Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 649/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 ust. 3, ust. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 65
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
article: art. 1a ust. 1 pkt 1, 2, 3, art. 6 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 lipca 2020 r. sprawy ze skargi P. B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu odwołania P. B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., dalej: "spółka", "podatnik", "skarżąca", utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K., dalej: "Wójt Gminy", "organ pierwszej instancji", z [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 r. w kwocie [...]zł. Przyjął do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2 stosując stawkę [...] zł od 1 m2 powierzchni (podatek [...] zł), budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej [...] m2 stosując stawkę w wysokości [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (podatek [...] zł), budowle o wartości [...] zł stosując stawkę wynoszącą 2% ich wartości (podatek [...] zł). Pomimo zaś ustawowego obowiązku spółka nie złożyła w terminie deklaracji na podatek od nieruchomości za 2018 r. i do chwili wydania decyzji w pierwszej instancji nie uiściła podatku.

W odwołaniu spółka zarzuciła naruszenie art. 122, 155, i art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (obecnie Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.), dalej: "o.p.", poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność istnienia podstaw do zastosowania wobec niej pomocy inwestycyjnej w postaci zwolnienia z podatku od nieruchomości na zasadach określonych w uchwale nr [...] Rady Gminy K. z [...] maja 2015 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną dla przedsiębiorstw na terenie Gminy K. (Dz. U. Woj. L. . z 2015 r., poz. 1851), dalej: "uchwała". W tym zakresie spółka powołała się na wyrok WSA [...], sygn. akt I SA/Lu 146/18. Zarzuciła także naruszenie art. 201 § 1 o.p. poprzez nie zawieszenie postępowania w sprawie, gdy na jego wynik ma wpływ postępowanie dotyczące określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r., gdzie rozpatrywany jest zarzut dotyczący zastosowania zwolnienia w podatku od nieruchomości na podstawie uchwały.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania spółki od powyższej decyzji wskazało, że organ podatkowy pierwszej instancji w toku postępowań dotyczących określenia spółce wysokości podatku od nieruchomości za rok 2015 i 2016 zgromadził materiał dowodowy pozwalający ocenić czy spółka spełniła warunki do skorzystania z pomocy inwestycyjnej w postaci zwolnienia z podatku od nieruchomości na zasadach określonych w uchwale, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną dla przedsiębiorców na terenie Gminy K.. Mając na uwadze także te ustalenia organ odwoławczy uznał spółka nie spełniła warunków do skorzystania ze wskazanego zwolnienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nadmieniło również, że organ pierwszej instancji z urzędu posiadał informację, iż spółka domagała się uwzględnienia tego zwolnienia w ramach postępowań dotyczących określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2015 i 2016, jednak wiedza ta, nie obligowała go do gromadzenia materiału dowodowego i analizowania powyższej kwestii w ramach postępowania podatkowego za 2018 r., skoro decyzjami z [...] r. (a więc przed wydaniem decyzji w sprawie podatku za 2018 r. z [...].) organ rozstrzygnął, że takie zwolnienie spółce nie przysługuje, a na żadnym etapie postępowania za 2018 r., przed organem pierwszej instancji spółka nie sygnalizowała konieczności uwzględnienia omawianego zwolnienia podatkowego. Decyzje organu pierwszej instancji dotyczące 2015 i 2016 r zostały utrzymane w mocy decyzjami organu odwoławczego z [...] r.

Organ odwoławczy odniósł się do kwestii zwolnienia, jako zagadnienia wstępnego, i w nawiązaniu do niniejszej sprawy stwierdził, że można samodzielnie i odrębnie rozstrzygnąć kwestię czy spółce przysługuje zwolnienie w tym podatku za rok 2018 na podstawie wyżej powołanej uchwały w związku ze zgłoszeniem spółki z dnia [...] czerwca 2015 r. Wskazał także, że w sprawie nie zachodzi konieczność uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia wobec nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części (w zakresie ewentualnego zwolnienia na podstawie uchwały), czego domagała się spółka, bowiem na podstawie art. 229 o.p. można uzupełnić dowody i materiały w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2018 r. o dowody i materiały zgromadzone przez organ pierwszej instancji i organ odwoławczy w sprawie określenia dla spółki wysokości zobowiązania podatkowego za 2015 r., a pozwalające ocenić zarzut spółki nieuwzględnienia przy określeniu wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 r. zwolnienia w tym podatku na podstawie uchwały. Dlatego organ odwoławczy uwzględnił dowody i materiały zgromadzone w toku postępowania w sprawie określenia dla spółki wysokości zobowiązania podatkowego za 2015 r. w zakresie, w jakim odnosiły się do kwestii wystąpienia warunków pozwalających skorzystać ze zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości na podstawie uchwały.

Organ odwoławczy stwierdził, że głównym przedmiotem sporu jest ustalenie czy w związku z inwestycją (realizowaną przez spółkę od [...] lipca 2015 r. do [...] marca 2016 r., a polegającą na zakupie i montażu linii technologicznej automatycznej do pakowania) spółce przysługuje możliwość skorzystania na podstawie uchwały i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 stycznia 2015 r. w sprawie warunków udzielania zwolnień z podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną, pomoc na kulturę i zachowanie dziedzictwa kulturowego, pomoc na infrastrukturę sportową i wielofunkcyjną infrastrukturę rekreacyjną oraz pomoc na infrastrukturę lokalną (Dz.U. z 2015 r. poz. 174), dalej: "rozporządzenie".

