Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2061/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 131 ust. 2 pkt 1, art. 164
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (organ) decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2011 r. wniosku B. U. (uczestnik) o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "Nord- Nieruchomości" o numerze [...] udzielonego na rzecz A. N. (skarżąca - uprawniona), na podstawie art. 164 w związku z art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. unieważnił prawo ochronne na znak towarowy "Nord – Nieruchomości" o numerze [...] oraz przyznał skarżącej od uprawnionej kwotę 2600 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

W dniu 29 lipca 2010 r. wpłynął do organu wniosek uczestniczki o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "Nord-Nieruchomości" o numerze [...], udzielonego na rzecz uprawnionej. Sporny znak przeznaczony jest do oznaczania usług z klasy 36 takich jak: agencje pośrednictwa w handlu nieruchomościami, dzierżawa majątku nieruchomego, wycena nieruchomości, pośrednictwo w sprawach majątku nieruchomego, zarządzanie nieruchomościami, pośrednictwo kredytowe.

Jako podstawę prawną żądania uczestniczka wskazała art. 131 ust. 2 pkt 1 oraz art. 131 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 164 ustawy Prawo własności przemysłowej.

Interes prawny do złożenia wniosku o unieważnienie znaku towarowego skarżąca upatruje w tym, że zgłosiła do ochrony znak towarowy [...], a znak sporny zarejestrowany za numerem [...] jest tzw. znakiem blokującym.

Uczestniczka podnosi, że działa na polskim rynku od 1991 r. posługując się oznaczeniem [...]. Od 1992 r. posługiwała się oznaczeniem [...] prowadząc działalność w postaci spółki z synem S. U. W 2003 r. nastąpiło ponowne utworzenie spółki cywilnej pod nazwą N. przez nią i S. U. Uczestniczka wskazuje, że ze względu na problemy rodzinne rozwiązała spółkę z S. U. w dniu 30 kwietnia 2007 r., zaś 30 czerwca 2007 r. nastąpiło wykreślenie działalności [...] z ewidencji działalności gospodarczej. Obecnie uczestniczka reaktywuje działalność w zakresie obrotu nieruchomościami pod nazwą [...]. W dniu 9 lipca 2010 r. zgłosiła do rejestracji słowno-graficzny znak towarowy [...] dla usług w klasie 36 związanych z obrotem oraz administrowaniem nieruchomościami. Do chwili obecnej znak [...] nie został zarejestrowany.

Uprawniona do prawa ochronnego na znak towarowy Nord-Nierchomości [...], w piśmie z dnia 17 października 2010 r., wnosiła o oddalenie wniosku w całości. Podnosi, że sporny znak został zgłoszony w Urzędzie Patentowym przez S. U., a nie przez uprawnioną, która nabyła prawo do znaku towarowego "Nord – Nieruchomości" [...] od S. U. z dniem 9 kwietnia 2008 r. Uprawniona złożyła do akt materiał dowodowy w postaci dokumentów wskazujących na promowanie przez nią znaku po jego nabyciu.

Na rozprawie, w dniu 19 kwietnia 2011 r., uczestniczka podtrzymała wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy [...]. Wyjaśniła, że w momencie kiedy był składany wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy nie wiedziała kto był zgłaszającym ten znak do ochrony w Urzędzie Patentowym. W ogólnodostępnej bazie Urzędu jako zgłaszający widniała pani A. N., stąd też ona została uznana za zgłaszającego do ochrony sporny znak towarowy. Podnosi, iż mimo to, przesłanki unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy nie zmieniły się. W dalszym ciągu jako podstawę prawną żądania unieważnienia spornego znaku wskazuje art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., tj. naruszenie praw osobistych i majątkowych i art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., tj. dokonanie zgłoszenia w złej wierze. Podnosi, że zgodnie z przepisami ustawy p.w.p. wygaszenie prawa ochronnego na znak towarowy z powodów zaprzestania działalności gospodarczej, dotyczy tylko podmiotów posiadających osobowość prawną. Nie dotyczy osób prowadzących działalność gospodarczą dlatego, że prawo do znaku towarowego jest związane z osobą fizyczną, a nie z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Ponadto przedłożyła do akt sprawy dodatkowe dowody na potwierdzenie swoich twierdzeń, tj. materiały promujące niezarejestrowaną nazwę [...], umowę spółki cywilnej zawartej w dniu 23 lutego 2007 r. pomiędzy B. U. i G. U. oraz oświadczenia.

