Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 220/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2008-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Celne postępowanie
Podatkowe postępowanie
Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art 29, art 30, art 31 i 32
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 120, art 121, art 122, art 180, art 196, art 187, art 191, art 233 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art 181a
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie asesor WSA Piotr Pietrasz (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Katarzyna Luto, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi A. W. A.-K. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego, podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług od sprowadzonego z zagranicy samochodu osobowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem Skargi jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. Nr [...] z dnia [...].04.2008 r. w sprawie wartości celnej sprowadzonego z USA używanego samochodu osobowego.

W dniu [...]12.2006 r. Agencja Celna "T.", działająca w imieniu Pana A. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A. K. A. przy ul. K. 10 w B., zwanego dalej Skarżącym, zgłosiła wg dokumentu SAD Nr [...] do procedury dopuszczenia do obrotu przywieziony z USA samochód osobowy marki M. . [...], wyprodukowany w roku 2005.

Do zgłoszenia załączono m.in. rachunek sprzedaży z dnia [...].09.2006 r., wystawiony przez P. E. INC. 414 R. ST. L., NJ [...], USA na kwotę 4.600 USD oraz dokument samochodu Salvage Certificate wydany przez State of California Department of Motor Vehicles Nr [....] z dnia 16.08.2006 r.

W trakcie weryfikacji zgłoszenia i związanej z tym rewizji ustalono m.in. braki: zderzaka przedniego, reflektorów, błotnika prawego przedniego, pokrywy korka wlewu paliwa oraz uszkodzenia: błotnika lewego przedniego, pokrywy silnika, wnęki koła lewego przedniego, kratki wlotu powietrza, wzmocnień czołowych górnych

i dolnych z prawej strony, szyby czołowej. Ponadto stwierdzono wystrzeloną poduszkę powietrzną kierowcy i siedzenie fotela przedniego pasażera miejscowo pokryte pleśnią.

Organ celny dokonał ponadto porównania cen uszkodzonych pojazdów tego typu na rynku USA, z którego wynikło, iż deklarowana wartość transakcyjna zgłoszonego samochodu została zaniżona. Ustalono bowiem, iż na akcjach internetowych ceny podobnych samochodów uszkodzonych, oznaczonych również jako "salvage" kształtują się w sposób następujący: rocznik 2003 - 12.900 USD, rocznik 2005 - 19.495 USD, rocznik 2005 - 25.900 USD.

Postanowieniem z dnia [...].12.2006 r. Urząd Celny w B. powołał

w charakterze biegłego rzeczoznawcę Pana J. S., w celu wydania opinii na podstawie dokumentów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie, której przedmiotem miało być określenie średniej wartości rynkowej przedmiotowego samochodu z uwzględnieniem korekt za braki, uszkodzenia i przebieg, na podstawie pojazdów podobnych, wyprodukowanych w USA i dostępnych w UE oraz podanie źródła, na podstawie którego określono wartość.

W dniu 18.12.2006 r. biegły przedłożył do akt sprawy opinię techniczno-ekonomiczną Nr [....] wraz z 17 zdjęciami auta i jego elementów. Z opinii wynika, że biegły, posiłkując się notowaniami zawartymi w krajowym katalogu specjalistycznym INFO-EKSPERT, określił wartość rynkową samochodu na kwotę 108.000,00 zł brutto, uwzględniając stwierdzone i opisane uszkodzenia zmniejszające wartość towaru o 20 %. Biegły stwierdził w opinii, iż ww. wartość ustalił na podstawie wynikającej z katalogu INFO-EKSPERT ceny bazowej 135.000,00 PLN brutto, wyprowadzonej z cen bazowych dwóch pojazdów podobnych wyprodukowanych w USA, dostępnych w krajach Unii Europejskiej: Cadillaca SRX Elegance, KB 5/5 z silnikiem o pojemności 3 564 cm3, o mocy 190 kW (o wartości 135.000,00 PLN) i Jeepa Grand Cherokee Overland, KB 5/5 z silnikiem o pojemności 4 701 cm3, mocy 190 kW (o wartości 134 500,00 PLN). W treści uzupełnienia do ww. opinii - pismo z dnia 12.01.2007., sporządzonego w związku z wezwaniem organu (pismo z 28.12.2006.) biegły stwierdził, że wykazany w opinii jako podobny do auta wycenianego Cadillac wyposażony jest w identyczne nadwozie, posiada prawie taki sam układ napędowy (silnik o pój. 3,6 l, o mocy 180 k W), ma również zbliżone

do wycenianego M. wyposażenie.

