Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 308/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 53 § 1 i art. 58 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 14 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. S.A. z siedzibą w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 223/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w B. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 lutego 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 223/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę A. S.A. z siedzibą w B. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 18 listopada 2019 r. Termin na wniesienie skargi upływał zatem w dniu 18 grudnia 2019 r. Skarga została natomiast nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 19 grudnia 2019 r., na co wskazuje data stempla pocztowego na kopercie, w której przesłano skargę. Dlatego skarga wniesiona z uchybieniem ustawowo określonego terminu podlegała odrzuceniu.

W zażaleniu skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 53 § 1, art. 54 § 1 i art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych i przyjęcie, że skarżąca wniosła skargę po terminie z uwagi na ustalenia Sądu, zgodnie z którymi skarżąca odebrała zaskarżoną decyzję w dniu 18 listopada 2019 r., podczas gdy w rzeczywistości skarżąca odebrała zaskarżoną decyzję w dniu 19 listopada 2019 r., a co za tym idzie skarga w dniu 19 grudnia 2019 r. została wniesiona skutecznie, bowiem termin do jej wniesienia został zachowany, a w konsekwencji wadliwe odrzucenie skargi. Do zażalenia skarżąca dołączyła: kserokopię koperty, w której wysłana została do niej korespondencja zawierająca zaskarżoną decyzję, wydruk z systemu śledzenia Poczty Polskiej dotyczący przesyłki nr (00)559007734572242402 zawierającej zaskarżoną decyzję oraz kserokopię książki korespondencji prowadzonej przez skarżącą.

W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o jego oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji odrzucił skargę przyjmując, że skoro zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 18 listopada 2019 r., to wynikający z art. 53 § 1 p.p.s.a. termin na wniesienie skargi upływał w dniu 18 grudnia 2019 r., a zatem skarga nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 19 grudnia 2019 r., jako wniesiona z uchybieniem ustawowo określonego terminu podlegała odrzuceniu.

Na wstępie należy podkreślić, że odrzucenie skargi z powodu wniesienia jej po terminie może nastąpić wyłącznie wówczas, gdy zostanie wykazane w sposób jednoznaczny naruszenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Jakiekolwiek braki w ustaleniach faktycznych w tym zakresie nie mogą obciążać strony skarżącej, taka bowiem okoliczność oznaczałaby nieuprawnione ograniczenie wynikającego z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa do sądu (tak też NSA w postanowieniach: z dnia 4 września 2015 r., II GSK 1772/15, z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II GZ 1229/16).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęcie przez Sąd I instancji, że termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 18 grudnia 2019 r. było przedwczesne. Sąd I instancji nie dokonał bowiem – jak trafnie podnosi autor zażalenia – właściwych ustaleń, co do zasadniczej okoliczności, która stała się przyczyną odrzucenia skargi, to jest daty doręczenia skarżącej zaskarżonej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie data doręczenia skarżącej zaskarżonej decyzji budzi uzasadnione wątpliwości. Brak jest bowiem w aktach sprawy oryginału zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję, z podpisem adresata. Na kserokopii jednej strony zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy widnieje jedynie podpis doręczającego i wskazanie daty 18 listopada 2019 r. Wynika z niej przy tym numer przesyłki poleconej kierowanej do skarżącej spółki. Numer ten pozwalał na sprawdzenie w ogólnodostępnym systemie śledzenia przesyłek Poczty Polskiej, że przesyłka została doręczona 19 listopada 2019 r. Wydruk z tego systemu został załączony do zażalenia.

Z uwagi na powyższą wątpliwość wynikającą z rozbieżności dat, gdy się zestawi kserokopię zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji oraz wydruk z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej, należy jednoznacznie ustalić, w jakiej dacie w rzeczywistości zaskarżona decyzja została skarżącej doręczona, a zatem kiedy rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do złożenia skargi na tę decyzję.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie narusza art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.