Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1714/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a, art. 86 ust. 1, ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Kozik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant starszy referent Grażyna Wojda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2017 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do czerwca i wrzesień 2009 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej także: "DIS") nr [...] z [...] marca 2016 r., wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm., dalej: "O.p."), art. 5, art. 8 ust. 1, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm., dalej: "u.p.t.u."), po rozpatrzeniu odwołania z 20 stycznia 2016 r., wniesionego przez M.P., (dalej: "Strona", "Podatnik", "Skarżąca"), utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. (dalej: "DUKS") z [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości kwot zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.

DUKS decyzją z [...] grudnia 2014 r. nr [...] określił Stronie zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia 2009 r. do września 2009 r. i grudzień 2009 r. oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za lipiec 2009 r., październik 2009 r. oraz listopad 2009 r. DIS decyzją z [...] marca 2015 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z [...] grudnia 2015 r., nr [...], DUKS ponownie określił Stronie wysokości kwot zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia 2009 r. do czerwca 2009 r. i wrzesień 2009 r. oraz kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za lipiec 2009 r., sierpień 2009 r., październik 2009 r. oraz listopad 2009 r.

Pismem z 20 stycznia 2016 r. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji DUKS z [...] grudnia 2015 r., zarzucając decyzji naruszenie:

1) art. 191 O.p., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny materiału dowodowego i dokonanie oceny tego materiału w sposób wybiórczy, tj. z pominięciem okoliczności faktycznych wskazujących na prowadzenie przez K.P. działalności gospodarczej w okresie od stycznia do grudnia 2009 r. oraz wyciągnięciem z przeprowadzonych dowodów wniosków z nich niewynikających, w tym polegających na przyporządkowaniu sprzedaży dokonanej w ramach działalności gospodarczej K.P. podatnikowi,

2) art. 122 O.p., poprzez niepodjęcie niezbędnych działań zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie:

- faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej przez K.P. w okresie od stycznia do grudnia 2009 r., skutkujące przyporządkowaniem sprzedaży dokonanej w ramach działalności gospodarczej K.P. - Podatnikowi,

- zakupu przez podatnika maszyn pralniczych od spółki D., skutkujące błędnym zastosowaniem art. 88 ust. 3a pkt 4 i niezastosowaniem art. 86 ust. 1 u.p.t.u.,

3) art. 123 O.p., poprzez pozbawienie Strony czynnego udziału w postępowaniu i oparciu rozstrzygnięcia w głównej mierze na dowodach, w tym zeznaniach świadków przeprowadzonych w innych postępowaniach,

4) art. 187 § 1 O.p., poprzez brak zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego skutkującego przyjęciem, iż:

- K.P. w okresie od stycznia do grudnia 2009 r. faktycznie nie prowadził działalności gospodarczej, co skutkowało przyporządkowaniem sprzedaży dokonanej w ramach działalności gospodarczej K.P. podatnikowi,

- faktura zakupu przez podatnika maszyn pralniczych od Spółki D. nie dokumentuje rzeczywistej transakcji, a tym samym nie stanowi podstawy do odliczenia podatku naliczonego w kwocie 9.478,84 zł,

5) art. 188 O.p., poprzez oddalenie wniosku podatnika w przedmiocie oddalenia wniosku podatnika o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków: R.S., W.P., A.W., M.U. na okoliczność sprzedaży i dostarczenia maszyn na rzecz podatnika przez D. Sp. z o. o., faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej przez K.P.,

6) art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 O.p., poprzez nie zawarcie w treści decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie przyjęcia, iż kwoty wynikające z faktur VAT, wymienionych w tabeli 1, na których jako wystawca widnieje Z. dotyczą działalności podatnika,

7) art. 193 § 2 O.p., poprzez przyjęcie, iż księgi podatkowe podatnika były prowadzone nierzetelnie,

8) art. 201 § 1 pkt 2 O.p., poprzez brak zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, w szczególności postępowań kontrolnych i podatkowych prowadzonych w sprawie K.P. oraz postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w L.

DIS, po zapoznaniu się z całością zgromadzonego materiału dowodowego oraz argumentacją podniesioną w odwołaniu stwierdził, że odwołanie jest niezasadne.

DIS w pierwszej kolejności wyjaśnił, że w niniejszej sprawie termin przedawnienia zobowiązań podatkowych za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień 2009 r. oraz kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące lipiec, październik i listopad 2009 r. upływał co do zasady 31 grudnia 2014 r. Natomiast termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za grudzień 2009 r. z końcem 2015 r. Dodał następnie, że postanowieniem z [...] października 2014 r. [...] Finansowy Organ Postępowania Przygotowawczego w Urzędzie Kontroli Skarbowej w L. wszczął wobec Strony dochodzenie w sprawie nierzetelnego prowadzenia w miesiącach od stycznia do grudnia 2009 r. w S. ksiąg P.. Następnie postanowieniem z [...] listopada 2014 r. nr [...] przedstawiono Stronie zarzuty w powyższym zakresie. Treść ww. postanowienia o przedstawieniu zarzutów ogłoszono Stronie w 26 listopada 2014 r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Dodatkowo jak wskazał DIS, o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w zawiązku z wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. zawiadomił Stronę pismem z 6 listopada 2014 r., nr [...], doręczonym 12 listopada 2014 r.

DIS uznał w związku z tym, że wszczęcie postępowania karnoskarbowego spowodowało zawieszenie biegu terminu przedawnienia za okresy od stycznia 2009 r. do grudnia 2009 r.

