Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2019 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania (ustalenie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego) oddala skargę


UZASADNIENIE

J. M. wniósł do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia nr [...] z dnia [...] listopada 2018r. utrzymujące w mocy postanowienie dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia nr [...] z dnia [...] stycznia 2013r. w sprawie podlegania przez J. M. obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ ww. decyzją z dnia [...] stycznia 2013r. stwierdził, że J. M. (zwany dalej: Zainteresowanym, Skarżącym) podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od 1 stycznia 1999r. do 5 lutego 2001r. oraz w okresie od 6 lutego 2001 r. do 27 czerwca 2012r.

Decyzja została doręczona Zainteresowanemu w dniu 22 stycznia 2013r., co zostało przez niego potwierdzone własnoręcznym podpisem na dokumencie doręczenia.

W decyzji zostało zawarte prawidłowe pouczenie o możliwości jej zaskarżenia. Zainteresowany nie wniósł odwołania od przedmiotowej decyzji a zatem decyzja ta stała się ostateczna.

Wnioskiem z 19 lipca 2016r. J. M. zwrócił się do organu o dołączenie do sprawy i "ponowne przeanalizowanie" przedstawionych wraz z wnioskiem dokumentów w kontekście ustalenia wysokości należnych składek za okres prowadzonej przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej. Do wniosku skarżący dołączył: oryginał Zaświadczenia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], w którym stwierdza się, że J. M. figurował w ewidencji podatników prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą w okresie od 10 stycznia 2005r do 31 lipca 2005r. , natomiast od 1 sierpnia 2005 r. do 31 grudnia 2012 r. figurował , jako osoba fizyczna nie prowadząca działalności gospodarczej; wydruki z Podatkowej Księgi Przychodów i Rozchodów za okres od dnia 2 lutego 2005 r. do dnia 6 czerwca 2005 r., zestawienie obrotów za okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 7 lipca 2005 r. podmiotu J. M. komis meblowy wielobranżowy, wydruki z Podatkowej Księgi Przychodów i rozchodów 10 sztuk, dotyczące okresu od 2 lutego do 6 czerwca 2005r.; , dokumenty księgowe ( rachunki i umowy komisu – 10 sztuk) dotyczące okresu od 2 lutego do 6 czerwca 2005.

Wniosek strony został potraktowany przez organ, jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2013r. dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia.

Dyrektor [...] OW NFZ, postanowieniem z [...] września 2016r., odmówił wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej objęcia Zainteresowanego ubezpieczeniem zdrowotnym.

Prezes NFZ, po rozpoznaniu zażalenia Skarżącego na to postanowienie, stwierdził że brak jest podstaw do uwzględnienia żądania strony. Organ wskazał, że złożony przez Zainteresowanego wniosek o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie oparto na postawie określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Prezes NFZ podkreślił, odwołując się w tym zakresie do konkretnych orzeczeń sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego, że to strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością do ustalenia, że jej podanie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu licząc od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia a także od daty doręczenia ostatecznej decyzji. W związku z powyższym, organ wskazał, że obowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Prezes NFZ wskazał, że powołanie się strony na otrzymane przez niego zaświadczenie opatrzone datą 18 lipca 2018r. nakazuje uznać, że data ta stanowi uzasadnienie i początek biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Organ założył jednocześnie, że nie stanowi jej data, w której strona uzyskała wiedzę na temat okoliczności, którą jedynie potwierdza wydane po 11 latach od zaistnienia okoliczności zaświadczenie. W tym stanie rzeczy organ uznał, że termin na złożenie wniosku został zachowany. Według organu, Skarżący nie przedstawił nowych dowodów i okoliczności, o których na etapie prowadzonego przez organ I instancji postępowania by nie wiedział. Prezes NFZ podniósł, że w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] stycznia 2013r. [...] OW NFZ informował Zainteresowanego pismem z dnia 20 grudnia 2012 r. o możliwości składania wyjaśnień, dostarczenia dokumentów, które mogłyby mieć znaczenie przy ustaleniu obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego. W piśmie tym organ szczegółowo doprecyzował dokumenty, do których dostarczenia wzywa, tj. zaświadczenia z właściwego urzędu skarbowego o niewykazywaniu w poszczególnych latach przychodów z działalności pozarolniczej, względnie kopii składanych rocznych formularzy podatkowych, potwierdzonych przez organ podatkowy, dowodów odnoszących się do roku 2005 r. na poparcie twierdzenia Zainteresowanego o zaprzestaniu wykonywania działalności pozarolniczej (przy czym organ podkreślił, iż kopia złożonego rocznego PIT z wykazaniem przychodu w wysokości 1 178.00 zł nie stanowi podstawy do uznania okoliczności za udowodnioną), jak również innych dokumentów, które mogą mieć znaczenie dla sprawy. Organ zaznaczył przy tym, że konkretnie wskazane: dokumenty nieczytelne, bez potwierdzenia właściwego urzędu skarbowego lub niepodpisane przez stronę i nieopatrzone datą winny być uzupełnione w terminie 14 dni od daty doręczenia pisma z 20 grudnia 2012 r. Organ podkreślił przy tym możliwość wydłużenia wskazanego terminu na podstawie odrębnego wniosku. Skarżący wskazanych braków nie uzupełnił.

