Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 33/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 i 2, art. 5, art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lipca 2021 r. sprawy ze skargi W.K. i T.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia po wznowieniu postępowania wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na 2013 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Prezydent W. (dalej jako: "organ pierwszej instancji", "prezydent") ustalił w stosunku do W.K. i T.K. (dalej jako: "podatnicy", "skarżący") wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 rok w kwocie 116 zł. Do opodatkowania przyjęto budynki mieszkalne o pow. 130 m2, od których naliczono podatek od nieruchomości. W zakresie podatku rolnego opodatkowano powierzchnię 1,3014 ha.

W dniach 25 kwietnia 2018 r. do 23 maja 2018 r. przeprowadzono kontrolę podatkową u T.K. Przedmiotem kontroli było ustalenie stanu własności, posiadania oraz podstaw opodatkowania gruntów, budynków i budowli podatkiem od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 marca 2018 roku. Kontrola dotyczyła m.in. nieruchomości położonej przy ul. [...], dz. ew. nr [...] z obr. [...], będącej przedmiotem współwłasności T.K. i W.K. Ustalenia kontroli stanowiły podstawę do wznowienia postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2013.

Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. Prezydent W. uchylił w całości decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. oraz ustalił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013 w kwocie 21.762 zł za nieruchomość położoną na terenie W., Dzielnica [...], przy ul. [...], dz. ew. nr [...] z obr. [...]. Do opodatkowania przyjęto:

1. działka ew. nr [...]: podatek od nieruchomości:

- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 280,40 m2,

- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 330 m2,

- budynki mieszkalne o powierzchni 187,89 m2,

- podatek rolny - użytki rolne zabudowane B-RIVb - pow. 0.11216 ha fiz., 0.8973 ha przel. (podstawa opodatkowania);

2. działka ew. nr [...]: podatek od nieruchomości:

- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1.391 m2,

- podatek rolny - grunty orne RV - 0,4303 ha fiz., 0,0000 ha przel.

3. działka ew. nr [...]:

- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 2.093 m2,

- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 1.373,91 m2,

- budowle o wartości 12.058 zł,

- podatek rolny - grunty orne RV - 0,38254 ha fiz., 0,0000 ha przel.

W dniu 7 grudnia 2018 r. W.K. i T.K. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że w decyzji wpisano złą numerację działek, ponieważ są oni właścicielami działki nr [...]. Dodatkowo, podatnicy podnieśli, że obiekty magazynowe nie są pełnowartościowymi obiektami, gdyż do obiektów nie ma dojazdu dla samochodów ciężarowych, co powoduje, że nie można ich też wynająć za rynkową cenę. W ocenia podatników, gmina nie potrafi utrzymać w należytym stanie oznakowania drogi, droga jest też notorycznie blokowana przez okolicznych mieszkańców, co powinno – ich zdaniem - mieć wpływ na naliczanie podatku.

Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej jako: "organ odwoławczy", "SKO") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu ww. decyzji SKO wskazało, że pomimo obowiązku, podatnicy nie złożyli informacji o nieruchomościach. Zdaniem organu odwoławczego, jest to szczególnie istotne, gdyż przeprowadzona kontrola podatkowa wykazała, że nieruchomość w części była wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, a ponadto na terenie nieruchomości znajdowały się budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wiedzę o tych okolicznościach organ podatkowy mógł uzyskać tylko z informacji o nieruchomościach. Mając to na względzie należało uznać, że zaistniały podstawy do wznowienia postępowania.

Odnosząc się do prawidłowości wymiaru podatku, SKO wskazało, że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy dokonał wymiaru podatku.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego złego stanu drogi dojazdowej do nieruchomości i zaniedbań miasta w tym zakresie, SKO wyjaśniło, że podatek od nieruchomości oraz podatek rolny są podatkami majątkowymi, a ich pobór zależny jest od faktu posiadania nieruchomości. Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości oraz w podatku rolnym, obciąża właścicieli nieruchomości, bez względu na sposób, w jaki jest ona wykorzystywana (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2018 r. sygn. akt II FSK 2410/16). Z powyższego względu zły stan drogi dojazdowej do nieruchomości, w ocenie organu odwoławczego, nie może mieć żadnego wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego.

Pismem z 15 grudnia 2020 r. podatnicy złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję SKO, zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podatnicy wskazali, że organ pierwszej instancji nie określił, które okoliczności lub dowody istniejące w dniu wydania poprzedniej decyzji z 2013 r. są dla niego nowe. Pomiędzy rokiem 2013 a 2018 nie zmieniła się powierzchnia, ani przeznaczenie budynków, nie zmieniła się też powierzchnia gruntów rolnych, ani rodzaj użytków. Nie zmieniła się także wartość nieruchomości.

