Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1443/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 99 ust. 1 pkt 3 lit, b
journal: Dz.U. 2015 poz 155
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami
article: art. 130 ust. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 151 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lutego 2016 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją Nr [...] o skierowaniu na badania psychologiczne, działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b w związku z art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2015 r. poz. 155 ze zm.) orzekł o skierowaniu na badania psychologiczne przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami J. P. M. posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii: A, B - w terminie 30 dni od odebrania decyzji.

Od tej decyzji odwołał się J. M., zarzucając decyzji naruszenie art. 16 oraz 130 § 1 i 2 kpa poprzez określenie terminu 30 dni do przeprowadzenia stosownych badań, a także art. 7 kpa w związku z art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami twierdząc, iż ww. przepis nie wskazuje na prawo organu do takiego działania. Ponadto odwołujący zarzucił organowi I instancji naruszenie § 8 § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postepowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2013 r. poz. 488) poprzez uznanie, że przepis ten, wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej, ma zastosowanie w sprawie. Odwołujący się wskazał także na naruszenie art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez nie uwzględnienie faktu jego uczestnictwa w egzaminie powodującym zmniejszenie punktów karnych i błędne ustalenie, że przekroczył w ciągu roku 24 pkt wpisane do ewidencji kierowcy skoro w dniu 4 września 2013 r. uczestniczył w szkoleniu, o którym mowa w art.130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu ww. odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r.poz. 267.) oraz art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b w związku z ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem, a zarzuty zawarte w uzasadnieniu odwołania są bezzasadne. Ze zgromadzonego materiału dowodowego bezspornie wynika, że wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. o skierowanie J. M. na badania psychologiczne w oparciu o normę prawną zawartą w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. jest zasadny, gdyż postępowanie w sprawie ustalenia liczby punktów wpisanych do ewidencji kierowców w liczbie 25 zostało zakończone w postepowaniu administracyjnym i sądowym. Przy czym Prezydent Miasta prowadził własne postępowanie w tym zakresie zwracając się do organu ruchu drogowego w tej sprawie (pismo z 23 lipca 2015 r.). Kolegium uznało za bezzasadny zarzut odwołania o niekonstytucyjności § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postepowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2013 r. poz. 488) a dotyczący przekroczenia delegacji ustawowej z art. 130 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W orzecznictwie sądów administracyjnych w powyższym zakresie ugruntowany jest już pogląd prezentowany przez organ w tej sprawie. Nietrafny jest również, zdaniem organu, zarzut wyznaczenia terminu przeprowadzenia badań na które odwołujący został skierowany, bowiem rozstrzygnięcie takie znajduje zastosowanie w art. 16 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami.

J. M., reprezentowany przez adwokata A. T., złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].zarzucając jej naruszenie:

- art. 16, art. 130 § 1 i 2 kpa poprzez zobowiązanie do dokonania badań się w terminie 30 dni "od dnia odebrania decyzji" pomimo, iż we wskazanym terminie decyzja może nie stać się ostateczna, a więc nie podlega wykonaniu,

- art. 7 kpa w zw. z 99 ust 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami poprzez określenie w treści rozstrzygnięcia terminu do poddania badaniu pomimo, iż przepis ten nie uprawnia organu do wskazywania takiego terminu.

- błąd w ustaleniach faktycznych, iż przekroczył w ciągu roku liczbę punktów karnych,

- art. 107 § 3 kpa poprzez ogólnikowe uzasadnienie decyzji bez szczegółowego opisania podstawy faktycznej i prawnej decyzji,

- § 8 ust. 6 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy prawa ruchu drogowego poprzez uznanie, iż przepis ten ma w sprawie zastosowanie, podczas gdy został on wydany z naruszeniem delegacji ustawowej określonej w art. 130 ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym,

- art. 130 ust. 2 ww. ustawy poprzez nie uwzględnienie faktu, iż uczestniczył w egzaminie powodującym zmniejszenie punktów karnych.

