Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 4250/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2021 poz 1882
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 257/20 w sprawie ze skargi D. R. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 września 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 257/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. R. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z [...] września 2019 r., nr [...] oraz zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz D. R. kwotę 497 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.

Do Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w B. 25 lipca 2019 r. wpłynął wniosek Komendanta Miejskiego Policji w T. (dalej: "KMP") o zwolnienie ze służby w Policji D. R. (dalej: "skarżąca"), pozostającej od [...] lipca 2019 r. w dyspozycji KMP, a do [...] lipca 2019 r, zajmującej stanowisko Komendanta Komisariatu Policji [...]. Jako podstawę prawną KMP podał art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.; dalej: "ustawa o Policji"). W motywach faktycznych wniosku KMP wskazał na zdarzenie, które miało miejsce [...] lipca 2019 r. na terenie Komisariatu Policji [...]. W toku czynności wyjaśniających prowadzonych w sprawie okoliczności upadku Naczelnika Wydziału - [...]w korytarzu budynku Komisariatu Policji [...] i doznania przez niego obrażeń ciała skutkujących hospitalizacją, ustalono, że skarżąca [...] lipca 2019 r. dopuściła się nieprawidłowości podczas pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku Komendanta Komisariatu [...]. KMP nadmienił również, iż analiza zebranego w tej sprawie materiału dowodowego skutkowała wszczęciem [...] lipca 2019 r. przeciwko skarżącej postępowania dyscyplinarnego, w ramach którego przedstawiono jej cztery zarzuty (vide postanowienie KMP z [...] lipca 2019 r. nr 33/19 o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącej – w aktach administracyjnych sprawy).

Skarżąca raportem z [...] lipca 2019 r. wystąpiła do KMP o zwolnienie ze służby w Policji z [...] lipca 2019 r. KMP pismem z [...] sierpnia 2019 r. poinformował skarżącą, że jej raport aktualnie pozostaje bez rozpatrzenia, z uwagi na skierowanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej: "KWP", "organ pierwszej instancji") wniosku o zwolnienie jej ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Zawiadomieniem z [...] lipca 2019 r. KWP wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącej ze służby w Policji w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Organ pierwszej instancji [...] sierpnia 2019 r. wystąpił do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...]z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby skarżącej w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. W odpowiedzi Prezydium Zarządu ww. Związku przedłożyło uchwałę z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], w której odmówiono zgody na zwolnienie skarżącej ze służby w Policji z powodu braku jednoznacznych dowodów uzasadniających zwolnienie we wskazanym trybie.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji, rozkazem personalnym z [...] września 2019 r., nr [...], w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 oraz art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, a także art. 108 § 1 k.p.a., zwolnił skarżącą ze służby w Policji z [...] września 2019 r. Decyzji tej, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., KWP nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podkreślił, że skarżąca jest policjantem z prawie [...]stażem służby w Policji. Od 2006 r. jest oficerem Policji i zajmuje stanowiska funkcyjne. Od [...] maja 2017 r. do [...] lipca 2019 r. pełniła służbę na stanowisku komendanta komisariatu Policji. Do jej zadań, zgodnie z "Kartą opisu stanowiska pracy", należało: organizowanie, nadzorowanie oraz koordynowanie realizacji zadań służbowych przez podległych policjantów i pracowników; wydawanie decyzji i instrukcji regulujących sposób realizacji zadań; zapewnienie pełnego przestrzegania przez podległych policjantów zasad dyscypliny służbowej, a także podejmowanie działań zmierzających do zachowania dyscypliny służbowej. Nadto w zakres jej zadań wchodziło wykonywanie ustawowych zadań Policji, mających na celu ochronę życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra.

Organ pierwszej instancji podał, że zgodnie z zatwierdzonym przez KMP harmonogramem nadzorów za miesiąc lipiec 2019 r. dla Komisariatu Policji [...], skarżąca została wyznaczona i zobowiązana [...] lipca 2019 r. do całodobowego nadzoru w podległej sobie jednostce Policji. Jednak bez wiedzy i zgody KMP wyznaczyła swojego zastępcę - kom. [...]do osobistego kierowania w tym dniu, tj. [...] lipca 2019 r. przebiegiem służby oraz pracy podwładnych policjantów.

W dalszej kolejności organ wskazał, że na nagraniu z kamery obejmującej wejście do budynku Komisariatu Policji [...]od strony dyżurki, zarejestrowano przyjazd skarżącej oraz jej wejście do obiektu [...] lipca 2019 r. O godz. [...]widać, jak skarżąca, będąc w mundurze galowym, w obecności innych policjantów, niesie w ręku butelkę z nakrętką w kolorze srebrnym, wyglądem przypominającą butelkę alkoholu, a następnie wchodzi do jednostki, nadal trzymając ją w prawej ręce.