Pismem z dnia [....].01.2007 r. organ celny poinformował Stronę

o pozostających nadal wątpliwościach odnośnie zadeklarowanej wartości transakcyjnej, powiadamiając jednocześnie o treści przepisu art. 181 a ust. 2 zdanie drugie Rozporządzenia Wykonawczego, dotyczącego prawa Strony do zwrócenia się do organu o wyjaśnienie powodów powstałych wątpliwości.

Po przeprowadzonym postępowaniu, Naczelnik Urzędu Celnego

w B. wydał w dniu [....].02.2007 r. decyzję Nr [.....], w której określił na nowo wartość celną oraz kwoty cła i podatków od przedmiotowego samochodu.

Pismem z dnia [....].03.2007 r. przedstawiciel Strony odwołał się od ww. decyzji organu pierwszej instancji. Decyzją Nr [.....] z dnia [....].05.2007 r., Dyrektor Izby Celnej w B. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji z uwagi na fakt, iż rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

Naczelnik Urzędu Celnego w B. w dniu [....].08.2007 r., po ponownie przeprowadzonym postępowaniu wydał decyzję Nr [.....], w której ponownie określił kwotę długu celnego w wysokości 6.440,00 PLN, kwotę należnego podatku akcyzowego, w wysokości 9.727,00 PLN oraz kwotę należnego podatku od towarów i usług w wysokości 17.875,00 PLN.

Pismem z dnia 18.09.2007 r. przedstawiciel Strony wniósł odwołanie

od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. Nr [....] z dnia [....] .08.2007 r. Decyzją Nr [....] z dnia [....].11.2007 r., Dyrektor Izby Celnej w B. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji z uwagi na fakt, iż rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

Jednocześnie Dyrektor Izby Celnej w B. stwierdził, że w toku przeprowadzonego postępowania organ pierwszej instancji nie poinformował Strony o powzięciu wątpliwości dotyczących wartości celnej towaru i nie wyjaśnił Stronie motywów tych wątpliwości, czym naruszył art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej

w związku z art. 181 a ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93

z dnia 2 lipca 1993 r. wprowadzającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Ponadto podkreślił, iż mimo podejmowanych przez organ l instancji prób sprecyzowania treści, nie wyjaśniono w sposób wystarczający ustaleń przyjętych w sporządzonej w sprawie opinii biegłego J. S. Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę,

iż w trakcie badania pojazdu biegły nie ustalił przebiegu pojazdu, nie ustosunkowując się jednocześnie do zapisu w dokumencie pojazdu określającego stan licznika

na 33.735 mil. W związku z powyższym, organ odwoławczy uznał, iż opinia biegłego pomija istotne dla prawidłowego ustalenia wartości towaru dane, a zatem, w jej obecnym stanie, nie może stanowić podstawy dla określenia wartości celnej pojazdu stanowiącego przedmiot postępowania.

Mając na uwadze powyższe wytyczne organu II instancji, rozpatrując sprawę ponownie, postanowieniem Nr [....] z dnia [.....].12.2007, organ celny l instancji powołał biegłego - Pana T. B., w celu przeprowadzenia dowodu na podstawie dokumentów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie i wydania opinii, której przedmiotem miało być:

1. wskazanie samochodu "podobnego" do przedmiotowego samochodu osobowego

marki M. [...], wyprodukowanego poza obszarem Unii Europejskiej, dostępnego w sprzedaży na terenie UE,

2. określenie średniej wartości rynkowej samochodu "podobnego" (na dzień 05.12.2006.) z uwzględnieniem korekt za braki, uszkodzenia i przebieg, które wynikają z akt sprawy, a dotyczą stanu samochodu marki M. [...],

3. podanie w opinii uzasadnienia co do podobieństwa pojazdu zaimportowanego

do porównywanego,

4. dokładne wskazanie źródła na podstawie którego określono wartość rynkową "podobnego" pojazdu,

5. podanie szczegółowego opisu sposobu obliczenia wartości rynkowej.

