Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1411/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędzia del. WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B.-P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 523/16 w sprawie ze skargi M. B.-P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie podziału nieruchomości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 523/16, oddalił skargę M. B. – P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie podziału nieruchomości.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

M. B. – P. zwróciła się do Prezydenta Miasta Inowrocławia o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Inowrocławia z dnia [...] stycznia 2008 r. znak: [...] o zatwierdzeniu podziału działek nr [...], położonych w Inowrocławiu, przy [...]. Jako podstawę wznowienia wskazała przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Skarżąca jest właścicielką działki nr [...] i położonego na niej hotelu będącego w trakcie realizacji. We wniosku o wznowienie postępowania oświadczyła, że nie brała udziału w postępowaniu zakończonym powyższą decyzją podziałową. Podniosła, że przebudowa [...] oraz realizowana obecnie budowa na utworzonych w wyniku podziału działkach, zlokalizowana naprzeciwko należącego do niej budynku, spowoduje całkowity brak dojazdu do jej nieruchomości. Podała, że o decyzji podziałowej dowiedziała się z pisma Urzędu Miasta Inowrocławia z dnia [...] czerwca 2012 r.

W ocenie skarżącej decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, ponieważ podziału dokonano pomimo, że nie był przewidziany w planie zagospodarowania przestrzennego i dotyczył drogi publicznej.

Po wznowieniu postępowania organy administracyjne kilkakrotnie orzekały w sprawie, orzekał, też Wojewódzki Sad Administracyjny w Bydgoszczy – wyrok z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 75/14.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] lutego 2015r. znak: [...] Prezydent Miasta Inowrocławia odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Inowrocławia z dnia [...] stycznia 2008 r.

W uzasadnieniu organ podał, że dzielone działki sąsiadujące z nieruchomością wnioskodawczyni, zarówno przed jak i po podziale, nie były przeznaczone pod drogę publiczną. Wskazano, że wnioskodawczyni miała dostęp do drogi publicznej (ul. [...]) tylko przez drogę wewnętrzną nr [...]. Stan ten nie uległ zmianie wskutek zatwierdzenia przez Prezydenta Miasta Inowrocławia projektu podziału nieruchomości.

Zdaniem organu, skarżąca nie utraciła dostępu do drogi jak również tego dostępu jej nie ograniczono. Wydana decyzja nie ingeruje w wykonywanie prawa własności. Organ uznał, że wnioskodawczyni nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu podziałowym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy decyzją z dnia [...] maja 2015 roku, nr [...] uchyliło w całości decyzję organu I instancji i orzekło o umorzeniu postępowania przed tym organem.

Organ odwoławczy stwierdził, że skoro odwołująca się nie jest właścicielem dzielonej nieruchomości i w wyniku podziału nie utraciła dojazdu do drogi publicznej, to nie przysługuje jej przymiot strony. W konsekwencji, nie będąc stroną, nie może domagać się wznowienia postępowania na tej podstawie, że nie brała w nim udziału.

Kolegium wskazało, że odmawiając wnioskodawcy przymiotu strony, organ I instancji odmówił uchylenia decyzji podziałowej, lecz zdaniem Kolegium, jeżeli po wszczęciu postępowania wznowieniowego organ ustalił, że wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony, postępowanie takie należało umorzyć.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 4 listopada 2015 roku w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 799/15, uchylił w/w decyzję Kolegium z dnia [...] maja 2015 r.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd stwierdził, że decyzja podziałowa nie ograniczyła skarżącej dojazdu do nieruchomości. Zdaniem Sądu podział nieruchomości nie stworzył dla skarżącej nowej sytuacji prawnej, dlatego też nie przysługuje jej przymiot strony, wobec czego nie mogła domagać się wznowienia postępowania na tej podstawie, że nie brała w nim udziału. Sąd dostrzegł jednak naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., stwierdzając, że postępowanie wznowieniowe winno zostać zakończone decyzją o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, a nie umarzającą postępowanie.

