Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 666/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 m art. 12 pkt 4c
journal: Dz.U. 2015 poz 2031
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania  i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity
article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2018 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w C. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie realizacji inwestycji drogowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta C., działając na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11c, art. 11f, ust. 1 , ust. 2 i ust. 2a, art. 11g, art. 11i, art. 12 ust. 1 , ust. 2, ust. 3 ust.4 pkt 2 , ust. 4d, ust. 4f, art. 17 ust. 1 i ust. 3 , art. 21 ust. 2, art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 2031) i art. 34 ust. 2 i ust. 3, art. 42 ust. 1 i ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2016 r. , poz. 290) udzielił zezwolenia Miejskiemu Zarządowi Dróg i Transportu w C. na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa połączenia ulicy [...] do ulicy [...] w C." - droga kategorii gminnej o długości [...] m, klasy L.

Pismem z dnia [...] r. "A" w C. złożyła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. wniosek o wydanie nakazu wstrzymania robót budowlanych prowadzonych przy ulicy [...] , w związku z czterokrotnym zerwaniem kanalizacji teletechnicznej i kabli znajdujących się na terenie budowy.

Po przeprowadzeniu czynności sprawdzających, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta C. postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie robót budowlanych polegających na rozbudowie ulicy [...] w C., podkreślając legalność prowadzonych robót na podstawie wymienionej na wstępie decyzji oraz brak przymiotu strony u wnioskującego, w związku z wygaśnięciem, z chwilą uzyskana przymiotu ostateczności przez wskazaną decyzję, na nieruchomości zajętej wymienioną decyzją ustanowionego ograniczonego prawa rzeczowego.

Postanowieniem z dnia [...] r. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach, na podstawie art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] r.

Wobec zażalenia "A" rozpatrujący sprawę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Nowym wnioskiem z dnia [...] r. "A" w C. ponownie wystąpiła o wydanie nakazu wstrzymania robót budowlanych, podnosząc iż w ich wyniku doszło do kolejnych uszkodzeń dotyczących zerwania kanalizacji teletechnicznej lub kabli znajdujących się w terenie budowy.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta C. ponownie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. W podstawie prawnej przywołał art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a w uzasadnieniu odwołał się do treści art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, przypomniał, iż inwestycja o której wstrzymanie wnosi strona prowadzona jest na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta C. wydanej na mocy specustawy drogowej. Podkreślił, że Spółka składając wniosek domaga się ochrony ograniczonego prawa rzeczowego w postaci służebności przesyłu. Zgodnie jednak z art. 12 pkt 4c specustawy drogowej jeżeli na nieruchomości zostały ustanowione ograniczone prawa rzeczowe z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, prawa te wygasają. Zostało to również zapisane w wymienionej powyżej decyzji Prezydenta Miasta C. - w pkt. 6 ppkt 4 decyzji.

W związku z powyższym firmie "A" nie przysługiwał przymiot strony w tym postępowaniu i nadal przymiot ten nie przysługuje.

Zgodnie więc z art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wobec złożenia wniosku przez podmiot nie mający przymiotu strony, należało orzec jak w sentencji.

Pismem z dnia [...] r. "A" złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. Podkreśliła, iż przy rozbudowie ulicy [...] w wyniku prowadzonych robót budowlanych doszło do kolejnych uszkodzeń w mieniu Spółki. tj. uszkodzeń kabli telekomunikacyjnych ułożonych zgodnie z przepisami prawa w terenie budowy. Podniosła, iż nie można mówić o złożeniu wniosku w tej samej sprawie, gdyż wnioski dotyczą rożnych zdarzeń. Spółka stwierdziła, iż przedmiotowy wniosek dotyczy nowych, innych uszkodzeń, a nadto dokonał tego inny sprawca - nowa firma będąca podwykonawcą realizowanej inwestycji. Dotyczy też innych obiektów, tj. innego rodzaju kabli i położonych w innym miejscu.

Rozpatrując złożone zażalenie Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach, postanowieniem z dnia [...] r., uchylił zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, iż w oparciu o przedstawione akta administracyjne nie jest możliwe stwierdzenie, iż "A" nie jest stroną postępowania w sprawie robót budowlanych polegających na rozbudowie ulicy [...] w C.. Twierdzenie organu pierwszej instancji, iż zgodnie z art. 12 pkt 4c specustawy, że jeżeli na nieruchomości ustanowione zostały ograniczone prawa rzeczowe, to z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna prawa te wygasają, nie zwalnia organu od zbadania, czy w istocie realizowana inwestycja obejmuje swym zasięgiem działki, na których poprowadzono kable telekomunikacyjne Spółki, czy też są one zlokalizowane na gruntach sąsiednich. Od tych ustaleń zależeć będzie ocena statusu Spółki. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji w ponownym postępowaniu winien przeprowadzić kontrolę realizacji inwestycji celem ustalenia czy nie dochodzi do nieprawidłowości oraz bezspornie ustalić status "A" o w postępowaniu.