Organ odwoławczy zaznaczył, że uwzględniając powyższe konieczne jest odniesienie się do prezentowanej przez spółkę argumentacji, w tym do materiału dowodowego zgromadzonego przez organ pierwszej instancji w toku postępowania dotyczącego wymiaru podatku od nieruchomości za 2016 r., a dotyczącego analizowanego zagadnienia, włączonego do akt sprawy za 2015 r. W toku postępowania za 2016 r. organ w związku ze złożonym zgłoszeniem spółki z dnia [...] czerwca 2015 r., dotyczącym zamiaru skorzystania z regionalnej pomocy inwestycyjnej w formie zwolnienia od podatku od nieruchomości oraz złożoną przez spółkę deklaracją na podatek od nieruchomości na 2016 r. gdzie wykazano grunty, budynki, budowle objęte według strony zwolnieniem w związku z realizacją inwestycji (rodzaj inwestycji według zgłoszenia) w postaci "linii technologicznej automatycznej do pakowania wraz z wyposażeniem" (natomiast w zgłoszeniu w opisie inwestycji wskazano: "linia technologiczna pakująca mięso w opakowania próżniowe, kartony") wezwał spółkę do złożenia wyjaśnień i przedłożenia dokumentów dotyczących tej inwestycji. W odpowiedzi spółka wyjaśniła, że przedkłada dokumenty mające na celu określenie kosztów inwestycji kwalifikujących się do objęcia pomocą regionalną (m.in. umowy leasingu oraz zestawienie poniesionych kosztów). Do pisma załączono m.in. dwie sporne faktury, wśród innych faktur dokumentujących koszty inwestycji.

Zdaniem organu odwoławczego spółka traktowała usługi wykonane na jej rzecz, a wynikające z faktur: z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] oraz z [...] czerwca 2015 r. nr [...], jako związane z inwestycją w postaci linii technologicznej pakującej mięso w opakowania próżniowe (dotyczące tej inwestycji).

Powyższe przeczy, zdaniem organu odwoławczego, stanowisku i argumentacji odwołania z dnia [...] lipca 2017 r., że analizowane prace były związane z całokształtem powierzchni hali produkcyjnej i były ściśle związane z wykonywanymi w lecie 2015 r. w spółce pracami o charakterze konserwacyjnym. Zmianę tę (w tym, co do miejsca wykonania prac, czyli w pomieszczeniach związanych z ubojem, linią rozbiorową oraz z dwoma łazienkami, a nie jak wcześniej - wykonanie prac posadzkarskich właśnie pod instalację linii technologicznej) zdaniem organu odwoławczego należy postrzegać w kontekście zamiaru skorzystania z pomocy regionalnej, po rozpoczęciu prac związanych z inwestycją, a nie jak tego wymagają przepisy uchwały i rozporządzenia, przed ich rozpoczęciem - co skutkowało pozbawieniem spółki prawa do uzyskania zwolnienia w podatku od nieruchomości.

Organ odwoławczy wskazał, że w odwołaniu z jednej strony zarzucono, że prace wynikające z ww. faktur nie mają związku z inwestycją w postaci linii technologicznej pakującej mięso w opakowania próżniowe, z drugiej że nie dokonano w toku postępowania podatkowego analizy w zakresie ustalenia czy faktury wystawione z tytułu wykonania prac posadzkarskich stanowią faktury wystawione przed wykonaniem usługi. Organ wskazał, że zgodnie z art. 106i ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.), dalej: "ustawa o VAT", faktury mogą być wystawiane nie wcześniej niż 30 dnia przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi. Wystawienie spornych faktur nie miało miejsca przed datą faktycznego wykonania usług, czyli po [...] czerwca 2015 r., tj. dniem dokonania zgłoszenia zamiaru skorzystania z pomocy w formie zwolnienia z podatku od nieruchomości. Usługi zostały bowiem wykonane przed tą datą. Faktura nr [...] została wystawiona w dniu [...] czerwca 2015 r., wskazano na niej jako "datę dostawy/wykonania usługi" - [...] czerwca 2015 r., jako zaś "nazwę towaru/usługi" – "1. wykonanie szpachlowania podłoża betonowego, 2. wykonanie posadzki Ampur MP, 3. wykonanie cokolika z listwą kwasoodporną h = 10, 4. wykonanie cokolika z listwą kwasoodporną h = 40, 5. wykonanie cokolika z listwą kwasoodporną h = 6". Dlatego przyjąć należało, że wykonanie usług opisanych na tej fakturze (ich zakończenie) miało miejsce najpóźniej w dniu [...] czerwca 2015 r. Analogicznie faktura nr [...], która została wystawiona w dniu [...] czerwca 2015 r. i ta data została także podana jako "data dostawy/wykonania usługi". W pozycji "nazwa towaru/usługi" podano: "1. "Wykonanie prac posadzkarskich zgodnie z protokołem obioru z dnia [...].06.2015 r. "

Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, z wyjaśnień i dokumentów przedstawionych przez samą spółkę wynika, że rozpoczęcie prac związanych z inwestycją miało miejsce znacznie wcześniej - już w październiku 2014 r. (k. 16-19 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Wiązało się z pierwszym prawnie wiążącym zobowiązaniem do zamówienia urządzeń w postaci "części maszyn i urządzeń wchodzących w skład linii do rozbioru mięsa z wagami Typ: TVR" na podstawie zawartej przez spółkę umowy leasingu finansowego z dnia [...] r. Powyższych wniosków nie podważa okoliczność, że pierwsza płatność związana z przedmiotową umową leasingu finansowego miała miejsce po dacie zgłoszenia, ponieważ przepisy rozporządzenia nie wiążą rozpoczęcia prac związanych z inwestycją z datą dokonania płatności za urządzenia, ale już z samym zaciągnięciem zobowiązania.

W odniesieniu do okoliczności związanych z wnioskowaną ulgą podatkową (w tym oceny przedłożonych przez spółkę faktur) organ odwoławczy wskazał, że prace udokumentowane fakturami z [...] czerwca 2015 r. były pracami tylko o charakterze konserwacyjnym, co jest sprzeczne z prezentowanym w toku całego postępowania przed organem pierwszej instancji stanowiskiem spółki gdzie wyraźnie wskazywano, że były to wydatki (prace) o charakterze adaptacyjnym i pomocniczym, uszczegółowiając w odniesieniu do spornych faktur, iż są to prace posadzkarskie pod instalację linii technologicznej. W ocenie organu były to roboty budowlane w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Z kolei odnośnie do kwoty prognozowanych nakładów inwestycyjnych organ odwoławczy wskazał na niekonsekwencję spółki, bowiem w piśmie z [...] lutego 2017 r. (w załączonym do niego zestawieniu wydatków związanych z inwestycją w postaci linii technologicznej pakującej mięso w opakowania próżniowe) zaznaczono, że prace posadzkarskie wynikające z faktur z [...] czerwca 2015 r. dotyczą tej właśnie linii. Natomiast w odwołaniu z [...] lipca 2017 r. wskazano, że prace te nie były objęte zgłoszeniem do skorzystania z ulgi. Nadto z prezentowanych przez spółkę wyjaśnień i dokumentów wynika, że pomimo opisanego w zgłoszeniu przedmiotu inwestycji – "linia technologiczna pakująca mięso w opakowania próżniowe, kartony" czy też określenia rodzaju inwestycji - "linia technologiczna automatyczna do pakowania wraz z wyposażeniem" oraz kwotą prognozowanych nakładów inwestycyjnych w wysokości [...] EUR, spółka nie ograniczyła tej inwestycji ściśle do samego leasingu "linii do pakowania mięsa" ale traktowała w sposób kompleksowy i integralny szeroki wachlarz prac wykonywanych w hali produkcyjnej i zamawianych urządzeń oraz wyposażenia jako związanych z inwestycją (tak pisma z [...] lutego 2017 r. oraz z [...] kwietnia 2017 r. wraz z zestawieniami wydatków). Złożone pisma świadczą o objęciu przez spółkę inwestycją wskazaną w zgłoszeniu także wydatków o charakterze przygotowawczym, adaptacyjnym, czy też pośrednio związanych z linią do pakowania mięsa ale wręcz o rozszerzeniu (uzupełnieniu, doprecyzowaniu) wcześniej złożonego wniosku choćby o linię technologiczną do rozbioru mięsa – góra i dół, które jest później pakowane. Dlatego także i z tego względu nie zasługuje na uwzględnienie argument odwołania, że prace posadzkarskie z faktur z [...] czerwca 2015 r. zostały wykonane nie pod linię do pakowania mięsa, ale w pomieszczeniach związanych z ubojem, linią rozbiorową oraz dwoma łazienkami, skoro linia rozbiorowa też była objęta zgłoszeniem.

Organ odwoławczy zwrócił także uwagę na hipotetyczną sytuację (z którą - jak zaznaczył się nie zgadza) dotyczącą stanowiska spółki prezentowanego w odwołaniu i stwierdził, że w takiej sytuacji należałoby ograniczyć koszty inwestycji objętej zgłoszeniem tylko do wydatków związanych ściśle z leasingiem linii technologicznej pakującej mięso w opakowania próżniowe (umowa Leasingu Operacyjnego nr [...] z dnia z dnia [...] lipca 2015 r.) na kwotę [...]EUR. Jednakże, jak zauważył organ, w takiej sytuacji spółka też nie spełniałaby warunków skorzystania z regionalnej pomocy inwestycyjnej w formie zwolnienia od podatku od nieruchomości przewidzianych w rozporządzeniu. Linia do pakowania mięsa objęta została bowiem leasingiem operacyjnym, a nie jak tego wymaga przepis - leasingiem finansowym, i nie obejmuje obowiązku (a tylko prawo) zakupu aktywów (linii do pakowania mięsa) przez spółkę po wygaśnięciu umowy. W konsekwencji w takiej sytuacji nie występują jakiekolwiek koszty kwalifikowane w odniesieniu, do których możliwe byłoby obliczenie pomocy, co jak już wyżej wskazano, jest warunkiem jej przyznania zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia.

