Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 873/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-12-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 233 par 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 26 ust. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 708
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant sekretarz sądowy Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 4 czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków w zakresie uzupełnienia zgłoszenia w elektronicznym systemie SENT skargę oddala


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 4 czerwca 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno – Skarbowego z dnia [...] 2018 r. nr [...] o nałożeniu na Z. K. (dalej w skrócie skarżącego) prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą F.P.H.U. A w M kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł za niewykonanie obowiązków uzupełnienia zgłoszenia w elektronicznym systemie SENT.

Jako podstawa prawna decyzji wskazany został przepis art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j., Dz.U. z 2018 r., poz. 800) oraz art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania przewozu towarów (Dz.U. z 2017 r., poz. 708 ze zm.).

Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika następujący stan faktyczny:

Funkcjonariusze Urzędu Celno-Skarbowego w dniu 25 lipca 2017 r. w miejscowości B zatrzymali do kontroli pojazd ciężarowy o nr rejestracyjnych [...], przewożący towar w postaci oleju napędowego EKODIESEL ULTRA (CN 27101943) w ilości 30001 litrów. W trakcie kontroli ustalono, iż przewoźnikiem towaru jest F. P. H. U. A Z. K. Kierujący pojazdem okazał kontrolującym: dowód rejestracyjny pojazdu oraz przyczepy, prawo jazdy, wypis nr 2 z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, dowód wydania/atest nr [...] z dnia 25 lipca 2017 r. oraz dokument przewozowy ADR.

Ponadto, kontrolujący dokonali sprawdzenia zgłoszenia w elektronicznym systemie przewozu towarów. Stwierdzono, że w zgłoszeniu przewozu towarów SENT o nr [...] zostały wprowadzone dane niezgodne z dokumentem przewozowym w części dotyczącej podmiotu odbierającego (w systemie SENT podmiotem odbierającym i równocześnie przewoźnikiem był skarżący, natomiast w dowodzie wydania nr [...] towarzyszącym przesyłce, jako podmiot odbierający wskazano spółkę B Sp. z o.o. w G). Ponadto w rubryce dotyczącej numeru dokumentu przewozowego wskazano zapis "DW z rafinerii", choć przewóz był realizowany na podstawie dokumentu przewozowego ADR, natomiast w rubryce dotyczącej numeru zezwolenia drogowego nie dokonano wpisu.

Dokonane czynności kontrolne zostały udokumentowane w protokole z kontroli nr [...] z dnia 25 lipca 2017 r.

W związku z ujawnionymi nieprawidłowościami Naczelnik Urzędu Celno - Skarbowego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów w wyniku, którego decyzją nr [...] z dnia [...] 2018 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 15.000,00 zł.

Skarżący, odwołując się od ww. decyzji zarzucił jej naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 5 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia

9 marca 2017r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz.U. z 2017 r. poz. 708) w zw. z art. 33 ust 2 pkt 3 i art. 4 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. nr 125, poz. 1371; t.j. z dnia 9 listopada 2017 r. Dz.U. z 2017 r. poz. 2200) poprzez bezzasadne przyjęcie, że w przypadku niezarobkowego krajowego drogowego przewozu towarów przez odwołującego się istniał obowiązek uzupełnienia zgłoszenia SENT o numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy nie było to wymagane,

- przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 5 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 1 pkt 2 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz.U. z 2017 r. poz. 708) w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że odwołujący się nie uzupełnił zgłoszenia w systemie o numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi, podczas gdy w zgłoszeniu przewozu towarów SENT o nr [...] zawarte były wszystkie dane pozwalające zidentyfikować konieczne elementy potwierdzające legalność dokonanego przewozu, przy czym celem i rolą ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów interpretowanej w związku z postanowieniami art. 31 ust 3 Konstytucji RP, która w procesie stosowania prawa ma na zasadzie art. 8 Konstytucji RP bezpośrednie zastosowanie, jest przeciwdziałanie nielegalnemu obrotowi i transportowi towarów, a nie karanie za drobne nieścisłości dokumentacyjne.