Po przeprowadzeniu postępowania, dokonaniu oględzin terenu realizacji inwestycji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta C. decyzją nr [...] z dnia [...] r., przywołując w podstawie prawnej art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie realizacji inwestycji drogowej pn. "Budowa połączenia ulicy [...] do ulicy [...] w C." wykonywanej na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] r.. W uzasadnieniu organ opisał przebieg postępowania, potwierdzając fakt uszkodzenia kabli na działkach objętych terenem inwestycji i ujętych w decyzji zezwalającej na realizację przedmiotowej inwestycji. Jednocześnie potwierdzono zakończenie robót budowlanych, wskazując, iż inwestor jest w trakcie kompletowania dokumentacji odbiorowej niezbędnej dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Wyjaśnił, iż dołączone przez stronę dokumenty świadczą o sprawności w obecnej chwili przedmiotowych urządzeń.

W świetle poczynionych ustaleń organ stwierdził, iż inwestycja, o wstrzymanie której wnosi strona, realizowana była na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta C., wydanej w oparciu o ustawę o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Wnioskująca Spółka domaga się ochrony ograniczonego prawa rzeczowego w postaci służebności przesyłu. Zgodnie jednak z treścią art. 12 pkt 4c wymienionej ustawy prawa Spółki wygasły, co potwierdza też zapis w wymienionej powyżej decyzji - pkt 6 ppkt 4. Mimo wątpliwości organ przyznał wnioskującej Spółce przymiot strony w niniejszym postępowaniu, ale odnosząc się do składnych przez nią wniosków o wstrzymanie robót budowlanych przy realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej wyjaśnił, że wydanie wnioskowanego rozstrzygnięcia może nastąpić w ściśle określonych przypadkach omówionych w art. 50 ustawy Prawo budowlane. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzi żaden z tych przypadków. Nadto organ przypomniał, że roboty budowlane związane z przedmiotową inwestycją zostały zakończone. Wszystkie poczynione przez organ ustalenia prowadzą więc do stwierdzenia, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane. Zasadne zatem jest umorzenie postępowania w trybie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W odwołaniu od powyższej decyzji "A" wniosła o uchylenie lub zmianę zaskarżonej decyzji, zarzucając jej:

- dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, zawartych w uzasadnieniu decyzji,

- pominięcie wniosków zgłaszanych w trakcie postępowania,

- naruszenie zasady prawdy obiektywnej z uwagi na okoliczność nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego,

- naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu poprzez brak obiektywizmu przy ocenie materiału dowodowego oraz przeprowadzenie postępowania w sposób nierzetelny i stronniczy,

- naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez dokonywanie czynności faktycznych bez udziału strony lub jej przedstawiciela,

- naruszenie zasady szybkości i prostoty postępowania, co przejawiało się w kwestionowaniu oczywistej reprezentacji strony w postępowaniu i w znaczny sposób wpłynęło na wydłużenie się prowadzonego postępowania.

W ocenie odwołującej Spółki nie wydano jeszcze pozwolenia na użytkowanie obiektu, więc inwestycja nie została zakończona. W decyzji stwierdzono wprawdzie w pkt 6 ust. 4 decyzji wygaśnięcie praw rzeczowych, ale mimo to organ nie przeprowadził dokładnego postępowania i nie wyjaśnił, czy uszkodzone kable przebiegają przez nieruchomości wymienione w tej decyzji. Zdaniem strony tylko jedna z działek została zajęta wymienioną decyzją na realizację inwestycji drogowej.

Zdaniem strony odwołującej organ powinien ponownie dokładnie przeanalizować przebieg wszystkich linii, które zostały uszkodzone i w świetle tych ustaleń ocenić powstałą szkodę. Dotychczasowe postępowanie przeprowadzone zostało pobieżnie i nie wyjaśniło podnoszonych wątpliwości.

W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania, Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postanowienia i potwierdził ustalenia poczynione przez organ pierwszej instancji, w szczególności stwierdzone uszkodzenia w infrastrukturze telekomunikacyjnej Spółki. Następnie organ odwoławczy przywołał treść art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i odwołał się do orzeczeń sądów administracyjnych stwierdzając, iż decyzja o umorzeniu postępowania zapada w sytuacji, gdy organ stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.

