Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 804/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 2, art. 56 ust 2
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
article: art. 156 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Grażyna Firek NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2008 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , działając na podstawie art 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 158 § l i art. 16 § 1 kpa oraz art. 48 ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 51 i art. 56 ust. 2 pkt 2, art. 57 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku W.D. działającego przez pełnomocnika adw. Z.L. , odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia dla inwestycji budowy drogi gminnej. W uzasadnieniu Kolegium wywiodło co następuje.

1. w oparciu o wniosek R.Z. , Kierownika Referatu Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UG Z. , działającego z upoważnienia Wójta Gminy Z. , Wójt Gminy Z. w dniu [...]., wydał decyzję "w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację dla inwestycji budowa drogi gminne/'. Decyzja ta "uprawomocniła się" w dniu [...].

2. w dniu [...].11.2007 r. wpłynął do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek W.D. , o stwierdzenie nieważności w/w decyzji. We wniosku został podniesiony argument rażącego naruszenie prawa poprzez pominięcie w toku postępowania wymaganych prawem uzgodnień z Dyrekcją Zespołu [...] Parków w K. , zgodnie z art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Ponadto podniesiono, że rażącym naruszeniem prawa jest pominięcie w treści decyzji określenia środków służących ograniczeniu uciążliwości przedsięwzięcia dla terenów sąsiednich, zgodnie z art. 56 ust. 2 pkt 2 wyż. cyt. ustawy,

3. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a zakłada konieczność eliminowania z obrotu prawnego decyzji, z racji istnienia w niej wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. W niniejszej sprawie, nie można stwierdzić, że mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa a nawet nie można wskazać jakiegokolwiek naruszenia prawa i tym samym nie mamy do czynienia z wadami decyzji administracyjnej o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym,

4. sprawa dotyczyła wydania zgody w formie decyzji na środowiskowe uwarunkowania inwestycji obejmującej budowę drogi gminnej. Z uwagi na liczbę stron postępowania, postępowanie toczyło się w oparciu o skorzystanie z możliwości zawiadomienia stron poprzez obwieszczenie (art. 49 k.p.a.). W czasie trwania postępowania i po wydaniu decyzji (jeszcze nie prawomocnej) nie wpłynęły żadne uwagi ani odwołania do organu l instancji, a więc pod względem formalnym postępowania było prowadzone prawidłowo,

5.zgodnie z art. 51 i 57 ustawy - Prawo Ochrony Środowiska, sporządzenia Raportu oddziaływania na środowisko stwierdza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, po zaciągnięcia opinii Starosty Powiatu - Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Obie te instytucje odstąpiły od wymagalności Raportu uznając ją za inwestycję o ograniczonym zakresie oddziaływania na środowisko. Wójt Gminy Z. nie nałożył zatem takiego obowiązku, gdyż zgodnie z normą prawną mógł, ale nie musiał zlecić opracowania Raportu. Nie można się zatem w tym zakresie dopatrywać naruszenia prawa a już z cała pewnością rażącego naruszenia prawa,

6. w ustawie Prawo Ochrony Środowiska w procedurze wydawania zakwestionowanej decyzji nie ma żadnych postanowień prawnych, które by nakładały obowiązek uzgadniania takiej decyzji z dyrekcją parków krajobrazowych. Przytoczony we wniosku o unieważnienie decyzji art. 48 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy odsyła jedynie do uzgodnień, które zostały w zakwestionowanej decyzji dokonane. Nic nie mówi o dodatkowych podmiotach z którymi należało przeprowadzić konsultacje,

7. uzgodnienie takie mogłoby zostać wywiedzione z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyby dokonywano lokalizacji inwestycji celu publicznego w terenie, któryby nie posiadał planu zagospodarowania przestrzennego (decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu przestrzennym). Planowana inwestycja jest zlokalizowana w terenie w którym obowiązuje już plan zagospodarowania przestrzennego i przebiega zgodnie z jego wytycznymi. W zakresie, w jakim przebieg drogi nie będzie się pokrywał z planem będzie podjęte osobne postępowania decyzyjne przez Starostę Powiatowego.

