. [...], prowadzony przez kierowcę M. T. W chwili kontroli należący do spółki zespół pojazdów wykonywał przewóz gruzu z miejscowości G. do miejscowości C. Przeprowadzona kontrola ujawniła szereg naruszeń z zakresu przepisów czasu pracy kierowców i stosowania urządzeń rejestrujących w transporcie. Z kontroli sporządzono protokół nr [...]. Na tej podstawie wszczęto postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, w którym umożliwiono stronie wzięcie czynnego udziału a przed wydaniem decyzji zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie się w sprawie.

W toku postępowania i na podstawie zgromadzonych dokumentów ustalono ww. naruszenia określone w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Wysokość kary została ograniczona stosownie do art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym.

W odwołaniu od tej decyzji spółka podniosła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013, poz. 267 ze zm.) – dalej: "k.p.a.", a także art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Spółka uważała, że organ winien oprócz kierowcy przesłuchać również dyspozytora ruchu – T. M., który miał wiedzę o sposobie organizacji przedsiębiorstwa, a także o przyczynach powstania naruszeń. Powinien też zbadać regulamin pracy oraz procedury obowiązujące w spółce. Zaznaczyła, że wykonała obowiązki w zakresie zapewnienia właściwej dyscypliny i organizacji pracy umożliwiające przestrzeganie przepisów dotyczących czasu pracy kierowców. W jej przedsiębiorstwie obowiązują właściwe wskaźniki wynagradzania, które nie uzależniają wynagrodzenia od ilości przejechanych kilometrów, czy przewiezionego ładunku. W przedsiębiorstwie obowiązuje system zwrotu wydatków poniesionych przez pracownika w związku z podróżą służbową, który obejmuje także zwrot diet. Tym samym pracownik jest wręcz zachęcany do przestrzegania przepisów o bezpieczeństwie w ruchu drogowym, jak również do przestrzegania przepisów o dopuszczalnych normach czasu pracy. Do odwołania dołączono szereg dokumentów dotyczących pracy ww. kierowcy.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 1 października 2014 r. (nr [...]) - działając na podstawia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h, lit. s, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy o transporcie, lp. 6.3.4, lp. 5.1.1, lp. 5.1.2, lp. 5.2.1, Ip. 5.2.2, lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.), art. 6, art. 7, art. 8 rozporządzenia Rady (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006) - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej w podmiocie nie może przekroczyć: 10.000 zł. W myśl natomiast art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Załącznik nr 3 Ip. 5.1 do ustawy o transporcie drogowym sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu:

o czas powyżej 15 minut do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100 złotych,

za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200 złotych.

Zapisy karty kierowcy oraz protokołu przesłuchania kierowcy wykazały, że w dniu 11 marca 2013 r. kierowca rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu o godzinie 6:03 i zakończył o godzinie 19:54, prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 43 minuty. Oznacza to, że przekroczył 10 godzinny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 43 minuty. W sprawie nie stwierdzono podstaw do zastosowania art. 12 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006. Zasadne zatem było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 zł.

Zgodnie z art. 15 ust 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d):

jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub

jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące.

Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu. Kierowcy uzupełniają odpowiednio wykresówki lub karty kierowcy, jeżeli w pojeździe znajduje się więcej niż jeden kierowca, w taki sposób, aby informacje, określone w załączniku I rozdziale II pkt 1-3, były zapisywane na wykresówce lub karcie kierowcy prowadzącego pojazd.

W niniejszej sprawie kierowca przed zatrzymaniem do kontroli w dniu 2 kwietnia 2014 r. obok swojej używał również karty kierowcy na nazwisko: D. D. Drugi z wymienionych kierowców nie kierował samochodem w tym okresie. Zgodnie z art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85, kierowca może posiadać tylko jedną ważną kartę kierowcy. Kierowca uprawniony jest do posługiwania się jedynie własną imienną kartą kierowcy. W tych okolicznościach słusznie wymierzono karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za naruszenia określone w lp. 6.3.4. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym.