- przepisów prawa materialnego a to przepisu art. 26 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz art. 26 ust 3 w zw. z art. 22 ust 3 oraz art. 24 ust 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i nałożenie kar pieniężnych, w sytuacji, w której nawet jeśli po stronie odwołującego się, w ramach wykonywanego przezeń przewozu dało się stwierdzić drobne nieścisłości, czy też nieprawidłowości, to nie budziło najmniejszych wątpliwości, że dokonywany przewóz jest legalny i odbywa się z zachowaniem wszelkich standardów i w zgodzie z przepisami prawa, a zatem nakładanie kary nie stanowiło realizacji celu ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, a wręcz było sprzeczne z tym celem, a w konsekwencji sprzeczne z zasadą proporcjonalności z art. 31 ust. 3 Konstytucji,

- obrazę przepisów postępowania poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego i w konsekwencji ograniczenie postępowania do badania wyłącznie niektórych aspektów stanu faktycznego w następstwie, czego w ogóle nie poddano pod ocenę faktu zgodności transportu z prawem, a zatem jego zgodności in genere z przepisami ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów,

- obrazę przepisów postępowania poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa poprzez dokonanie w zaskarżonej decyzji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także dokonanie jego oceny z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, przez co ocena ta stała się oceną dowolną, albowiem zebrany w toku postępowania podatkowego materiał dowodowy nie uprawniał do stawiania tez, takich jak w zaskarżonej decyzji, sama zaś ocena zgromadzonego materiału procesowego, przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, pozbawiona została obiektywizmu.

Skarżący podniósł w ramach niniejszego zarzutu, że organ kontroli, oceniając poszczególne fragmenty materiału dowodowego wyeksponował jedynie te jego elementy, które służyć miały źle rozumianemu "interesowi fiskalnemu". W toku postępowania pominięte zostały natomiast te składniki materiału procesowego, które służyły obiektywnemu ustaleniu stanu faktycznego sprawy, i które winny zostać uwzględnione. Tak ustalony stan faktyczny sprawy nie powinien w ocenie odwołującego się podlegać subsumcji pod odnośne przepisy prawa materialnego. Zdaniem skarżącego organ nie odwoływał się do konkretnych dowodów, wręcz w toku postępowania kontrolujący pomijali te dowody, które wprost przeczyły propagowanym przez organ I instancji tezom oraz uznawali materiał procesowy za niewiarygodny, wskazując na jego sprzeczność z pozostałymi dowodami. Konsekwencją zaprezentowanego sposobu procedowania okazało się błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Tak ustalony stan faktyczny nie powinien zatem zdaniem odwołującego się podlegać subsumcji pod odnośne przepisy prawa materialnego. Przyjmując bowiem za podstawę zastosowania przepisów prawa materialnego źle ustalony stan faktyczny sprawy organ nie mógł siłą rzeczy podjąć prawidłowych rozstrzygnięć. Tym samym należy uznać, w ocenie odwołującego się, iż organ, rozpatrując sprawę narusza prawo zarówno w wypadku wadliwej oceny stanu faktycznego, wadliwego zastosowania prawa, ale również wtedy, gdy prawidłowo zastosuje prawo do wadliwie ustalonego stanu faktycznego,

- naruszenie przepisów postępowania, tj. wydanie decyzji bez podstawy prawnej, gdyż art. 26 ust. 1 i 2 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów odpowiednio w art. 26 ust. 1 wskazuje formę nałożenia kary pieniężnej (forma decyzji administracyjnej), z kolei art. 26 ust. 2 wskazuje organ administracji publicznej właściwy do nałożenia kary, ponadto z przywołanych w sentencji decyzji przepisów prawnych nie wynika sama podstawa prawna nałożenia kary pieniężnej, jak też podstawa prawna ich wysokości.

Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu decyzji odwoławczej wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, podlega przewóz towarów objętych pozycjami CN m.in. 2710, jeżeli masa brutto przesyłki towarów objętych tymi pozycjami przekracza 500 kg lub jej objętość przekracza 500 litrów. Przepis art. 5 tej ustawy określa dane, które należy zawrzeć w zgłoszeniu do systemu SENT (obowiązek zgłoszenia do tego sytemu obciąża wykonującego przewóz towarów rozpoczynającego się na terytorium kraju), między innymi numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług podmiot wysyłający jest obowiązany przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu.