DIS wskazał, że przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest zakwestionowanie prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego z faktur, wystawionych przez Z. oraz D. Sp. z o. o. z siedzibą w W..

DIS wyjaśnił, że w rejestrze nabyć za październik w poz. 648 Strona wykazała zakup środków trwałych w kwocie 43.085,65 zł, podatek naliczony 9.478,84 zł. Podstawą księgowania była [...] z 16 października 2009 r., na której jako wystawca widnieje D. Sp. z o. o. z siedzibą w W., ul. [...]. Jako nazwę towaru na fakturze wpisano bardzo ogólne dane: magiel Miele, pralnico – wirówka Girbau, suszarka Miele. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że pismem z 3 kwietnia 2014 r. (karty 61-69) Powiatowy Urząd Pracy w S. przesłał kserokopie dokumentów w sprawie refundacji ze środków Funduszu Pracy kosztów doposażenia dwóch stanowisk pracy dla skierowanych bezrobotnych, przyznanej Stronie jako prowadzącej działalność pod nazwą P.. Z dokumentów wynika, że 15 października 2009 r. Strona zawarła umowę na mocy, której Powiatowy Urząd Pracy w S. zgodnie z wnioskiem z 14 września 2009 r. przyznał refundację w kwocie 34.000 zł. Dokumentem, który miał potwierdzać poniesienie wydatków była przedstawiona przez Stronę faktura VAT nr [...] z 16 października 2009 r. wystawiona przez D.Sp. z o. o. - kwota netto 43.085,55 zł, VAT 9.478,84 zł. Do faktury dołączone było oświadczenie z 16 października 2009 r. z pieczątką D. Sp. z o. o. i nieczytelnym podpisem, że sprzęt nie został zakupiony z pomocy krajowej lub wspólnotowej w okresie 7 lat oraz cena zakupionego sprzętu używanego nie przekracza wartości rynkowej i jest niższa niż koszt podobnego sprzętu nowego. Okazano również potwierdzenie przelewu z konta Urzędu Pracy 12 listopada 2009 r. kwoty 34.000 zł na konto firmy P.

Organ wskazał następnie, że pismem z 30 czerwca 2014 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w L. przekazał kopię faktury [...] z 16 października 2009 r. wystawionej przez O. na rzecz D. Sp. z o. o. (karta 171) oraz protokół przesłuchania A.C. z 11 lutego 2014 r. (karty 172-175). Na [...] jako wystawca widnieje firma O. ul. [...]. W rubryce nazwa towaru podano: suszarka Micie, pralnico-wirówka Girbau i magiel Miele. Kwota netto transakcji 42.223,30 zł, VAT 9.289.13 zł, płatność gotówką. W ramach przesłuchania 11 lutego 2014 r. A.C. właściciel firmy O. w odniesieniu do [...] zeznał, że pamięta wzór faktury wystawionej dla M.U. Fakturę na jego prośbę opracowała A., faktura jest ,"pusta", żadnego towaru U. czy firmie D. Sp. z o. o. nie sprzedawał i nie otrzymał pieniędzy jakie są na fakturze.

DIS wskazał również, ze decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (karty akt sprawy nr 997 -1011) określił I. Sp. z o. o. (poprzednia nazwa D.) między innymi kwoty podatku do zapłaty, o którym mowa w art. 108 ust. 1 u.p.t.u., związanego z wystawianiem przez Spółkę faktur VAT niedokumentujących rzeczywistych transakcji gospodarczych. Ustalenia obejmują fakturę FV nr [...]. Spółka nie dysponowała towarami, które miała odsprzedać, po fikcyjnej transakcji nabycia ich od firmy O. Natomiast M.U. nie był ani udziałowcem, ani pracownikiem spółki D. Sp. z o. o.

Powyższe, zdaniem organu odwoławczego, świadczy o tym, iż firma D. miała na celu jedynie stworzenie pozorów legalności obrotu na zlecenie innych. Faktura wystawione przez ten podmiot na rzecz Strony, dokumentowała czynności, które nie zostały faktycznie dokonane pomiędzy podmiotami na nich wskazanymi. W związku z tym, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., faktura ta nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego.

DIS zgodził się również ze stanowiskiem DUKS odnośnie zakwestionowania sześciu faktur wystawionych przez Z., [...], dokumentujących zakupy usług szycia wykazanych w rejestrach nabyć P. (z 2 lutego 2009 r. [...], z 20 lutego 2009 r. [...], z 16 marca 2009 r. [...], z 23 marca 2009 r. [...], z 31 marca 2009 r. [...], z 28 kwietnia 2009 r. [...]).

Organ wskazał, że z wyjaśnień złożonych przez K.P. w piśmie złożonym 5 marca 2014 r. (karta akt sprawy nr 27) wynika, że: a) firma K. nie posiadała wyposażenia, b) jedyny środek trwały to samochód osobowy [...] zakupiony w 2006 r., c) w firmie zatrudnione były cztery szwaczki, prasowaczka i handlowiec, którzy takie stanowiska mieli na umowie, ale w miarę potrzeb mieli być przesuwani do innych prac, d) działalność prowadzona była w szwalni w [...], posesja jest własnością M.P., e) umów z kontrahentami nie potrafił odnaleźć. Ponadto K.P. wyjaśnił, że maszyny używane do szycia są własnością firm "P." lub "G.", na podstawie umowy, której nie jest w stanie okazać. Za użytkowanie maszyn nie jest pobierana żadna opłata, ceny za usługi miały uwzględniać koszty eksploatacji maszyn. Koszty napraw i części stanowiły koszt firmy. Organ wskazał dalej, że 25 czerwca 2014 r. w ramach przesłuchania (protokół przesłuchania karty akt sprawy nr 650-652) K.P. zeznał, że rozdzielność majątkową z żoną ma od roku 2000-2002. Źródłem utrzymania były środki finansowe z prowadzonej działalności gospodarczej. Na pytanie o tytuł prawny do prowadzenia działalności w zakładzie w S. ul. [...] K.P. wyjaśnił: "Nie było żadnych umów, żona mi użycza, jakoś to razem prowadzimy. Wszystkie rachunki opłaca moja żona."