Nadto, na kamerze rejestrującej wejście holu Komendy Miejskiej Policji w [...] widać jak skarżąca [...] lipca 2019 r. o godz. [...]jest świadkiem wyprowadzenia z komisariatu policjanta pełniącego służbę na stanowisku asystenta Wydziału [...]w [...], przez dwóch innych funkcjonariuszy trzymających go z obu stron pod ramię. Sposób poruszania się wyprowadzanego policjanta wskazuje, iż był pod wpływem alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Zapis wideo wskazuje, że w holu Komendy Miejskiej Policji w [...] skarżąca, przy użyciu karty dostępu, jako pierwsza przekroczyła tripod tzw. "kołowrotek", a następnie odpięła jedną stronę folii zabezpieczającej wejście boczne przy tripodzie, umożliwiając przejście policjantom wyprowadzającym trzeciego funkcjonariusza Policji. Otworzyła im także (za pomocą karty dostępu) drzwi przejściowe, wychodzące na teren komisariatu.

Organ zważył także, że skarżąca przekroczyła swoje uprawnienia i poleciła podległym sobie policjantom przewiezienie asystenta Wydziału - [...]w [...] do miejsca jego zamieszkania. Zarówno z przepisów ustawy o Policji, jak i przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie, m.in. zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji w sprawie pełnienia służby na drogach z dnia 22 września 2017 r. (Dz. Urz. KGP z 2017 r., poz. 64) wynika tymczasem, iż policjantowi pełniącemu służbę na drodze zabrania się wykonywania czynności niezwiązanych ze służbą, w szczególności wykorzystywania pojazdu Policji niezgodnie z jego przeznaczeniem (§ 12 pkt 1 ww. aktu). Cel niesłużbowy, którym w omawianym przypadku było odwiezienie policjanta do prywatnego mieszkania, nie mieści się w definicji wykorzystania pojazdu zgodnie z jego przeznaczeniem. Takie zachowanie powoduje utratę zaufania do Policji. Niedopuszczalna jest zatem sytuacją, gdy funkcjonariusz stosuje metody nieakceptowane społecznie.

Według organu pierwszej instancji, nie ulega wątpliwości, że na terenie komisariatu podczas pobytu skarżącej w jednostce doszło do wypadku, którego okoliczności nie zostały przez nią wyjaśnione. Zapis zabezpieczonego monitoringu wskazuje na szereg nieprawidłowości zaistniałych na terenie jednostki w tym dniu i zachowań nielicujących z postawą oczekiwaną przez społeczeństwo od policjanta, czy też wręcz zachowań napiętnowanych przez opinię publiczną. Nie ma wątpliwości również, iż skarżąca nie podjęła działań w stosunku do policjanta przebywającego w jej obecności, którego zachowanie wskazywało na to, że był pod wpływem alkoholu, w celu potwierdzenia lub wykluczenia spożywania alkoholu na terenie jednostki. Jako osoba zajmująca wówczas odpowiedzialne stanowisko funkcyjne, gdzie jakiekolwiek uchybienie niesie za sobą poważne konsekwencje, czy to w zakresie bezpieczeństwa czy wizerunkowe, dopuściła się zaniedbań podważających zarówno autorytet Policji w odbiorze społecznym, jak i zachowań wpływających demoralizująco na innych funkcjonariuszy. Angażowanie w przewiezienie funkcjonariusza znajdującego się pod wpływem alkoholu, do miejsca jego zamieszkania, przez policjantów pełniących służbę, a zarazem podwładnych skarżącej, wskazuje na jej wielką nieodpowiedzialność. Opisywane zdarzenie miało negatywny wydźwięk medialny, który naruszył dobro służby.

Zdaniem KWP, pozostawienie skarżącej w służbie, w zdecydowany sposób wpłynęłoby na pogorszenie wizerunku Policji, która mogłaby być postrzegana jako formacja tolerująca w swoich szeregach ludzi sprzeniewierzających się wartościom podlegającym bezwzględnej ochronie przez tę formację.

Po rozpoznaniu odwołania od ww. rozkazu personalnego , Komendant Główny Policji (dalej: "KGP", "organ drugiej instancji", "organ odwoławczy"), rozkazem personalnym z [...] listopada 2019 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie KWP.

W uzasadnieniu rozkazu personalnego organ drugiej instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego. Następnie wyjaśnił, że pojęcie "ważnego interesu służby", o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, nie zostało bliżej określone w ustawie o Policji lecz w praktyce oznacza przyczyny pozamerytoryczne, z powodu których funkcjonariusze - w ocenie przełożonych - nie powinni pełnić dalej służby w Policji. Zaznaczył, iż przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. Natomiast użycie w ww. przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. KGP podkreślił również, iż policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. W wielu zawodach, zwłaszcza wymagających zaufania społecznego - a do takich należy zaliczyć zawód policjanta - pewne zachowania powodują, że policjant traci przymiot nieposzlakowanej opinii i nie można pozostawić takiego funkcjonariusza w służbie.