Prezes NFZ dalej wskazał, że Zainteresowany wiedział o toczącym się postępowaniu w sprawie ustalenia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, jak i potrzebie dostarczenia dodatkowych dowodów w sprawie. Organ podkreślił, że niepodważalnym jest, iż Zainteresowany miał jednocześnie pełną wiedzę o istnieniu okoliczności zakończenia wykonywania przez niego działalności gospodarczej z dniem 3lipca 2005 r., czyli o okoliczności jedynie potwierdzonej następczo w zaświadczeniu wydanym przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] w dniu 18 lipca 2016 r. znak: [...]. Prezes NFZ zaakcentował również, że informacje z ww. zaświadczenia, wskazanego przez wnioskodawcę jako podstawa do wznowienia postępowania, były znane Zainteresowanemu przez cały okres postępowania prowadzonego przez Organ I instancji. Pan J. M. wiedział o przedstawionych przez siebie przesłankach/okolicznościach, zatem bezspornym jest również, że przy zachowaniu minimalnej staranności przez Zainteresowanego okoliczność ta na etapie prowadzonego postępowania mogła zostać przez niego udowodniona przedłożeniem analogicznego zaświadczenia, gdyż obowiązek udowodnienia faktu ciążył na Zainteresowanym, jako na osobie wywodzącej z niego skutki prawne. W przypadku złożenia wniosku o wydłużenie terminu na uzupełnienie dokumentów zgromadzonych w sprawie Zainteresowany miałby również możliwość złożenia takiego dokumentu w dodatkowo wyznaczonym terminie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (WSA) na powyższe postanowienie J. M. wniósł o uchylenie w całości zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i utrzymanego nim w mocy postanowienia Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił rażące naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez niewznowienie postępowania pomimo, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały ku temu przesłanki, a to pojawiły się nowe dowody, które nie były znane organowi w trakcie wydawania decyzji o objęciu skarżącego obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od 1 stycznia 1999 roku do 5 lutego 2001 roku oraz w okresie od 6 lutego 2001 roku do 27 czerwca 2012 roku. Dowód ten natomiast w postaci zaświadczenia z dnia 18 lipca 2016 roku wydanego przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] ma istotne znaczenie dla wydanego rozstrzygnięcia i dlatego też należy go uznać, jako dający podstawę do wznowienia postępowania.

2. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż to na skarżącym spoczywał obowiązek zgromadzenia i przedstawienia organowi administracyjnemu materiału dowodowego, podczas gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w postępowaniu administracyjnym to organ administracyjny ma stać na straży praworządności z urzędu. Co więcej to na nim spoczywa prawny obowiązek by w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć całość materiału dowodowego.

3. art. 6 i 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w sposób rażąco naruszającej interes obywateli i nadający prymat prawu trwałości decyzji administracyjnych nad tym interesem.

