Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 694/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 pkt 2, art. 1 ust. 2 pkt 1, art. 2 pkt 1, art. 53 ust. 3 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 1-5
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie WSA Izabela Bąk - Marciniak WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2011 r. przy udziale Prokuratura Prokuratury Okręgowej w P. delegowanego do Prokuratury Apelacyjnej sprawy ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] marca [...] roku o nr [...] roku ustalono, po ponownym rozpoznaniu wniosku S. B., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego z przeznaczeniem powstałych pomieszczeń na cele mieszkalne na pierwszym i drugim piętrze ( o maksymalnie dwóch lokalach mieszkalnych po rozbudowie) wraz z przejazdem bramowym na poziomie parteru na terenie położonym przy ul. Ks.K. N., oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...] ( obręb P.) i przy granicy działki [...].

W uzasadnieniu stwierdzono, że przeprowadzona analiza urbanistyczna potwierdziła możliwość realizacji planowanej inwestycji na wskazanym terenie. Rozstrzygnięcie organu I instancji zostało zaskarżone przez J. N. właściciela nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.

Odwołujący nie wyraził zgody na realizację inwestycji ze względu na ograniczenie nasłonecznienia jego nieruchomości, obciążenie nieruchomości służebnością na rzecz sąsiada w przypadku realizacji i eksploatacji inwestycji oraz obniżenie wartości nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu sprawy i przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Decyzję powyższą uzasadniło tym, że zgodnie z przepisami art. 61 ust. l ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. nr 80,poz.717 z 2003r. ze zm.) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w wypadku łącznego

spełnienia następujących warunków:

- co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej , linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu,

- teren ma dostęp do drogi publicznej,

- wystarczające uzbrojenie techniczne dla zamierzenia budowlanego,

- teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne,

- decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Dla ustalenie czy wskazany teren spełnia określone wyżej warunki oraz w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy właściwy organ - stosownie do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego ( Dz.U. nr 164, póz.1588 z 2003r.) - wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy.

Jak wynika z przedłożonej analizy w wyznaczonym obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, budynki gospodarcze, garażowe i usługowe, co pozwala na uznanie kontynuacji funkcji dla planowanej inwestycji. Wskazany teren położony jest w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy śródmieścia miasta P. gdzie dominuje zabudowa pierzejowa, a to potwierdza możliwość realizacji inwestycji przy granicy działki sąsiedniej. Natomiast zróżnicowany wskaźnik intensywności zabudowy wynoszący od [...] do [...] (średni [...]) oraz różnorodna szerokość elewacji frontowej budynków mieszkalnych ( od ok.6m do 20m ) pozwalają dla planowanej zabudowy na zastosowanie odstępstw przewidzianych w przepisach § 5 ust.2 i § 6 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

( Dz.U. nr 164, póz. 1588). Jak wynika z akt sprawy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometria dachu w związku z planowaną rozbudową nie ulegną zmianie nie ma zatem podstaw do określenia tych wartości w sposóbprzewidziany w § 7 i 8 rozporządzenia.

Te ustalenia faktyczne pozwalają na określenie wymagań dla nowej zabudowy wsposób określony w zaskarżonej decyzji - pkt II ppkt l lit a -g.

Kolegium podało, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z

dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. nr 75, póz. 690 ze zm.) w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszczają sytuowanie budynków ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną na działce o szerokości mniejszej niż 16 m. Wskazany teren jak wynika z analizy mapy zasadniczej ma szerokość [...] m. Pozwala to na ustalenie warunków zabudowy przy granicy działki sąsiedniej.

Jednak szczegółowa ocena czy inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich (w tym również zacienienie pomieszczeń mieszkalnych) będzie możliwa po przedłożeniu konkretnego projektu budowlanego , czyli w następnym etapie postępowania związanym z udzieleniem pozwolenia na budowę.

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. złożył J. N. podnosząc następujące zarzuty:

Naruszenie art.61 ust.1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Naruszenie §3 pkt.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Naruszenie §12,271,272 Rozporzadzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz naruszenie art.7 kodeksu postępowania administracyjnego. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego wycofał zarzut naruszenia §12,271,272 wyżej cytowanego rozporządzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Do sprawy przystąpił Prokurator Prokuratury Okręgowej delegowany do Prokuratury Apelacyjnej w P., który wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Złożona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa).

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwaną dalej "ustawą".

I tak zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy - ustawa ta określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalenia zasad ich zagospodarowania i zabudowy przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. Stosownie zaś do treści art. 1 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury.

