Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 195/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 187, art. 194, art. 121 par. 1, art. 180, art. 181, art. 123 par. 1, art. 200 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 24a, art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.
article: par. 56, par. 82
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2016 r. sprawy ze skargi JB na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] . nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Po [...]

U Z A S A D N I E N I E

Wójt Gminy L. decyzją z [...] r. nr [...] na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust 1, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy z dnia [...] r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014. 849 z późn. zm.), dalej: "u.p.o.l." , art. 21 § 1, art. 21 § 5, art. 207 i art. 210 ustawy z [...]. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2012. 749 ze zm.), dalej: "O.p." ustalił J. B. ( dalej: "podatniczka", "skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie [...]zł, płatne w dwóch ratach: pierwsza do [...]. w kwocie: [...] zł, druga rata do [...]. w kwocie: [...] zł. Z decyzji wynika, że wysokość podatku została ustalona na podstawie informacji podatkowej, ewidencji gruntów ([...] nr geodezyjny [...]), przy zastosowaniu obowiązującej stawki na rok 2015 odnośnie budynków mieszkalnych zamieszkałych, gruntów przynależnych do zamieszkałych budynków i lokali mieszkalnych oraz terenów rekreacyjno-wypoczynkowych. Wójt [...] pismem z [...] r. wezwał podatnika do złożenia informacji w sprawie podatku na 2015 r. Zgodnie z art. 21 § 5 O.p. w przypadku gdy przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji. Jednocześnie wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w stosunku do podatnika w zakresie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. Pismami z [...] r., z [...].04. 2015 r. wystąpił do Starostwa Powiatowego w Z. o wskazanie na [...]. oraz [...]. powierzchni działki nr [...] położonej w [...] będącej własnością podatnika J. B.. Podstawę wymiaru podatku od nieruchomości stanowią bowiem dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ust.1 ustawy z [...]. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - Dz. U. 2015r., poz. 520). Odpowiadając Wydział Geodezji, Kartografii, [...] i Gospodarki Nieruchomościami przekazał informację z rejestru gruntów w której wskazano działkę [...] jako tereny zabudowy mieszkalnej o ogólnej powierzchni 0,1583 ha.

Podatniczka dnia [...]. odebrała pismo informujące o możliwości zapoznania się przed wydaniem decyzji z aktami sprawy dotyczącego wymiaru podatku od nieruchomości na 2015 r.

Wójt wydając decyzję uwzględnił znajdującą się w materiale dowodowym sprawy, złożoną [...] r. przez podatniczkę informację w sprawie podatku od nieruchomości na 2008 r., w której deklaruje powierzchnię budynku mieszkalnego 97 m2 oraz powierzchnię gruntów przynależnych do zamieszkałych budynków i lokali mieszkalnych na poziomie 1288 m2 . Zgodnie z tą deklaracją dokonał naliczenia podatku dla nieruchomości za 2015r., za budynek mieszkalny. Natomiast naliczenia podatku za grunty oparł na informacji uzyskanej z rejestru gruntów, to jest od powierzchni 1583 m2.

W odwołaniu podatniczka J. B. wniosła o uchylenie w całości decyzji nr Wójta Gminy L. z [...]. i wydanie decyzji merytorycznej, przywracającej na gruncie brakujących powierzchni nieruchomości zgodnie z księgami wieczystymi: K.w. [...], K.w. [...] i K.w. [...] oraz o zobowiązanie Starosty [...] w Z. do przedstawienia na okoliczność ustalenia rzeczywistej wielkości gruntu podatniczki, dokumentów z operatu geodezyjnego gruntów, kartotek i wykazów tego operatu, kopii dokumentów z adnotacją o ich zatwierdzeniu ostateczną decyzją administracyjną.

Decyzji powyższej zarzuciła naruszenie:

- art. 122, art. 187, art.194 O.p., poprzez jego niezastosowanie sprowadzające się do tego, że organ podatkowy nie podjął niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało tym, że w sprawie nie został zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy.

