Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 1007/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2006-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.1, art.3, art.120, art.121, art.122, art.7, art.15 par.1, art.27, art.125, art.126
journal: Dz.U. 2002 nr 110 poz 968
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta,, Asesor WSA Jacek Kuza, Protokolant Asystent sędziego Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 października 2006 r. sprawy ze skarg Dyrektora Zespołu Opieki Zdrowotnej w J. i Zakładu Opieki Zdrowotnej w J. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargi.


UZASADNIENIE

IISA/Ke 1007/05

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [..] 2005r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu zażaleń S. S. - Dyrektora Zespołu Opieki Zdrowotnej w J. oraz Zespołu Opieki Zdrowotnej w J. na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. z dnia [...] 2005r. nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia na S. S. - Dyrektora Zespołu Opieki Zdrowotnej w J. oraz na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. z dnia [...] 2005r. nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia na Zespół Opieki Zdrowotnej w J. działając jako organ nadzoru na podstawie art. 12 ust. 2 i art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz.U. z 1998r., nr 90, poz. 575 z późniejszymi zmianami), mając na uwadze treść art. 62 kpa oraz to, że spełnione zostały kumulatywnie przesłanki, tj.: postępowanie dotyczy więcej niż jednej strony, zachodzi tożsamość podstawy faktycznej i prawnej przy ustalaniu obowiązków stron i zachowana jest właściwość rzeczowa i miejscowa organu administracji publicznej, na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w związku z art. 33, 34, 120 i 122§ 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tekst jednolity (Dz. U. z 2002r. nr 110, poz. 968 ze zm) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia.

W uzasadnieniu organ nadzoru przedstawił przebieg postępowania administracyjnego i wskazał, że zaskarżone postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. z dnia [...] 2005r. zostały wydane z powodu nie wykonania obowiązków wymienionych w tytule wykonawczym z dnia [...] 2005r. nr [...].

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J. decyzją z dnia [...] 2002r. nr [...], zobowiązał Zespół Opieki Zdrowotnej w J. do wykonania obowiązków w postaci: zapewnienia prawidłowego transportu posiłków na oddziały, zapewnienia prawidłowej dezynfekcji naczyń na oddziale dziecięcym oraz wyposażenia oddziału dziecięcego i ginekologicznego w wózki transportowe do przenoszenia posiłków - określając termin ich wykonania na czerwiec 2002r. Niewykonanie w terminie nałożonych obowiązków było powodem wszczęcia przez organ egzekucji administracyjnej, w toku której 7-krotnie przedłużano terminy do wykonania obowiązków będących przedmiotem wspomnianej decyzji. Powyższe legło u podstaw wydania tytułu wykonawczego w sprawie, a następnie zaskarżonych postanowień o nałożeniu grzywien w celu przymuszenia na zobowiązanych.

Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że zobowiązany nie wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. o zmianę nałożonych obowiązków lub o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w trybie przepisów kpa - o co mógłby się ubiegać w razie problemów z realizacją nałożonych na niego obowiązków. Nie skorzystano również z przysługującego prawa wniesienia zarzutów do otrzymanego tytułu wykonawczego, zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.).

Skargi na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł S. S. - Dyrektor Zespołu Opieki Zdrowotnej w J. oraz Zespół Opieki Zdrowotnej w J. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowień i umorzenie postępowania. Wydanemu orzeczeniu zarzucili nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu skarg skarżący podnieśli, że niewykonanie obowiązków nałożonych w decyzji nie jest podyktowane złą wolą czy lekceważeniem prawa, lecz jest ono spowodowane niemożnością ich wykonania z uwagi na problemy techniczne i brak środków finansowych. Istniejąca kuchnia usytuowana jest w piwnicy i nie ma technicznej możliwości zainstalowania windy i wózka służącego do transportu żywności na poszczególne oddziały. By zastosować się do zarządzeń organu należałoby wybudować nową kuchnę, a brak jest środków na sfinansowanie takiej inwestycji. Aby rozwiązać problem, zgodnie z zaleceniami Sanepidu został ogłoszony przetarg w trybie zamówień publicznych na dostawę posiłków dla chorych, który nie został jeszcze rozstrzygnięty.

Dalej skarżący wskazali, że koszt zakupu 7 sterylizatorów przelotowych wynosi 560.000 zł na co również nie ma środków. Przedmiotowej inwestycji nie może sfinalizować ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia gdyż jest to niezgodne z zawartą umową w świetle której środki uzyskiwane od funduszu mogą być pożytkowane jedynie na cele związane z leczeniem pacjentów.

W odpowiedzi na skargi Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o ich oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną /art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej uppsa/. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, będącej przedmiotem skargi / art. 145 § 1 uppsa/.

W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż zobowiązani nie wykonali nałożonych na nich przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. obowiązków. W przedmiotowej sytuacji będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, która określa prowadzone przez organy administracyjne postępowanie egzekucyjne i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania nałożonych w drodze decyzji obowiązków - (art. 1 i 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. tekst jednolity Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 z późniejszymi zmianami - zwanej dalej ustawą). Art. 1a ust. 12 litera b) ustawy określa środki egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym, którymi są: grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń i przymus bezpośredni. Z kolei z art. 7 ustawy wynika, że organ stosuje środki egzekucyjne wybierając w pierwszej kolejności te, które są najmniej uciążliwe dla zobowiązanego, a stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku czynienia, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (art. 119 ustawy). Tak więc, aby doprowadzić do wykonania nałożonych w postępowaniu administracyjnym obowiązków, można nałożyć grzywnę w celu przymuszenia do ich wykonania, której istotą jest doprowadzenie do spełnienia obowiązków pośrednio, poprzez dolegliwość finansową.

Badając tok prowadzonego przez organy administracyjne postępowania egzekucyjnego Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości. Stosownie do art. 15. § 1 ustawy egzekucja administracyjna została wszczęta po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, poprzez przesłanie mu pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, z zachowaniem 7 dniowego terminu od doręczenia upomnienia. W sprawie wydano tytuł egzekucyjny odpowiadający wymogom z art. 27 ustawy, a po ustaleniu, że nie zostały wykonane nałożone obowiązki wydano postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Powyższe postanowienia odpowiadają wymogom art. 121 i 122 ustawy, a krąg podmiotów, na które ją nałożono odpowiada wskazaniom art. 120 ustawy. Wydane postanowienia są zatem zgodne z prawem.

Ustosunkowując się do zarzutów skarżących stwierdzić należy, że nie mogą one uwalniać skarżących od odpowiedzialności, a nadto nie mogą być przedmiotem oceny w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Sąd ten bowiem nie bada wydanego postanowienia pod względem jego słuszności, ani też nie dokonuje oceny przyczyn które spowodowały niewykonanie obowiązku w kategoriach zawinienia - jak tego chcieliby skarżący. Sąd bada jedynie czy istnieje ważny tytuł wykonawczy i czy zobowiązany się do niego zastosował. Należy jedynie nadmienić, że w przedstawionej przez zobowiązanych sytuacji niemożliwości wykonania nałożonego obowiązku, mogą oni wystąpić do organu o jego zmianę, tak by był on możliwy do wykonania.

Uwzględniając powyższe trzeba stwierdzić, że organy administracyjne orzekły zgodnie z obowiązującymi przepisami, dokonały prawidłowych ustaleń, a wydane przez nich postanowienia są zgodne z prawem.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 uppsa.

-----------------------

4