Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 230/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 72 ust. 1,  art. 73 ust. 1,  ust. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: par. 2  ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 186 poz 1322
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Sędziowie Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (sprawozdawca) Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Protokolant Aneta Szmyt po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o rejestracji samochodu osobowego i odmowa zarejestrowania pojazdu oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] .grudnia 2014 r., nr [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta L., Dyrektor Wydziału Spraw Obywatelskich uchylił własną decyzję z dnia [...] października 2011 r., nr [...] o rejestracji samochodu osobowego marki Audi A3, nr rej. [...] nr identyfikacyjny [...] oraz odmówił zarejestrowania pojazdu o wskazanych cechach identyfikacyjnych.

Nie zgadzając się z decyzją, pismem z dnia [...] grudnia 2014 r., A. B. wniosła od niej odwołanie, żądając jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Jednocześnie wniosła o zawieszenie postępowania na podstawie art. 98 § 1 K.p.a., a jeżeli w ocenie organu odwoławczego nie zaszły przesłanki wymienione w tym przepisie, to alternatywnie wniosła o zawieszenie postępowania podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż rozpatrzenie sprawy zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Skarżąca wskazała przy tym, że złożyła do Sądu Rejonowego w L. wniosek o stwierdzenie własności przedmiotowego samochodu. Ponadto, skarżąca wniosła o natychmiastowe wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia postępowania odwoławczego, na podstawie art. 135 K.p.a. W uzasadnieniu odwołania A. B. wskazała, że umową kupna sprzedaży zawartą w dniu [...] sierpnia 2011 r. nabyła w dobrej wierze pojazd marki Audi A3 o numerze identyfikacyjnym [...]. Wraz z pojazdem została przekazana jej karta pojazdu [...], wydana przez Urząd Miasta G. Wydział Spraw Obywatelskich, gdzie wcześniej pojazd ten był już zarejestrowany. Przedmiotowy pojazd został dnia [...] października 2011 r. zarejestrowany przez Prezydenta Miasta L. pod numerem [...] i wydany został na tę okoliczność dowód rejestracyjny serii [...], tablice rejestracyjne [...] oraz znak legalizacyjny [...]. Pojazdem tym jeździła przez kilka lat i w tym czasie pojazd poddawany był badaniom technicznym, podczas których żadna ze stacji diagnostycznej nie stwierdziła jakichkolwiek nieprawidłowości. W dniu [...] maja 2014 r. przedmiotowy pojazd został zabezpieczony przez policjantów z Komendy Miejskiej w L. w związku z podejrzeniem w sprawie przerobienia znaków identyfikacyjnych.

Na skutek przeprowadzonego badania pojazdu biegły z zakresu mechanoskopii, stwierdził, że doszło do przerobienia numerów VIN pojazdu. Jednak dnia [...] października 2014 r. Komenda Miejska Policji w L. postanowiła śledztwo umorzyć z uwagi na niewykrycie sprawcy czynu. Dodatkowo w uzasadnieniu postanowienia Prokuratura Rejonowa w L. stwierdziła, iż brak było dowodów aby A. B., dokonując zakupu pojazdu, działała w złej wierze. W tej sytuacji zdecydowano o zwrocie zatrzymanego pojazdu z uwagi na trzyletni okres użytkowania pojazdu (zgodnie z treścią art. 169 § l i 2 Kodeksu cywilnego). W tym stanie rzeczy skarżąca złożyła do Sądu Rejonowego w L. wniosek o ustalenie prawa własności, wobec czego wydanie zaskarżonej decyzji uznała za przedwczesne. Nadto, skarżąca stwierdziła, że decyzja pozbawi ją możliwości użytkowania samochodu do czasu wydania przez Sąd postanowienia ustalającego jej prawo własności. Tymczasem, zgodnie z art. 97 § l pkt 4 K.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie obligatoryjnie, gdy rozpatrzenie sprawy zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez "inny organ lub sąd.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. ([...]), po rozpatrzeniu odwołania od opisanej decyzji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z dnia [...] września 2011 r. A.B. wystąpiła do Prezydenta Miasta L. o rejestrację samochodu osobowego marki Audi A3 o numerze nadwozia [...], zarejestrowanego wcześniej przez Prezydenta Miasta G. pod numerem [...], dołączając do wniosku, m.in. dowód rejestracyjny serii [...] nr [...], kartę pojazdu serii [...] nr [...], tablice rejestracyjne o numerze [...] oraz umowę kupna-sprzedaży z dnia [...] sierpnia 2011 r. Na podstawie tych dokumentów, decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...], Prezydent Miasta L. zarejestrował przedmiotowy pojazd pod numerem rejestracyjnym [...] oraz wydał dowód rejestracyjny serii [...] nr [...], tablice rejestracyjne [...] oraz znak legalizacyjny nr [...].

