Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1388/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 29
journal: Dz.U. 2012 poz 1155
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców - tekst jedn.
article: art. 92a, art. 93
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 28 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2017 roku sprawy ze skargi M. R. na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Inspektora Transportu Drogowego na rzecz M. R. kwotę 2.250 złotych (słownie: dwa tysiące dwieście pięćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]"r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w O, powołując się na art. 93 ust. 1, art. 92a ust. 1 - 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (t. j. Dz.U z 2013r. poz. 1414 ze zm., dalej jako: u.t.d), nałożył na M R prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M R Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowe M w R karę pieniężna w wysokości "[...]"zł z tytułu nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Organ wskazał przy tym iż wysokość kary wynika z treści lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. "[...]"zł. W uzasadnieniu podano, że podczas kontroli przedsiębiorstwa ujawniono naruszenia przepisów prawa. W związku z tym decyzją z dnia "[...]"r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na przedsiębiorstwo M R "M" karę pieniężną w wysokości "[...]" zł tytułem nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Jednakże na skutek wniesionego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia "[...]"r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał na brak odniesienia się do twierdzeń kontrolowanego, że w okresie objętym kontrolą wykonywano jedynie przewozy związane z utrzymaniem dróg - zwolnione z obowiązku stosowania przepisów Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz Rozporządzenia Rady EWG 3821/85, a także na brak wykazania w sposób niebudzący wątpliwości, iż kierowca, którego aktywności dotyczyła kara, w dniach w których organ stwierdził braki w dokumentacji zobligowany był do rejestrowania aktywności prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i odpoczynków. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji wezwał stronę do złożenia na piśmie wyjaśnień w prowadzonej sprawie, ale strona nie przedstawiła żadnej dokumentacji, nie wypowiedziała się w powyższym zakresie, nie złożyła też wniosków dowodowych. Ustalono jednakże, na podstawie informacji udzielonych przez Urząd Gminy w S, na czym polegały remonty dróg oraz w jakich miesiącach miały miejsce. W oparciu o zebrany materiał dowodowy stwierdzono naruszenie opisane pod lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za 3 dni stycznia "[...]"r. oraz za 15 dni maja "[...]"r. Wskazano na okoliczność, że tylko jeden kierowca w miesiącach od stycznia do maja "[...]" roku prowadził pojazdy na rzecz przedsiębiorcy i dlatego na potrzeby dalszej analizy czasu pracy w ponownym rozpoznaniu sprawy wzięto pod uwagę tylko aktywności tego kierowcy. Wskazano, w jakich dniach kierowca ten ma oznaczoną aktywność w przedmiotowej ewidencji. Podano, że w trakcie kontroli osoba upoważniona do reprezentacji przedsiębiorcy złożyła pisemne oświadczenie, że przedsiębiorca w okresie poddanym szczegółowej kontroli wykonywał jedynie przewozy podlegające wyłączeniu na podstawie art.13 ust.1 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, związane z utrzymaniem dróg. Ponadto strona przedłożyła kilka umów z publicznymi podmiotami, dotyczących zimowego utrzymania dróg oraz bieżącego utrzymania dróg. Wskazano, że z poczynionych ustaleń – zarówno tych poprzedzających wydanie decyzji z "[...]"r., jak i tych powziętych przy ponownym rozpatrywaniu sprawy - wynika, że prace związane z bieżącym utrzymaniem dróg na terenie Gminy S, wykonywane były w miesiącach lutym, marcu oraz kwietniu. Kruszywo przewożone przez stronę transportowane było bezpośrednio na drogi, które w danej chwili wymagały remontu, polegającego w głównej mierze na uzupełnianiu powstałych ubytków w nawierzchni. Biorąc pod uwagę okazaną ewidencję czasu pracy kierowcy i wykazane w niej dni, w których kierowca prowadził pojazdy, po uwzględnieniu ustaleń organu należało jednoznacznie stwierdzić, że kierowca we wskazanych dniach nie wykonywał przewozów związanych z zimowym utrzymaniem dróg, czy też prac związanych z bieżącym utrzymaniem dróg lub ich remontem. Wskazano, że w miesiącach lutym, marcu i kwietniu "[...]"r., na podstawie zawartych umów przedsiębiorcy z podmiotami publicznymi oraz mając na uwadze charakter wykonywanych przewozów, przedsiębiorca wykonywał przewozy związane z bezpośrednim i bieżącym utrzymaniem dróg; tym samym był zwolniony z obowiązku okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Wyjaśniono, że zarzuty co błędnego wypełnienia ewidencji czasu pracy kierowcy została przez przedsiębiorcę