Z cytowanych przepisów wywieść, zatem można dwie fundamentalne zasady w planowaniu przestrzennym, a to zasadę zachowania ładu przestrzennego oraz zasadę zrównoważonego rozwoju, przy czym pojęcie " ładu przestrzennego", stosownie do art. 2 pkt 1 ustawy - obejmuje takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i m. innymi wymagania kompetencyjno-estetyczne (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004).

Aby zatem sprostać powyższym wymaganiom, ustawodawca w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, ustanowił w przepisie art. 53 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy - obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikającej z przepisów odrębnych.

Wskazać przy tym również należy przepis art. 61. 1 u.p.z.p. który uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy od łącznego spełnienia wymogów, określonych w poniższych punktach:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2)teren ma dostęp do drogi publicznej;

3)istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4)teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5)decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

I tak wymieniony wyżej przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się przez inwestora do określonych istniejących cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Celem, bowiem tegoż przepisu jest zagwarantowane ładu przestrzennego w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno estetyczne.

Zasada dobrego sąsiedztwa zakłada konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym.

Podkreślić przy tym należy, że szczególny sposób ustalania wymagań dotyczących cech nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w powiązaniu z analizą stanu zastanego, określony został w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) - zwanym dalej "rozporządzeniem", wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 ustawy.

Na mocy § 3 ust. 1 tegoż rozporządzenia, organ orzekający w przedmiocie warunków zabudowy zobowiązany został do wyznaczenia wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego i do przeprowadzenia na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy.

Granice obszaru analizowanego wyznacza się zaś na kopii mapy w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m (§ 3 ust. 2 rozporządzenia).

Zgodnie zaś z § 9 ust. 1 rozporządzenia warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia).

Część graficzna decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzna wspomnianej wyżej analizy, sporządza się w myśl § 9 ust. 3 rozporządzenia - na kopiach opisanej wyżej mapy.

Ratio legis art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "jest ochrona ładu przestrzennego". Ma ona na celu powstrzymanie zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego. Celem tej normy jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 493).

W niniejszym postępowaniu Sąd kontrolował pod kątem legalności decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] marca 2011 roku w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przeznaczeniem powstałych pomieszczeń na cele mieszkalne na pierwszym i drugim piętrze( o maksymalnie dwóch lokalach mieszkalnych po rozbudowie) wraz z przejazdem bramowym na poziomie parteru) na terenie położonym w P. przy ul. Ks. K. N. oznaczonym w ewidencji gruntów jako dz.nr [...] (obręb P.).

W uznaniu Sądu w świetle przedstawionych powyżej przepisów prawa zarzuty skargi są chybione. Jak słusznie podkreślił wstępujący do sprawy Prokurator , uchybienie organu administracji polegające na niedokładnym sporządzeniu załącznika graficznego do skarżonej decyzji nie miało wpływu na ostateczny wynik postępowania.

Zaskarżona decyzja zawiera załącznik do decyzji w postaci kopii mapy zasadniczej w skali 1: 500 z linią rozgraniczającą teren inwestycji ,kolejny załącznik przedstawiający wyniki analizy w formie tekstowej oraz załącznik mapy zasadniczej w skali 1:500 opisany jako" załącznik graficzny" nr 2 do wyników analizy z linią rozgraniczającą teren inwestycji oraz analizę tekstową urbanisty i załącznik graficzny do analizy ,gdzie zaznaczona jest granica obszaru analizowanego i linia rozgraniczająca teren inwestycji. Na tym ostatnim załączniku nie została oznaczona skala mapy, co stanowi oczywiste uchybienie. Jednak Sąd uznał ,że nie miało ono wpływu na wynik sprawy. Bowiem z załączonej do decyzji analizy urbanistycznej wynika jednoznacznie ,że w celu dokonania oceny stanu zainwestowania nieruchomości sąsiednich wyznaczono wokół działki [...] obszar analizowany, przedstawiony na załączniku graficznym do niniejszej analizy. Obszar analizowany wyznaczony został zgodnie z wymogami § 3 ust.1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego .Szerokość frontu działki nr [...] położonej przy ul. Ks. K. N. [...] wynosi ok. [...] m. Trzykrotna szerokość działki objętej wnioskiem o ustaleniu warunków zabudowy wynosi ok. [...] m. W tej sytuacji granica obszaru analizowanego została wyznaczona w odległości min [...] m wokół działki nr [...] (obręb P.),obejmując zwarty obszar zabudowy zainwestowany w sposób pozwalający na dokonanie stosownej analizy. Granicy obszaru analizowanego, obejmującego teren przedmiotowej inwestycji, wyznaczono na załączniku graficznym do analizy. Tym samym mimo naruszenia §9 ust 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku ,nie miało to wpływu na wynik sprawy. Sąd mógł zweryfikować poprawność analizy urbanistycznej przez pryzmat pozostałych załączników w sprawie i szczegółowe uzasadnienie do decyzji.