W dniu [...] listopada 2014 r. do Urzędu Miejskiego w L. wpłynęło pismo Prokuratora Rejonowego w L. z dna [...] listopada 2014 r., sygn. akt [...],[...] wraz z kopią opinii z dnia [...] września 2014 r., nr [...] z badań przeprowadzonych przez Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Wojewódzkiej Policji w W. z zakresu mechanoskopii oraz kopią postanowienia Komendy Miejskiej Policji w L. z dnia [...] października 2014 r., nr [...], o umorzeniu śledztwa w sprawie przerobienia numerów identyfikacyjnych samochodu osobowego Audi A3 nr rej. [...]. Z treści otrzymanej opinii wynika, że pole numerowe nadwozia pojazdu nosi ślady ingerencji pozafabrycznej. Oryginalne oznaczenie identyfikacyjne nadwozia samochodu zostało usunięte przez szlifowanie, a w to miejsce naniesiono oznaczenie o treści [...]. W wyniku trawienia chemicznego pola numerowego nadwozia ujawniono w pięciu przypadkach zarys innych cyfr. Przeprowadzone badanie pola numerowego nie pozwoliło jednak na wydanie jednoznacznej opinii w sprawie oryginalnego numeru VIN badanego samochodu. Jednakże na podstawie umieszczonych w kilku miejscach oznaczeń numeru produkcyjnego - [...], za pośrednictwem niemieckiego Towarzystwa Przemysłu Motoryzacyjnego VDA Komenda Miejska Policji w L. ustaliła właściwy numer identyfikacyjny zabezpieczonego samochodu, tj.: [...]. Ujawniono również, że pojazd o tym numerze VIN został skradziony na terytorium Niemiec w nocy z [...] na [...] maja 2001 r. Postanowieniem KMP w L. z dnia [...] października 2014 r. umorzono śledztwo w sprawie przerobienia numerów identyfikacyjnych samochodu osobowego marki Audi A3 o numerze rejestracyjnym [...] z uwagi na fakt niewykrycia sprawcy czynu oraz zwrócono pojazd A. B. mi podstawie art. 169 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 121). Mając powyższe na uwadze, organ I instancji uznając, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, a które to zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. stanowią podstawę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] października 2011 r., nr [...].

W trakcie wznowionego postępowania, organ I instancji analizując zebrany materiał dowodowy i weryfikując w świetle nowych dowodów przesłanki niezbędne do rejestracji pojazdu określone wart. 72 ust. l ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137) oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (t. j. Dz. U. 2014 r., poz. 1522), uznał, że w sprawie zaistniały okoliczności, które dały podstawę do uchylenia decyzji. Zgodnie bowiem z treścią art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego wart. 149 § 2, wydaje decyzję, w której uchyla dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw .do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Powołując treść art. 66 ust. 3a ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta (z zastrzeżeniem art. 66a) cechy identyfikacyjne - numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy, organ I instancji wskazał, że cechy te umieszczane są przez producenta w sposób trwały na nadwoziu, ramie lub innym podobnym podstawowym elemencie konstrukcyjnym i umożliwiają identyfikację pojazdu nawet po wypadku, spaleniu, zniszczeniu itp. Cechy identyfikacyjne, o których mowa, nadaje i umieszcza producent zgodnie z brzmieniem art. 66a ustawy. Natomiast według § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, pojazd powinien być wyposażony w numer identyfikacyjny pojazdu (VIN) albo w rozpoznawalny numer nadwozia/podwozia, umieszczony w sposób trwały na nadwoziu, ramie lub innym podobnym elemencie konstrukcyjnym oraz tabliczkę znamionową. Oprócz tego z § 1 załącznika Nr 9 do rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów wynika, że numer identyfikacyjny pojazdu VIN to nadana przez producenta kombinacja znaków przeznaczona do oznaczenia danego pojazdu. Jego celem jest zapewnienie, aby pojazd mógł być na jego podstawie jednoznacznie zidentyfikowany w ciągu 30 lat przez producenta lub przedstawiciela producenta, bez potrzeby żądania dalszych danych.