Podatnicy wskazali, że pierwsza decyzja została wydana w 2013 r., następnie wznowiono postępowanie w 2016 r., uchylono decyzję z 2013 r. i wydano nową decyzję w 2017 roku. Ta decyzja została uchylona przez SKO, a w 2018 r. jeszcze raz wznowiono postępowanie, uchylono decyzję z 2013 r. i wydano decyzję [...] listopada 2018 r. Innymi słowy, wznowiono postępowanie, które już było wznowione i na skutek tego ponownego, błędnego wznowienia ustalono wysokość zobowiązania podatkowego.

Skarżący podnieśli również, że fakt prowadzenia działalności gospodarczej na nieruchomościach, a nawet osoba prowadząca tam działalność (G.B.) był już znany organowi pierwszej instancji przed wydaniem decyzji w 2017 roku. Świadczy o tym uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji z 2017 roku oraz pismo Prezydenta W. do SKO z dnia 22 marca 2017 roku. Zdaniem skarżących, już w poprzednim postępowaniu, organ powinien prawidłowo ustalić wysokość podatku, biorąc pod uwagę, że nieruchomości są częściowo wykorzystywane na działalność gospodarczą. Skarżący wskazali, że nie jest ich winą, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził wówczas postępowania dowodowego, a dopiero w 2018 r. wszczął kontrolę. Ta okoliczność powinna być uwzględniona w poprzedniej decyzji, a nie stanowić pretekst do kolejnego wznawiania postępowania, które łącznie trwa już od 2014 roku. Zdaniem skarżących, już przed wydaniem decyzji w 2017 r. organ mógł odebrać różnego rodzaju oświadczenia, które były składane dopiero w czasie kontroli.

Ponadto zdaniem skarżących, źle obliczono podatek z powodu zawyżenia wartości budowli. Jak wskazano w decyzji, przyłącze energetyczne o wartości 1.470 zł znajduje się na działce nr [...] i [...]. Jego wartość nie może być więc w całości zaliczona do wartości budowli znajdujących się na działce nr [...].

Skarżący podnieśli również, że podatek powinien zostać obniżony proporcjonalnie do wartości rynkowej nieruchomości, która nie jest pełnowartościowa z uwagi na ograniczenia w dojeździe. Wyjaśnili, że czynsz, jaki otrzymywali za wynajem pomieszczeń, wynosił 25 % stawek rynkowych i taka proporcjonalnie – w ocenie skarżących - powinna być wysokość naliczonego podatku "w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą". Jeżeli podatek ma być naliczany w związku z prowadzoną działalnością, to trzeba brać pod uwagę, że w tym przypadku związek ten jest tylko częściowy.

W odpowiedzi na skargę odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: "ppsa"), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy).

Należy również wyjaśnić, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, w brzmieniu obowiązującym od 3 lipca 2021 roku. Przyczyną rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym jest brak możliwości technicznych umożliwiających przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie – jak to zostało wskazane w zarządzeniu z 5 lipca 2021 roku.

Na wstępie należy zaakcentować, że decyzja SKO, jak i poprzedzająca ją decyzja prezydenta, wydane zostały w wyniku wznowienia postępowania. Jest to jeden z nadzwyczajnych trybów eliminowania decyzji ostatecznych z obrotu prawnego, dlatego powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądowym i w literaturze przedmiotu, że przesłanki zastosowania takich nadzwyczajnych trybów muszą być rozumiane ściśle i zawężająco. Tylko wtedy możliwe jest praktyczne zachowanie zasady trwałości decyzji, o której stanowi przepis art. 128 ordynacji podatkowej.

Jako przyczynę wznowienia postępowania w sprawie niniejszej, organy podatkowe wskazały okoliczności istniejące w dacie wydania decyzji pierwotnej, a nieznane wówczas organowi wydającemu decyzję. Przesłanka ta, wbrew stanowisku skarżących, została wskazana w uzasadnieniu zarówno decyzji organu pierwszej instancji (por. str. 3 decyzji organu I instancji k. 208 akt administracyjnych), jak i organu odwoławczego (por. strona 3. Decyzji SKO). Organy obu instancji wskazały jednoznacznie na nieprawidłowości w deklarowanej podstawie opodatkowania, zaakcentowały istnienie budowli na nieruchomości oraz innej powierzchni budynku. Okoliczność wykorzystywania części nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej, a także istnienie na niej budowli związanych z prowadzeniem tej działalności zostały wykazane w toku przeprowadzonej kontroli podatkowej i nie były znane organ podatkowym w dacie wydania pierwotnej decyzji za rok 2013 (tj. decyzji z 8 lutego 2013 roku).

