Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1397/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 i art. 115 pkt 4, art. 94a ust. 1 i art. 129b ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2008 nr 45 poz 271
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 13 maja 2016 r. nr GIF-P-L-0740/133-5/MM/14 w przedmiocie reklamy apteki 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. 1117 (jeden tysiąc sto siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] Główny Inspektor Farmaceutyczny powołując się na art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 i art. 115 pkt 4, art. 94a ust. 1 i art. 129b ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. nr 45 poz. 27 ze zm.), zwanej dalej także "Pf" po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy B. sp. z o.o. z siedzibą we [...], prowadzącego aptekę ogólnodostępną [...], zlokalizowaną w [...] przy ul. [...] od decyzji z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...], którą [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny na podstawie:

1) art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego umorzył postępowanie administracyjne w części dotyczącej nakazania przedsiębiorcy: B. sp. z o.o. z siedzibą we [...] prowadzącego reklamę apteki ogólnodostępnej o nazwie [...] w [...], ul. [...] i jej działalności - polegającą na uczestnictwie apteki w "[...]";

2) art. 129b ust. 1-2 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271, ze zm.), art. 104 oraz art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nałożył karę pieniężną na przedsiębiorcę B. sp. z o.o. z siedzibą we [...] prowadzącego reklamę apteki ogólnodostępnej o nazwie [...] w [...], ul. [...] i jej działalności - polegającą na uczestnictwie apteki w "[...]" w kwocie: 5000 zł (pięć tysięcy złotych) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i 1) nałożył na przedsiębiorcę B. sp. z o.o. z siedzibą we [...] karę pieniężną w wysokości 5000 zł (pięć tysięcy złotych) w związku z prowadzeniem niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie [...] w [...], ul. [...] i jej działalności polegającej na uczestnictwie apteki w okresie od dnia 1 marca 2012 r. do 10 października 2012 r. w "[...]"; 2) umorzył postępowanie administracyjne w części dotyczącej nakazania przedsiębiorcy B. sp. z o.o. z siedzibą we [...] zaprzestania prowadzenia niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie [...] w [...], ul. [...] i jej działalności polegającej na uczestnictwie apteki w okresie od dnia 1 marca 2012 r. do 10 października 2012 r. w "[...]".

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Pismem z [...] października 2013 r. Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny powiadomił spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy apteki o nazwie "[...]" położonej w [...] i jej działalności polegającej na uczestnictwie tej apteki w "[...]" oraz nałożenia kary pieniężnej.

Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji wydał decyzję, którą na podstawie:

I. art. 105 § 1 Kpa., umorzył postępowanie administracyjne w części dotyczącej nakazania przedsiębiorcy - B. Sp. z o.o. z siedzibą we [...] prowadzącego reklamę apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" w [...] i jej działalności - polegającą na uczestnictwie apteki w "[...]",

II. art. 129b ust. 1-2 i 4 Pf., art. 104 oraz art. 107 § 1 i § 3 Kpa. nałożył karę pieniężną na przedsiębiorcę: B. Sp. z o.o. z siedzibą we [...] prowadzącego reklamę apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" w [...] i jej działalności - polegającą na uczestnictwie apteki w "[...]" w kwocie: 5000 zł (pięć tysięcy złotych), którą należy wpłacić na konto Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego we [...], [...], [...] [...], nr [...], w terminie 7 dni od dnia ustatecznienia się decyzji.

