Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2561/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : WSA Grażyna Firek (spr) WSA Barbara Pasternak Protokolant : Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2005 r. sprawy ze skargi H. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 sierpnia 2002r., Nr [...] w przedmiocie nakazania czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej H. R. kwotę 265 zł ( dwieście sześćdziesiąt pięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 2561/02

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. znak: [...] po ponownym rozpatrzeniu wniosku H. R. zam. ul. [...] w B. w sprawie wydania nakazu rozbiórki nielegalnie wybudowanego budynku magazynowego o wymiarach 4,40 x 8,05 m na działce nr 1 i 2 w B., w których magazynowane są farby i lakiery na podstawie art. 37ustawy -Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 roku ( Dz. U. Nr 38, poz. 229) w nawiązaniu do art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r -Prawo budowlane (t.j. z 2000 r. Dz.U. Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.)oraz art. 80 ust. 2 pkt. 1, art. 83 ust. 1 cyt. ustawy i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2000 r. Dz.U. Nr 98, poz. 1071) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. odmówił nakazania J. S. i J. S. dokonania rozbiórki budynku magazynowego farb i lakierów o wymiarach 4,40 je 8,05 m zlokalizowanego na działce nr 1, 2 w B. przy ul. [...] oraz na podstawie art. 40 cyt. wyżej ustawy- Prawo budowlane i art. 80 ust. 2pkt. 1, art. 83 ust. 1 tej ustawy i art. 104 cyt. wyżej ustawy Kodeks postępowania administracyjnego nakazał J. S. i J. S. wykonanie następujących czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem:

wykonanie ściany oddzielenia pożarowego budynku od strony działek nr 3, 4 oraz 5 zlokalizowanych przy ul. [...] w B. przebudowanie dachu w taki sposób, aby spadek dachu skierowany był na stronę działki inwestora.

W uzasadnieniu tej decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wskazał, że okoliczności nin. sprawy były następujące:

sprawa toczy się z wniosku H. R., która pierwotnie wnioskowała o doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z prawem a ostatecznie domagała się nakazania rozbiórki budynku magazynu farb i lakierów na działce nr 1-2 przy ul. [...] w B., stanowiącej własność J. S. i J. S., co uzasadniała uciążliwością związaną z jego lokalizacją.

Na działce nr 1 i 2 przy ul. [...] w B., stanowiącej własność J. S. i J. S. oraz A. S. stwierdzono wybudowanie budynku magazynowego wymiarach 4,40 x 8,05, zlokalizowanego przy granicy z działką nr nr 3, 4 oraz 5. (dowód: protokół wizji lokalnej - k. 7) J. S. i J. S. wybudowali z początkiem lat 80-tych bez wymaganego pozwolenia na budowę budynek. (dowód: protokół wizji lokalnej + oświadczenie inwestora - k. 7 oraz fotografia k.53,inwentaryzacja powykonawcza z roku 1989- k. 54 ) Przedmiotowe działki położone są w terenie oznaczonym symbolem G39MN -jest to teren budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego z poddaszami, z możliwością uzupełnienia nieuciążliwymi usługami podstawowymi i ponadpodstawowymi. Ocena techniczna budynku magazynowego opracowana przez mgr inż. arch. K. K. potwierdziła konieczność wykonania niezbędnych przeróbek w celu doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem- k. 56- wnioski końcowe ). Oceniając powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. stwierdził się, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do rozpatrzenia sprawy w trybie art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane zgodnie z którym obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce ...gdy kompetentny organ administracyjny stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zd. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. lokalizacja budynku będącego przedmiotem sprawy nie koliduje z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Miasta B. ponieważ Rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 roku w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji /Dz.U. Nr 93, poz. 5897 nie zalicza tego rodzaju magazynu farb i lakierów do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska jak również mogących pogorszyć stan środowiska, a skoro nie zachodzą żadne przesłanki wymienione w.cyt. Art. 37 ustawy Prawo Budowlane z 1974 roku dające podstawę nakazu rozbiórki obiektu to należało nakazać inwestorowi w myśl art. 40 ustawy Prawo Budowlane z 1974 roku wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z prawem. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wskazał także, iż nie wziął pod uwagę braku zgody strony wnioskującej na lokalizację budynku w granicy ponieważ w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 05-03-2001 sygn. Akt. P. 11/2000 ( Dz.U z 2001. Nr 17 poz. 207 ) zgoda właściciela sąsiedniej działki na wybudowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust.4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie jest wymagana.

