Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 767/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 21, art. 21 ust. 1 pkt `126
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Teza: W przypadku wydania decyzji  z rażącym naruszeniem prawa, przesłanka rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3  ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.)  nie musi  mieć – jak to przyjął organ podatkowy - wpływu na wynik sprawy. Wystarczy, że naruszenie prawa miało rażący charakter, a przepis, który został naruszony w sposób rażący był podstawą prawną wydanej decyzji.

TEZY

W przypadku wydania decyzji  z rażącym naruszeniem prawa, przesłanka rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3  ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.)  nie musi  mieć – jak to przyjął organ podatkowy - wpływu na wynik sprawy. Wystarczy, że naruszenie prawa miało rażący charakter, a przepis, który został naruszony w sposób rażący był podstawą prawną wydanej decyzji.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia NSA Stefan Babiarz (spr.), Sędzia NSA Sylwester Golec, Protokolant Adrianna Siniarska, po rozpoznaniu w dniu 1 września 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Ol 783/20 w sprawie ze skargi L. R., M.R.i J. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 28 września 2020 r. [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie na rzecz L.R., MR i JS kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 17 lutego 2021 r., I SA/Ol 783/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uwzględnił skargę L. R., M. R., J. S. (zwanych dalej skarżącymi) na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 28 września 2020 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynika, że aktem notarialnym umowy sprzedaży oraz ustanowienia hipoteki z dnia 23 września 2009 r., małżonkowie L. i J. R. dokonali sprzedaży – wchodzącego do ich majątku wspólnego - udziału 4/5 części w lokalu mieszkalnym za cenę 136.000 zł. Natomiast udział w wysokości 1/5 został objęty umową darowizny. Prawo do tej nieruchomości nabyli do majątku wspólnego na podstawie umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i umowy przeniesienia na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej z dnia 23 października 2007 r. Odpłatne zbycie udziału do 4/5 części nieruchomości zostało zatem dokonane przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie. Organ przyjął, że przychód ze sprzedaży nieruchomości w wysokości 136.000 zł stanowi źródło przychodu podlegające opodatkowaniu zgodnie z zasadami określonymi w art. 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. – zwanej dalej: u.p.d.o.f.) w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r.

Podatnicy nie opodatkowali przychodu z tytułu sprzedaży w 2009 r. opisanego lokalu mieszkalnego – nie składając zeznania podatkowego - jak również nie złożyli oświadczenia w zakresie spełnienia warunków do skorzystania z ulgi meldunkowej. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił stronie 19% podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodu z odpłatnego zbycia w dniu 23 września 2009 r. udziału do 4/5 części w opisanym lokalu mieszkalnym w wysokości 12.861 zł. Tożsamą w treści decyzję NUS wydał wobec jej męża.

3. Wnioskiem z dnia 21 listopada 2019 r. skarżący wystąpili z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 26 listopada 2014 r., zarzucając jej - na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: ord. pod.) - rażące naruszenie prawa, tj. art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f. w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (D.z. U. z 2008 r., Nr 209, poz. 1316 – zwanej dalej ustawą zmieniającą) poprzez jego niezastosowanie i stwierdzenie, że ich poprzednicy prawni nie korzystali ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w tym przepisie, podczas gdy spełniali wszystkie jego przesłanki. Organ podatkowy miał o tym wiedzę, a negatywne rozstrzygnięcie umotywował jedynie niedopełnieniem przesłanki materialnoprawnej. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że organ podatkowy zignorował znany mu z urzędu fakt zameldowania w sprzedawanym lokalu, który przekraczał okres 12 miesięcy przed podpisaniem umowy. Poprzednicy prawni skarżących uiścili w całości nałożony na nich podatek wraz z odsetkami, załączając do wniosku dowody wpłaty podatku. Wskazali, że sprzedając lokal korzystali ze zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 126 lit. b) u.p.d.o.f., gdyż spełniali warunki zameldowania w tym lokalu na pobyt stały przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą jego zbycia. Organ I instancji niezasadnie natomiast odmówił im zastosowania tego przepisu, powołując się na niedopełnienie wymagań formalnych, określonych w art. 21 ust. 21 ww. ustawy, tj. niezłożenie oświadczenia, że w lokalu byli zameldowani.

