Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 166/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 a ust. 1 pkt 1 i pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 września 2020 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 rok oraz stwierdzenia nadpłaty w tym podatku 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącej R. Sp. z o.o. w P. kwotę 6.917 zł (słownie: sześć tysięcy dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. R. Sp. z o.o., (dawniej: O. sp. z o.o., dalej jako: "Spółka", "Skarżąca"), złożyła w dniu [...] listopada 2015 r. do Burmistrza Miasta S. korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2010-2015, wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku za powyższy okres. Jako powód złożenia korekt deklaracji Spółka wskazała różnice pomiędzy stanem faktycznym a deklarowanymi podstawami opodatkowania podatkiem od nieruchomości, stwierdzonymi w wyniku przeprowadzonej inwentaryzacji.

Organ podatkowy, prowadząc postępowanie wyjaśniające, poddał

w wątpliwość zasadność złożonych przez Spółkę korekt i postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 zarządził oględziny nieruchomości położonej przy ul. [...] w S.

W wyniku dokonanych w dniu [...] stycznia 2016 r. oględzin organ podatkowy stwierdził, że Spółka nie zadeklarowała do opodatkowania wartości placu utwardzonego, powierzchni "rampy" (448,62 m2) przy budynku produkcyjnym; opisano także obiekt nazywany przez podatnika jako "wiata na opakowania"

(o dotychczas deklarowanej pow. użytkowej wynoszącej 3240 m2).

Oględziny powtórzono w dniu [...] września 2016 r. W ich wyniku potwierdzono istnienie fundamentów, dachu i przegród budowlanych w obiekcie "wiata na opakowania", ustalono, że rozebranie części zadaszenia i części przegród miało związek z wyodrębnieniem kotłowni - powstała w ten sposób "strefa bezpieczeństwa" oddzielająca część zajętą na wiatę od części zajętej na kotłownię (powierzchnia tej strefy wynosiła 245,83 m2). Dodatkowo opisano rampę załadunkową przy budynku produkcyjnym, jako część obiektu posiadającą jedną ścianę oraz słupy podtrzymujące kondygnację nadziemną (biurową).

W związku z rozbieżnością między danymi wynikającymi z korekty deklaracji a wyjaśnieniami dotyczącymi budowli organ podatkowy wezwał Spółkę do wyjaśnienia przyczyn zwiększenia wartości tych obiektów (postanowienie z dnia [...] stycznia

2016 r.). W piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. Spółka przedłożyła wykaz zmian powierzchni budynków i wartości budowli w latach 2010-2015.

2. Postępowanie podatkowe zakończono decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r.,

nr [...] którą odmówiono stwierdzenia nadpłaty i określono zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 296.154,00 zł. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podzielił stanowisko Spółki dotyczące braku podstaw do kwalifikowania "wiaty wjazdowej" jako budynku (dotychczas błędnie deklarowano 300 m2 jako powierzchnię budynku) oraz braku podstaw do obciążania podatkiem od nieruchomości gruntów działki nr 995 sklasyfikowanych jako lasy ("LsVI") o powierzchni 1,6977 ha.

Organ podatkowy nie zgodził się natomiast ze stanowiskiem Spółki w kwestii dotyczącej budynku produkcyjno-biurowego, którego część ("rampa", "rampa załadowcza") na poziomie parteru o powierzchni 448,62 m2 (pominięta

w inwentaryzacji), nie została wliczona do powierzchni użytkowej całego budynku.

W opinii organu powierzchnia ta powinna zostać zaliczona do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, gdyż stanowi integralną część budynku, tj. jest jego najniższą kondygnacją funkcjonalnie i technicznie z nim związaną. Ponadto, obiekt o powierzchni 3240 m2 – "wiata na opakowania" - wykazany w korekcie deklaracji jako budowla, stanowi budynek, ponieważ posiada wszystkie elementy niezbędne do zaliczenia go do tej kategorii przedmiotów opodatkowania: jest trwale związany z gruntem, posiada fundamenty oraz dach i jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych ze wszystkich stron. Częściowe wydzielenie kotłowni oraz częściowe pozbawienie dachu i przegród budowlanych nie świadczy o konieczności przekwalifikowania budynku na budowlę.

3. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, Spółka wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 800 ze zm., dalej jako: "o.p."), art. 1a ust. 1 pkt 1, 2, 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm., dalej jako: "u.p.o.l.").

4. Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (zwane dalej: "Kolegium"): 1) uchyliło decyzję organu pierwszej instancji, 2) określiło zobowiązanie w podatku od nieruchomości: a) obciążającym budynki- w kwocie 229.863,00 zł, b)obciążającym budowle w kwocie 2.723,00 zł, c) obciążającym grunty w kwocie 41.071,00 zł, 3) stwierdziło nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 14.520,00 zł.

Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji co do opodatkowania rampy załadowczej. Stwierdził, że jej wygląd został dobrze zobrazowany materiałem zdjęciowym sporządzonym podczas oględzin. Rampa ta znajduje się pod stropem kondygnacji biurowej Budynku produkcyjnego i w żaden sposób nie została wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. O wydzieleniu takim nie mogą decydować słupy podtrzymujące nadziemną kondygnację biurową. Z przedłożonej przez Spółkę dokumentacji wynika, że rampa załadunkowa stanowi część składową budynku. Sporna rampa nie mogłaby zostać obciążona podatkiem nie dlatego, że nie stanowi części budynku, lecz dlatego że dla tej części budynku nie było możliwe obliczenie powierzchni użytkowej. Aby można było określić podstawę opodatkowania danej części budynku, należy dokonać pomiaru powierzchni zamkniętej ścianami – przegrodami budowlanymi. Takich przegród (z wyjątkiem jednej ściany) w granicach spornej rampy nie ma.

Odnośnie kwalifikacji wiaty na opakowania, organ odwoławczy zauważył, że w trakcie oględzin wiaty o pow. 3.240 m2 stwierdzono istnienie jednej bocznej murowanej ściany, dwóch ścian z blachy falistej oraz jednej przedniej ściany (przegrody budowlanej) wykonanej z paneli wypełnionych siatką metalową. W ramach tego obiektu znajduje się wydzielona część zajęta na kotłownię - ta część oddzielona jest od reszty wiaty "strefą bezpieczeństwa" pozbawioną zadaszenia i ogrodzenia. Takie częściowe pozbawienie zadaszenia i części przegrody budowlanej nie przesądza jednak o tym, że obiekt przestaje być budynkiem. Z kolei o tym, że sporna wiata posiada przegrody budowlane, świadczy materiał zdjęciowy sporządzony podczas oględzin. W opinii organu, dla spełnienia przez obiekt budowlany przesłanki wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, nie jest konieczne zamknięcie obiektu ze wszystkich stron. Ustalenie podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości jest możliwe, jeśli istniejące przegrody - przy uwzględnieniu wszystkich kondygnacji - zakreślają granice obiektu.

Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że "ściana" wykonana z metalowych paneli strukturalnie wydzielała obiekt (lub jego część) z przestrzeni. Nie ma przy tym znaczenia, ze nie zabezpieczała przed wpływem warunków atmosferycznych.

Dalej organ wskazał, że do podstawy opodatkowania przyjęto wartość pierwotnie deklarowaną (26.028,24 zł) powiększoną o wcześniej niedeklarowane: wartość wiaty wjazdowej (110.121,75 zł). Wartość wiaty na opakowania pominięto, ponieważ zakwalifikowano jako budynek (a nie budowlę).

Do podstawy opodatkowania budynków przyjęto powierzchnie wskazywane

w pierwotnej deklaracji (złożonej w 2011 r. i w tymże roku dwukrotnie korygowanej) uwzględniające sporną "wiatę na opakowania" oraz pomniejszone o 300 m2 błędnie deklarowanej "wiaty wjazdowej" 17.181m2 - 300m2 = 16.881m2.

Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji na temat okoliczności likwidacji "magazynu ochrony roślin" - obiekt ten przestał istnieć dopiero w grudniu 2011 r., w związku z czym jego powierzchnia została uwzględniona w podstawie opodatkowania w 2011 r. Zdaniem Kolegium metoda obliczenia podstawy opodatkowania budynków okazała się korzystniejsza niż wynika to z korekty deklaracji oraz wyjaśnień dotyczących korekty, gdyż Spółka wyjaśniła (dołączając stosowny wykaz), że w wyniku pomiaru budynków okazało się, że niektóre ich powierzchnie były zaniżane. Gdyby wziąć pod uwagę faktyczny pomiar budynków (różnice w deklarowanych powierzchniach) i pominąć powierzchnię "wiaty na opakowania", ale za to dodać powierzchnię portierni pod "wiatą wjazdową", okazałoby się, że Spółka powinna dopłacić podatek od niedeklarowanych powierzchni. Przez wzgląd na zasadę wyrażoną w art. 234 o.p. organ odwoławczy uwzględnił metodę przyjętą w kwestionowanej decyzji.

Uwzględniając ustawowe zaokrąglenia, kwota podatku należnego od budowli wyniosła 2.723,00 zł, co stanowi 2% sumy wartości budowli pierwotnie zadeklarowanej przez podatnika oraz wartości "wiaty wjazdowej". Podatek obciążający grunty wyniósł w zaokrągleniu 41.071,00 zł (z uwzględnieniem okresów, w których zmieniały się powierzchnie gruntów). W przypadku budynków zaokrąglony wymiar podatku od nieruchomości wyniósł 229.863,00 zł. Łącznie kwota należności podatkowej wyniosła 273.657,00 zł. Różnica pomiędzy zadeklarowaną w 2011 r. kwotą podatku od nieruchomości (288.177,00 zł) a kwotą podatku należnego wyniosła 14.520zł i stanowiła nadpłatę za 2011 r.

3. Od powyższej decyzji skarżąca Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając:

1) rażące naruszenie prawa procesowego, tj.:

- przepisów art. 122 w zw. z art. 187 § 1 o.p., przez błędy w dokonanych ustaleniach stanu faktycznego, a w konsekwencji dokonanie nieprawidłowej kwalifikacji do kategorii budynków wiaty na opakowania, tj. obiektu, który nie spełnia definicji budynku;

- wyrażonej w przepisie art. 121 § 1 o.p. zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez wydanie decyzji, która jest wewnętrznie sprzeczna;

2) rażące naruszenie prawa materialnego, tj. naruszenie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1

i 2 u.p.o.l., przez zakwalifikowanie do kategorii "budynków" wiaty na opakowania, tj. obiektu, który nie spełnia definicji budynku.

Mając na uwadze wyżej podniesione zarzuty, Spółka wniosła o merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozstrzygnięcie

o kosztach postępowania sądowego.

4. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o oddalenie skargi.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

1. Skarga zasługuje na uwzględnienie.

2. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

3. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a., jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

4. W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji skargę należało uwzględnić, bowiem w ocenie Sądu, rozstrzygnięcie Kolegium, zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

5. Zasadniczy spór w sprawie dotyczy ustalenia, czy wiatę na opakowania należy zakwalifikować do kategorii budowli czy też budynków. Skarżąca twierdzi, że "wiata na opakowania" stanowi budowlę, gdyż nie została wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, a zatem nie można jej uznać za budynek. Z kolei Kolegium stanęło na stanowisku, że wiatę na opakowania należy zaliczyć do kategorii budynków, gdyż posiada ona przegrody budowlane, zaś częściowe pozbawienie zadaszenia i przegrody budowlanej nie przesądza, że obiekt przestaje być budynkiem.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budynek to obiekt budowlany

w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Budowla jako przedmiot opodatkowania została zdefiniowana jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane

w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem

(art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.) Z powołanych przepisów należy wyprowadzić wniosek, że zakres znaczeniowy tych pojęć nie pokrywa się, a zatem obiekt spełniający kryteria uznania go za budynek nie może być uznany za budowlę i odwrotnie – obiekt spełniający kryteria budowli nie może być uznany za budynek (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 48/15, OTK-A z 2018 r., poz. 2).

Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia przegrody budowlanej, użytego w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Wskazał jedynie, że ma ona wydzielać obiekt z przestrzeni.

W orzecznictwie na tle analogicznie brzmiącej definicji budynku, zawartej w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 - przepis ten miał takie samo brzmienie w 2012 r.) przyjęto, że "wydzielenie" wskazuje na oddzielenie trójwymiarowej bryły obiektu budowlanego (budynku) od otaczającej go, również trójwymiarowej, przestrzeni. Nie jest to tylko "oddzielenie" jednej części od drugiej. Powyższe powoduje, że wprawdzie przegroda (ściana) nie musi mieć charakteru jednolitego (np. może być z otworami okiennymi, otworami wentylacyjnymi), jednak brakujące elementy przegrody nie mogą zaburzać w obrysie zewnętrznym charakteru wydzielenia bryły budynku z przestrzeni (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 3465/18).

W orzecznictwie sądów administracyjnych w sprawach podatku od nieruchomości przyjmuje się, że spełnienie przesłanki "wydzielenia z przestrzeni" oznacza zakreślenie granic obiektu poprzez istniejące przegrody budowlanej, przy uwzględnieniu wszystkich kondygnacji budynku. Pojęcia przegrody nie zawęża się przy tym do pojęcia ściany w tradycyjnym rozumieniu tego słowa, ale należy objąć tą kategorią także takie elementy struktury budynku, jak filary, słupy czy kolumny, które w sensie konstrukcyjnym mogą spełnić tę samą funkcję co ściana i które strukturalnie wydzielają budynek lub jego część z przestrzeni (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt II FSK 2086/13; z dnia 11 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 1581/15 i z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt II FSK 1043/18, wszystkie orzeczenia powoływane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej: "CBOSA").

W przypadku parkingów podziemnych wyrażono także pogląd, że gdy nad parkingiem znajdują się kolejne kondygnacje budynku, to jest on funkcjonalnie i technicznie związany z budynkiem, a w szczególności z tą jego częścią, która pozostaje nad nim (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2014 r., o sygn. akt II FSK 3121/12 i z dnia 12 sierpnia 2014 r., o sygn. akt II FSK 1715/12, CBOSA).

Z powołanych orzeczeń należy wyprowadzić wniosek, że aby dany obiekt mógł być uznany za budynek, musi być możliwe określenie jego obrysu poprzez dokładne określenie granic przestrzeni zajmowanej przez budynek. Takie rozumienie wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych koresponduje z art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., określającym podstawę opodatkowania budynku podatkiem od nieruchomości. Skoro bowiem podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia użytkowa budynku, obliczana po wewnętrznej długości ścian, to muszą istnieć przegrody, pozwalające ustalić granice tej powierzchni.

6. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko przedstawione w ww. orzeczeniach.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd stwierdził, że przyjęte przez Kolegium rozumienie art. 1a ust. 1pkt 1 u.p.o.l. nie odbiega od dokonanej powyżej wykładni definicji budynku. Organ właściwie zatem wyłożył znaczenie wydzielenia obiektu budowlanego z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Pomimo dokonania prawidłowej wykładni przepisów definiujących budynek na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości, doszło jednakże do naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Organ podatkowy pominął bowiem, że w stanie faktycznym sprawy obiekt budowlany miał wyłącznie jedną kondygnację. Brakujące przegrody budowlane, zwłaszcza z uwagi na nieregularny kształt obiektu, uniemożliwiały zatem określenie jego obrysu poprzez posłużenie się obrysem wyższej kondygnacji. Ponadto organ nie wskazał zasad obliczenia powierzchni użytkowej obiektu, którego granice nie zostały wyznaczone w sposób wyraźny.