Organ odwoławczy uznał zatem, że spółce nie przysługiwało w roku 2018 zwolnienie z podatku od nieruchomości, o którym mowa w § 6 uchwały.

Analizując przyjęte w decyzji organu pierwszej instancji podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w zakresie gruntów, budynków oraz budowli i zastosowanych stawek podatkowych, organ wskazał, iż zgodnie z danymi zawartymi w Krajowym Rejestrze Sądowym spółka jest przedsiębiorcą, której przeważającym przedmiotem działalności jest produkcja wyrobów z mięsa, włączając wyroby z mięsa drobiowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - mające jego zdaniem zastosowanie w niniejszej sprawie – i wskazało, że spółka jest właścicielem gruntów o powierzchni [...] m2, co potwierdzają zawiadomienia o zmianie w ewidencji gruntów i budynków z dnia [...] grudnia 2013 r. Taka też powierzchnia gruntów została wykazana przez spółkę w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2014 r. z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2016 r. z dnia [...] sierpnia 2016 r. Deklaracji na podatek od nieruchomości na 2015 r. oraz 2018 r. spółka nie złożyła. Nie uczyniła tego również na wezwanie organu podatkowego pierwszej instancji skierowane do niej w ramach czynności sprawdzających (za 2018 r.).

Zdaniem organu odwoławczego, zawiadomienie o zmianie w ewidencji gruntów i budynków z dnia [...] grudnia 2013 r. wraz z deklaracjami poprzedzającymi badany rok podatkowy (2014 i 2016) potwierdzają, że spółka w roku 2018 była podatnikiem od przedmiotowych gruntów, mimo niezłożenia deklaracji za ten rok, a przyjęta w decyzji z [...] powierzchnia gruntów nie była kwestionowana przez spółkę. Nadto nie przedstawiła ona dowodów, które podważałby poczynione ustalenia we wskazanym zakresie.

Organ odwoławczy wskazał, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają działki spółki położone w obrębie K. sklasyfikowane, jako inne tereny zabudowane (Bi): nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2. W wyniku oględzin ustalono, iż na gruntach spółki znajduje się 9 budynków o łącznej powierzchni użytkowej wynoszącej [...] m2, w tym: (1) budynek biurowy o pow. [...] m2, (2) łącznik i portiernia nr [...] - [...] m2, (3) budynek produkcyjny - stary - [...] m2, (4) budynek produkcyjny - nowy [...] m2, (5) budynek techniczny [...] m2, (6) budynek portierni i wagi - [...] m2 (7) budynek oczyszczalni ścieków - [...] m2, (8) budynek myjni samochodowej nr [...] - [...] m2 oraz (9) budynek myjni samochodowej nr [...] - [...] m2.

Ponadto w toku oględzin w ramach postępowania za 2016 r., w związku ze złożonymi przez spółę zarzutami dotyczącymi rozebrania części budynków zgłoszonych do opodatkowania ustalono, iż na gruntach spółki znajdują się dwa obiekty określone, jako obiekt blaszany (garaż) - o wartości [...] zł oraz stacja TRAFO - o wartości [...] zł, które to obiekty zostały zakwalifikowane jako budowle. Następnie w toku ponownego rozpatrzenia sprawy dotyczącej 2015 r. organ podatkowy pierwszej instancji zakwalifikował ww. dwa sporne obiekty do budynków i taka prawidłowa kwalifikacja dotyczy również roku 2018. Dokonano dodatkowych oględzin spornych obiektów i ustalono ich powierzchnie użytkowe: obiekt blaszany (garaż) - [...] m2, stacja TRAFO - [...] m2.

Organ odwoławczy uznał, że w 2018 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega 11 budynków o łącznej powierzchni użytkowej wynoszącej [...] m2, w tym: (1) budynek biurowy o pow. [...] m2, (2) łącznik i portiernia nr [...] - [...] m2, (3) budynek produkcyjny - stary - [...] m2, (4) budynek produkcyjny - nowy [...] m2, (5) budynek techniczny [...] m2, (6) budynek portierni i wagi - [...] m2(7) budynek oczyszczalni ścieków - [...] m2, (8) budynek myjni samochodowej nr [...] - [...] m2, (9) budynek myjni samochodowej nr [...] [...] m2, (10) obiekt blaszany /garaż/ - 18,80 m2, (11) stacja TRAFO - [...] m2.

Odnośnie do budowli organ wyjaśnił, że spółka w deklaracji na 2014 r. z dnia [...] stycznia 2014 r. w ogóle nie wykazała budowli. Deklaracja na rok 2015 nie została złożona. Natomiast w deklaracji na 2016 r. z dnia [...] sierpnia 2016 r. spółka wykazała budowle o wartości [...] zł. Deklaracja za rok 2018 nie została złożona. Z dokumentów załączonych do wyjaśnień spółki z dnia [...] października 2016 r. (dokument przyjęcia środka trwałego) wynika, że deklaracją za 2016 r. objęto następujące budowie: (1) studnia głębinowa o wartości [...] zł, (2) podczyszczalnia - [...] zł, (3) boks głuszenia - [...] zł, (4) utwardzenie placu - [...] zł. Natomiast w toku oględzin ustalono, że spółka posiada następujące budowle o wartości ustalonej przez biegłego na łączną kwotę [...]zł, w tym: (1) utwardzenie placu - [...] zł, (2) ogrodzenie zakładu - [...] zł, (3) zbiorniki oczyszczalni ścieków - [...] zł, (4) zbiornik szamba - [...] zł, (5) płyta gnojna - "stara" - [...] zł. (6) płyta gnojna – "nowa" (zakończenie budowy – 13.12.2016 r.) - [...] zł, (7) obiekt blaszany (garaż) - [...] zł, (8) stacja TRAFO - [...] zł, (9) waga samochodowa (przy portierni) - [...] zł, (10) studnia głębinowa - [...] zł.

