Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1200/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube Sędziowie WSA Andrzej Góraj Iwona Dąbrowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2013 r. sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] cofającą W. Z. pozwolenie na broń palną myśliwską.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu [...] sierpnia 2002 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie wycofania W. Z. pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich w związku z otrzymaną informacją, że przeciwko W. Z. jest prowadzone przez Centralne Biuro Śledcze Komendy Głównej Policji postępowanie karne o popełnienie czynu z art. 258 § 1 kk i art. 263 § 1 kk. W toku postępowania ustalono, że W. Z. został oskarżony o to, że w okresie od 1996 r. do maja 2002 r. handlował bronią palną, jak również amunicją do niej, a ponadto wyrabiał bez wymaganego zezwolenia broń palną, co stanowi przestępstwo z art. 263 § 1 kk. Przedstawiono mu również zarzuty nielegalnego posiadania broni palnej i amunicji, co stanowi przestępstwo z art. 263 § 2 kk. W dniu [...] września 2002 r. niniejsze postępowanie zostało zawieszone do czasu zakończenia czynności procesowych. W związku z otrzymanym wyrokiem o sygn. akt [...], wydanym przez Sąd Okręgowy w K., postępowanie administracyjne zostało podjęte w dniu [...] maja 2011 r.

[...] Komendant Wojewódzki Policji w K. wydał w dniu [...] stycznia 2012 r. decyzję, wydaną w wyniku ponownego postępowania w związku z uchyleniem przez Komendanta Głównego Policji decyzją z dnia [...] października 2011 r. poprzedniej decyzji tego organu z dnia [...] sierpnia 2011 r., z uwagi na uchybienia prawa procesowego, w tym nieprzeprowadzenie wszechstronnego postępowania wyjaśniającego.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania w sprawie, organ I instancji uznał, że uzupełniony materiał dowodowy nie daje podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy, niż poprzez cofnięcie W. Z. pozwolenia na broń palną myśliwską. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Uznał zatem, iż w przypadku W. Z. zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Od decyzji tej W. Z. wniósł odwołanie, podnosząc że nie zgadza się z oceną, że skazanie go za przestępstwa z art. 263 § 1 i § 2 kk, które w sposób nieuprawniony zostały utożsamione przez organ Policji z czynami wymierzonymi przeciwko życiu człowieka i mieniu, uzasadniają cofnięcie mu pozwolenia. Ponadto w jego ocenie, argumentacja organu I instancji jest prawnie irrelewantna, a dowody przemawiające na jego korzyść (pozytywne opinie) zostały zmarginalizowane. W. Z. stwierdził też, że organ nie przeanalizował wszechstronnie zgromadzonego materiału dowodowego, który wskazuje na brak bezpośredniego związku między skazaniem go za przestępstwa z art. 263 § 1 i 2 kk i cechami jego charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem pozwalającym na zaistnienie obawy użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powołując się na powyższe argumenty oraz wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych, wniósł o przywrócenie mu pozwolenia na broń lub uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Po zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym oraz odwołaniem Komendant Główny Policji wydał wskazaną na wstępie decyzję, w której przytoczył treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie) i stwierdził, że przepis ten nie zawiera zamkniętego katalogu przestępstw uzasadniających odmowę wydania lub cofnięcia pozwolenia na broń. Takie rozstrzygnięcie uzasadniać mogą zatem również inne okoliczności, jeśli tylko pozwalają na powzięcie wobec posiadacza pozwolenia na broń obawy użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem organu II instancji, w sprawie W. Z. nie budzi wątpliwości fakt, że prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] lipca 2007 r. o sygn. akt [...] został on uznany winnym popełnienia przestępstw z art. 263 § 1 i 2 kk, tj. że w okresie od 1996 r. do maja 2002 r. w K. bez wymaganego zezwolenia handlował bronią palną w postaci [...] oraz amunicją do wymienionych jednostek broni palnej w ilości co najmniej kilkuset sztuk i bez wymaganego zezwolenia wyrabiał broń palną w postaci między innymi [...], a także bez wymaganego pozwolenia posiadał broń palną typu wojskowego w postaci [...] oraz amunicję do tego typu broni w postaci naboi [...]. Z wyroku wynika zatem, że wymiar sprawiedliwości nie miał wątpliwości co do winy W. Z. w zakresie popełnienia przez niego przestępstw z art. 263 § 1 i 2 kk i dlatego został za ich popełnienie skazany. Organ wskazał, że wyrok skazujący pozostaje w obrocie prawnym, zaś prawomocne, skazujące orzeczenia sądów karnych są dla organów Policji wiążące co do ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia (odmowy wydania) pozwolenia na broń.