W uzasadnieniu skargi, pełnomocnik wskazał, że art. 99 ust. 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami określa przesłanki skierowania kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie lub badanie psychologiczne. Decyzja wydana na tej podstawie nakłada na kierowcę obowiązek poddania się badaniu, wobec braku podstawy prawnej nie może jednak określać terminu poddania się badaniu. Termin ten co prawda został określony w art. 101 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym osoba skierowana na badanie jest obowiązana do poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu (pkt 1) i przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu (pkt 2). Przepis ten jednak zgodnie z art. 139 pkt 3 ustawy wchodzi w życie dopiero z dniem 4 stycznia 2016 r. Wykonaniu co do zasady podlega decyzja ostateczna. Do tego czasu nie jest możliwe powstanie jakichkolwiek skutków prawnych dla strony. Nadto zwrócił uwagę na fakt, iż w kpa brak jest pojęcia "odebrania decyzji". Organ II instancji wskazał, iż wyznaczenie terminu było prawidłowe i wynika z art. 16 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami. Analiza treści tego przepisu wskazuje, iż w ogóle nie dotyczy on badań psychologicznych, lecz pozwolenia na kierowanie tramwajem. Zdaniem skarżącego, uzasadnienie decyzji nie zawiera elementów wymaganych przepisami prawa tj. art. 107 kpa. Brak jest opisu podstawy prawnej. Nadto według § 8 ust. 6 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy prawa ruchu drogowego (dalej: rozporządzenie) odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. Przepis ten został jednak wydany z naruszeniem delegacji ustawowej określonej w art. 130 ust. 4 ustawy. Zgodnie z tym przepisem rozporządzenie miało określać liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia. W tak skonstruowanym upoważnieniu nie mieści się regulacja § 8 ust. 6 rozporządzenia określająca dodatkowe ograniczenia w zakresie odejmowania punktów otrzymanych za naruszenie przepisów dotyczących ruchu drogowego, których liczba zgodnie z upoważnieniem ustawowym została określona w § 8 ust. 6. Art. 130 ust. 3 ustawy ustanowił zasadę, zgodnie z którą uczestnictwo w szkoleniu powoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jedyne ograniczenie wynikające z tego przepisu dotyczy tylko kierowców w okresie roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Wyłącznie to ograniczenie może wpływać na odliczanie punktów z uwagi na odbycie szkolenia. Treść § 8 ust. 6 rozporządzenia bez wątpienia reguluje sferę praw i wolności obywatelskich, a więc materię, która na podstawie art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zastrzeżona jest do regulacji wyłącznie w ustawie. Takie właśnie stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 3 czerwca 2009 r. (VIII SA/Wa 15/2009). Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie przepis ten nie może mieć zastosowania. Pełnomocnik powołał się w tym miejscu na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazując m.in., że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 885/09 uznał, iż w ustawie Prawo o ruchu drogowym, a w szczególności z brzmienia art. 130 ust. 3, nie można wywieść normy prawnej, która by ograniczała możliwość zmniejszenia przez kierowcę liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego przez odbycie szkolenia, w sytuacji, gdy przed jego rozpoczęciem dopuścił się naruszeń za które suma punktów przekroczyła 24. Pełnomocnik podkreślił, że orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest jednolite, a organy administracji oraz organy Policji stosują ww. przepis na niekorzyść obywateli odmawiając usunięcia punktów z rejestru, co skutkuje cofnięciem uprawnień do kierowania pojazdami. Taki zapis ingeruje w szeroko rozumianą wolność poruszania się wynikającą z art. 52 Konstytucji RP a skoro tak, to czy taka interwencja ustawodawcy w to podstawowe prawo obywatela powinna być regulowana w aktach prawnych rangi podustawowej. Art. 92 ust. 1 Konstytucji wyraźnie wskazuje właściwą relację pomiędzy ustawą a rozporządzeniem. Poza faktem niewątpliwego przekroczenia zakresu delegacji ustawowej istotne jest, czy rozporządzenie może w sposób aż tak istotny ingerować w sferę praw obywatela. Zasadą jest bowiem to, że im bardziej dana materia wpływa na sytuację prawną jednostki, tym mniejszy jest zakres dopuszczalności regulowania danej kwestii w akcie rangi pod ustawowej (tak wynika np. z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 października 1999 r. sygn. akt K 12/99).

