Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2383/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1 w zw. z  art. 49 ust. 3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2010 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części budynku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2009 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. D. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zw. dalej PINB, w M. decyzją z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 49 ust. 3, art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane

(Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.), zw. dalej Prawo budowlane, oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., nakazał M. D. wykonać rozbiórkę części budynku mieszkalnego na działce Nr [...] w R. gmina [...], obejmującą:

1. dobudowaną (od strony wschodniej) część budynku o wymiarach zewnętrznych 4,32 x 8,10 m, parterową z poddaszem nieużytkowym,

2. dobudowany (od strony północnej) zadaszony taras o wymiarach zewnętrznych 2,70 x 9,70 m,

3. nadbudowaną (tj. nadbudowaną ścianę szczytową, nową konstrukcję dachu wraz z pokryciem) część obejmującą poddasze niemieszkalne istniejącego budynku o wymiarach zewnętrznych 8,10 x 5,38 m,

wykonaną w warunkach samowoli budowlanej, tj. bez wymaganych pozwoleń na budowę.

W uzasadnieniu organ wskazał, że na skutek pisma K. Z. z dnia [...] października 2008 r. informującego o nieprawidłowościach przy wykonanej w 2006 r. przebudowie dachu z wymianą jego pokrycia na budynku mieszkalnym, usytuowanym na działkach Nr [...] i [...] w R., przez sąsiadkę M. D., w dniu [...] grudnia 2008 r. przeprowadzono kontrolę. Jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy wypisów z ewidencji gruntów M. D. jest właścicielką działki nr [...], a K. Z. właścicielką działki nr [...]. W trakcie kontroli ustalono, że kontrolowany obiekt jest budynkiem składającym się z dwóch części, z których jedna położona jest na działce nr [...], druga zaś na działce [...]. Organ przyjął, że w istocie są to dwa odrębne budynki, stanowiące odrębną własność M. D. i K. Z.. Stwierdzając zaś, że każdy z tych obiektów został nielegalnie rozbudowany organ doszedł do wniosku, że rozbudowa każdej z części wymaga odrębnego postępowania. W efekcie kolejnej kontroli w dniu [...] lutego 2009 r. ustalono, że budynek mieszkalny usytuowany na działce Nr [...] (przylegający do budynku mieszkalnego na sąsiedniej działce Nr [...]) w 2006 r. i w okresie od sierpnia do listopada 2008 r. został rozbudowany przez inwestora w warunkach samowoli budowlanej. Do budynku dobudowano od strony wschodniej część o wymiarach 4,32 x 8,10 m, a od strony północnej – wiatę o wymiarach 2,70 x 9,70 m, wyniesioną ponad przyległy teren na wysokość ok. 30 cm. Natomiast przy wymianie pokrycia dachowego dokonano całkowitej wymiany konstrukcji dachu przy jednoczesnym nadbudowaniu ścian szczytowych, co organ ocenił jako budowę, na którą nie uzyskano wymaganego prawem pozwolenia.

PINB w M. postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego na działce Nr [...] w R. i zobowiązał M. D. do dostarczenia wymaganych zgodnie z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego dokumentów, w tym cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami i uzgodnieniami oraz zaświadczeniem potwierdzającym uprawnienia projektanta, a także oświadczeniem o prawie inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Po analizie przedłożonej w terminie dokumentacji organ doszedł do wniosku, że projekt budowlany jest wprawdzie zgodny z przepisami o planowaniu przestrzennym, został sporządzany przez uprawnioną osobę a także sprawdzony, jednakże uznał, że znalazły się w nim nieprawidłowości.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...] wskazano, że między innymi: projekt zagospodarowania działki sporządzono na nieaktualnej mapie geodezyjnej, projekt budowlany nie zawiera obliczeń konstrukcyjnych wykonanych samowolnie elementów, natomiast inwentaryzacja nie wykazuje stanu faktycznego dokonanej samowoli budowlanej, zarzucając w nawiasie, iż pominięto ustalenia opisane w protokołach oględzin, w tym nie odniesiono się do wskazywanej już wcześniej niezgodności z warunkami technicznymi wysokości dobudowanych pomieszczeń oraz konieczności wykonania robót budowlanych dotyczących zniesienia połączenia budynku na poziomie poddasza. Ponadto wskazano, że projekt nie zawiera zakresu robót naprawczych w odniesieniu do już wykonanych robót, a projekt branży elektrycznej nosi niewłaściwą nazwę, brak też oświadczenia projektanta o zgodności projektu z przepisami. Zobowiązano inwestora do usunięcia wskazanych nieprawidłowości w terminie do [...] maja 2009 r.