W wyniku powyższego wyroku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy decyzją z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Inowrocławia z dnia [...] lutego 2015 r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Inowrocławia z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] marca 2015 r. skarżąca, działając przez ustanowionego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zdaniem skarżącej decyzja podziałowa oddziałuje na jej nieruchomość, ponieważ doprowadziła do likwidacji drogi, funkcjonującej już od wielu lat i będącej jednocześnie dojazdem do działek położonych przy [...], w szczególności do działki [...]. Skarżąca wskazała, że przeznaczenie części [...] na zabudowę i kawiarnię – w miejscu oznaczonym symbolem [...] na działkach [...] jest niedopuszczalna. Spowoduje to kolizję z dojazdem do posesji przy placu [...] oraz spowoduje przysłonięcie frontu planowanego hotelu. Zdaniem skarżącej, założenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Miasta Inowrocławia godzą w prawo właściciela działki [...] do dojazdu i prowadzenia działalności, która jest już na etapie realizacji.

Skarżąca wyjaśniła, że [...] ma wjazd ograniczony dla pojazdów uprawnionych od strony ulicy Kilińskiego i od tej strony nigdy ani ona, ani sąsiadka, nie wjeżdżają.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wraz z argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 523/16, oddalił skargę.

Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie uległ zmianie stan prawny ukształtowany przeznaczeniem w planie zagospodarowania przestrzennego, obowiązującym w dniu wydania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Inowrocławia z dnia [...] stycznia 2008 r. o podziale nieruchomości. Zatem za wiążące Sąd uznał stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2015 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 799/15, że przy wydawaniu decyzji o podziale spornej nieruchomości nie naruszono interesu prawnego skarżącej. Sąd podkreślił przy tym, że skarżąca nie skorzystała z uprawnienia do wniesienia skargi kasacyjnej do NSA od powyższego wyroku. Wobec tego teraz, nie zgadzając się z treścią uzasadnienia powyższego orzeczenia, nie może oczekiwać zmiany wiążącego w nim, na podstawie art. 153 p.p.s.a., stanowiska w przedmiotowej sprawie.

Wobec tego Sąd I instancji stwierdził, że w wyniku podziału skarżąca nie utraciła dojazdu do drogi publicznej. Podział nieruchomości nie stworzył dla skarżącej nowej sytuacji prawnej, dlatego też organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy po wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 799/15 prawidłowo uznał, że nie został naruszony interes prawny skarżącej i nie posiada ona przymiotu strony. W konsekwencji, nie będąc stroną, nie mogła domagać się wznowienia postępowania na tej podstawie, że nie brała w nim udziału.

W ocenie Sądu nie doszło również do ograniczenia praw skarżącej, w tym prawa własności. W dalszym ciągu zapewniona jest bowiem obsługa komunikacyjna nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] (własność skarżącej) bezpośrednio graniczącą z działkami nr [...] oraz [...] przez ul. [...] z tej części [...], na której miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza ruch kołowy. Teren objęty decyzją o podziale nie znajdował się w tej części [...], po której mógł odbywać się ruch kołowy.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła skarżąca, reprezentowana przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającej go decyzji SKO w Bydgoszczy z dnia [...] marca 2016 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Prezydentowi Miasta Inowrocławia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Pismem uzupełniającym z dnia 20 marca 2017 r. zrzeczono się prawa do rozpoznania niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej "p.p.s.a."), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy skarżąca jako strona postępowania nie brała w nim udziału bez swojej winy, a więc zasadnym było wznowienie przedmiotowego postępowania,