Ponadto, zgodnie z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy karą pieniężna w wysokości 5.000 zł sankcjonuje się nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Takie naruszenie zostało również potwierdzone zeznaniami kierowcy.

Analiza protokołu kontroli i protokołu przesłuchania świadka – kierowcy wskazała, że w dniu 12 marca 2014 r. prowadził pojazd nie rejestrując na karcie aktywności kierowcy w zakresie prędkości pojazdu, czasu prowadzenia pojazdu i przebytej drogi.

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Konsekwencją tych rozwiązań jest treść lp. 5.2 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym.

Z karty kierowcy oraz danych z tachografu cyfrowego z pojazdu o nr. rej. [...] wynika, że w dniu 7 marca 2014 r. od godziny 12:41 do godziny 19:10 kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 56 minut nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Kierowca po każdym 4,5 godzinnym okresie prowadzenia pojazdu powinien odebrać 45 minut nieprzerwanej przerwy, lub dwie przerwy skrócone po 15 minut i 30 minut odebrane w ten sposób, aby zachować 4,5 godzinny okres prowadzenia pojazdu. Kierowca przekroczył 4,5 godzinny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 26 minut. W związku z tym należało nałożyć karę pieniężną w wysokości 550 zł.

Z kolei z karty kierowcy M. T. oraz danych z tachografu cyfrowego przedmiotowego pojazdu wynika, że w dniu 10 marca 2013 r. w okresie od godziny 11:11 do godziny 20:11 kierowca prowadził pojazd przez 7 godzin i 37 minut, nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Przekroczył czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 3 godziny i 7 minut. Kara pieniężna w tym wypadku wynosi 1.350 zł.

Z karty tego kierowcy oraz danych z tachografu cyfrowego wynika również, że w dniu 12 marca 2014 r. w okresie od godziny 10:07 do godziny 17:25 prowadził pojazd przez 6 godzin i 9 minut nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe, co oznacza, że przekroczył 4,5 godzinny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 39 minut. W związku z tym kara pieniężna wynosi 750 zł.

Następnie w dniu 19 marca 2013 r. w okresie od godziny 12:27 do godziny 18:19 kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 55 minut nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe przekroczył 4,5 godzinny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 25 minut. W związku z powyższym kara pieniężna wynosi 150 zł. W sumie kara pieniężna za opisane naruszenia dotyczące przerw w czasie pracy kierowcy wynosi 2.800 złotych.

W ocenie organu odwoławczego niezasadne były zarzuty odwołania, gdyż zeznania kierowcy były wyczerpujące, logiczne i spójne z pozostałym materiałem dowodowym. Zeznania te zostały złożone po uprzednim poinformowaniu świadka o odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań.

Niewątpliwie organ pierwszej instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz zgromadził w aktach sprawy dowody, które przyczyniły się do jej wyjaśnienia. Nie naruszono art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a.

W pewnych wypadkach art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym pozwala odstąpić od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, niemniej jednak w niniejszej sprawie dokumentacja dotycząca przewozów nie wskazuje, że spółka zapewniła właściwą organizację pracy kierowcy. Zwłaszcza nie wskazała konkretnych zleceń przewozowych pozwalających stwierdzić, że kierowcy mieli wystarczającą rezerwę czasową, co pozwalało przestrzegać normy czasu pracy. Ujawniona w przedsiębiorstwie praktyka polegająca na używaniu cudzych kart kierowców i ignorowania uwag kierowców wskazujących na niemożliwość wykonania zadań przewozowych zgodnie z prawem świadczą, że w przedsiębiorstwie nie była zachowana właściwa organizacja i dyscyplina pracy. Co więcej, praktyka wynagradzania premią za nadgodziny zachęcała kierowców do łamania przepisów z zakresu czasu pracy.

Mając na uwadze powyższe nie można również uznać, że znajdujące się w sprawie oświadczenia kierowców wskazują na spełnienie przez przedsiębiorcę warunków określonych w art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Oświadczenia kierowców dotyczące zobowiązania się do przestrzegania przepisów w zakresie czasu pracy nie są bardziej wiarygodne od zeznań kierowcy złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej. Podobnie brak podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 tej ustawy, gdyż spółka nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu.