Wniosek W.D. o ponowne rozpatrzenie sprawy nie odniósł rezultatu i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , decyzją z dnia [...]., znak: [...] utrzymało w mocy swoją decyzje z dnia [...]. Ponownie rozpoznając sprawę w innym składzie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazało, że :

-dla terenu objętego wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza lokalizacje infrastruktury technicznej, w tym dróg, ulic, skrzyżowań. Planowane przedsięwzięcie jest zgodne z planem. Obecnie już na terenie projektowanej drogi istnieje droga częściowo urządzona na działkach prywatnych, a częściowo na działce drogowej nr [...] w M. Istniejąca droga posiada nawierzchnię utwardzoną tłuczniem oraz nie ulepszona gruntową. Częściowo zaś planowana droga będzie przebiegała w terenach, w których dotychczas nie istnieje. Przed wydaniem kwestionowanej decyzji przez Wójta Gminy Z. zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami rozdziału l ustawy postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko,

-projektowane przedsięwzięcie zakwalifikowano - zgodnie klasyfikacją § 3 pkt. 56 Rozporz. Rady Ministrów z 9.11.2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko - do przedsięwzięcia dla którego raport może stać się wymagany. Skierowano zapytanie o zakres raportu do Starosty Powiatu, oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Obydwa opiniujące organy stwierdziły, że inwestycja nie wymaga raportu, zaś właściwa realizacja i eksploatacja nie spowoduje pogorszenia środowiska (postanowienie Starosty Powiatowego z [...]., znak [...] i PIS [...]. ., znak [...]. Wójt Gminy postanowieniem z dnia [...]., znak:[...] odstąpił od wymagalności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Postanowienie to zostało zamieszczone na tablicy ogłoszeń w formie obwieszczenia. Nikt nie zaskarżył tego postanowienia . Jest to postanowienie ostateczne, kolejnym orzeczeniem, odrębnym jednak w stosunku do poprzednich postanowień jest decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych. Naturalnie jest ona powiązana z wcześniejszymi orzeczeniami i musi je uwzględniać jednakże jest orzeczeniem wydawanym na pewnych określonych precyzyjnie warunkach obligatoryjnych i fakultatywnych. Badana decyzja spełnia je wszystkie. Zarówno co do zgodności z miejscowym planem jak i posiadania załącznika dotyczącego charakterystyki całego przedsięwzięcia, a także co do wypełnienia szczegółowych wymagań zapisanych w ust. 2 art.56 ustawy,

-Kolegium nie podziela tezy odwołującego się, iż tok postępowania wymagał zasięgnięcia innych opinii. Nie ma bowiem nakazu ustawowego poza obowiązkiem uzyskania uzgodnień, ewentualnie raportu oddziaływania na środowisko poprzedzonego stosownymi opiniami i postanowieniem organu, do którego wpłynął wniosek. Kolegium stwierdza, że wszystkie wymagane cytowanymi przepisami elementy decyzji zostały w niej zamieszczone. Każde z wymaganych i cytowanych wyżej określeń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia zostało rozwinięte i zawarto w nich szczegółowe warunki mające na celu ochronę środowiska . Są nimi: praca ograniczona tylko do pory dziennej , ograniczenia dotyczące emisji zanieczyszczeń pyłowych, wód gruntowych, zabezpieczenie odpadów i pozostawionego sprzętu. Wedle decyzji warunki wykorzystania terenu w fazie eksploatacji nie zostaną zmienione w odniesieniu do stanu sprzed realizacji inwestycji,

-wnioskodawca stawiając swoje zastrzeżenia co do zakresu oddziaływania inwestycji stawia a priori tezę o negatywnych skutkach nowej drogi, nie biorąc pod uwagę, iż zamiarem Inwestora jest polepszenie stanu tej drogi, uporządkowanie jezdni, wybudowanie chodnika, zjazdów, odwodnienia. Kolegium nie może, więc podzielić twierdzenia wniosku, co do wystąpienia w ogóle naruszenia prawa zaś rażącego w szczególności powołanych wyżej przepisów prawa wyczerpującego podstawę -stwierdzenia nieważności decyzji zawartą w przepisie pkt 2 § 1 art. 156 kpa,

stwierdzenie nieważności decyzji stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w jednej z zasad ogólnych - art. 16 § 1 kpa . Może mieć w związku z tym miejsce tylko wyjątkowo, gdy decyzja jest dotknięta jedną z przesłanek wymienionych w katalogu zapisanym w cyt. przepisie, zaś waga naruszenia prawa jest znacznie większa niż potrzeba stabilności ostatecznej decyzji