W ocenie organu odwoławczego w sprawie wystąpiły przesłanki do ustalenia wartości budowli spółki z udziałem biegłego, stosownie do art. 4 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ odwoławczy za organem pierwszej instancji przyjął do opodatkowania budowle spółki ujęte w opinii biegłego o wartości [...] zł. (1- 6 i 10 wskazanych wyżej budowli).

Końcowo organ odwoławczy wskazał na sposób w jaki obliczono podatek od nieruchomości za 2018 r. Zobowiązanie ustalono:

- od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od powierzchni: [...] m2 x [...] zł = [...] zł;

- od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od powierzchni użytkowej: [...] m2 x [...] zł = [...] zł;

- od budowli, od wartości: [...] zł x 2% = [...] zł,

- razem: [...] zł (po zaokrągleniu do pełnych złotych [...] zł).

W skardze spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego i zarzuciła naruszenie art. 156 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r., poz. 65 ze zm.), dalej: "u.g.n.", poprzez wykorzystanie w niniejszej sprawie operatu biegłego rzeczoznawcy z dnia [...] grudnia 2016 r. po upływie 12 miesięcy od jego sporządzenia, bez umieszczenia w jego treści stosownej klauzuli złożonej przez autora, która warunkuje możliwość jego wykorzystania, przez co wycena nieruchomości niezbędna do określenia zobowiązania podatkowego za 2018 r. została przeprowadzona na podstawie opinii z 2016 r.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że kluczowe ustalenia faktyczne, jakie stanowiły podstawę zaskarżonej decyzji oparte zostały na opinii biegłego rzeczoznawcy przeprowadzonej w toku oględzin nieruchomości z udziałem biegłego, powołanego na mocy postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Wynik badania biegłego został wprowadzony do postępowania dokumentem z dnia [...] grudnia 2016 r. Opinia wymienia wszystkie budynki oraz budowle, określa powierzchnię wszystkich nieruchomości oraz zawiera ich wycenę.

Następnie, powołując się na treść art. 156 u.g.n. skarżąca podnosiła, że wskazany przepis jest podstawową regulacją dotyczącą zasad sporządzania opinii o wartości nieruchomości Opinia jest sporządzana w formie pisemnej, natomiast możliwość jej wykorzystania jest limitowana upływem czasu od jej sporządzenia. Operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 u.g.n. Natomiast jedynym prawnie dopuszczonym sposobem umożliwiającym skorzystanie z operatu po upływie 12 miesięcy od daty jego sporządzenia jest potwierdzenie jego aktualności przez sporządzającego go rzeczoznawcę.

Zdaniem skarżącej, w postępowaniu dotyczącym zobowiązania podatkowego za 2018 r. wskazane naruszenie jest szczególnie widoczne, gdyż opinia biegłego określała wartości nieruchomości według stanu z 2016 r., a zatem była miarodajna do określenia zobowiązania podatkowego za 2016 r. Końcowo skarżąca podkreśliła, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych przewiduje możliwość złożenia opinii przez rzeczoznawcę, o którym mowa w u.g.n., co oznacza konieczność stosowanie wszystkich przewidzianych w tej ustawie przepisów odnoszących się zarówno do biegłych, jak i operatów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i nie zgodził się z zarzutami skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] rozważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona, bowiem organy podatkowe nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów procesowych w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności nie zostały naruszone przepisy prawa wskazane w skardze.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy K. z [...] r., określającą skarżącej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2018 r. Zarzuty skargi koncentrują się na naruszeniu art. 156 ust. 3 i 4 u.g.n. Zdaniem jej autora kluczowe ustalenia faktyczne, jakie stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji, oparte były na dowodzie z opinii biegłego rzeczoznawcy pt. "Inwentaryzacja budynków na terenie zakładu P. B. Sp. z o.o. Oddział w K., ul. [...] oraz określenie wartości budowli zlokalizowanych na terenie w/w zakładu" (k.75-162 akt organu I instancji), wprowadzonej do postępowania [...] grudnia 2016 r., uzupełnionej następnie [...] r. (k. 184 - 185 akt organu pierwszej instancji). Oparto się zatem na opinii biegłego po upływie terminu 12 miesięcy od jej sporządzenia, bez umieszczenia stosownej adnotacji jej autora, która dopuszcza możliwość korzystania z tej opinii po upływie wskazanego okresu.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącej.

