Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 1014/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (art 149 par. 1a ustawy PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 154 par. 1, 2 i 7, art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 5 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lutego 2021 r. sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w W. w przedmiocie niewykonania przez Prokuratora [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 maja 2020 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Ke 30/20 I. wymierza Prokuratorowi [...] grzywnę w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. przyznaje od Prokuratora [...] na rzecz [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w W. sumę pieniężną w kwocie 500 (pięćset) złotych; IV. zasądza od Prokuratora [...] na rzecz [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 3 listopada 2020 r. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w Warszawie (zwana dalej "Spółką") wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 maja 2020 r. sygn. akt II SAB/Ke 30/20 w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Spółka podniosła, że w punkcie I powyższego orzeczenia Sąd zobowiązał Prokuratora Okręgowego w Kielcach do rozpoznania wniosku skarżącej

z dnia 27 września 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt organowi i wskazała, że wyrok ten stał się prawomocny z dniem

18 sierpnia 2020 r., zaś dnia 9 września 2020 r. Sąd zwrócił akta organowi.

W uzasadnieniu skargi Spółka wyjaśniła, że w dniu 25 września 2020 r. otrzymała drogą elektroniczną skany łącznie trzech protokołów z przesłuchań I.G. i L.G. , jednak w przeważającej części zostały one zanonimizowane. Anonimizacja nie dotyczyła jedynie zawartych w protokołach danych osobowych i nazw podmiotów gospodarczych, lecz obejmowała całe fragmenty i strony tych protokołów, co stanowi ok. 70% ich treści. Wobec powyższego pismem z dnia 30 września 2020 r. skarżąca wezwała organ do wykonania ww. wyroku w terminie 7 dni. W odpowiedzi otrzymanej pismem z dnia 12 października 2020 r. organ odmówił wykonania wezwania, powołując się na przepisy ograniczające dostęp do informacji publicznej. Skarżąca wskazała, że do dnia wniesienia niniejszej skargi stanowisko Prokuratora Okręgowego w Kielcach nie uległo zmianie. W szczególności organ w żaden sposób nie wyjaśnił, na jakiej podstawie informacje wnioskowane przez skarżącą zostały zanonimizowane. Strona wyjaśniła, kto jest osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, wywodząc, że osoby piastujące stanowisko zastępcy Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju oraz dyrektor jednego z działów tego Centrum są z pewnością osobami pełniącymi funkcje publiczne, a informacje mające związek z pełnieniem przez nie funkcji nie podlegają anonimizacji. Anonimizacja danych zawartych w protokołach przesłuchania ww. świadków nie znajduje podstaw w wyroku WSA w Kielcach, którym organ jest związany na mocy art. 153 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 10.000 zł, przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto Spółka wniosła o zobowiązanie organu do złożenia do akt sprawy dokumentów objętych ww. wnioskiem o dostęp do informacji publicznej w wersji niezanonimizowanej, celem oceny przez Sąd, czy istniały podstawy do anonimizacji danych zawartych w ww. dokumentach przed ich udostępnieniem Spółce, a tym samym, czy powyższy wyrok został prawidłowo wykonany.

W odpowiedzi na skargę Prokurator Okręgowy w Kielcach wniósł o jej oddalenie i obciążenie skarżącej kosztami procesu, podnosząc, że w terminie 14 dni od zwrotu akt, co nastąpiło 11 września 2020 r., tj. pismem z dnia 24 września 2020r. (wysłanym drogą elektroniczną w dniu 25 września 2020 r.) udzielił Spółce żądanej informacji w postaci zanonimizowanych protokołów przesłuchań wskazanych osób, które zostały sporządzone w toku prawomocnie umorzonego postępowania przygotowawczego o sygn. akt PO II Ds.12.2018.Sp(c). Zdaniem organu, wyrok WSA w Kielcach z dnia 20 maja 2020 r. sygn. akt II SAB/Ke 30/20 - wbrew stanowisku skarżącej - został prawidłowo wykonany, gdyż żądane protokoły z zeznań świadków zostały udostępnione oraz poinformowano Spółkę, że anonimizacja treści tych dokumentów była związana z ograniczeniami prawa do informacji publicznej, a w szczególności z prawem do ochrony prywatności osób fizycznych, na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm.), zwanej dalej "u.d.i.p.". Na poparcie swojego stanowiska organ powołał orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące ograniczenia prawa do informacji publicznej, podkreślając, że w udostępnionych protokołach zanonimizowano informacje należące do sfery prywatności przesłuchiwanych osób oraz nie związane z przedmiotem prowadzonego postępowania przygotowawczego. Prokurator dodał, że Spółka ani w toku postępowania, ani w skardze skierowanej do Sądu nie wskazała, jakich konkretnie informacji oczekuje, dlaczego lub w jakim zakresie jej żądanie nie zostało spełnione, ograniczając się do stwierdzenia, iż organ nie wykonał ww. prawomocnego orzeczenia Sądu.

Pismem procesowym z dnia 23 grudnia 2020 r. Spółka odniosła się do odpowiedzi organu na skargę, podnosząc, że nie można uznać zanonimizowanych elementów protokołów przesłuchania świadków, jako niezwiązanych z pełnieniem przez nich funkcji publicznych w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., co potwierdza treść postanowienia o umorzeniu śledztwa w sprawie o sygn. akt PO II Ds.12.2018.Sp(c). Skarżąca zwróciła uwagę, że w udostępnionym protokole znajdują się zeznania L.G. złożone na okoliczność zniszczenia jego prywatnego samochodu, co oznacza, że organ udostępniając te informacje uznał, że posiadają one walor informacji publicznej, gdyż powyższe zdarzenie miało związek z osobą świadka, jako Zastępcą Dyrektora NCBR, nie zaś osobą prywatną. Zdaniem Spółki, argumentacja organu uzasadniająca anonimizację 70% treści ww. protokołów nie zasługuje na uwzględnienie.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), o czym strony zostały zawiadomione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Ta kontrola, zgodnie z art. 154 § 1p.p.s.a., rozciąga się także na etap po wydaniu wyroku przez sąd administracyjny w takim zakresie, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

W oparciu o ten przepis Spółka [...] wniosła do tut. Sądu skargę w związku z niewykonaniem przez Prokuratora Okręgowego w Kielcach wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 maja 2020 r. wydanego w sprawie ze skargi tej Spółki w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w sprawie sygn. akt II SA/Ke 30/20. W wyroku tym Sąd zobowiązał Prokuratora Okręgowego w Kielcach do rozpatrzenia wniosku [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w Warszawie z dnia 27 września 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt organowi. W ocenie Spółki wyrok ten nie został jednak wykonany i dlatego po uprzednim pisemnym (k. 11 akt sądowych) wezwaniu Prokuratora do wykonania ww. wyroku wniosła obecnie rozpoznawaną skargę w trybie art. 154 p.p.s.a.

Celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu, stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skarga jest środkiem ostatecznym służącym wymuszeniu na organie załatwienia sprawy - zatrzymania obstrukcji w postępowaniu. Zagwarantowanie go stronom postępowań administracyjnych, które pomimo uwzględnienia ich skarg na bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania, w dalszym ciągu nie uzyskują załatwienia ich spraw uzasadnia to, że wyrok w zakresie zobowiązującym do załatwienia sprawy, pomimo swojej prawomocności, nie jest wykonalny w sposób umożliwiający wyegzekwowanie tego przez stronę postępowania. Strona nie ma bowiem innych środków prawnych służących przymuszeniu biernego organu do załatwienia jej sprawy (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Go 29/20, lex nr 3034969). Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz LEX oraz wyrok NSA z 30 maja 2001 r., II SA 2015/00, LEX nr 57180).

W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach prawomocnym wyrokiem z dnia 20 maja 2020 r., sygn. akt II SAB/Ke 30/20, zobowiązał Prokuratora do rozpoznania wniosku Spółki z dnia 27 września 2019 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w tym orzeczeniu sądowym zarówno organ, jak i obecnie Sąd, jest związany (art. 153 p.p.s.a.).