Uzasadniając decyzję nakazującą rozbiórkę, organ wskazał, że w przedłożonym uzupełnionym projekcie budowlanym usunięto tylko część wad i w konsekwencji niemożliwe było dalsze prowadzenie postępowania naprawczego w przedmiocie samowoli budowlanej. Mając powyższe na uwadze, PINB w M. decyzją z dnia [...] maja 2009 r., Nr [...] wydał nakaz rozbiórki. W skutek odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zw. dalej [...] WINB, decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...] uchylił decyzję z dnia [...] maja 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność rozważenia, czy w odniesieniu do robót związanych z wymianą poszycia i konstrukcji dachu nie zachodzi przypadek inny niż opisany w art. 48 Prawa budowlanego, gdyż tego rodzaju prace podlegają zgłoszeniu a nie pozwoleniu na budowę.

W wyniku przeprowadzonych w dniu [...] sierpnia 2009 r. ponownych oględzin, potwierdzono fakt wykonania rozbudowy budynku bez wymaganego pozwolenia na budowę, również w odniesieniu do nadbudowy istniejącego budynku obejmującej poddasze niemieszkalne. Organ ustalił w czasie oględzin, że wprawdzie nie nadbudowano ścianki kolankowej, nie zmieniło się też posadowienie konstrukcji dachu na murłacie na poziomie stropu nad kondygnacją parteru, zmianie uległa jednak, zdaniem organu, wysokość kalenicy. Organ doszedł do wniosku, że zakres wykonanych robót poprzedzających wspomnianą wymianę pokrycia dachowego obejmował rozbiórkę starej konstrukcji dachu z pokryciem ze słomy, montaż w całości nowej konstrukcji więźby dachowej (przy podniesieniu więźby kalenicy o 84 cm w stosunku do poziomu kalenicy starego dachu), nadbudowę ścian szczytowych (średnio o 42 cm). PINB w M. ocenił, że roboty związane z wymianą pokrycia dachowego są nadbudową kwalifikowaną jako budowa, zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego i wymagają uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, co wyklucza możliwość prowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 51 Prawa budowlanego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. D. W odwołaniu podniesiono, że w stosunku do dachu był to remont, a nie nadbudowa, gdyż rozbudowa dotyczy ściany szczytowej, w której starą zlasowaną cegłę zastąpiono pustakiem. Tak więc zastąpiono jeden materiał drugim. Odwołująca się zarzuciła organowi nieodniesienie się do propozycji zmiany i poprawy projektu budowlanego w sposób odpowiadający PINB w M., a tym samym zapobiegający wydaniu nakazu rozbiórki.

Po rozpatrzeniu odwołania, [...] WINB decyzją z dnia [...] października 2009 r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję PINB w M.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stanął na stanowisku, że PINB w M. prawidłowo zastosował art. 48 Prawa budowlanego, wzywając do przedstawienia dokumentacji, a następnie do usunięcia nieprawidłowości w złożonej dokumentacji i w efekcie niewywiązania się z nałożonego obowiązku, i podjął właściwą decyzję nakazującą rozbiórkę.