Od powyższej decyzji spółka złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Rozstrzygnięciu zarzuciła:

- niewłaściwe zastosowanie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kpa., poprzez brak zebrania przez organ materiału dowodowego w sprawie,

- błędną wykładnię art. 94a ust. 1 Pf., poprzez przyjęcie, że reklamą aptek jest jakakolwiek zachęta do zakupu produktów leczniczych, a także niezasadne przyjęcie, że orzecznictwo sądów administracyjnych definiujące zakaz reklamy aptek na gruncie poprzedniego brzmienia art. 94a § 1 Pf. definiuje również pojęcie reklamy aptek w obecnym stanie prawnym,

- błędną wykładnię art. 94a ust. 1 Pf., poprzez brak uwzględnienia w procesie interpretacji tego przepisu reguł konstytucyjnych i wspólnotowych, które nakazują uważać za reklamę na gruncie art. 94a § 1 Pf. wyłącznie reklamę sensu stricto,

- błędną wykładnię art. 94a ust. 1 Pf., poprzez przyjęcie, że [...] [...] stanowi reklamę apteki w świetle ww. przepisu,

- naruszenie art. 129b ust. 2 Pf., poprzez dokonanie niewłaściwej oceny przesłanek uwzględnianych przy ustalaniu wysokości nałożonej na stronę kary pieniężnej.

Główny Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji, zgadzając się ze stanowiskiem tego organu, że uczestnictwo apteki w "[...]", realizowanego przez [...] [...] stanowi reklamę apteki należącej do spółki.

Jak stwierdził organ II instancji, z zebranego materiału dowodowego wynika wprost, że apteka "[...]" brała udział w realizacji [...] o czym świadczą dystrybuowane foldery reklamowe dotyczące ww. programu. Organ, odnosząc się do podpisanej przez spółkę z [...] Sp. z o.o. umowy pośrednictwa, wskazał, że dopłata w ramach [...] jest skierowana do klientów apteki a beneficjentem pomocy finansowej są wyłącznie klienci aptek sieci [...]. Nadto podał, że powyższa dopłata bez względu na swoją nazwę jest niczym innym jak zachętą, skierowaną do potencjalnego klienta, aby skorzystał z usług konkretnej apteki. Główny Inspektor Farmaceutyczny, wskakując na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II CSK 289/07, nadmienił, że powszechnie przyjmuje się, że reklamą są wszelkie formy przekazu, w tym także takie, które nie zawierając w sobie elementów ocennych ani zachęcających do zakupu, mogą jednak zostać przyjęte przez ich odbiorców jako zachęta do kupna. Sąd Najwyższy we wskazanym powyżej wyroku doprecyzował, że przy rozróżnieniu informacji od reklamy trzeba mieć na względzie, że podstawowym wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez podmioty, do których jest kierowany. Wypowiedź jest reklamą, gdy nad warstwą informacyjną przeważa zachęta do nabycia towaru - taki cel przyświeca nadawcy wypowiedzi i tak odbiera ją przeciętny odbiorca, do którego została skierowana.

Nadto organ II instancji podkreślił, że orzecznictwo sądów administracyjnych w przedmiocie reklamy aptek wydane pod rządami ustawy - Prawo farmaceutyczne w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2012 r. i po wprowadzeniu całkowitego zakazu reklamy aptek obowiązującego obecnie, reprezentuje jednolitą linię orzeczniczą, która w sposób jednoznaczny wskazuje, że za reklamę należy uznać wszelkie działania mające na celu zachęcenie potencjalnego klienta (pacjenta) do skorzystania z usług konkretnej apteki.

Główny Inspektor Farmaceutyczny stwierdził także prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji w zakresie umorzenia postępowania w przedmiocie nakazania zaprzestania prowadzenia reklamy apteki należącej do spółki, ponieważ zgodnie z art. 105 Kpa., gdy postępowanie administracyjne stanie się bezprzedmiotowe wówczas organ wydaje decyzję o umorzeniu takiego postępowania. GIF wskazał, że sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie, gdyż spółka zakończyła prowadzenie niedozwolonej reklamy aptek przed wydaniem decyzji organu I instancji.