W dniu 31.12.2007 r. powołany biegły rzeczoznawca przedłożył do akt sprawy wycenę ekonomiczno-techniczną Nr [....] z dnia [...].12.2007 r. dotyczącą określenia wartości rynkowej przedmiotowego pojazdu samochodowego w kwocie 68.774 zł brutto, podając jednocześnie szczegółowy opis sposobu obliczenia wartości rynkowej pojazdu z zastosowaniem wykazanych korekt i określeniem ich wielkości oraz wykazując sposób uzyskania kwoty 157.000 zł przyjętej za wartość bazową przedmiotowego samochodu.

Biegły podał również notowania rynkowe pojazdu tej samej marki i typu,

o najbardziej zbliżonych parametrach technicznych i eksploatacyjnych, z katalogu "Pojazdy samochodowe - Wartości Rynkowe Xll-2006". W wycenie zastosowano korektę dodatnią z uwagi na dodatkowe wyposażenie pojazdu ( dodatkowe siedzenie tylne z tapicerką skórzaną), korektę ujemną ze względu na przebieg rzeczywisty odczytany oraz korekty w stosunku do wartości pojazdu przy założonym wieku

ze względu na stopień uszkodzenia, współczynnik stopnia uszkodzenia, współczynnik uszkodzeń ukrytych i współczynnik zbywalności.

Pismem z dnia 02.01.2008 r. organ celny l instancji poinformował pełnomocnika Strony o postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzonym w celu weryfikacji zgłoszenia celnego Nr[....] z dnia [...].12.2006 r.

i załączonych do niego dokumentów oraz o powodach wątpliwości odnośnie zadeklarowanej wartości transakcyjnej oraz powiadomił jednocześnie o treści przepisu art. 181 a ust. 2 zdanie drugie Rozporządzenia Wykonawczego, dotyczącego prawa Strony do zwrócenia się do organu o wyjaśnienie powodów powstałych wątpliwości.

Decyzją Nr [....] z dnia [....].03.2008 r. organ pierwszej instancji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej samochodu osobowego marki M. [...], objętego procedurą dopuszczenia do obrotu określił łączną kwotę wynikającą z długu celnego, kwotę podatku akcyzowego oraz kwotę podatku VAT od przedmiotowego towaru.

Pismem z dnia 18.03.2008 r. Strona, reprezentowana przez radcę prawnego, odwołała się od ww. decyzji organu pierwszej instancji wnosząc ponadto

o zasięgnięcie w sprawie opinii niezależnych ekspertów, którzy dokonają ustalenia wartości samochodu w oparciu o właściwą metodologię.

Dyrektor Izby Celnej w B. postanowieniem z dnia [...].04.2008 r. odmówił przeprowadzenia żądanego dowodu, natomiast decyzją Nr [....] z dnia [...].04.2008 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż w sprawie zachodziły przesłanki do zakwestionowania deklarowanej wartości transakcyjnej, uznał też, iż ustalenie wartości celnej przez organ l instancji nastąpiło w sposób prawidłowy, nie podzielając stanowiska Strony w kwestii naruszenia prawa przez organ pierwszej instancji.

Pismem z dnia 26.05.2008 r. pełnomocnik Strony zaskarżył powyższą decyzję organu drugiej instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając:

– naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie przepisów Wspólnotowego Kodeksu Celnego,

w szczególności art. 29 w związku z art. 30 i 32 oraz art. 23 ustawy z dnia

19 marca 2004 roku - Prawo celne i na tej podstawie błędne i całkowicie nieuzasadnione przyjęcie przez organ celny wartości sprowadzonego z USA samochodu, posłużywszy się nieprawidłowymi kryteriami,

– naruszenie przepisów postępowania podatkowego, w szczególności: art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez podejmowanie działań bez niezbędnych podstaw prawnych oraz brak wszechstronnego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Jednocześnie Strona Skarżąca wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. w całości

i uznanie należności celnych i podatkowych za w całości opłacone przez Stronę

w kwotach wniesionych na konto urzędu celnego oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, ewentualnie o uchylenie decyzji organu II instancji

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżący stwierdził, iż przedłożona faktura zakupu była wiarygodna, a organ nie poczynił żadnych kroków w celu zaprzeczenia jej autentyczności. Zebrany materiał dowodowy nie dawał podstaw do kwestionowania deklarowanej wartości samochodu. Ceny, na których bazował organ celny w postępowaniu, charakteryzowały się dużym zróżnicowaniem, co może prowadzić do wniosku,

iż cena zadeklarowana przez Stronę może mieścić się w przedziale wskazanym przez organ. Poza tym wskazano, iż podatnik zajmuje się zawodowo zakupem samochodów w USA, co powoduje, że ma rozległe kontakty handlowe i dodatkowe możliwości uzyskania dobrej ceny.