W ocenie organu odwoławczego dokonywany przez skarżącego przewóz winien dokonywać się z uwzględnieniem regulacji zawartych w ustawie o SENT. Organ stwierdził, że doszło w sprawie do naruszenia przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, w efekcie czego zaistniały podstawy do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej.

Odnosząc się do ustaleń w sprawie wskazał, że z analizy zapisów zgromadzonych w bazie PUESC dotyczących zgłoszenia nr [...] wynika, iż w dniu 24 lipca 2017 r. o godz. 21:33 użytkownik modyfikujący: Z. K., pełniący rolę przewoźnika w omawianym transporcie, dokonał uzupełnień w systemie w zakresie danych dotyczących: przewoźnika, środka transportu, miejsca dostarczenia towaru, daty rozpoczęcia przewozu, planowanej daty zakończenia przewozu oraz informacji w zakresie rodzaju i numeru dokumentu przewozowego.

Organ zwrócił uwagę, że dokument przewozowy DOWÓD WYDANIA/ ATEST [...] z dnia 25 lipca 2017 r., wykazany przez przewoźnika w zgłoszeniu SENT jak również okazany w trakcie kontroli, nie oddaje stanu faktycznego transportu. Dane w nim zawarte w żaden sposób nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu transportu w zakresie nadawcy, odbiorcy i miejsca dostawy towaru i tym samym w żadnym stopniu nie korelują z dokumentem SENT wygenerowanym dla tego przewozu.

Organ wskazał, że zgłoszony do systemu SENT dokument winien

zawierać w swej treści wszelkie informacje pozwalające uznać go za dokument przewozowy. Wyjaśnił przy tym, że z uwagi na brak w ustawie o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów definicji dokumentu przewozowego, można posłużyć się definicją zawartą w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo

przewozowe. Wynika stąd, że dla prawidłowego udokumentowania

przewozu dany dokument winien dostarczać informacji niezbędnych do prawidłowego wykonania przewozu, w tym przede wszystkim miejsce załadunku i rozładunku towaru, ilość towaru, wysyłającego i odbiorcę towaru.

W przypadku braku dokumentu przewozowego dopuszczalne jest wykorzystanie dowodu wadania jako dokumentu, który w inny sposób dostarcza niezbędnych informacji dla prawidłowego wykonania przewozu.

Dowód wydania nr [...] znajdujący się w aktach sprawy nie spełnia tego wymogu, gdyż nie, do którego ww. towar miał zostać dostarczony oraz nie podano w nim rzeczywistego odbiorcy towaru, a wyjaśnienia wyjaśnienia skarżącego skłaniają do tego samego wniosku. Wskazano, że dowód wydania jest specyficznym dokumentem, który jest wydawany przez bazy paliwowe i odzwierciedla on to, co dzieje się z produktem na samej bazie paliwowej, a więc jeszcze przed rozpoczęciem przewozu w rozumieniu ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.

Wobec tego, wskazany dokument przewozowy nie mógł być podstawą transportu towaru z T, ul. F do odbiorcy, którym był skarżący a miejscem dostarczenia: G dz. [...], ze względu na wpisanie jako dokumentu przewozowego jako inny i wskazanie na DW z rafinerii, podczas gdy dane w tym dowodzie wskazują inne miejsce dostawy ( B Sp.z o.o. G ul. Ś) niż w dokumencie SENT (Z. K. G dz. [...]).

Organ podniósł, że działa tylko i wyłącznie na podstawie przepisów prawa, i nie mógł uwzględnić innych przesłanek niż w ustawie wskazane. Zgłoszenie przez przewoźnika danych niezgodnych ze stanem faktycznym, innych niż dotyczących towaru penalizowane jest karą określoną w art. 24 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy w wysokości 10.000 zł.