- nieprzedstawienie i brak odpowiedzi na pytanie zadane przez pełnomocnika T. B. zawarte w notatce służbowej z [...]. o powody wydania decyzji podatkowej za 2015r., mimo że podatnicy nie zostali wezwani do uzgodnienia dokumentów w gminie przed jej wydaniem, i bez dostarczenia ewidencji gruntów i budynków działek z umieszczoną adnotacja o ich zatwierdzeniu ostateczną decyzja zgodnie z § 47 ust. 3 i § 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03. 2001r., (Dz.U. z 2001r. Nr 38 poz.454),

- art. 123 § 1 i art.200 § 1 O.p., poprzez niewyznaczenie 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji,

- art. 10 § 1 i art.79 § 1 i 2 k.p.a., poprzez uniemożliwienie podatnikowi wzięcia czynnego udziału w postępowaniu podatkowym - w tym przede wszystkim w czynnościach uzgodnienia stanu faktycznego naszych nieruchomości, zgromadzonych dokumentów w sprawie które mają istotny wpływ na końcowy wynik sprawy, przed wydaniem decyzji podatkowej z 21.05. 2015r.,

- naruszenie art. 8 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie obowiązku umożliwienia podatnikowi możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, a naruszenie wynikające z przepisu skutkowało naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym, mającym istotny wpływ na wynik sprawy,

Uzasadniając odwołanie podatniczka wskazała, że według znajdującej się w aktach sprawy notatki służbowej z [...]. przeglądała akta w wyznaczonym od [...]. siedmiodniowy termin do zapoznania się z aktami sprawy, jednakże brak w aktach zwrotnych potwierdzeń odbioru przez nią zawiadomienia o wyznaczeniu tego terminu. Wójt celowo niedopełnił tego obowiązku przed wydaniem decyzji [...]. licząc na to, podatnik nie zauważy tego uchybienia. Okoliczność ta miała wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie istnieją podstawy do negowania odnośnych zapisów w rejestrach gruntów i budynków znajdujące się w Starostwie Powiatowym w Z.. W dalszym ciągu decyzja podatkowa jest wydana bez informacji, że względem zapisów w rejestrze opodatkowywanych gruntów Starosta [...] wydał ostateczną decyzję zatwierdzającą dane operatu opisowo-kartograficznego, stanowiącego obecnie dla Starosty podstawę do wydania decyzji. Brak na wypisach z rejestru gruntu tych adnotacji dowodzi, że rejestry gruntów zastosowane przy wydawaniu decyzji są przez Starostwo Powiatowe są niezatwierdzone, a tym samym niewiarygodne, a przede wszystkim te rejestry nie są z podatnikami uzgodnione. Wójt w decyzjach z [...]., identycznie jak w decyzjach z [...]., nie wspomniał, że podatnicy domagają się corocznie (od 12 lat) o zatwierdzenie decyzją danych z rejestru gruntów, potrzebnych do wydawania decyzji podatkowych za dany rok.

Reasumując skarżąca domaga się od Gminy L. zwrotu nielegalnie zabraną część zabudowanej działki nr [...] stanowiącej od [...]. własność rodziny [...] i przeprowadzić jej rozgraniczenie w obecności zainteresowanych stron ponieważ ustalenie powierzchni posiadanych przez podatników nieruchomości będzie podstawą do wymiaru podatku od nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] r. nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p., art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 6 ust. 7 u.p.o.l., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, uwzględniając znane stanowisko podatnika we wcześniejszych latach, Wójt wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku i wezwał podatnika do złożenia informacji w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2015. W odpowiedzi pełnomocnik podatnika T. B. wniósł o zawieszenie postępowania do czasu wydania decyzji zatwierdzającej ewidencję gruntów i budynków przez Starostwo Powiatowe w Z.. Podatnik obowiązku złożenia nowej informacji o nieruchomościach nie wykonał. Starostwo Powiatowe w Z. wezwane o podanie aktualnych danych co do powierzchni działki podatnika podało, że powierzchnia ta wynosi 1583 m2.

Wójt powiadomił podatniczkę o prawie do zapoznania się z materiałami postępowania, z czego skorzystała przez pełnomocnika - T. B. (notatka służbowa z [...] r.).

W rezultacie Wójt uwzględniając dane z ewidencji gruntów co do powierzchni nieruchomości oraz niekwestionowane i wynikające z ostatnio złożonej przez podatniczkę informacji z [...]. - dane o powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, wydał kwestionowaną decyzję.

W opinii organu odwołanie nie ma uzasadnienia, w tym zarzut niezapewnienia podatniczce czynnego udziału w postępowaniu.

Podatniczka w skardze wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...]. i wydanie decyzji merytorycznej przywracającej grunt do kw. nr [...]. kw. nr [...], kw. nr [...] o powierzchni brakującej w ewidencji J. B., podatniczce J. B. i T. B.; razem około 392m2 gruntu, z tego Wójt decyzją z 1992 r. zabrał bez wywłaszczenia 200m2 z zabudowanej działki nr [...].

Decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 122, art.187, art.194 O.p., poprzez nieudzielenie podatnikowi odpowiedzi na pytanie z [...]., dlaczego organ wydał decyzję podatkową za 2014r. mimo że podatniczka nie została wezwana do uzgodnienia dokumentów do gminy mimo, że o to w tym piśmie wnosił pełnomocnik.

- art. 123 § 1 i art. 200 §1 O.p., poprzez jego niezastosowanie tj. niewyznaczenia 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem zaskarżonej decyzji,

-art. 79 §1 i art. 2 k.p.a., poprzez uniemożliwienie podatnikowi wzięcia czynnego udziału w postępowaniu podatkowym, przede wszystkim w czynnościach uzgodnienia stanu faktycznego nieruchomości, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

- art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie wszechstronnego zbadania sprawy oraz zaniechanie obowiązku należytego i wyczerpującego informowania podatnika o okolicznościach faktycznych i prawnych , które miały wpływ na jego prawa i obowiązki będące przedmiotem postępowania.

Ponadto w skardze podatniczka wniosła, aby Kolegium, jako organ nadrzędny:

- wymusiło na Wójcie lub Staroście Powiatu dostarczenia sądowi i podatnikom ewidencji gruntów z adnotacją zgodną z § 47 ust. 3 i § 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia z [...]. Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa, ponieważ ani Starosta ani Wójt nie odpowiadają na podatnika notatki służbowe,

- przedstawiło sądowi i podatniczce zwrotne potwierdzenia doręczenia zawiadomienia o wyznaczeniu 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem powyższej decyzji organu odwoławczego.

W uzasadnieniu podatniczka stwierdziła, że zaskarżona decyzja z [...]. jest niezgodna z prawem, ponieważ nie odpowiada na postawione zarzuty podatniczki. Z powodu niezgodności wpisów stanów powierzchni w księgach wieczystych poszczególnych działek i wpisów w rejestrach gruntów nie można jednoznacznie ustalić dokąd sięga własność podatniczki oraz od jakiej powierzchni miała by płacić podatek. Organ podatkowy najpierw poprzez geodetę ustala każdemu podatnikowi granice dokąd sięga jego własność na podstawie protokołu uzgodnień granicznych, następnie przekazuje protokół graniczny do biura geodezji. Po sprawdzeniu i zatwierdzeniu go, geodezja przedstawia projekt do zatwierdzenia kolegium starostwa, a Starosta wydaje stosowną decyzje. Zatwierdzona decyzja przez Starostę jest doręczana zainteresowanym stronom, a jeżeli się nie odwołają w okresie 14 dni, Starosta dokonuje wpisu do rejestru gruntów. Dopiero na podstawie takiej decyzji Starosta może na wypisie z rejestru gruntów, który wysłał do Gminy, umieścić klauzulę, że rejestr jest założony zgodnie z art. z art.43 § 1-3, rozporządzenia z [...]. Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa. Wójt na podstawie tak sporządzonego rejestru gruntów wydaje decyzję podatkową.

Decyzja podatkowa z [...]., wydana na podstawie ewidencji gruntów (znajdującej się aktach sprawy ), która nie spełnia wymogu art. 43§ 1-3 rozporządzenia, nie ma cech legalności, jest sprzeczna prawem podatkowym. Wójt przez 12 lat, corocznie wydaje wobec podatnika decyzje, a ten nie znajduje zrozumienia w sądach, które powinny najpierw ustalić czy decyzje podatkowe wydane przez urzędy opierają się na zgodnych z ustawą dokumentach.

Pełnomocnik podatniczki T. B. sprawdzał modernizację w Starostwie Powiatowym w Z. od [...] do [...]. i nie znalazł żadnej adnotacji o zatwierdzeniu przez Starostę tej modernizacji. Twierdzenie, że modernizację sprawdził NSA, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. i że została obwieszczona w Gminie L. i Starostwie Z. oraz opublikowana w "dzienniku ustaw", nie przesądza, że jest zatwierdzona przez Starostę i że nie posiada podstawowej wady polegającej na tym, że nie była tworzona na terenie Gminy L. w obecności właścicieli poszczególnych nieruchomości. Dowodem w sprawie jest fakt, że w dokumentach modernizacji z 2009r. brak jest zwrotnych potwierdzeń odbioru podatniczki, a także T. B. i J. B., oraz mieszkańców [...], o stawienie się na gruncie w celu przeprowadzenia pomiarów geodezyjnych. Stanowi to dowód, że geodeci dokonali modernizacji bez udziału mieszkańców wsi L..