Na koniec organ odwoławczy zaznaczył, że wysokość kar pieniężnych za dane naruszenia, jest ściśle określona w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Stwierdzenie naruszenia przez inspektora transportu drogowego zawsze skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w danej wysokości.

"A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedziba w miejscowości C. zaskarżyła opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia decyzji organu pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych w sprawie;

art. 78 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez bezzasadne nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącej;

art. 89 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy, pomimo tego, że w sprawie zachodziła konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych przy udziale świadków;

art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji motywów nieprzeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącą;

w konsekwencji niezastosowanie art. 92b ust. 1 pkt 1 i 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wobec błędnego uznania, że nie zaistniały przesłanki pozwalające na przyjęcie, że została wyłączona odpowiedzialność przedsiębiorcy.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że stan faktyczny w sprawie organy ustaliły wyłącznie o zeznania świadka, kierowcy pojazdu – M. T., spisane do protokołu podczas kontroli. Tymczasem skarżąca w piśmie z dnia 11 kwietnia 2014 r. jednoznacznie oświadczyła, że kierowca działał w sposób samowolny, z naruszeniem procedur obowiązujących w przedsiębiorstwie. W związku z tym organ powinien był zweryfikować treść zeznań świadka i przesłuchać przynajmniej dyspozytora ruchu, a także przeprowadzić dowód z akt pracowniczych tego świadka. Nadto organ drugiej instancji poprzestał na materiale dowodowym zebranym w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Wobec jednoznacznego zakwestionowania przez skarżącą treści zeznań kierowcy pojazdu niezbędne było przeprowadzenie rozprawy i skonfrontowanie treści jego zeznań z pozostałymi pracownikami spółki, w tym prezesa zarządu. Wnioski dowodowe skarżącej były zasadne, ponieważ kierowca twierdził, że otrzymywał gratyfikacje pieniężne za naruszanie norm czasu pracy i jego przełożeni mieli wprost polecać mu naruszanie tych norm. Karta płac i delegacji kierowcy dowodzi, że rozliczając czas pracy pracownik ten oświadczył, że nie naruszył norm czasu pracy i udał się na polecony mu przez przełożonego odpoczynek. Zasadne jest przyjęcie, że pracodawca został wprowadzony w błąd, co do tego, że pracownik zaprzestał dalszej jazdy. Wobec samowolnego zachowania M. T., które stanowiło oczywiste naruszenie procedur obowiązujących w przedsiębiorstwie, skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszeń, których dopuścił się ten pracownik.

Dalej twierdziła, że w swoim przedsiębiorstwie zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców obowiązujących w tym zakresie przepisów. W przedsiębiorstwie obowiązują prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierąjące składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w art. 92b ust. 1 pkt 1 lit. a/, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Pracownicy zatrudnieni jako kierowcy, otrzymują bowiem stałe wynagrodzenie podstawowe. Jednocześnie w przedsiębiorstwie obowiązuje system zwrotu wydatków poniesionych przez pracownika w związku z podróżą służbową, który obejmuje także zwrot diet. Można powiedzieć, że pracownik jest zachęcany do przestrzegania przepisów o bezpieczeństwie w ruchu drogowym, jak również do przestrzegania przepisów o dopuszczalnych normach czasu pracy. Prowadzenie pojazdu z naruszeniem przepisów nie łączy się dla pracownika z jakąkolwiek gratyfikacją. Zdaniem spółki spełnione zostały przesłanki zastosowania zwolnienia od odpowiedzialności przewidziane w art. 92b ust. 1 pkt 1 i 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowych.

Orzekając w sprawie organy pominęły w całości wskazane twierdzenia, jak i wnioski dowodowe skarżącej, czym nie tylko naruszyły obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, ale wręcz pozbawiły stronę możliwości obrony w swych praw.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. pełnomocnik skarżącej złożył do akt sprawy pismo procesowe z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z załączonego doń pisma zawierającego oświadczenie dyspozytora ruchu w skarżącej spółce –T. M. Wniosek dowodowy – na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. - został oddalony przez Sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl natomiast art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 października 2014 r. (nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 czerwca 2014 r. (nr [...]), którą nałożono na "A" Sp. z o.o. z siedzibą w C. karę pieniężną w wysokości 10.000 zł, za naruszenia dotyczące czasu pracy kierowcy, używanie jednej wykresówki przez kilku kierowców oraz nierejstrowanie wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy oraz przebytej drogi.