Jeżeli chodzi o naruszenie przepisów zawartych w art.61 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W paragrafie § 5. 1. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powiedziane jest ,że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Zaś w pkt 2. tegoż paragrafu dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Z analizy urbanistycznej wynika, że w obszarze analizowanym wskaźnik powierzchni zabudowyanej wynosi do około [...] do [...]. Średni wskaźnik intensywności zabudowy wynosi około [...]. Z analizy urbanistycznej wynika, że dopuszcza się odstępstwo, ustalając wartość wskaźnika na poziomie do [...] z uwagi na realizację projektowanej inwestycji na obszarze o dużych wahaniach tego w wskaźnika od [...] do [...]. W tym zakresie Sąd podzielił w pełni pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 12 marca 2009 roku ( LEX nr 525864 NSA W-wa II OSK 59/08 ),że dopuszczalne jest odstąpienie od średniego wskaźnika wielkości dla obszaru analizowanego ale tylko gdy wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy. Wystąpienie tych przesłanek organ powinien ustalić zgodnie z art. 7 k.p.a., a w decyzji uzasadnić odstąpienie przez wskazanie na spełnienie przesłanek odstąpienia, co stanowi zasadniczy element uzasadnienia zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. W niniejszej sprawie organ tak jak powyżej wskazano uczynił.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków, o których mowa w punktach 1-5 tegoż ustępu. Ostatni piąty punkt dotyczy spełnienia warunku zgodności decyzji z przepisami odrębnymi. Do przepisów odrębnych zalicza się ustawy regulujące kwestie dotyczące: ochrony środowiska, ochrony przyrody, ochrony zabytków, ochrony gruntów rolnych i leśnych, dróg publicznych, gospodarki wodnej. Natomiast do przepisów tych nie należy regulująca następny etap procesu inwestycyjnego ustawa z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i wydanego na jego podstawie rozporządzenia. Tym samym nie jest trafny zarzut skargi odnoszący się do obrazy art. 61 ust.5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym zakresie Sąd podzielił pogląd wyrażony w prawomocnym już wyroku tutejszego Sądu z dnia 10 listopada 2010 roku IVSA/Po 715/10 LEX nr 758596,że do przepisów odrębnych zalicza się ustawy regulujące kwestie dotyczące: ochrony środowiska, ochrony przyrody, ochrony zabytków, ochrony gruntów rolnych i leśnych, dróg publicznych, gospodarki wodnej. Natomiast do przepisów tych nie należy regulująca następny etap procesu inwestycyjnego ustawa p.b. Organ nie miał obowiązku analizować możliwości usytuowania budynku mieszkalnego bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...]. Mimo to organ uzasadnił, że zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych ,jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności treścią § 12 ust.3 pkt 1 tego Rozporządzenia w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust.1 pkt 2,lecz nie mniejszej niż [...] m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż [...] m. Z dokumentów zgromadzonych w omawianej sprawie oraz analizy mapy zasadniczej wynika, że działka nr [...] to nieruchomość o szerokości mniejszej niż [...] m. Zatem w tym przypadku możliwe jest ustalenie lokalizacji wnioskowanego budynku przy granicy działki sąsiedniej, zgodnie z ww regulacją prawną.

Sąd nie dopatrzył się również w ramach rozpoznawania sprawy naruszenia przepisów z art. 7.kpa ,który stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

W uznaniu Sądu w toku postępowania administracyjnego wszelkie czynności wskazane w tymże przepisie zostały przez organy administracji państwowej zostały podjęte. Fakt ,że dominująca zabudowa pierzejowa w śródmieściu miasta P. do której odnosi się analiza nie sąsiaduje bezpośrednio z działką wnioskodawcy nie stanowi uchybienia ,bowiem jak wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 października 2010 roku (wyrok NSA W-wa II OSK 1701/09 LEX nr 746738).

Warunek sąsiedztwa, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., należy utożsamiać z tzw. sąsiedztwem urbanistycznym, co nie ogranicza się tylko do działki posiadającej wspólną granicę.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.