Przechodząc do realiów przedmiotowej sprawy, organ odwoławczy wskazał, iż skarżąca [...] lipca 2019 r. powinna pełnić całodobowy nadzór w podległej sobie jednostce Policji, jednakże bez wiedzy i zgody KMP dokonała, po zakończeniu uroczystości z okazji Święta Policji, zmiany w harmonogramie nadzoru, wyznaczając swojego zastępcę do osobistego kierowania w tym dniu Komisariatem Policji [...], sama przebywając również w tym czasie na terenie tej jednostki. Ponadto zapisy zabezpieczonego monitoringu z [...] lipca 2019 r. wskazują na szereg nieprawidłowości z jej udziałem, zaistniałych na terenie tego komisariatu i zachowań nielicujących z postawą oczekiwaną od funkcjonariusza Policji. KGP opisał nagrania z kamer. Podniósł, że działania skarżącej takie jak: przejście po terenie jednostki Policji z widoczną w ręce butelką przypominającą wyglądem (kształtem, etykietą, innymi charakterystycznymi elementami) butelkę alkoholu oraz wniesienie jej do jednostki Policji i to na oczach innych policjantów, będąc przy tym w mundurze galowym, czy zatajenie informacji o tym, że policjant Komendy Miejskiej Policji w [...] znajdował się na terenie jednostki Policji w stanie wskazującym na spożycie alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, świadczą niewątpliwie o lekceważącym stosunku skarżącej do służby i innych funkcjonariuszy. Takie zachowanie nie przystoi oficerowi zajmującemu stanowisko kierownicze; jest nieetyczne i narusza reguły postępowania. Ponadto daleko odbiega od poprawnego zachowania; stanowi naruszenie obowiązku dbałości o społeczny wizerunek Policji i podważa zaufanie do tej formacji.

Zachowanie kilku funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w [...] i Komisariatu Policji [...], w tym również skarżącej, doprowadziło do ukazania Policji w niekorzystnym świetle, o czym świadczą publikacje prasowe. Przedstawiony przez media wizerunek Policji, jako organizacji, w kontekście zdarzeń z [...] lipca 2019 r., z pewnością wpływa na utratę społecznego poczucia zaufania do tej instytucji oraz implikuje mylne wyobrażenie wśród członków społeczeństwa o postawie etyczno-moralnej wszystkich funkcjonariuszy stanowiących jej szeregi.

W ocenie KGP przedstawione okoliczności sprawiają, że skarżąca niewątpliwie utraciła przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu. Należy więc uznać, iż nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, a tym samym nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji.

Zwolnienie skarżącej ze służby w Policji należy zatem rozpatrywać co najmniej w dwóch aspektach. Po pierwsze stanowi ono zdecydowaną reakcję formacji policyjnej na przejawy łamania prawa i lekceważenia etosu zawodu przez jej członka, a po drugie jest sygnałem zwrotnym dla społeczeństwa (zwrotną relacją lub odpowiedzią) wskazującą na to, że Policja jest w stanie sama oczyścić swoje szeregi, postępując bezkompromisowo wobec tych, którzy nie zasługują na to by dalej w niej służyć i być z nią identyfikowani.

Powyższy rozkaz personalny KGP stał się przedmiotem skargi skarżącej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone rozkazy personalny zostały wydane z przekroczeniem granic uznania administracyjnego.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w rozpoznawanej sprawie organy Policji, powołując się na ważny interes służby, nie spełniły wymogów proceduralnych w zakresie prawidłowej oceny faktów, co miało w sprawie istotne znaczenie prawne. Rozstrzygnięcia organów Policji nie indywidualizują w sposób dostateczny przesłanki "ważnego interesu służby", przez co noszą znamiona rozstrzygnięć arbitralnych, gdzie dodatkowo nie uwzględniono słusznego interesu skarżącej. W uzasadnieniu tak zaskarżonego, jak i poprzedzającego go rozkazu personalnego pojęcie "ważnego interesu służby" wypełniono doniesieniami medialnymi (prasowymi), a także przypuszczeniami, że skarżąca wniosła na teren kierowanego przez nią Komisariatu Policji Toruń-Śródmieście butelkę alkoholu oraz, że odwieziony do domu służbowym samochodem policjant znajdował się pod wpływem alkoholu bądź innego podobnie działającego środka. W ocenie Sądu pierwszej instancji, organy orzekające w sprawie nie mogą w swoich ustaleniach ograniczyć się do negatywnego odbioru społecznego, bez wykazania, że to policjant, wobec którego wszczęto postępowanie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, do takiego wizerunku się przyczynił. Tymczasem zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy – zapisy z monitoringu czy zeznania świadków - nie potwierdza tych domysłów. Pominięcie zeznań kobiety (osoby postronnej) przebywającej wówczas na komisariacie, funkcjonariuszy z patrolu, którzy odwozili do domu asystenta Wydziału - [...], wskazujących na brak woni alkoholu, jak również zeznań innych policjantów (np. asp. szt. [...]) potwierdzających problemy gastryczne asp. szt. [...], podobnie jak uznanie, iż skarżąca wnosi na teren komisariatu butelkę alkoholu, gdyż taką przypomina trzymana przez nią w ręku butelka na zabezpieczonym nagraniu, świadczą o dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodów. Przypuszczenia czy domysły organu nie mogą stanowić podstawy do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

