Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 637/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35, art. 56
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 119 pkt 3, art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie WSA Urszula Zięba WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi M. S.A. z siedzibą w N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 30 marca 2022 r. nr 1201-IEE.711.2.21.2022.3.JM w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej również jako: Organ, Dyrektor, DIAS) postanowieniem z dnia 30 marca 2022r. nr 1201-IEE.711.2.21.2022.3.JM, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960r Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 735 z późn. zm.; dalej jako k.p.a.) w związku z art. 56 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2020r. poz. 1427 z późn. zm.; dalej jako u.p.e.a.) po rozpoznaniu zażalenia M.S.A. z siedzibą w N. (dalej również jako: Strona, Skarżąca, Spółka) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu z dnia 25 stycznia 2022r. nr 1217-SEE.711.1394.2021.17 w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu, jako organ egzekucyjny, prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku Spółki na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez wierzyciela - Marszałka Województwa [...], obejmującego należność z tytułu opłaty "za korzystanie ze środowiska Odpady’’ w kwocie 5,821.806,00 zł. Tytuł wykonawczy doręczono spółce wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w dniu 04.08.2021r. Z tytułu dokonanego zajęcia na rachunek organu egzekucyjnego wpłynęły kwoty:

- 9.08.2021r - 4.013.661,19 zł.,

-10.08.2021r. - 162.971,39 zł.,

- 11.08.2021r.- 89.464,17 zł.

Z uwagi na złożone w dniu 6 sierpnia 2021r. przez Spółkę zarzuty, organ egzekucyjny – postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2021r. – zawiesił od dnia 6 sierpnia 2021r. prowadzone postępowanie egzekucyjne.

Pismem z dnia 10 sierpnia 2021r. Spółka złożyła wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego i zwrot niezasadnie wyegzekwowanych środków pieniężnych. W przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku Spółka zwróciła się o zawieszenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 26 maja 2021r. znak [...].

2. Postanowieniami z dnia 23 sierpnia 2021r. organ egzekucyjny odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Spółki: o umorzenie postępowania egzekucyjnego (nr [...]), o zawieszenie postępowania egzekucyjnego (nr [...]) oraz o zwrot niezasadnie wyegzekwowanych środków (nr [...]).

3. Nie zgadzając się z powyższymi rozstrzygnięciami, Skarżąca złożyła zażalenie, wnosząc o ich uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

4. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie postanowieniami z dnia 5 października 2021r. nr [...], nr [...]i nr [...]uchylił w całości ww. postanowienia organu egzekucyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu Organ stwierdził, że wniosek o zawieszenie został złożony alternatywnie, a więc powinien być rozpatrzony tylko w sytuacji, gdy nieuwzględniony zostanie wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

5. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu postanowieniem z dnia 25 stycznia 2022r. nr 1217-SEE.711.1394.2021.17 odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego (wcześniej wydanym postanowieniem z dnia 18 stycznia 2022r. nr [...]odmówił umorzenia postępowania).

W uzasadnieniu postanowienia o odmowie zawieszenia organ stwierdził, że wniosek o zawieszenie postępowania jest bezzasadny, gdyż zawiesić można jedynie toczące się postępowanie, a w niniejszej sprawie postepowanie to się nie toczy, gdyż zostało już zawieszone w wyniku złożonych przez Spółkę zarzutów.

6. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Skarżąca wniosła zażalenie na ww. postanowienie, w którym zarzuciła naruszenie:

1) art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77§ 1 w zw. art. 80 k.p.a. poprzez brak przeanalizowania wszelkich okoliczności faktycznych i w efekcie nieprawidłową odmowę zawieszenia postępowania w sytuacji, kiedy z uwagi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 4 sierpnia 2021r. (znak: [...]) w przedmiocie wstrzymania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 26 maja 2021r. (znak: [...]) zaktualizowała się obligatoryjna przesłanka zawieszenia postępowania z mocy prawa, a zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu miał obowiązek wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania;

2) art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. art. 18 u.p.e.a. poprzez brak jakiegokolwiek merytorycznego wyjaśnienia przyczyny, ze względu na którą Organ I instancji przyjął, że zaistniałym stanie faktycznym nie jest dopuszczalne wydanie w oparciu art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. postanowienia o zawieszeniu postępowania, podczas gdy obowiązkiem Naczelnika, było wyczerpujące umotywowanie podstaw podjętego rozstrzygnięcia, a co nie miało miejsca.