Reasumując pomiary geodezyjne na terenie Gminy L. zostały wykonane bez wiedzy właścicieli nieruchomości i z taką wadą modernizacja nie spełnia wymogu z art. 42 §1-2 i art. 43. § 1-2 rozporządzenia. Dlatego podatniczka wnosi , jak na wstępie skargi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 122, art.187, art.194 O.p., poprzez nieudzielenie podatniczce odpowiedzi na pytanie z [...]. o podstawy wydania decyzji podatkowej za 2014r. pomimo , że wbrew wnioskowi pełnomocnika, nie została wezwana przed wydaniem decyzji do gminy w celu uzgodnienia dokumentów. Całkowicie chybione są zarzuty naruszenia art. 79 § 1 k.p.a., oraz art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie należytego ustalenia stanu faktycznego i niezapewnienie podatniczce czynnego udziału w postępowaniu. W postępowaniu podatkowym nie znajdują zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego lecz przepisy obowiązującej od [...] r. ustawy z 29.08.1997r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.). Odpowiednikiem art. 7 K.p.a. w Ordynacji podatkowej jest art. 122, zgodnie z którym w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Z kolei odpowiednikiem art. 79 § 1 K.p.a. jest art. 189 O.p.

W opinii sądu w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości organy podatkowe nie naruszyły zasady zaufania wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. Przede wszystkim nie może być ona rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z prawem. Zasada ta musi być stosowana w postępowaniu podatkowym z uwzględnieniem zasady legalizmu czyli zasady, że organy działają na podstawie prawa i w granicach prawa (art. 120 O.p.). Wyważenie zasady legalizmu i zasady zaufania jest obowiązkiem organów podatkowych i warunkuje prowadzenie postępowania podatkowego zgodnie z prawem. O naruszeniu tego przepisu nie może stanowić wydanie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatniczkę, w sytuacji, gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną. Tym bardziej nie można mówić o naruszeniu zasady zaufania z tego powodu, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zakończone decyzją, która nie spełnia oczekiwań podatniczki.

Organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w sprawie wymierzenia podatku za 2015r. bez naruszenia procedury podatkowej. W szczególności, wbrew zarzutom skargi, nie naruszyły ustanowionej art. 122 O.p. zasady prawdy obiektywnej nakładającej na organy podatkowe obowiązek ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Jednak nie może to polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących, zjawisk i zdarzeń, a jedynie tych, które są przedmiotem postępowania dowodowego, które winno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego, czyli winno obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej (por. wyrok NSA z [...] r., sygn. akt I FSK [...], dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak właśnie w sprawie niniejszej postąpiły organy podatkowe.

Wójt zasadnie wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku. W toku tego postępowania, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, podjął niezbędne czynności procesowe. Przede wszystkim wezwał podatniczkę do złożenia informacji w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2015. Włączył także do materiału dowodowego informację z dnia [...] r. w sprawie podatku od nieruchomości na 2008 rok złożoną przez podatniczkę w której wskazała powierzchnię budynku mieszkalnego 97 m2 oraz powierzchnię gruntów przynależnych do zamieszkałych budynków i lokali mieszkalnych wielkości 1288 m2. Wykonując pisemne wezwanie organu podatkowego I instancji Starostwo Powiatowe - Wydział Geodezji, Kartografii, [...] i Gospodarki Nieruchomościami w Z. dostarczyło dowód w postaci aktualnej informacji z rejestru gruntów w której stanowiąca własność podatniczki działka [...] została opisana jako tereny zabudowy mieszkalnej o ogólnej powierzchni 0,1583 ha. Wójt włączył do materiału dowodowego sprawy odpis pisma z dnia [...]. skierowanego do Starostwa Powiatowego w Z. o dostarczenie decyzji potwierdzającej jego pismo z dnia [...]. nr [...] Załączył do materiału dowodowego otrzymane ze Starostwa Powiatowego pisma z dnia [...]. i [...]. wyjaśniające stan postępowania po wniesionych zarzutach podatniczki odnośnie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków po modernizacji operatu w 2009r. W opinii sądu organy podatkowe przeprowadziły wystarczające postępowanie dowodowe, w którym zebrały materiał dowodowy, istotny dla rozstrzygnięcia, obejmujący wypis z rejestru gruntów dotyczący działki [...], informację Starostwa Powiatowego z dnia [...]. [...] opisującą powierzchnię i sposób korzystania m. in z działki stanowiącej własność podatniczki oznaczonej nr [...]. W świetle powyższego nieuprawnione jest twierdzenie, że organy podatkowe obydwu instancji nie zgromadziły wystarczającego materiału dowodowego. Postępowanie dowodowe nie może być prowadzone w dalszym ciągu, bez końca. Organy podatkowe prowadząc postępowanie podatkowe mogą korzystać ze środków dowodowych przewidzianych w art. 180 ( wszystkich, o ile nie są sprzeczne z prawem) i art. 181 O.p. ( np. w postaci deklaracji, informacji ).

