Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 235/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178 w zw. z art. 197 par. 2 w zw. z art. 194 par.3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 lutego 2008 r. sygn. akt SA/Sz 1210/02 w przedmiocie odmowy zmiany postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy w sprawie ze skarg Z. M., A. G., J. S. i Z. W. na decyzje Izby Skarbowej w S. z dnia 19 kwietnia 2002 r. nr [...] i [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 1998r. oraz odsetek od zaległości podatkowych postanawia: odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt SA/Sz 1210/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił wniosek A. G. o przywrócenie terminu do przedłożenia dokumentów uzupełniających jego wniosek o przyznanie prawa pomocy (pkt 1), odrzucił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 21 listopada 2006 r. w stosunku do A. G. (pkt 2) i odmówił zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 30 lipca 2007 r., odmawiającego A.G. przyznania prawa pomocy (pkt 3).

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podał, że dnia 21 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargi Z. M., A. G., J. S. i Z. W. na decyzje Izby Skarbowej w S. z dnia 19 kwietnia 2002 r. Nr [...] oraz [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 1998r. oraz odsetek od zaległości podatkowych. Odpis wyroku został doręczony pełnomocnikowi A. G. w dniu 18 stycznia 2007 r. W dniu 16 lutego 2007 r. (data stempla pocztowego na przesyłce) skargę kasacyjną od ww. wyroku wnieśli Z. M., A. G. i J. S.

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od wniesionej skargi kasacyjnej w kwocie 15.973 zł A. G. złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Argumentując powyższe wskazał, że cały jego majątek został zajęty przez organy egzekucyjne, a on sam nie ma od 4 lat żadnych dochodów i od 2 lat przebywa w areszcie śledczym.

Pismem z dnia 1 czerwca 2007 r. skarżący A. G. został wezwany do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie szeregu dokumentów mających potwierdzać jego sytuację finansową, w terminie 14 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy.

Postanowieniem z 30 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazano, że nie wykazał on w dostateczny sposób, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego dla siebie i rodziny. Ponadto stwierdzono, że wnioskodawca mimo wezwania Sądu nie przedłożył stosownych dokumentów, ograniczając się jedynie do nadesłania własnych oświadczeń, opartych o informacje uzyskane od osoby trzeciej. Przedmiotowe postanowienie z 30 lipca 2007 r. nie zostało zaskarżone i stało się prawomocne z dniem 14 sierpnia 2007 r.

W dniu 17 stycznia 2008 r. A.G. doręczono ponowne wezwanie do uiszczenia, w terminie 7 dni, wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 15.723 zł, stanowiącej kwotę całkowitego wpisu od skargi kasacyjnej pomniejszoną o część wpisu uiszczoną uprzednio przez jednego ze skarżących.

Pismem z dnia 21 stycznia 2008 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do przedłożenia dokumentów i oświadczeń, do złożenia których jego mocodawcę wezwano pismem z 1 czerwca 2007 r. Do wniosku załączono szereg dokumentów, mających obrazować sytuację majątkową skarżącego. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący od marca 2005 r. do dnia 24 grudnia 2007 r. przebywał w zakładzie karnym w związku z zastosowaniem wobec niego tymczasowego aresztowania. Z tego względu nie mógł on dotrzymać terminu do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy o brakujące dokumenty. Wskazano, że przyczyna uchybienia terminowi do dokonania ww. czynności ustała w dniu 14 stycznia 2008 r., kiedy to skarżący skontaktował się z pełnomocnikiem. Zaznaczono także, że w przypadku nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków, strona ponownie wnosi o przyznanie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że nie jest możliwe złożenie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy, w przypadku prawomocnego merytorycznego rozstrzygnięcia postępowania w zakresie prawa pomocy. Taki wniosek należy uznać za niedopuszczalny, gdyż nawet jego pozytywne rozstrzygnięcie nie wywoływałoby żadnych skutków w sprawie. W przypadku przywrócenia terminu do złożenia dokumentów uzupełniających wniosek o przyznanie prawa pomocy, nadal istniałoby prawomocne postanowienie w przedmiocie odmowy prawa pomocy, które uniemożliwiałoby ponowne rozstrzygnięcie tej kwestii. W rozpoznawanej sprawie możliwość złożenia dopuszczalnego wniosku o przywrócenie terminu istniałaby tylko w przypadku uprzedniego skutecznego podważenia prawomocnego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy, co jednakże dotychczas nie nastąpiło.