Odnosząc się do drugiej składowej kary nałożonej na skarżącego wskutek nie uzupełnienia elektronicznego formularza o nr licencji (wymóg z przepisu art. 5 ust. 4 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów) organ wskazał, że przewoźnik musi ustalić we własnym zakresie, czy dany transport wymaga posiadania wskazanych dokumentów i w razie takiej konieczności uzupełnić dokument SENT o te dane. Organ podkreślił przy tym, że możliwość zamknięcia zgłoszenia bez wpisania numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji wynika z zapisów ustawy, bowiem nie zawsze takie dokumenty są wymagane. Skarżący posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, wydaną przez Starostę na podstawie ustawy o transporcie drogowym i numer tej licencji winien zostać wpisany w zgłoszeniu SENT, bowiem była ona wymagana w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Poddając analizie przepisy ustawy o transporcie drogowym, organ wskazał, że bez względu na charakter dokonywanego przewozu drogowego (transport drogowy lub niezarobkowy przewoź drogowy) konieczne jest posiadanie odpowiednio: stosownego zezwolenia bądź licencji albo zaświadczenia. Skarżący posiadał licencję o nr [...]. Organ zwrócił przy tym uwagę, że podnoszone na etapie postępowania administracyjnego twierdzenia, że transport odbywał się na potrzeby własne i miał obowiązek legitymowania się zaświadczeniem, o którym stanowi przepis art. 33 ww. ustawy kłócą się z oświadczeniem zawartym w piśmie z dnia 16 października 2017 r., gdzie wskazał, że zakupione paliwo nabywał dla siebie w celu dalszej odsprzedaży.

Nałożenie kary w wysokości 5000 zł wobec powyższych ustaleń według organu odwoławczego jest zasadne.

Organ nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, gdyż w stanie faktycznym sprawy nie zaszły żadne nadzwyczajne okoliczności i nie zachodzi przesłanka spełnienia ważnego interesu strony czy interesu publicznego.

O ważnym interesie nie może przesądzać wysokość nałożonej kary, tym bardziej, że skarżący nie przedstawił dowodów świadczących, iż nie jest możliwa regulacja ww. należności.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wbrew zarzutom odwołania jest kompletny i pozwala na prawidłowa ocenę stanu faktycznego.

Skarżący w toku postępowania nie zdołał podważyć skutecznie oceny dowodów dokonanej przez organ.

Odnosząc się z kolei do zarzutu braku podstawy prawnej decyzji, organ zwrócił uwagę, iż nie można utożsamiać braku podstawy prawnej do wydania decyzji z brakiem powołania podstawy prawnej w decyzji.

Zarzuty skargi, która została wniesiona na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez Z. K. pokryły się w treści z zarzutami odwołania, a akcent skarżący kładł na popełnione "drobne nieścisłości", które w jego ocenie winny uzasadniać odstąpienie od nałożenia kary

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1§1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017r., poz.2188 z pozn. Zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm. dalej-p.p.s.a.). Ponadto, Sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 247 §1 O.p.). Nadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134§1 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, Sąd nie dopatrzył się wskazanych wyżej uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności.

| Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 24 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 5 ust. 4, art. 8 ust. 1, art. 26 ust.|

|1, 2 i 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017 r., poz. 708 ze zm.) |

|powoływanej dalej jako "ustawa o SENT" w jej brzmieniu obowiazujacym na dzień wydania decyzji organu drugiej instancji. |

|Przepis art. 3 ust. 1 tej ustawy określa elementy, z których składa się system monitorowania, którym objęty jest przewóz towarów. |

|System ten obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów z zastosowaniem środków technicznych służących monitorowaniu|

|oraz kontrolę realizacji obowiązków, wynikających z ustawy przez podmioty obowiązane. |

|W art. 3 ust. 2 ustawy o SENT przedstawiono katalog towarów, które podlegają systemowi monitorowania, wraz z określającymi je |

|podkategoriami PKWiU oraz pozycjami CN wraz z uszczegółowieniem dotyczącym masy brutto lub objętości przesyłki czy rodzaju opakowań |

|jednostkowych. Do tego katalogu należą m.in. paliwa silnikowe i ich pochodne, paliwa opałowe, oleje smarowe i inne preparaty smarowe, w|