Badania prowadzone przez biegłego mechanoskopa w postępowaniu przygotowawczym nadzorowanym przez Prokuraturę Rejonową w L. wykazały, że numer nadwozia samochodu osobowego marki Audi A3 o numerze rejestracyjnym [...] nie jest oryginalny. Obecnie widoczny numer identyfikacyjny samochodu został wykonany w miejsce poprzedniego, usuniętego oznaczenia. W związku z powyższym wskazany pojazd nie spełnia prawem przewidzianych warunków technicznych dla pojazdów uczestniczących w ruchu, ponieważ występuje rozbieżność w numerze nadwozia, podwozia, powodująca, iż jest to pojazd o nieokreślonej tożsamości. Tożsamość pojazdu, jako przedmiotu własności, identyfikują, obok jego marki m.in. numer nadwozia, które to dane objęte są treścią dowodu rejestracyjnego. W dowodzie rejestracyjnym serii [...] pojazdu nie został umieszczony oryginalny numer nadwozia, co oznacza, że nie odpowiada on rzeczywistemu stanowi rzeczy, gdyż zawiera poświadczenie nieprawdy.

Organ I instancji uznał, że załączona do wniosku o rejestrację umowa kupna sprzedaży również nie spełnia przesłanek koniecznych do zarejestrowania pojazdu, ponieważ zawiera w swej treści numer identyfikacyjny pojazdu, a zatem nie może być uznana za dowód własności samochodu.- Nabycie własności pojazdu może być stwierdzone na podstawie art. 169 Kodeksu cywilnego wyłącznie w postępowaniu cywilnym. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz zaprezentowane argumenty prawne organu I instancji uznał za zasadne uchylenie decyzji o rejestracji pojazdu oraz odmowę jego rejestracji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., stwierdziło, że przepisem art. 145 § l pkt 5 K.p.a. ustawodawca nakazuje wznowić postępowanie zakończone decyzją ostateczną, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W stanie faktycznym istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, fakt przebicia numerów identyfikacyjnych pojazdu Audi A3, o rejestrację którego A. B. wystąpiła wnioskiem z dnia z dnia [...] września 2011 r., istniał już w dacie podjęcia decyzji przez Prezydent Miasta L., tj. dnia [...] października 2011 r. o zarejestrowaniu pojazdu, lecz organ w dniu wydania decyzji o tej okoliczności nie miał wiedzy, bowiem rejestracja pojazdu odbywała się wyłącznie na podstawie dokumentów przedłożonych przez wnioskodawczynię. Bezspornym w sprawie jest, że z badań przeprowadzonych przez Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Wojewódzkiej Policji w W. z zakresu rnechanoskopii. zakończonych opinią z dnia [...] września 2014 r., wynika, że pole numerowe nadwozia samochodu osobowego marki Audi A3. nr rej. [...], nosi ślady ingerencji pozafabrycznej. Oryginalne oznaczenie identyfikacyjne nadwozia samochodu zostało usunięte przez zeszlifowanie, a w to miejsce naniesiono [...]. Komenda Miejska Policji w L. (za pośrednictwem niemieckiego Towarzystwa Przemysłu Motoryzacyjnego VDA) ustaliła właściwy numer identyfikacyjny zabezpieczonego samochodu, tj.: [...]. Ujawniono również, że pojazd o tym numerze VIN został skradziony na terytorium Niemiec w 2010 r. Kolegium odkreślia, że przerobienie numerów identyfikacyjnych nadwozia pojazdu jest czynem niedozwolonym, a przedkładane w postępowaniu rejestracyjnym dokumenty winny być zgodne ze stanem faktycznym.