Odnosząc się do twierdzenia odwołania, iż roboty wykonane przy dachu były remontem, a nie rozbudową, organ odwoławczy podał, że w wyniku wykonanych prac nastąpiła nadbudowa ściany szczytowej średnio o 42 cm, podniesiono kalenicę o 84 cm w stosunku do starego dachu. Zdaniem organu nastąpiła zmiana charakterystycznych parametrów istniejącego budynku, a mianowicie zwiększyła się wysokość oraz kubatura budynku. W takim przypadku doszło do rozbudowy, a nie remontu i inwestor powinien był uzyskać pozwolenie na budowę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. D., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącej nakaz rozbiórki jest krzywdzący, ponieważ rozbiórka pociąga za sobą ogromne koszty i pozbawiłaby ją miejsca zamieszkania. Ponadto skarżąca podniosła, że nie zlekceważyła nakazu organu i wynajęła profesjonalistę w celu usunięcia nieprawidłowości i uczynienia zadość nakazowi organu, a została potraktowana tak jakby nic nie zrobiła. Organowi I instancji zarzuciła niewyznaczenie dodatkowego terminu na usunięcie nieprawidłowości, a organom obu instancji niedostateczne wyjaśnienie zarzutu, iż wykonane roboty były rozbudową, a nie remontem, tym bardziej, że prace remontowe nie spowodowały znacznej zmiany parametrów istniejącego budynku.

W odpowiedzi na skargę [...] WINB podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Organ uznał zarzut dotyczący niewyznaczenia dodatkowego terminu na uzupełnienie braków za bezzasadny, ponieważ PINB w M. po stwierdzeniu dostarczenia przez inwestora niekompletnych dokumentów wezwał go postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. do usunięcia wskazanych w tym postanowieniu nieprawidłowości, wyznaczając jednocześnie termin miesięczny na ich usunięcie.

W toku rozprawy Sąd zapoznał się z aktami sprawy dotyczącej drugiej części budynku oczekującej na rozprawę (sygn. akt VII SA/Wa 2307/09).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, jednakże w części z innych przyczyn niż zostało to wskazane w skardze.

Organy obu instancji nie przeprowadziły postępowania w sposób odpowiadający treści art. 7, 8, 9 i 77 § 1 k.p.a., pomimo przeprowadzenia wielu czynności procesowych i dowodowych, w tym rozprawy administracyjnej. Jednakże w efekcie tego postępowania przeprowadzona przez organy analiza zgromadzonego materiału faktycznego sprawy nie dawała, w części dotyczącej przebudowy dachu, podstaw do formułowania materialnoprawnej oceny legalności wykonanych robót budowlanych. W ocenie Sądu nie wskazano też dowodów, w oparciu o które przyjęto, że przedmiotem samowoli były dwa odrębne budynki. Założenie to skutkowało błędnymi ocenami w zakresie konieczności wymurowania ściany oddzielenia pożarowego na poddaszu budynku. Niezależnie od powyższego przedwcześnie też wydano decyzję nakazującą rozbiórkę, pomimo że inwestor w terminie wykonywał nakazane przez organ I instancji czynności dowodowe, przedkładając żądane dokumenty i deklarując uzupełnienie materiału dowodowego.

Jak stanowi art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W przepisie tym została wyrażona naczelna zasada k.p.a. - zasada prawdy obiektywnej (materialnej) - zgodnie z którą organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto wymieniona wyżej zasada została wyrażona również w innych przepisach k.p.a., m.in. w art. 6, 10, 77 § 1, 80. W związku z powyższym, postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ prowadzić powinno nie tylko do wyjaśnienia wszelkich zarzutów podnoszonych przez wnioskodawców, ale i czynienia przez organ własnych ustaleń oraz dociekania, czy poza argumentacją stron nie występują inne okoliczności objęte przedmiotem prowadzonej sprawy. Ponadto art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, obejmującego wszystkie jego części składowe, wszystkie środki dowodowe. Oznacza to, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu ocenić dowody składające się na stan faktyczny sprawy i podjąć wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jako niezbędnego warunku wydania decyzji o przekonującej treści. Poczynione w toku postępowania ustalenia faktyczne, niezależnie od ich wagi, powinny zostać opisane w uzasadnieniu decyzji, szczególnie wówczas gdy dowody wzmagają skonfrontowane ich ze sobą. Dopiero wyprowadzenie wniosków z tak ocenionych dowodów i usunięcie wątpliwości co do ich znaczenia, pozwala na wykazanie jaki jest rzeczywisty stan rzeczy co też należy wykazać w uzasadnieniu decyzji. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego dokonywana jest na zasadzie swobodnego procesu analityczno-wnioskowego poddanego regułom logiki, prowadząc do zastosowania subsumcji prawnej ustalonego stanu pod normę prawa mającą zastosowanie w sprawie. Proces ten, obok prawidłowego zebrania materiału dowodowego, jest najważniejszym elementem stosowania prawa.