Ponadto sądowi z urzędu znany jest prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt II SA/Po 765/12 oddalający skargę podatniczki na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do danych zawartych w operacie opisowo-kartograficznym po przeprowadzonej w 2009r. modernizacji w obrębie L., gminie L., powiat [...], dotyczących działki [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z [...]. oddalił skargę kasacyjną ten wyrok wniesioną skutecznie tylko przez podatniczkę. Sąd wziął pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt II SA/Po 765/12 w celu poszerzenia kontekstu faktyczno-prawnego w którym zapadła decyzja wymiarowa w podatku za 2015r.

Sąd ten w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku podkreślił, że tryb modernizacji ewidencji gruntów i budynków określa art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, bez odesłań do przepisów k.p.a. Kwestię modernizacji ewidencji dodatkowo reguluje § 55 i dalsze rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03. 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z § 56 rozporządzenia działania modernizacyjne, o których mowa w § 55 pkt 1 i 2, wykonuje się w sposób ciągły, w ramach bieżącej aktualizacji operatu ewidencyjnego na zasadach i w trybie, o których mowa w § 45-49 (pkt 1) lub kompleksowo, na zasadach i w trybie określonych przepisami rozdziału 2, z zastrzeżeniem § 82 (pkt 2), przy czym w myśl § 58 do działań modernizacyjnych mających na celu wyłącznie unowocześnienie techniki prowadzenia ewidencji i poprawę systemu organizacji jej prowadzenia nie mają zastosowania przepisy, o których mowa w § 56, oraz przepisy § 8 rozporządzenia. Zgodnie z § 82 przy wykonywaniu kompleksowej modernizacji ewidencji, założonej przed wejściem w życie rozporządzenia, do sporządzenia numerycznego opisu granic działek ewidencyjnych wykorzystuje się istniejące materiały i dane państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nawet jeżeli nie spełniają one wymagań obowiązujących standardów technicznych (ust. 1), zaś ustalenia granic i pomiaru punktów załamania linii granicznych działek ewidencyjnych dokonuje się w trakcie kompleksowej modernizacji ewidencji, jeżeli brak jest danych określających przebieg granic działek ewidencyjnych, na podstawie istniejących materiałów, uzupełnionych pomiarem ograniczonej liczby punktów granicznych zidentyfikowanych w terenie i na mapie, nie można określić położenia tych punktów z dokładnością większą niż 3,0 m względem najbliższych elementów szczegółowej poziomej osnowy geodezyjnej - w obrębach wiejskich, 0,60 m względem najbliższych elementów szczegółowej poziomej osnowy geodezyjnej - w obrębach miejskich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że świetle powyższych przepisów dopiero w następstwie złożenia przez osobę, której interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym zarzutów do tych danych wszczynane jest postępowanie administracyjne w sprawie indywidualnej, w którym zastosowanie znajdują przepisy k.p.a. i które kończy się wydaniem decyzji administracyjnej o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów. W szczególności brak jakiejkolwiek przepisu nakazującego indywidualne informowanie właścicieli działek o rozpoczęciu modernizacji ewidencji gruntów i budynków oraz o przeprowadzanych w toku tej modernizacji czynnościach i treści projektu operatu. Ustawa przewiduje w tym zakresie formę podania do publicznej wiadomości, a nie formę indywidualnych powiadomień. Sąd podkreślił, że postępowanie modernizacyjne nie służy rozstrzyganiu o prawie własności gruntu, ani sporów granicznych. Stąd bezzasadne są zarzuty braku przeprowadzenia w postępowaniu modernizacyjnym czynności związanych z ustaleniem granic działek na gruncie oraz ponownych pomiarów granic działek w terenie.