Stosownie do treści art. 72 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia, rejestracji dokonuje się na podstawie: m.in. dowodu własności pojazdu, karty pojazdu, jeżeli była wydana, dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. W myśl natomiast art. 66 ust. 3a ustawy Prawo o ruchu drogowym, pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a, cechy identyfikacyjne: numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy. Tym samym dokumenty załączone przez stronę skarżącą przy rejestracji nie odzwierciedlały rzeczywistych cech pojazdu, jako że potwierdzały numer fabryczny niezgodny ze stanem faktycznym. Konsekwencją bezprawnego przerobienia numerów identyfikacyjnych spornego pojazdu, które w następstwie zostały wpisane do dokumentów pojazdu, ukazywały okoliczności faktyczne istotne dla prawidłowego zarejestrowania samochodu. W takim stanie rzeczy ostateczna decyzja administracyjna o rejestracji pojazdu na podstawie takich dowodów nie mogła pozostać w zbiorze zgodnych z prawem, indywidualnych aktów z zakresu administracji publicznej.

Wobec tego Prezydent Miasta L., powziąwszy wiedzę o tym, że dokumenty na podstawie których zarejestrowano pojazd, nie odzwierciedlają stanu faktycznego, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt K.p.a. obowiązany był uchylić decyzję z dnia [...] października 2011 r., o rejestracji samochodu osobowego marki Audi A3, nr rej. [...], jako wadliwą i odmówić rejestracji owego pojazdu na podstawie art. 72 ust. l w związku z art. 66 ust. 3a ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. Trafnie zatem, zdaniem kolegium, wywiedziono w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, że dokumenty nieodzwierciedlające rzeczywistych cech pojazdu, a więc jego faktycznych numerów identyfikacyjnych, nie mogły stanowić podstawy do zarejestrowania samochodu wobec niespełnienia warunku prawnego ujętego wart. 72 ust. l ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Zarejestrowanie pojazdu, wobec istnienia dowodów stwierdzających nieautentyczność jego cech identyfikacyjnych (sfałszowany numer nadwozia), stałoby w sprzeczności z poczuciem sprawiedliwości społecznej i pewności prawa. Decyzja o rejestracji takiego pojazdu w praktyce sankcjonowałaby fałsz dowodu i nadawałaby także jego posiadaczom pewne uprawnienia, np. prawo legalnego posługiwania się dowodem rejestracyjnym, tj. dokumentem, który w sposób niewątpliwy potwierdza nieprawdziwe dane. W następstwie tego, osoby posługujące się takim dowodem, uznawane są za prawowitych właścicieli pojazdu, co przecież nie jest prawdą. Konieczne jest w takich przypadkach, aby istniała całkowita pewność, że osoby legitymujące się takim dokumentem są rzeczywiście do tego upoważnione i są właścicielami pojazdu (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 134/10, publ. LEX nr 744979).

Z tych też względów argumenty strony skarżącej o nabyciu samochodu w dobrej wierze nie mają znaczenia w sprawie. Okoliczności wskazujące na dobrą lub złą wiarę nabywcy samochodu mogą być rozważane przy dochodzeniu stwierdzenia nabycia własności samochodu, nie zaś w postępowaniu administracyjnym dot. rejestracji pojazdu.

W odniesieniu zaś do wniosku zawartego w odwołaniu o zawieszenie postępowania na podstawie art. 98 § 1 K.p.a., względnie na podstawie art. 97 § 1 K.p.a., gdyż rozpatrzenie sprawy zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, którym jest -zdaniem skarżącej - rozstrzygnięcie własności samochodu przez Sąd Rejonowy w Legnicy, kolegium stwierdza, że pierwszy z wymienionych przepisów nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie z jego brzmieniem organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. W niniejszej sprawie wszczęcie postępowania nie nastąpiło na żądanie strony, lecz z urzędu (postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...]), więc strona nie może wystąpić o jego zawieszenie. W rozpatrywanej sprawie nie występowało również zagadnienie wstępne, o którym mowa wart. 97 § l pkt 4 K.p.a., a którego skarżąca upatruje w rozstrzygnięciu sprawy dotyczącej własności samochodu przez Sąd Rejonowy w L., od którego uzależnione byłoby rozpatrzenie sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku WSA we W. z dnia [...] października 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 403/09 (publ.