DIS przytoczył również zeznania w charakterze świadków, osób, które w 2009 r. miały być zatrudnione w Z.

Wskazał następnie, że w ramach postępowania przeprowadzonego w K. ustalono, że w odniesieniu do faktur [...] K.P. wykazał, że część usług zakupił w Spółce D., która miała je zakupić u kolejnych podwykonawców (O.", Z. sp. z o.o.). Dodał również, że K.P. zeznał do protokołu przesłuchania 25 czerwca 2014 r., że nie zna prezesów spółki "D., nie sprawdzał w dostępnych ewidencjach dokumentów rejestracyjnych spółki, nie był w miejscu prowadzenia działalności spółki, nic nie mówią mu nazwy firm: O., J., Z. sp. z o. o. Wszelkie formalności załatwiał z M.U.

Organ przytoczył ponadto zeznania K.P. złożone w charakterze podejrzanego w śledztwie prowadzonym przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w L. oraz innych osób przesłuchanych w śledztwie.

DIS wskazał następnie, że z akt sprawy wynika, że w ramach postępowania prowadzonego w Spółce G. pismem z 8 sierpnia 2014 r. organ kontroli skarbowej zwrócił się o udzielenie informacji jakie maszyny będące własnością Spółki G. znajdują się w S., na jakiej podstawie, kiedy i w jakim celu zostały przekazane. W odpowiedzi wpłynęło pismo z 27 sierpnia 2014 r., podpisane przez Prezesa Zarządu A.M. wyjaśniające, że maszyny i urządzenia szwalnicze przekazano firmom K. oraz P. w lutym 2007 r. na podstawie umów o współpracy. Firmy zobowiązały się, na tych maszynach, do szycia odzieży z materiału powierzonego na rzecz G. Sp. z o. o. Ponadto wyjaśniono, że maszyny zostały sprzedane 11 lipca 2014 r. P. W załączeniu przekazano umowy o współpracy zawarte 1 lutego 2007 r. przez G. Sp. z o. o. reprezentowaną przez Członka Zarządu R.S. z firmami K. i P. reprezentowanymi przez K.P., wykaz udostępnionych maszyn oraz kopię faktury sprzedaży maszyn z 11 lipca 2014 r. DIS wskazał, że z protokołu przesłuchania Prezesa Zarządu firmy G. z 20 stycznia 2015 r. (karty akt sprawy nr 1054- 1057) wynika, że świadek pytany o współpracę z firmą Pana K.P. zeznał, że firma nazywała się P.

DIS wskazał dalej, że z akt sprawy wynika, że w ramach postępowania prowadzonego w P. pismem z 25 lutego 2015 r., organ kontroli skarbowej zwrócił się o informacje w akresie dotyczącym firm K. oraz P.: 1) Czy w 2009 r. firmy korzystały z maszyn Spółki P. 2) Dlaczego w 2009 r. Spółka P. nie zleciła wykonania żadnych usług Z. 3) Dlaczego w 2009 r. Spółka P. nie zleciła wykonania usług w zakresie szycia żakietów i płaszczy P. W odpowiedzi pismem z 10 marca 2015 r. poinformowano, że: w 2009 r. firmy nie korzystały z maszyn Spółki P., w 2009 r Spółka P. nie współpracowała z Z. w 2009 r. Spółka zleciła firmie P. szycie innej produkcji, mniej skomplikowanej.

Organ dodał, że R.S. zeznał do protokołu przesłuchania z 27 sierpnia 2015 r. (karty akt nr 1023 - 1024), że "W 2008 roku był problem z cenami. Pan P. znalazł innych zleceniodawców. Dlatego w roku 2009 nie dostał żadnego zlecenia". W odniesieniu do współpracy z P. zeznał: "Warunki umowy, ceny, terminy były uzgadniane z K.P. Czasami przyjeżdżała M.P.. Według uzgodnień firma P. nie mogła korzystać z innych podwykonawców.

DIS stwierdził, że w obliczu ujawnionych faktów wynikających z całego zgromadzonego materiału dowodowego, organ pierwszej instancji, wbrew zarzutom Strony postawionym w odwołaniu zasadnie uznał, iż sporne faktury nie dokumentują zdarzeń gospodarczych, stroną których byłby Podatnik. Na podstawie analizy zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że faktury wystawione przez Z." na rzecz P. dotyczące szycia spodni i spódnic nie dokumentują rzeczywistego przebiegu transakcji. Usługi te zostały wykonane przez P. w ramach zawartych umów o współpracy. Potwierdzają to, zdaniem DIS, fakty:

1) usługi udokumentowane tymi fakturami zostały zlecone przez Spółki P. i G. do wykonania P. Potwierdzają to zawarte umowy okazane przez Zleceniodawców,

2) usługi były wykonywane z materiału powierzonego przez Zleceniobiorców,

3) w celu wykonania zleceń udostępniono potrzebny park maszynowy. Zgodnie z warunkami umowy maszyny nie mogły być użyczone ani oddane w najem osobom trzecim,