Matrerialnoprawną podstawę ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą", oraz załącznik do tej ustawy nr 3 poz.: lp. 6.3.4, lp. 5.1.1, lp. 5.1.2, lp. 5.2.1, Ip. 5.2.2, lp. 6.2.1, a także przepisy Rozporządzenia (WE) nr 561/20 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE.L. 2006.102.1 ze zm.) - zwane dalej: "Rozporządzeniem (WE) nr 561/20", przepisy Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.) – zwane dalej: "Rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3821/85", a także przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.).

Zgodnie z art. 92a ust.1 ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy). W załączniku nr 3 przewidziano kary pieniężne za naruszenia stwierdzone w niniejszej sprawie:

lp. 5.1.1 - Przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, o czas powyżej 15 minut do jednej godziny -100 zł,

lp. 5.2.1 - Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut – 100 zł,

lp. 5.2.2 - Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy za każde następne rozpoczęte 30 minut - 200 zł,

lp. 6.2.1 - Niezarejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrowego lub cyfrowego urządzenia rejestrowego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi – 5.000 zł,

lp. 6.3.4 - Używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców – 3.000 zł.

Stosownie do definicji zawartej w art. 4 pkt 22 lit. a) i h) ustawy użyte w ustawie określenia oznaczają: obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.

Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 - przedsiębiorstwo transportowe nie może wypłacać kierowcom zatrudnionym lub pozostającym w jego dyspozycji żadnych składników wynagrodzenia, nawet w formie premii czy dodatku do wynagrodzenia, uzależnionych od przebytej odległości i/lub ilości przewożonych rzeczy, jeżeli ich stosowanie może zagrażać bezpieczeństwu drogowemu lub zachęcać do naruszeń niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia (art. 10 ust. 2 Rozporządzenia (WE) nr 561/20). Ponadto przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim (art. 10 ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 561/20).

Z akt niniejszej sprawy wynika, że M. T. jest zatrudniony na stanowisku kierowcy w "A" Spółka z o. o. z siedzibą w C. Nałożenie kary pieniężnej było następstwem kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 2 kwietnia 2014 r. w miejscowości S., podczas której zatrzymano ciągnik siodłowy marki MAN wraz z naczepą, kierowany przez M. T. Kierowca w imieniu skarżącej spółki wykonywał przewóz gruzu. W trakcie kontroli kierowca złożył zeznania jako świadek. Następnie zostało wszczęte postępowanie administracyjne i decyzją z dnia 23 czerwca 2014 r. nałożono na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za ww. naruszenia.

Stwierdzone przez organ pierwszej instancji naruszenia przepisów transportu drogowego nie budzą wątpliwości Sądu. Znajdują one potwierdzenie w materiale dowodowym i zostały obszernie opisane w decyzji organów obu instancji. Także skarżąca nie kwestionuje faktu, że takie naruszenia miały miejsce.

Istotą sporu pomiędzy stronami pozostaje kwestia dokonanej przez organy oceny spełnienia w niniejszej sprawie przesłanek wyłączających nałożenie kary za naruszenie przepisów transportu drogowego, które zostały określone w art. 92b i art. 92c ustawy. Przepisy te w brzmieniu na dzień orzekania przez organ odwoławczy stanowiły:

Art. 92b ustawy:

ust. 1. Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

ust. 2. Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń.