EX nr 557831). Zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § l pkt 4 K.p.a. stanowi materialnoprawną przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania, której usunięcie warunkuje rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy, na której tle wystąpiło. W jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, w myśl której organ obowiązany jest rozstrzygać sprawę administracyjną z uwzględnieniem wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w chwili orzekania. Zaistnienie niezbędnej sfery faktów i sfery okoliczności prawnych obliguje organ administracji do podjęcia rozstrzygnięcia, nawet wtedy, gdy istnieje prawdopodobieństwo zmiany tych okoliczności w przyszłości. Zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest zatem zagadnieniem warunkującym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Zagadnienie to musi dotyczyć w pierwszym rzędzie kwestii materialnoprawnej, która warunkuje możliwość wyznaczenia konsekwencji normy prawnej dla indywidualnej sytuacji i determinuje tym samym treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Zależy od niej zarówno treść przyszłego rozstrzygnięcia administracyjnego, jak i możliwość kontynuowania postępowania jurysdykcyjnego. Regulacja art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., zgodnie z którą organ administracji obowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie, gdy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy nie tylko rozpatrzenie sprawy, ale i wydanie decyzji, potwierdzają tezę, że przeszkoda, jaką stanowi zagadnienie wstępne ma bezpośredni wpływ na sprawę administracyjną. Tak silne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego koresponduje również z twierdzeniem, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi konieczną przesłankę dla wiążącego wyznaczenia konsekwencji normy prawnej w postępowaniu jurysdykcyjnym. Zatem w niniejszej sprawie, toczące się postępowanie z powództwa skarżącej o ustalenie własności pojazdu, nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § l pkt 4 k.p.a. i w związku z tym brak było podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie, wobec czego wydanie zaskarżonej decyzji - wbrew zarzutom odwołania - nie nastąpiło przedwcześnie. Należy bowiem podkreślić, że w przypadku orzeczenia przez sąd o przyznaniu skarżącej prawa własności pojazdu, będzie ona mogła wystąpić z ponownym wnioskiem o jego rejestrację.

W skardze na ostateczną decyzję A. B. zaskarżyła orzeczenie w całości, wnosząc tym samym o jej uchylenie w całości, ewentualnie uchylenie i przekazanie organowi administracyjnemu do ponownego rozpoznania.

Skarżąca nie zgadza się z wydaną decyzją, podnosząc naruszenie przepisów postępowania, w szczególności zaś art. 77, 80 oraz 145 § 1 pkt. 5 K.p.a., wskazując iż w jej ocenie doszło do rażącego naruszenia przepisów postępowania. Umową kupna sprzedaży zwartą w dniu [...] sierpnia 2011r. wnioskodawczyni zakupiła w dobrej wierze pojazd marki Audi A3 o numerze identyfikacyjnym [...], za którego dokonała płatności gotówką. Wraz z pojazdem została wydana karta pojazdu [...], wydana przez Urząd Miasta G. Wydział Spraw Obywatelskich, gdzie wcześniej pojazd ten był już zarejestrowany. Na wniosek strony pojazd został decyzją z dnia [...] -10-2011 r. zarejestrowany przez Prezydenta Miasta L. pod numerami [...] oraz został wydany na tą okoliczność dowód rejestracyjny serii [...] nr [...], tablice rejestracyjne [...] oraz znak legalizacyjny [...]. Wnioskodawczyni dokonała także zgłoszenia zakupu pojazdu Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w L. oraz opłaciła z tego tytułu należny podatek od czynności cywilno-prawnych. Pojazd wielokrotnie poddawany był badaniom technicznym podczas których żadna ze stacji nie stwierdziła jakichkolwiek nieprawidłowości.

Ze swojej strony - będąc w dobrej wierze, strona dokonała wszystkich czynności, jakie nakładły na mnie przepisy obowiązującego prawa, podejmując najwyższą staranność jakiej mogła w tej sprawie dołożyć. Zostało to potwierdzone w postanowieniu z dnia [...] r. w którym Prokuratura Rejonowa w L. stwierdziła, iż brak było dowodów, aby A. B. dokonując w dniu [...] r. zakupu pojazdu działała w złej wierze. W tej sytuacji zadecydowano o zwrocie skarżącej zatrzymanego pojazdu z uwagi na trzyletni okres użytkowania pojazdu (zgodnie z treści art. 169 § 1 i 2 K.c.). Obecnie strona złożyła wniosek o stwierdzenie zasiedzenie tego samochodu - sprawę rozpoznaje Sąd Rejonowy w L. pod sygn. akt [...] i na dzień [...] -05- 2015 r. Wyznaczony został termin posiedzenia.