Zaakcentować w tym miejscu należy, że sam fakt oraz zakres wykorzystywania części nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej w 2013 roku pozostawał poza sporem w niniejszej sprawie. Okoliczności te zostały potwierdzone przez samych skarżących w piśmie z 15 maja 2018 roku (pismo k.10 akt administracyjnych). Niesporna jest również okoliczność istnienia (również w 2013 roku) na nieruchomości budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W sprawie niniejszej nie jest również sporna powierzchnia budynku mieszkalnego, znajdującego się na nieruchomości skarżących.

Odnosząc się kolejno do argumentacji podniesionej w skardze należy wskazać, że – w ocenie sądu – w sprawie niniejszej nie ma znaczenia okoliczność, że postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2013 było już raz wznowione przez organ pierwszej instancji. Poza sporem jest bowiem okoliczność, że decyzja wydana w tym postępowaniu została uchylona przez SKO. W sprawie nie ma znaczenia także ta okoliczność, że fakt prowadzenia działalności gospodarczej na nieruchomości skarżących był znany organowi podatkowemu przed wydaniem decyzji z 2017 roku (wydanej po wznowieniu postępowania), gdyż decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego. W sprawie istotne jest to, że fakt prowadzenia na nieruchomości działalności gospodarczej nie był znany organowi podatkowemu pierwszej instancji w dacie wydania decyzji z 8 lutego 2013 roku. Ta okoliczność jest w sprawie niniejszej najistotniejsza.

Kwestionując zaskarżoną decyzję SKO, skarżący podnieśli, że już w poprzednio przeprowadzonym postępowaniu (po jego wznowieniu w 2016 roku) "organ powinien prawidłowo ustalić wysokość podatku, biorąc pod uwagę, że nieruchomości są częściowo wykorzystywane na działalność gospodarczą". Ten argument nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Jak już to zostało powiedziane -istotne w sprawie jest, że w dacie wydania decyzji "pierwotnej" organ nie miał wiedzy o prowadzeniu działalności gospodarczej na nieruchomości skarżących. Istotne jest również to, że ustalając wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013 roku, w decyzji z [...] listopada 2018 roku, organ pierwszej instancji uczynił to przed upływem terminu przedawnienia.

Uzasadniając powyższe, należy wskazać, że – zgodnie z treścią art. 21 § 1 pkt 2) ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem

doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Zgodnie natomiast z treścią art. 68 § 1 ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jednakże przepis § 2 art. 68 ordynacji podatkowej stanowi, że jeżeli podatnik:

1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego,

2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego,

zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

W sprawie niniejszej skarżący z całą pewnością nie ujawnili organowi podatkowemu wszystkich danych niezbędnych do ustalenia zobowiązania podatkowego. Z tego względu zastosowanie w spawie ma pięcioletni termin przedawnienia, o którym mowa w powołanym wyżej art. 68 § 2 ordynacji podatkowej.

Wskazany termin przedawnienia zobowiązania będącego przedmiotem postępowania w sprawie niniejszej upływał zatem 31 grudnia 2018 roku, zaś decyzja organu pierwszej instancji uchylająca decyzje tego organu z [...] lutego 2013 roku i ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013 została doręczona skarżącym 26 listopada 2018 roku, zatem przed upływem wskazanego terminu przedawnienia.

W ocenie sądu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie ma podstaw do zakwestionowania wydanych w sprawie decyzji, w szczególności z przyczyn wskazanych w skardze.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie niniejszej), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 ww. ustawy, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Przepis art. 5 ww. ustawy przewiduje podwyższoną stawkę podatku od nieruchomości dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków (art. 5 ust. 1 pkt 1) lit a) ustawy) oraz dla budynków lub ich części

związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 2) lit. b) ustawy).

Natomiast w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3) ww. ustawy,

użyte w ustawie określenia grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że skarżący są właścicielami nieruchomości stanowiącej działki ewidencyjne nr [...], [...] i [...] z obrębu [...]. Ze znajdujących się w aktach sprawy zaświadczeń wystawionych w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków wynika, że w ewidencji tej – w roku 2013 działka nr [...] była sklasyfikowana jako zabudowane użytki rolne, zaś działki nr [...] i [...] były sklasyfikowane jako grunty orne i grunty rolne – zabudowane (zaświadczenia k. 251 - 259 akt administracyjnych).

W sprawie poza sporem pozostaje, ze część należących do skarżących ww. nieruchomości była przez nich wynajmowana podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą. Okoliczność ta została wskazana przez skarżącego w piśmie z 15 maja 2018 roku. W piśmie zostało wskazane, że w 2013 działka nr [...] roku była zajęta w 20% na prowadzenie działalności gospodarczej, zaś działki nr [...] i [...] były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w 30%. (pismo skarżącego z 15 maja 2018 roku k. 12 akt administracyjnych). Nadto, fakt wynajmowania części pomieszczeń na prowadzenie działalności gospodarczej znajduje potwierdzenie w złożonych prze skarżącego umowach najmu: z 1 stycznia 2013 roku z firmą G.B. (k. 79 akt administracyjnych) oraz z 1 lipca 20107 roku ze spółką P. S p. z o.o. (k. 71 akt administracyjnych.