Co do bezzasadności zarzutów spółki skoncentrowanych wokół naruszenia przez organ przepisów postępowania, organ II instancji wskazał między innymi, że zasady współpracy pomiędzy spółką a [...] wynikały z przedłożonych do akt sprawy dokumentów. Jednakże ze względu na to, że spółka w odwołaniu podniosła zarzut braku zebrania przez organ I instancji materiału dowodowego, organ II instancji pismem z dnia [...] lipca 2014 r. umożliwił jej przekazanie dowodów mających albo potwierdzić, albo zaprzeczyć faktom ustalonym przez organ I instancji w zakresie prowadzonej działalności reklamowej w aptece należącej do spółki. Przy czym, jak podkreślił Główny Inspektor Farmaceutyczny, Spółka nie wyraziła chęci współpracy w ustaleniu, w jej mniemaniu, prawidłowego stanu faktycznego i powołała się na rzekome przekroczenie uprawnień organu odwoławczego.

Organ II instancji, odnosząc się do zarzutu spółki co do błędnej wykładni art. 94a ust. 1 Pf., wskazał, że przepis ten wprowadza całkowity zakaz reklamy aptek i punktów aptecznych. Organy Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej zostały umocowane prawem do nadzorowania przestrzegania tego zakazu i poza obszarem ich działania jest analizowanie zarówno konstytucyjności, jak i ratio legis wprowadzenia zakazu określonego w art. 94a ust. 1 Pf.

Nadto organ ten wskazał, że działalność spółki była prowadzona od 1 stycznia 2012 r do dnia 10 października 2012 r., co wynika wyłącznie z jej oświadczenia zawartego w piśmie z dnia [...] października 2012 r. W tym kontekście organ podzielił zastosowanie przez organ I instancji przepisu art. 129b ust. 1 i ust. 2 Pf., uznając, że nałożona kara będzie stanowiła wystarczającą motywację do niepodejmowania przez spółkę zabronionej reklamy prowadzonych przez nią aptek.

Od decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 80 Kpa., przez przyjęcie, że apteka "[...]" brała udział w [...], podczas gdy organ nie zgromadził materiału dowodowego wystarczającego do wykazania, że apteka ta rzeczywiście brała udział w Programie;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 Kpa., poprzez zaniechanie zarówno przez organ I, jak i II instancji podjęcia wszelkich niezbędnych czynności do wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, w szczególności przez:

- zaniechanie ustalenia rzeczywistego czasookresu przypisanej stronie działalności,

- zaniechanie ustalenia zasad prowadzenia przypisanej stronie działalności,

- zaniechanie ustalenia, czy folder informacyjny był kolportowany na terenie miasta, w którym zlokalizowana jest apteka,

Pomimo, że sam organ II Instancji, w piśmie z dnia [...] lipca 2014 r., uznał wskazane okoliczności za istotne, by następnie odstąpić od ich wyjaśnienia;

3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 Kpa., przez przyjęcie, że bierność strony w zakresie gromadzenia materiału dowodowego może stanowić podstawę do zaniechania wyjaśnienia sprawy w sposób wnikliwy, wyczerpujący i zgodny z zasadą prawdy materialnej, podczas gdy tego rodzaju rozumowanie jest bezwzględnie niedopuszczalne w odniesieniu do postępowań, w których stosowane są normy o charakterze represyjnym;

4. niewłaściwe zastosowanie art. 80 Kpa., polegające na dokonaniu oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny i sprzeczny z zasadami logicznego myślenia, poprzez przyjęcie, że:

a) treść oświadczenia strony, zgodnie z którym "obecna edycja [...] rozpoczęła się 1 stycznia 2012 roku" przesądza, że z tym dniem apteka w [...] rozpoczęła udział w Programie, podczas gdy prawidłowa ocena dowodu w postaci oświadczenia strony jednoznacznie wskazuje, iż data ta stanowi początek realizacji Programu przez [...], nie zaś początek realizacji jego założeń przez ww. aptekę,