Z tego też powodu skarżąca złożyła wniosek o zawieszenie postępowania, do czasu rozpoznania sprawy zawisłej przed Sądem Rejonowym [...]. Taka decyzja SKO jest dla skarżącej krzywdząca, gdyż kupiła samochód w dobrej wierze, jest jego właścicielem ponad 3 lata. Skarżąca pracuje zawodowo, a samochód - z uwagi na oddalone miejsce zamieszkania od miejsca pracy służy jej przede wszystkim do dojazdów do pracy i jest niezbędny do codziennego odwożenia nim do szkoły małoletniego dziecka. Nadto, skarżącej nie stać ażeby na czas postępowania zakupić inne auto, bądź tez wynająć auto, które jest jej niezbędne, a którego - na skutek decyzji SKO nie będzie mogła używać co najmniej przez kolejne parę miesięcy - do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki sąd administracyjny zważył:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Zgodnie zaś z przepisem art. 134 § 1 powołanej ustawy wojewódzki sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze.

W rozpoznawanej sprawie sąd dokonując oceny zaskarżonej decyzji nie stwierdził naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim wskazać należy, że nie budzą wątpliwości ustalenia poczynione przez organy administracji w tej sprawie.

Zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), rejestracji dokonuje się m.in. na podstawie: 1/ dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art.73 ust. 5; 2/ karty pojazdu, jeżeli była wydana; 3/ wyciągu ze świadectwa homologacji albo odpisu decyzji zwalniającej pojazd z homologacji, jeżeli są wymagane; 4/ zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego UE /.../., potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego, 5/ dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 6/ dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim UE i jest rejestrowany po raz pierwszy; 6a/ dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy /.../; 8/ zaświadczenia wydanego przez właściwy organ potwierdzający: a/ uiszczenie podatku od towarów i usług od pojazdów sprowadzanych z państw członkowskich UE lub b/ brak obowiązku, o którym mowa w lit. a jeżeli sprowadzany pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy, z zastrzeżeniem ust. 1a; 9/ dowodu wpłaty, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych /.../.

Jak stanowi art. 73 ust. 1 ustawy, rejestracji pojazdu dokonuje na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana. Szczegółowe warunki i tryb rejestracji pojazdów określiło rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 186, poz. 1322 z 2007 r. ), które w § 2 ust. 1 stanowi, że w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu, /.../ składa w organie rejestrującym wniosek o rejestrację pojazdu, do którego dołącza: dowód własności pojazdu, kartę pojazdu, jeżeli była wydana, dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany oraz tablice rejestracyjne, jeżeli pojazd był zarejestrowany; w przypadku pojazdu sprowadzonego z zagranicy bez tablic rejestracyjnych lub konieczności zwrotu tych tablic do organu rejestrującego państwa, z którego pojazd został sprowadzony, właściciel pojazdu zamiast tablic rejestracyjnych dołącza stosowne oświadczenie. Niespełnienie zaś któregoś z wymogów skutkuje odmową rejestracji pojazdu. Przepis art. 72 ust. 1 ustawy formułuje wymagania formalne rejestracji i musi być rozumiany restrykcyjne, co oznacza, że niespełnienie wymogu wskazanego pkt 5 tego przepisu tj. złożenia prawdziwego pod względem formalnym i materialnym dokumentu jakim jest dowód rejestracyjny pojazdu, który wcześniej był już rejestrowany stanowi bezwzględną przeszkodę do zarejestrowania samochodu.