Ponadto Sąd wskazał, że bezsporne w sprawie okoliczności jak wyznaczenie przez skarżącą, bez wiedzy i zgody KMP, swojego zastępcy - kom. [...]do osobistego kierowania [...] lipca 2019 r. przebiegiem służby oraz pracy podwładnych policjantów w Komisariacie Policji [...]Komendy Miejskiej Policji w [...], czy wydanie przez nią polecenia odwiezienia policjanta do domu pojazdem służbowym mogłyby podlegać ocenie w ramach postępowania w przedmiocie naruszenia dyscypliny służbowej.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, stanowisko organów Policji obu instancji w kwestii zastosowania wobec skarżącej najostrzejszej sankcji przewidzianej w ustawie o Policji nie znajduje uzasadnienia w zebranym w sprawie materiale dowodowym i jest co najmniej przedwczesne. Zatem doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd zalecił, aby organ zastosował się do uwag zawartych w niniejszym uzasadnieniu i dokonał pogłębionej analizy materiału dowodowego z odniesieniem do stanu faktycznego ustalonego w sprawie i na tym tle ocenił zachowanie skarżącej również w kontekście ważnego interesu służby.

Komendant Główny Policji wywiódł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 września 2020 r. zaskarżając go w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. polegające na niezasadnym uchyleniu rozkazu personalnego nr [...] z [...] listopada 2019 r. na skutek błędnej oceny, że organ naruszył treść art. 7 k.p.a., poprzez przekroczenie zasad uznania administracyjnego i wydanie rozstrzygnięcia bez uwzględnienia słusznego interesu strony oraz bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie wydanie rozstrzygnięcia bez uwzględnienia słusznego interesu strony oraz bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie (ograniczenie się li tylko do medialnych doniesień oraz przypuszczeń odnośnie zdarzeń z [...] lipca 2019 r. na terenie Komisariatu Policji [...]), podczas gdy wykazane przez organ okoliczności były wystarczające do wydania rozkazu o zwolnieniu ze służby z Policji w oparciu o jej ważny interes - co mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., polegające na niezasadnym uchyleniu rozkazu personalnego nr [...] z [...] listopada 2019 r. na skutek błędnej oceny, że organ nie zebrał całego materiału dowodowego i nie rozpatrzył go w sposób wszechstronny, podczas gdy czynności podjęte przez organ przyczyniły się do zebrania dowodów rozpatrzenia ich i ustalenia okoliczności faktycznych niezbędnych, zezwalających na wydanie rozstrzygnięcia o oparciu o treść art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a także - co mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku,

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na niezasadnym uchyleniu rozkazu personalnego nr [...] z [...] listopada 2019 r. na skutek błędnego przekonania, że organ naruszył zasady oceny dowodów w szczególności błędnie ocenił zeznania świadków, podczas gdy odmowa poddania się przez [...]na zawartość we krwi alkoholu i okoliczności związane z tym faktem przeczyły wiarygodności zeznań świadków, - co mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku,

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niezasadnym uchyleniu rozkazu personalnego nr [...] z [...] listopada 2019 r. na skutek błędnej oceny, że organ w sposób niedostateczny wykazał zasadność zwolnienia strony skarżącej ze służby w Policji w oparciu ważny interes tej służby, podczas gdy już sama sygnalizacja, że policjant zachował się niezgodnie z prawem może uzasadniać zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, co organ wykazał w uzasadnieniu uchylonego rozkazu personalnego - co mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku,

e) art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 25 ust. 1 i 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, polegające na wyrażeniu oceny, że organ błędnie przyjął, iż negatywne doniesienia medialne związane z wydarzeniami na Komisariacie Policji [...][...] lipca 2019 r. naruszały ważny interes służby oraz pozbawiły skarżącą przymiotu nieposzlakowanej opinii niezbędnej do pełnienia służby w Policji, mimo że rozkaz personalny nr [...] z [...] listopada 2019 r. został uchylony z przyczyn formalnych, i związane ww. oceną organu, podczas gdy związanie oceną co do sposobu interpretacji przepisów prawa materialnego może dojść jedynie w sytuacji uchylenia decyzji organu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. - co mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku.

