Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 397/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1 i par. 2, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 18 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2013 r. dotyczącego wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Z. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę z dnia 4 czerwca 2013 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2013 r., dotyczącego wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga Z. W. podlega odrzuceniu.

W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5 tego przepisu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał środków zaskarżenia, jakie przysługiwały mu w administracyjnym toku instancji. Zgodnie bowiem art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (§ 2).

Środkiem zaskarżenia, który przysługuje stronie w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 lub w razie przewlekłego prowadzenie postępowania, jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 k.p.a.).

Z treści art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. wynika jednoznacznie, że wyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia musi poprzedzać wniesienie skargi do sądu administracyjnego, aby skarga taka była dopuszczalna. Nadto na gruncie spraw ze skarg na bezczynność organów administracji przyjmuje się, że bez względu na formę czynności, jaką podejmie organ właściwy do rozpoznania środka zaskarżenia przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., środek ten można uznać za skuteczny w postępowaniu sądowym w przedmiocie bezczynności dopiero po upływie miesiąca od jego złożenia (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 28 października 2004 r., II SAB/Bk 16/04, ONSAiWSA 2005/6/114 oraz postanowienia NSA: z dnia 30 października 2001 r., sygn. akt II SAB 140/01, Lex Nr 157971 i z dnia 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SAB/Gd 8/97, Lex Nr 33599). Zachowanie tego terminu, znajdującego umocowanie w art. 35 § 3 k.p.a., jest bowiem konieczne, by w sposób rzeczywisty umożliwić właściwemu organowi rozpatrzenie wniesionego środka.

Tymczasem w przedmiotowej sprawie Z. W. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w tym samym piśmie z dnia 4 czerwca 2013 r., w którym zawarł skargę do Sądu na bezczynność tego organu. Równoczesne wniesienie środka zaskarżania, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. i skargi do sądu administracyjnego uniemożliwiło organowi rozpatrzenie tego środka, wobec czego uznać należy, że skarżący przed wniesieniem skargi w istocie nie wyczerpał środków zaskarżenia, jakie przysługiwały mu w administracyjnym toku instancji.

W tej sytuacji skarga Z. W., jako przedwczesna, nie może być rozpoznana merytorycznie, lecz podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.