Badając legalność postępowania wznowionego przez organ rejestrujący pojazdy samochodowe, należy przede wszystkim zauważyć, że organy obu instancji niewadliwie ustaliły że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Po uzyskaniu przez decyzję rejestracyjną przymiotu ostateczności okazało się bowiem, że numery zarejestrowanego pojazdu zostały sfałszowane wskutek przerobienia (przebicia) niektórych cyfr w tych numerach. Tym samym, także dokumenty załączone przez stronę skarżącą przy rejestracji nie odzwierciedlały rzeczywistych cech pojazdu, jako że przedstawiały jego fałszywy obraz, niezgodny z fabryczną numerację istotnych części rejestrowanego pojazdu. Konsekwencją bezprawnego przerobienia numerów identyfikacyjnych spornego pojazdu była więc wadliwość dokumentów, które fałszywie ukazywały okoliczności faktyczne istotne dla prawidłowego zarejestrowania samochodu. W takim stanie rzeczy ostateczna decyzja administracyjna rejestrująca pojazd samochodowy na podstawie takich dowodów nie mogła pozostać w zbiorze zgodnych z prawem, indywidualnych aktów z zakresu administracji publicznej.

Zarzuty skargi i mające je wesprzeć argumenty nie mogą doprowadzić do wzruszenia zaskarżonej decyzji, gdyż kwestionowane przez stronę rozstrzygnięcia zostały wydane z zachowaniem reguł proceduralnych i znajdują dostateczne podstawy w prawie materialnym. Lektura akt administracyjnych pozwala twierdzić, że organ wznawiający postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją rejestrującą samochód nie prowadził postępowania dowodowego w celu ustalenia sfałszowania dowodu, tj. przerobienia (przebicia) fabrycznych numerów rejestrowanego pojazdu, gdyż to organy ścigania przedstawiły opinię biegłych sądowych, z której niedwuznacznie wynikał wspomniany fałsz. Trudno zaprzeczyć, że pozostawanie w obrocie prawnym decyzji rejestracyjnej wydanej na podstawie fałszywych numerów pojazdu zagrażałoby pewności obrotu takim pojazdem i podważałoby zaufanie do dokumentów urzędowych. W kontekście poczynionych uwag wymaga podkreślenia, że uchylenie we wznowionym postępowaniu ostatecznej decyzji rejestrującej sporny pojazd znajduje podstawę w pierwszej części art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 i art. 145 § 2 k.p.a. Organy orzekające we wznowionym postępowaniu administracyjnym prawidłowo również wypełniły dyspozycję art. 151 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., odmawiając rejestracji spornego samochodu. Trafnie bowiem wywiedziono w uzasadnieniach decyzji obu instancji, że dokumenty nieodzwierciedlające rzeczywistych cech pojazdu, a więc jego faktycznych numerów identyfikacyjnych, nie mogły stanowić podstawy do zarejestrowania samochodu wobec niespełnienia warunku prawnego ujętego w art. 72 ust. 1 pkt 1 u.p.r.d. Ustalenie wadliwości, które mają być podstawą do zarejestrowania pojazdu, powoduje, że organy właściwe w sprawie rejestracji samochodu nie mogą wydać pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji, skoro takie dowody nie spełniają warunków wymaganych przy złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu.

Nie można zgodzić się z zarzutem strony skarżącej o naruszeniu przez organy art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 2 k.p.a., gdyż – wobec prowadzenia wznowionego postępowania na podstawie art. 145 § 2 k.p.a. – w

rozpatrywanej sprawie nie występowało zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 2 k.p.a. Nie znajduje także dostatecznych podstaw zarzut strony skarżącej o naruszeniu przez organy art. 7 k.p.a., jako że akta sprawy wskazują na wyjaśnienie we wznowionym postępowaniu okoliczności niezbędnych do wydania decyzji według dyspozycji art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Odnosząc się do twierdzenia strony skarżącej o nabyciu samochodu w dobrej wierze (art. 169 § 1 k.c.), trzeba wskazać, że do kompetencji organów rozpoznających wniosek o rejestrację nie należy dokonywanie ustaleń co do istnienia określonego stosunku prawnego lub prawa –w tym także rozstrzyganie kwestii ewentualnego nabycia własności rzeczy ruchomej w warunkach określonych w art. 169 § 1 lub § 2 k.c. – gdyż postępowanie w tym zakresie przekazano do właściwości sądów powszechnych (art. 189 k.p.c.). Dopiero wyrok ustalający istnienie prawa własności spornego pojazdu mógłby stanowić właściwy dowód własności pojazdu w rozumieniu art. 72 ust. 1 pkt 1 u.p.r.d.

Na marginesie można jeszcze dodać, że względy społeczne na które powołuje się strona nie mogą być brane pod uwagę przez sądy administracyjne.

Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę