Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 66/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 97 §1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 56 par. 1 pkt1
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia NSA Beata Cieloch (sprawozdawca), Sędzia NSA del. Jan Grzęda, Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością B. sp.k. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt I SA/Rz 593/14 w sprawie ze skargi P. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością B. sp.k. z siedzibą w R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 15 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością B. sp.k. z siedzibą w R. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

UZASADANIENIE

I.1. Wyrokiem z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt I SA/RZ 593/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę P. spółka komandytowa w R. (dalej oznaczana w skrócie: jako Skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 15 maja 2014 r., w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

I.2. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. prowadził wobec Spółki postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 15 listopada 2013 r. nr [...]. Pismem z dnia 6 marca 2014 r. Skarżąca wniosła o zawieszenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego z uwagi na złożenie wniosku o rozłożenie na raty należności objętych przedmiotowym tytułem wykonawczym. Postanowieniem z dnia 26 marca 2014r. organ egzekucyjny odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki. Na powyższe postanowienie Spółka wniosła zażalenie. Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie, organ odwoławczy uznał, że organ egzekucyjny prawidłowo odmówił zawieszenia prowadzonego wobec Spółki postępowania, stwierdzając, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania egzekucyjnego, o których mowa w art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 1015 ze zm., dalej: u.p.e.a.).

I.3. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zarzucając naruszenie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2012r. poz. 1015 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 18 u.p.e.a. przez rozstrzygnięcie o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego przed dokonaniem rozstrzygnięcia w sprawie wniosku o rozłożenie na raty egzekwowanej należności podatkowej.

I.4. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

I.5. Sąd pierwszej instancji uznał skargę za nieuzasadnioną, podzielając stanowisko organów, że samo złożenie wniosku o rozłożenie na raty spłat należności pieniężnej nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Dopiero bowiem prawomocne, pozytywne rozstrzygnięcie w sprawie rozłożenia należności na raty wywrze skutek w postaci konieczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom Skarżącej, sprawa rozłożenia na raty nie może być również potraktowana jako zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie o zawieszenie postępowania egzekucyjnego.

II. Spółka wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie:

1) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieodniesieniu się przez Sąd do wszystkich zarzutów skargi;

2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., a także w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 6 oraz art. 8 k.p.a. (w związku z art. 18 u.p.e.a.) przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, w której organ egzekucyjny odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego, choć zobowiązana wniosła o rozłożenie egzekwowanej należności na raty, co stanowi przesłankę zawieszenia tego postępowania.

Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego.

III. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

IV. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna wobec braku usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieodniesieniu się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi, a w szczególności do zarzutu naruszenia przez organy zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania do działania organów administracji publicznej - art.6 k.p.a. i 8 k.p.a. w związku z art.18 u.p.e.a., stwierdzić należało, że zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie.

Podkreślić bowiem trzeba, że postawienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania nakłada na stronę składającą skargę kasacyjną obowiązek wskazania, w jaki sposób naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Tylko bowiem uchybienie, które doprowadzić mogło do wydania rozstrzygnięcia innej treści niż takie, które zostałoby wydane, gdyby do uchybienia nie doszło, może odnieść skutek w postaci uchylenia wyroku. Wniosek taki wynika wprost z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Ponadto w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo Sąd I instancji uznał, że prowadzące postępowanie organy nie naruszyły powyższych zasad, albowiem odmienna ocena stanowiska zaprezentowanego w sprawie przez organy i zaakceptowana przez Sąd I instancji nie może uzasadniać naruszenia wskazanych zasad postępowania. Sąd I instancji wbrew twierdzeniu zawartym w skardze kasacyjnej precyzyjnie uzasadnił i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Wskazał, że samo złożenie wniosku o rozłożenie na raty spłat należności pieniężnej nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 §1 pkt1 u.p.e.a. Dopiero bowiem prawomocne, pozytywne rozstrzygnięcie w sprawie rozłożenia należności na raty, wywrze skutek w postaci konieczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Jak trafnie podniósł Sąd jest to pogląd niekwestionowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym podkreśla się, że toczące się postępowanie z wniosku o rozłożenie na raty zaległości podatkowej nie ma wpływu na postępowanie egzekucyjne, z uwagi na to, że inny jest zakres merytoryczny tych postępowań. Trafnie Sąd I instancji powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 292/12 wskazał również, że wbrew twierdzeniom Skarżącej sprawa rozłożenia na raty nie może być potraktowana jako zagadnienie wstępne w rozumieniu art.97 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie w pełni to stanowisko podzielił.

Z powyższych względów, zasadnie Sąd uznał, że prawidłowe było stanowisko orzekających w sprawie organów, że skoro w sprawie nie zaistniała żadna z sytuacji opisanych w art.56 §1 u.p.e.a., to tym samym nie istniała podstawa do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W konsekwencji zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art.151 p.p.s.a. w zw. z art. 56 §1 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.

Uznając skargę kasacyjną za nieuzasadnioną Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na zasadzie art.184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.