Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1907/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, 77 par. 1, 80.
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi H. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2013 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej H. S.A. z siedzibą w W. kwotę 3608 (trzy tysiące sześćset osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: "GITD") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1, ust. 1a, ust. 1 b pkt 1, ust. 2, art. 40 c, art. 41 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260) oraz Ip. 1, Ip. 6 pkt. 1 lit. d) i e), Ip. 6 pkt 9 lit. d) i e), załącznika nr 2 d u.d.p., art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), art. 5 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011 r. nr 222, poz. 1321) - po rozpatrzeniu odwołania H. S.A. z siedzibą w [...] od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 40 260,00 zł - utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] marca 2012 r. w [...] na ul. [...] - drodze gminnej inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] zatrzymali do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą maki [...] o nr rej. [...], którym kierował M. H. Przejazd wykonywany był w imieniu przedsiębiorcy H. S.A., a pojazdem przewożone były elementy dźwigu. Pojazd został skierowany na parking administracyjny znajdujący się w [...] , a w dnia [...] marca 2012 r. został zważony w punkcie zlokalizowanym w [...] przy DK nr [...] wagami nieautomatycznymi elektronicznymi przenośnymi o nr fabrycznych [...] oraz o nr [...], z legalizacją ważną odpowiednio do dnia [...] września 2012 r. i [...] maja 2013 r. oraz mierzeniu przymiarem wstęgowym o nr [...] z legalizacją ważną do dnia [...] grudnia 2013 r.

W protokole kontroli nr [...] utrwalono wyniki ważenia, pomniejszone o możliwe błędy ważenia, z którego wynika, że:

- długość pojazdu członowego wraz z ładunkiem - 20,15 m,

- nacisk pierwszej pojedynczej osi nienapędowej naczepy -11,81,

- nacisk drugiej pojedynczej osi nienapędowej naczepy -11,5 t,

- nacisk, trzeciej pojedynczej osi nienapędowej naczepy -11,3 t,

- nacisk, czwartej pojedynczej osi nienapędowej naczepy -11,2 t,

- nacisk podwójnej osi napędowej pojazdu silnikowego, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m - 19,3 t.

Wobec stwierdzonych nieprawidłowości [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej o czym zawiadomił jego stronę – H. S.A. pismem z [...] marca 2012 r.

W odpowiedzi strona zakwestionowała sposób przeprowadzenia pomiarów, miejsce ważenia pojazdów oraz wniosła o złożenie oficjalnego zapytania do Prezesa Głównego Urzędu Miar co do możliwości ważenie nieautomatycznymi wagami do pomiarów stacjonarnych typu [...] dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów, pomiarów nacisków osi wielokrotnych zawierających 8 osi składowych naczepy oraz co do możliwych wysokości odchyłek, określonych w instrukcji wagi [...] , tj. czy mogą one wystąpić w przypadkach uzasadnionych szczególnym typem pojazdu oraz jego stanem technicznym oraz czy te odchyłki nie dyskwalifikują wagi [...] z możliwości wykonywania pomiarów pojazdów nienormatywnych wieloosiowych. Jednocześnie do czasu wyjaśnienia wskazanych kwestii - strona wniosła o zawieszenie prowadzonego postępowania administracyjnego.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie znajdując podstaw do zawieszenia postępowania oraz uwzględnienia żądań strony co do wyjaśnienia wskazanych kwestii w dniu [...] maja 2012 r. wydał decyzję w sprawie nałożenia na H. S.A. kary pieniężnej w wysokości 39 960 zł za naruszenia określone w załączniku nr 2 do u.d.p., tj.:

1. za przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu lub pojazdu z ładunkiem za każdy rozpoczęty 1 m ponad dopuszczalną długość;

2. za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t: dla pojedynczej osi nienapędowej o nacisku osi powyżej 9,0 t do 9,5 t oraz za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo;

3. za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t: dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 i mniejszej niż 1,8 m o sumie nacisków osi: powyżej 16,5 t do 17,5 t., za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,01 powyżej 17,5 t.

4. GITD po rozpoznaniu odwołania H. S.A. - decyzją z dnia [...] września 2012 r. uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Podstawą uchylenia decyzji był błąd w sentencji decyzji z dnia [...] maja 2012 r. polegający na nieprawidłowym określeniu wysokości kary pieniężnej nałożonej w drodze decyzji administracyjnej. Przekazując sprawę, GITD wskazał, że organ I instancji powinien przeprowadzić ponownie analizę stanu faktycznego ustalonego w trakcie kontroli, wskazać prawidłową podstawę prawną i wyliczyć prawidłowo wysokość kary pieniężnej.

Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę organ I instancji wskazał, że droga gminna, na której zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą maki [...] o nr rej. [...], dopuszczona jest do ruchu dla pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 8 t, gdyż nie figuruje w wykazach dróg dopuszczonych dla ruchu pojazdów o nacisku osi pojedynczej 10,0 t czy 11,5 t.

