Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1021/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1e pkt 1, art 22 ust.1, art. 22c, art. 22g ust. 1 pkt 1 , art. 22 ust. 17, art. 22o,
journal: Dz.U. 2016 poz 2032
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA - (del.) Małgorzata Bejgerowska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 października 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 389/20 w sprawie ze skargi C. K. na decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia 26 lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 r. 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2. zasądza od C. K. na rzecz Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w K. kwotę 4800 (słownie: cztery tysiące osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 3. prostuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 października 2020 r., o sygn. akt I SA/Kr 389/20 w ten sposób, że w komparycji orzeczenia w miejsce nazwiska: "K." wpisuje nazwisko: "K.".


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 października 2020 r., o sygn. akt I SA/Kr 389/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze. zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), uwzględnił skargę C. K. (dalej jako: "strona", "podatnik" lub "skarżący") i uchylił decyzję z dnia 26 lutego 2020 r., nr [...], Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w K. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję wydaną w I instancji. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz innych orzeczeń sądów administracyjnych powołanych poniżej, dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

1.1. Sąd pierwszej instancji przedstawiając stan faktyczny wskazał, że zdaniem Naczelnika Urzędu Celno - Skarbowego w K. skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodu o 570 897,49 zł i w konsekwencji nie wykazał uzyskanego dochodu z kapitałów pieniężnych oraz należnego podatku dochodowego. Ustalono, że C. K. i H. B. w dniu 7 lutego 2017 r. zawarli w formie aktu notarialnego spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością pod nazwą K. Sp. z o.o., w której podatnik objął 1.248 udziałów o wartości 1.000 zł każdy, tj. o łącznej wartości 1 248 000 zł, pokrywając je aportem w postaci prawa własności nieruchomości położonej w R., oznaczonej jako działka [...] o powierzchni 2.500 m², zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, a H. B. objął 1 udział o wartości 1.000 zł, pokrywając go gotówką. Własność nieruchomości została przeniesiona na rzecz K. Sp. z o.o. w organizacji. Podstawą ustalenia wartości nieruchomości wniesionej do spółki była wycena dokonana na dzień 23 stycznia 2017 r. przez rzeczoznawcę majątkowego, z której wynika, że wartość rynkowa nieruchomości wynosiła 1 248 000 zł, w tym wartość rynkowa gruntu w granicach działki [...], traktowanej jako grunt niezabudowany - 628 000 zł. Strona wyjaśniła, że w 1994 r., posiadała ½ prawa wieczystego użytkowania działki i ponosiła opłaty za wieczyste użytkowanie oraz podejmowała działania infrastrukturalne związane z uzbrojeniem działki oraz zagospodarowaniem działki poprzez nasadzenie krzewów i drzew. W 1996 r. zawarto umowę nieodpłatnego zniesienia współużytkowania wieczystego, a w latach 1996-2004 na działce nr [...] został wybudowany, metodą gospodarczą, budynek mieszkalny jednorodzinny. Podatnik dysponuje także wyceną powyższej nieruchomości z 2012 r., zgodnie z którą wartość rynkowa tej nieruchomości wynosi 1 516 000 zł, w tym wartość gruntu 591 000 zł. Z kolei z opinii biegłego sądowego z zakresu budownictwa miejskiego z dnia 29 lipca 2016 r. wynika, że wysokość nakładów poniesionych na budowę domu jednorodzinnego wynosiła 748 979 zł.