W odwołaniu od powyższej decyzji H. R. domagała się jej zmiany poprzez nakazanie rozbiórki przedmiotowego budynku. Wskazała, że w sprawie złożyła jeden wniosek, który ostatecznie sprecyzowała w piśmie z dnia 11 maja 2001 r. domagając się nakazania rozbiórki. Podkreśliła, że w przedmiotowej sprawie wydano już trzy decyzje i jedno postanowienie, które praktycznie nie rozstrzyga jej żądania, a jedynie "usuwa mankamenty prawne". Wskazała także, że przedmiotowy budynek, który został wybudowany samowolnie w 1987 r., co potwierdzają mapki powykonawcze z 1984 r. i z 1987 r. faktycznie już trzykrotnie zmienił swoje przeznaczenie, a jego obecne przeznaczenie nie jest zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego; plan ten wskazuje bowiem na możliwość usytuowania w tym terenie nieuciążliwych usług, podczas gdy budynek jest wykorzystywany jako magazyn farb i lakierów, gdzie odbywa się także handel, a zatem są to usługi uciążliwe.

Decyzją z dnia 21 sierpnia 2002 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (tj. z 2000r. Dz. U. Nr 98 poz. 1071) oraz art. 80 ust. 2, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.-Prawo budowlane (t.j. z 2000r. Dz. U. Nr 106 poz. 1126) po rozpatrzeniu odwołania H. R. od decyzji z dnia [...].02.2002r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 40 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. ( Dz.U. Nr 38 poz. 229) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. ustawy Prawo budowlane (jednolity tekst z 2000r. Dz. U. Nr 106 poz. 1126) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst z 2000r. Dz. U. Nr 98 poz. 1071) nakazał J. S. i J. S. wykonanie następujących czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem: 1) wykonanie ściany oddzielenia pożarowego budynku od strony działek nr 3, 4 oraz 5 zlokalizowanych przy ul. [...] w B., 2) przebudowanie dachu w taki sposób, aby spadek dachu skierowany był na stronę działki inwestorów w terminie do 30 października 2002 roku.

W uzasadnieniu tej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, że w ramach postępowania odwoławczego dokonał kontroli prawidłowości postępowania administracyjnego organu I instancji i wydanej decyzji oraz powtórnie rozpatrzył sprawę w granicach zakreślonych przez postępowanie pierwszoinstancyjne, przy czym stwierdził, że organ ten uczynił zadość przepisom Prawa budowlanego i Kodeksu postępowania administracyjnego. Zwrócił uwagę, że wnioskiem który wszczął postępowanie administracyjne był wniosek o zbadanie zgodności zrealizowanego przez J. i J. S. obiektu magazynowego z przepisami prawa, natomiast dodatkowym wnioskiem złożonym przez H. R. w trakcie postępowania była sprawa dotycząca rozbiórki obiektu oraz podkreślił, że zarzuty zawarte w odwołaniu są bezzasadne i nie zasługują na uwzględnienie, gdyż organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowania wyjaśniające dotyczące art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Jeżeli bowiem ze stanu faktycznego sprawy wynika, że obiekt budowlany został zrealizowany bez wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę, to zachodzi przypadek tzw. " samowoli budowlanej", a gdy obiekt budowlany został zrealizowany w okresie przed wejściem z życie ustawy Prawo budowlane z 1994r. tj. przed 01.01.1995r., to do takich przypadków należy stosować przepisy prawa dotychczas obowiązującego, o czym wyraźnie stanowi art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r. Zgodnie z jego brzmieniem " art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe".