Ponadto, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Komendant Główny Policji zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez uznanie, że w okolicznościach faktycznych sprawy oraz ich negatywnym wydźwięku w odbiorze społecznym (doniesienia medialne o zdarzeniach z [...] lipca 2019 r.) nie doszło do naruszenia ważnego interesu służby uzasadniającego rozwiązanie stosunku służbowego, mimo że prawidłowa ocena ustalonych faktów prowadzi do wniosków przeciwnych.

W związku z powyższymi zarzutami organ wniósł o :

1) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej Instancji,

2) ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi,

3) zasądzenie od skarżącej na rzecz Komendanta Głównego Policji zwrotu kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych,

4) wnoszę o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny, w związku ze zmianą art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.) wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z poz. 1090), poinformował strony postępowania, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, w sprawach, w których strony nie zrzekły się przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadza rozprawę wyłącznie zdalnie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość, jeżeli wszystkie strony wyrażą na to zgodę. We wskazanym wyżej okresie nie przeprowadza się rozpraw w siedzibie Sądu z udziałem stron. Jeżeli którakolwiek z wezwanych stron oświadczy, że nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.

W związku z powyższym zwrócono się do stron postępowania o udzielenie informacji, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, czy wyrażają zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, co zdecydowanie może przyspieszyć rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej. W razie wyrażenia zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, strony zostały poinformowane o możliwości przedstawienia, w terminie 7 dni, dodatkowych wyjaśnień na piśmie. Jednocześnie w przypadku, gdy strony postępowania nie wyrażają zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił się o udzielenie informacji, czy strona posiada możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie zdalnej przy użyciu informatycznej aplikacji.

Ponadto strony postępowania zostały zawiadomione, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych – Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a rozprawy nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

W odpowiedzi na wezwanie strony postępowania oświadczyły, że wyrażają zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie można dopatrzeć się żadnej z wad, która świadczyłaby o tym, że postępowanie sądowoadministracyjne zakończone zaskarżonym wyrokiem dotknięte było nieważnością w rozumieniu § 2 powołanego artykułu. Dlatego skarga kasacyjna podlegała rozpatrzeniu w granicach wyznaczonych sformułowanymi w niej podstawami kasacyjnymi i ich uzasadnieniem. Analizując środek odwoławczy w tym zakresie, uznać należy, że zasługuje on na uwzględnienie, gdyż postawione w nim zarzuty zawierają usprawiedliwione podstawy.

W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., a więc zarzutach zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyroki NSA z: 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11; 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08; 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 402/13). W rozpoznawanej sprawie zarzuty naruszenia przepisów postępowania w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutami naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawa materialnego, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga równoczesnego odniesienia się do zasadniczego problemu w niniejszej sprawie, tj. zasadności uchylenia przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonych rozkazów personalnych o zwolnieniu skarżącej ze służby w Policji – w sytuacji zarzucanego naruszenia prawa materialnego, tj. niewłaściwego zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. O tym bowiem, jakie okoliczności są w danej sprawie istotne i wymagają wyjaśnienia przesądzają przepisy prawa materialnego będące podstawą prawną rozstrzygnięcia takiej sprawy. Celem postępowania wyjaśniającego przeprowadzanego przez organy administracji orzekające w określonej sprawie nie jest ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych łączących się ze sprawą, lecz okoliczności istotnych z punktu widzenia norm prawa materialnego mających w niej zastosowanie. Tym samym tylko nieustalenie, czy nierozważnie faktów rzeczywiście istotnych dla sprawy stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Stwierdzenie istotności naruszeń prawa wymaga przy tym dokonania prawidłowej interpretacji norm materialnoprawnych oraz skorzystania z całego materiału dowodowego zebranego w postępowaniu administracyjnym, a ponadto uważnego zapoznania się przez sąd administracyjny z całością motywów kontrolowanych działań organów administracji publicznej. Tylko wówczas jest bowiem możliwa ocena, czy uchybienia procesowe organów administracji rzeczywiście miały miejsce oraz czy mogły mieć one istotny wpływ na wynik podjętego przez te organy rozstrzygnięcia.

Zgodnie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z policjantem można rozwiązać stosunek służbowy, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie w powołanym przepisie zwrotu "można zwolnić ze służby" oznacza, że rozwiązanie stosunku służbowego na tej podstawie ma charakter fakultatywny, a decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach uznania administracyjnego przyznanego właściwym organom Policji. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, to jest czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (por. m. in. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 301/11). W konsekwencji w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sądy administracyjne badają, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać o tym, czy dana osoba powinna nadal pozostać policjantem, czy też słuszne było wykluczenie jej z grona funkcjonariuszy formacji.

Rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wymaga wykazania, że zastosowanie instytucji przewidzianej w tym przepisie było niezbędne z uwagi na "ważny interes służby". Omawiana ustawa nie definiuje pojęcia "ważny interes służby". W orzecznictwie powszechnie jednak przyjmuje się, że przy odczytywaniu treści powyższego zwrotu należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji, a ponadto że w rachubę może wchodzić jedna realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z ważnym interesem Policji, a zatem że funkcjonariusz ten dla dobra macierzystej formacji, z przyczyn pozamerytorycznych, nie powinien kontynuować służby.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl ust. 2 art. 1 ustawy, należy w szczególności ochrona mienia oraz życia i zdrowia ludzi, a także zapobieganie łamaniu prawa, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie sprawców czynów zabronionych. Realizacja tak ważnych zadań niewątpliwie wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz zdolne fizycznie i psychicznie do służby w formacjach mundurowych. Ponadto służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć więc świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z przywilejami ale i z pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Policjantom, podobnie jak funkcjonariuszom innych służb mundurowych przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego. Taka ochrona funkcjonariuszy służb mundurowych nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie funkcjonariuszy reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednakże dostrzega bezwzględną potrzebę ochrony również interesów każdej ze zmilitaryzowanych formacji, wyposażając organy właściwych służb w instrumenty prawne niezbędne do prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej, a także do podejmowania działań umożliwiających sprawne funkcjonowanie wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy, uznać należy za zasadne zarzuty skarżącego kasacyjnie organu, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepis prawa materialnego art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, uznając, że nie doszło do naruszenia ważnego interesu służby uzasadniającego rozwiązanie stosunku służbowego skarżącej.

Sąd pierwszej instancji wytknął organom brak spełnienia wymogów proceduralnych w zakresie prawidłowej oceny faktów, co miało w sprawie istotne znaczenie prawne. Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcia organów Policji nie indywidualizują w sposób dostateczny przesłanki "ważnego interesu służby", przez co noszą znamiona rozstrzygnięć arbitralnych, gdzie dodatkowo nie uwzględniono słusznego interesu skarżącej. Organy orzekające w sprawie nie mogą w swoich ustaleniach ograniczyć się do negatywnego odbioru społecznego, bez wykazania, że to policjant, wobec którego wszczęto postępowanie z art. 41 ust. 2 pkt 5 o Policji, do takiego wizerunku się przyczynił.

O wybiórczej i swobodnej ocenie materiału dowodowego sprawy, zdaniem Sądu pierwszej instancji, ma świadczyć zapis monitoringu, czy zeznania świadków, w tym pominięcie zeznań kobiety – osoby postronnej przebywającej wówczas na komisariacie, funkcjonariuszy z patrolu, którzy odwozili do domu asystenta Wydziału – [...], wskazujących na brak woni alkoholu, jak również zeznań innych policjantów potwierdzających problemy gastryczne [...], podobnie jak uznanie, że skarżąca wnosi na teren komisariatu butelkę alkoholu, gdyż taką przypomina trzymana przez nią w ręku butelka na zabezpieczonym nagraniu.

Naczelny Sąd Administracyjny oceny tej nie podziela.

W postępowaniu o zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji rolą organu jest ustalenie, czy zachowanie funkcjonariusza naruszyło ważny interes służby. Organ jest obowiązany wykazać, w czym upatruje tegoż ważnego interesu, a także w jaki sposób został on naruszony. Te wymagane elementy znalazły się w zaskarżonym rozkazie personalnym.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca [...] lipca 2019 r., zgodnie z zatwierdzonym przez KMP w [...] harmonogramem nadzorów na miesiąc lipiec 2019 r. dla Komisariatu Policji [...], powinna pełnić całodobowy nadzór w podległej sobie jednostce Policji. Jednakże bez wiedzy i zgody KMP w [...] dokonała, po zakończeniu uroczystości z okazji Święta Policji, zmiany w harmonogramie nadzoru, wyznaczając swojego zastępcę do osobistego kierowania w tym dniu Komisariatem Policji [...], sama przebywając w tym czasie na terenie jednostki. W tym dniu o godz. [...]była świadkiem wyprowadzenia z komisariatu policjanta pełniącego służbę na stanowisku asystenta Wydziału - [...], przez dwóch innych funkcjonariuszy trzymających go z obu stron pod ramię. Sposób poruszania się wyprowadzanego policjanta sprawiał wrażenie, iż był pod wpływem alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Zapis wideo pokazywał, że w holu Komendy Miejskiej Policji w [...] skarżąca, przy użyciu karty dostępu, jako pierwsza przekroczyła tripod - tzw. "kołowrotek", a następnie odpięła jedną stronę folii zabezpieczającej wejście boczne przy tripodzie, umożliwiając przejście policjantom wyprowadzającym trzeciego funkcjonariusza Policji. Otworzyła im także (za pomocą karty dostępu) drzwi przejściowe, wychodzące na teren komisariatu. Skarżąca, przekraczając swoje uprawnienia, poleciła podległym sobie policjantom przewiezienie asystenta Wydziału - [...]do miejsca jego zamieszkania samochodem służbowym. Dodatkowo na terenie komisariatu, podczas pobytu skarżącej w jednostce doszło do wypadku, którego okoliczności nie zostały przez nią wyjaśnione.