Stwierdził, że w wyniku kontroli stwierdzono:

1. przekroczenie dopuszczalnej długości kontrolowanego pojazdu członowego o 3,65 m;

2. przekroczenie nacisku, pierwszej pojedynczej osi nienapędowej naczepy o 3,8 tony ponad maksymalną dopuszczalną wartość nacisku pojedynczej osi nienapędowej tego pojazdu;

3. przekroczenie nacisku, drugiej pojedynczej osi nienapędowej naczepy o 3,5 tony ponad maksymalną dopuszczalną wartość nacisku pojedynczej osi nienapędowej tego pojazdu;

4. przekroczenie nacisku, trzeciej pojedynczej osi nienapędowej naczepy o 3,3 t ponad maksymalną dopuszczalną wartość nacisku pojedynczej osi nienapędowej tego pojazdu;

5. przekroczenie nacisku, czwartej pojedynczej osi nienapędowej naczepy o 3,2 t ponad maksymalną dopuszczalną wartość nacisku pojedynczej osi nienapędowej tego pojazdu;

6. przekroczenie nacisku podwójnej osi napędowej pojazdu silnikowego o 4,8 t ponad maksymalną dopuszczalną wartość nacisku podwójnej osi napędowej tego pojazdu, tj. 14,51.

Prowadzący pojazd kierowca nie okazał podczas kontroli wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdu wraz z ładunkiem o długości 20,15 m, nacisku podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m - 19,3 tony, nacisku pierwszej pojedynczej osi nienapędowej naczepy - 11,8 tony, nacisku, drugiej pojedynczej osi nienapędowej naczepy -11,5 tony, nacisku, trzeciej pojedynczej osi nienapędowej naczepy -11,3 tony, nacisku czwartej pojedynczej osi nienapędowej naczepy -11,2 tony.

Zezwolenie takie nie zostało przedstawione również w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego.

Następnie organ I instancji przytoczył treść przepisów regulujących zasady nakładania kar za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia oraz zasady umieszczania ładunków na pojeździe.

Przedstawił wykaz stwierdzonych w niniejszej sprawie naruszeń, przyporządkował je do poszczególnych regulacji załącznika nr 2 do u.d.p. oraz wyliczył wysokość kary za pojedyncze naruszenia, podnosząc że:

• długość kontrolowanego pojazdu członowego przekroczyła dopuszczalną długość o 3,65 m, a zgodnie z Ip. 1 załącznika nr 2 do u.d.p. kara pieniężna jest wymierzana w wysokości 120 zł za każdy rozpoczęty 1 m ponad dopuszczalną długości, tj. w niniejszej sprawie wynosi 480 zł;

• nacisk pierwszej osi nienapędowej naczepy wyniósł po odjęciu możliwych błędów ważenia 11,8 t, co stanowi przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi nienapędowej kontrolowanej naczepy poruszającej się po tej kategorii drodze o 3,8 t i podlega zgodnie z Ip. 6 pkt 1 lit. d i e załącznika nr 2 do u.d.p. karze pieniężnej w wysokości 9 960 zł;

• nacisk drugiej osi nienapędowej naczepy wyniósł po odjęciu możliwych błędów ważenia 11,5 t, co stanowi przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi nienapędowej kontrolowanej naczepy poruszającej się po tej kategorii drodze o 3,5 t i podlega zgodnie z Ip. 6 pkt 1 lit. d i e załącznika nr 2 do u.d.p. karze pieniężnej w wysokości 8 400 zł;

• nacisk trzeciej osi nienapędowej naczepy wyniósł po odjęciu możliwych błędów ważenia 11,3 t, co stanowi przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi nienapędowej kontrolowanej naczepy poruszającej się po tej kategorii drodze o 3,3 t i podlega zgodnie z Ip. 6 pkt 1 lit. d i e załącznika nr 2 do u.d.p. karze pieniężnej w wysokości 8 400 zł;

• nacisk czwartej osi nienapędowej naczepy wyniósł po odjęciu możliwych błędów ważenia 11,2 t, co stanowi przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi nienapędowej kontrolowanej naczepy poruszającej się po tej kategorii drodze o 3,2 t i podlega zgodnie z Ip. 6 pkt 1 lit. d i e załącznika nr 2 do u.d.p. karze pieniężnej w wysokości 8 400 zł;

• suma nacisków osi składowych drugiej podwójnej osi napędowej pojazdu silnikowego przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 i mniejszej niż 1,8 m wyniosła po odjęciu możliwych błędów ważenia 19,3 t, podczas gdy maksymalny nacisk podwójnej osi napędowej pojazdu silnikowego przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 i mniejszej niż 1,8 m na tej kategorii drodze wynosi 14,5 tony - co stanowi przekroczenie dopuszczalnego nacisku podwójnej osi pojazdu silnikowego na tej kategorii drodze o 4,8 t i podlega zgodnie z Ip. 6 pkt 9 lit. d i e załącznika nr 2 do u.d.p. karze pieniężnej w wysokości 4 620 zł.