Zgodnie z art. 156 u.g.n., rzeczoznawca majątkowy sporządza na piśmie opinię o wartości nieruchomości w formie operatu szacunkowego (ust. 1). Operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154. (ust. 3). Operat szacunkowy może być wykorzystywany po upływie okresu, o którym mowa w ust. 3, po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Potwierdzenie aktualności operatu szacunkowego następuje przez umieszczenie stosownej klauzuli w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę, który go sporządził, oraz dołączenie do operatu szacunkowego analizy potwierdzającej, że od daty jego sporządzenia nie wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 u.g.n. Po potwierdzeniu aktualności operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, w kolejnych 12 miesiącach, licząc od dnia upływu okresu, o którym mowa w ust. 3, chyba że wystąpią zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 (ust. 4).

Wbrew stanowisku skargi kluczowe ustalenia faktyczne, jakie stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji nie były oparte wyłącznie na dowodzie z opinii biegłego. Należy wskazać, iż organ opadł się na wielu innych dowodach, co znalazło także prawidłowe ujęcie w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Poza sporem pozostawał fakt, iż skarżąca jest przedsiębiorcą, której przeważającym przedmiotem działalności jest produkcja wyrobów z mięsa.

Jeśli chodzi o przedmiot opodatkowania, co stanowił oś sporu, należy wskazać, iż zgodnie z art. 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm. dla 2018 r.) budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (ust. 1 pkt 1); budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (ust. 1 pkt 2); a grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a (ust. 1 pkt 3).

Wszelkie zatem znajdujące się w posiadaniu skarżącej grunty i budynki prawidłowo organ opodatkował według stawek związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Prawidłowo uznał też, że opodatkowaniu podlegają budowle. Stosownie do danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków wskazał, że opodatkowaniem objęte są grunty o powierzchni [...] m2. Tożsama powierzchnia gruntów została wykazana przez spółkę w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2014 r. z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2016 r. z dnia [...] sierpnia 2016 r. Dlatego mając na uwadze treść ewidencji prawidłowo organ przyjął, że skarżąca także w 2018 r. była podatnikiem od przedmiotowych gruntów. Strona nie kwestionowała ustaleń organu w tym zakresie i nie zgłaszała dowodów przeciwnych na tę okoliczność. Prawidłowo zatem organ przyjął, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości gruntowe skarżącej położone w obrębie K. sklasyfikowane, jako inne tereny zabudowane (Bi): nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...],m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] - [...] m2, nr [...] [...] m2.

Należy zauważyć, że nie ma racji skarżąca podnosząc w skardze, iż wartość budynków stanowiących jej własność w 2018 r. ustalono na podstawie opinii biegłego. W opinii z dnia [...] grudnia 2016 r. nie dokonywano bowiem wyceny budynków, ale na podstawie dokonanych oględzin sporządzono inwentaryzację znajdujących się w zakładzie spółki w K. obiektów, ze wskazaniem jakie obiekty należy zaliczyć do budynków, ustalono ich powierzchnię użytkową w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, natomiast w odniesieniu do obiektów zakwalifikowanych do budowli dokonano ich wyceny, określając wartość tych obiektów.

Należy podkreślić, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów – powierzchnia (pkt 1); dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (pkt 2); dla budowli zaś lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4 - 6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego (pkt 3).

Dlatego prawidłowo organ podatkowy przyjął jako podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości dla budynków ich powierzchnię użytkową, a nie wartość jak twierdzi skarżąca. Ustalił organ, że w 2018 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega 11 budynków o łącznej powierzchni użytkowej wynoszącej [...] m2, w tym: (1) budynek biurowy o pow. [...] m2; (2) łącznik i portiernia nr [...] - [...] m2; (3) budynek produkcyjny - stary - [...] m2; (4) budynek produkcyjny - nowy [...] m2; (5) budynek techniczny [...] m2; (6) budynek portierni i wagi - [...] m2; (7) budynek oczyszczalni ścieków - [...] m2; (8) budynek myjni samochodowej nr [...] - [...] m2; (9) budynek myjni samochodowej nr [...] - [...] m2; (10) obiekt blaszany (garaż) - [...] m2; (11) stacja TRAFO - [...] m2. Odnośnie do dwóch ostatnich budynków należy wskazać, iż pierwotnie zaliczane były do budowli, natomiast w decyzji organu pierwszej instancji za 2018 r. prawidłowo (zgodnie także ze stanowiskiem skarżącej) zaliczone zostały przez organ pierwszej instancji do budynków. Ocenę tę podzielił również organ odwoławczy. Skarżąca nie argumentowała odnośnie do liczby budynków ustalonych w roku 2016 w porównaniu do roku 2018, czy też ustalonej wówczas powierzchni użytkowej, wskazując, by ta powierzchnia w roku 2018 uległa zmianie.

Dlatego w odniesieniu do budynków (ich powierzchni użytkowej) organy były uprawnione do dokonania stosownych ustaleń na podstawie opinii bez konieczności potwierdzenia jej aktualności na podstawie art. 156 ust. 4 u.g.n.

Przechodząc kolejno do budowli także wchodzących do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości w 2018 r. należy podkreślić, iż organ nie naruszył art. 156 ust. 3 i ust. 4 u.g.n.