Bezspornie zwrot akt administracyjnych sprawy II SAB/Ke 30/20 wraz z prawomocnym wyrokiem do organu nastąpił w dniu 11 września 2020 r. i od tej daty, zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a., rozpoczął swój bieg wyznaczony wyrokiem termin, w jakim sprawa, w której organ pozostawał bezczynny, winna być rozpoznana. W konsekwencji upłynął on w dniu 25 września 2020 r. Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że Prokurator przy piśmie z dnia 24 września 2020 r. – drogą elektroniczną – w dniu 25 września 2020 r. przesłał skarżącej protokoły z przesłuchania świadków I.G. i L.G. z prawomocnie zakończonego postępowania przygotowawczego o sygnaturze PO II Ds.12.2018.Sp(c). Protokoły te, jak wyjaśnił organ, zostały zanonimizowane w związku z ograniczeniami prawa do informacji publicznej, w szczególności z prawem do ochrony prywatności osoby fizycznej - art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Zauważyć należy, że w uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 20 maja 2020 r. Sąd wskazał, że protokoły zeznań świadków znajdujące się w aktach zakończonego postępowania przygotowawczego mają cechy dokumentów urzędowych, przez co podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Konsekwencją uznania wnioskowanych do udostępnienia protokołów przesłuchania świadków znajdujących się w aktach zakończonego postępowania przygotowawczego za podlegającą udostępnieniu informację publiczną oraz braku ich udostępnienia, jak również braku wydania decyzji odmawiającej ich udostępnienia, było stwierdzenie bezczynności Prokuratora Okręgowego w Kielcach i zobowiązanie tego organu do rozpatrzenia wniosku strony z dnia 26 września 2019 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu organowi akt sprawy, co nastąpi po uprawomocnieniu się wyroku.

Prokurator przesłał Spółce protokoły z zeznań świadków I.G. i L.G. : z dnia 17 października 2017 r., z dnia 1 grudnia 2017 r. i z dnia 12 lipca 2018 r. Protokoły te w wersji przesłanej Spółce zostały pozbawione treści w znacznej części. Jak wyjaśnił organ, w udostępnionych protokołach zanonimizowano informacje należące do sfery prywatności przesłuchanych osób oraz niezwiązane z przedmiotem prowadzonego postępowania przygotowawczego.

Zgodzić należy się z organem, że nie w każdym przypadku informacja publiczna może być udzielona w pełnym zakresie. Ustawodawca w art. 5 u.d.i.p. przewidział ograniczenia w dostępie do określonych chronionych danych. W myśl art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Nadto stosownie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa – art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Dostęp do informacji publicznej nie ma zatem charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z nim ograniczenie prawa do uzyskiwania informacji wskazanych w ust. 1 i 2 może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu państwa. Przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. konkretyzuje powyższą zasadę, wskazując wprost na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Osobny katalog wartości chronionych zawierają przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. Nr poz. 1781 z późn. zm.), rozumiane jako wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej.

Z zestawienia tych dwóch wartości, tj. zasady jawności informacji publicznych oraz obowiązku ochrony prywatności, tajemnic przedsiębiorcy i danych osobowych osób fizycznych, można wyprowadzić wniosek, że możliwe jest udostępnianie informacji publicznej w sposób nie naruszający wskazanych dóbr chronionych (zob. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2267/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Służy temu m.in. zastosowana przez organ w rozpatrywanej sprawie tzw. anonimizacja danych wrażliwych. W takim wypadku nie zachodzi jednak potrzeba wydawania oddzielnej decyzji na podstawie art. 16 ustawy, gdyż przepis ten może mieć zastosowanie tylko w wypadku odmowy udostępnienia informacji, a nie w przypadku jej udzielenia z zachowaniem zasady ochrony dóbr chronionych. Zadaniem Sądu rozpatrującego skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej podlegać powinien sposób i zakres dokonanej przez organ anonimizacji, a w szczególności to, czy nie niweczy on pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach publicznych. Wydanie decyzji odmownej na podstawie przepisu art. 16 ustawy byłoby konieczne tylko w przypadku gdyby istota żądanej informacji dotyczyła żądania ujawnienia chronionych prawem danych wskazanych osób lub danych wrażliwych innych podmiotów.