Jak dalej wywodził organ odwoławczy w niniejszym stanie faktycznym bezspornym jest fakt, iż przedmiotowe obiekt zrealizowany został, co także potwierdza H. R., w latach 80 -tych tj. przed wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane tzn. przed l stycznia 1995r., a zatem w niniejszym przypadku mają zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji udowodnił, iż w niniejszym przypadku nie występują przesłanki do zastosowania art. 37 ustawy z 1974r. Prawo budowlane, w świetle którego: "1. Obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, polegają przymusowej, rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudową albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2)powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. " Zd. [...] Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego w K. w zaistniałym stanie faktycznym zrealizowanie obiektu budowlanego tj. budynku magazynowego nastąpiło w sposób zgodny z ustaleniami miejscowego planu, bowiem przedmiotowa działka znajduje się na terenie budowlanym, oznaczonym symbolem G 39 MN czyli terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną uzupełnioną podstawową i ponadpodstawową funkcją usługową nieuciążliwą oraz nie powodowało niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia lub niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Powołując się na swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji z dnia [...].12.2001 r. znak: [...] organ odwoławczy podkreślił raz jeszcze, że usytuowanie budynku w granicy, nie może być brane pod uwagę, bowiem w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 05.03.2001r.sygn. akt. P.11/2000 (Dz. U. z 2001 r. Nr 17 poz. 207) dotyczącego § 12 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 1999r. Nr 15 poz. 140 z późn. zmianami) zgoda właściciela sąsiedniej działki na wybudowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt. 2 lecz nie mniejszej niż l,5m. od granicy nie jest wymagana. Przytoczone wyżej względy musiały zd. organu odwoławczego doprowadzić do wniosku, że nie zachodziły przesłanki do zastosowania art. 37 Prawa budowlanego z 1974r. lecz do zastosowania reguły z art. 40 tegoż prawa, który daje organowi podstawę do nakazania wykonania " ....w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami", zatem badając zaistnienie naruszenia prawa poddano go ocenie zgodności z konkretnymi przepisami w szczególności techniczno -budowlanymi.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że decyzja, oparta jednocześnie na podstawie art. 37 ustawy z dnia 24.10.1974 Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. i art. 40 ustawy z dnia 24.10.1974 Prawo budowlane była decyzją wadliwą z punktu widzenia KPA, bowiem nie można w jednej decyzji łączyć dwóch różnych podstaw prawnych.

W skardze od powyższej decyzji wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego H. R. domagała się uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lutego 2002 roku - znak [...] oraz decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 sierpnia 2002 roku - znak [...] i nakazania J. S. i J. S. dokonania rozbiórki budynku magazynowego farb i lakierów o wymiarach 4.40 x 8.05 m zlokalizowanego na działce nr 1 i 2 w B. przy ul. [...] oraz zasądzenia od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej się kosztów postępowania. Zdaniem skarżącej stanowisko organu odwoławczego jako nie znajdujące uzasadnienia w okolicznościach faktycznych sprawy jak i w obowiązujących przepisach jest całkowicie bezpodstawne i sprzeczne z obowiązującymi przepisami regulującymi to zagadnienie. W szczególności nie można się zgodzić z organem rozpatrującym sprawę w II Instancji, że w świetle art. 37 Prawa Budowlanego z 1974 roku obiekt będący przedmiotem sporu nie podlega przymusowej rozbiórce. Zd. skarżącej za decyzją o przymusowej rozbiórce przemawia zarówno to, że przedmiotowy budynek został zbudowany bez stosownych zezwoleń oraz to że magazyn uciążliwych i szkodliwych dla zdrowia farb, lakierów i innych chemikalii znajduje się na terenach nie przeznaczonych do tego w planie przestrzennym jak i to, że powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia, a nadto powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych dla otoczenia, a w szczególności dla skarżącej . Zaznaczyła także, iż na terenie na którym zlokalizowany jest budynek, w planie zagospodarowania przestrzennego dopuszczono jedynie budownictwo mieszkaniowe i nieuciążliwej usługi, a nie budowę magazynu farb, lakierów i innych szkodliwych chemikaliów.

W żaden sposób, zd. skarżącej, nie znajduje też uzasadnienia twierdzenie organu II Instancji, że magazyn farb i lakierów wybudowany samowolnie w granicy działek w bezpośredniej bliskości domu skarżącej nie ma wpływu na otoczenie tj. na ochronę środowiska, warunki zdrowotne i użytkowe ; ponad wszelką wątpliwość należy stwierdzić , że magazyn farb, lakierów i innych środków chemicznych jak np. rozpuszczalniki, utwardzacze nie należy do obiektów obojętnych dla zdrowia i otaczającego go środowiska. Na tę okoliczność zarówno organ I Instancji jak i II Instancji nie przeprowadzili jakiegokolwiek postępowania. Nie dokonano również żadnych badań na okoliczność wytrzymałości konstrukcji magazynu, nośności fundamentów i ścian oraz stropu na którym składowany jest towar. W tym miejscu należy przypomnieć, że magazyn ten został pierwotnie zbudowany jako garaż i pod tym kątem budowano fundamenty, ściany i strop. W toku dotychczasowego postępowania nie sprawdzono też zabezpieczeń spornego budynku na okoliczność możliwości wycieku czy też pożaru składowanych tam substancji chemicznych.