Organ odwoławczy, działając na podstawie art. 207 § 1, art. 248 § 2 pkt 1 i § 3 w związku z art. 247 § 1 ord. pod. odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji organu I instancji. Przyjął bowiem, że rozbieżne poglądy sądów administracyjnych na wykładnię art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f. nie stanowią o rażącym naruszeniu prawa. Pojęcie to należy utożsamiać nie z błędną wykładnią, ale z naruszeniem prawa w sposób jasny i jednoznaczny. Rażącym naruszeniem prawa nie będzie wybranie przez organ jednej z kilku wykładni przepisu - nawet jak później została ona zmieniona poprzez zastosowanie nowych lub innych reguł interpretacyjnych. Nie stanowiło rażącego naruszenia prawa błędne określenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w decyzji z dnia 26 listopada 2014 r. terminu do złożenia oświadczenia o spełnieniu warunków do skorzystania z ulgi meldunkowej, ponieważ podatnicy takiego oświadczenia w ogóle nie złożyli. Oznacza to, że okoliczność niewłaściwego wskazania terminu nie miała wpływu na wynik sprawy.

W skardze skarżący zarzucili naruszenie m.in. art. 247 § 1 pkt 3 ord. pod. poprzez dokonanie przez DIAS niewłaściwej wykładni pojęcia rażącego naruszenia prawa w rozumieniu ww. przepisu, ograniczając je wyłącznie do jaskrawej sprzeczności rozstrzygnięcia z treścią przepisu, podczas gdy przesłanka ta obejmuje również inne przypadki, w tym występujący w niniejszej sprawie w postaci naruszenia prawa o szczególnie dużym nasileniu, prowadzący do sprzeczności rozstrzygnięcia z Konstytucją RP i wynikającymi z niej wymogami praworządności, a w konsekwencji nieprawidłową odmowę stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 26 listopada 2014 r.

4. Sąd pierwszej instancji wskazał, że warunkiem skorzystania z obowiązującej do 2009 r. ulgi meldunkowej było zameldowanie podatnika w budynku lub lokalu stanowiącym przedmiot sprzedaży na pobyt stały przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia. Skarżący niewątpliwie ten warunek spełniali na zasadzie wynikającej z art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f., czego nie kwestionował sam organ. Jednocześnie uzależnienie udzielenia ulgi meldunkowej od złożenia oświadczenie przez podatnika stanowiło nie tylko odstępstwo od wykładni przepisów u.p.d.o.f., ale także ich interpretację niezgodną z konstytucyjną zasadą proporcjonalności. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że gdy podatnik bez wątpienia spełnił wszystkie wymogi materialnoprawne warunkujące jego prawo do skorzystania z ulgi podatkowej, bez nadmiernego formalizmu należy interpretować wymóg o charakterze czysto formalnym, pozostającym bez wpływu choćby na interesy Skarbu Państwa. W przeciwnym wypadku wymóg taki może stać się swoistą pułapką powodującą, że ulga stanie się instytucją pozorną.

5. Powyższy wyrok organ podatkowy zaskarżył w całości skargą kasacyjną, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.- zwanej dalej: p.p.s.a.):

- naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 3 § 1, art. 133 § 1 zdanie pierwsze, art.141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - poprzez niewłaściwą kontrolę działalności organów podatkowych oraz bezpodstawne zastosowanie środków przewidzianych w ustawie - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi do usuwania naruszenia prawa w rozstrzygnięciach administracyjnych, co spowodowało uchylenie decyzji zamiast oddalenia skarg,

2) art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwą ocenę wykroczenie poza zakreślone w związku z art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. – zwanej dalej: ord. pod.), a przez to wadliwą kontrolę rozstrzygnięcia organu podatkowego, granice rozpoznania sprawy wyznaczone poprzez art. 247 §1 pkt 3 w związku z art. 128 ord. pod. a przez to wadliwą kontrolę rozstrzygnięcia organu podatkowego,

3) art.141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu expressis verbis przepisu prawa materialnego, którego naruszenie sąd stwierdził powołując jako podstawę wyroku 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a, poprzez twierdzenie o naruszeniu przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w kontekście norm (zasad), których źródło nie zostało przez sąd pierwszej instancji sprecyzowane,

4) art. 141 § 4, art. 153 p.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu wyroku wadliwej wiążącej oceny prawnej oraz błędnych wskazań co do dalszego postępowania organu;

- naruszenie prawa materialnego, tj.:

5) art. 247 § 1 pkt 3 ord. pod. – poprzez nieprawidłową wykładnię rażącego naruszania prawa jako przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji i w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie.