4) wszystkie koszty utrzymania zakładu gdzie wykonywane były usługi pokrywane były ze środków P.,

5) środki na wypłatę wynagrodzeń pracowników, którzy mieli być zatrudnieni w Z. do wykonania tych zleceń pochodziły z kont firmowych P. Z analizy dokumentacji bankowej Z. wynika, że środki na wypłaty wynagrodzeń pracownikom i opłacenie związanych z tym składek ZUS i podatku do US za okres od lutego 2009 r. do kwietnia 2009 r. przelewane były z konta firmowego P.,

6) z umów o współpracy potwierdzonych zeznaniami Zleceniobiorców wynika, że P., przy realizacji zleceń nie mogło korzystać z podwykonawców,

7) z zebranego materiału dowodowego wynika, że K.P. w imieniu P. zlecił wykonanie usług K.P. prowadzącemu działalność jako Z., czyli sam sobie,

8) w ramach przesłuchania 18 grudnia 2013 r. K.P. opisując współpracę z M.U. wyjaśniał, że zlecenia otrzymywał od spółek P. i G. W 2009 r. nie było bezpośredniej sprzedaży firmy Z. na rzecz spółek P. lub G.,

9) wszelkie koszty związane z utrzymaniem zakładu (energia elektryczna, ogrzewanie, podatek od nieruchomości), konserwacją i naprawą maszyn, użytkowaniem samochodów dostawczych oraz zatrudnieniem pracowników pokrywane były ze środków firmy P. i ewidencjonowane jako koszty uzyskania tych przychodów. Potwierdzili to zarówno K.P. w ramach przesłuchania 25 czerwca 2014 r., jak i M.P. w piśmie złożonym 1 sierpnia 2014 r.,

10) w księgach podatkowych firmy Z. poza zakupami od firmy D. wykazano jedynie wydatki na zakupy paliwa i naprawy samochodu osobowego oraz jego amortyzację. Nie wykazano żadnego zakupu potrzebnych do wykonywania usług szycia a zużywających się akcesoriów takich jak: igły, nici, nożyczki itp.

W ocenie organu odwoławczego, z zeznań świadków – osób zatrudnionych w zakładzie – wynika, że w zakładzie w S. prowadzona była działalność gospodarcza przez jeden podmiot, nadzorowana przez K.P. oraz Jego matkę. Pracownicy faktycznie zatrudnieni przez Stronę wskazywali, że w zakładzie nie była prowadzona działalność gospodarcza przez Panią M.P. Zdaniem DIS w kontekście sposobu prowadzenia działalności przez Stronę, która reprezentowana była przez K.P., prowadzącego sprawy firmy P., zeznania świadków potwierdzają, że w zakładzie w S. działalność gospodarczą prowadziła Strona, natomiast świadkowie wskazywali wyłącznie na kontakt w ramach wykonywanej pracy z K.P., z uwagi na fakt, że to on zajmował się sprawami firmy P.

DIS dodał, że na podstawie list wynagrodzeń P. ustalono, że:

1) na liście za listopad 2009 r. J.P., I.M. i L.P. widnieją jako pracownicy P., J.P. i I.M. zostały wykazane jako pracownicy pralni, na których zatrudnienie firma P. otrzymała refundację z Powiatowego Urzędu Pracy,

2) na listach za od stycznia 2009 r. do listopada 2009 r. widnieją na stanowisku prasowacz: A.B., A.K., D.K., na stanowisku szwaczka: K.D., A.J., A.K., A.R.

Z powyższego, zdaniem DIS, jednoznacznie wynika, że usługi, których rzekomym wykonawcą miała być firma Z. były wykonywane w ramach działalności prowadzonej przez M.P. w ramach firmy P. W konsekwencji, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie uznał rejestry nabyć za okresy od lutego 2009 r. do kwietnia 2009 r. i październik 2009 r., za nierzetelne w zakresie zawyżenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez Z. oraz faktury wystawionej przez D. Skoro natomiast przedmiotowe faktury wystawione przez Z. oraz D., na rzecz Strony są fakturami, o jakich mowa w art. 108 ust. 1 u.p.t.u., to związany z nimi obowiązek podatkowy wynika nie z faktu wykonywania czynności opodatkowanych, lecz z samego faktu wystawienia tych faktur. Zatem podatek wykazany w spornych fakturach stanowi pojęcie niepowiązane z pojęciami podatku należnego i naliczonego, stanowiącymi podstawowe elementy mechanizmu obniżania podatku należnego o podatek naliczony we wcześniejszych fazach obrotu. W konsekwencji DIS stwierdził, że nie jest możliwe obniżenie przez Stronę podatku należnego o podatek wykazany w spornych fakturach. Skorzystanie bowiem z prawa do odliczenia podatku z faktury dokumentującej czynność, która faktycznie nie została dokonana i nie zrodziła obowiązku podatkowego u jej wystawcy, byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku od towarów i usług, umożliwiającą odliczenie zawartych w cenach towarów podatków faktycznie należnych z tytułu czynności ich nabycia.

Mając na uwadze argumentację Strony, zgodnie z którą rozstrzygnięcie sprawy M.P. wymaga uprzedniego zakończenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko Podatnikowi i K.P., organ odwoławczy wskazuje, że zgodnie ze stanowiskiem NSA wyrażonym w wyroku z dnia 11 lutego 2011 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 281/10, postępowanie karne mające nawet bezpośredni związek ze sprawą podatkową, co do zasady, nie będzie kreować zagadnienia wstępnego w odniesieniu do postępowania podatkowego w przedmiocie określenia lub też ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego.