nie mogą być uwzględnione, gdyż została przedłożona do kontroli w postępowaniu I instancji prawidłowo, a strona w toku całego postępowania nie zwracała się z wnioskiem o zmianę lub nieuwzględnianie tej ewidencji. Także w toku prowadzonego ponownie postepowania, strona nie zgłaszała żadnych wniosków w zakresie przedłożonej ewidencji. Wskazano, że zgodnie art. 13 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami, na terytorium innego Państwa Członkowskiego, mające zastosowanie do następujących przewozów wykonywanych. Wyłączenie do dotyczyć może m.in. pojazdów używanych w związku z utrzymaniem i kontrolą dróg. Podmiot wykonujący przewozy określone ww. artykule powinien posiadać dokumentację potwierdzającą fakt wykonywania przewozów drogowych w nim określonych. Stąd korzystanie z uprawnień wynikających ze stosowania art. 13 rozporządzenia 561/2006 nakłada na przedsiębiorstwo nie tylko prawa, ale i obowiązek dokumentowania stosowania wyłączeń w realizacji takich przewozów. W tym zakresie zostało udokumentowane prawo strony do zastosowania wyłączeń w realizacji przewozów polegających na zimowym utrzymaniu dróg oraz bieżącym utrzymaniu dróg. Za dni, w których przedsiębiorstwo nie udokumentowało faktu zimowego utrzymania dróg, ani bieżącego utrzymania dróg organ nałożył karę pieniężną. Wskazano, że organ nie znalazł podstaw do umorzenia prowadzonego ponownie postępowania i odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na przedsiębiorcę za popełnione naruszenie. W ocenie organu nie ma żadnej możliwości wyłącznie odpowiedzialności strony za niedopełnienie ustawowo nałożonych obowiązków w zakresie stwierdzonego naruszenia po ponownym rozpoznaniu sprawy. Podano, że art. 92b u.t.d. nakłada na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji pracy kierowców, aby nie dochodziło do naruszeń przepisów w zakresie czasu pracy kierowców. Przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się jego kierowcy, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Przedsiębiorca powinien tak zorganizować pracę kierowców, aby nie dochodziło do naruszeń. Celem przeprowadzonego postępowania była ocena, czy wszystkie przewozy skarżącego wykonywane były w świetle wyłączeń art. 13 lit. h) rozporządzenia 561/2006. Kontrola w tym zakresie wykazała, że spośród "[...]" dni aktywności kierowcy "[...]" dni wymagało udokumentowania tej aktywności poprzez okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Brak wykresówek oraz dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdów spowodowany był albo niewłaściwą organizacją pracy przedsiębiorstwa i niewłaściwego zabezpieczenia i przechowywania dokumentacji, albo brakiem wiedzy na temat wykonywanych przewozów. Organ odstąpił od wymierzenia kary za stwierdzone braki wykresówek w dniach, w których przedsiębiorca wykonywał prace związane z zimowym utrzymaniem dróg oraz prace związane z bieżącym utrzymaniem dróg. Wskazano, że zgodnie z treścią art. 92a ust. 3 pkt 2 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli przedsiębiorstwa wykonującego przewozy drogowe nie może przekroczyć "[...]" złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Podano, że wyliczono wysokość kary za popełnione naruszenie dokonano na podstawie art. 92a ust. l, 3, 6 oraz lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu - nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień 500 zł (w tym przypadku "[...]" x 500 zł = "[...]"zł).

Od powyższej decyzji odwołanie złożył M R zarzucając iż organ I instancji prowadząc postępowanie dowodowe pominął część dowodów znajdujących się w aktach sprawy a świadczących na korzyść przedsiębiorcy. Wskazano, iż w okresie kontrolnym odwołujący się wykonywał jedynie przewozy podlegające wyłączeniu na podstawie art. 13 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 związane z utrzymaniem dróg, co potwierdzają faktury wystawione Gminie S za kruszywo budowlane oraz za wykonane usługi równiarką z okresu kontrolnego, a także za prace związane z remontem ul. P w S rozpoczętym pod koniec maja "[...]"r, z zakończonym w czerwcu "[...]"r. Strona wskazała, że organ wystąpił do Urzędu Gminy w S o doprecyzowanie wyjaśnień złożonych przez urząd w tej sprawie, jednakże pismo to dotyczyło jedynie faktur nr "[...]" oraz nr "[...]", a pominięty został fakt dowozu kruszywa budowalnego w maju na podstawie faktury nr "[...]" wystawionej "[...]"r. Podano, że w maju "[...]"r. wykonywane były przewozy przy bieżącym utrzymaniu dróg dla gminy S, a w styczniu "[...]" - przewozy o charakterze pomocniczym do prac równiarki. Odnosząc się do braku złożenia wyjaśnień wskazano, że przesłane przez organ wezwanie zawierało błędne pouczenie o sankcjach z art. 88 Kodeksu postępowania administracyjnego, a organ wezwany do wyjaśnienia tego faktu, nie doręczył kolejnego prawidłowego wezwania, czego oczekiwała strona i to było powodem braku złożenia wyjaśnień przez stronę.