Sąd podziela stanowisko sądownictwa administracyjnego, że postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej ma charakter odformalizowany, stąd anonimizacja będąca zabiegiem technicznym, umożliwiającym udzielenie informacji po wyeliminowaniu danych osobowych, jest w orzecznictwie powszechnie akceptowalna jako właściwy środek służący realizacji prawa do informacji publicznej z uwzględnieniem prawa do prywatności. Udostępnienie informacji publicznej w formie zanonimizowanej nie wymaga wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jeżeli wynika to z przepisów prawa. Anonimizacji nie można tym samym utożsamiać z odmową udzielenia informacji publicznej. "Zanonimizowanie" udostępnionej informacji nie jest niezgodne z przepisami u.d.i.p. i nie musi przybierać formy decyzji. Przy czym należy koniecznie podnieść, że kluczowe dla oceny, czy organ ma obowiązek anonimizując częściowo daną informację wydać w związku z tym na podstawie art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tej części, czy też anonimizacja ta nie niesie konieczności wydania takiej decyzji, gdyż nie stanowi odmowy udostępnienia informacji publicznej - jest to, czy anonimizowana informacja jest wprost objęta zakresem żądania wniosku, czy też pojawia się "przy okazji" udostępniania informacji publicznej (...). Wydanie decyzji odmownej, na podstawie przepisu art. 16 u.d.i.p. byłoby konieczne tylko w przypadku, gdyby istota żądanej informacji dotyczyła żądania ujawnienia chronionych prawem danych wskazanych osób lub danych wrażliwych innych podmiotów. Ocenę tę należy zatem przeprowadzać przez pryzmat złożonego w sprawie wniosku i wskazanego w nim wyraźnie zakresu żądanych informacji (zob. wyrok NSA z dnia 22 października 2019 r., sygn. akt I OSK 878/18 i tam: wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1928/150; wyrok NSA z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt I OSK 537/17; wyrok NSA z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt I OSK 227/17; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2267/12 - dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, na gruncie rozpoznanej sprawy zastosowana przez organ znaczna anonimizacja wnioskowanych protokołów zeznań świadków niewątpliwie niweczy pożądany przez wnioskodawcę rezultat w postaci uzyskania informacji publicznej – protokołów z zeznań ww. świadków, czemu skarżąca Spółka dała wyraz w wezwaniu organu do wykonania wyroku, a następnie w skardze. Protokoły w wersji wysłanej Spółce, a więc pozbawionej w znacznej części ich treści, nie pozwalają w istocie na zapoznanie się z treścią złożonych zeznań, skoro w zasadniczej części zeznania te zostały ukryte. To z kolei oznacza, że organ nie udzielił informacji w pełni odpowiadającej wnioskowi o udzielenie informacji publicznej, skoro usunięta część zeznań stanowiła zasadniczy cel wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Anonimizacja nie powinna bowiem prowadzić do udostępnienia tylko części informacji, a jedynie do usunięcia danych wrażliwych. Utajnienie w szerokim czy w pełnym zakresie danych w żądanych dokumentach powoduje radykalne ograniczenie dostępu do informacji publicznej, co z kolei wymaga podjęcia decyzji w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., w której należy przesłanki odmowy udostępnienia informacji publicznej uzasadnić zgodnie z wytycznymi zawartymi w tym przepisie. Bez wątpienia pismo z dnia 24 września 2020 r. nie jest decyzją odmawiającą udostępnienia informacji publicznej i nie może stanowić ono o załatwieniu wniosku o udzielenie żądanej informacji publicznej we właściwej formie.

Podsumowując powyższe rozważania, stwierdzić należy, że przekazanie zanonimizowanych protokołów zeznań świadków bez wydania decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p. nie odpowiada przepisom tej ustawy, skoro istotą żądanej informacji publicznej miała być treść zeznań ww. świadków złożonych we wskazanym wyżej postępowaniu przygotowawczym. Oznacza to zatem, że organ pozostaje w bezczynności co do rozpoznania wniosku Spółki z dnia 27 września 2019 r., a przez to organ nie wykonał w wymagany przepisami prawa sposób ww. wyroku Sądu wydanego w sprawie II SAB/Ke 30/20.

Przy czym jeszcze raz należy podkreślić, że rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej nie oznacza bezwzględnego obowiązku udostępnienia wnioskowanych dokumentów w całości, jeśli zawarte są w tych dokumentach informacje prawnie chronione. Niemniej w okolicznościach tej sprawy – z uwagi na zakres wnioskowanej informacji publicznej – jeżeli zdaniem Prokuratora nie jest możliwe jej udostępnienie w żądanym zakresie, to konieczne staje się wydanie decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej z uzasadnieniem, jakie konkretnie informacje i ze względu na ochronę jakich praw zostają usunięte z tych protokołów, pamiętając że argumentacja ta powinna pozwolić zarówno wnioskodawcy, a potem ewentualnie sądowi administracyjnemu, na uzyskanie pełnej wiedzy o powodach usunięcia poszczególnych treści z tych dokumentów. Skoro zatem Prokurator w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu z dnia 20 maja 2020 r. sprawy nie załatwił - to wniosek o wymierzenie mu z tego powodu grzywny jest niewątpliwie uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów godzi w samą istotę zasady praworządności, którą organy administracji publicznej są bezwzględnie związane (art. 7 Konstytucji RP, art. 6 k.p.a.) i co w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane.