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył W.D. i zarzucając:

1) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 in fine w zw. z art. 157 § 1 kpa, polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] pomimo, iż wyniki postępowania świadczyły o tym, iż ową decyzję wydano z rażącym naruszeniem prawa;

2) naruszenie art. 7 i art. 77 kpa, polegające na dokonaniu nietrafnych ustaleń faktycznych w przedmiocie zakresu przedsięwzięcia objętego decyzją Wójta Gminy Z. z dnia [...]. i jego oddziaływania na środowisko;

3) naruszenie art. 7 i art. 77 kpa , polegające na przyjęciu, jakoby warunki wykorzystania terenu podczas eksploatacji zrealizowanego przedsięwzięcia miały być tożsame z warunkami wykorzystania tegoż terenu przed realizacją przedsięwzięcia;

4) naruszenie art. 51 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez uznanie, jakoby Wójt Gminy Z. zasadnie i bez przekraczania granic uznania administracyjnego w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] odstąpił od nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko;

5) naruszenie art. 56 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez uznanie, że w decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] w sposób dostateczny określono środki służące ograniczeniu uciążliwości przedsięwzięcia dla terenów sąsiednich oraz wymogi ochrony cennych wartości przyrodniczych, wniósł o:

1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] , oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]

2. stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na lokalizacji drogi publicznej m. in. w M. na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], którego inwestorem jest Gmina Z.

3. zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podniesiono:

a/ Punktem wyjścia rozważań Kolegium była konstatacja, iż na niektórych spośród nieruchomości objętych postępowaniem prowadzonym przez Wójta Gminy Z. , już obecnie znajduje się droga, zaś samo przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Choć w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyciągnięto wprost wniosków z tego opisu, to jednak zaważył on na ocenie treści rozstrzygnięcia dokonanego przez Wójta Gminy Z. wskazano bowiem, że objęte postępowaniem przedsięwzięcie zmierza do polepszenia stanu drogi i uporządkowania jezdni. Na tej z kolei podstawie uznano, iż zapisy zaskarżonej decyzji - praca tylko w porze dziennej, ograniczenia co do emisji pyłów i innych zanieczyszczeń - są dostateczne dla ograniczenia negatywnego wpływu przedsięwzięcia na środowisko.

b/ powyższe rozumowanie oparte jest na błędnych ustaleniach faktycznych. Kolegium nie wskazało, za pomocą jakich dowodów ustalono, iż zamierzone przedsięwzięcie ma stanowić jedynie "poprawę" czy "ulepszenie" istniejącej drogi. Tymczasem - jak podnosił skarżący, załączając odbitkę mapy ewidencyjnej - na nieruchomościach w sąsiedztwie skarżącego żadna droga nie przebiega. Ewentualne drogi na obszarze innych nieruchomości, objętych planowanym przedsięwzięciem, są zaś drogami rolniczymi lub wewnętrznymi. Inwestor zamierza wybudować drogę publiczną, spełniająca wszelkie warunki techniczne przewidziane prawem - a więc przedsięwzięcie już z racji samych gabarytów i użytych materiałów oddziaływujące negatywnie na środowisko. Nadto owa droga ma – jak wskazywał skarżący - stanowić odciążenie drogi krajowej nr [...] pomiędzy M. a K. W szczególności, jak wynika z mapki projektowej, jezdnię i zjazd z drogi krajowej lokalizuje się tuż przy granicy działki ewidencyjnej nr [...], w bezpośrednim sąsiedztwie skarżącego.

cl jest faktem notoryjnym, że lokalizacja drogi na którą ma zostać skierowany ruch z drogi krajowej, musi zwiększyć negatywne oddziaływania na środowisko. Podobnie znaczny wzrost negatywnych oddziaływań nastąpi w okresie prowadzenia robót budowlanych związanych z budową takiej drogi. Warunki wykorzystania terenu ulegną zatem zmianie i zmiana ta nie będzie korzystna dla środowiska,

d/ te okoliczności winny były skłonić Kolegium do głębszej analizy treści decyzji Wójta Gminy Z. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia ma bowiem na celu narzucenie inwestorowi takich warunków, aby w wyniku uruchomienia przedsięwzięcia stan środowiska nie uległ drastycznemu pogorszeniu. W sytuacji przedsięwzięcia drogowego możliwość oddziaływania na środowisko jest znaczna - stąd też przedsięwzięcie drogowe ujęto wśród rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co do których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko (drogi publiczne o nawierzchni utwardzonej - § 3 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z. dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z. kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.).