W uzasadnieniu skargi skarżący ponowił argumenty podane w toku postępowania przed organem administracji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Niniejsza skarga, jako dopuszczalna, na mocy art. 52 § 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 dalej: p.p.s.a.) została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, kończące postępowanie. Do tej właśnie kategorii należy zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie, a zatem sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, bez wyznaczania rozprawy.

Kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a. a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek w sprawie nie zachodzi.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Prezesa NFZ, działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (WSA) stwierdza, że w działaniu organu nie dopatrzył się nieprawidłowości zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak w procesie subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa.

Na wstępie należy przypomnieć, że ostateczną decyzją z [...] stycznia 2013r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ stwierdził, że skarżący J. M. podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od 1 stycznia 1999r. do 5 lutego 2001r. oraz w okresie od 6 lutego 2001 r. do 27 czerwca 2012 r.

Pismem z 19 lipca 2016r. J. M. wniósł do organu o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją wskazując, jako podstawę wznowienia, przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję).

J. M. podniósł, że w chwili wydania ostatecznej decyzji (z [...] stycznia 2013r.) istniały okoliczności faktyczne dla sprawy nieznane organowi jak również dowody na potwierdzenie tych okoliczności, co doprowadziło do tego, że organ nie wziął ich pod uwagę. W tym zakresie skarżący przedstawił Zaświadczenie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 18 lipca 2016 r., znak: [...], w którym stwierdzono, że J. M. figurował w ewidencji podatników prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą w okresie od 10 stycznia 2005r do 31 lipca 2005r. , natomiast od 1 sierpnia 2005 r. do 31 grudnia 2012 r. figurował , jako osoba fizyczna nie prowadząca działalności gospodarczej oraz wydruki z Podatkowej Księgi Przychodów i Rozchodów za okres od dnia 2 lutego 2005 r. do dnia 6 czerwca 2005 r., zestawienie obrotów za okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 7 lipca 2005 r. podmiotu J. M. komis meblowy wielobranżowy, wydruki z Podatkowej Księgi Przychodów i rozchodów 10 sztuk, dotyczące okresu od 2 lutego do 6 czerwca 2005r.; , dokumenty księgowe ( rachunki i umowy komisu – 10 sztuk) dotyczące okresu od 2 lutego do 6 czerwca 2005.

Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w I instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

W myśl art. 147 k.p.a. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony.

Z kolei stosownie do art.148 § 1. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

§ 2. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

W świetle art. 148 § 1 k.p.a., który ma w tej sprawie zastosowanie, podanie o wznowienie postępowania może być wniesione ze skutkiem prawnym w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

W związku z tym ograniczeniem czasowym, organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu badać zachowanie tego jednomiesięcznego terminu. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminu, stanowiłoby bowiem rażące naruszenie prawa, godzące w wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Stwierdzenie przez organ administracji publicznej, w fazie wstępnej postępowania, uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, uniemożliwia zatem merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż skutkować musi odmową jego wznowienia z przyczyn formalnych (v. przykładowo wyrok NSA z 25 października 2018r. LEX nr 2582224). Doniosłość zasady trwałości decyzji ostatecznych powoduje, jak podkreśla się w doktrynie, że stabilizacja porządku prawnego jest wartością większą niż potrzeba eliminowania z obrotu prawnego wadliwych decyzji. Wyznaczone przepisami odstępstwa od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, jako ż stanowiące wyjątek od zasady, podlegają więc ścisłej wykładni.

Mając na uwadze powyższe, trzeba stwierdzić, że organ prawidłowo procedował czyniąc w pierwszej kolejności (z urzędu) ustalenia w zakresie zachowania terminu do złożenia przedmiotowego wniosku opartego na podstawie wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i słusznie uznał, że wniosek o wznowienie postępowania wraz z ww. zaświadczeniem został złożony do organu po upływie miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a.