Uprawniona podtrzymała wniosek o oddalenie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Podnosiła, że w przypadku braku umowy spółki cywilnej określającej prawa wspólników, wspólnicy Ci mają jednakowe prawa. Podkreślała, że B. U. prowadziła działalność gospodarczą pod różnymi nazwami np. [...]. Podnosiła, że spółka cywilna prowadzona przez B. U. i S. U. na ich wniosek została wykreślona z Ewidencji Działalności Gospodarczej w 2007 r. Z chwilą likwidacji tej spółki pomiędzy B. U. i S. U. zostało zawarte porozumienie, z którego wynika, że wszelkie zobowiązania spółki i wszelkie uprawnienia przejmuje Pan S. U. działając pod nazwą [...]. Na powyższe okoliczności przedłożyła do akt sprawy porozumienie sporządzone w dniu 2 kwietnia 2007 r. oraz 2 zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej i zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym Regon, W związku z powyższym, twierdziła, że dokonując zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego S. U. działał w dobrej wierze. Podnosi, że trudno uwierzyć, aby w dacie zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego B. U. nie wiedziała o tym. Podkreśla, że A. N. kupując sporny znak towarowy działała w dobrej wierze, ponieważ kupiła go od osoby uprawnionej, która dysponowała prawem ochronnym do spornego znaku towarowego. Zwracała uwagę, iż S. U. miał wszelkie prawa do tego aby zgłosić do ochrony sporny znak towarowy, dlatego, że wcześniej był udziałowcem spółki cywilnej i miał takie same prawa jak pani B. U.

Zdaniem Organu zgodnie z art. 164 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej, wystąpienie z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy jest uzależnione od wykazania interesu prawnego wnioskodawcy. Jego zdaniom interes prawny wnioskodawcy został wykazany. Organ wskazał, że sporny znak towarowy w zakresie usług w klasie 36 jest niemal identyczny ze zgłoszonym przez nią do ochrony znakiem [...] i jest tzw. znakiem blokującym - stanowi przeszkodę do uzyskania przez uczestniczkę prawa ochronnego na znak [...] dla usług w klasie 36. Jego zdaniem w myśl przepisu art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które zostały zgłoszone w złej wierze w celu uzyskania ochrony.

Zdaniem organu bezsporne było to, że S. U. prowadził działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej z uczestniczką począwszy od 2003 r. Działalność ta została wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej w dniu 30 czerwca 2007 r. Na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2011 r. uczestniczka oświadczyła, że nie miała żadnej informacji, że S. U. wystąpił o udzielenie prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Także S. U. oświadczył, że mogła nie wiedzieć o zgłoszeniu przez niego do ochrony spornego znaku towarowego. W tych okolicznościach faktycznych, zdaniem organu uzasadniony jest zarzut zgłoszenia spornego znaku towarowego do ochrony w złej wierze. Działaniem w złej wierze, jest takie działanie osoby, która dokonując zgłoszenia ma świadomość, lub z zachowaniem należytej staranności mogła się dowiedzieć, że narusza w ten sposób cudze prawo - zarówno podmiotowe o charakterze bezwzględnym, jak i wynikające z konkretnego stosunku prawnego zaistniałego pomiędzy zgłaszającym a daną osobą trzecią na przykład z umowy, z istniejącego w danych okolicznościach obowiązku lojalności.