Usytuowanie zbudowanego bez zezwolenia budynku powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi oraz niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Składowanie środków chemicznych / farb, lakierów i innych pochodnych/ w magazynie zbudowanym w granicy działek w bezpośrednim sąsiedztwie budynku mieszkalnego skarżącej na pewno nie może być uznane za obojętne dla zdrowia osób przebywających w pobliżu i narażonych na ich oddziaływanie. Dowodem na to jest między innymi leczenie się skarżącej w przychodni Laryngologicznej ze względu na uczulenie górnych dróg oddechowych. Dotyczy to również pozostałych domowników skarżącej. Kolejny zarzut sprowadzał się do tego, że organ I Instancji jak i organ II Instancji nie dokonali oceny wpływu wybudowanego bez stosownych zezwoleń budynku na otoczenie, a w szczególności na działkę skarżącej. Wybudowany w granicy działki piętrowy budynek magazynowi powoduje znaczną degradację działki skarżącej. Budynek ten w znacznym stopniu ogranicza dostęp światła, a nadto powoduje w okresie zimowych gromadzenia się śniegu i lodu, a w innych okresach wody opadowej na drodze dojazdowej do budynku mieszkalnego skarżącej. Uciążliwość ta jest tym bardziej istotna, że działka skarżącej jest mała, co dodatkowo potęguje uciążliwe oddziaływanie spornego budynku i powoduje niedopuszczalne pogorszenie się warunków użytkowych dla skarżącej. Utrudnieniem dla otoczenia, a w szczególności dla skarżącej są również samochody ciężarowe przywożące towar do hurtowni farb i lakierów, blokują one drogę dojazdową do posesji skarżącej, a wszelkie interwencje nie przynoszą jakichkolwiek skutków. Właściciele samowoli budowlanej nie robią nic aby ten problem rozwiązać. To również przemawia, zd. skarżącej, za tym że prowadzona przez właścicieli magazynu działalność jest uciążliwa dla otoczenia i jest sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego, który zakładał dla tego terenu budownictwo mieszkaniowe i dopuszczał nieuciążliwe funkcje usługowe. Organ I Instancji nie reagował również na opieszałość inwestora spornego budynku w przedmiocie doręczenia opinii technicznej budynku zbudowanego bez stosownych zezwoleń, a ponaglenie w tej sprawie sporządzone przez skarżącą potraktował jako nową sprawę. Nadto, zd. skarżącej w uzasadnieniu swej decyzji zarówno organ I Instancji jak i organ II Instancji są wyjątkowo niekonsekwentni, z jednej strony stwierdzają, że przedmiotową sprawę należy rozpatrzyć w świetle przepisów obowiązujących w dacie samowoli budowlanej tj. wg. przepisów Prawa Budowlanego z 1974 roku, a za chwilą stwierdzają, że w świetle orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 2001 roku brak jest podstaw do wydania decyzji o rozbiórce wybudowanego bez zezwolenia w granicy działki budynku. Dalszą niekonsekwencją organów rozpoznających sprawę jest stwierdzenie w zaskarżonej decyzji że " zgoda właściciela sąsiedniej działki na wybudowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej niż określonej w ust. 4 pkt. 2 § 12 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 1999 roku lecz nie mniejszej niż 1,5 m od granicy nie jest wymagana. Ujmując to zatem inaczej, zd. skarżącej, należy stwierdzić, że wybudowanie budynku w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy sąsiedniej działki wymaga zgody jej właściciela, a skoro tak to obiekt wybudowany w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy sąsiedniej działki bez zgody jej właściciela podlega decyzji o przymusowej rozbiórce.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art.134 ustawy/.

Skarga jest uzasadniona, ale z innych przyczyn niż zostały w niej wskazane.

Należy bowiem stwierdzić, że w sprawie zostały naruszone reguły wynikające z treści art. 7 kpa, art. 132 § 2 kpa oraz art.133 kpa.

Okoliczności przedmiotowej sprawy skutkujące uznaniem naruszenia powyżej wskazanych zasad są następujące:

Skarżąca wnioskiem z dnia 26 kwietnia 2000 r. domagała się zbadania zgodności zrealizowanego przez J. S. i J. S. obiektu magazynowego z przepisami prawa , a następnie w piśmie z dnia 11 maja 2001 r. domagała się nakazania rozbiórki obiektu magazynowego wybudowanego bez zezwolenia. W rozpoznaniu tego wniosku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wydał w dniu 5 czerwca 2001 r. znak: [...] decyzję, w której powołując się na treść art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust.1 , art. 51 ust.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.-prawo budowlane/t.j. z 2000 r. Dz.U. Nr 106 poz.1126 ze zm./ oraz art. 104 kpa nakazał J. S. i J. S. w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie wykonanie ściany oddzielenia pożarowego budynku od strony działek nr 3, 4 oraz 5 zlokalizowanych przy ul. [...] w B. i przebudowanie dachu budynku w taki sposób, aby jego spadek skierowany był na działkę inwestora w terminie do dnia 15 września 2001 r.