Zdaniem organu proces ważenia został przeprowadzony zgodnie z obowiązującymi procedurami oraz instrukcją obsługi wag [...] seria [...], która przewiduje dokonywanie pomiarów nacisku "wszystkich ciężarówek z 4 osiami" przy użyciu 4 par wag. Oznacza to w ocenie organu, że dopuszczalne jest przez producenta sumowanie wskazań większej ilości wag niż 3 pary i czyni bezzasadnym zarzut strony, że nie można ważyć osi wielokrotnych.

Organ podkreślił, że ważenia dokonano wagami przenośnymi do pomiarów statycznych, które w chwili ważenia posiadały ważne świadectwa legalizacji ponownej, stanowisko do ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu, gdzie spadek podłużny wynosi 0,07% do 0,2%, a spadek poprzeczny od 0,45% do 1,52%, a punkt ten jest przeznaczony do ważenia pojazdów wagami przenośnymi.

Organ I instancji wywodził, że z instrukcji obsługi wag [...] wynika, że waga może pracować samodzielnie lub w parach i grupach od 4 do 6 wag w celu pomiaru, nacisku koła, nacisku na oś, na grupę osi lub pomiaru ciężaru samochodów ciężarowych oraz zestawów pojazdów. Podniósł, że wynika z niej także, iż proces ważenia może być przeprowadzony na co najmniej dwa sposoby: po pierwsze jednoczesne ważenie wszystkich osi pojazdu, pod warunkiem, że wagi znajdują się jednocześnie pod wszystkimi kołami (i pod wszystkimi osiami), po drugie ważenie etapami, w zależności od liczby osi pojazdu, a każda oś jest ważona osobno. Podkreślił, że dwie wagi umieszczone są pod kołami aktualnie ważonej osi, a zsumowanie nacisków tych osi daje nacisk na osie wielokrotne oraz rzeczywistą masę pojazdu. Wskazywał, że jeżeli równoczesne ważenie nie jest możliwe wówczas należy pod koła położyć tzw. ślepe podkładki, które można wyeliminować jeśli wagi zostaną umieszczone we wnękach w nawierzchni tak, że ich płyta znajdzie się na poziomie drogi. Organ stwierdził, że taki sposób ważenia, zgodny z instrukcją producenta, stosują inspektorzy podczas pomiarów masy całkowitej pojazdu oraz nacisków kół pojazdu. Pojazd jest ważony przy pomocy dwóch wag umieszczonych w dołach fundamentowych. Pojazd najeżdża po kolei poszczególnymi osiami na parę wag.

Organ I instancji zaznaczył także, że wyniki ważenia każdej osi zostały pomniejszone o błędy graniczne wag, tj. 2% dla każdego wyniku.

Organ omówił także regulację art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011 r. Nr 222, poz 1321) oraz stwierdził, że przepis ten w rozpatrywanej sprawie nie znajduje zastosowania, gdyż strona po pierwsze przewoziła ładunek niepodzielny, a po drugie nie wykazała by w jej sprawie zaszły okoliczności mogące skutkować uwolnieniem się od odpowiedzialności administracyjnej za stwierdzone naruszenia.

Mając powyższe na uwadze [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] stycznia 2013 r. wydał decyzję o nałożeniu na H. S.A. kary pieniężnej w wysokości 40 260,00 zł.

Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę, na skutek odwołania H. S.A. od decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. - GITD podtrzymał ustalenia stanu faktycznego dokonanego przez organ I instancji oraz przytoczył przepisy prawa regulujące zasady wykonywania przejazdu pojazdami nienormatywnymi i odpowiedzialności za wykonywanie tego przejazdu bez stosownego zezwolenia.

GITD wskazał na wynikającą z załącznika nr 2 do u.d.p. wysokość kar pieniężnych za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach do 8,0 t oraz uznał, że dokonany przez organ I instancji sposób wyliczenia kar za poszczególne stwierdzone naruszenia jest prawidłowy i zgodny z odnośnym załącznikiem stanowiącym integralną część u.d.p.