Organ wskazał przy tym, że w świetle wyżej wskazanego wyroku nie budzi żadnych wątpliwości, że W. Z. - członek Polskiego Związku Łowieckiego od 1973 r., a także instruktor strzelectwa myśliwskiego i sędzia zawodów strzeleckich, czyli osoba, która od innych (podczas zawodów lub szkoleń) wymaga przestrzegania przepisów dotyczących broni, w sposób rażący zlekceważyła podstawowe regulacje ustawy o broni i amunicji oraz kodeksu karnego, dotyczące broni, co nie może mieć miejsca w przypadku osoby dysponującej pozwoleniem na broń palną i jest niedopuszczalne ze względu na dobro interesu publicznego, do którego ochrony z woli ustawodawcy zostały powołane między innymi organy Policji.

Organ podkreślił, że mimo iż wyrabianie broni palnej bez wymaganego zezwolenia, handlowanie nią, jak również posiadanie broni palnej i amunicji do niej, za co W. Z. został skazany, nie jest bezpośrednio objęte katalogiem okoliczności wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, to jednak daje podstawę do zaliczenia go do osób, które wzbudzają uzasadnioną obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Oceny tej, zdaniem organu, nie może zmienić pozytywne postrzeganie W. Z. w miejscu zamieszkania oraz w środowisku myśliwych, bowiem okoliczności te nie eliminują jego skazania za czyny z art. 263 § 1 i 2 kk.

Ponadto organ zwrócił uwagę, że opinia ze środowiska myśliwych de facto nie odnosi się do kwestii postępowania W. Z. poza tym środowiskiem, podczas gdy postawę człowieka ocenia się poprzez pryzmat jego zachowania w każdych okolicznościach, a nie tylko w poszczególnych sferach jego aktywności życiowej. Skazanie posiadacza pozwolenia na broń za popełnienie przestępstw świadczy o jego lekceważącym stosunku do przepisów regulujących zasady dostępu do broni i amunicji, z których wcześniej skorzystał, uzyskując stosowne pozwolenie.

W ocenie organu, powyższe okoliczności niewątpliwie uzasadniają obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skazanie W. Z. za czyny określone w art. 263 § 1 i 2 kk burzy jego pozytywny wizerunek

z miejsca zamieszkania i nie daje gwarancji, że nie stworzy zagrożenia, o którym mowa w tym przepisie.

Organ, odnosząc się do argumentów dotyczących cech osobowych, podniósł, że ustawodawca nie uzależnił rozstrzygania spraw dotyczących cofnięcia (i wydania) pozwolenia na broń palną wyłącznie od cech, właściwości i warunków osobistych osoby posiadającej pozwolenie na niebezpieczne narzędzie, tj. broń palną. Dla potwierdzenia trafności swojego rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 1960/09, w którym Sąd stwierdził, że nielegalne posiadanie amunicji różnego kalibru przez posiadacza pozwolenia na broń oraz nieprzestrzeganie przepisów związanych z posiadaniem amunicji prowadzi do wniosku, że posiadacz nie daje gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji co do jej bezpiecznego posiadania, a tym samym może być zaliczony do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa jej użycia w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Jednocześnie Komendant Główny Policji wyjaśnił, że obowiązki organu II instancji nie polegają tylko na kontroli decyzji wydanej przez organ I instancji, ale również na ponownym rozpatrzeniu całości materiału dowodowego i usunięciu ewentualnych wad prawnych decyzji będącej przedmiotem postępowania odwoławczego. Decyzja Komendanta Głównego Policji jako organu II instancji jest więc takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu I instancji, a postępowanie odwoławcze nie ma tylko charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji. Dlatego organ odwoławczy, rozstrzygając sprawę może - w ramach swoich kompetencji - konwalidować ewentualne błędy przez organ I instancji popełnione. Oceniając zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji Komendant Główny Policji uznał, iż jest on wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia, a sprawa nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