Decyzją z dnia "[...]"r. Główny inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W uzasadnieniu podano, że stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Wskazano, że w chwili stwierdzenia naruszenia obowiązywało rozporządzenie EWG 3821/85, jednakże w dniu 2 marca 2016r. zostało ono uchylone przez Rozporządzenie Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 56112006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014r. (Dz.Urz.UE.L Nr 60, str. 1). Stwierdzone przez organ I instancji naruszenie regulował art. 14 rozporządzenia 3821/85. Organ odwoławczy wskazał przy tym, iż poprzednia regulacja jest tożsama z nową. Wyjaśniono przy tym, że po dniu 2 marca 2016r., stosownie do treści art. 47 rozporządzenia 165/2014, wszelkie odesłania do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia 165/2014. Ponadto, w myśl art. 46 w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - od daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika JB do tego rozporządzenia. Organ odwoławczy uznał za udowodnione, że w okresie objętym kontrolą kierowca wykonywał przewozy drogowe podlegające przepisom rozporządzenia nr 561/2006 i nr 3821/85 łącznie przez "[...]" dni. Wykresówki z tych dni nie zostały okazane do kontroli, mimo że w ewidencji czasu pracy zarejestrowano prowadzenie pojazdu. Biorąc pod uwagę powyższe kara pieniężna z tytułu naruszenia lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. w wysokości "[...]" złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Organ podał, że co do wskazanej w odwołaniu faktury VAT nr "[...]" za remont ulicy P w S z dnia "[...]"r., to z ustaleń organu wynika, że remont ulicy zlecono do wykonania w dniach "[...]" do "[...]"r., a nie w miesiącu maju "[...]"r. Odnośnie do przewozu kruszywa wykazanego w fakturze VAT nr "[...]" z dnia "[...]"r. to zgodnie z ustaleniami termin realizacji usługi wynikającej z umowy nr "[...]"r. obowiązywał od dnia podpisania umowy do dnia "[...]"r. Oznacza to, że fakturę z tego tytułu wystawiono za przewozy wykonane przed majem "[...]"r. Co do kwestionowanych dni stycznia "[...]"r. wskazano, że nie wynika w żaden sposób, by w tych dniach były wykonywane przewozy równiarką. Organ stwierdził przy tym, że pojazd tego typu w ogóle nie jest przystosowany do przewozu rzeczy i nie jest objęty obowiązkiem używania tachografu, więc kierowca nie mógł używać wykresówek. Natomiast ewidencja czasu pracy okazana do kontroli przez przedsiębiorcę dokumentuje jazdę w tych dniach z dokładnością, która wskazuje, że wykresówek używano. Prowadzi to do konkluzji, że przewóz w tych dniach stycznia nie był wykonywany równiarką, lecz samochodem ciężarowym. Podano ponadto, że postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Skargę na powyższą decyzję do tut. Sądu wniósł M R. Podniesiono, że nakładając karę pieniężną za nieokazanie wykresówek organ nie uwzględnił faktu, że przedsiębiorca w kontrolowanym okresie od stycznia do maja "[...]"r. wykonywał jedynie przewozy pojazdami używanymi w związku z utrzymaniem dróg, a przepisy art. 12 ust. 2 i 3, art. 13, art. 21 oraz art. 24 pkt 2 nie mają zastosowania do kierowców prowadzących pojazdy wymienione w art. 29 ustawy, w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz w art. 2 ust. 2 lit. b Umowy AETR. Przewozy te podlegają również wyłączeniu ze stosowania art. 13 ustawy o czasie pracy kierowców. Wyłączenie spod powyższych przepisów organ mógł stwierdzić już na podstawie dowodów przedstawionych podczas kontroli przedsiębiorstwa, tj. faktur za wykonane usługi równiarką, a także za dowozy kruszywa dla Gminy S w ramach bieżącego utrzymania dróg w tej gminie oraz za remont ulicy P w S wraz z protokołem końcowego odbioru robót. Ponadto strona przedstawiła do kontroli umowy dotyczące wykonywania zimowego utrzymania dróg, wynajmu i obsługi równiarki na terenie powiatu k. Okazano również pismo z Urzędu Gminy S z dnia "[...]"r., w którym wyraźnie wskazano, że firma "M" w okresie zimowym "[...]" była wykonawcą usług zimowego utrzymania dróg na terenie Gminy S. Zdaniem skarżącego analiza materiału dowodowego i dokonane na jej podstawie ustalenia organu są wadliwe. Podniesiono, że z informacji udzielonej przez Urząd Gminy w S wynika, że termin realizacji usługi wynikającej