Ustosunkowując się do zarzutu odwołania organ odwoławczy stwierdził co następuje:

1) w przedmiotowej sprawie strona nie została ukarana za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej. Wyjaśnił jednak, że wagi użyte w trakcie kontroli spełniały wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz.U. nr 183, poz. 1791), co jego zdaniem potwierdzają świadectwa legalizacji wag użytych podczas kontroli drogowej. Podkreślił, że pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych wag przenośnych do pomiarów statycznych typu [...] o nr fabrycznych [...] i [...], które w chwili kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z terminem ważności odpowiednio do [...] maja 2013 r. i [...] września 2012 r. Jego zdaniem brak jest podstaw do uznania, że ważenie za pomocą wag do pomiarów statycznych zostało przeprowadzone nieprawidłowo;

2) proces ważenia nieautomatycznymi wagami przenośnymi do pomiarów statycznych typu [...] został przeprowadzony zgodnie z instrukcją producenta przedmiotowych wag, której poszczególne fragmenty organ odwoławczy powtórzył za organem I instancji;

3) stanowisko Głównego Urzędu Miar zawarte w piśmie z dnia [...] kwietnia 2011 r. co do rodzaju wag odpowiednich do ustalenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu nie zostało poparte żadną analizą prawną, ani faktyczną, zatem nie pozwala na dokonanie analizy wniosków w nim zawartych bez wkraczania w sferę wiedzy specjalistycznej;

4) ze świadectwa homologacji nr [...] dołączonego do instrukcji wag [...] wynika, że są one zgodne z wymaganiami dyrektywy WE nr 90/384/EWG wdrożonej do systemu prawa polskiego rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz.U. z 2004 r. nr 4, poz. 23);

5) pkt 2.5 instrukcji obsługi wag użytych do kontroli dopuszcza sumowanie nacisków osi przy użyciu konfiguracji dwóch wag przy ważeniu różnego typu pojazdów, w tym z osiami wielokrotnymi, a użycie w sprawie wag III klasy dokładności nie miało żadnego wpływu na wymiar nałożonej kary. Organ zaznaczył, że z załącznika do rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. nr 26, poz. 152) wynika, że największy dopuszczalny błąd graniczny dla wag nieautomatycznych klasy III wynosi +/- 1,5 e. W przedmiotowej sprawie będzie to masa 75 kg, a zatem ze względu na treść § 6 ust. 2 powołanego rozporządzenia przewidującego dwukrotną wartość błędów granicznych dopuszczalnych wskazań wag będzie to masa 150 kilogramów. Tymczasem uzyskane w sprawie wyniki ważenia każdej osi zostały pomniejszone o 200 kg i zaokrąglone do 0,1 t w górę;

6) producent wag typu [...] – C. Sp. z o.o. w piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. stwierdził, że wyznaczenie masy pojazdu za pomocą pary wag typu [...] poprzez sumowanie poszczególnych nacisków osi przy spełnieniu wymagań homologacji wagi (odpowiednie spadki, równość nawierzchni), technicznie jest możliwe z uwzględnieniem błędu wagi;

7) podstawą do przeprowadzenia kontroli jest wyłącznie protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów, nadesłany przez zarządcę drogi. Zgodnie z protokołem kontroli pomiarów miejsca ważenia dokonał przed kontrolą uprawniony geodeta. Pomiary dokonane na zlecenie strony postępowania dokonane zostały już po przeprowadzeniu kontroli. Zgodnie z art. 20a pkt 2 u.d.p. do zarządcy drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 1 i 2, należy ponadto budowa, przebudowa, remont i utrzymanie miejsc wykonywania kontroli ruchu i transportu drogowego, przeznaczonych w szczególności do ważenia pojazdów;

8) ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zawiadomienia z dnia [...] października 2012 r. wynika, że strona została prawidłowo poinformowana o toczącym się postępowaniu. Jednocześnie w zawiadomieniu strona została pouczona o przysługujących jej uprawnieniach tj. prawie do ponownego wypowiedzenia się w przedmiocie stwierdzonych naruszeń i prawie do zapoznania się z aktami sprawy;

9) przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające doprowadziło do ustalenia faktów koniecznych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a zaskarżona decyzja organu I instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 K.p.a.;

10) w rozpatrywanej sprawie przewożono gąsienicę, która nie stanowi ani materiału sypkiego ani drewna. Nie znajduje więc zastosowania art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Nie zachodzi także możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności, ze względu na niezaistnienie w sprawie przesłanek dochowania należytej staranności i braku wpływu na powstanie naruszenia.

W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i trafnie nałożył karę pieniężną w wysokości 40 260 zł opierając się na właściwych przepisach prawa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GITD z dnia [...] kwietnia 2013 r. wniosła H. S.A. dalej jako: "skarżąca", "skarżąca spółka".