W ocenie organu analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego dowodzi zasadności wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o umorzeniu postępowania. Stwierdzić bowiem trzeba, że roboty budowlane związane z realizacją przedmiotowej inwestycji zostały zakończone. Brak zatem było podstaw do wydania rozstrzygnięcia wstrzymującego roboty budowlane, skoro zostały one zakończone. Prawidłowość zrealizowanej legalnej inwestycji weryfikowana jest na etapie uzyskiwania pozwolenia na użytkowanie czy przyjmowania zawiadomienia o zakończeniu budowy. W niniejszym przypadku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wniósł sprzeciwu na zawiadomieniu o zakończeniu budowy. Zasadne w takich okolicznościach wydaje się umorzenie postępowania, gdyż brak jest przesłanek do jego dalszego prowadzenia, m.in. w oparciu o przesłankę dotyczącą zagrożenia bezpieczeństwa.

Odnosząc się do argumentacji odwołania organ podkreślił, iż z racji braku podstaw do wstrzymywania robót budowlanych w związku z ich zrealizowaniem zaskarżoną decyzję uznać należy za prawidłową. Ponadto stwierdził, iż organy nadzoru budowlanego nie są zobligowane do precyzyjnego określania szkód w mieniu, ustalenia strony winnej itp.., jeśli nie dotyczą one obiektów, w stosunku do których prowadzone jest postępowanie (w którym wymagane jest nakazanie określonych robót). Roszczenia związane z powstałą szkodą stanowią materię cywilistyczną, która nie należy do zadań organów nadzoru budowlanego.

Niezadowolona z powyższego rozstrzygnięcia "A" w C. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc o uchylenie decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach w całości. W uzasadnieniu przedstawiła stan faktyczny sprawy, a następnie wskazując powody zaskarżenia zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności naruszenie przepisów art. art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organy nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego w sposób szczegółowy i wszechstronny nie podejmując czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego. Spółka podniosła, że organy administracyjne mają obowiązek działać racjonalnie a nie arbitralnie, m.in. sporządzając uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, dla wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi organ się kierował. Spółka zarzuciła wadliwość postępowania, z uwagi na: dokonanie błędnych ustaleń i pominięcie zgłaszanych wniosków dowodowych, naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz prowadzenia postępowania w sposób buczący zaufania do organu z naruszeniem zasady czynnego udziału stron w postępowaniu oraz szybkości i prostoty postępowania.

Zdaniem skarżącej Spółki w sprawie bezsporną pozostaje kwestia powstania uszkodzeń w infrastrukturze telekomunikacyjnej na terenie budowy inwestycji drogowej. Niesporne jest także to, że organ posiadał wiedzę o wystąpieniu tych zdarzeń, skutkujących powstaniem szkód i zagrożeniem dla mienia skarżącej. W związku z powyższym w chwili wydania decyzji brak było podstaw do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania.

Podsumowując skarżąca Spółka podniosła, iż w trakcie budowy doszło do ośmiokrotnego uszkodzenia kabli w rożnych miejscach na skutek wadliwego prowadzenia budowy. Kosztorysowa wartość spowodowanych szkód przekracza kwotę 100.000 zł, przy czym suma ta nie uwzględnia utraty wizerunku formy i niezadowolenia klientów.

W odpowiedzi na skargę Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach podtrzymując swoje stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie złożonej skargi.

Na rozprawie w dniu 24 października 2018 r. Prezes skarżącej Spółki podtrzymał skargę i zawartą w niej argumentację. Potwierdził, iż faktycznie droga jest wybudowana i korzystają z niej uczestnicy ruchu. Nie jest w stanie stwierdzić, czy została wydana decyzja o dopuszczeniu do użytkowania. Przyznał, że tym samym postępowanie w zakresie wstrzymania robót budowlanych jest bezprzedmiotowe, ale jego intencją jest domaganie zmiany uzasadnienia decyzji obu instancji. Skoro Prawo budowlane dopuszcza przerwanie robót budowalnych w przypadku zagrożenia mienia, a niewątpliwie uszkodzenia w mieniu Spółki miały miejsce, to organy winny pozytywnie rozpatrzeć wniosek Spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz.1302 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 cytowanej ustawy). Jednakowoż sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 tej ustawy rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.

Kierując się tym zapisem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w sposób mogący spowodować ich uchylenie.

Należy zaznaczyć, że na podstawie art. 84 i art. 84a ustawy Prawo budowlane od zadań organów nadzoru budowlanego należy m.in. kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego obejmująca kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że organy nadzoru budowlanego w przypadku stwierdzenia, że roboty budowlane wykonane są zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę nie mają prawa ingerować w sposób władczy.

Z kolei zgodnie z art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej właściwy w sprawie jest zobligowany do załatwienia sprawy w sposób w tym przepisie określony tzn. decyzją rozstrzygającą sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończącą sprawę w danej instancji.