2. art. 10 § 1, art. 28, art. 50 § 1 K.p.a. oraz art. 28 ustawy Prawo budowlane przez ich błędne zastosowanie i nieuznanie skarżącej za stronę postępowania, podczas gdy pomiędzy nieruchomością położoną na terenie działek o numerach ewidencyjnych nr [...] i częściowo nr [...] przy ul. [...] i [...] w Inowrocławiu, a nieruchomością skarżącej występuje kilkumetrowa (od 1,6 – 3,0 metra) odległość, a podział nieruchomości z uwzględnieniem zapisów planu zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru – tj. możliwość zabudowy dla nowoutworzonych działek do granic nieruchomości ma wpływ na to, że w wyniku podziału przedmiotowej nieruchomości, nieruchomość stanowiąca własność skarżącej została pozbawiona możliwości dojazdu – nawet w zakresie pojazdów uprzywilejowanych,

3. art. 7 i art. 8 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 85 § 1 K.p.a. przez nieprzeprowadzenie w pełnym zakresie postępowania dowodowego, w tym między innymi brak analizy dokumentacji kartograficznej map, a nawet brak przeprowadzenia oględzin, które wykazywałyby, że nieruchomość położona na terenie działek o numerach ewidencyjnych nr [...] i częściowo [...] przy ul. [...] i [...] w Inowrocławiu, to jest częścią handlową usytuowaną na terenie działek nr [...] i częściowo nr [...] – jest położona w bezpośredniej odległości od nieruchomości skarżącej i wywiera na nią bezpośredni wpływ – poprzez między innymi jej zasłonięcie,

4. art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ustawy Prawo budowlane przez ich błędne zastosowanie i nieuznanie skarżącej za stronę postępowania, podczas gdy podział nieruchomości z uwzględnieniem zapisów planu zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru – tj. możliwość zabudowy dla nowoutworzonych działek do granic nieruchomości ma wpływ na to, że w wyniku podziału przedmiotowej nieruchomości, nieruchomość stanowiąca własność skarżącej została pozbawiona możliwości dojazdu – nawet w zakresie pojazdów uprzywilejowanych – co doprowadziło do naruszenia interesu prawnego skarżącej, gdyż jej nieruchomość położona jest w bezpośredniej odległości od nieruchomości skarżącej i wywiera na nią bezpośredni wpływ – przez między innymi jej zasłonięcie, czego organ nawet nie starał się ustalić, bądź zweryfikować w toku prowadzonego postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że sposób dokonania podziału przedmiotowych działek, a także określony w jego wyniku sposób korzystania z nowopowstałych nieruchomości – z uwzględnieniem treści obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego – ma wpływ na możliwość korzystania z nieruchomości stanowiącej własność skarżącej. Podkreślono, że skarżąca nie mając przymiotu strony w toku postępowania o podział działek nr [...], w żaden sposób nie mogła przeciwdziałać negatywnym skutkom dokonania podziału, ani nie miała żadnego wpływu na kształt tego podziału.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, uczestnik postępowania – Miasto Inowrocław – wniósł o przeprowadzenie rozprawy i oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano na nieprawidłowo sformułowany wniosek skargi kasacyjnej. Zaznaczono, że nie jest dopuszczalne uchylenie przez NSA decyzji SKO w Bydgoszczy i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Prezydentowi Miasta Inowrocławia. Ponadto podkreślono, że Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok z dnia 13 grudnia 2016 r. był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w prawomocnym orzeczeniu tegoż Sądu z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 799/15.

Uczestnik podkreślił, że teren, na którym usytuowana była działka [...], był przeznaczony pod mieszkalnictwo i usługi nieuciążliwe i graniczył z dzielonymi działkami nr [...]. Żadna z nich nie stanowiła drogi publicznej ani drogi wewnętrznej. Nie mógł się zatem przez nie odbywać dojazd do działki nr [...]. Podano, że od strony [...] był dopuszczony wyłącznie dojazd dla pojazdów uprawnionych, do których nie należą pojazdy właścicieli posesji przy [...]. W ocenie uczestnika skoro decyzja podziałowa z dnia [...] stycznia 2008 r. nie ograniczyła w niczym dojścia do nieruchomości skarżącej kasacyjnie, ponieważ prawnie zorganizowanego dojazdu od strony [...] nie było ani przed podziałem, ani po podziale nieruchomości, to skarżąca kasacyjnie nie mogła być stroną o podział nieruchomości położonej na [...] w Inowrocławiu.