z umowy nr "[...]"r. obowiązywał od dnia podpisania umowy do dnia "[...]"r. Jednakże wskazane przez skarżącego faktury z dnia marca, kwietnia i maja "[...]"r. dotyczyły dowozu dla Gminy kruszywa budowlanego w odpowiednich ilościach i nie były związane z tą umową. Wskazano, że organ nie zwrócił się z zapytaniem do Urzędu Gminy w S dotyczącym faktury nr "[...]" z dnia "[...]"r., która dotyczyła dowozu kruszywa w miesiącu maju "[...]"r. i z tego względu Gmina udzieliła odpowiedzi dotyczącej jedynie dowozu kruszywa w związku z realizacją usług związanych z zimowym utrzymaniem dróg. Niezrozumiałym jest zatem, że przewozy polegające na dowozie kruszywa na bieżące utrzymanie dróg zakończone fakturami nr "[...]" oraz "[...]" zostały przez organ uznane jako podlegające wyłączeniu, natomiast dowozy kruszywa zakończone fakturą nr "[...]" także dotyczącą przewozu kruszywa w całym prowadzonym postępowaniu zostały pominięte. Zarzucono, że w lakonicznym uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego błędnie przewozy te zostały powiązane z zimowym utrzymaniem dróg. Wskazano, że dowozy kruszywa dla Gminy S przeprowadzane były nie tylko na podstawie umów pisemnych, ale także na podstawie zleceń ustnych oraz telefonicznych. Odnosząc się zaś do stycznia "[...]"r. skarżący wyjaśnił, że podnosił, iż w tych dniach przewozy wykonywane były pomocniczo do prac równiarki. Wykonywano bowiem dowozy kruszywa w celu wypełnienia braków w nawierzchni oraz w celu zebrania nadmiaru niwelety drogi.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasowa argumentację. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazano, że faktura nr "[...]" za remont ulicy P w S znajduje się w aktach sprawy, ale z pisemnej informacji udzielonej przez Urząd Miejski w S wynika, że remont ulicy zlecono do wykonania w dniach 2 do 16 czerwca "[...]"r., a nie w miesiącu maju "[...]"r. Odnośnie zaś do przewozu kruszywa wykazanego w fakturze nr "[...]" podano, że termin realizacji usługi wynikającej z umowy nr "[...]" r. obowiązywał od dnia podpisania umowy do dnia "[...]" r. a zatem przewozy wykonywane były przed majem "[...]"r. Co do kwestionowanych dni stycznia "[...]"r. wskazano, że z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu nie wynika, aby w tych dniach były wykonywane równiarką.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.).

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, że organy administracji publicznej obowiązane są - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego - podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Oznacza to, że trafność rozstrzygnięcia w każdej indywidualnej sprawie wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia argumentów, które stanowiłyby podstawę do podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia. Wydając decyzję organy są zobowiązane do przestrzegania przepisów procedury administracyjnej, a zatem zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z przepisem art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a następnie do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w przepisie art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. To z kolei zapewnia realizację zasady wyjaśniania zasadności przesłanek wyrażoną w art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaznaczenia również wymaga, że obowiązek takiego rozstrzygania sprawy administracyjnej spoczywa tak na organie administracji I instancji, jak i w zakresie wyznaczonym przez art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego na organie odwoławczym. Z kolei dokonane ustalenia stanu faktycznego, stanowiące podstawę podjętego w sprawie rozstrzygnięcia powinny znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego uzasadnienie faktyczne decyzji winno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Oznacza to, że winno ono zawierać umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wskazywać związek między tą oceną a rozstrzygnięciem.

Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy należy przede wszystkim wskazać, że organ II instancji nie uczynił zadość powołanym wyżej przepisom postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W dalszym ciągu bowiem pozostały niewyjaśnione istotne okoliczności sprawy.