Pełnomocnik podkreślił dalej, że J.M. odbył szkolenie na podstawie art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym w dniu 4 września 2013 r. W takiej sytuacji powinno nastąpić wykreślenie punktów z ewidencji kierowców. Co również istotne szkolenie zostało przeprowadzone w sytuacji gdy J.M. nie miał świadomości, iż ilość punktów wynosi 25, a w toku było postępowanie sądowe w sprawie wykroczenia drogowego. Dopiero prawomocny wyrok w tym postępowaniu zapadły po odbyciu szkolenia spowodował doliczenie punktów w rejestrze.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sądy administracyjne badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje organów obu instancji podjęte zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta w przedmiocie skierowania skarżącego na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2015 r. poz. 155 ze zm.), zgodnie z którym Starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

Poza sporem pozostaje w tej sprawie, że skarżący w okresie od [...]. do [...]r. kilkakrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego i otrzymał łącznie [..] punktów. Okoliczność ta wynika z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]r. o skierowanie skarżącego na badania psychologiczne. Nie budzi również wątpliwości fakt odbycia przez skarżącego w dniu [...] szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.).

Z treści odwołania i skargi wynika natomiast, że kwestią sporną pozostaje w tej sprawie zagadnienie związane z okresem, w jakim istnieje możliwość zmniejszenia liczby punktów karnych otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

W związku z powyższym wskazać należy, iż z treści art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby punkty (art. 130 ust. 2 tej ustawy). Stosownie natomiast do art. 130 ust. 3 ww. ustawy kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, przy czym nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy.

Rozpatrując kwestię możliwości zmniejszenia ilości punktów na skutek odbycia szkolenia, należy mieć na względzie, treść art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym i § 8 ust. 6 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 488 - zwane dalej rozporządzeniem z 2012 r.). W nawiązaniu do argumentacji podniesionej w skardze wskazać należy, iż Minister Spraw Wewnętrznych, działając na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wydał rozporządzenie z 2012 r., które weszło w życie w dniu 9 czerwca 2012 r. i uchyliło poprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. W § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r. prawodawca stwierdził, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby . Analogicznie brzmiał § 8 ust. 6 poprzednio obowiązującego rozporządzenia z 2002 r.

Sąd ma wiedzę o tym, że na tle przepisów art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. zapadały orzeczenia sądów administracyjnych, które dokonywały różnej ich interpretacji. W niektórych wyrokach wskazywano na możliwość przekroczenia delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy, a nawet na niezgodność § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. z ustawą. Tak m.in. w powołanym przez skarżącego wyroku WSA z dnia 20 maja 2009 r. III SA/Gd 167/09. Jednakże, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie podziela stanowiska wyrażonego w powołanym orzeczeniu, wobec aktualnie jednolitej linii orzeczniczej prezentowanej od 2012 r. w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w odniesieniu do aspektu przekroczenia delegacji ustawowej do wydania § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r.

W ocenie Sądu, kwestionowany przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r. niewątpliwie realizuje wytyczne ustawodawcy, co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego.

Ostatecznie kwestię tę przesadził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OSK 280/13, w którym stwierdził, iż "istniejąca w orzecznictwie rozbieżności co do oceny zgodności przepisu § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego z art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, jaka ujawniła się w wyrokach z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 885/09 oraz z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt. I OSK 275/10 ma znaczenie historyczne". W ocenie NSA "Incydentalny pogląd zawarty w wyroku z dnia 15 lipca 2010 r., wobec utrwalonego w późniejszych orzeczeniach jednolitego stanowiska, utracił znaczenie. Ocena, przyjęta w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 275/10, że § 8 ust. 6 powołanego rozporządzenia jest zgodny z delegacją ustawową, w późniejszych licznych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie budziła żadnych wątpliwości (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1991/11, z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 763/12, z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1690/12 i z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt 2057/12)".

Ponadto dostrzec trzeba, że odczytanie samych tylko uregulowań ustawy Prawo o ruchu drogowym, tj. powołanych wyżej art. 130 ust. 1, 2 i 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym w kontekście art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym, badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, zwanym dalej "badaniem psychologicznym w zakresie psychologii transportu", podlega kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli przekroczył liczbę punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego - wskazuje, że po uzyskaniu punktów karnych kierowca powinien podlegać badaniu pod kątem psychologicznych predyspozycji do kierowania pojazdami.