b) złożenie przez stronę pisma datowanego na dzień [...] października 2012 r., w którym strona wniosła o umorzenia postępowania w związku z tym, iż "nienależnie od oceny prawnej aktywności będącej przedmiotem postępowania - działalność ta nie już prowadzona" przesądza, iż apteka brała udział w tym Programie i miało to miejsce aż do daty złożenia przez stronę wskazanego oświadczenia, podczas gdy z tego oświadczenia okoliczności takie nie wynikają, zaś tego rodzaju rozumowanie stanowi w istocie niedozwolone domniemanie faktyczne dokonane na niekorzyść strony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt VISA/Wa 3629/14 1) uchylił zaskarżoną decyzję, 2) stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, 3) zasądził od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz skarżącej B. Sp. z o.o. z siedzibą we [...] kwotę 440 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sąd uznał, że skarga w niniejszej sprawie jest zasadna, jednak z innych przyczyn niż w niej wskazano. Sąd przeprowadził wykładnię art. 107 § 1 k.p.a. i podkreślił, że w świetle tego przepisu rozstrzygnięcie musi być sformułowane w taki sposób, ażeby możliwe było następnie wykonanie decyzji i by nie było wątpliwości, nawet po latach, czego ono dotyczyło. Ma to szczególne znaczenie w decyzjach, których wykonanie może przebiegać z zastosowaniem środków egzekucji administracyjnej.

Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji naruszył powyższe zasady, gdyż z osnowy decyzji nie wynika rozstrzygnięcie jakie w sprawie zapadło, rozstrzygnięcie można wywnioskować dopiero z treści uzasadnienia decyzji organu zarówno I jak i II instancji. Osnowa decyzji organu I instancji wynika jedynie z pkt 1, że organ umorzył postępowanie administracyjne w części dotyczącej nakazania przedsiębiorcy, jednak nie wiadomo co organ miał nakazać przedsiębiorcy, zaś w pkt II osnowy decyzji organ "nakłada karę pieniężną na przedsiębiorcę: B. sp. z o.o. z siedzibą we [...] prowadzącego reklamę apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" w [...], ul. [...] i jej działalności - polegającą na uczestnictwie apteki w "[...]" w kwocie: 5000 zł (pięć tysięcy złotych)". Z tak sformułowanego rozstrzygnięcia również wprost nie wynika za co przedsiębiorca został ukarany, można wnioskować, że za niedozwoloną reklamę apteki.

Zdaniem Sądu decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Przy czym rozstrzygnięcie zwane osnową decyzji powinno być jednoznaczne, jasne, pełne i nie nasuwające wątpliwości co do jego zakresu. Osnowa decyzji musi być tak sformułowana, aby z niej wyraźnie wynikało, jakie obowiązki i za co zostały na stronę nałożone oraz w jakim zakresie organ umorzył postępowanie. Rozstrzygnięcie nie może być w ocenie Sądu uzupełnione uzasadnieniem decyzji.

Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazał, że wyżej omówionej wady decyzji w zakresie naruszenia art. 107 § 1 Kpa. nie dostrzegł.

Sąd uchylił jedynie decyzję zaskarżoną organu II instancji, gdyż materiał w sprawie został zgromadzony w sposób prawidłowy, tak więc organ II instancji rozpatrując ponownie sprawę winien uchylić decyzję organu I instancji i orzec co do istoty sprawy formułując w sposób prawidłowy osnowę decyzji.

Główny Inspektor Farmaceutyczny po ponownym rozpoznaniu odwołania skarżącej od decyzji [...]ego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na przedsiębiorcę B. sp. z o.o. z siedzibą we [...] karę pieniężną w wysokości 5000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych) w związku z prowadzeniem niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie [...] w [...], przy ul. [...] i jej działalności polegającej na uczestnictwie apteki w okresie od dnia 1 marca 2012 r. do 10 października 2012 r. w "[...]" oraz umorzył postępowanie administracyjne w części dotyczącej nakazania ww. przedsiębiorcy zaprzestania prowadzenia niedozwolonej reklamy ww. apteki ogólnodostępnej i jej działalności polegającej na uczestnictwie apteki w okresie od dnia 1 marca 2012 r. do 10 października 2012 r. w "[...]".