Wydane w sprawie sporne decyzje uwzględniają zarówno powierzchnię budynków, jak – odpowiednią – wskazaną przez skarżącego powierzchnię gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej przez kontrahentów skarżących. Podwyższoną stawką przewidzianą dla gruntów zajętych na działalność gospodarczą została opodatkowana tylko taka cześć działek, która stanowi odpowiednio – 20%, bądź 30% ich powierzchni. Powierzchnia gruntu opodatkowana stawką dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej odpowiada wskazanej przez skarżącym stopniu wykorzystania nieruchomości w ten sposób. Pozostała cześć nieruchomości – sklasyfikowanych w ewidencji jako użytki rolne – została opodatkowana podatkiem rolnym. W tym zakresie – opodatkowania podatkiem rolnym - wydane w sprawie decyzje nie kwestionowane w toku postępowania w sprawie. Ich prawidłowość ( w tym zakresie) nie budzi również wątpliwości sądu.

Zdaniem sądu, w sprawie niniejszej nie ma również podstaw do zakwestionowania prawidłowości opodatkowania budowli. W skardze została zakwestionowana podstawa opodatkowania przyłącza energetycznego o wartości 1 470 zł. Ten zarzut skargi jest całkowicie niezrozumiały. Zaznaczyć należy, że do opodatkowania budowli organy przyjęły ich wartość wskazaną przez skarżącego w piśmie z 15 maja 2018 roku(k. 10 akt administracyjnych). Również wskazany w tym piśmie stopień wykorzystania każdej z budowli przy prowadzeniu działalności gospodarczej został uwzględniony przez organy podatkowe. Dotyczy to również spornego przyłącza energetycznego. W powołanym piśmie z 15 maja 2018 roku zostały wskazane jako budowle m. in.:

- przyłącze sieci energetycznej, dz. nr [...], łączna wartość 1000 zł, w tym 47% wartości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej,

- przyłącze sieci energetycznej, dz. nr [...], łączna wartość 1000 zł, w tym 100 % wartości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Powyższe oznacza, że wartość sieci energetycznej znajdującej się na działce nr [...], a związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi 470 zł (1000 zł x 47%). Do tej kwoty należy dodać 1000 zł wobec tego, że wartość sieci energetycznej znajdującej się na dz. nr [...] jest – wedle twierdzeń samego skarżącego – wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem również w tym zakresie decyzje organów podatkowych są prawidłowe.

Poza sporem pozostaje w niniejszej sprawie również wyższa (niż w pierwotnie przyjętej decyzji) powierzchnia budynków mieszkalnych. Powierzchnia 187,89 m2 przyjęta w decyzji z [...] listopada 2018 roku (wydanej po wznowieniu postępowania) została wskazana przez skarżących w powoływanym już piśmie z 15 maja 2018 roku, podpisanym przez T.K., a ściślej – w załączonych do niego szkicach dotyczących powierzchni zabudowy. Zatem także w zakresie opodatkowania budynków mieszkalnych, prawidłowość spornych decyzji organów podatkowych nie budzi wątpliwości.

Odnosząc się wreszcie do ostatniego z zarzutów podniesionych w skardze, należy wskazać, że nie ma podstaw prawnych do przyznana racji skarżącym, którzy wskazali w skardze, że "podatek powinien zostać obniżony proporcjonalnie do wartości rynkowej nieruchomości". Podnoszone okoliczności, przy założeniu, że istnieją, bez wątpienia mają negatywny wpływ na wartość nieruchomości. Słusznie jednak zostało wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO, że stan drogi dojazdowej do nieruchomości – w okolicznościach niniejszej sprawy – nie może mieć żadnego wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego. Podstawą ustalenia podatku są powołane na wstępie przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz Uchwała Rady m. st. Warszawy z 8 listopada 2012 roku w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2013 rok. Podkreślić należy, że ani przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ani ww. uchwała nie przewidują obniżenia podatku. Natomiast organy podatkowe wydające decyzje w niniejszej spawie nie były uprawnione do obniżenia podatku z przyczyn podnoszonych przez skarżących, gdyż działałyby niezgodnie z powołanymi przepisami (zarówno ustawy, jak i uchwały Rady m. st. Warszawy). W odniesieniu do omawianych zarzutów skarżącej należy zauważyć, że Rada m st. Warszawy nie skorzystała z uprawnienia wynikającego z art. 5 ustawy. Uchwała z 19 października 2017 roku nie różnicuje ustalonych w niej stawek podatku.

Ponieważ zatem zaskarżona decyzja SKO (podobnie jak decyzja organu pierwszej instancji) została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, skarga – jako bezzasadna – podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa, o czym sąd orzekł w sentencji wyroku.