Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 490/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2007-10-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Ustanowiono radcę prawnego

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 23 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. i M. W. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie sposobu użytkowania obiektu budowlanego na skutek wniosku skarżącej A. W. z dnia 6 października 2007 r. o przyznanie prawa pomocy postanawia 1. zwolnić skarżącą od kosztów sądowych 2. ustanowić skarżącej radcę prawnego


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. W. i M. W., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w opolu, jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], Nr [...], utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o umorzeniu postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku po byłej stacji diagnostycznej pojazdów samochodowych wraz z warsztatem naprawczym na działce nr A, przy ul. [...] w G.

Pismem z dnia 28 września 2007 r., Sąd wezwał skarżących do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie zakreślonym przez Sąd do uiszczenia wpisu, skarżąca A. W. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Uzasadniając swoje żądanie skarżąca wskazała na wysoki stopień trudności toczącej się sprawy sądowej, a także wskazała na swoja złą sytuację materialną. Skarżąca podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z mężem i studiującą córką; jedynymi źródłami ich utrzymania jest emerytura skarżącej w wysokości 2.114 zł oraz renta inwalidzka męża – w wysokości 460 zł. Mąż skarżącej jest inwalidą słuchu, natomiast skarżąca od lipca 2005 r., po nieudanej operacji neurologicznej kręgosłupa, jest kaleką i nie może się samodzielnie poruszać. Skarżąca wymaga stałej opieki osób trzecich. Ponadto, koszty leków, wizyt u specjalistów, zabiegów rehabilitacyjnych wymagają znacznych nakładów finansowych. Skarżąca oświadczyła także, że jej córka, która jest studentką stomatologii PAM w Szczecinie, jest na utrzymaniu małżonków. Z powyższych względów członkowie rodziny skarżącej, zmuszeni są do korzystania z pomocy materialnej syna. W części formularza wniosku, odnoszącej się do posiadanego majątku, A. W. podała, że posiada mieszkanie o pow. 112,5 m² oraz garaż o pow. 16 m². W "Innych danych, które składający oświadczenie uważa za istotne" skarżąca wskazała na stałe opłaty miesięczne, jakie ponosi jej rodzina, a to rata kredytu mieszkaniowego – 407 zł; opłata za akademik – 300 zł; utrzymanie mieszkania (media) – ok. 600 zł. Do akt sprawy skarżąca dołączyła kserokopię orzeczenia o stopniu jej niepełnosprawności, datowanego na dzień 16 lutego 2007 r.; kserokopie legitymacji emeryta - rencisty skarżącej oraz jej męża; kserokopie rocznych obliczeń podatku przez organ rentowy za 2006 r. skarżącej oraz jej męża; kserokopię zaświadczenia o pobieraniu nauki przez córkę skarżącej.

Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części w skrócie: "P.p.s.a.", zważono co następuje:

Wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie.

W świetle art. 245 § 2 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego. Ustanowienie pełnomocnika z urzędu stanowi uprawnienie strony do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu reprezentantowi, bez ponoszenia przez nią wynagrodzenia i wydatków adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 2 P.p.s.a.).

Przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, a zatem takim o jaki wniosła skarżąca, zostały określone w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W świetle cytowanego przepisu, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w tym zakresie następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Referendarz sądowy, po dokonaniu wszechstronnej analizy sytuacji A. W. przedstawionej we wniosku, z uwzględnieniem jej statusu rodzinnego, dochodów i stanu majątkowego, doszedł do przekonania, iż skarżącej należy przyznać prawo pomocy we wnioskowanym przez nią zakresie. Referendarz zważył, iż skarżąca wraz z mężem uzyskuje łączny dochód miesięczny w wysokości 2.574 zł brutto, co w przeliczeniu na jedną osobę gospodarstwa domowego, daje kwotę 858 zł brutto. Rodzina skarżącej, według jej oświadczenia, nie posiada zgromadzonych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych, które mogłyby po ich spieniężeniu, stanowić dodatkowe źródło dochodu. Wydatki związane z bieżącym utrzymaniem mieszkania kształtują się na poziomie ok. 600 zł miesięcznie, a rodzina musi także ponosić koszty opłacenia akademika córki w kwocie 300 zł. Ponadto, niezmiernie ważną przy ocenie sytuacji bytowej skarżącej jest okoliczność, iż jest ona osobą schorowaną, na co wskazała przedkładając kserokopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności w stopniu znacznym. Dodatkowe wydatki związane z leczeniem i rehabilitacją zarówno skarżącej, jak i jej męża, który jest inwalidą słuchu, niewątpliwie stanowią kolejne, znaczne obciążenie budżetu rodziny skarżącej. Stan zdrowia małżonków wskazuje z kolei na niemożność podjęcia dodatkowych zajęć zarobkowych. Uwzględnić także należy, iż rodzina skarżącej z uzyskiwanego dochodu jest zobowiązana ponosić inne koszty niezbędnego utrzymania, do których zalicza się wydatki związane z kosztami żywności, środków czystości, czy ubrania. Wprawdzie skarżąca nie określiła tych wydatków, niemniej jednak referendarz sądowy kierując się posiadaną przez siebie wiedzą na temat kosztów przeciętnego utrzymania uznał, iż dochód miesięczny rodziny skarżącej nie wystarczy do wygospodarowania środków na pokrycie wymaganych w tym postępowaniu kosztów sądowych, czy wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Stąd referendarz przyjął, iż skarżąca spełnia przesłanki przyznania jej prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Zatem mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 § 1 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.