Organ II instancji ponowił ustalenia faktyczne i prawne zawarte w swojej poprzedniej decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r.

Podniósł, że stosownie do art. 153 p.p.s.a. związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w uzasadnieniu wyroku Sądu z dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt VISA/Wa 3629/14. Sąd poza błędnym sformułowaniem osnowy decyzji z dnia [...] marca 2014 r. nie stwierdził innych uchybień w toku prowadzonego postępowania. Z tego względu organ II instancji uznał, że zgromadzone dowody i ustalone w toku postępowania fakty odnośnie prowadzonej przez spółkę niedozwolonej reklamy apteki nie budzą wątpliwości. Zgodnie z wytycznymi Sądu Główny Inspektor Farmaceutyczny doprecyzował w pkt 1 decyzji, że postępowanie umorzono w części dotyczącej nakazania przedsiębiorcy zaprzestania prowadzenia niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej i jej działalności polegającej na uczestnictwie tej apteki w okresie od 1 marca 2012 r. do 10 października 2012 r. w "[...]" oraz w pkt 2 sentencji w analogicznym zakresie tj. w zakresie wskazania naruszenia i czasu jego trwania.

W ocenie Głównego Inspektora Farmaceutycznego ustalenie wysokości kary pieniężnej w niniejszej sprawie nastąpiło w sposób prawidłowy i z uwzględnieniem następujących okoliczności:

1. działalność apteki ogólnodostępnej objętej postępowaniem naruszała zakazu wskazanego w art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne,

2. "[...]" z udziałem apteki objętej postępowaniem był realizowany w okresie od dnia 1 marca 2012 r. do 10 października 2012 r., a więc w miał charakter działania długotrwałego,

3. postępowanie dotyczyło naruszenia zakazu reklamy, w stosunku do Strony, wobec której ujawniono inne przypadki naruszenia tego zakazu,

4. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2015 r. (sygn. akt VI SA/Wa 36299/14) nie zakwestionował ustaleń w zakresie dokonanych przez stronę naruszeń zakazu reklamy apteki ogólnodostępnej oraz zastosowanej sankcji.

Na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] maja 2016 r. spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 kpa poprzez zaniechanie zarówno przez organ I jak i II instancji podjęcia wszelkich niezbędnych czynności do wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, w szczególności przez:

- zaniechanie ustalenia rzeczywistego czasookresu przypisanej Skarżącemu działalności,

- zaniechanie ustalenia zasad prowadzenia przypisanej Skarżącemu działalności,

- zaniechanie ustalenia, czy folder informacyjny był kolportowany na terenie miasta, w którym zlokalizowana jest apteka,

pomimo, iż sam Organ II Instancji, w piśmie z dnia [...] lipca 2014 r., uznał wskazane okoliczności za istotne, by następnie odstąpić od ich wyjaśnienia.

- co doprowadziło do wydania decyzji opartej na materiale niepełnym, który nie dowodzi prowadzenia przez aptekę położoną w [...], przy ul. [...] jakiejkolwiek działalności, a tym bardziej - działalności o charakterze reklamowym,

2) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, iż apteka w [...] brała udział w [...], podczas gdy Organ nie zgromadził materiału dowodowego wystarczającego do wykazania, iż apteka ta rzeczywiście brała w nim udział;

3) niewłaściwe zastosowanie art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na dokonaniu oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny i sprzeczny z zasadami logicznego myślenia, poprzez przyjęcie, iż złożenie przez stronę pisma datowanego na dzień 10 października 2012 r., w którym Skarżący wniósł o umorzenie postępowania w związku z tym, iż "nienależnie od oceny prawnej aktywności będącej przedmiotem postępowania — działalność ta nie jest już prowadzona" przesądza, iż apteka w [...] brała udział w tymże Programie i miało to miejsce aż do daty złożenia przez stronę wskazanego oświadczenia, podczas gdy z tegoż oświadczenia okoliczności takie nie wynikają, zaś tego rodzaju rozumowanie stanowi w istocie niedozwolone domniemanie faktyczne dokonane na niekorzyść strony,

4) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 94a ust. 1 i 3 w zw. z art. 129b ust. 1 ustany Prawo farmaceutyczne - poprzez błędną wykładnię, co doprowadziło do przyjęcia, że samo zobowiązanie się Skarżącego do obniżenia cen leków stanowi reklamę apteki w świetle ww. przepisów; podczas gdy z ww. przepisów wynika, że karze za reklamowanie apteki podlega prowadzący reklamę, a nie prowadzący aptekę,

5) naruszenie art. 129b ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne poprzez dokonanie niewłaściwej oceny przesłanek uwzględnianych przy ustalaniu wysokości nałożonej na stronę kary pieniężnej, co doprowadziło do nałożenia kary w wysokości rażąco zawyżonej w stosunku do charakteru przypisywanego działania.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji i zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podnoszone w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Główny Inspektor Farmaceutyczny wydając zaskarżoną decyzję zobowiązany był uwzględnić treść art. 153 p.p.s.a.

Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie organy, których działania, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także Sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie.

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się zgodnie, że przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena ta dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Związanie oceną prawną oznacza niedopuszczalność formułowania przez Sąd rozpoznający sprawę w wyniku wniesionej następnie skargi, jak również przez organ zobowiązany do wykonania wyroku, nowych, odmiennych ocen prawnych, ocena prawna ma charakter wiążący w pełnym zakresie i to bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.

Odstępstwem od tej zasady jest przypadek zmiany przepisów prawnych.

Przedkładając powyższe rozważania na niniejszą sprawę należy stwierdzić, że zarówno Główny Inspektor Farmaceutyczny jak i Sąd w obecnym składzie winny przy orzekaniu uwzględnić wytyczne zawarte w wyroku Sądu z dnia 15 maja 2015 r. sygn. akt VISA/Wa 3629/14.

Sąd ten wyraźnie podkreślił, że skarga strony na decyzję z dnia 13 sierpnia 2014 r. jest zasadna, jednak z innych przyczyn niż w niej wskazano. Tym samym Sąd ten uznał za niezasadne podnoszone przez stronę zarzuty naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dalej Sąd wskazał, że uchylił decyzję organu II instancji, gdyż materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób prawidłowy, tak więc organ II instancji rozpatrując ponownie sprawę uchyli decyzję organu I instancji i orzeknie co do istoty sprawy. Oznacza to, że Sąd nie zakwestionował ustaleń organu, co do prowadzenia przez stronę niedozwolonej reklamy apteki i czasookresu jej trwania a także co do wymiaru nałożonej na nią kary. Polecił jedynie, aby organ II instancji prawidłowo sformułował osnowę decyzji.

W tym stanie rzeczy Główny Inspektor Farmaceutyczny wbrew stanowisku Sądu przyjął jako datę rozpoczęcia prowadzenie reklamy "1 marca 2012 r." tymczasem z niezakwestionowanego przez Sąd stanu faktycznego wynikało, że była to data "1 stycznia 2012 r." Tym samym organ dopuścił się naruszenia art. 153 p.p.s.a. Na niekonsekwencję organu zwróciła uwagę skarżąca, podnosząc, że w osnowie zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Farmaceutyczny przyjął datę "1 marca 2012 r.", podczas, gdy w jej uzasadnieniu zawarte zostało sformułowanie "skoro w toku postępowania ustalono, że działalność reklamowa apteki położonej w [...] przy ul. [...] była prowadzona w okresie od 1 stycznia 2012 r. do dnia 10 października 2012 r.".

W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja podlega uchyleniu stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni rozważania zawarte w uzasadnieniu Sądu.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w myśl art. 200 p.p.s.a.