Reasumując organ stwierdził, że argumenty W. Z. zawarte w odwołaniu, nie tworzą podstaw ani do zachowania mu pozwolenia na niebezpieczne narzędzie, jakim jest każdy rodzaj broni palnej bez względu na jej cel przeznaczenia, ani do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie organów Policji bowiem W. Z. nie daje gwarancji, że będzie dysponować bronią z należytą rozwagą i w sposób bezpieczny dla otoczenia, czego dowodzi fakt, iż lekceważy podstawowe przepisy prawa dotyczące broni i amunicji, co wyraźnie i jednoznacznie wynika z materiału dowodowego. Komendant Główny Policji zwrócił uwagę na fakt, że W. Z. świadomie zaopatrywał grupę przestępczą w broń palną i pomagał tę broń utrzymywać w należytym stanie. W ten sposób wspomagał grupę przestępczą, której członkowie dopuszczali się przestępstw, w tym przeciwko życiu i zdrowiu. Taka postawa nie może być "konwalidowana" przez przyjazne czy życzliwie i zaangażowane w życie środowiska łowieckiego zachowania strony. Wspomagając grupę przestępczą, W. Z. zaprzepaścił pozytywne skutki działań na rzecz lokalnego środowiska. Zatem W. Z. nie może podnosić, że jego zachowanie - oceniane kompleksowo - nie tworzy podstaw do zaliczenia go do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Racją interesu społecznego jest, by broń palną mogły posiadać jedynie osoby godne zaufania w kontekście zgodnego z prawem dysponowania nią. Tymczasem W. Z. sprzeniewierzył się podstawowym zasadom regulującym dostęp do broni, czyniąc to z pełną świadomością swego bezprawnego działania.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi W. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż wyrok skazujący - jako okoliczność generująca przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń, tj. uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - stanowi bezwzględną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń w sytuacji, gdy wyrok karny orzeczony w stosunku do skarżącego jako wyrok warunkowo zawieszający wykonanie orzeczonej kary przewiduje, iż skarżący nie powróci już do przestępstwa, co automatycznie wyklucza przesłankę ewentualnego postępowania sprzecznego z porządkiem lub bezpieczeństwem publicznym i co dodatkowo potwierdzone jest już 5-letnim okresem nienagannej postawy skarżącego i wzorowym postępowaniem z posiadaną przez siebie bronią;

2. art. 77 K.p.a., mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez nierozpatrzenie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i dokonanie jego oceny w sposób dowolny, wybiórczy, a polegający na:

• bezpodstawnym pominięciu pozytywnych opinii środowiskowych koła łowieckiego oraz organów Policji i uznaniu ich za fakty niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy okoliczności te winny zostać wzięte pod uwagę przez organy obydwu instancji, w kontekście oceny utrzymania w stosunku do skarżącego pozwolenia na broń jako wykluczające przesłankę istnienia obawy użycia broni łowieckiej w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego,

• oparciu rozstrzygnięcia, biorąc za podstawę samą sentencję wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] lipca 2007 r., sygn. akt: [...], oraz wybiórcze wycinki uzasadnienia traktujące o świadomym zaopatrywaniu grupy przestępczej w broń i amunicję w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i kompletna oraz wnikliwa analiza uzasadnienia, jak i postawa skarżącego w toku postępowania karnego, wskazują na przymusowy i wpadkowy wręcz charakter udziału skarżącego w przypisanym mu przestępnym zdarzeniu, tj. na okoliczności w pełni uzasadniające brak konieczności cofnięcia pozwolenia na broń.