Skarżący podał, że organ, weryfikując podaną cenę transakcyjną

na podstawie internetowych ofert, nie wziął pod uwagę, że cena zakupu wynika

z realiów rynku amerykańskiego, gdzie nowe pojazdy są znacznie tańsze, niż identyczne na rynku polskim. Pojazdy zakupione w USA na aukcjach firm ubezpieczeniowych i inne uszkodzone, zawierające w tytule własności wpis "salvage" wymagają, w przypadku ponownego ich dopuszczenia do ruchu, długotrwałej

i kosztownej procedury, co obniża ich wartość na rynku. Organ pomija w zakresie wyciągniętych wniosków znaczny stopień uszkodzenia pojazdu.

Zdaniem Strony skarżącej w niniejszej sprawie nie zostały wyczerpane ustawowe przesłanki wynikające z art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego uzasadniające kwestionowanie podanej ceny transakcyjnej, nie było więc podstaw

do ustalania wartości celnej na podstawie art. 30, 31 i 32 wskazanego aktu, bowiem skarżący nie jest powiązany ze sprzedającym, nie istnieją ograniczenia

w dysponowaniu towarem, sprzedający nie czerpie żadnych dodatkowych korzyści przy dalszej odsprzedaży towaru, zaś płatność została dokonana przelewem

na rachunek bankowy sprzedającego. Wartość zadeklarowana wynika

z wiarygodnych dokumentów, nie zakwestionowanych przez organ celny,

a kwestionowanie rachunków wystawionych przez sprzedawców dyskryminuje podmioty zagraniczne i ich kontrahentów. Organ nie wykazuje należytej staranności w celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, cedując całość czynności w zakresie udokumentowania wartości samochodu na stronę. Ponadto organ powinien

w przypadku podjętych wątpliwości co do wartości towaru, zażądać uzupełniających informacji, a jeżeli wątpliwości nadal pozostają to organy powinny podać danej osobie na piśmie powody wątpliwości i dać jej możliwość ustosunkowania się

do nich.

Skarżący zarzucił również opinii biegłego, iż w wycenie nie uwzględniono korekt z tytułu importu prywatnego pojazdu oraz faktu, że pojazd jest z rynku amerykańskiego, nie odliczono kosztów przystosowania samochodu do przepisów obowiązujących w Unii Europejskiej, biegły nie podał podstaw, według jakiej metodologii dokonał wyceny, jak też na jakiej podstawie ustalił procentową korektę za braki i uszkodzenia a także, iż zastosowana przez biegłego metoda nie mieści się w żadnej obowiązującej na rynku metodzie. Wskazano, iż należy obliczyć wartość pojazdu na warunki USA, zgodnie z metodologią obowiązującą na terenie USA.

Zarzucono, że organy obu instancji nie przeprowadziły weryfikacji ceny

w sposób poprawny, nie gromadząc właściwego materiału dowodowego.

W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze Dyrektor Izby Celnej podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w decyzji organu drugiej instancji oraz wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 Rozporządzenia Rady Nr 2913/92

z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, Dz.U.UE.L.92.302.1 (dalej: Wspólnotowy Kodeks Celny), wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Przy ustalaniu wartości celnej, cena owa może zostać natomiast skorygowana o określone elementy wymienione w art. 32 i art. 33.

Metoda wartości transakcyjnej jest podstawową metodą ustalania wartości celnej przywożonych towarów. Tylko w pewnych ściśle określonych sytuacjach organy celne mogą odstąpić od stosowania tej metody. Między innymi, w myśl

art. 181a ust. 1 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.93.253.1 ze zm.) -

w przypadku, gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną

w art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Podkreślić przy tym należy, że cytowany Wspólnotowy Kodeks Celny ustanowił w art. 30

i art. 31 zastępcze metody ustalania wartości celnej (metoda wartości transakcyjnej towarów identycznych, metoda wartości transakcyjnej towarów podobnych, metoda ceny jednostkowej, metoda wartości kalkulowanej, metoda "ostatniej szansy").

