Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 106/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Ostatecznie precyzując treść skargi skarżąca wskazała jako przedmiot zaskarżenia opisaną powyżej decyzję, mocą której uchylono decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą przyznania skarżącej specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na zapłatę za węgiel i przekazano sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

W skardze skarżąca szeroko opisała całokształt działań organów pomocowych jej dotyczących, zbyt skąpych – w jej ocenie – z uwagi na trudną sytuację życiową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył przede wszystkim, iż skarga w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczyć musi konkretnego aktu lub czynności organu administracyjnego, gdyż w przeciwnym wypadku, przykładowo gdy zaczepia całokształt działalności danego organu, gdy jest skargą uregulowaną w dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego, jest niedopuszczalna. Dlatego tak ważne jest wyraźne sprecyzowanie przedmiotu zaskarżenia. Skarżąca to uczyniła, co oznacza z kolei, iż substratem zaskarżenia jest wskazana powyżej decyzja administracyjna. Zatem tylko ona podlegać może kontroli legalności sprawowanej przez właściwy sąd administracyjny.

Aby jednak do niej doszło skarga podlega badaniu czy pochodzi od uprawnionej osoby, czy mieści się w kognicji sądu, czy spełnia określone wymogi formalne, w tym zachowuje termin zastrzeżony dla jej wniesienia. Analizując te okoliczności nie mogło umknąć Sądowi, że skarga na opisaną w sentencji postanowienia decyzję jest spóźniona. Stosownie bowiem do brzmienia art.53 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 152, poz.1270) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie; chodzi przy tym o rozstrzygnięcie podlegające zaskarżeniu, czyli rozstrzygnięcie wydane w drugiej instancji. O powyższym skarżąca została właściwie pouczona w treści decyzji. Termin ten w niniejszej sprawie nie został zachowany. Jak wynika ze znajdującego się w aktach dowodu doręczenia, zaskarżona decyzja została skarżącej doręczona w dniu [...]., skarga zaś została nadana w placówce pocztowej w dniu [...] a zatem po terminie, który upływał z dniem [...] Poza tym skarżąca nadała skargę bezpośrednio na adres Sądu, zamiast za pośrednictwem organu, wszak w tej dacie było to jeszcze skuteczne.

W tym stanie rzeczy skarga ta, jako spóźniona, podlegała odrzuceniu bez merytorycznego rozpoznania, na zasadzie art.58 §1 pkt 2 cytowanej ustawy. Należy na koniec powtórzyć, że gdyby skargę potraktować jako zaskarżającą działalność organów pomocowych w materii przyzwania świadczeń skarżącej, podlegałaby odrzuceniu jako niedopuszczalna. Poza tym kwestionowana decyzja była dla skarżącej korzystna, bo uchylała rozstrzygnięcie odmawiające przyznania jej zasiłku, w wyniku czego zresztą w dniu [...] wydano decyzję dla niej pozytywną.