W związku z powyższym, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w jego ocenie zaskarżona decyzja organu II instancji jest niezgodna z prawem, nie oddaje całokształtu ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Podkreślił, że zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy dokonał wadliwej interpretacji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przyjmując w sposób kategoryczny i niepodważalny, że wyrok skazujący w sprawie karnej w całej rozciągłości uzasadnia stosowanie tegoż przepisu, gdyż wypełnia podstawową przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń, tj. istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący wskazał, że Komendant Główny Policji w zaskarżonej decyzji niejednokrotnie podkreślał fakt skazania go, przy czym całkowicie pominął charakter orzeczonego w stosunku do niego wyroku (wyrok z warunkowym zawieszeniem jego wykonania) oraz jego nienaganną postawę w zakresie posługiwania się bronią myśliwską w ciągu ostatnich 5 lat, licząc od daty uprawomocnienia się wyroku karnego, stanowiącego podstawę postępowania administracyjnego przed organami Policji. Zdaniem skarżącego, prawomocny wyrok karny, co do zasady, stanowi podstawę do późniejszego cofnięcia pozwolenia na broń przez uprawniony organ administracyjny, jednakże każdorazowo przed podjęciem wiążącej decyzji, organ powinien dokonać analizy rzeczonego wyroku karnego i towarzyszących skazaniu wszelkich okoliczności faktycznych, a przede wszystkim ocenić go przez pryzmat przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a to zbadać, czy orzeczony wyrok karny rzeczywiście daje asumpt do stwierdzenia, iż zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący stwierdził, że organy administracyjne przyjęły w sposób automatyczny, że jakiekolwiek skazanie za jakiekolwiek przestępstwo, bez względu na okoliczności im towarzyszące, jest równoznaczne z cofnięciem pozwolenia na broń. Wyrok orzeczony w stosunku do skarżącego jest wyrokiem warunkowo zawieszającym wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności. Art. 69 § 1 i 2 kk exspressis verbis statuują zasadę, iż Sąd stosuje instytucję zawieszenia wykonania orzeczonej kary, jeżeli jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa, biorąc dodatkowo pod uwagę postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa. Warunkiem sine qua non zastosowania powyższego środka probacyjnego jest nabranie przez Sąd uzasadnionego przekonania, iż skazany będzie przestrzegał porządku prawnego i nie powróci już do przestępstwa. Konstatacja ta w odniesieniu do twierdzeń zawartych w zaskarżonej decyzji, w myśl których w ocenie organów Policji strona nie daje gwarancji, że będzie dysponować bronią z należytą rozwagą i w sposób bezpieczny dla otoczenia, czego dowodzi fakt, iż lekceważy podstawowe przepisy prawa dotyczące broni i amunicji, stoi w ewidentnej sprzeczności z ustaleniami niezawisłego Sądu. Dla wzmocnienia swoich argumentów, skarżący przywołał orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2008r., sygn. akt: II OSK 697/07, które statuuje, iż przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można się powołać jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym, w takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany, i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Skarżący podkreślił, że zarówno przed popełnieniem czynu przestępnego, jak też w ciągu 5 lat, które minęły od prawomocnego skazania, jego postawa jest niezmienna, zawsze nastawiona na poszanowanie porządku prawnego i przestrzeganie norm prawnych i etycznych wynikających z pasji myśliwskiej, co daje pewność, iż skarżący w zakresie posługiwania się bronią palną będzie postępował w sposób zgodny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem skarżącego, nie sposób uznać, iż bezpośredni związek między popełnionym przez niego czynem, za który został skazany i jego cechy charakteru oraz dotychczasowe postępowanie pozwalają na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje tejże broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, iż skarga wniesiona przez W. Z. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r., cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską, została wydana z naruszeniem prawa.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

W tym miejscu warto przypomnieć, że decyzja wydana w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji jest decyzją mającą charakter związania administracyjnego, które charakteryzuje się tym, że organ administracji, w przypadku stwierdzenia określonego stanu faktycznego przewidzianego ustawą (w przedmiotowej sprawie jest to stan opisany w art. 15 ust. 1 pkt 6) ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń. Należy jednak dodać, iż art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie formułuje w sposób sztywny i jednoznaczny stanu faktycznego, będącego podstawą wydania decyzji związanej, lecz w sposób stwarzający w pewnej mierze właściwemu organowi administracji pole do oceny, czy stan faktyczny, od którego uzależnione jest zastosowanie normy prawa (cofnięcie pozwolenia na broń) istnieje, czy też nie.

Wskazać należy, że na gruncie powyższego przepisu należy rozróżnić dwie sytuacje. Pierwsza, w której osoba jest skazana lub toczy się w stosunku do niej postępowanie karne w związku z zarzutem popełnienia jednego ze wskazanych rodzajów przestępstw. Druga, gdy takie skazanie lub postępowanie nie ma miejsca, ale z jakichś innych powodów, istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wyraźnie odróżnia te sytuacje uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09.