Z przepisu art. 30 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego wynika, iż metody wyliczenia wartości celnej określone w art. 30 i art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego zostały ujęte w sposób wymagający kolejnej eliminacji poszczególnych metod aż do dojścia do metody tzw. "ostatniej szansy" (metody końcowej), określonej w art. 31.

Nie ulega zatem wątpliwości, że przy ustaleniu wartości celnej towaru prawidłowe zastosowanie metody "ostatniej szansy" wymaga od organu celnego wykazania w pierwszej kolejności, iż istnieją uzasadnione wątpliwości,

że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Z takimi uzasadnionymi wątpliwościami będziemy mieć do czynienia wówczas, kiedy wartość transakcyjna towaru rażąco odstaje od wartości danego towaru na rynku jego pochodzenia.

Możliwość odmowy przyjęcia wartości transakcyjnej na podstawie art. 181a Rozporządzenia Komisji (EWG), może być skutkiem zakwestionowania wiarygodności (materialnej lub formalnej) informacji lub dokumentów służących

do określenia wartości celnej, ewentualnie wynikać z braku odpowiednich dokumentów, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego. Niewiarygodność ceny transakcyjnej uzasadniająca jej odrzucenie, wystąpi wówczas, gdy okaże się, że była ona rażąco niska (co zakłada jej porównanie z innymi cenami, więc nie może nastąpić w sposób dowolny). W przedmiotowej sprawie organy podatkowe miały podstawy do zakwestionowania wiarygodności dokumentów z których została pierwotnie przyjęta wartość transakcyjna importowanego pojazdu (str. 5 i 6 decyzji pierwszej instancji).

Następnie zaś rzeczą organów celnych jest wykazanie, że ustalenie tej wartości jest bezwzględnie niemożliwe w oparciu o pozostałe metody, kolejno wymienione w art. 30 Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy w przekonujący sposób uzasadniły odstąpienie od zastosowania metody wartości transakcyjnej do ustalenia wartości celnej importowanego pojazdu. Prawdą jest, że organy podatkowe porównując wartość pojazdu wynikającą z faktury odniosły się do ofert na aukcjach internetowych. Zaznaczyć jednak należy, że dokonano porównania nie

z jednostkową ofertą, ale z czterema notowaniami (str. 5 decyzji organu pierwszej instancji). Z tego też względu dane wynikające z notowań na giełdzie internetowej należało uznać jako miarodajne w zakresie ustalenia wartości danego towaru

na rynku jego pochodzenia. Porównanie z innymi cenami nastąpiło

tu z zachowaniem obiektywności i z uwzględnieniem specyfiki rynku kraju eksportu,

a to z kolei nie ograniczało możliwości wykorzystania każdych, zgodnych z prawem, źródeł informacji na temat cen pojazdów w USA. Dane odnoszące się do notowań wartości podobnych pojazdów na rynku kraju importu dają w opinii Sądu podstawę

do poddania w wątpliwość twierdzeń Skarżącego odnoszących się do realiów rynku amerykańskiego i poziomu cen samochodów na tymże rynku.

W związku z powyższym wątpliwości organów, co do wysokości zadeklarowanej przez stronę wartości transakcyjnej przedmiotowego pojazdu były uzasadnione i uprawniały do odstąpienia od ustalenia wartości celnej towaru

na podstawie tejże metody.

Organy celne szczegółowo uzasadniły też, dlaczego nie zastosowały kolejnych metod określania wartości celnej towaru i oparły się na metodzie ostatniej szansy (str. 6 – 7 decyzji organu pierwszej instancji). W tych okolicznościach zatem nie można uznać za słuszny zarzut naruszenia art. 29, 30 i 32 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, art. 23 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne).

Organy podatkowe dochowały szczególnych zasad wynikających z art. 181a ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. wprowadzającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, albowiem poinformowały w toku postępowania przedstawiciela Strony o prawie zwrócenia się do organu o pisemne wyjaśnienie pozostających wątpliwości organu co do deklarowanej wartości samochodu (pismo z dnia 02.01.2008 r. - karta nr 164 (176) akt adm. tom II).