Jak prawidłowo ustalił organ, skarżąca w deklaracji na 2014 r. w ogóle nie wykazała budowli, deklaracja za rok 2015 nie została złożona, natomiast w deklaracji podatkowej na 2016 r. z dnia [...] sierpnia 2016 r. wykazała budowle o wartości [...] zł. Nie złożyła deklaracji na 2018 r. W deklaracji za 2016 r. skarżąca wykazała natomiast następujące budowle: (1) studnię głębinową o wartości [...] zł; (2) podczyszczalnię - [...] zł; (3) boks głuszenia - [...] zł oraz (4) utwardzenie placu - [...] zł.

W toku oględzin ustalono natomiast, że skarżąca posiada następujące budowle o wartości ustalonej przez biegłego na łączną kwotę [...]zł, w tym: (1) utwardzenie placu - [...] zł; (2) ogrodzenie zakładu - [...] zł; (3) zbiorniki oczyszczalni ścieków - [...] zł; (4) zbiornik szamba - [...] zł; (5) płyta gnojna - "stara" - [...] zł; (6) płyta gnojna - "nowa" - [...] zł; (7) waga samochodowa (przy portierni) - [...] zł oraz (8) studnia głębinowa - [...] zł. Przy czym, mając na uwadze poczynione wyżej ustalenia w zakresie budynków, z budowli organ wyłączył garaż i stację TRAFO.

Prawidłowo uznał także organ odwoławczy, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiły przesłanki do ustalenia wartości budowli skarżącej z udziałem biegłego, a także iż opinia sporządzona w roku 2016 może być wykorzystana do postępowania za rok 2018. Jak już bowiem wyżej wskazano, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4 – 6, wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego.

Natomiast art. 4 ust. 7 wskazanej ustawy określa przesłanki ustalenia wartości budowli przez biegłego stanowiąc, że jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8, który ustali tę wartość. W przypadku gdy podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub wartość ustalona przez biegłego jest wyższa co najmniej o 33% od wartości określonej przez podatnika, koszty ustalenia wartości przez biegłego ponosi podatnik. Stosownie do art. 4 ust. 8 ustawy podatkowej, organ podatkowy powołuje biegłego spośród rzeczoznawców majątkowych, o których mowa w uu.g.n.

Stosownie do wskazanej wyżej regulacji dowodem, na podstawie którego można ustalić wartość budowli, jest ewidencja środków trwałych. Jednak w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżąca nie złożyła deklaracji podatkowej na rok 2018 pomimo ciążącego na niej obowiązku i mimo skierowanego do niej wezwania. Prawidłowo organ uznał, że w celu ustalenia obiektów podlagających opodatkowaniu i podstawy opodatkowania za 2018 r. w zakresie budowli, jako dowodu w rozumieniu art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, nie można było wykorzystać deklaracji podatkowej za rok 2014 ponieważ skarżąca w tej deklaracji w ogóle nie wykazała budowli. Deklaracji za 2016 r. także organ nie uznał za dowód dla ustalenia podlagających opodatkowaniu obiektów i podstawy opodatkowania za 2018 r. w zakresie budowli, bowiem skarżąca nie określiła tam (nie zgłosiła do opodatkowania) następujących budowli: ogrodzenie zakładu, zbiornik szamba, płyta gnojna - stara. Natomiast w przypadku budowli określonej jako "utwardzenie placu" podano tylko sumę wydatków na jego ulepszenie bez podania wartości sprzed ulepszenia (ww. budowle występują faktycznie także w badanym roku 2018). Wymienione wyżej budowle zarówno, co faktu samego ich istnienia jak i wartości nie zostały również ujawnione w odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] września 2016 r. Także wypowiadając się w sprawie zebranego materiału dowodowego w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej (za rok 2016) i zgłaszając swoje uwagi do operatu w zakresie budowli ograniczyła się skarżąca do stwierdzenia, że następujące budowle wynikające z inwentaryzacji, tj.: utwardzenie placu (sprzed ulepszenia), ogrodzenie zakładu, zbiornik szamba, płyta gnojna - stara, obiekt blaszany (garaż), stacja TRAFO (ostatnie dwa obiekty obecnie zakwalifikowane jako budynek) zostały nabyte przez nią w 2013 r., a ich wartość początkowa została uwzględniona w wartości początkowej budynku produkcyjnego (starego). Podniosła z tego powodu skarżąca, że podlegają one zatem amortyzacji w ramach amortyzacji tego budynku. Zarzuciła, że z tego powodu ich podstawa opodatkowania nie może być określona jako wartość rynkowa, tylko jako wartość początkowa. Tożsame zarzuty i argumentację w omawianym zakresie przedstawiła skarżąca w odwołaniu z dnia [...] lipca 2017 r.

Operat został sporządzony po złożeniu przez skarżącą deklaracji z dnia [...] sierpnia 2016 r., jak również po złożeniu przez nią wyjaśnień z dnia [...] października 2016 r., gdzie również nie wskazała spornych budowli i nie określiła ich wartości. Także w piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. skarżąca ograniczyła się tylko do stwierdzenia, że wartość początkowa spornych budowli została uwzględniona w wartości początkowej budynku produkcyjnego (starego). Jednakże wartość ta w odniesieniu do poszczególnych budowli nie została przez nią określona, jak również nie przedłożyła dokumentów pozwalających ustalić te wartości.