W ocenie organu pomiędzy S. U., który zgłosił do ochrony sporny znak towarowy oraz B. U. zachodził szczególny stosunek zaufania, gdyż od 2003 r. obydwoje wspólnie prowadzili działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej o nazwie [...], która stanowi zasadniczy element spornego znaku towarowego. Wykreślenie wpisu dotyczącego działalności tej spółki cywilnej nastąpiło dopiero 30 czerwca 2007 r., a więc po dacie zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego, które zostało dokonane w Urzędzie Patentowym RP przez S. U. w dniu 18 grudnia 2006 r.

Zdaniem organu co do działania S. U. w złej wierze nie mogła wpłynąć podnoszona przez uprawnioną okoliczność, że z chwilą likwidacji spółki cywilnej [...] prowadzonej przez B. U. i S. U. w dniu 2 kwietnia 2007 r. zostało zawarte pomiędzy nimi porozumienie, że S. U. działający pod firmą [...] przejmuje wszelkie zobowiązania spółki cywilnej pod firmą [...]. wynikające z zawartych umów z kontrahentami, umów o pracę i innych umów. Okoliczność ta miała bowiem miejsce po dacie zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego.

Zdaniem organu w dniu zgłoszenia przez S. U. znaku towarowego [...] celem uzyskania prawa ochronnego tj. w dniu 18 grudnia 2006 r. istniała negatywna materialnoprawna przesłanka udzielenia ochrony, polegająca na działaniu zgłaszającego w złej wierze. Działanie to polegało na świadomym zgłoszeniu do ochrony znaku towarowego z pominięciem wnioskodawczyni w sytuacji, gdy między zgłaszającym a wnioskodawczynią istniał stosunek szczególnego zaufania.

W ocenie organu dokonanie zgłoszenia w złej wierze stanowiło samodzielną i wystarczającą podstawę do unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "Nord-Nieruchomości" [...] w oparciu o art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. W związku z powyższym zbędne było ustalanie czy udzielenie prawa ochronnego na sporny znak towarowy nastąpiło także z naruszeniem art. 131 ust. 1 pkt 1 ustawy pwp.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] uprawnione zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie;

2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 164 p.w.p., poprzez niewłaściwą wykładnię;

3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej k.p.a., polegające na braku wyczerpującego zbadania sprawy, pominięciu szeregu istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie decyzji;

4. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., polegające na braku prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji w zakresie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "Nord - Nieruchomości" o numerze [...] oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Urząd Patentowy RP oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zdaniem skarżącej, uczestniczka składając dnia 29 lipca 2010 r. wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "Nord - Nieruchomości" [...], nie wykazała istnienia interesu prawnego. Zgodnie z art. 164 p.w.p., wymaga się, aby składający wniosek o unieważnienie prawa ochronnego wykazał istnienie interesu prawnego. Stwierdzenie jego posiadania sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialno - prawnym między konkretną normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Związek ten polega na tym, że stosowanie konkretnej normy prawnej może mieć wpływ na sytuację prawną danego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Samo zgłoszenie znaku towarowego przez Panią B. U. nie jest wystarczającą podstawą do wykazania interesu prawnego w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy skarżącej. Składająca wniosek o unieważnienie nie wykazała, w jaki sposób posiadanie prawa podmiotowego do znaku przez Panią A. N. wpływa na sytuację prawną składającej wniosek. Istnienie wcześniejszego prawa ochronnego na znak "Nord- Nieruchomości" [...] w momencie składania przez panią B. U. wniosku o udzielenie ochrony na znak słowno - graficzny [...] nie stanowiło w zaistniałym stanie faktycznym żadnej przeszkody wpływającej na sytuację prawną zgłaszającej. Interes prawny musi być bezpośredni, indywidualny oraz realny. Realność oznacza, że nie może być to interes przewidywalny w przyszłości, hipotetyczny. Musi on być rzeczywiście istniejący. Urząd Patentowy RP błędnie przyjął, że w chwili składania wniosku o unieważnienie prawa do znaku Pani A. N. znak ten blokuje prawo Pani B. U. Z żadnych dokumentów nie wynika, aby oznaczenie [...] stanowiło jakąkolwiek przeszkodę w uzyskaniu ochrony przez znak [...].