Brak możliwości przyjęcia ceny transakcyjnej spowodował konieczność ustalenia wartości celnej towaru na podstawie przepisów art. 30 i 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Uwzględniając brak możliwości zastosowania do ustalenia wartości samochodu używanego metod określonych w art. 30 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, Naczelnik Urzędu Celnego w B. zasadnie zastosował art. 31 tego Kodeksu.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem Skarżącego jakoby organy podatkowe wkroczyły w zasadę swobody kontraktowania. W żadnej bowiem mierze decyzja organu podatkowego nie wpływa na treść umowy łączącej Skarżącego ze zbywcą importowanego pojazdu. Tym samym nie wpływa także na prawa i obowiązki podatnika wobec sprzedawcy przedmiotowego pojazdu.

W sprawie zostały sporządzone dwie opinie dotyczące wartości pojazdu. Dokonując ustalenia wartości celnej pojazdu w niniejszej sprawie na podstawie metody ostatniej szansy, organy podatkowe oparły się na opinii biegłego Pana B., uzasadniając ten wybór (str. 8 i 9 decyzji pierwszej instancji). Dodać należy, że w opinii Pana B. odniesiono się do notowań pojazdów tej samej marki, albo M. [...] w roku 2005 produkowany był tylko w USA. Nie wynikała zatem w sprawie wynikająca z art. 31 ust. 2 pkt a Wspólnotowego Kodeksu Celnego konieczność wskazania samochodu "podobnego" do przedmiotowego samochodu osobowego M. [...], wyprodukowanego poza obszarem Unii Europejskiej, dostępnego w sprzedaży na terenie Wspólnoty.

Niezasadny jest również zarzut co do braku weryfikowalności wyników opinii biegłego. Otóż biegły w dokładny i czytelny sposób przedstawił proces wyceny przedmiotowego pojazdu. Wartość rynkową pojazdu w stanie jak przed szkodą biegły ustalił po zastosowaniu korekty dodatniej za wyposażenie dodatkowe oraz korekt ujemnych za przebieg. Dokonując wyliczenia metodą stopnia uszkodzenia zastosowano wartość pojazdu nieuszkodzonego skorygowano o stopień uszkodzenia, współczynnik stopnia uszkodzenia, współczynnik uszkodzeń ukrytych oraz współczynnik zbywalności. Biegły określił przyczyny zastosowania takich korekt (karta 166 – 169 i 172, 173 akt adm. tom. II).

Organy podatkowe ustaliły natomiast wartość rynkową przedmiotowego pojazdu po pomniejszeniu wyliczonej przez biegłego kwoty bazowej o zastosowane w wycenie korekty z tytułu stopnia uszkodzenia. Trafnie bowiem organy podatkowe przyjęły, iż współczynnik zbywalności nie jest bezpośrednio związany z wartością transakcyjną określoną w art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Oparcie się przez organy podatkowe przy ustalaniu wartości celnej pojazdu na opinii biegłego było w tej sprawie ze wszech miar uzasadnione i pozostawało w zgodzie z art. 122

i 196 o.p.

Wywody organu, zarówno pierwszej jak i drugiej instancji w zakresie ustalenia wartości celnej pojazdu, są logiczne, spójne i w przekonujący sposób uzasadniające, dlaczego nie uwzględniono do podstawy obliczenia wartości rynkowej pojazdu, zastosowanej przez biegłego korekty o współczynnik zbywalności. Tok rozumowania i analizy organu oraz przedstawiony sposób wyliczenia wartości rynkowej pojazdu, poparty prawidłowo zgromadzonym materiałem dowodowym, dał uzasadnioną podstawę do ustalenia wartości celnej tego towaru i określenia skarżącemu długu celnego, podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości.

Dokonując oszacowania wartości samochodu zasadnie nieuwzględniono korekt z tytułu importu prywatnego oraz faktu, iż pojazd pochodzi z rynku amerykańskiego. Także zasadnie nie uwzględniono kosztów przystosowania sprowadzonego samochodu do przepisów obowiązujących w UE. Ponadto dokonując obliczenia wartości celnej brak było podstaw do zastosowania metodologii obowiązującej w USA w tym zakresie. Zasadnie wskazał organ podatkowy drugiej instancji, iż korekty te nie są związane bezpośrednio z ceną zakupu przedmiotowego pojazdu za granicą, a celem postępowania organu celnego w niniejszej sprawie było ustalenie ceny maksymalnie zbliżonej do faktycznej ceny zakupu pojazdu tego typu w kraju eksportu.

Z treści art. 31 ust 1 Wspólnotowego Kodeksu celnego wynika, że jeżeli wartość celna przywożonych towarów nie może być ustalona na podstawie art. 29 i. 30, jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie,

z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami:

– porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r.,

– artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r.,

– przepisów niniejszego rozdziału.