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisów u.d.p.;

2) naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego co miało znaczący wpływ na wadliwość skarżonego rozstrzygnięcia;

3) naruszenie art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 K.p.a. poprzez nadanie przymiotu legalności procedurom przedsięwziętym przez organ I instancji bez podstawy prawnej;

4) naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. poprzez oparcie decyzji na niejednoznacznym i niepełnym materiale dowodowym;

5) naruszenie art. 75 § 1 K.p.a. poprzez uznanie za dowód wyników użycia wag do pomiaru nacisku osi niezgodnie ze wskazaniami producenta wagi.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji;

2) zwrot poniesionych przez stronę kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi - skarżąca podniosła, że w toku postępowania przed organami administracji drogowej konsekwentnie zwracała uwagę na niejasne kwestie legalności przeprowadzonych procedur, a w szczególności na brak podstawy prawnej spełniającej normy art. 7 Konstytucji RP do penalizowania wykazanego naruszenia, nieistnienie normy prawnej regulującej proces ważenia oraz warunki jego wykonywania oraz użycie przyrządów pomiarowych (wag przenośnych do pomiarów statycznych) w sposób wykraczający poza instrukcję producenta wagi, tj. w sposób niewłaściwy, czego skutkiem było niespełnianie przez uzyskany dowód warunków określonych w art. 75 § 1 K.p.a.

Wskazała, że w toku postępowania dążyła do uzyskania od organów odpowiedzi na pytanie, czy nieautomatyczne wagi do pomiarów stacjonarnych typu [...] produkowane przez P. GmbH są przeznaczone do pomiarów dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów, czy wagi te - przy uwzględnieniu warunków technicznych określonych w instrukcji obsługi wagi sporządzonej przez producenta, nadają się do pomiarów nacisków osi wielokrotnych zawierających 8 osi składowych naczepy, wreszcie - jak wysokie odchyłki, określone na stronie 26 instrukcji wagi [...] , mogą wystąpić w przypadkach uzasadnionych szczególnym typem pojazdu oraz jego stanem technicznym oraz, czy te odchyłki nie dyskwalifikują wagi [...] z możliwości wykonywania pomiarów pojazdów nienormatywnych wieloosiowych.

Zdaniem skarżącej, że z § 5 pkt 3 lit. a i b rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia wynika, że jego regulacjom poddano wyłącznie zespół osi składowych (oś wielokrotną) składający się z trzech osi.

Zarzuciła, że materialną podstawą decyzji organów administracji drogowej stanowił załącznik nr 2 u.d.p., w sytuacji gdy nie stanowi on normy prawnej w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP, a organy administracji drogowej nie odniosły się do tej kwestii mimo, że podnosiła ją w toku postępowania, co jej zdaniem stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 10 § 1, art. 77 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a.

Skarżąca wywodziła, że w polskim systemie prawnym brak jest szczegółowej regulacji zasad przeprowadzania pomiarów nacisków osi pojazdów przy pomocy wag przenośnych przystosowanych do pomiarów statycznych, a dowodzi tego niepodanie przez organy takiej normy i oparcie się jedynie na ogólnych zasadach określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 31 września 2008 roku w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych.

Skarżąca podkreśliła, że wskazany akt odnosi się zarówno do wymagań odnośnie do wag używanych do pomiarów nacisków osi pojazdów, ale także i do branży spożywczej czy skupu złomu. Jej zdaniem opieranie zasad użycia wag wyłącznie na ogólnych zasadach metrologicznych jest niemożliwe i z gruntu błędne, a przy ich ustalaniu należy się posiłkować przede wszystkim instrukcją obsługi producenta wagi, tj. przedsiębiorstwa I.

Skarżąca wskazała, że z punktu 1.2 tiret I i III instrukcji wynika, że waga [...] służy do pomiaru obciążenia koła pojazdu bądź, w przypadku utworzenia systemu połączonych dwóch wag, do pomiaru nacisku osi. Podniosła, że wg punktu 2.3 instrukcji, w przypadku pochylenia wzdłużnego lub poprzecznego wynoszącego nawet 1% powstają dość istotne odchyłki przy poszczególnych osiach. Stwierdziła, że tabela podana przez producenta wyznacza wyłącznie odchyłki dla osi pojedynczych , które sięgają nawet 15% w zależności od stopnia nachylenia jezdni. Dodała, że wykorzystany w niniejszym przypadku punkt kontrolny w ciągu drogi krajowej nr [...] charakteryzuje się spadkiem podłużnym wartości przekraczającej 1% oraz spadkiem poprzecznym wartości 1,43%. Skarżąca zarzuciła, że w protokole kontroli nie wykazano, w jaki sposób wskazane spadki mogły wpłynąć na wartość pomiaru osi wielokrotnej 4-ro częściowej, uwzględniając procedury określone w dziale 2.3 instrukcji wagi [...] . Podniosła, że kontrolujący w momencie kontroli dysponował wyłącznie 2 sztukami wag, które umieszczone zostały w momencie pomiaru w odpowiednich dołach fundamentowych. Wskazała, że z instrukcji wagi [...] wynika, po pierwsze, że wagę można eksploatować w grupach od 4 do 6 wag przy pomiarach obciążenia grupowego osi lub pomiarach wagi netto pojazdów dwu lub 3 osiowych podczas jednej procedury ważenia, a po drugie, że niemożliwe jest jednoczesne zważenie kół mostów dwu lub trzyosiowych - a wówczas należy zrównoważyć różnicę wysokości przy pomocy płyt pomocniczych.