Ustawodawca dopuścił jednak inny tzn. niemerytoryczny sposób załatwiania sprawy administracyjnej określając jego warunki m.in. w przepisie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten nakazuje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w całości albo w części, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono w całości albo w części bezprzedmiotowe. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i niekwestionowanymi poglądami nauki bezprzedmiotowość postępowania wynika z braku jednego z elementów materialnego stosunku prawnego, a poprzez to oznacza niemożność skonkretyzowania prawa lub obowiązków określonego podmiotu, które obliguje do zakończenia postępowania w sprawie administracyjnej w inny sposób niż poprzez wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (np. W. Dawidowicz: Postępowanie administracyjne, Warszawa 1983 r.; zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 1996 r., sygn. art. SA/Ka 2493/95). Oznacza ona brak legalnej możliwości ingerowania właściwego organu w sferę prawną jednostki.

W rozpoznawanej sprawie, w wyniku postępowania przeprowadzonego z inicjatywy skarżącej "A" w C., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta C. ustalił w toku postępowania wyjaśniającego, że inwestycja, o wstrzymanie której wniosła strona, realizowana jest legalnie na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta C., wydanej w oparciu o ustawę z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tj. decyzję nr [...] z dnia [...] r. udzielającej Miejskiemu Zarządowi Dróg i Transportu w C. zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa połączenia ulicy [...] do ulicy [...] w C.". Ustalił także i nie podlega to sporowi, że powyższa inwestycja została całkowicie zrealizowana, a prace budowlane zakończone.

W związku z wnioskiem skarżącej, w którym domagała się wydania nakazu wstrzymania robót celem ochrony ograniczonego prawa rzeczowego w postaci służebności przesyłu organy pierwszej instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Jednocześnie zwrócił uwagę, że zgodnie z treścią art. 12 pkt 4c wymienionej ustawy jeżeli na nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania nieruchomości zostały ustanowione ograniczone prawa rzeczowe z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, prawa te wygasają. Zapis taki znalazł się też w wymienionej powyżej decyzji - pkt 6 ppkt 4. Mimo powyższego, pomijając wątpliwości dotyczące statutu skarżącej, ostatecznie organ przyznał wnioskującej Spółce przymiot strony w niniejszym postępowaniu, przeprowadził oględziny przedmiotowego terenu i poczynił ustalenia, w których potwierdził fakt wielokrotnego naruszenia infrastruktury technicznej - uszkodzone kable.

Odnosząc się do wniosków składanych przez Spółkę o wstrzymanie robót budowlanych przy realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej nadmienił jednak, że wydanie wnioskowanego rozstrzygnięcia może nastąpić w ściśle określonych przypadkach omówionych w art. 50 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem organ nadzoru postanowieniem wstrzymuje prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi, mienia bądź zagrożenie środowisko lub na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z powyższych okoliczności. Przedmiotowe roboty przy budowie ulicy [...] prowadzone były legalnie, na podstawie ostatecznej, wymienionej powyżej decyzji nr [...] z dnia [...] r.. Tym samym nie można było stwierdzić naruszenia zgłoszenia (art. 30 ust.1), nie były też roboty budowlane prowadzone w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w udzielonym pozwoleniu na budowę i zatwierdzonym projekcie. Skarżący w skardze wskazuje na działanie w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska, a w zasadzie w sposób, który spowodował zagrożenie w mieniu - poprzez konkretnie stwierdzone uszkodzenia w postaci ośmiokrotnego uszkodzenia kabli w rożnych miejscach. Trzeba jednak podkreślić, że przedmiotowe roboty budowlane zostały zakończone, co potwierdził na rozprawie Prezes skarżącej Spółki. Nie ma zatem czego wstrzymywać, skoro roboty nie są już prowadzone. Stąd też uznać należy, że rozstrzygnięcia organów obu instancji pozostają zgodne z ustalonym stanem faktycznym sprawy i obowiązującymi przepisami. Prawidłowe też pozostają uzasadnienia podjętych rozstrzygnięć, w których wyjaśniono motywy działania organów.

Odrębną natomiast pozostaje kwestia przyszłego odszkodowania z tytułu poniesionego uszczerbku w mieniu skarżącej Spółki z racji wielokrotnego naruszenia różnego rodzaju kabli, położonych w różnych miejscach prowadzonej budowy. Sprawa ta nie pozostaje jednak w gestii organów administracji - organów nadzoru budowlanego. Wobec bezspornego stwierdzenia w trakcie niniejszego postępowania przynajmniej ośmiu przypadków uszkodzenia kabli teletechnicznych skarżącej Spółki, co zostało m.in. opisane w uzasadnieniach decyzji, sprawa ewentualnego odszkodowania winna być przedmiotem odrębnego postępowania przez sądem powszechnym.

W opinii składu orzekającego uznać należy, iż ocena dokonana przez organy nadzoru budowlanego jest prawidłowa. Konsekwencją braku możliwości merytorycznego orzekania w sprawie przez organ nadzoru budowlanego była konieczność zakończenia postępowania w inny sposób tzn. poprzez orzeczenie niemerytoryczne, czyli umarzające postępowanie.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny - stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa - stosownie do przepisu art. 151 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.