Naczelnik Urzędu Celno - Skarbowego w K., na podstawie art. 30b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. - dalej w skrócie: "u.p.d.o.f."), ustalił stronie kwotę dochodu z tytułu objęcia udziałów za wkład niepieniężny w postaci innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część - przyjmując wysokość przychodu w kwocie 1 248 000 zł oraz kosztów jego uzyskania w kwocie 945 102,51 zł i w konsekwencji wyliczył podstawę opodatkowania (dochód) z tytułu objęcia udziałów w zamian za wkład niepieniężny w kwocie 302 897 zł i określił należny podatek dochodowy w wysokości 57 550 zł. Po ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 r. została określona w kwocie 55 458 zł od dochodów osiągniętych z kapitałów pieniężnych. Jako podstawę ustalenia kosztu uzyskania przychodu powołano art. 22 ust. 1e pkt 1 i art. 22g ust. 8 u.p.d.o.f., przyjmując, że wartość początkowa prawa własności gruntu powinna zostać ustalona w oparciu o art. 22g ust. 3 u.p.d.o.f. z uwzględnieniem ceny nabycia prawa wieczystego użytkowania tego gruntu oraz opłaty przekształceniowej (w wysokości 1.402,50 zł). Odrzucono w tej sytuacji stanowisko strony, że wartość gruntu powinna zostać ustalona w jej wartości rynkowej (czyli 591 000 zł), wynikającej z operatu szacunkowego z 2012 r. Zdaniem organu podatkowego grunt był kompletny i zdatny do użytku w momencie jego nabycia i nie wymagał nakładów na przystosowanie go do używania, co wynika z odrębności gruntów i posadowionych na nich budynków jako środków trwałych. Natomiast co do wartości początkowej domu jednorodzinnego, wybudowanego na tym gruncie, uwzględniono wycenę z operatu szacunkowego z 2012 r., na podstawie art. 22g ust. 9 u.p.d.o.f. Organ przyjął, że wydatki na uzbrojenie działki [...] i jej zagospodarowanie zostały ujęte w wycenie domu mieszkalnego i są bezpośrednio związane ze środkiem trwałym, czyli budynkiem jednorodzinnym i wpływają na jego wartość początkową.

1.2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w opisanym na wstępie wyroku uchylając decyzje organ w obu instancjach, podzielił stanowisko skarżącego, że koszt uzyskania przychodu z tytułu objęcia udziałów w zamian za wkład w postaci powyższej nieruchomości winien uwzględniać wydatki poniesione na ulepszenie środka trwałego (nakłady). Podkreślono, że nieruchomości będące przedmiotem wkładu są środkami trwałymi, które były ujęte w ewidencji środków trwałych podatnika (odrębnie jako grunt - działka [...] i odrębnie budynek mieszkalny). Dokonując wykładni art. 22g ust. 8 u.p.d.o.f., WSA podzielił zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji wykładnię tego przepisu, że nie ma on zastosowania w sytuacji, gdy znana jest cena nabycia środka trwałego. Wycena wartości początkowej może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu, o których mowa w art. 22n u.p.d.o.f. WSA za dopuszczalne uznał odwołanie się przez organy podatkowe do decyzji z 1998 r. o odpłatnym przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności spornego gruntu. W konsekwencji zaakceptowano, że ustalając wartość początkową gruntu organ podatkowy prawidłowo wziął pod uwagę cenę nabycia prawa do jego wieczystego użytkowania oraz koszty poniesione w związku z przekształceniem tego prawa w prawo własności. Mimo powyższego Sąd pierwszej instancji uznał, że wartość początkowa przedmiotu wkładu powinna być zaktualizowana. WSA powołując się na art. 22g ust. 1 pkt 1 u.p.d.p.f. wskazał, że zamysłem ustawodawcy przy określaniu wartości początkowej środka trwałego była jego aktualna wartość bądź zbliżona do realnej wartości. Zwrócono uwagę na istnieje szeregu wydatków, które mogą być związane wyłącznie z gruntem, które podwyższają jego realną wartość, np. gdy działka jest uzbrojona, ogrodzona, posiada stosowną infrastrukturę w postaci dróg czy też została obsadzona drogimi sadzonkami. Zdaniem WSA organ podatkowy winien uwzględnić ponoszone nakłady związane z gruntem, które podnosiły jego wartość.

2. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego organ skarżący kasacyjnie, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył powyższy wyrok w całości. Na zasadzie art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. sformułowano zarzuty:

1) naruszenia przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c), art. 134 § 1, art. 135 oraz art. 151 P.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie przez WSA decyzji obu instancji, chociaż rozstrzygnięcia organu nie były dotknięte żadną z wad wskazanych przez Sąd pierwszej instancji i przy braku naruszenia prawa materialnego i naruszeń przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, skarga zostałaby oddalona na podstawie art. 151 P.p.s.a.;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 141 § 4 i art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez błędną ocenę stanu faktycznego polegającą na uznaniu, wbrew treści decyzji i zgromadzonym dowodom, że organ przyjął, iż ponoszone nakłady na grunt są nakładami w całości podnoszącymi wartość budynku i zaniechał przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym względzie, podczas gdy stwierdzenie to opisuje konkretną sytuację stanu faktycznego, a nie stanowi zasady ogólnej, a ponadto organ przeprowadził postępowanie dowodowe w tym zakresie. W przypadku nienaruszenia wskazanych przepisów, Sąd pierwszej instancji musiałby skargę oddalić, stosując art. 151 P.p.s.a.;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 141 § 4 i art. 153 P.p.s.a. w stopniu wpływającym na rozstrzygnięcie poprzez oparcie wyroku wyłącznie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., formułując jednocześnie wskazanie co do dalszego postępowania w postaci przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego i wytykając organowi, że pominął zarzuty skarżącego, iż na działkę były podnoszone nakłady związane z gruntem, które podnosiły jego wartość. Powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w przypadku, gdyby WSA nie naruszył przepisu art. 141 § 4 i art. 153 P.p.s.a. uzasadnienie orzeczenia byłoby prawidłowe i jasne, skarga zostałaby oddalona, na podstawie art. 151 P.p.s.a., a zalecenia co do ponownego rozpoznania sprawy byłyby zbędne;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

- art. 22 ust. 1e pkt 1 w zw. z art. 22 ust. 1, art. 22c, art. 22g ust. 1 pkt 1 i ust. 17 oraz art. 22o u.p.d.o.f. poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez WSA, iż zamysłem ustawodawcy przy określaniu wartości początkowej środka trwałego, w przypadku art. 22 ust. 1e pkt 1, była jego aktualna wartość bądź zbliżona do realnej wartości, podczas gdy prawidłowe i literalne rozumienie tego przepisu wyklucza wszelkie interpretacje rozszerzające i w żaden sposób nie dozwala na uwzględnienie nakładów poczynionych na grunt po dniu jego nabycia.

W oparciu o powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o:

- sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku Sądu pierwszej instancji w brzmieniu nazwiska skarżącego z "K." na "K.",

- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi,

- ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania,

- zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Ponadto skarżący kasacyjnie organ wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym (art. 182 § 2 P.p.s.a.).

3. Strona w odpowiedzi na skargę kasacyjną organu wniosła o orzeczenie skutecznie chroniące jej prawa oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący wniósł o niewyznaczanie rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

4. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu uwzględniając jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały wymienione w § 2 tego przepisu. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, zatem do rozpoznania pozostawały zarzuty skargi kasacyjnej, które oparte zostały na podstawach kasacyjnych z art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. – odpowiednio: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

4.1. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy kosztów uzyskania przychodu uzyskanego przez stronę z kapitałów pieniężnych w przypadku objęcia udziałów w zamian za wkład niepieniężny w postaci innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, w niniejszej sprawie chodzi o wkład w postaci nieruchomości.

Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. jednym ze źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu są kapitały pieniężne i prawa majątkowe (...). Przepisy u.p.d.o.f. regulują zasady ustalania dochodu z tego tytułu określając, co należy uznawać za przychód z tego źródła, jak określać dochód oraz jakiego rodzaju wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. W myśl art. 17 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f., za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się wartość wkładu określoną w statucie lub umowie spółki, a w razie ich braku wartość wkładu określoną w innym dokumencie o podobnym charakterze - w przypadku wniesienia do spółki albo do spółdzielni wkładu niepieniężnego; jeżeli jednak wartość ta jest niższa od wartości rynkowej tego wkładu albo wartość wkładu nie została określona w statucie, umowie albo innym dokumencie o podobnym charakterze, za przychód uważa się wartość rynkową takiego wkładu określoną na dzień przeniesienia własności przedmiotu wkładu niepieniężnego; przepis art. 19 ust. 3 stosuje się odpowiednio. Dochodem z tytułu objęcia udziałów za wkład niepieniężny jest, stosownie do treści art. 30b ust. 2 pkt 5 u.p.d.o.f., osiągnięta w roku podatkowym różnica pomiędzy przychodem określonym zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f., a kosztami uzyskania przychodów określonymi na podstawie art. 22 ust. 1e tej ustawy. Koszty uzyskania przychodu, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f., ustala się w wysokości wartości początkowej przedmiotu wkładu, zaktualizowanej zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszonej o sumę dokonanych przed wniesieniem tego wkładu odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, jeżeli przedmiotem wkładu niepieniężnego są środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne (art. 22 ust. 1e pkt 1 u.p.d.o.f.).

Z akt sprawy wynika, że w ewidencji środków trwałych skarżący ujął oddzielnie grunt i oddzielenie budynek, podając ich wartość na podstawie wyceny z 2012 r. (przy czym wartość gruntu - 591 000 zł). Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma sposób rozumienia pojęcia wartości początkowej i przyjętej podstawy prawnej ustalenia tej wartości. Analizując przepisy dające podstawę do rozstrzygnięcia tej kwestii WSA w Krakowie powołał art. 22g u.p.d.o.f., który w ust. 1 stanowi (w zakresie mającym zastosowanie w sprawie), że za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie nabycia w drodze kupna - cenę ich nabycia. Tym samym Sąd pierwszej instancji zaakceptował, że ustalając wartość początkową gruntu organ podatkowy prawidłowo wziął pod uwagę cenę nabycia prawa do jego wieczystego użytkowania oraz koszty poniesione w związku z przekształceniem tego prawa w prawo własności. Jednocześnie WSA przytoczył treść art. 22g ust. 8 u.p.d.o.f., w którym ustawodawca dopuszcza możliwość ustalenia wartości początkowej środków trwałych na podstawie wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia, jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu, o których mowa art. 22n u.p.d.o.f.

Sąd pierwszej instancji powołując się na treść regulacji zawartej w art. 22 ust. 1 pkt 1 u.p.d.p.f wskazał, że zamysłem ustawodawcy przy określaniu wartości początkowej środka trwałego była jego aktualna wartość bądź zbliżona do realnej wartości i nie podzielił stanowiska organu, że ulepszenia związane z inwestycją na gruncie, związane bezpośrednio z tym gruntem, nie powodują ulepszenia środka trwałego, o którym mowa w art. 22g ust. 17 u.p.d.o.f. WSA nie odniósł się jednak do pełnej treści tego ostatniego przepisu, który precyzyjnie określa w wyniku czego ma nastąpić owo ulepszenie, czyli w wyniku: przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji. Z akt sprawy nie wynika, czy strona podjęła którekolwiek z tych działań wobec gruntu jako środka trwałego i co istotniejsze w zaskarżonym wyroku nie wskazano, na jakiej podstawie prawnej organ miałby uwzględnić ewentualne nakłady na ulepszenia gruntu (na drogi, place czy nasadzenia). W tej sytuacji trafnie skarżący kasacyjnie organ podniósł, że przepis art. 22g ust. 17 u.p.d.o.f. nie może stanowić podstawy do uznania nakładów poniesionych na grunt.