W ustawowym terminie H. R. wniosła odwołanie od tej decyzji, zarzucając, że przedmiotowa decyzja nie rozstrzyga o jej żądaniu zawartym w piśmie z dnia 11 maja 2001 r., w którym ostatecznie swój wniosek sprecyzowała.

Organ I instancji w trybie art. 132 § 2 kpa w dniu 29 czerwca 2001 r. znak : [...] wydał nową decyzję, którą zmienił decyzję z dnia 5 czerwca 2001 r/ znak [...] w ten sposób, że dotychczasową sentencję decyzji rozpoczynającą się od słów "nakazuje się" , a kończącą się słowami "w terminie do 15 września 2001 r." oznaczył jako pkt I oraz dodał pkt II, w którym odmówił nakazania inwestorom rozbiórki budynku magazynowego farb i lakierów zlokalizowanego na działkach nr 1 i 2 w B.

W wyniku uwzględnienia odwołania skarżącej H. R. organ II instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. znak: [...] na zasadzie art. 138 § 2 kpa uchylił decyzję z dnia 29 czerwca 2001 r. w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując w uzasadnieniu, że organ I instancji "nieprawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego poprzez błędną kwalifikację co do procedury załatwienia sprawy", a szczególnie naruszył zasadę z art. 132 kpa wobec braku podstaw do jego stosowania. Wskazał także na braki w materiale dowodowym sprawy, które winny został uzupełnione oraz na przepisy prawa materialnego, które winny mieć zastosowanie. Następnie organ I instancji wydał decyzję w dniu [...] lutego 2002 r. znak [...], przytoczoną na wstępie nin. uzasadnienia, a organ II instancji wydał decyzję w dniu 21 sierpnia 2002 r. znak: [...], będącą przedmiotem skargi.

Analiza przytoczonego wyżej przebiegu postępowania pozwala jednoznacznie stwierdzić, że w nin. sprawie w rozpoznaniu wniosku H. R. zostały wydane przez ten sam organ dwie decyzje : jedna z dnia 5 czerwca 2001 r., od której H. R. w terminie złożyła odwołanie, które nie zostało do chwili obecnej rozpoznane -wobec nie przedstawienia akt organowi II instancji-oraz druga tj. z dnia [...] lutego 2002 r. która była przedmiotem rozpoznania przez organ II instancji, który tę decyzję uchylił i orzekł co do istoty sprawy. Zd. Sądu, w składzie rozpoznającym nin. skargę, decyzja z dnia [...] grudnia 2001 r., którą uchylona została decyzja z dnia [...] czerwca 2001 r. i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania, jakkolwiek w jej uzasadnieniu zawarto wskazania co do merytorycznego załatwienia sprawy , winna być rozumiana jako decyzja uchylająca decyzję wydaną na zasadzie art. 132 § 2 kpa i przekazująca sprawę w tym zakresie tj w zakresie zastosowania art. 132§2 kpa do ponownego rozpoznania, skoro wydana już wcześniej została decyzja z dnia [...] czerwca 2001 r. , która merytorycznie rozstrzygnęła wniosek H. R. W tej sytuacji organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę w zakresie możliwości wydania decyzji w trybie art. 132 § 2 kpa wobec jednoznacznych wskazań zawartych w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2001 r. o braku podstaw wydania decyzji w trybie tego przepisu i wobec braku jakiejkolwiek zmiany okoliczności faktycznych, mogących skutkować uznaniem, że jednak zachodzą podstawy do zmiany decyzji z dnia [...] czerwca 2001 r. w trybie art. 132 § 2 kpa winien był stosownie do treści art. 133 kpa przedstawić akta sprawy wraz z odwołaniem H. R. od decyzji z dnia [...] czerwca 2001 r. organowi n instancji do rozpoznania.

Tymczasem organ I instancji w dniu [...] lutego 2002 r. wydał decyzję merytorycznie rozstrzygającą wniosek H. R., i jakkolwiek powołując podstawy jej wydania nie wskazał art. 132 § 2 kpa, to - wobec wydania wcześniej decyzji merytorycznie rozstrzygającej wniosek / z dnia 5 czerwca 2001 r./ od której złożono odwołanie - należy stwierdzić, że została ona wydana właśnie w trybie tego przepisu, choć przesłanki w nim określone nie zachodziły.

Mając na uwadze przytoczone okoliczności orzeczono jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ppsa, a o kosztach postępowania na zasadzie art. 200 cyt. ustawy.