Zdaniem skarżącej wniosek o unieważnienie prawa poprzez wykazywanie złej wiary jest błędny. Art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. stanowi, że nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy zgłoszony w złej wierze. Zgłaszającym był Pan S. U., który dokonał w Urzędzie Patentowym RP w dniu 18 grudnia 2006 r. zgłoszenia znaku towarowego "Nord - Nieruchomości". Pani A. N. nabyła znak towarowy łącznie z elementami przedsiębiorstwa od Pana S. U. umową z dnia 9 kwietnia 2008 r. Zmiana uprawnionego do znaku została potwierdzona decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2009 r. i wpisana do rejestru znaków towarowych. Od dnia 31 marca 2008 r. do chwili obecnej skarżąca prowadzi działalność gospodarczą pod firmą [...], wykorzystując nabyte prawo do znaku towarowego w świadczeniu usług, reklamie i dokumentach. Dla oceny złej wiary zgłaszającego istotne znaczenie ma zamiar naganny z punktu widzenia zasad uczciwości. Jest tak wówczas, gdy zgłoszenie znaku jest dokonywane w celu wyeliminowania konkurenta z zamiarem przechwycenia jego klienteli" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2009 r. VI SA/Wa 1913/08). Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie przyjmuje się, że w złej wierze działa ten, kto dokonuje zgłoszenia znaku towarowego z innych powodów aniżeli chęć posiadania wyłączności jego używania dla własnych towarów, wskutek czego dochodzi do naruszenia cudzych praw podmiotowych. Sam fakt zgłoszenia oznaczenia, którym w obrocie handlowym posługuje się także inny podmiot, nie jest działaniem sprzecznym z zasadami współżycia społecznego, dokonanym w złej wierze. Pan S. U. używał oznaczenia [...] indywidualnie, jak i w spółce i nie spotkał się z żadnymi uwagami ze strony Pani B. U. Twierdzi, że w żadnych dokumentów dołączonych do wniosku o unieważnienie nie wynika, aby nazwa ta była prawem należnym wyłącznie Pani B. U. Pan S. U. używał oznaczenia [...] od stycznia 1991 r. Celem zgłoszenia znaku towarowego "Nord - Nieruchomości" do ochrony w Urzędzie Patentowym RP nie była chęć blokowania prowadzenia działalności Pani B. U., ani zagarnięcia jej klienteli. Z uwagi na długoletnie używanie nazwy [...] oraz brak jakichkolwiek działań polegających na blokowaniu rynku bądź zawłaszczaniu klientów nie można postawić zarzutu, że Pan S. U. działał w złej wierze. Zgłosił on oznaczenie w celu, jakim służą znaki towarowe, tj. wskazywanie na pochodzenie. Podnoszenie przez Panią B. U. argumentu, że nie wiedziała o zgłoszeniu znaku przez Pana S. U., nie może wpływać na postawienie zarzutu, że zgłaszający działał w złej wierze. Dokonanie zgłoszenia znaku na osobę fizyczną przez Pana S. U. nie było obwarowane żadnym obowiązkiem informacyjnym w stosunku do osób trzecich.

Pani A. N. rozpoczęła działalność gospodarczą dnia 31 marca 2008 r. Umową z dnia 9 kwietnia 2008 r. nabyła od Pana S. U. składniki jego przedsiębiorstwa oraz prawo do znaku towarowego "Nord - Nieruchomości".

Wskazuje, że organ rozpatrując wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "Nord - Nieruchomości" [...], naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W swoich rozważaniach dowodowych Urząd pominął fakt, że już od stycznia 1991 r. Pan S. U. używał w indywidualnej działalności gospodarczej nazwy [...]. Był więc on w równym stopniu uprawniony do posługiwania się tym oznaczeniem, co wnosząca o unieważnienie znaku. Urząd Patentowy RP przyjął także błędnie, że Pani B. U. nie wiedziała o zgłoszeniu spornego znaku przez Pana S. U. Zgodnie z art. 143 p.w.p. o zgłoszeniu znaku towarowego Urząd Patentowy RP dokonuje ogłoszenia niezwłocznie po upływie trzech miesięcy od daty dokonania zgłoszenia. Pani B. U. jako przedsiębiorca, od którego wymaga się większej uwagi, z pewnością wiedziała o zgłoszeniu spornego znaku. Przyjęcie więc przez Urząd Patentowy twierdzenia o braku wiedzy jest błędne.