Z akt sprawy wynika, że w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu [...] stycznia 2016 r. oraz w dniu [...] września 2016 r. odnośnie "wiaty na opakowania"

o pow. 3.240 m2 stwierdzono istnienie jednej bocznej murowanej ściany, dwóch ścian z blachy falistej oraz jednej przedniej ściany (przegrody budowlanej) wykonanej z paneli wypełnionych siatką metalową. W ramach tego obiektu znajduje się wydzielona część zajęta na kotłownię - ta część oddzielona jest od reszty wiaty "strefą bezpieczeństwa" pozbawioną zadaszenia i ogrodzenia.

Mając powyższe należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie obiekt spornej wiaty posiada tylko jedną ścianę murowaną. Dwie przegrody z blachy falistej i panele z siatki trudno uznać za przegrodę budowlaną wydzielającą obiekt z przestrzeni, mogą one stanowić co najwyżej ogrodzenie obiektu. Nie są z nim bowiem konstrukcyjnie połączone. O ile w orzecznictwie wskazuje się, że przegroda nie zawsze musi być ścianą, to jednak przyjmuje się, że nawet jeśli nie stanowi jednolitej powierzchni, powinna móc strukturalnie pełnić rolę ściany. Musi zatem stanowić integralną część konstrukcji budynku. Takiej roli nie mogą spełnić panele z siatki czy elementy blachy falistej. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2020 r., o sygn. akt II FSK 2043/19, CBOSA).

W ocenie Sądu, "wiata na opakowania“ nie spełnia zatem wymogów pozwalających uznać ją za budynek, nie jest bowiem możliwe dokładne określenie jej granic i wydzielenie jej z trójwymiarowej przestrzeni. W konsekwencji Kolegium, błędnie stwierdziło, że sporna wiata posiada przegrody budowlane, a tym samym naruszyło art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., przez zakwalifikowanie jej do kategorii "budynków".

6. W świetle powyższych ustaleń zasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 121 § 1 o.p., poprzez odmienną interpretację pojęcia przegrody budowlanej w odniesieniu do dwóch obiektów budowlanych Skarżącej – budynku z rampą załadunkową i wiaty oraz przepisów dotyczących podstawy opodatkowana. Rampa załadunkowa została uznana za część budynku (mimo braku ścian), jedynie jej powierzchnia nie została uwzględniona przy obliczaniu podstawy opodatkowania z uwagi nie niemożność obliczenia powierzchni użytkowej stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Tym samym organ uznał, że brak ściany nie pozwalał zaliczyć rampy (stanowiącej element budynku) do powierzchni kondygnacji budynku. W przypadku obiektu budowlanego nazwanego "wiatą na opakowania" usunięcie części przegród z uwagi na wykonanie kotłowni nie stanowiło zdaniem organu przeszkody do obliczenia powierzchni użytkowej zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Organ odmiennie zatem wyłożył i zastosował przepisy dotyczące podstawy opodatkowania obiektów uznanych za budynki, a tym samym naruszył wyrażoną w art. 121 § 1 o.p. zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

7. Ponownie rozpatrując sprawę Kolegium weźmie pod uwagę wskazania Sądu zawarte w niniejszym uzasadnieniu, a mianowicie dokona prawidłowej subsumcji art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. przy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości "wiaty na opakowania".

8. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję jako naruszającą prawo materialne, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, o czym orzeczono w pkt. 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł, jak w pkt. 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r., poz. 1687). Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się wpis od skargi w wysokości 1.500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika Spółki w kwocie 5.400 zł oraz opłata od pełnomocnictwa

w wysokości 17 zł.