Wobec uprawomocnienia się postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy skarżący został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Uznając za niedopuszczalny wniosek strony o przywrócenie terminu, Sąd potraktował go jako wniosek o zmianę postanowienia w zakresie prawa pomocy. Jednocześnie, powołując się na orzecznictwo NSA, Sąd pierwszej instancji podał, że postanowienie w sprawie odmowy przyznania prawa pomocy oznacza obowiązek uiszczenia wymaganego wpisu, z którego strony nie zwalnia ponowne złożenie wniosku w zakresie prawa pomocy, do czego strona ma prawo wobec treści art. 165 P.p.s.a. W związku z tym, że wpis nie został uiszczony w terminie zakreślonym w wezwaniu Sąd uznał za zasadne odrzucić skargę kasacyjną w oparciu o art. 220 § 3 P.p.s.a. Nadto, przyjmując, że w ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy strona nie wykazała, aby w sprawie wystąpiły nowe okoliczności mogące uzasadniać zmianę prawomocnego postanowienia z dnia 30 lipca 2007 r. w tym przedmiocie, Sąd w oparciu o art. 165 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 P.p.s.a. odmówił zmiany tegoż orzeczenia.

Strona zaskarżyła rozstrzygnięcie zawarte w pkt 1 i 2 ww. postanowienia, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie:

- art. 86 i art. 88 P.p.s.a. przez przyjęcie, że nie jest możliwe złożenie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy w przypadku prawomocnego merytorycznego rozstrzygnięcia postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy,

- art. 220 § 3 P.p.s.a. przez odrzucenie skargi przed uprawomocnieniem się postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy,

- art. 165 P.p.s.a. przez ustalenie, że jedyną nową, istotną okolicznością, której zmianę wykazał skarżący jest podjęcie przez niego zatrudnienia.

W zażaleniu pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie ww. postanowienia w pkt 1 i 2 i w przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, rozpoznanie pkt 3 postanowienia pod kątem zgodności z art. 165 P.p.s.a.

Argumentując ww. zarzuty pełnomocnik skarżącego wbrew stanowisku Sądu wywodził, że istnienie prawomocnego rozstrzygnięcia w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy nie może stanowić przesłanki do odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia stosownej dokumentacji, gdyż orzeczenie to nie ma skutku powagi rzeczy osądzonej i nie jest przeszkodą do ponownego prowadzenia sprawy.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 220 § 3 P.p.s.a. autor zażalenia podnosił, że postanowienie Sądu w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej byłoby możliwe dopiero po prawomocnym rozstrzygnięciu w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu.

W końcowej części uzasadnienia pełnomocnik strony przekonywał, że Sąd pierwszej instancji niesłusznie przyjął, że w sprawie nie nastąpiła istotna zmiana okoliczności, która w myśl art. 165 P.p.s.a. uzasadniałaby zmianę postanowienia w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy. W ocenie strony za nowe w niniejszej sprawie należałoby uznać wszystkie okoliczności, potwierdzeniem których ma być załączona do wniosku dokumentacja, skoro okoliczności te mogą być przeanalizowane dopiero na obecnym etapie postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy zmiany postanowienia odmawiającego przyznania skarżącemu prawa pomocy podlega odrzuceniu.

Autor zażalenia w petitum wyraźnie wskazał, że kwestionuje rozstrzygnięcia Sądu zawarte w pkt 1 i 2 skarżonego postanowienia i w tym zakresie sformułował poprawnie wnioski o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temuż Sądowi. Jednocześnie w zażaleniu w oparciu o art. 197 § 2 w zw. z art. 191 P.p.s.a. wniesiono o "(...) rozpoznanie pkt 3 zaskarżonego postanowienia pod kątem zgodności z art. 165 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.", formułując również zarzut w zakresie uchybienia temuż przepisowi ustawy. Należy zatem przyjąć, że zażalenie to nie spełnia wymogów przewidzianych dla tego środka zaskarżenia w art. 194 § 3 P.p.s.a., z którego wynika, że zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę bądź uchylenie, a także zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Tymczasem pełnomocnik w zażaleniu, podważając kwestię zasadności rozstrzygnięcia Sądu zawartego w pkt 3 postanowienia, nie tylko nie wskazał w części wstępnej zażalenia, że zaskarża je również odnośnie tego punktu, lecz ponadto zawarł wniosek, który nie znajduje podstaw w art. 194 § 3 P.p.s.a., co uniemożliwia tutejszemu Sądowi merytoryczne rozpoznanie tegoż zażalenia.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o przepis art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.