Reasumując należy podkreślić, że dobrowolne odbycie szkolenia, aby mogło spowodować zmniejszenie liczby posiadanych punktów, musi się odbyć przed przekroczeniem dopuszczalnej ilości punktów. Unormowanie zawarte w art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, uniemożliwiające usunięcie punktów z ewidencji w sytuacji przekroczenia w okresie roku ustalonego ich limitu, wpływa na interpretację art. 130 ust. 3 ww. ustawy, dotyczącego zmniejszenia liczby punktów w wyniku odbycia szkolenia. Prowadzi to do wniosku, że poddając się szkoleniu kierowca nie może doprowadzić do odliczenia punktów, jeśli ich liczba w ciągu roku od daty popełnienia pierwszego, na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przekroczyła dopuszczalną górną granicę. Szkolenie nie jest już bowiem skuteczne, gdyż nie może zniweczyć stanu faktycznego zaistniałego na skutek przekroczenia określonego ustawowo limitu punktów. W tym stanie faktycznym nie jest już możliwe usunięcie punktów z ewidencji na skutek upływu czasu, otwiera się natomiast możliwość oraz obowiązek wdrożenia przez odpowiednie organy procedur weryfikujących i sprawdzających. Przyjęcie przeciwnego stanowiska prowadziłoby do zaistnienia niemożliwej do zaakceptowania sytuacji, w której poprzez permanentne odbywanie szkoleń, kierowcy uporczywie naruszający przepisy ruchu drogowego mogliby nadal w tym ruchu uczestniczyć, podczas gdy celem rozwiązań przyjętych przez ustawodawcę jest w miarę szybka identyfikacja takich osób i poddanie ich weryfikacji. Regulacja z § 8 ust. 6 rozporządzenia w istocie zawiera zatem postanowienia korelujące z postanowieniami ustawy.

Zdaniem Sądu, niewadliwie ustalone przez organ I instancji okoliczności faktyczne sprawy nie pozostawiają wątpliwości, co do wypełnienia ustawowych przesłanek obligatoryjnego skierowania skarżącego na badanie psychologiczne. Szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a na które powołuje się skarżący, nie mogło doprowadzić do zmniejszenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, gdyż szkolenie to skarżący odbył w dniu [..] r., już po przekroczeniu limitu punktów karnych. Na powyższe nie ma również wpływu ewentualne błędne przekonanie o mniejszej liczbie punktów w momencie przystępowania do szkolenia. Skarżący miał bowiem wiedzę o popełnionych wykroczeniach i związanych z nimi wpisami stałymi i tymczasowymi punktów karnych.

Z powyższych względów, jak podkreśliło też Kolegium, organ I instancji zobligowany był wydać decyzję o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne w trybie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b i ust. 2 pkt 2 oraz art. 101 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami.

Nie ma racji skarżący, że ustalenie przez organ 30. dniowego terminu na dokonanie badań psychologicznych odbyło się bez podstawy prawnej. Zgodnie bowiem z art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o kierujących pojazdami, osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lub 3, jest obowiązana do poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu i przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Wprawdzie organ II instancji w treści uzasadnienia podał art. 16 ust. 2 ww. ustawy, jednakże uzasadnienie do tej jednostki redakcyjnej ustawy w istocie odnosi się do art. 101 ust. 2. Omyłka ta nie miała wpływu na rozstrzygnięcie tej sprawy.

Błędnie również ocenił skarżący moc obowiązującą tego ostatniego przepisu. Wyjaśnienia tu wymaga, że zagadnienie przypisywania kierowcom naruszającym przepisy ruchu drogowego punktów reguluje obecnie ustawa z dnia 5 stycznia

2011 r o kierujących pojazdami, która zastąpiła odpowiednie unormowania zawarte w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Z uwagi jednak na treść art. 139 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, ostatnio (ponownie z dniem 31 grudnia 2015 r.) zmienionego ustawą z dnia 16 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 2183), przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym, nadal pozostaje w systemie prawnym. Aktualnie brzmiący art. 139 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami przewiduje jego uchylenie dopiero z dniem 1 stycznia 2017 r. i w zakresie tej normy, w jej miejsce, wchodzą w życie odpowiednie przepisy ustawy o kierujących pojazdami, w tym m.in. art. 101 ust. 2.

Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury administracyjnej, o których pisze skarżący w skardze.

Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i rozważania prawne, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.