|tym również przewożony towar o kodzie CN 2710. |

|Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy o SENT w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający jest |

|obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i |

|przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i |

|usług, zwanej dalej "dostawą towarów", podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi |

|odbierającemu. |

|2. W przypadku dostawy towarów zgłoszenie zawiera: |

|1) planowaną datę rozpoczęcia przewozu; |

|2) dane podmiotu wysyłającego obejmujące: |

|a) imię i nazwisko albo nazwę, |

|b) adres zamieszkania albo siedziby; |

|3) dane podmiotu odbierającego obejmujące: |

|a) imię i nazwisko albo nazwę, |

|b) adres zamieszkania albo siedziby; |

|4) numer identyfikacji podatkowej podmiotu wysyłającego albo numer, za pomocą którego podmiot wysyłający jest zidentyfikowany na |

|potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej; |

|5) numer identyfikacji podatkowej podmiotu odbierającego albo numer, za pomocą którego podmiot odbierający jest zidentyfikowany na |

|potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej; |

|6) dane adresowe miejsca załadunku towaru; |

|7) dane dotyczące towaru będącego przedmiotem przewozu, w szczególności rodzaju towaru, pozycji CN lub podkategorii PKWiU, ilości, masy|

|brutto lub objętości towaru. |

|Natomiast w myśl art. 5 ust. 4 ustawy o SENT w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed |

|rozpoczęciem przewozu towaru |

|po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o: |

|a) dane przewoźnika obejmujące: |

|- imię i nazwisko albo nazwę, |

|- adres zamieszkania albo siedziby; |

|b) numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od |

|towarów i usług albo podatku od wartości dodanej; |

|c) numery rejestracyjne środka transportu; |

|d) datę faktycznego rozpoczęcia przewozu towaru; |

|e) planowaną datę zakończenia przewozu towaru; |

|f) numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. |

|z 2016 r. poz. 1907, 1935 i 1948), o ile są wymagane; |

|g) dane adresowe miejsca dostarczenia towaru albo miejsce zakończenia przewozu na terytorium kraju; |

|h) numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi. |

|W przypadku dostawy towarów podmiot odbierający uzupełnia zgłoszenie o informację o odbiorze towaru, nie później niż w dniu roboczym |

|następującym po dniu dostarczenia towaru (art. 5 ust. 5 ustawy o SENT). |

|W celu zapewnienia przestrzegania ustawowych obowiązków w zakresie odpowiednio: dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia; |

|zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym; posiadania numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i |

|potwierdzenia dokumentu zastępującego zgłoszenie, sprawowana jest kontrola przewozu towarów. Kontrola obejmuje weryfikacje danych |

|zawartych w dokumentach okazanych przez kierującego oraz dokonanie oględzin towaru w tym pobranie próbek. Kontrole przeprowadzają |

|funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej, a także Policji, Straży Granicznej, inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego. W przypadku |

|stwierdzenia nieprawidłowości kontrolujący sporządza protokół (art. 13 ustawy o SENT). |

|Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, ustawa ta ma za zadanie chronić legalny |

|handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz|

|ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a |

|także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. |

|W uzasadnieniu projektu argumentowano, że obecnie wyspecjalizowane grupy przestępcze działające na rynkach towarów wrażliwych nie płacą|

|należnych podatków oraz dokonują wyłudzeń nienależnych zwrotów, wykorzystując do tego wyłącznie sfałszowane dokumenty (faktury). |

|Istnieje, więc konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu towaru. Dzięki danym z rejestru możliwe będzie |

|również dokonywanie analiz schematów działań podmiotów biorących udział w przewozie towarów. Z drugiej strony łatwiejsze będzie |

|ujawnianie przewozów towarów niedeklarowanych, jako opodatkowane. Wprowadzany projektowaną ustawą obowiązek dokonywania zgłoszenia |

|przewozu towaru do rejestru nakłada na podmioty prowadzące działalność gospodarczą dodatkowe obowiązki. Jednakże oceniono je, jako w |