W odniesieniu do robót związanych z wykonaniem dachu, organ I instancji nie ustalił wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie, co powodowało, iż nie wyjaśnił przekonująco, iż roboty te wymagały pozwolenia na budowę. Było to powodem uchylenia pierwotnie wydanego nakazu rozbiórki, gdyż organ II instancji powziął wątpliwości w tym przedmiocie.

Niesporne w tym zakresie jest, że dokonano rozbiórki starej konstrukcji dachu pokrytego słomą i wykonano nową konstrukcję, pokrywając ją dachówką. Organ przyjął, że doszło do zmiany wysokości kalenicy dachu na skutek zmiany kąta pochylenia połaci dachowych. Przeczy temu zaś inwestor, twierdząc, że zastąpiono tylko starą konstrukcję dachu nową konstrukcją drewnianą, zmieniono pokrycie dachu na dachówkę, oraz uzupełniono fragment ściany szczytowej nowym materiałem. Do twierdzeń tych organ się nie ustosunkował, w zebranym zaś materiale dowodowym brak jest ustaleń, które pozwoliłyby wykluczyć twierdzenie inwestora.

W powtórnie przeprowadzonych oględzinach ustalono bowiem, że więźba dachowa oparta jest na murłacie leżącej na stropie parteru, w stosunku do poprzednio istniejącej konstrukcji nie podniesiono zatem posadowienia nowej konstrukcji, ani też nie wybudowano ścianki kolankowej. Potwierdzają to załączone do akt zdjęcia (k-[...] zdjęcie górne). Na zdjęciu dolnym uwidoczniono ścianę szczytową, na której widoczne jest uzupełnienie ściany szczytowej pod kalenicą i częściowo we fragmentach przy ostatniej krokwi. Widać jednocześnie stare cegły położone przy tej krokwi. Z protokołu oględzin nie wynika, czy wykonano nową murłatę, ani też jakie ma ona wymiary poprzeczne, a jakie miała poprzednia, nie ustalono też jakie wymiary poprzeczne mają belki krokwiowe, a jakie miały poprzednio istniejące. Nie można zatem wykluczyć, że podwyższenie kalenicy było spowodowane zastosowaniem nowych materiałów więźby dachowej o większych przekrojach. Nie wyklucza to zatem wersji podanej przez inwestora. Z uzasadnienia decyzji nie wynika w oparciu o jakie okoliczności organ przyjął, że przed przebudową kalenica budynku była umieszczona na wysokości 3,57 m (co podano w protokole bez wyjaśnienia źródła tej okoliczności), a obecnie ma wysokość 4,41 m.

Podane wyżej okoliczności mają istotne znaczenie dla ustalenia, czy doszło do samowolnie wykonanego remontu dachu nad istniejącą częścią budynku, tj. odtworzenia więźby dachowej oraz poszycia z materiałów o innych przekrojach, co w okolicznościach tej sprawy nie naruszałoby art. 29 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, wymagającego jedynie zgłoszenia, czy też inwestor wykonał nową konstrukcję zmieniając kąty pochylenia dachu co wykraczałoby poza pojęcie remontu.

