Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1574/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6j ust. 3b, 3c i art. 6k
journal: Dz.U. 2018 poz 1454
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha, sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant sekretarz sądowy Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi P. K. na uchwałę Rady Miejskiej w R. z dnia 11 marca 2019 r. nr 67/V/2019 w przedmiocie ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę


UZASADNIENIE

Rada Miasta Gminy R. w dniu 11 marca 2019 r. podjęła uchwałę nr 67/V/2019 w sprawie ustalenia ryczałtowej stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

Zgodnie z § 1 ust. 2 przedmiotowej uchwały, średnią roczną ilość odpadów powstających na nieruchomościach, o których mowa w ust. 1 ustala się na 8 pojemników o pojemności 120 litrów.

Pismem z 3 lipca 2019 r. A. B., P. K., J. L., E. S., R. W. oraz J. W. reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli skargę na uchwałę Rady Miejskiej w R. nr 67/V/2019 z dnia 11 marca 2019 r. w sprawie ustalenia ryczałtowej stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, względnie o uznanie uchwały w całości za niezgodną z prawem i zasądzenie na rzecz każdego ze Skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa na rzecz każdego ze skarżących w wysokości po 17 zł.

Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie art. 2 w zw. z art. 163 Konstytucji RP oraz art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm., dalej: u.s.g) oraz art. 6j ust. 3b, ust. 3c i art. 6k ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 ze zm., dalej: u.c.p.g.) poprzez zaniechanie dokonania przez organ rzetelnej i wnikliwej kalkulacji wysokości stawki opłaty za pojemnik odpadów pozwalającej na prawidłowe ustalenie rocznej opłaty ryczałtowej za gospodarowanie odpadami komunalnymi przez gminę od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno- wypoczynkowe.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazali, że uzasadnienie projektu zaskarżonej uchwały nie wskazuje z jakich przyczyn i w jakim stopniu do podwyżki przyczyniły się działki letniskowe, nie podano żadnych danych dotyczących takich działek; ani ogólnej liczny takich nieruchomości, ani ogólnej liczby odpadów zebranych w poprzednim roku z takich nieruchomości.

W ocenie Skarżących, aby ustalić opłatę ryczałtową za pojemnik odpadów, musi być przedstawiona szczegółowa kalkulacja dla wysokości tej opłaty. Skarżący podnieśli, że w kalkulacji tej organy Gminy R. nie przedstawiły ani w treści uchwały, ani w uzasadnieniu projektu uchwały, ani w piśmie zarządu gminy.

Skarżący zarzucili również, że nie wskazano podstawy faktycznej, na której przyjęto, iż położona w gminie Radzymin działka letniskowa generuje średnio w roku 960 litrów odpadów komunalnych.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w R. wniosła o jej oddalenie.

Pismem z 13 sierpnia 2019 r. pełnomocnik poinformował, że opłata od skargi została uiszczona jedynie przez P. K., natomiast pozostałe osoby wskazane jako skarżący, są na podstawie art. 33 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uczestnikami postępowania, albowiem wynik sprawy dotyczy ich interesu prawnego. Z ostrożności procesowej pełnomocnik złożył wniosek o przystąpieniu do postępowania ww. osób na zasadzie art. 33 § 1 p.p.s.a.

Postanowieniem z 7 listopada 2019 r. Sąd odmówił dopuszczenia A. B., J. L., E. S., R. W. oraz J. W. do udziału jako uczestników postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

W myśl z art. 1 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd zobowiązany był uwzględnić prawomocny wyrok tutejszego Sądu z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 2035/19, którym oddalono skargę na będącą przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie uchwałę Rady Miejskiej w R. nr 67/V/2019 z dnia 11 marca 2019 r. w sprawie ustalenia ryczałtowej stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, która to uchwała jest również przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze treść art. 170 i art. 171 p.p.s.a. zaznaczyć należy, że prawomocne orzeczenie sądu wiąże zarówno organy państwowe jak i wszystkie sądy. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia wyraża się w tym, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu i w kolejnym postepowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ponownie badana. Stanowisko przeciwne, uznające możliwość czynienia przez sądy ustaleń i ocen sprzecznych z prawomocnym orzeczeniem sądu byłoby nie do pogodzenia z wypływającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz określoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu.

W takim stanie sprawy, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.