W skardze kasacyjnej organ wniósł o:

- rozpoznanie sprawy na rozprawie,

- uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

ewentualnie

- uchylenie wyroku i oddalenie skargi,

- zasądzenie od skarżących na rzecz organu podatkowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika Fundację Praw Podatnika.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

6. Przede wszystkim chybione są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w szczególności określone wyżej w punkcie 4.3-4 uzasadnienia. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej sąd pierwszej instancji wprost i wyraźnie rozstrzygnięcie oparł przede wszystkim na rażącym naruszeniu prawa (str. 14-17 uzasadnienia)., które wyraźnie odnosi się do treści przepisu art. 21 ust. 21 u.p.d.o.f. w związku z art. 8 ust. 3 ustawy zmieniającej. Otóż z art. 21 ust. 21 u.p.d.o.f. wynika że:

"21. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 126, ma zastosowanie do

przychodów podatnika, który, w terminie 14 dni od dnia dokonania odpłatnego zbycia

nieruchomości lub prawa majątkowego, złoży oświadczenie, że spełnia warunki do

zwolnienia, w urzędzie skarbowym, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego

właściwy według miejsca zamieszkania podatnika.

22. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 126, ma zastosowanie łącznie do

obojga małżonków."

Z kolei przepis art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f. stanowi:

"Wolne od podatku są:

126) przychody uzyskane z odpłatnego zbycia:

a) budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku,

b) lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim

lokalu,

c) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w

takim prawie,

d) prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w

takim prawie

- jeżeli podatnik był zameldowany w budynku lub lokalu wymienionym w lit. a)-d) na pobyt stały przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia, z

zastrzeżeniem ust. 21 i 22".

Z tej regulacji - obowiązującej do końca 2008 r. - wynika, że powyższe oświadczenie o spełnieniu warunków do zwolnienia podatnik (odnosi skutek także do jego małżonka) powinien złożyć w terminie 14 dni od dnia odpłatnego zbycia nieruchomości. Są to bez wątpienia przepisy prawa materialnego, które obowiązują w roku podatkowym, w którym zaistniał dany stan podatkowy odpłatnego zbycia nieruchomości. Jednakże oba te przepisy zostały uchylone z dniem 1 stycznia 2009 r. przez art. 1 pkt 1 lit. a tiret 15 i art. 1 pkt 11 lit. b) ustawy zmieniającej. Z kolei w kwestii terminu, do którego podatnik ma złożyć owo oświadczenie terminu prawa materialnego, wypowiedział się ustawodawca w przepisie przejściowym do ustawy zmieniającej, tj. art. 8 ust. 3. Jest przepis prawa materialnego, bez względu na to, że został zamieszczony w przepisach przejściowych. Wynika z niego, że:

"3. Podatnicy, do których mają zastosowanie ust. 1 lub ust. 2, oświadczenie, o

którym mowa w art. 21 ust. 21 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r., składają w terminie złożenia zeznania, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, za rok podatkowy, w którym nastąpiło odpłatne zbycie nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy zmienianej w art. 1. W przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, 14-dniowy termin określony w art. 21 ust. 21 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r., nie ma zastosowania."

Przepisy te - mając charakter przepisów prawa podatkowego materialnoprawnego - regulują bowiem prawa i obowiązki podatnika dostosowujące jego sytuację, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości nastąpiło w kolejnych latach podatkowych. Nakaz stosowania takich przepisów wynika z faktu, że w polskim prawie nie obowiązuje zasada bezwzględnego stosowania nowych regulacji do wszystkich stanów faktycznych (§ 30 ust. 1 i § 14 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016 r., poz. 283). Nie sposób więc przyjąć, by przepisy przejściowe nie były przepisami adresowanymi do podatników, którzy obowiązani są do złożenia powyższego oświadczenia.

7. Zwrócić tu uwagę teraz trzeba, że sąd pierwszej instancji po rozważaniach odnoszących się do rażącego naruszenia prawa, wskazał, że przepis art. 21 ust. 21 u.p.d.o.f. nie miał w sprawie zastosowania, a miał art. 8 ust. 3 ustawy zmieniającej, stosownie do którego warunkiem skorzystania z ulgi meldunkowej w 2009 r. (a w tym roku podatnicy sprzedali nieruchomość) było zameldowanie w zbywanym budynku przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy. Fakt ten wynika z obu aktów notarialnych, w których podatnicy podawali adres zameldowania i zamieszkania w mieszkaniu. Drugim warunkiem - jak sąd przyjął - było złożenie oświadczenia, o którym mowa w art. 21 ust.1 pkt 126 u.p.d.o.f. i art. 8 ust. 3 ustawy zmieniającej, jednakże nie w terminie 14 dni od dnia odpłatnego zbycia, lecz w terminie złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy (art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f.).

8. Tymczasem - jak trafnie przyjął sąd pierwszej instancji - organ podatkowy, określając podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości w decyzji z dnia 26 listopada 2014 r. przyjął, że obowiązkiem podatników było złożyć to oświadczenie w terminie 14 dni od dnia dokonania odpłatnego zbycia. To właśnie te przepisy – art. 21 pkt 1 u.p.d.o.f. i pkt 8 ust. 3 ustawy zmieniającej, jak przyjął sąd pierwszej instancji - zostały naruszone w powyższej decyzji w sposób rażący. Pierwszy – przez jego niewłaściwe zastosowanie, a drugi - przez jego niewłaściwe niezastosowanie.

9. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z poglądami skargi kasacyjnej, by sąd pierwszej instancji naruszył art. 247 § 1 pkt 3 ord. pod. Sposób rozumienia pojęcia "rażące naruszenie prawa" w kontekście art. 21 ust. 21 u.p.d.o.f. i art. 8 ust. 3 ustawy zmieniającej, przedstawiony przez sąd pierwszej instancji jest trafny i Naczelny Sąd Administracyjny go podziela. Bezzasadny jest tu też zarzut, by sąd pierwszej instancji podważał granice rozpoznania sprawy wyznaczone tym przepisem. W skardze bowiem zostały wymienione jako naruszone przepisy te, które stanowiły podstawę prawną wyroku sądu. Natomiast bez wpływu na wynik sprawy są tu rozważania sądu pierwszej instancji w zakresie odnoszącym się do interpretacji i skutków podatkowych oświadczenia o spełnieniu warunków ulgi meldunkowej, zawarte na str. 19-22 uzasadnienia.

10. Błędne jest także stanowisko organów podatkowych, jakoby rażące naruszenie prawa i które mogłoby spowodować stwierdzenie nieważności decyzji - musi mieć wpływ na wynik sprawy. Takiego warunku nie przewiduje art. 247 § 1 pkt 3 ord. pod. ani też przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit.) a) p.p.s.a. Ten ostatni przepis dotyczy właśnie naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ale naruszenia o charakterze zwykłym, a nie rażącym, co wynika choćby z treści art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., który wyraźnie wskazuje, że sąd stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny dalsze w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach, czyli art. 247 § 1 pkt 3 ord. pod. (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 11 kwietnia 2018 r., II SA/Gd 5/18, Lex nr 2475782; wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2014 r., II OSK 2689/12, Lex nr 1454899; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 marca 2012 r., I SA/Po 8/12, Lex nr 1137182). W sposób dobitny stwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 kwietnia 2009 r., II FSK 614/08, Lex nr 535854, wyrażając następujący pogląd: "Sąd administracyjny w przypadku stwierdzenia wad powodujących nieważność postępowania jest obowiązany stwierdzić nieważność decyzji lub postępowania, nie badając wpływu tej wady na treść zaskarżonej decyzji"

W powyższy sposób powinien także ocenić powyższą wadę - powodującą nieważność decyzji - organ podatkowy, rozpoznając wniosek podatników o stwierdzenie nieważności decyzji. W przypadku wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, przesłanka rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) nie musi mieć – jak to przyjął organ podatkowy - wpływu na wynik sprawy. Wystarczy, że naruszenie prawa miało rażący charakter, a przepis, który został naruszony w sposób rażący był podstawą prawną wydanej decyzji. W tej sprawie nie można przyjąć, by art. 21 ust. 21 u.p.d.o.f. i art. 8 ust. 3 ustawy zmieniającej nie były podstawą decyzji organu podatkowego z dnia 26 listopada 2014 r.

11. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku Fundacji Praw Podatnika o przedstawienie składowi 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego pytania prawnego jak we wniosku, albowiem w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki

z art. 187 § 1 p.p.s.a.

12. W tym stanie sprawy przyjąć należy, że zarzuty naruszenia pozostałych wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, przez co były niezasadne. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a., a w zakresie zasądzenie zwrotu kosztów postępowania - na podstawie art. 204 pkt 2, art. 205 § 2, art. 209 i art. 210 § 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015.1800).