Powyższe skutkowało wymierzeniem Prokuratorowi Okręgowemu w Kielcach grzywny w kwocie 1000 zł (punkt I wyroku), której wysokość mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. i która jest adekwatna z punktu widzenia zaistniałej w niniejszej sprawie bezczynności w załatwieniu sprawy stwierdzonej przez Sąd. Przy czym wymierzenie grzywny organowi na podstawie art. 154

§ 1 p.p.s.a. ma za zadanie nie tylko skłonienie organu do wywiązania się z nałożonego na niego prawomocnym wyrokiem obowiązku, ale zawiera w sobie w istocie sankcję za ignorowanie przez zobowiązane organy orzeczeń sądowych.

Sąd stanął na stanowisku, że stwierdzona w przedmiotowej sprawie bezczynność w wykonaniu wyroku sygn. akt II SAB/Ke 30/20 nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (art. 154 § 2 p.p.s.a. - punkt II wyroku). Przy dokonywanej ocenie Sąd uwzględnił fakt, że Prokurator zareagował na orzeczony wyrokiem sądowym obowiązek załatwienia wniosku Spółki o udzielenie informacji publicznej i przesłał skarżącej wnioskowane protokoły ze sprawy PO II Ds.12.2018.Sp(c) w terminie wyznaczonym w ww. wyroku sądowym. W sprawie nie zachodzi przypadek lekceważenia wniosku skarżącej Spółki i brak woli załatwienia sprawy, skoro bezczynność wynikała z błędnego przekonania organu, że właściwie załatwił sprawę. Nie bez znaczenia jest również fakt, że okoliczności sprawy wymagały dokonywania wykładni nie tylko literalnej, ale przede wszystkim systemowej i celowościowej przepisów prawa zawartych w u.d.i.p., a nie wyłącznie mechanicznego ich stosowania. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13).

Sąd uznał, że zasadne jest żądanie przyznania na rzecz Spółki od organu sumy pieniężnej w kwocie 500 zł (art. 154 § 7 p.p.s.a. – punkt III wyroku). Podstawową funkcją sumy pieniężnej (podobnie jak grzywny) jest reakcja na niewykonanie prawomocnego wyroku, środek ten ma charakter dyscyplinujący, ale również element kompensacyjności (zob. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2021 r., I OSK 2123/20, lex nr 3117583). Przy nakładaniu i określaniu jej wysokości należy mieć wzgląd na przewidywaną efektywność. Dla miarkowania wysokości znaczenie mogą mieć nadto: stopień naruszenia prawa przez organ, okoliczności towarzyszące naruszeniu i zwłoce w wykonaniu prawomocnego wyroku oraz zasadność wynagrodzenia skarżącemu bezczynności w wykonaniu prawomocnego wyroku uwzględniającego jego skargę. Okoliczności danego przypadku mają znaczenie dla określenia przez sąd, w jakiej wysokości grzywna oraz ewentualna suma pieniężna powinny być określone, aby dawały możliwość wypełnienia swojej roli.

W tej sprawie – uwzględniając brak opieszałości organu po doręczeniu mu wyroku sądowego wraz z aktami sprawy II SAB/Ke 30/20 i terminową reakcję organu na nałożony na niego obowiązek w tym wyroku uzasadnia przekonanie, że również kwota 500 zł będzie wystarczająca do spowodowania wykonania wyroku przez Prokuratora w sposób wymagany przepisami prawa. Zachowanie organu nie nosi znamion uporczywości, powtarzalności. Sąd dostrzega wysiłki skarżącej, jakie wiązały się z koniecznością zainicjowania kolejnej sprawy sądowej, ale brak jest w skardze informacji, jakie konkretnie skutki np. organizacyjne czy finansowe skarżąca musiała ponieść z powodu opisanego wyżej postępowania organu.

Końcowo dodać należy, że skarżąca Spółka nie było zobowiązana wskazywać, jakich informacji oczekiwała z przedmiotowych protokołów zeznań świadków i dlaczego, ponieważ wniosek o udzielenie informacji publicznej dotyczył całości protokołów zeznań ww. świadków, a informacja ta nie jest informacją przetworzoną, co zresztą wyjaśnił już Sąd w sprawie II SAB/Ke 30/20.

W zakresie kosztów postępowania (pkt IV wyroku) Sąd orzekł stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 597 zł, na którą składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.