Z literalnego brzmienia przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, że ma on przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wskazanych w tym przepisie. W takim bowiem przypadku jednostka, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mówiąc innymi słowy, sam fakt popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. Katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest jednak otwarty (niewyczerpany). Przepis ten, daje zatem organowi Policji szeroki zakres możliwości dokonywania oceny, jakie to okoliczności faktyczne, leżące po stronie posiadacza broni są tymi, które stwarzają uzasadnioną obawę, że posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powołany przepis nie stwarza więc dla organu Policji przeszkody dla dokonania oceny, że dopuszczenie się przez posiadacza broni innego przestępstwa umyślnego może uzasadniać użycie broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy jest okolicznością niesporną, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] lipca 2007 r. o sygn. akt [...] został uznany winnym popełnienia przestępstw z art. 263 § 1 i 2 kk. Ocena, czy posiadacz broni, wobec którego toczy się postępowanie administracyjne o cofnięcie tej broni na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, jest osobą co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wydana zostać musi w oparciu o zebrane w trakcie postępowania administracyjnego dowody. Jednym z takich dowodów są orzeczenia sądowe, w szczególności dotyczące skazania za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub informacje o toczących się postępowaniach karnych w takich sprawach.

Należy stwierdzić, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, eksponując fakt skazania za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (lub toczącego się postępowania w takich sprawach), a więc precyzując stan faktyczny, od którego zależy zastosowanie normy prawnej wobec posiadacza broni, którego skazanie dotyczy, przesądził o tym, iż co do takich osób obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, jest uzasadniona, co skutkować musi cofnięciem pozwolenia na broń. Powyższy pogląd podzielił Naczelny Sąd Administracyjny, który w orzeczeniu z dnia 30 sierpnia 2007 r. (sygn. akt II OSK 1166/06) stwierdził, iż w stanie prawnym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził, jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawę taką zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji mogą stwarzać również osoby skazane prawomocnym wyrokiem za inne, niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu przestępstwa, jednak to, czy obawa, o której mowa w przepisie, jest uzasadniona nie może dokonywać się automatycznie w związku ze stwierdzeniem skazania, lecz podlegać musi ocenie organu wraz z innymi dowodami zebranymi w sprawie przy uwzględnieniu rodzaju przestępstwa, za które posiadacz broni został skazany i okoliczności, jakie wiązały się z czynem zabronionym, a które wynikały z postawy tej osoby.

W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] lipca 2007 r. o sygn. akt [...] został uznany winnym popełnienia przestępstw z art. 263 § 1 i 2 k.k., tj. że w okresie od 1996 r. do maja 2002 r. w Krakowie bez wymaganego zezwolenia handlował bronią palną w postaci [...] oraz amunicją do wymienionych jednostek broni palnej w ilości co najmniej kilkuset sztuk i bez wymaganego zezwolenia wyrabiał broń palną w postaci między innymi [...], a także bez wymaganego pozwolenia posiadał broń palną typu wojskowego w postaci pistoletu [...]. Z wyroku tego wynika zatem bezprzecznie, że wymiar sprawiedliwości nie miał wątpliwości co do winy W. Z. w zakresie popełnienia przez niego przestępstw z art. 263 § 1 i 2 k.k. i dlatego został za ich popełnienie skazany. Podkreślić należy, że wyrok ten pozostaje w obrocie prawnym, zaś prawomocne, skazujące orzeczenia sądów karnych są dla organów Policji wiążące co do ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia (odmowy wydania) pozwolenia na broń.

Zgodzić się należy z argumentacją organu, że w świetle wyżej wskazanego wyroku nie budzi żadnych wątpliwości, że W. Z. - członek Polskiego Związku Łowieckiego od 1973 r., a także instruktor strzelectwa myśliwskiego i sędzia zawodów strzeleckich, czyli osoba, która od innych (podczas zawodów lub szkoleń) wymaga przestrzegania przepisów dotyczących broni, w sposób rażący zlekceważyła podstawowe regulacje ustawy o broni i amunicji oraz kodeksu karnego, dotyczące broni, co nie może mieć miejsca w przypadku osoby dysponującej pozwoleniem na broń palną i jest niedopuszczalne ze względu na dobro interesu publicznego, do którego ochrony z woli ustawodawcy zostały powołane między innymi organy Policji.