|pełni uzasadnione i proporcjonalne w stosunku do obszarów, które będą podlegały ochronie, ponieważ przedmiotem monitorowania przewozu |

|towarów będą towary określane, jako "wrażliwe" i należące do grupy najwyższego ryzyka w kraju ze względu na naruszenia przepisów prawa |

|podatkowego oraz negatywny wpływ na konkurencję (druk nr 1244 rządowy projekt ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu |

|towarów; publ. sejm gov.pl, prace sejmu, druki sejmowe). |

|W realiach rozpoznawanej sprawy organy obu instancji, wydając decyzję uwzględniły okoliczności faktyczne ustalone bezpośrednio podczas |

|kontroli przeprowadzonej w dniu 25 lipca 2017 r. |

|Z ustaleń tych wynika, że skarżący działając w charakterze podmiotu wysyłającego i przewoźnika dokonywał przewozu oleju napędowego w |

|ilości 30001litrów, zakwalifikowanego do kodu CN 2710. Załadunek miał miejsce u składującego – [...] C S.A. w T ul. F, a w dowodzie |

|wydania, jako właściciel wpisany jest B spółka z o.o.. |

|Transport został zgłoszony do rejestru SENT w dniu 24 lipca 2017 r. o godzinie 12.41 przez M. S., a zmodyfikowany przez skarżącego w |

|dniu 25.07.2017r. o godz. 14.15 i otrzymał numer referencyjny SENT [...]. W przedmiotowym dokumencie w polu dane o podmiocie wysyłającym |

|towar wpisana została B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością ul. Ś G, a jako podmiot odbierający towar, a także w rubryce |

|informacje o przewoźniku wpisany został mgr Z. K. F.P.H.U. ul. O M. W rubryce rodzaj dokumentu przewozowego znajdował się zapis " |

|inny, "zaś w rubryce numer dokumentu przewozowego znajdował się zapis "DW z rafinerii". |

|Konstatacja organów, że z literalnego brzmienia art. 5 ust. 4 pkt 8 ustawy o SENT wynika, że ustawodawca w tym wypadku nałożył |

|obowiązek uzupełnienia zgłoszenia SENT o numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi jest prawidłowa. Za numer |

|dokumentu nie może być uznany opis (DW z rafinerii), czy też odesłanie do innego dokumentu, zwłaszcza że Dowód wydania / atest [...] z |

|dnia 25 lipca 2017 r. okazany w trakcie kontroli, nie odzwierciedlał stanu faktycznego transportu, bowiem przewożony towar jako |

|zakupiony "na bramie " przez skarżącego, będącego równocześnie przewoźnikiem, według dowodu wydania miał być dostarczony do G spółce z|

|o.o. B to znaczy dane w tym dowodzie wskazują inne miejsce dostawy ( B Sp.z o.o. G ul. Ś), a inne wpisane zostało w dokumencie SENT (Z.|

|K. G dz. 944). Tym samym dokument ten nie powinien być wpisany w rubryce numer dokumentu przewozowego, bowiem nie odzwierciedlał |

|faktycznych informacji o towarze. |

|W tej sytuacji organy zasadnie uznały, że zaistniały podstawy do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o|

|SENT, zgodnie z którym w przypadku, gdy podmiot wysyłający, odbierający albo przewoźnik zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, |

|inne niż dotyczące towaru, odpowiednio na podmiot wysyłający, odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości |

|10.000 zł. |

|Przechodząc do oceny drugiego elementu składowego kary nałożonej za uchybienie polegające na nieumieszczeniu w zgłoszeniu numeru |

|licencji, należy podzielić stanowisko organu, że powinno zawierać numer posiadanej przez skarżącego licencji. Przyjmując, że transport |

|wykonywany był na potrzeby własne w rozumieniu przepisu art.87 ust 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym ( w/w), to zgodnie z ust. 2 |

|tego przepisu transportowi takiemu winien towarzyszyć albo wypis z zaświadczenia, albo stosownego zezwolenia, lub licencji. Skoro |

|skarżący jest licencjonowanym przewoźnikiem, należało wpisać numer posiadanej licencji, bowiem wykonywanie przewozu na potrzeby własne |