e/ organ był świadom rzeczywistego zakresu robót. W myśl § 3 pkt 56 rozporządzenia, przedsięwzięć polegających na budowie chodnika lub remoncie istniejącej drogi nie zalicza się bowiem do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a więc i nie prowadzi się dla nich postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Skoro takie postępowanie prowadzono, zdawano sobie sprawę, iż przedsięwzięcie nie ogranicza się do remontu istniejących dróg czy budowy chodników, lecz jego zakres oddziaływania jest daleko większy.

f/ celem wprowadzenia do polskiego porządku prawnego przepisów o ocenie oddziaływania przedsięwzięć na środowisko jest stworzenie warunków do zapobiegania zanieczyszczeniom środowiska naturalnego u ich źródła i nawiązanie do ogólnych zasad, obowiązujących w tym zakresie w prawie Wspólnot Europejskich,

g/ badając uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, zaniechano nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Art. 51 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska przewiduje co prawda fakultatywność rozstrzygnięcia w tej kwestii, nie oznacza to jednak, iż takie rozstrzygnięcie dokonywane jest dowolnie. Kolegium w zaskarżonej decyzji nie zbadało ani kryteriów, jakimi Wójt Gminy Z. kierował się rozstrzygając o braku obowiązku sporządzenia raportu, ani też nie badało zasadności uzgodnień, w których treści Starosta Powiatu K. uznawał, iż sporządzanie raportu jest zbędne. Tymczasem, jak wskazuje się w doktrynie, ocena konieczności sporządzenia raportu musi być dokonywana wedle kryterium zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jak trafnie wywodzi K. G. , "najbardziej bezstronnym miernikiem będzie przewidywany zasięg oddziaływania przedsięwzięcia, na środowisko. Jeśli zagrożenia są trudne do przewidzenia, to zasada przezorności obliguje organy administracji do nałożenia takiego obowiązku. Natomiast jeżeli z wstępnej oceny informacji wynika, że oddziaływanie konkretnego przedsięwzięcia jest możliwe do przewidzenia bez konieczności sporządzania raportu oddziaływania na środowisko, to organ administracji będzie mógł odstąpić od obowiązku jego opracowania" ("Prawo ochrony środowiska. Komentarz", LEX, 2007, teza 2b do art. 51).

h/ treść rozstrzygnięć, podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach niniejszej sprawy, wskazuje, że organy administracji publicznej naruszyły prawo i że owo naruszenie miało charakter rażący.

i/ w niniejszej sprawie bez wątpienia zasięg oddziaływania drogi jest znaczny, skoro na tę drogę ma być skierowany ruch z drogi krajowej. Zagrożenia z tym związane są oczywiste, zaś ich skala z pewnością jest znaczna, choć w szczegółach trudna do przewidzenia. Zasady obowiązujące przy stosowaniu przepisów o ocenie oddziaływania na środowisko (w szczególności zasada zapobieganie zanieczyszczeniom) nakazywały zatem zobowiązać inwestora do sporządzenia raportu, nawet jeśli opinia Starosty Powiatu K. była w tej kwestii inna. Odstąpienie od obowiązku sporządzania raportu stanowi zatem naruszenie prawa, skoro jest przejawem jego błędnej wykładni. Tym samym nietrafna jest także zaskarżona decyzja, albowiem opiera się na przekonaniu, jakoby odstąpienie od nałożenia obowiązku sporządzenia raportu było zgodne z prawem.