DIS nie stwierdził również zarzucanego naruszenia przepisów postępowania przez organ I instancji.

Skarżąca w skardze z 4 maja 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając decyzję DIS z [...] marca 2016 r., wniosła o jej uchylenie oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie od organu na Jej rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, zarzucając:

1) rażące naruszenie norm proceduralnego prawa podatkowego zawierających zasadę prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.), poprzez przeprowadzenie postępowania podatkowego w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), rażące naruszenie zasady nakazującej organowi podatkowe poszukiwanie prawdy materialnej przez naruszenie obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego w administracyjnej sprawie podatkowej (art. 187 O.p.) oraz ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny (art. 191 O.p.) tj. niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych w sprawie oraz błędną ocenę zebranych dowodów w zakresie:

- prowadzenia przez K.P. działalności gospodarczej w okresie od stycznia do grudnia 2009 r.,

- zakupu przez podatnika maszyn pralniczych od Spółki D.,

a przy opieraniu się na błędnie i wybiórczo dobranych dowodach, na wnioskowaniu sprzecznym z zasadami logicznego wnioskowania, w tym z zasadami wnioskowania prawniczego, a przez to sprzecznym z prawdą stronniczym, tendencyjnym i przez to błędnym uzasadnieniem faktycznym, nastawionym koniunkturalnie na z góry przyjętą tezę, a nie na wydanie prawidłowej decyzji podatkowej w sprawie,

2) art. 123 O.p., poprzez pozbawienie Strony czynnego udziału w postępowaniu i oparciu rozstrzygnięcia w głównej mierze na dowodach, w tym zeznaniach świadków przeprowadzonych w innych postępowaniach,

3) art. 188 O.p., poprzez oddalenie wniosku podatnika w przedmiocie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków: R.S., W.P., A.W., M.U. na okoliczność sprzedaży i dostarczenia maszyn na rzecz podatnika przez D. sp. z o.o., faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej przez K.P.,

4) art. 201 § 1 pkt 2 O.p., poprzez brak zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia postępowania podatkowego, ewentualnie sądowo-administracyjnego prowadzonego przeciwko K.P.,

5) art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 O.p., poprzez nie wskazanie w treści decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności w szczególności poprzez nie odniesienie się szczegółowo do zarzutów Skarżącej odnośnie wadliwej oceny materiału dowodowego dokonanego przez organ I instancji.

W ocenie Skarżącej organ z góry założył sobie kierunek prowadzenia sprawy, wyznaczony przez organ I instancji w zakresie przyjęcia, iż K.P. nie prowadził w 2009 r. działalności gospodarczej. Konsekwencją tego było dokonanie wybiórczej oceny zeznań świadków - pracowników K.P. i pominięcie zeznań w zakresie wskazującym na faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej przez Z.

Zdaniem Skarżącej, organ uznał za udowodnioną, okoliczność, która nie wynika z przeprowadzonych dowodów w postaci zeznań świadków - byłych pracowników Z. Powyższe dotyczy przyjęcia, że w 2009 r. K.P. nie świadczył usługi szycia żakietów i płaszczy, w sytuacji gdy przesłuchani świadkowie wskazali w zeznaniach jedynie przykładowo co należało do ich zakresu obowiązków pracowniczych w 2009 r.

Skarżąca dodała, że tylko dane dwóch pracowników K.P. (J.P., I.M.) widnieją na liście płac Skarżącej. Powyższe nastąpiło dopiero począwszy od miesiąca listopada 2009 r. i było związane ze zmianą pracodawcy z Z. na P.

Zdaniem Skarżącej, wbrew zebranemu w sprawie dowodom (wyjaśnieniom G. sp. z o.o. - pismo z 27 sierpnia 2014 r., umowie z 1 lutego 2007 r. zawartej pomiędzy G. sp. z o.o. a Z., umowie z 1 lutego 2007 r. zawartej pomiędzy G. sp. z o.o. a P.) błędnie przyjął, iż Z. nie dysponował maszynami koniecznymi do wykonywania usługi szycia, w sytuacji gdy te maszyny zostały mu udostępnione w ramach w/w umowy. Dodatkowo wbrew poczynionym ustaleniom, z umowy z 1 lutego 2007 r. zawartej pomiędzy G. sp. z o.o., a Z. nie wynikał zakaz użycia maszyn do świadczenia usług na rzecz innych kontrahentów. W tym zakresie organ oparł swoje ustalenia jedynie w oparciu o świadka A.M. - obecnego Prezesa Zarządu G. sp. z o.o., osobę która w okresie zawierania umów z podatnikiem była zatrudniona w dziale import-eksport i nie zajmowała się sprawami związanymi z zawarciem i wykonaniem umowy z Z. oraz P. Osobą taką był jak zeznał sam świadek oraz pracownicy G. sp. z o.o. - Pan W.P., ówczesny Prezes Zarządu. Z przytoczonych powyżej umów i innych nie wynika zakaz podzlecenia usługi szycia przez zleceniobiorców.

Skarżąca uznała za niedopuszczalne interpretowanie stwierdzeń świadków: "nie wiem", "nie pamiętam", "nie potrafię udzielić odpowiedzi", "nie mam wiedzy", jako fakty, przemawiające za tym, iż K.P. nie prowadził działalności gospodarczej.

Skarżąca podkreśliła, że w toku postępowania przeprowadzono dowody z których wynika, iż Z. w 2009 r. świadczył usługi także na rzecz innych kontrahentów.