Jak słusznie wskazały organy podatkowe zasady ustalania wartości rynkowej używanych samochodów osobowych dla celów ustalenia wartości celnej wynikają

ze szczególnych regulacji prawnych, dla których podstawę stanowi umowa międzynarodowa, jaką jest Porozumienie w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r., do którego to aktu odwołuje się bezpośrednio art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Zawarte

w Porozumieniu postanowienia nakazują uwzględnianie w wycenie stopnia zużycia, w tym również uszkodzeń, badanego samochodu w porównaniu do średniego stanu technicznego dla samochodów z tego rocznika, ujętych w katalogach zawierających krajowe średnie ceny rynkowe. W procesie wyceny używanego samochodu osobowego do potrzeb celnych nie należy natomiast w sposób automatyczny stosować zasad stosowanych przy wycenie krajowej wartości samochodu do celów postępowania cywilnoprawnego (np. dla określenia wysokości należnego odszkodowania za utracony lub zniszczony pojazd).

Ponadto, co jest istotne, ze względu na zarzuty podniesione w skardze zgodnie z art. 31 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego wartość celna ustalana

z zastosowaniem ust. 1 nie może być określana na podstawie, między innymi, ceny towarów na rynku wewnętrznym kraju wywozu.

Oparcie się przy ustalaniu wartości celnej na podstawie art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (metody "ostatniej szansy") przez organy podatkowe na notowaniach krajowych w żadnym stopniu nie stanowiło naruszenia prawa. Według Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej (WCO), przy stosowaniu tej metody można oprzeć się na katalogach lub wyspecjalizowanych czasopismach podających bieżące ceny na rynku kraju importu, w tym także

z wykorzystaniem wiedzy specjalisty, ta zaś wbrew stanowisku Skarżącego jest czytelna i zrozumiała, co kwalifikuje ją jako dokument zdatny do ewentualnej weryfikacji. Zastosowana przez biegłego wycena pozostaje w zgodzie

ze standardami sporządzania tego rodzaju dokumentów. Biegły wskazał, iż wyceny dokonał w zgodnie z Instrukcją Określania Wartości Pojazdów Nr 1/2005 zatwierdzoną do stosowania przez Stowarzyszenie Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu drogowego oraz w oparciu o dane wynikające z bazy Info – Expert.

W ocenie Sądu powyższe okoliczności dają podstawę do przyjęcia,

iż zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Organy dokładnie wyjaśniły stan faktyczny w sprawie. Materiał dowodowy został zgromadzony prawidłowo i w zgodzie z art. 180 cytowanej ustawy – Ordynacja podatkowa. Jako dowód dopuszczono bowiem wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, czego najlepszym przykładem jest zasięgnięcie opinii dwóch biegłych. Należy również zauważyć,

że organ celny w piśmie z dnia 02.01.2008 r. poinformował stronę o wątpliwościach, czy zadeklarowana przez skarżącego wartość transakcyjna jest całkowitą faktycznie zapłaconą ceną za przedmiotowy pojazd i pouczył o możliwości przedstawienia dowodów i wyjaśnień, potwierdzających zadeklarowaną wartość towaru. Strona nie wykazała tymczasem inicjatywy i nie przedstawiła żadnych dodatkowych dowodów, które jej zdaniem potwierdzałyby zadeklarowaną wartość towaru. Działania organów w niniejszej sprawie ocenić należy zatem jako obiektywne i bezstronne, zmierzające do wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego i dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Przeprowadzone w sprawie dowody i ich ocena wskazują,

że wyciągnięte zostały logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego wnioski w zakresie wątpliwości, co do wysokości zadeklarowanej przez stronę wartości transakcyjnej pojazdu oraz ustalenia wartości rynkowej tego pojazdu. Organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów odwołania, co znajduje swój wyraz

w uzasadnieniu jego decyzji.

Podsumowując należy wskazać, iż nieuzasadnione są zatem zarzuty skargi naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, 180, art. 187 i art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa. Wobec tak zebranego i ocenionego materiału dowodowego organ odwoławczy miał kompetencję do zastosowania art. 233 § 1 pkt 1 tejże ustawy

i utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji.

W tych okolicznościach, na podstawie art. 151 przywołanej ustawy - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.