Całe zdarzenie z udziałem dwóch policjantów miejscowej jednostki Policji było powszechnie komentowane w różnych środkach masowego przekazu, co w konsekwencji wpłynęło na negatywny obraz formacji w odbiorze społecznym. Wykreowany przez media wizerunek Policji jako organizacji, w kontekście omawianego zdarzenia, niewątpliwie wpływa na utratę społecznego poczucia zaufania do tej instytucji oraz implikuje mylne wyobrażenie w społeczeństwie o postawie moralno-etycznej wszystkich funkcjonariuszy. Policja jest formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skarżąca, z uwagi na zadania spoczywające na Policji, przez swoją negatywną postawę nie powinna dalej pełnić służby. Brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu oraz podważa autorytet państwa.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób dostateczny wykazały, że z uwagi na ważny interes służby uzasadnione było rozwiązanie ze skarżącą stosunku służbowego. W sprawie nie ograniczono się jedynie do kwestii związanych z nieprawidłowościami w funkcjonowaniu jednostki Policji. Oceniano także charakter przypisywanych jej czynów oraz sposób i okoliczności, w jakich miały być dokonane. Wzięto także pod uwagę potrzeby Policji i specyfikę tej formacji. Dopiero po łącznym przeanalizowaniu wszystkich tych zagadnień zdecydowano się na zwolnienie skarżącej ze służby. Z nieprawidłowości w funkcjonowaniu jednostki wynikają także istotne konsekwencje w stosunku do osoby nią kierującej. Jest to związane ze zwiększoną odpowiedzialnością przełożonego za kierowaną jednostkę organizacyjną Policji. Wszelkie uchybienia mające miejsce na terenie komisariatu, obciążają kierującego nim. Skarżąca, pełniąc funkcję kierowniczą, ponosi odpowiedzialność nie tylko za swoje czyny, ale także za zdarzenia, działania oraz zaniechania innych funkcjonariuszy jej podległych, w szczególności jeśli negatywne zdarzenie ma miejsce na terenie podległej jej jednostki Policji, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Wobec tego nie sposób zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że organ nie zastosował się do reguł uznania administracyjnego oraz, że dowody zgromadzone w sprawie zostały ocenione w sposób dowolny. Dodatkowo wskazać również można na okoliczność podnoszoną przez Komendanta Głównego Policji w skardze kasacyjnej, że [...] lipca 2019 r. na terenie Komisariatu Policji [...] funkcjonariusz Policji uległ wypadkowi i odmówił poddaniu się badaniu na zawartość alkoholu we krwi. Z akt administracyjnych złożonych do sprawy o sygn. akt [...]1 bezsprzecznie wynika, że funkcjonariusz ten oświadczył lekarzowi, że spożywał alkohol (k. [...] akt postępowania administracyjnego znajdujących się przy sprawie [...]). Skarżąca była bezpośrednim przełożonym funkcjonariusza, a więc osobą odpowiedzialną za działalnie oraz funkcjonowanie całej jednostki. Dodatkowo nagrania monitoringu wskazują, że skarżąca w dacie omawianych wydarzeń wniosła na teren jednostki butelkę kształtem i kolorem przypominającą butelkę alkoholu. Okoliczność ta jest o tyle istotna, bowiem na kanwie niedomówień powstałych w przestrzeni publicznej, na szwank narażony został wizerunek Policji, której przedstawicielem była skarżąca.

Zgodzić się zatem należy z Komendantem Głównym Policji, że Sąd dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a, 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy.

Wbrew ocenie Sądu Wojewódzkiego organy zebrały i rozpatrzyły cały istotny w sprawie materiał dowodowy niezbędny do załatwienia sprawy, a jego ocena była swobodna lecz nie dowolna zgodnie z wymogami art. 80 k.p.a. W sprawie w sposób dostateczny został rozważony interes społeczny i słuszny interes skarżącej. Jako zasadne należy ocenić przyznanie prymatu interesowi społecznemu, co zostało szczegółowo omówione w zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji niewątpliwie realizuje wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Organ w sposób dostateczny wykazał zasadność zwolnienia skarżącej ze służby w Policji w oparciu o przesłankę ważnego interesu tej służby.

Zauważyć nadto należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stosując instytucję przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i uchylając zaskarżone rozkazy personalne organów obu instancji w uzasadnieniu swego wyroku nie przeprowadził niezbędnej analizy wpływu podniesionych uchybień na wynik sprawy administracyjnej. Sąd ten nie zauważył, że określenie faktów mających znaczenie dla konkretnej sprawy dokonuje się w oparciu o przepis prawa materialnego będący podstawą prawną rozstrzygnięcia takiej sprawy – art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a także w oparciu o art. 25 ust. 1 ustawy o Policji w kontekście wymogów stawianych kandydatom do służby. Celem postępowania wyjaśniającego nie jest ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie, lecz okoliczności istotnych z punktu widzenia normy prawa materialnego. Stwierdzenie istotności naruszeń prawa wymaga zatem dokonania prawidłowej interpretacji norm materialnoprawnych a także skorzystania z całego materiału dowodowego zebranego w postępowaniu administracyjnym, bowiem tylko wówczas możliwa jest ocena, czy ewentualne uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Utrata przymiotu nieposzlakowanej opinii, niewątpliwie uniemożliwia pozostawienie funkcjonariusza w szeregach Policji. Pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się nieposzlakowaną opinią narusza ważny interes służby. Taka sytuacja niewątpliwie rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Wskazane, negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, należy oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta, określane mianem "słusznego interesu strony". Okoliczność ta pozwoliła na dokonanie oceny występowania przewagi interesu społecznego tożsamego z interesem służby nad słusznym interesem skarżącej.

Należy podzielić stanowisko organów, że ze służbą w Policji łączą się nie tylko same przywileje, w tym znaczna stabilność zatrudnienia, ale i obowiązek należytego zachowania się w trakcie służby, ale i w czasie wolnym od zajęć służbowych. W sprawie bezsporne jest, że zachowanie skarżącej związane z wydarzeniami mającymi miejsce na terenie Komisariatu Policji [...]w [...][...] lipca 2019 r. było naganne i kolidowało z postawą wymaganą od Komendanta Komisariatu Policji. Z ustaleń organów administracji nie wynika, aby skarżąca podjęła jakiekolwiek działania w celu usunięcia nieprawidłowości związanych z opisanym zdarzeniem. Ponadto pomogła w wyprowadzeniu funkcjonariusza z terenu jednostki, którego zachowanie wskazywało na stan po spożyciu alkoholu bądź środka podobnie do niego działającego. Swoim zachowaniem naraziła na szwank dobre imię Policji oraz utraciła przymiot nieposzlakowanej opinii, co dyskwalifikuje skarżącą jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Jakiekolwiek wątpliwości odnośnie do posiadania takiego przymiotu czynią funkcjonariusza osobą niezdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć więc świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z przywilejami ale i z pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Policjantom, podobnie jak funkcjonariuszom innych służb mundurowych przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego. Taka ochrona funkcjonariuszy służb mundurowych nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie funkcjonariuszy reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednakże dostrzega bezwzględną potrzebę ochrony również interesów każdej ze zmilitaryzowanych formacji, wyposażając organy właściwych służb w instrumenty prawne niezbędne do prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej, a także do podejmowania działań umożliwiających sprawne funkcjonowanie wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów. Dlatego nie można organom zarzucić, że w ustalonych okolicznościach sprawy postanowiły skorzystać z instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, podejmując decyzję o rozwiązaniu ze skarżącą stosunku służbowego z uwagi na ważny interes służby. Punktem odniesienia w postępowaniu w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji na podstawie powyższego przepisu nie jest wyłącznie sam policjant, ale przede wszystkim dobro formacji konkretyzujące się w pojęciu ważnego interesu służby.

Jako niezasadny należy natomiast uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem nie można za jego pomocą skutecznie zwalczać przyjętego przez sąd stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. Okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji co do oceny przyjętego przez organy administracji stanu faktycznego i z wykładnią zastosowanych w sprawie przepisów prawa, nie oznacza naruszenia wymogów uzasadnienia wyroku określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a tym samym nie świadczy o naruszeniu tego przepisu.

Odnosząc się do stanowiska Sądu pierwszej instancji wskazującego, że wyznaczenie przez skarżącą swojego zastępcy do osobistego kierowania przebiegiem służby bez wiedzy swojego bezpośredniego przełożonego, czy też wydanie polecenia odwiezienia policjanta do domu pojazdem służbowym powinno być oceniane w postępowaniu dyscyplinarnym, to jest ono nieprawidłowe. W realiach niniejszej sprawy ten sam czyn może być oceniany również w kontekście ziszczenia się przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Istotne bowiem jest czy zarzucany czyn wyczerpuje przesłankę ważnego interesu służby. Już sama sygnalizacja, że funkcjonariusz zachował się niezgodnie z prawem może uzasadniać zwolnienie ze służby na podstawie omawianej przesłanki. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, zwolnienie ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, nie stanowi sankcji i to najostrzejszej, gdyż nie jest to postępowanie dyscyplinarne. Jest natomiast konsekwencją ziszczenia się przesłanek przewidzianych w tym przepisie.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s,a, postanowił uchylić zaskarżony wyrok i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona na podstawie art.151 p.p.s.a oddalić skargę. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia od skarżącej na rzecz Komendanta Głównego Policji zwrotu kosztów postępowania z przyczyn przewidzianych w art. 207 ust. 2 p.p.s.a.

Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 15zzs⁴ ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842). Strony postępowania wyraziły zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.