Odnosząc się do zakwestionowanej przez organ możliwość odliczenia podatku naliczonego z faktury VAT nr [...], wystawionej przez D. sp. z o.o. dotyczącej nabycia maszyn do produkcji, z uwagi na to, iż zdaniem organu faktura ta nie dokumentuje rzeczywistej transakcji, Skarżąca podkreśliła, że powyższe ustalenia sprzeczne są z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności protokołem oględzin przedmiotowych maszyn, potwierdzającym ich rzeczywisty zakup przez podatnika oraz zeznaniami K.P., z których wynika, iż maszyny te zostały nabyte od D. sp. z o.o. Nie wykazano żadnych innych dowodów świadczących o braku dostawy towaru przez D. sp. z o.o., oprócz zeznań złożonych w toku postępowania przygotowawczego przez podejrzanego A.W., pomimo, że skarżąca w toku postępowania zgłaszała wnioski dowodowe zmierzające do wykazania okoliczności przeciwnych, tj. potwierdzających zakup maszyn od Spółki D. sp. z o.o.

Skarżąca dodała również, że nie kwestionuje możliwości wykorzystania dowodów zebranych w innych postępowaniach, niemniej wskazała, że w niniejszej sprawie zasadne było przeprowadzenie przynajmniej części dowodów z zachowaniem zasady bezpośredniości. Podkreśliła też, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w postaci postępowania podatkowego prowadzonego przeciwko K.P., ewentualnie postępowania sądowo- administracyjnego w tym zakresie, w szczególności, że stwierdzenie braku prowadzenia działalności przez K.P. wiąże się z ustaleniem prawa podatnika do odliczenia podatku VAT.

Skarżąca podniosła także, że organ w zaskarżonej decyzji w zakresie przyjętej tezy dotyczącej nieprowadzenia przez K.P. działalności gospodarczej głównie powtórzył poczynione przez organ I instancji ustalenia faktyczne, m.in. poprzez obszerne przytoczenie dowodów i wniosków z nich wynikających nie dokonując jednocześnie w tym zakresie ponownej analizy dowodów, w szczególności w kontekście podniesionych zarzutów Skarżącej.

W odpowiedzi na skargę DIS podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

W przedmiotowej sprawie organy zakwestionowały, na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u., prawo Skarżącej do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktury FV nr [...] z 16 października 2009 r., wystawionej przez D. Sp. z o. o. z siedzibą w W. dokumentującej nabycie przez Skarżącą urządzeń magiel Miele, pralnico – wirówka Girbau, suszarka Miele oraz sześciu faktur (z 2 lutego 2009 r. [...], z 20 lutego 2009 r. [...], z 16 marca 2009 r. [...], z 23 marca 2009 r. [...], z 31 marca 2009 r. [...], z 28 kwietnia 2009 r. [...]) wystawionych przez Z. dokumentujących zakupy przez Skarżącą usług szycia.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u., w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Z ust. 2 pkt 1 lit. a tego artykułu wynika, że kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Podkreślenia jednak wymaga, że sama faktura nie tworzy prawa do odliczenia podatku w niej wykazanego. Podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług dokonanych przez innego podatnika, wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury, dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Prawo do odliczenia przysługuje zatem wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami opodatkowanymi. W tym przypadku, chodzi o odpłatną dostawę towarów (art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u.), przez którą zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.t.u., rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w przypadku towarów wynikających z faktury [...] z 16 października 2009 r., wystawionej przez D. Sp. z o. o. oraz odpłatne świadczenie usług (art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u.), w przypadku faktur wystawionych przez Z., przez które rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 u.p.t.u.

Powyższą kwestię reguluje art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u., w świetle którego nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że faktury [...] z 16 października 2009 r., wystawionej przez D. Sp. z o.o., nie dokumentuje faktycznie dokonanej czynności odpłatnej dostawy towarów, których dotyczy ta faktura, tj. urządzeń: magiel Miele, pralnico – wirówka Girbau, suszarka Miele, co potwierdza zgromadzony w sprawie przez organy podatkowe materiał dowodowy. Z materiału dowodowego wynika, że sporne towary znajdowały się w posiadaniu Skarżącej, na co wskazuje protokół z kontroli zewnętrznej przeprowadzonej u Skarżącej 9 listopada 2009 r., sporządzony przez pracownika Powiatowego Urzędu Pracy w S. (karta 21 tom I), dokonanej w związku z refundacją tych urządzeń przez Powiatowy Urząd Pracy w S. na podstawie umowy z 15 października 2009 r., zawartej przez Skarżącą z Prezydentem Miasta S. (karty 24-22 tom I). Z materiału dowodowego wynika jednocześnie, ze Skarżąca nie nabyła spornych towarów od spółki D., spółka ta bowiem nie dysponowała spornymi towarami, nie mogła zatem przenieść prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel na Skarżącą. Z dokumentacji uzyskanej z Prokuratury Okręgowej w L. przy piśmie z 30 czerwca 2014 r. (karta 176) wynika, że sporne towary spółka D., miała rzekomo nabyć od firmy O., co miała dokumentować faktura [...] (karta 171 tom I). Z zeznań jednak właściciela firmy O. z 11 lutego 2014 r., A.C. (karty 175-172 tom I) wynika, że powyższa faktura jest "pusta", że żadnego towaru nie sprzedawał spółce D. i nie otrzymał pieniędzy jakie są na fakturze. Powyższe potwierdza, że spółka D. nie posiadała spornych towarów, nie mogła zatem dokonać ich dostawy do Skarżącej. Wyklucza to też możliwość powołania się Skarżącej na okoliczność dobrej wiary, skoro Skarżąca nie mogła nabyć spornych towarów od spółki D.