Uczestnik podkreślił, że możliwość zabudowy według nowego planu zagospodarowania przestrzennego – na co powołuje się skarżąca kasacyjnie – nie dotyczyła działek o nr [...] i częściowo [...] przy ul. [...]. Zabudowa na tych działkach istniała bowiem już przed podziałem nieruchomości [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w odróżnieniu od Sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że Sąd I instancji i organ wydający zaskarżoną decyzję orzekały będąc związanymi wydanym w niniejszej sprawie prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. II SA/Bd 799/15. W uzasadnieniu wskazanego wyroku Sąd Wojewódzki stwierdził, że " działki nr [...] stanowiące własność Gminy Miasta Inowrocławia graniczyły z działką nr [...] stanowiącą własność skarżącej. W dacie nabycia przez nią działki obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Inowrocławia uchwalony uchwałą Nr VII/89/99 -Rady Miejskiej Inowrocławia z dnia 25 marca 1999 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Inowrocławia obejmującego teren położony w obrębie ulic: Al. Mikołaja Kopernika, Roosevelta, Al. Niepodległości, Miechowickiej, Poznańskiej, Górniczej, Szymborskiej, Andrzeja, Św. Ducha, Średniej, Biskupa Laubitza, Dworcowej (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z dnia 16 sierpnia 1999 r., Nr 51, poz. 447). Zgodnie z ustaleniami tego planu działka nr [...] położona była w terenie oznaczonym symbolem: [...] - teren mieszkalnictwa i usług nieuciążliwych. Działka ta graniczyła z działkami nr [...]. Przy czym działka nr [...] znajdowała się w części w terenie o tej samej funkcji i w części w terenie o funkcji [...]. Natomiast działka nr [...] położona w terenie [...] – teren istniejącej zieleni parkowej. Żadna zatem z dzielonych działek (ani [...], ani [...]) graniczących z działką [...] nie stanowiła drogi publicznej, czy też drogi wewnętrznej. Przez działki te nie mógł odbywać się dojazd do działki wnioskodawczyni. Zasady skomunikowania terenu [...] – [...] uregulowane zostały w § 181 pkt 3, lit. q planu, który stanowi że: "wjazdy na teren z ulicy [...] bez ograniczeń oraz z ulicy [...] i [...] dla pojazdów uprawnionych, istniejącymi i projektowanymi wjazdami bramowymi". Dalej Sąd Wojewódzki wywiódł, że z zapisu tego jednoznacznie wynika, iż od strony [...] dojazd jest tylko dla pojazdów uprawnionych, przy czym ograniczenia dotyczące możliwości wjazdu na [...] były znane wnioskodawczyni, bowiem w latach 2008 - 2009 ubiegała się o uzyskanie zezwoleń na wjazd pojazdów w obręb drogi wewnętrznej nr [...] w związku z prowadzonym remontem nabytego przy [...] budynku i zgody takie otrzymywała. Sąd ten stwierdził, że kwestionowana decyzja z dnia [...] stycznia 2008 r. zatwierdzająca podział działek nr [...] nie ograniczyła w niczym dojścia do nieruchomości. Prawnie zorganizowanego dojazdu od strony [...] nie było tak przed podziałem, jak i po podziale, a brak możliwości takiego dojazdu wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wjazd na teren nieruchomości skarżącej jest możliwy z ulicy [...]. W wyniku zatem podziału skarżąca nie utraciła dojazdu do drogi publicznej. Podział nieruchomości nie stworzył dla skarżącej nowej sytuacji prawnej, dlatego też odwołującej się nie przysługuje przymiot strony. W konsekwencji nie będąc stroną nie mogła domagać się wznowienia postępowania na tej podstawie, że nie brała w nim udziału."