Dlatego słusznie przyjął organ, że skarżąca nie podważyła skutecznie ustalenia operatu w zakresie wartości spornych budowli, a tym samym, że brak było podstaw do ustalenia tych wartości z udziałem biegłego. Organ wskazał także, że twierdzenia skarżącej, iż sporne budowle podlegają amortyzacji w ramach budynku produkcyjnego (starego) pozostają w sprzeczności z zarzutami i wyjaśnieniami odwołania z dnia [...] lipca 2017 r., gdzie wykazując brak związku z działalnością gospodarczą budynku produkcyjnego (starego), wskazała że części budynków niewykorzystywane do działalności gospodarczej nie są przez nią amortyzowane dla celów podatkowych.

Organ odwoławczy wskazał także, że w piśmie z [...] stycznia 2017 r. skarżąca wyjaśniła iż na dzień sporządzenia inwentaryzacji płyta gnojna (nowa) nie została oddana do używania. Inwentaryzację, jak wynika z opinii biegłego sporządzono w dniach od 7 do 27 grudnia 2016 roku. Taką samą uwagę skarżąca zgłosiła w stosunku do wagi samochodowej przy portierni.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Organ podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się zawiadomienie z dnia [...] grudnia 2016 r. o zakończeniu budowy "płyty gnojowej na terenie zakładu mięsnego w K.". Dlatego w konsekwencji przyjął, że obowiązek podatkowy od tej budowli powstał od [...] stycznia 2017 r. i budowla ta podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości także w analizowanym roku 2018 roku. Natomiast w odniesieniu do wagi samochodowej przy portierni o wartości [...] zł prawidłowo wyłączył ją z opodatkowania w roku 2018 z uwagi na brak w aktach sprawy jednoznacznych dowodów pozwalających stwierdzić, kiedy budowa tej budowli została zakończona albo kiedy rozpoczęto użytkowanie budowli przed jej ostatecznym wykończeniem.

Zdaniem Sądu, organ mógł oprzeć się na operacie [...] grudnia 2016 r. Zauważyć bowiem należy, że w postępowaniu podatkowym nie ma bezwzględnego obowiązku powołania biegłego, a skarżąca nie wykonywała swoich obowiązków wynikających z przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nie złożyła bowiem deklaracji na podatek od nieruchomości na 2018 r., również na wezwanie organu podatkowego pierwszej instancji skierowane do niej w ramach czynności sprawdzających. S. także niespójne wyjaśnienia odnośnie do istnienia budowli i ich amortyzacji. Tymczasem z treści art. 6 ust. 9 ustawy podatkowej wynika, że m.in. osoby prawne są obowiązane składać, w terminie do dnia 31 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku. Podstawę opodatkowania w odniesieniu do budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowi zasadniczo, zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej, wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego (art. 4 ust. 5). Sądowi znane są orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadające na tle art. 156 ust. 3 u.g.n., akcentujące znaczenie wynikającego z tego przepisu terminu (zob. np. wyrok z 14 listopada 2014r., sygn. akt II OSK 1053/13). Dotyczą one jednak ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Odnoszą się więc do innej konstrukcji prawnej. Zdaniem Sądu, sam zatem upływ roku, o jakim mowa w powołanym przepisie – w okolicznościach rozpoznawanej sprawy - nie wystarczył, by stwierdzić naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wykorzystanie operatu, nawet po upływie wskazanego wyżej terminu, jako jednego z dowodów w postępowaniu dotyczących podatku od nieruchomości.

Mając na uwadze powyższe Sąd stoi na stanowisku, że organ podatkowy prawidłowo przyjął do opodatkowania następujące budowle skarżącej i ich wartości: (1) utwardzenie placu - [...] zł; (2) ogrodzenie zakładu - [...] zł; (3) zbiorniki oczyszczalni ścieków - [...] zł; (4) zbiornik szamba - [...] zł; (5) płyta gnojna - "stara" - [...] zł; (6) płyta gnojna - nowa (zakończenie budowy [...] grudnia 2016 r.) - [...] zł; (7) studnia głębinowa - [...] zł (łączna wartość budowli - [...] zł).

Organ odwoławczy wyjaśnił także, że wartość studni głębinowej przyjęto zgodnie z dokumentami skarżącej w wysokości [...] zł, nadto w toku inwentaryzacji nie stwierdzono budowli pod nazwą "boks głuszenia" o wartości [...] zł. Wartość podczyszczalni przyjął z kolei organ w wysokości wynikającej z operatu w wysokości [...] zł, podobnie jak wartość utwardzenia placu - [...] zł obejmującą wydatki sprzed i po ulepszeniu. W operacie została określona wartość odtworzeniowa budowli w podejściu kosztowym, bowiem jak wyjaśnił organ odwoławczy brak było obrotu rynkowego wyżej wymienionymi budowlami.

Reasumując, prawidłowo wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że skarżąca nie przedłożyła jakichkolwiek dowodów podważających przyjęte wartości budowli, będące podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dlatego, zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego - wbrew twierdzeniom skargi - prawa nie narusza.

Z uwagi na powyższe należało oddalić skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).