W ocenie skarżącej producent w sposób nie pozostawiający wątpliwości przewidział możliwość realizowania pomiaru nacisku osi wielokrotnej przy pomocy tylko jednej pary wag, wyłącznie w odniesieniu do osi wielokrotnych składających się z maksymalnie 3 osi składowych.

Skarżąca przypomniała, że w jej sprawie kontroli poddano naczepę wyposażoną w oś wielokrotną składającą się z 4 osi składowych, podczas gdy według instrukcji - wagi [...] mogą służyć do pomiaru maksymalnie 4 osiowego zespołu osi.

Ponadto podniosła, że wg pkt 2.4 instrukcji - wagę [...] można eksploatować w następujących konfiguracjach: indywidualnie - przy pomiarach obciążenia jednego koła, przy użyciu dwóch wag - przy pomiarach obciążenia osi oraz w grupach od 4 do 6 wag - przy pomiarach obciążenia grupowego osi lub pomiarach wagi netto pojazdów dwu lub trzyosiowych podczas jednej procedury pomiaru wagi.

W ocenie skarżącej - producent wagi uwzględnił możliwość ważenia jedną parą wag przenośnych do pomiarów statycznych wyłącznie grupy osi składające się maksymalnie z 3 osi składowych, co oznacza, jak zarzucała, że podstawowy dowód z kontroli drogowej w sposób oczywisty nie spełnia warunków określonych w art. 75 § 1 K.p.a., a zatem nie mógł być uwzględniony przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy.

Zarzucała, że organ z istotnym naruszeniem norm procesowych nie odniósł się w żaden sposób do jej wątpliwości co do zastrzeżeń producenta wagi w aspekcie jej dokładności w zależności od typu pojazdu i rodzaju nawierzchni, na której dokonuje się ważenia.

Wywodziła, że producent w instrukcji zawarł klauzulę, że niestandardowe typy przewozów (ładunków) mogą wpłynąć na dokładność urządzenia, co z kolei może wpłynąć na wysokość ewentualnej kary z tytułu przekroczenia nacisków osi. Brak pewności co do jednoznaczności wyników winna w ocenie skarżącej skłonić ku konkluzji, iż procedury penalizacyjne w niniejszej sprawie są obarczone wysokim stopniem niepewności i niejednoznaczności.

Skarżąca podniosła, że w trakcie postępowania przed organami zwracała również uwagę, iż międzynarodowa organizacja metrologiczna W. również uznała za bezzasadne stosowanie wag [...] w stosunku do pomiarów grupowego nacisku osi oraz badania dopuszczalnej masy całkowitej, a organ w skarżonej decyzji nie odniósł się do tego stanowiska, co zdaniem skarżącej świadczy o braku obiektywizmu i arbitralności w postępowaniu.

Następnie skarżąca wskazała, że zleciła niezależnemu uprawnionemu geodecie dokonanie pomiarów stanowiska do ważenia pojazdów - [...], których wyniki włączono do akt sprawy. Zarzuciła, że w wyniku pomiarów ustalono, iż rzeczywiste wartości pochyleń wzdłużnych i poprzecznych znacząco różnią się od pomiaru "urzędowego". Skarżąca przedstawiła w formie tabelarycznej zakres różnic pomiędzy nimi. Zwróciła uwagę na wyliczenia spadku podłużnego, który jej zdaniem przekracza wskazane w urzędowym protokole pomiaru normy.

Podkreśliła, że kontrolowany zespół pojazdów miał długość 17,1 metra, a odległość pomiędzy przednią a ostatnią osią pojazdu wynosi 16 metrów. Wskazała, że odległość pomiędzy dołem fundamentowym wagi stanowiska pomiarowego a końcem punktu kontrolnego wynosi 14,9 metra. Wywodziła, że nachylenie jezdni przed punktem kontrolnym jest znaczne (2,9%), co jej zdaniem niewątpliwie oznacza, iż w przypadku kontroli nacisku ostatnich osi zespołu pojazdów, gdy ciągnik siodłowy stoi na znacznym spadku, może powstać dodatkowy docisk spowodowany przesunięciem środka ciężkości do tyłu z uwagi na zachwianie równowagi pojazdu. Skarżąca zarzuciła, że powyższe nie zostało wzięte pod uwagę podczas dokonywania pomiarów, co stanowi rażące naruszenie zasad gromadzenia dowodów w rozumieniu art. 75 § 1 w związku z art. 77 §1 K.p.a. Dodała, że organ I instancji nie odniósł się w żaden sposób do powyższego dowodu pomimo, iż wypełniał on warunki określone w art. 75 § 1 K.p.a., co powinno stanowić główną przesłankę do uchylenia skarżonej decyzji przez GITD i odesłania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżąca zarzucała, że organ przekroczył granicę swobodnej oceny dowodów i z definicji negował wszelkie argumenty podnoszone przez nią jako stronę postępowania.