Sąd ( skład orzekający w niniejszej sprawie ) w tym kontekście stwierdza , że obecnie podatniczka bezpodstawnie domaga się, jak to w skardze określiła, wymuszenia na Wójcie lub Staroście Powiatu dostarczenia sądowi i podatnikom ewidencji gruntów " z adnotacją zgodną z § 47 ust. 3 i § 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia z 29.03.2001r. Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa" w sprawie ewidencji gruntów budynków. W świetle oceny sądów administracyjnych obydwu instancji decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do danych zawartych w operacie opisowo-kartograficznym po przeprowadzonej w 2009r. modernizacji w obrębie L., gminie L., powiat [...], dotyczących działki [...], okazała się prawidłowa.

Brak zdaniem sądu podstaw do uznania za zasadny zarzut naruszenia art. 123 § 1 i art. 200 §1 O.p., poprzez jego niezastosowanie tj. niewyznaczenia 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Podatniczka [...]. otrzymała od Wójta pismo z [...]. informujące o wyznaczeniu 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się że przed wydaniem decyzji w sprawie zebranego materiału dowodowego. Podatniczka uczyniła to działając poprzez pełnomocnika T. B., który, jak wynika z notatki służbowej z [...]. podpisanej przez tegoż pełnomocnika, zawnioskował o ponowne wystąpienie do Starostwa Powiatowego w Z. o dostarczenie dokumentów, dotyczących zmian po modernizacji w ewidencji gruntów i budynków, a zwłaszcza decyzji ostatecznej zatwierdzającej te zmiany, zgodnie z § 47 ust. 3 i § 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia z [...]. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W aktach administracyjnych, po powyższej notatce, zmieszczone zostały dowody w postaci kopii pism z 2012r. wymienianych pomiędzy Wójtem i Starostwem Powiatowym , wskazujące na prowadzone ówcześnie przez Wójta czynności ustalające, w kwestii podniesionej po raz kolejny w notatce służbowej z [...]. Niewyznaczenie w tym przypadku ponownie terminu do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji w sprawie tego materiału dowodowego nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy. W niniejszej sytuacji realizacji obowiązku wyznaczenia tego terminu nie można ujmować jako wartości bezwzględnej. Zasady tej nie można również rozumieć w sposób, który będzie paraliżował działalność organów administracji publicznej ( por. wyrok NSA z 18.11.2005 r. , I FSK 284/05). Podobnie ma się rzecz z niewyznaczeniem podatniczce przez organ odwoławczy, który żadnego postępowania dowodowego nie przeprowadzał, terminu do wypowiedzenia się sprawie zebranego materiału dowodowego. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 O.p. jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, tylko wtedy, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. NSA w uchwale siedmiu sędziów z 25.4.2005 r. FPS 6/04).

W opinii sądu organy podatkowe rozważyły całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ocena dowodów, jakiej dokonały w tej sprawie nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów. Sąd nie dopatrzył się naruszenia reguł oceny dowodów z art. 191 O.p. Z zasady tej wynika, że organ celny, przy ustalaniu stanu faktycznego, nie jest ograniczony regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów; organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. W szczególności zasadnie organy podatkowe przyjęły, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne organ podatkowy jest związany zapisami wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków.

Sąd w ramach sądowej kontroli zaskarżonej decyzji stan faktyczny ustalony przez organy przyjął za własną faktyczną podstawę rozstrzygnięcia, i na tym stanie faktycznym oparł wyrok.

Stan faktyczny sprowadza się do tego, że podatniczka na [...] r. pozostawała właścicielką podlegającej opodatkowaniu nieruchomości: działki nr [...] o powierzchni 0.1583 ha w skład której wchodzi użytek gruntowy: tereny zabudowy mieszkalnej –B, a także budynek o powierzchni mieszkalnej 95 m2.

W tym stanie faktycznym Wójt , będąc związany zapisami wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, zasadnie naliczył i ustalił podatniczce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2015r., przy uwzględnieniu deklaracji z [...] r. odnośnie budynku mieszkalnego. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie postępowania kwestionującego zapisy ewidencji nie jest możliwe, gdyż w postępowaniu wymiarowym organ podatkowy nie ma podstaw prawnych do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

Reasumując wobec wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych na podstawie materiału dowodowego należycie ocenionego, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Ponadto sąd wyjaśnia, że nie ma obowiązku odnoszenia się do każdego z argumentów , mających - w ocenie podatniczki świadczyć o zasadności danego zarzutu, gdyż z całokształtu wywodów sądu wynika, dlaczego, w ocenie sądu , nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa (por.: wyrok NSA z 17.03.2015 r., sygn. akt II GSK 271/14, z 30.04.2014r.II FSK 1268/12 , publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tych powodów sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.