Jej zdaniem zgłoszenie znaku "Nord - Nieruchomości" przez Pana S. U. nie było działaniem w złej wierze. Dokonał on zgłoszenia w innym celu niż blokowanie prowadzenia działalności gospodarczej Pani B. U. lub zagarnięcia jej klientów. Nie zamierzał on także dochodzić roszczeń w stosunku do Pani B. U. w związku z używaniem oznaczenia podobnego do zgłoszonego znaku. Jedynym celem zgłoszenia znaku było jego używanie w indywidualnej działalności gospodarczej. Podobnie Pani A. N., nabywając prawo do znaku, nie działała w złej wierze. Jej zamiarem było wykorzystywanie oznaczenia w prowadzonej przez nią działalności. Skarżąca swoją długotrwałą i kosztowną pracą doprowadziła do sytuacji, że znak "Nord — Nieruchomości" stanowi dużą wartość w branży obrotu nieruchomości.

Organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania jest decyzja Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] mocą której unieważniono prawo ochronne na znak towarowy Nord Nieruchomości o numerze [...] oraz przyznanie B. U. od A. N. kwoty 2600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

Zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegającego na braku wyczerpującego zbadania sprawy, pominięcia szeregu istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie decyzji przy analizie naruszenia art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie mogą być uznane za zasadne bowiem w zaskarżonej decyzji przedstawiono pełne uzasadnienie stanowiska w przedmiotowej kwestii.

Wydając tę decyzję organ działał w oparciu o art. 164 w zw. z art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. Zgodnie z art. 164 ustawy Prawo własności przemysłowej prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione, w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa. Skarżąca kwestionuje istnienie interesu prawnego uczestniczki. Jej zdaniem samo zgłoszenie znaku towarowego przez Panią B. U. nie jest wystarczającą podstawą do wykazania interesu prawnego w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy skarżącej. Przepisy powołanej ustawy nie definiują pojęcia interesu prawnego. Stąd też w postępowaniu spornym dotyczącym unieważnienia prawa ochronnego ma zastosowanie art. 28 k.p.a. zgodnie, z którym stroną postępowania administracyjnego jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Nie ma zatem żadnych przesłanek prawnych, by pojęcie interesu prawnego w rozumieniu art. 164 p.w.p. przypisywać inną treść niż ma ona na gruncie k.p.a. Taki też kierunek wykładni prezentowany jest w orzecznictwie utrwalonym i jednolitym Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wniesienie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy wiąże się z koniecznością wykazania interesu prawnego legitymującego wnioskodawcę do wszczęcia tego postępowania zgodnie z brzmieniem art. 164 p.w.p. Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji, prawidłowo ustalił, że wskazana przez wnioskodawcę okoliczność, iż ubiega się on o udzielenie prawa ochronnego na zgłoszony znak towarowy [...] stanowi o istniejącym interesie prawnym. Ponadto uczestniczka w nazwie prowadzonej działalności gospodarczej, która podlega ochronie w myśl art. 23 i 24 w zw.z art. 43 k.c. używała i używa oznaczenia [...] stanowiącego zasadniczy element spornego znaku towarowego. Uprawniona nie wystąpiła do niej bezpośrednio z żądaniem zaprzestania używania spornego znaku i nie wystąpiła z jakimkolwiek roszczeniem cywilnoprawnym wiążącym się ze spornym znakiem do sądu powszechnego. Niemniej jednak źródłem interesu prawnego jest norma prawa, na podstawie, której w postępowaniu administracyjnym określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego sfery praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenie tego aktu do stanu zgodnego z prawem. Interes prawny nie jest, zatem kategorią abstrakcyjną. Przenosząc te rozważania na przepisy ustawy o p.w.p. przypomnieć należy, że ustawa ta wskazuje, że badanie istnienia interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji, stosownie do uwag wcześniejszych, powinno dotyczyć konkretnej normy prawnej zawartej w danej jednostce redakcyjnej. W ocenie Sądu z żądaniem unieważnienia znaku z powodu kolizji z innym znakiem może skutecznie wystąpić tylko ten, którego prawa przez kwestionowaną rejestrację zostały naruszone, czyli korzystający z oznaczeń. Ta norma została wyżej wskazana.