|przez przewoźnika wprawdzie zwalnia od obowiązku uzyskania zaświadczenia, jednakże na gruncie ustawy SENT nie zwalnia od obowiązku |

|umieszczenia w zgłoszeniu numeru posiadanej licencji. |

|Wykazane uchybienie ustawa o SENT penalizuje karą w wysokości 5000 zł ( art. 22 ust. 2 ustawy ) |

|Stwierdzenie organu odwoławczego, że przepisy ustawy o SENT nie wyłączają odpowiedzialności przewoźnika nawet za uchybienia, które |

|popełnione zostały wskutek błędów, czy pomyłek należy uznać za trafne. |

|W ocenie Sądu podzielić należało stanowisko, iż w sprawie miał zastosowanie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT co skutkować musiało |

|nałożeniem kary pieniężnej przewidzianej w tej normie. Przepisy ustawy o SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują|

|wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. wrażliwych |

|towarów. |

|W uzasadnieniu projektu ustawy o SENT, zapisano, że nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjne|

|na podmioty, dokonujące przewozu towarów. Sankcjami zostali objęci wszyscy uczestnicy dokonywanego przewozu, tzw. uczestnicy "łańcucha |

|dostaw" podlegającego systemowi monitorowania, a wysokość kar została uzależniona od ich roli i obowiązków na nich nałożonych. System |

|kar z uwagi na sposób ich wymierzania, jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty (nieprawidłowość skutkuje karą administracyjną|

|albo grzywną w ściśle określonej wysokości). Kara jest wysoka, tak by niedopełnienie obowiązku rejestracji, uzupełniania i aktualizacji|

|wpisów było dla podmiotów "nieopłacalne". Nakładanie wysokich kar pieniężnych albo grzywien będzie miało również działanie |

|odstraszające i prewencyjne. Konstrukcja oraz sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązek przestrzegania norm związanych z |

|systemem monitorowania drogowego przewozu towarów jest na tyle precyzyjny i jednoznaczny, że wyklucza możliwość swobodnej interpretacji|

|tych uregulowań zarówno przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak też przez organy prowadzące postępowania. |

|W zaskarżonym rozstrzygnięciu organ odwoławczy rozważył również możliwość zastosowanie w tym konkretnym przypadku art. 24 ust. 3 ustawy|

|o SENT, w myśl którego, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub|

|interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub z urzędu, organ może |

|odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. |

|W art. 26 ust. 3 ustawy o SENT zostały wymienione enumeratywnie dodatkowe kryteria i warunki odstąpienia od nałożenia kary. Organ może |

|odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: (1) nie stanowi pomocy publicznej albo (2) stanowi pomoc de minimis albo |

|pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w |

|przepisach prawa Unii Europejskiej, albo (3 )stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie |

|ust. 4. |

|Pojęcia ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego nie zostały zdefiniowane w ustawie. Zatem wypełnienie ich treścią należy|

|do organów orzekających. |

|W niniejszej sprawie organ II instancji stanął na stanowisku, że odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze |

|wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie kar, a nie zwalnianie z tego obowiązku. Zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach bardzo |

|szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. |

|Pogląd ten, w ocenie Sądu nie narusza prawa. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawiającego do odstąpienia od nałożenia kary |

|pieniężnej decydować powinny kryteria zobiektywizowane, a zarazem uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Posłużenie się przez |

|ustawodawcę określeniem "ważny", podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na |

|tenże interes. |

|Natomiast dobrem, które mieści się w pojęciu interesu publicznego jest zaufanie obywatela do organów państwa. Pojęcie to powinno być |

|oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów |

|państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. |

|Pozostaje zatem podzielić stanowisko organu, że "ważny interes dłużnika" występuje wtedy, kiedy obniżą się znacznie zdolności |

|płatnicze, spowodowane zdarzeniami losowymi takimi jak: powódź, pożar, susza itp. Pojęcia ważnego interesu dłużnika nie można |

|ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie dochodzonej |

|należności pieniężnej, gdyż pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym również sytuację ekonomiczną |

|dłużnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów i wydatków. Jednakże pojęcia ważnego interesu nie można upatrywać wyłącznie w |

|dolegliwości finansowej, jakiej doświadcza podmiot w związku z koniecznością wywiązania się z ciążących na nim zobowiązań. |

|W konsekwencji nie narusza prawa stanowisko organu, że w niniejszej sprawie nie zostały wskazane przez skarżącego okoliczności |

|tłumaczące uwarunkowania jakie przyczyniły się do naruszenia art. 5 ust. 4 pkt 8 ustawy o SENT. Zaistniały stan faktyczny nie był |

|skutkiem ponadprzeciętnych i losowych okoliczności, lecz wynikał z ustawowego obowiązku rzetelnego wypełnienia danych w zgłoszeniu |

|SENT. |

|Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia zasad konstytucyjnych wskazać należy na istotne miejsce zasady praworządności |

|wynikającej z art. 7 Konstytucji RP oraz art. 120 Ordynacji podatkowej. |

|Brak było podstaw do rozważania przesłanki ważnego interesu przewoźnika w kontekście np. sytuacji finansowej skarżącego albowiem w tym |

|zakresie nie zostały przedstawione żadne informacji mogące świadczyć o ewentualnym braku środków, uniemożliwiających uregulowanie |

|przedmiotowej należności. |

|Na koniec należy zauważyć, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 19 czerwca 2018 r. co oznacza zdaniem Sadu, że |

|dopiero w tym dniu weszła do obrotu prawnego. Natomiast ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania |

|drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U.2018 .1039 ) weszła w życie w dniu 14 czerwca 2018 r., toteż z tym dniem|

|wszedł w życie przepis art. 20 tej ustawy stanowiący, że do postepowań wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie tej ustawy |

|wydaniem decyzji ostatecznej stosuje się art. 24 ust. 1a i art. 30 ust. 4 zdanie pierwsze ustawy zmienionej w art. 1 w brzmieniu |

|nadanym niniejszą ustawą. W przypadku gdy ustalono, że nie doszło do uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, |

|postepowania te umarza się. |

|Przepis art. 24 ust.1a otrzymał następujące brzmienie: "W przypadku gdy towar był przewożony ze składu podatkowego w rozumieniu ustawy |

|z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym i podatek akcyzowy oraz należny podatek od towarów i usług zostały wpłacone przez podmiot |

|wysyłający a ujawnione nieprawidłowości są wynikiem oczywistego błędu i dotyczą zgłoszonych przez podmiot wysyłający, podmiot |

|odbierający albo przewoźnika danych innych niż dotyczące towaru, z wyjątkiem numeru rejestracyjnego środka transportu, o którym mowa w |

|art. 2 pkt 11 lit. a, odpowiednio, na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości |

|2000 zł". |

|Z wprowadzonych zmian wynika, że skarżący mógłby skorzystać z ich dobrodziejstwa, gdyby uznać, że zaskarżona decyzja nie może być |

|traktowana jako ostateczna przed jej wejściem do obrotu prawnego, a datą z jaką to nastąpiło nie jest data jej podpisu lecz data |

|doręczenia stronom, w tym przypadku skarżącemu.Za takim rozumieniem pojęcia decyzji ostatecznej opowiada się Sąd. Nie jest jednak |

|możliwe postawienie organom zarzutu, że nie zastosowały przepisów, które w dacie wydania decyzji jeszcze nie obowiązywały, choćby |

|widomym było, że te znacznie korzystniejsze dla skarżącego unormowania wkrótce wchodzą w życie. Takie być postępowanie organu nie może |

|być traktowane przez Sąd, jako naruszenie prawa, a tylko uzasadniony zarzut takiego naruszenia pozwala na uchylenie decyzji. |

|Podsumowując, wbrew zarzutom skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej prawidłowo zastosował w sprawie przepisy ustawy o SENT, |

|wyprowadzając z ich treści i w oparciu o poczynione ustalenia, obowiązek nałożenia na skarżącą spółkę kary pieniężnej przewidzianej |

|art. 24 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. |

|Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił |

|skargę uznając ją za bezzasadną. |