j/ w treści decyzji kończącej postępowanie w sprawie w istocie nie określono środków służących ograniczeniu uciążliwości przedsięwzięcia dla terenów sąsiednich odniesieniu do obszarów zabudowy w sąsiedztwie drogi. Nie sposób za takowe określenie uznać ogólnikowych twierdzeń o pracy tylko w porze dziennej czy ograniczenia emisji zanieczyszczeń - albowiem w odniesieniu do drogi publicznej, zarówno w fazie jej budowy jak i eksploatacji, niepodobna takich ograniczeń wyegzekwować. Ich realizacja wymaga zastosowania środków technicznych - ekranów, progów zwalniających i temu podobnych, tymczasem decyzja Wójta Gminy Z nie zawiera podobnych zapisów, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uważa to za zabieg prawidłowy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Stosownie jednak do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poiz. 1270 - dalej zwaną p.o.p.s.a.) rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonana kontrola sądowa nie stwierdziła aby zaskarżona decyzja naruszała prawo w takim stopniu aby skarga mogła doprowadzić do jej uchylenia. Przede wszystkim podkreślić trzeba, że przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] znak:[...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia dla inwestycji.

Skoro przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności zwrócić należy uwagę na pewne kwestie natury ogólnej, l tak, po pierwsze należy zwrócić uwagę, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych (art.16 § 1 kpa). A skoro jest to wyjątek, to wykładnia przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa musi mieć charakter ścieśniający. Tak więc dla stwierdzenia nieważności niezbędne jest ustalenie, że zaskarżona decyzja w sposób nie budzący wątpliwości dotknięta jest jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. Kwestie to dostrzeżone zostały przez Kolegium i w uzasadnieniu obu decyzji wyartykułowane.

We wniosku o stwierdzenie nieważności z dnia [...].2007 r., skarżący rażącego naruszenie prawa dopatrywał się w pominięciu w toku postępowania wymaganych prawem uzgodnień z Dyrekcją Zespołu [...] Parków Krajobrazowych w K. , zgodnie z art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska a także pominięcia w treści decyzji określenia środków służących ograniczeniu uciążliwości przedsięwzięcia dla terenów sąsiednich, zgodnie z art. 56 ust. 2 pkt 2 wyż. cyt. ustawy.

W skardze do Sądu Administracyjnego dopatruje się naruszenia art. 51 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska "poprzez uznanie, jakoby Wójt Gminy Z. zasadnie i bez przekraczania granic uznania administracyjnego w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] odstąpił od nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko oraz naruszenie art. 56 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez uznanie, że w decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] w sposób dostateczny określono środki służące ograniczeniu uciążliwości przedsięwzięcia dla terenów sąsiednich oraz wymogi ochrony cennych wartości przyrodniczych.

Decyzja której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący wydana została w oparciu o przepisy art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46a ust 7 pkt 4 oraz art. 56 ustawy z dnia 27.04. 2001 roku Prawo ochrony Środowiska.

Decyzja Wójta Gminy Z. z dnia [...]., zawiera elementy o których mowa w ust.2 art. 56 ustawy Prawo Ochrony Środowiska. Tak jak to wykazało Kolegium, decyzja nie wymagała uzgodnienia z Dyrekcją Zespołu [...] Parków Krajobrazowych w K. , a uzgodnienie wymagane przepisem art. 48 ust. 1 pkt. 1 ustawy - z organem ochrony środowiska, którym jest starosta ( art. 378 § 1 ustawy Prawo Ochrony Środowiska) zostało dokonane. Nie można uznać aby odstąpienie od sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - rażąco naruszało prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 kpa. Dla tego rodzaju inwestycji, dla którego była sporządzona decyzja Wójta Gminy Z. z dnia [...], sporządzenie raportu jest fakultatywne. Gdy zważy się, że dla terenu objętego wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza lokalizacje przedsięwzięcia jakiego dotyczy decyzja Wójta - nie można uznać aby odstąpienie od obowiązku sporządzenia tego raportu nosiło cechy dowolności równoznaczne z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja Wójta Gminy Z. i z dnia [...], zawiera postanowienia dotyczące warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji ( pkt.[...].). Jeżeli skarżący uznaje, że nie określone zostały one "w sposób dostateczny, to tego rodzaju zarzut mógł być ewentualnie podstawą odwołania a nie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Podobnie rzecz ma się z zarzutem naruszenia art. 7 i 77 kpa. W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola sądowa nie stwierdziła aby zaskarżona decyzja czy poprzedzająca ją decyzja - naruszały prawo, na podstawie art. 151 p.o.p.s.a orzeczono jak w sentencji.