Jak wynika z uzasadnienia omawianego wyroku Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] maja 2015 r. wyłącznie z przyczyn procesowych, wskazując, że stwierdzenie w postępowaniu wznowieniowym, iż z wnioskiem o wznowienie wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną, skutkuje wydaniem decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, a nie decyzji na podstawie art. 105 k.p.a. Postępowanie wznowieniowe w takiej sytuacji powinno zostać zakończone decyzją wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 listopada 2015 r. stał się prawomocny wobec nie zaskarżenia go skargą kasacyjną. W tej sytuacji wyrażona w tym wyroku ocena prawna wiąże ponownie orzekające w sprawie: organ - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy, Sąd I instancji, a także Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie bowiem z art.153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Związanie sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku wydanym w danej sprawie oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie może on formułować ocen odmiennych od wiążącej go oceny prawnej, ale musi się do niej zastosować oraz konsekwentnie reagować na naruszenie tych zasad przez organ przy rozpoznawaniu skargi na akt wydany po wyroku formułującym ocenę prawną. Reguła wyrażona w przepisie art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący. W przypadku więc zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji wydanej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowo wydanej decyzji. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji w pełni zastosował się do zaleceń zawartych w wyroku z dnia 4 listopada 2015 r.

W tej sytuacji nie można podzielić zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia art. 28, art.10 i art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Zupełnie niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 50 K.p.a., który przewiduje możliwość wezwania przez organ administracji publicznej do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika, na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych.

Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 7 i art. 8 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 85 § 1 K.p.a., przez nieprzeprowadzenie w pełnym zakresie postępowania dowodowego, w tym między innymi brak analizy dokumentacji kartograficznej map, a nawet brak przeprowadzenia oględzin, stwierdzić należy, że postępowanie o wznowienie postępowania należy do nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznych decyzji i w odróżnieniu od postępowania zwykłego jego przedmiotem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, według określonych w prawie kryteriów, ale zbadanie prawidłowości ostatecznego rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie to może bowiem odnosić się wyłącznie do kwestii ustalenia istnienia kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych w art.145 § 1, art. 145a lub art. 145 b k.p.a. Ponadto zarzuty oparte na podstawie określonej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. mogą odnieść skutek w razie wykazania, że uchybienie przepisom procesowym mogło mieć mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów procesowych, a w szczególności zarzut nieprzeprowadzenia oględzin nieruchomości, których dotyczyła kwestionowana decyzja podziałowa zmierzał do wykazania, że część nieruchomości, określona w skardze kasacyjnej, jako część handlowa usytuowana na terenie działek nr [...] i częściowo nr [...], jest położona w bezpośredniej kilkumetrowej odległości od nieruchomości skarżącej i wywiera na nią bezpośredni wpływ – poprzez między innymi jej zasłonięcie. Kwestie odległości między budynkami, "zasłonięcia nieruchomości budynkowej" skarżącej należą do materii prawa budowlanego i mogą być przedmiotem badania na etapie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przedmiotem niniejszego postępowania nie jest kontrola decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę obiektów położonych na działkach objętych decyzją o podziale. W tej kwestii Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w prawomocnym wyroku z dnia 4 listopada 2015 r. również się wypowiedział, wskazując, że naruszenie przepisów na które powołuje się skarżąca, a które nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia sprawy o podział nieruchomości nie może podlegać ocenie w niniejszym postępowaniu. Ponadto należy zwrócić uwagę, że organ nie dokonywał kontroli decyzji podziałowej, lecz badał jedynie interes prawny skarżącej do bycia stroną postępowania wznowieniowego.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zasądzeniu na rzecz Miasta Inowrocław kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują w takiej sytuacji zasądzenia kosztów na rzecz uczestnika postępowania.