Rację ma Sąd pierwszej instancji, że grunt jako środek trwały nie podlega amortyzacji, o czym stanowi art. 22c u.p.d.o.f. Wskazując możliwość poniesienia przez podatnika określonych wydatków na grunt, WSA dopuścił możliwość podwyższenia jego realnej wartości. Nie kwestionując prawa podatnika do ponoszenia nakładów na grunt, zauważyć należy, że w zaskarżonym wyroku nie wskazano jednak podstawy prawnej do uwzględnienia przez organ w niniejszym postępowaniu takich wydatków po stronie kosztów uzyskania przychodów. Nie powołano żadnego przepisu u.p.d.o.f., który przewidywałby takie rozwiązanie, stąd uprawnione są wątpliwości autora skargi kasacyjnej dotyczące przeprowadzenia w tym zakresie stosownego postępowania wyjaśniającego. Z uwagi na powyższe za zasadne uznano zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materilanego poprzez błędne dopuszczenie do uwzględnienia nakładów poczynionych na grunt po dniu jego nabycia.

4.2. Sąd pierwszej instancji przytoczył w zaskarżonym wyroku treść art. 22g ust. 8 u.p.d.o.f., kładąc nacisk na okoliczność, że nieruchomości stanowiące środki trwałe zostały nabyte przed dniem wprowadzenia ich do ewidencji oraz, że powyższy przepis nie ma zastosowania w sytuacji, gdy znana jest cena nabycia środka trwałego. Kwestia zastosowania powyższego uregulowania pozostawała jednak poza oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego, który rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, będąc związany zakresem kontroli instancyjnej, także w uwagi na brak skargi kasacyjnej strony.

4.3. Za nieuzasadnione Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w szczególności art. 133, art. 134 § 1, art. 135, art. 151, art. 153 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Ostatni z powołanych przepisów określa formalne warunki, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku sądowego i Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził uchybień, które byłyby istotne. Sąd pierwszej instancji w sposób wyczerpujący i niepodważalny w pisemnych motywach orzeczenia wyjaśnił dlaczego uchylił zaskarżone decyzje, przytaczając, o czym była mowa powyżej, dane obrazujące stan faktyczny rozpoznanej sprawy i adekwatne do niego przepisy prawa, nawet jeśli dokonał ich niewłaściwej wykładni. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku potwierdza, że zostało ono sporządzone zgodnie z wymogami formalnymi zawartymi w art. 141 § 4 P.p.s.a. Wbrew zarzutom strony skarżącej w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia odniesiono się do zarzutów skargi, opierając się na aktach sprawy i nie będąc związany zarzutami skargi. WSA odniósł się także do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2011 r., o sygn. akt II FSK 1907/09) i skoro stwierdził, że kwestionowane orzeczenie narusza prawo, to miał podstawy, działając w oparciu o treść art. 145 § 1 plt 1 lit. a) P.p.s.a., uchylić zaskarżone decyzje. To zaś, że w skardze kasacyjnej nie zgodzono się z tak wyrażoną oceną, nie mogło być skuteczną podstawą do uznania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., o sygn. akt II FPS 8/09).

4.4. Naczelny Sąd Administracyjny za uprawniony uznał wniosek skarżącego kasacyjnie organu w przedmiocie sprostowania zaskarżonego wyroku i dokonał tego w ten sposób, że w komparycji orzeczenia w miejsce wadliwego nazwiska strony wpisane zostało prawidłowe jego brzmienie.

4.5. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, po uprzednim rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, w trybie art. 182 § 2 P.p.s.a., uznał zarzuty skargi kasacyjnej za zasadne, co skutkowało uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Krakowie, stosownie do art. 185 § 1 P.p.s.a.

W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego, obejmujących uiszczony wpis od skargi kasacyjnej i wynagrodzenie dla pełnomocnika organu, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).

M. Bejgerowska B. Cieloch J. Płusa