Wskazać należy, że w niniejszej sprawie niesporne jest, że przewozy wykonywane pojazdami używanymi w związku z utrzymaniem i kontrolą dróg są zwolnione z obowiązku używania tachografów, co wynika z art. 29 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. z .2012r. poz. 1155 ze zm.), art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Potwierdza to także wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia i 13 marca 2014r. (C-222/12) w którym stwierdzono, że zawarte w art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 561/2006 pojęcie pojazdu używanego w związku z utrzymaniem dróg, który może być zwolniony z obowiązku używania tachografu, należy interpretować w taki sposób, że obejmuje ono pojazd przewożący materiał do miejsca, w którym prowadzone są prace związane z utrzymaniem dróg, pod warunkiem że transport ten będzie całkowicie i wyłącznie związany z przeprowadzaniem tych prac oraz że ma uzupełniający wobec nich charakter.

Natomiast wątpliwości budzi zasadność wymierzenia kary za "[...]" dni maja "[...]"r., co do których organ uznał, że brak jest podstaw do uznania, że przewozy te były wykonywane w związku z remontem dróg. Zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i w skardze skarżący konsekwentnie twierdził, ze niewyjaśniono kwestię przewozów wykonywanych przez skarżącego, za które wystawiono fakturę VAT nr "[...]" z dnia 27 maja "[...]"r. Faktura ta dotyczy nabycia kruszywa budowlanego, które – jak twierdzi skarżący – przeznaczone było na bieżące utrzymanie dróg. Z akt sprawy wynika, że faktycznie ani w piśmie z dnia "[...]"r., ani w piśmie z dnia "[...]"r. organ I instancji - zwracając się do Urzędu Gminy w S - nie zapytał o podstawę wystawienia przedmiotowej faktury. W odpowiedzi na skargę wyjaśniono zaś, że faktura ta dotyczyła wykonania umowy o nr "[...]" związanej z zimowym utrzymaniem dróg i prac wykonanych do "[...]"r. Jednakże z pism Burmistrza S z dnia "[...]"r. oraz z dnia "[...]"r. wynika, że w związku z wykonaniem umowy nr "[...]" wystawiona została faktura nr "[...]" z dnia "[...]"r. oraz faktura nr "[...]" z dnia "[...]"r., a nie faktura nr "[...]". Także ze skargi wynika, że faktura nr "[...]" nie dotyczyła zimowego utrzymania dróg. Jak bowiem wyjaśnił skarżący część prac związanych z utrzymaniem dróg na rzecz Gminy Sępopol wykonywana była na bieżące zlecenia, bez zawierania stosownych umów. Zatem powyższa okoliczność wymaga jednoznacznego wyjaśnienia, gdyż ma ona istotny wpływ na prawidłowy wymiar nałożonej kary pieniężnej. Przy czym w ocenie Sądu ustalenia te mogą być poczynione przez organ odwoławczy.

Natomiast odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego wymierzenia kary za "[...]" dni stycznia "[...]"r., które - jak twierdzi skarżący – dotyczyły przewozów wykonywanych pomocniczo do prac równiarki (dowozu kruszywa) wskazać należy, że z akt sprawy nie wynika, aby w tych dniach był wykonywany przejazd równiarką, a w związku z tym także przewóz wykonywany do jej prac pomocniczo. Przy czym skarżący nie wyjaśnił dokładnie jakich prac to dotyczyło, na czyją rzecz wykonywanych i w jakim okresie, a także która z faktur została za nie wystawiona. W związku z tym nie sposób ocenić zasadności zarzutu co do braku stosownych ustaleń poczynionych przez organ. Wskazać zaś należy, że to skarżący jako przedsiębiorca ma obowiązek przechowywania dokumentów związanych z wykonywanymi przewozami i okazywania ich na żądanie inspektora transportu drogowego, co wynika z art. 55 ust. 1 pkt 5 i 6, art. 72 oraz art. 73 u.t.d. Poza tym organ inspekcji transportu drogowego jest upoważniony do prowadzenia postępowań dotyczących wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego (art. 93 ust. 1 u.t.d.) w toku którego – jak wskazano wyżej – ma obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W związku z tym skarżący nie może kwestionować czynności organu podjętych w tym celu. Na marginesie należy wskazać, że stanowisko skarżącego kwestionującego uprawnienia organu do żądania dokumentów w niniejszej sprawie jest o tyle niezrozumiale, że czynności te miały na celu wyjaśnienie, czy faktycznie zaistniała podstawa do nałożenia kary pieniężnej, a zatem były podejmowane także w interesie skarżącego.

W związku z powyższym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.