Zgodnie z art. 131 ust. 2 pkt 1 pwp nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy zgłoszony w złej wierze. Zgłaszającym był Pan S. U., który dokonał w Urzędzie Patentowym RP w dniu 18 grudnia 2006 r. a więc w czasie trwania spółki cywilnej zgłoszenia znaku towarowego "Nord - Nieruchomości". S. U. prowadził działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej z wnioskodawczynią – B. U. począwszy od 2003 r. Działalność ta została wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej w dniu 30 czerwca 2007 r. Pani A. N. nabyła znak towarowy łącznie z elementami przedsiębiorstwa od Pana S. U. umową z dnia 9 kwietnia 2008 r. Zmiana uprawnionego do znaku została potwierdzona decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia 28 stycznia 2009 r. i wpisana do rejestru znaków towarowych. Zdaniem Sądu wspólniczka B. U. powinna dowiedzieć się o zgłoszeniu znaku od wspólnika a nie z Biuletynu czy Wiadomości Urzędu Patentowego jak twierdzi skarżąca. Ponadto wbrew poglądom skarżącej należy zauważyć, że w dacie zgłoszenia znaku Pani B. U. nie była dla wspólnika osobą trzecią. Pan S. U., mając świadomość co do podjętego działania wobec wspólnika, zgłosił znak do rejestracji w Urzędzie Patentowym i uzyskał prawo ochronne. Działanie takie było działaniem w złej wierze i jako takie stanowi kwalifikowaną postać działania sprzecznego z zasadami współżycia społecznego. Relacja między wspólnikami spółki cywilnej opiera się na szczególnym stosunku zaufania a stanowi rażący przykład naruszenia tego zaufania. Działanie jednego wspólnika odnosi bezpośrednie skutki wobec innego wspólnika. Fakt zgłoszenia do ochrony przez wspólnika do ochrony na swoją rzecz znaku towarowego, którym może być zainteresowany inny wspólnik, a który nie udzielił tego upoważnienia, a nie wyraził na rejestrację znaku stanowi szczególny przejaw złej wiary, który kwalifikuje taką rejestrację za dokonaną z naruszeniem powołanego przepisu. W ocenie Sądu pomiędzy S. U., który zgłosił do ochrony sporny znak towarowy oraz B. U. zachodził szczególny stosunek zaufania, gdyż od 2003 r. obydwoje wspólnie prowadzili działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej o nazwie [...], która stanowi zasadniczy element spornego znaku towarowego. Wykreślenie wpisu dotyczącego działalności tej spółki cywilnej nastąpiło dopiero 30 czerwca 2007 r., a więc po dacie zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego. Zgłoszenie przez S. U. spornego znaku towarowego do ochrony we własnym imieniu, bez uzgodnienia tego ze wspólnikiem spółki cywilnej, B. U., z którą prowadził wspólnie przedsięwzięcie gospodarcze pod nazwą [...] było niewątpliwie działaniem w złej wierze. Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, że zgłoszenie spornego znaku nie zostało dokonane w złej wierze, należy stwierdzić, że przesłanki unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy bada się na dzień zgłoszenia znaku towarowego. W dniu zgłoszenia spornego znaku towarowego, tj. 18 grudnia 2006 r., S. U. prowadził działalność gospodarczą wspólnie z B. U. pod nazwą [...].

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania jak również przepisów prawa materialnego.

Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.