Art. 92c ustawy:

ust. 1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że skarżąca w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji nakładającej karę pieniężną podnosiła, że zaistniałe naruszenia przepisów transportu drogowego wynikały nie z zaniedbań pracodawcy (skarżącej), lecz z samowolnego zachowania pracownika (kierowcy), który - w zakresie wszystkich stwierdzonych naruszeń prawa - nie wykonywał poleceń służbowych wydanych przez bezpośrednio przełożonego dyspozytora ruchu (T. M.). Skarżąca twierdziła, że zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy. W celu potwierdzenia swojego stanowiska wniosła o przesłuchanie T. M., który jako dyspozytor ruchu miał wiedzę na temat wykonywania przedmiotowego transportu. Ponadto skarżąca załączyła do odwołania dokumenty związane z kwalifikacjami i wykonywaną pracą M. T. oraz regulamin pracy obowiązujący w spółce.

W odniesieniu do przedstawionych przez skarżącą dokumentów organ odwoławczy w decyzji stwierdził, że oświadczenia kierowców dotyczące zobowiązania się do przestrzegania przepisów w zakresie czasu pracy nie są bardziej wiarygodne od zeznań kierowcy złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej. Zdaniem organu odwoławczego samo zobowiązanie kierowców do przestrzegania przepisów nie jest aktywnym działaniem przedsiębiorcy. Spółka nie wykazała konkretnych zleceń przewozowych, które zapewniałyby wystarczającą rezerwę czasową, co pozwalałoby kierowcom przestrzegać regulacji dotyczących czasu pracy. Organ odwoławczy uznał również, że treść umowy o pracę ww. kierowcy zestawiona z jego zeznaniami wskazuje, iż jednym z motywów, którymi się kierował łamiąc przepisy było dodatkowe wynagrodzenie za nadgodziny.

Z takim stanowiskiem organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie sposób się zgodzić, gdyż jest ono co najmniej przedwczesne. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, natomiast zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

W ocenie Sądu organ odwoławczy nie sprostał powyższym wymogom, dającym podstawę do uznania, że postępowanie wyjaśniające w zakresie podstaw egzoneracyjnych określonych w art. 92b i art. 92c ustawy zostało przeprowadzone w sposób należyty, tj. w sposób prowadzący do wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego oraz jego pełnego i wszechstronnego rozpatrzenia. Należy wskazać, że z treści załączonych do odwołania dokumentów (m.in. umów o pracę, regulaminu pracy) nie wynika, że kierowcy jest wypłacane dodatkowe wynagrodzenie uzależnione od ilości przewożonych rzeczy czy czasu pracy kierowcy. Mowa jest jedynie o ryczałcie za nadgodziny. W ocenie Sądu nie można utożsamiać – niejako automatycznie - zapisów o ryczałcie za nadgodziny wynikającym z umowy o pracę z zapisami uzależniającymi wynagrodzenie od przebytej odległości lub ilości przewożonych rzeczy, a jedynie o tego typu ustaleniach umownych mowa jest w art. 10 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Organ nie przeprowadził żadnej analizy przedłożonych przez skarżącą wraz z odwołaniem dokumentów (m.in. regulaminu pracy, "karty delegacji za marzec 2014 r.") w kontekście ustalenia, czy istotnie, wykonywanych przez kierowcę nadgodzin nie można pogodzić z przestrzeganiem przepisów o czasie pracy kierowców.

W rozpoznawanej sprawie należy zwrócić uwagę, że stanowisko organów – w tym także organu odwoławczego – zostało oparte na zeznaniach kierowcy zatrzymanego do kontroli (M. T.). Nie negując powszechnie akcentowanego w orzecznictwie znaczenia protokołu z kontroli, który stanowi dokument urzędowy i korzysta z uprzywilejowanej i kwalifikowanej mocy dowodowej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2723/12, LEX nr 1321635; wyrok WSA w Kielcach z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 124/13, LEX nr 1301158), należy jednak w niniejszej sprawie zwrócić uwagę, że zeznania złożone przez M. T. – na podstawie których organ przyjął, że skarżąca spółka (przedsiębiorca) nie zapewniła właściwej organizacji pracy, nie przeciwdziałała łamaniu przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, mimo że była powiadomiona przez kierowcę o braku możliwości wykonania zadań przewozowych zgodnie z prawem – były kwestionowane przez skarżącą z uwagi na ich nieprawdę. Skarżąca już w piśmie z dnia 11 kwietnia 2014 r. sygnalizowała, że kierowca (M. T.) działał w sposób samowolny nie uwzględniający procedur obowiązujących w spółce, natomiast na etapie postępowania odwoławczego skarżąca – w celu wykazania tej samowoli – (oprócz złożonych dokumentów) złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań dyspozytora ruchu – T. M.