Skarżąca dodatkowo podniosła, że [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, po uchyleniu przez GITD jego poprzedniej decyzji prowadził postępowanie bez skutecznego poinformowania jej o jego wszczęciu. Zaznaczyła, że w dniu [...] listopada 2012 roku organ wadliwie poinformował ją o kontynuacji postępowania wynikającego z uchylonej decyzji. W jej ocenie nie można kontynuować postępowania, które zostało zakończone wtoku instancji. Podniosła, że w aktualnym "kontynuowanym" postępowaniu nie skorzystała z prawa czynnego uczestnictwa, ponieważ uznała, iż procedura wszczęcia postępowania była nieprawidłowa a co za tym idzie nie ma podstaw prawnych uczestniczenia w postępowaniu naruszającym normy procesowe. W ocenie skarżącej organ nie miał prawa w rozumieniu przepisów procesowych kontynuacji postępowania zakończonego uchyloną przez GITD decyzją, lecz winien wszcząć nowe postępowanie już w oparciu o obowiązujące nowe normy w zakresie ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

Za wewnętrznie sprzeczne skarżąca uznała stanowisko organu, który najpierw uznał, że pismo Głównego Urzędu Miar, nie może stanowić podstawy prawnej dla rozstrzygnięć organów administracyjnych, a następnie oparł się piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. skierowanym do [...] WITD przez producenta wag, w którym producent miał wskazać, że wyznaczenie masy pojazdu przy pomocy wag typu [...] poprzez sumowanie poszczególnych nacisków osi przy spełnieniu wymagań homologacji wagi, technicznie jest możliwe z uwzględnieniem błędu wagi tabela 3.2.

Skarżąca zarzuciła, że wskazane stanowisku producenta wagi nie tylko nie zostało przedstawione jej w toku postępowania, a co ważniejsze, nie zostało włączone jako dowód do akt sprawy, co skutkowało niemożnością odniesienia się do tego dowodu i złożenia do niego swoich uwag.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako

"p.p.s.a.").

Rozpoznając sprawę z punktu widzenia powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja GITD z dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest możliwość użycia wag przenośnych do pomiarów statycznych typu [...] do pomiarów nacisków osi wielokrotnych zawierających 8 osi składowych, a także możliwość dokonania pomiarów nacisku osi wielokrotnych jedną parą wskazanych wag.

Zgodnie ze stanowiskiem organów administracji drogowej - instrukcja wag typu [...] dopuszcza możliwość ważenia etapami, w zależności od liczby osi pojazdu, jedną parą wag. W takim przypadku każda oś jest ważona osobno, a zsumowanie nacisków osi daje nacisk na osie wielokrotne oraz rzeczywistą masę pojazdu. Taki sposób ważenia, przeprowadzony w niniejszej sprawie, organy uznały za prawidłowy i zgodny z instrukcją producenta, która jak podkreślały zawiera odstępstwa od jednoczesnego ważenia wszystkich osi pojazdu - przy zachowaniu wymogów w niej zawartych.

Skarżąca w toku całego postępowania konsekwentnie twierdzi, że instrukcja wag typu [...] dopuszcza po pierwsze możliwość ważenia pojazdów maksymalnie trzyosiowych, a po drugie w przypadku pomiarów pojazdów dwu lub trzyosiowych używa się wag w grupach od 4 do 6 wag. Stąd zważenie czteroosiowej naczepy jedną parą wag typu [...] skarżąca uznała za wadliwe i niezgodne z instrukcją producenta, na którą w toku postępowania przed organami oraz w skardze do Sądu szeroko się powoływała. W tym zakresie skarżąca wskazywała na sporządzony na jej zlecenie protokół pochylenia punktu ważenia, według którego rzeczywiste wartości pochyleń wzdłużnych i poprzecznych znacząco różnią się od pomiaru "urzędowego".

Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że kontrolowany pojazd członowy został zważony jedną parą wag typu [...], a naczepa składała się z 4 osi.

Zdaniem Sądu dwukrotnie przeprowadzone przez organy administracji drogowej postępowanie wyjaśniające nie doprowadziło w sposób niewątpliwy do ustalenia, że przeprowadzone jedną parą wag typu [...] ważenie pojazdu członowego było zgodne z procedurą zawartą w instrukcji wag wskazanego typu i odzwierciedlało w sposób niewątpliwy zastaną w momencie kontroli sytuację, która znalazła odbicie w protokole kontroli.