Już podniesione wyżej okoliczności uzasadniają uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, wobec naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Zauważyć jednak trzeba i to, że organ w decyzji kończącej sprawę, a także na jej wcześniejszych etapach nie wskazał, czy dokonaną rozbudowę traktuje jako budowę zakończoną, czy też jako budowę trwającą. W sentencji decyzji nr [...] użyto sformułowań w czasie przeszłym, traktując dobudowę i nadbudowę jako dokonane, z postanowienia wskazującego nieprawidłowości projektu wynika, że organ domaga się wykonania określonych w postanowieniu robót. Niekonsekwencja ta miała zaś znaczenie podstawowe co do toku postępowania, gdyż od przyjęcia, czy - przygotowany na podstawie nakazów wynikających z postanowienia Nr [...] nakładających obowiązek przedstawienia dokumentów w oparciu o art. 33 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego - projekt budowlany ma dotyczyć robót przyszłych, czy też już wykonanych. Z akt sprawy wynika, że samowolnie wykonane elementy budynku znajdują się w stanie surowym zamkniętym, widać też na zdjęciach brak tynków wewnętrznych, okoliczności te nie znalazły jednak odbicia ani oceny w uzasadnieniu decyzji. Treść wspomnianego wyżej postanowienia nie koresponduje z wymaganiami wynikającymi z obowiązków nałożonych wcześniej przez organ postanowieniem [...], ani też z treścią przepisu art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, znalazły się tam bowiem wymagania wynikające z treści art. 50 ust. 3 Prawa budowlanego dotyczące możliwości żądania dostarczenia organom inwentaryzacji, czy ekspertyz, a zatem wymagania nieujęte w przepisach, na podstawie których działał organ. Pamiętać trzeba, że postanowienie tego rodzaju ma na celu dostarczenie organowi materiałów i dowodów pozwalających rozstrzygnąć sprawę. Dlatego za niewłaściwe należało uznać ogólnie opisane nieprawidłowości, uwagi, oceny i opinie tam zawarte, zamiast wskazania w odniesieniu do przedłożonego projektu konkretnych poprawek czy uzupełnień, które czyniłyby projekt możliwy do zaakceptowania.

Nie wyjaśniono też dostatecznie podstawowej kwestii dla prowadzenia kontrolowanej przez Sąd sprawy, a mianowicie, z jakiego powodu przyjęto, że obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania organu nadzoru budowlanego stanowi dwa odrębne budynki, gdy tymczasem w protokole z dnia [...] grudnia 2008 r. organ ustalił, że jest to jeden budynek obejmujący dwa odrębne lokale mieszkalne. Jak wynika z postanowienia Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] września 2008 r., sygn. akt [...], z wniosku skarżącej toczy się postępowanie o zasiedzenie części działki [...], na której znajduje się sporny budynek, a Sąd tytułem zabezpieczenia zakazał K. Z. naruszania części nieruchomości objętej postępowaniem. Okoliczności tych nie ujawnił organ w decyzjach, nie ocenił też ich znaczenia dla postępowania w sprawie samowoli budowlanej, przyjmując samodzielną ocenę, iż są to dwa oddzielne budynki i nakazując z tego powodu rozdzielenie ich ścianą ognioodporną. Tymczasem do rozstrzygnięcia tych kwestii uprawniony jest jedynie sąd cywilny, a nie organ administracyjny.

Niewłaściwie też organ ocenił, że podnoszone przez skarżącą okoliczności, iż nie jest osobą biegłą w prawie budowlanym, nie mają znaczenia dla toku tej sprawy. Wprawdzie dokumentacja techniczna przygotowywana jest przez posiadającego stosowne uprawnienia budowlane profesjonalistę, a dodatkowo sprawdzana jest przez innego profesjonalistę, taka też dokumentacja została złożona, to jednak stroną występującą w sprawie nie są wspomniani profesjonaliści, lecz inwestor, co do którego organ ma wynikające z art. 9 k.p.a. określone obowiązki informowania o skutkach jego działań czy zaniechań procesowych. Obowiązek ten powinien być, w sprawie mogącej zakończyć się nakazem rozbiórki, wykonywany przez organy w taki sposób, aby przede wszystkim doprowadzić do usunięcia naruszeń prawa budowlanego, a nie do rozbiórki gdyż postępowanie, o którym mowa w art. 48 Prawa budowlanego ma osiągnąć cele restytucyjne, tj. zmierzające do przywrócenia porządku budowlanego, a nie cele represyjne, tj. ukarania nakazem rozbiórki za nieprzestrzeganie prawa budowlanego. Skoro zatem skarżąca zgodnie z żądaniami organu wykonywała nakazane czynności dążąc do legalizacji obiektu to organ winien uwzględnić jej prośby o wskazywanie takich działań, które do legalizacji doprowadzą.

Uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji przez Sąd powoduje powrót sprawy do stadium wywołanego przez decyzję Nr [...] uchylającą decyzję pierwszoinstancyjną i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, którą rozpatrzyć należy z uwzględnieniem uwag zawartych w uzasadnieniu wyroku, po przeprowadzeniu stosownych czynności dowodowych.

W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. W pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ww. ustawy. Koszty zasądzono na podstawie art. 200 p.p.s.a.