W myśl art. 78 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (§ 1), przy czym organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy (§ 2).

Organ odwoławczy w żadnym stopniu nie odniósł się do złożonego żądania przeprowadzenia dowodu z zeznań dyspozytora ruchu, tj. ani nie przeprowadził wnioskowanego dowodu, ani również nie odmówił jego przeprowadzenia wydając stosowne postanowienie w tym zakresie czy chociażby przedstawiając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji motywy odstąpienia od uzyskania i oceny wnioskowanego dowodu. W ocenie Sądu w sytuacji, gdy ustalenia faktyczne (zeznania świadka – kierowcy), na podstawie których organ dokonał oceny braku zaistnienia przesłanek wyłączających odpowiedzialność skarżącej wynikających z art. 92b i art. 92c ustawy były kwestionowane przez skarżącą spółkę i skarżąca w toku postępowania zawnioskowała o przeprowadzenie określonego dowodu (a także przedstawiła inne dowody), co miało na celu wykazanie z jednej strony istnienia właściwej – bo umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów - organizacji i dyscypliny pracy w przedsiębiorstwie skarżącej, a z drugiej strony wykazanie, że na powstanie stwierdzonych naruszeń skarżąca nie miała wpływu i nie mogła ich przewidzieć, to aby doprowadzić do pełnego i wszechstronnego rozstrzygnięcia sprawy nie jest możliwe pominięcie przez organ odwoławczy środków dowodowych zaoferowanych przez skarżącą w tym zakresie.

Podkreślić należy, że zasadniczo to na organach administracji ciąży obowiązek prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Jeśli zaś strona w toku postępowania odwoławczego, przedstawiła dokumenty i wskazała na określone środki dowodowe, które – w ocenie skarżącej - pozostają w opozycji do ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia lub mogą do takiej konkluzji prowadzić, to obowiązkiem organu odwoławczego, rozpoznającego ponownie (w toku instancji) sprawę co do jej istoty, było ich uwzględnienie, włączenie do materiału dowodowego i rozpatrzenie wraz z wszystkimi pozostałymi dowodami sprawie. Ocena zatem złożonych przez skarżącą dokumentów (regulaminu pracy w przedsiębiorstwie, dokumentacji związanej z zatrudnieniem M. T. i jego kwalifikacjami do wykonywania zawodu kierowcy, "karty delegacji za marzec 2014 r.") winna zatem polegać na odniesieniu się i rozważeniu wagi dowodowej każdego z dokumentów, co z kolei powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W myśl bowiem art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. To samo – jak to zostało wcześnie zaznaczone – dotyczy złożonego przez skarżącą wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania dyspozytora ruchu w przedsiębiorstwie skarżącej. Organ odwoławczy winien rozpatrzyć przedmiotowy wniosek, a ocena tego działania organu winna zostać ujawniona w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Należy w tym miejscu podkreślić, że w szczególności decyzje nakładające określone dolegliwości prawne powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały wszechstronnie rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi wynikać zatem, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych oraz nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego.

Na marginesie należy zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. 5) organ odwoławczy - w odniesieniu do opisu naruszenia polegającego na "używaniu tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców" - odwołuje się do przesłuchania kierowcy – K. W., co nie znajduje potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w kontekście prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, tj.: art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 ustawy. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt 2. sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490).

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego winien uwzględnić dokonaną powyżej ocenę prawną uzależniając podjęcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie od uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego polegającego na rozpoznaniu wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka (T. M.) a następnie dokonania pełnej i wszechstronnej oceny całokształtu zebranego materiału dowodowego pod kątem spełnienia przesłanek określonych w art. 92b i art. 92c ustawy i przedstawienia wyników tej oceny w uzasadnieniu wydanej decyzji.