Sąd uznał, że w tym zakresie organy podatkowe zgromadziły i dokonały wyczerpującej analizy całego materiału dowodowego, co pozwoliło na dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych. W związku z tym organ nie miał obowiązku przeprowadzania dodatkowych dowodów, w tym wnioskowanych przez Stronę, skoro istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności zostały stwierdzone w sposób wyczerpujący przeprowadzonymi dowodami. Dodać należy, że Strona wnioskowała o przesłuchanie w omawianej kwestii M.U., na okoliczność nabycia przez Skarżącą spornych towarów od spółki D., podczas gdy brak w sprawie dowodów na okoliczność faktycznego reprezentowania przez M.U. tej spółki, który oficjalnie nie był ani jej udziałowcem, ani pracownikiem, z zeznań natomiast złożonych 8 lipca 2013 r. (protokół przesłuchania karty 315-312 tom II) w Prokuratorze Rejonowej L. wynika, że M.U. wystawiał "puste faktury" na spółkę "I." oraz D.. Protokół przesłuchania został włączony do postępowania kontrolnego wobec Skarżącej postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z [...] sierpnia 2014 r. (karta 336 tom II).

Sąd uznał zatem, że w omawianym zakresie nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo przyjęły również, że faktury wystawione przez Z., dokumentujące zakupy przez Skarżącą usług szycia, nie dokumentują faktycznie dokonanych czynności odpłatnego świadczenia usług na rzecz Skarżącej. Organy podatkowe uznały, że usługi szycia, których dotyczą sporne faktury, nie zostały wykonane przez Z. lecz przez firmę Skarżącej – P. Zdaniem Sądu, zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, potwierdza powyższą tezę organów podatkowych.

Sąd zgadza się z ustaleniem DIS, że usługi udokumentowane spornymi fakturami wystawionymi przez Z. zostały zlecone przez spółki P. i G. firmie Skarżącej P., co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy umowy zawarte pomiędzy tymi spółkami a P.(karty 930-917 tom IV), jak i wyjaśnienia spółki P., zawarte w piśmie z 10 marca 2015 r. (karta 1033 tom IV), z których wynika, że w 2009 r. spółka P. nie współpracowała z Z. oraz że zleciła firmie P. szycie mniej skomplikowanej produkcji. Usługi zostały wykonane na maszynach pochodzących od spółki G. Z materiału dowodowego wynika, że powyższe maszyny i urządzenia szwalnicze zostały przekazane firmom K. oraz P. w lutym 2007 r. na podstawie umów o współpracy. W aktach sprawy znajdują się potwierdzające to umowy zawarte 1 lutego 2007 r. przez G. Sp. z o. o. reprezentowaną przez Członka Zarządu R.S. z firmami K. i P. reprezentowanymi przez K.P. (karty 1070-1066 tom IV) oraz pismo z 27 sierpnia 2014 r. spółki G., podpisane przez Prezesa Zarządu A.M. (karta 1072 tom IV).

Z powyższego wynika, że sporne usługi zostały wykonane na maszynach i urządzeniach szwalniczych powierzonych przez spółkę G., firmom Z. oraz P., które były reprezentowane przez K.P., sporne usługi natomiast zostały wykonane w związku ze zleceniami spółek P. i G. firmie Skarżącej P. Pokreślenia też wymaga, że K.P. nie zawarł pisemnych umów ze Skarżącą na wykonanie w ramach podzlecenia spornych usług.

Z ustaleń, jakie dokonały organy podatkowe, odnośnie relacji, w których pozostawali K.P. oraz Skarżąca, wynika, że są małżeństwem pozostającym w rozdzielności majątkowej od ok. 2002 r. Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą P., K.P., natomiast Z. K.P. zeznał jednak w ramach przesłuchania z 25 czerwca 2014 r., że lokal, w którym prowadzi swoją działalność gospodarczą należy do Skarżącej, która użycza ten lokal bez zawarcia umowy, prowadzą tę działalność razem, a wszystkie rachunki opłaca Skarżąca (karty 652-650 tom III).

Na podstawie ksiąg podatkowych Z., organy podatkowe ustaliły, że powyższy Z. nie dokonał żadnych zakupów akcesoriów potrzebnych do wykonywania usług szycia takich jak igły, nici, nożyczki itp. Ustaliły również, ze wszelkie koszty związane z utrzymaniem zakładu (energia elektryczna, ogrzewanie, podatek od nieruchomości), konserwacją i naprawą maszyn, użytkowaniem samochodów dostawczych pokrywane były ze środków firmy Skarżącej P. i ewidencjonowane jako koszty uzyskania tych przychodów. Ponadto, ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy, dokumentacji bankowej Z., wynika, że również środki na wypłatę wynagrodzeń pracowników, którzy mieli być zatrudnieni w tym Z., na związane z tym składki ZUS oraz zaliczki na podatek dochodowy, za okres od lutego 2009 r. do kwietnia 2009 r., pochodziły z konta firmowego P., poprzez ich przelew na konto Z.

Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, stawiają w wątpliwość, czy K.P. w ogóle prowadził w kontrolowanym okresie, samodzielną, odrębną od firmy Skarżącej, działalność gospodarczą. Dowodzą natomiast, że Z., nie wykonał usług szycia, których miały dotyczyć zakwestionowane przez organy podatkowe faktury VAT, wystawione przez Z. Zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo uznały, że usługi te wykonała firma Skarżącej, przy użyciu znajdujących się w Jej dyspozycji urządzeń, umieszczonych w Jej lokalu, za który ponosiła wszelkie opłaty i przy wykorzystaniu opłacanych przez Nią pracowników, a którą reprezentował K.P. W konsekwencji organy podatkowe prawidłowo też uznały, że zakwestionowane przez nie faktury VAT, nie dokumentowały faktycznie wykonanych usług.

Konstatacji tej nie zaprzeczają zeznania pracowników, których rzekomo zatrudniał Z. Osoby te zeznały m.in., jakie czynności wykonywały, będąc zatrudnione w firmie zlokalizowanej w S. przy ul. [...], kto zlecał im prace i kto zajmował się organizowaniem funkcjonowania firmy – K.P. Nie wyklucza to jednak okoliczności, że usługi były wykonywane na rzecz firmy Skarżącej, którą reprezentował K.P., z czego pracownicy nie musieli sobie zdawać sprawy.

Powyższe okoliczności stanowią, zdaniem Sądu, wystarczające ustalenia, które uzasadniają prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również rozstrzygnięcia I instancji. Z tego względu nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, podnoszone w skardze przez Skarżącą okoliczności: wykonywania w firmie zlokalizowanej w S. innych usług niż wynikające z zakwestionowanych faktur VAT, umieszczenia na liście płac Skarżącej dopiero w listopadzie 2009 r., pracowników wykonujących usługi wynikające ze spornych faktur, skoro zostało wykazane, że wcześniej byli oni wynagradzani ze środków finansowych Skarżącej oraz zawarcie również przez Z. umowy ze spółką G. o przekazaniu również firmie K.P. urządzeń szwalniczych, przy wykorzystaniu których zostały wykonane sporne usługi. Całokształt bowiem okoliczności i ustaleń dokonanych przez organy podatkowe wskazuje jednoznacznie, że prawidłowość stanowiska organów podatkowych w zakresie zakwestionowanych faktur VAT.

Sąd stwierdza zatem, że niezasadne są zarzuty skargi naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania. Organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Zebrany materiał dowodowy oraz jego ocena nie wykraczająca, zdaniem Sądu, poza granice swobodnej oceny dowodów, pozwoliła na rzetelne, odpowiadające zasadzie prawdy obiektywnej, ustalenia stanu faktycznego sprawy, a następnie dokonanie prawidłowej subsumpcji prawnej tak ustalonego stanu faktycznego. Sąd nie dopatrzył się, aby organy podatkowe ograniczyły Skarżącej prawo czynnego udziału, w którymkolwiek stadium przedmiotowego postępowania podatkowego, zeznania natomiast włączone do postępowania a pozyskane w toku prowadzonych postępowań karnych przez Prokuraturę Okręgową w L., mogą stanowić w świetle art. 181 O.p., dowody w postępowaniu podatkowym. Ustalone w sposób nie budzący wątpliwości okoliczności stanu faktycznego, dawały organowi podatkowemu prawo odmowy przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącą dowodów. Pozwala to również uznać, że postępowanie nie było prowadzone w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych. DIS w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje rozstrzygniecie wskazując fakty, które uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę oraz przyczyny dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Wyjaśnił też podstawy prawne zaskarżonej decyzji wraz z przytoczeniem przepisów prawa.

Z tych względów Sąd uznał, że nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1 art. 187 § 1, art. 188, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 O.p.

Sąd uznał również, iż nie doszło w sprawie do naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 O.p., poprzez brak zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia postępowania podatkowego, ewentualnie sądowo-administracyjnego prowadzonego przeciwko K.P. Organ słusznie uznał, że prowadzone wobec K.P. postępowanie podatkowe, czy też sądowo-administracyjne, nie pozostaje w relacji zagadnienia wstępnego wobec przedmiotowego postępowania podatkowe prowadzonego względem Skarżącej. W orzecznictwie oraz piśmiennictwie podnosi się, że zagadnienie wstępne to pewna kwestia o charakterze otwartym (tzn. jeszcze nieprzesądzona), której treścią może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne. Zagadnienie wstępne, zwane też kwestią wstępną lub prejudycjalną, ma miejsce jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej. Jeżeli zaś "zagadnienie" wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego, a w konsekwencji nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego (por. wyrok NSA z 16 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 1026/15).

DIS słusznie wskazał, że decyzja wydana w odrębnym postępowaniu podatkowym dotyczącym K.P. nie rozstrzygała zagadnienia prawnego lecz zagadnienie faktyczne dotyczące wystawiania przez K.P. faktur, które nie dokumentowały rzeczywistej transakcji gospodarczej.

Sąd stwierdza zatem, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiło zagadnienie wstępne dające podstawę zawieszenia przedmiotowego postępowania podatkowego.

Odnosząc się do wniosków dowodowych nadesłanych do Sądu 30 maja 2017 r., po zamknięciu rozprawy, dotyczących wyników kontroli z 11 maja 2017 r., Sąd zauważa, że nie mogły one mieć wpływu na wynik sprawy ponieważ zawierają one ustalenia i wnioski Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w B. wobec G. Spółka z o.o. oraz P. Spółka Jawna. Powyższe wyniki kontroli w żaden sposób nie dotyczą okoliczności które legły u podstaw zaskarżonej decyzji, a więc nabycia przez Skarżącą urządzeń od firmy D. oraz relacji pomiędzy firmą Z. a firmą Skarżącej.

Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie, ani naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.