Podkreślić należy, że wprawdzie przestępstwo, za które został skazany skarżący nie należy do żadnego z przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jednak jest przestępstwem przeciwko porządkowi publicznemu (przestępstwo zamieszczone w rozdziale XXXII k.k.), co ma istotne znaczenie, zważywszy na dyspozycję powołanego artykułu, chroniącego to dobro. Dodatkowo, przestępstwo posiadania broni palnej bez zezwolenia polega na działaniu niezgodnym z ustawą o broni i amunicji, który to akt prawny, mając za cel ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego, przyjął jako zasadę zakaz nabywania, posiadania oraz zbywania broni i amunicji (art. 2 ustawy). Zgodnie z art. 9 ust. 1 broń palną i amunicję do tej broni (...) można posiadać na podstawie zezwolenia na broń wydanego przez właściwego (...) komendanta wojewódzkiego Policji. Przepis ten musi być skarżącemu, jako wieloletniemu, co sam podkreśla, posiadaczowi broni myśliwskiej, znany. Broń, w posiadanie której wszedł skarżący nie była bronią niewymagającą uzyskania pozwolenia, ponieważ nie była bronią pozbawioną cech użytkowych, ani nie była też bronią czy repliką broni wytworzoną przed 1850 rokiem (art. 11 pkt 1 i pkt 9). Posiadana niezgodnie z wymogami ustawy broń tzn. bez wymaganego zezwolenia, a tym samym bez możliwości sprawowania przez właściwy organ nadzoru nad prawidłowością jej używania i przechowywania stanowi zagrożenie dla porządku publicznego. Skarżący, prawomocnym wyrokiem sądu karnego, został uznany sprawcą takiego stanu, co musi skutkować przyjęciem, że spełniona została wobec niego jako legalnego posiadacza broni myśliwskiej przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

W ocenie Sądu, organy Policji trafnie zatem przyjęły, iż skarżący dopuszczając się popełnienia wskazanego przestępstwa, za które został skazany prawomocnym wyrokiem, należy do katalogu osób, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Dopuszczenie się przez skarżącego przestępstwa z grupy przestępstw przeciwko porządkowi publicznemu, a jednocześnie stanowiącego naruszenie przepisów ustawy o broni i amunicji rodzi uzasadnioną obawę, iż posiadana przez niego broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawę tę potFęguje okoliczność, iż skarżący od lat jest myśliwym, a mimo to wykazał się lekceważącym stosunkiem do przepisów prawa dotyczących zasad dostępu do broni i amunicji.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego, nie sposób zgodzić się z jego twierdzeniem, iż w niniejszej sprawie brak było podstaw do przyjęcia, iż skazanie za popełnienie występku z art. 263 § 1 i 2 k.k. stwarza obawę, iż skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz że stanowi ono wystarczającą przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń. Należy bowiem podkreślić, iż w orzecznictwie jednoznacznie zarysował się pogląd, iż nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni użyje jej w celach sprzecznych

z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 1173/01). Dlatego też, zdaniem Sądu, w przedmiotowym stanie faktycznym organ nie tylko miał prawo, ale wręcz obowiązek cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską.

Sąd w pełni podzielił stanowisko, jakie wyraził organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż fakt, że przestępstwo, którego popełnienia dopuścił się skarżący, nie jest bezpośrednio wskazane w katalogu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie oznacza, że organy Policji nie są zobligowane brać skazania za takie przestępstwo pod uwagę przy ocenie, czy skarżący może nadal posiadać broń. Jak słusznie zauważył organ czyn, jakiego dopuścił się skarżący ma bezpośrednie powiązanie z naruszeniem zasad zgodnego z prawem posiadania broni palnej i amunicji.

Zatem, dopuszczając się tego rodzaju przestępstwa, skarżący bezsprzecznie naruszył porządek prawny, godząc w takie dobro prawem chronione, jak porządek publiczny. Nie wykazał więc nieskazitelnej postawy, jakiej oczekuje się od osób posiadających tak szczególne prawo, jakim jest pozwolenie na broń, którego posiadanie jest ściśle związane ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Odnosząc się do argumentów skarżącego dotyczących jego nieskazitelnej opinii odpowiedzialnego myśliwego, niekonfliktowego i przestrzegającego prawa obywatela, to pomijając nieodpowiadające stanowi faktycznemu przekonanie skarżącego, iż jest osobą przestrzegającą prawa, Sąd uznał, iż ze względu na charakter czynu, za który skarżący został skazany oraz okoliczności związanych ze sprawą nie mogą one stanowić argumentu o znaczeniu przesądzającym dla rozstrzygnięcia sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.