Przepis art. 148 § 1 k.p.a. jest jasny. Wynika z niego, że wzmiankowany termin na wniesienie podania o wznowienie liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Przez pojęcie "wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. należy rozumieć okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte w sprawie, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że wskazywana przez skarżącego - jako "nowa" - okoliczność, że J.M. figurował w ewidencji podatników prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą w okresie od 10 stycznia 2005r do 31 lipca 2005r. , natomiast od 1 sierpnia 2005 r. do 31 grudnia 2012 r. figurował , jako osoba fizyczna nie prowadząca działalności gospodarczej, co potwierdzało złożone przez stronę zaświadczenie wydane przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 18 lipca 2016 r. a także przywołane wyżej – szeroko rzecz ujmując- dokumenty księgowe nie była brana pod uwagę przez organ w postępowaniu "głównym" zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej wyłącznie z powodu nieujawnienia tej informacji organowi przez samego skarżącego jest pozbawiona znaczenia prawnego "nowej okoliczności faktycznej", co znajduje potwierdzenie w poglądzie wyrażonym przez prof. Barbarę Adamiak w glosie do wyroku NSA z 26 kwietnia 2000r., sygn. akt II SA 1454/99, opubl. /w:/ OSP 2001/2/21. Należy zaakcentować, że Skarżący złożył wniosek po ponad 3 latach od daty doręczenia ostatecznej decyzji organu I instancji a informacje podane w przedmiotowym zaświadczeniu były znane Zainteresowanemu przez cały czas postępowania prowadzonego przez ten organ. Natomiast Skarżący, co również wynika z akt, nie skorzystał w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji ostatecznej z prawa zagwarantowanego przez ustawodawcę w art. 10 k.p.a., respektowanego przez organ. W tym stanie rzeczy Prezes NFZ słusznie uznał, że na gruncie niniejszej sprawy Zainteresowany nie przedstawił nowych dowodów i okoliczności, których by organ nie znał, w rozumieniu art. 145§ 1 pkt 5 k.p.a. Dlatego, wobec nieprzedstawienia skutecznych kontrargumentów do oceny organu w zakresie zachowania przez skarżącego terminu do wniesienia podania o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd oddala zarzuty skargi odnoszące się do tego zagadnienia.

Sąd nie zgadza się również z argumentacją skarżącego, że organ naruszył (zdaniem strony nawet rażąco naruszył) art. 7 i 77 kpa, gdyż – jak wskazuje zainteresowany, to organie, a nie stronie, ciąży obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć całość zgromadzonego materiału dowodowego. W tej sprawie, wbrew powyższemu zarzutowi, Prezes NFZ wywiązał się ze swoich obowiązków należycie o czym świadczy treść zaskarżonej decyzji konfrontowana wespół z materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy. Zdaniem WSA, organ ocenił zgromadzony materiał dowodowy, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.).

Podsumowując należy wskazać, że przepisy regulujące procedurę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145-152 k.p.a.) w sposób wyraźny wyodrębniają kilka etapów tego postępowania. Na każdym z nich organ ustala i rozważa właściwe dla tego etapu okoliczności sprawy oraz (wydając rozstrzygnięcia) stosuje odpowiednie na tym etapie podstawy prawne. Przed zamknięciem danego etapu postępowania lub dokonaniem związanych z nim ocen i powstaniem jego skutków procesowych, organ nie rozważa okoliczności istotnych w kolejnej fazie postępowania.

Etap wstępny omawianego postępowania jest etapem, który obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia i kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania albo o odmowie wznowienia postępowania. Badanie to polega na ustaleniu, czy strona domaga się wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji ostatecznej istniejącej w obrocie prawnym, czy wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek z art. 145 lub 145a k.p.a., czy w świetle twierdzeń w nim zawartych został złożony przez podmiot uznający się za stronę postępowania oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 k.p.a. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające, co do wskazanych podstaw wznowienia postępowania oraz oceny ich wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie, zostało przeprowadzone z dochowaniem wymogów określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem WSA, organ prawidłowo uznał, że Skarżący nie spełnił warunków formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia, wskutek czego zasadnie, postanowieniem z [...]września 2016r. utrzymanym następnie w mocy zaskarżonym postanowieniem Prezesa NFZ z [...] listopada 2018r odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z [...] stycznia 2013r.

Mając na uwadze powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.