Sąd pozostaje na stanowisku, że wszelkie ustalenia faktyczne w zakresie wyników ważenia nie mogą budzić żadnych wątpliwości w zakresie prawidłowości ich przeprowadzenia. Wyniki kontroli utrwalone w protokole kontroli stanowią bowiem zasadniczy dowód stanowiący podstawę odpowiedzialności administracyjnej strony, co oznacza, że w postępowaniu o nałożenie na określony podmiot kary administracyjnej szczególnego znaczenia nabiera respektowanie wyrażonej w art. 7 K.p.a. zasady prawdy obiektywnej, a przeprowadzone przez właściwy organ postępowanie administracyjne, aby mogło zakończyć się wydaniem decyzji o nałożeniu kary, musi dowieść w sposób niewątpliwy naruszenia zasad i rygorów określonych obowiązującymi przepisami (por. np. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt II GSK 317/11, LEX nr 1170283).

Organy nie wyjaśniły kwestii prawidłowości przeprowadzonego ważenia jedną parą wag typu [...] w kontekście liczby osi ważonego pojazdu - na którą to okoliczność skarżąca się powoływała w toku postępowania. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że brak prawidłowego odniesienia się przez organ do zarzutów zawartych w odwołaniu i istotnych okoliczności, spornych w sprawie, stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

GITD w uzasadnieniu skarżonej decyzji powołał się na pismo z dnia [...] listopada 2011 r. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, w którym producent wag typu [...] – C. Sp. z o.o. miał przedstawić wyjaśnienia co do możliwości wyznaczania masy pojazdu za pomocą pary wag typu [...] poprzez sumowanie poszczególnych nacisków osi przy spełnieniu wymagań homologacji wag i z uwzględnieniem błędu wagi.

Abstrahując już od tego, że rzeczone pismo nie zostało włączone do akt sprawy, nie zostało przedstawione stronie postępowania tak by mogła ustosunkować się do twierdzeń w nim zawartych, a Sąd dokonać oceny prawidłowości stanowiska organu w tym względzie - to przede wszystkim zauważyć należy, że dotyczy ono możliwości wyznaczania parą wag masy pojazdu. Okoliczność ta jest irrelewantna z punktu widzenia niniejszej sprawy, albowiem (obok przekroczenia długości pojazdu) dotyczy ona przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi, a nie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu.

W tym miejscu wskazać należy, że z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 K.p.a., uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 K.p.a. - wynika, że organy administracji zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Organ winien jednocześnie dopuścić, jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia istoty danej sprawy, z zastrzeżeniem, że nie jest to sprzeczne z obowiązującym prawem.

Zgodnie z przepisem art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Przepis ten ustanawia zasadę swobodnej oceny dowodów. Jej istota sprowadza się do zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie możliwości badania sprawy i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Niemniej należy wyraźnie wskazać, iż zasada ta nie oznacza jednak, że organ administracji uprawniony jest do oceny dowodów według dowolnych kryteriów, gdyż zgodnie z utrwalonym stanowiskiem nauki swoją ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji (tak m.in.: B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 410 i cyt. tam poglądy doktryny; podobnie: Cz. Martysz /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Martysz i A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I, Zakamycze 2005, s. 723).

Zarówno w nauce, jak i praktyce orzeczniczej podkreśla się, iż swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego. Według Sądu, zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący.

W niniejszej sprawie należy zauważyć, że organy administracji drogowej, wydając sporne decyzje administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, pominęły w swych rozważaniach analizę argumentów i związanych z nimi zarzutów strony skarżącej przestawionych zarówno w uzasadnieniu odwołania wniesionego od decyzji organu I instancji, jak i we wcześniejszych pismach składanych w toku postępowania administracyjnego.

Zdaniem Sądu, przeprowadzoną przez organy obu instancji ocenę materiału dowodowego, w tym argumentów strony skarżącej, nie można uznać za dokonaną z zachowaniem wszelkich reguł oceny dowodów i nienoszącą tym samym cech dowolności.

Mając powyższe na uwadze, należy uznać, iż w toku ponownie przeprowadzonego postępowania organy wyjaśnią sporne w niniejszej sprawie kwestie, dokonają wszechstronnej oceny całości zgromadzonego materiału dowodowego oraz ustosunkują się szczegółowo do wszystkich argumentów skarżącej spółki.

Sąd jednocześnie za wadliwe uznaje stanowisko skarżącej spółki, że wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji kończy administracyjny tok instancji. Decyzja podjęta na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. nie kończy bowiem postępowania administracyjnego, lecz w ramach jednego postępowania eliminuje z obrotu wadliwą decyzję organu I instancji i obowiązany jest ponownie rozpatrzyć sprawę po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego. W tej sytuacji za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać należy zarzut niepowiadomienia skarżącej spółki o ponownym wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z uchyleniem decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2012 r.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stwierdzając, iż uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu, Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. Orzekając o zwrocie kosztów postępowania sądowego, Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisach art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490).