Wobec powyższego Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postępowania oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

7. Po rozpoznaniu ww. zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wydał opisane na wstępie postanowienie z dnia 30 marca 2022r.

W uzasadnieniu Dyrektor, powołując się na treść art. 56 § 1 u.p.e.a., wskazał, że wylicza on w sposób enumeratywny okoliczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego i wyczerpująco reguluje tę instytucję prawa. Organ egzekucyjny jest przy tym związany treścią tej normy prawnej, co oznacza, że nie pozostawia ona organowi prawa do swobody wyboru, zarówno co do zawieszenia, czy odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego Zobowiązany zatem występując z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego winien mieć świadomość, że organ egzekucyjny, rozpatrując ten wniosek, nie może w tym wypadku opierać się uznaniu administracyjnym. Następnie Organ wskazał, odpowiadając na zarzuty zawarte w zażaleniu, że w postępowaniu w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 u.p.e.a. nie bada się prawidłowości wszczęcia i prowadzenia egzekucji. Do tego służą inne środki zaskarżenia jak zarzuty na postępowanie egzekucyjne czy wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Niemniej jednak wspomniane przez spółkę postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji weszło do obrotu prawnego z dniem jego doręczenia stronie tj. 10 sierpnia 2021r. Natomiast od 6 sierpnia 2021 r. postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone z uwagi na złożenie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Tak więc, kiedy zobowiązany wniósł zarzuty, to postępowanie egzekucyjne uległo zawieszeniu poprzez wydanie stosownego postanowienia. Zdaniem Organu wydanie kolejnego postanowienia w tym przedmiocie byłoby niezgodne z prawem.

Dyrektor nie zgodził się również z zarzutem naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak przeanalizowania wszelkich okoliczności faktycznych i w efekcie nieprawidłową odmowę zawieszenia postępowania. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada prawdy obiektywnej jest realizowana przede wszystkim przez przepisy dotyczące postępowania dowodowego, zwłaszcza przez art. 77 § 1 k.p.a., nakazujący organom administracji zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, oraz art. 80 k.p.a., nakazujący ocenę faktu udowodnienia poszczególnych okoliczności na podstawie całego materiału dowodowego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie zaznaczył, że istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji (postanowienia) jest jej (jego) uzasadnienie. Stosownie do postanowień art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji (postanowienia) składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji (postanowienia). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie przeanalizował dogłębnie posiadany materiał dowodowy. Ocenił czy postępowanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu było prawidłowe i czy organ w wystarczający sposób odniósł się do podniesionych przez stronę zarzutów. Niewydanie postanowienia zgodnego z wolą strony nie oznacza automatycznie, że organ nieprawidłowo ustalił i ocenił stan faktyczny sprawy.

Końcowo DIAS wyjaśnił, że art. 124 § 1 k.p.a. określa obligatoryjne elementy wszystkich postanowień. Natomiast § 2 omawianego przepisu jest obligatoryjnym elementem postanowienia, ale tylko tego, które spełnia przesłanki wskazane w tym przepisie, tj. odnosi się do postanowień, na które służy zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz do postanowień wydanych na skutek wniesionego zażalenia. Po dokonanej analizie zaskarżonego postanowienia, Organ nie stwierdził, aby zawierało ono braki, na które Strona powołuje się w zażaleniu. Organ zwrócił uwagę, że na skutek złożenia przez zobowiązanego zarzutów egzekucyjnych w dniu 10 sierpnia 2021r. wydane zostało postanowienie nr [...], na mocy którego zawieszono prowadzoną egzekucję.

8.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie Dyrektora Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła naruszenie:

1. art. 15 w zw. z art.7 w zw. z art. 77§ 1 w zw. art. 80 k.p.a. poprzez brak rozpoznania kluczowego zarzutu, a tym samodzielnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wzajemnego wpływu dwóch podstaw zawieszenia tj. art. 35 § 1 u.p.e.a. względem art 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., co ma istotny wpływ na wynik sprawy albowiem nie czyni zadość rozpoznaniu zażalenia;

2. art. 15 w zw. z art.7 w zw. z art 77§ 1 w zw. art 80 k.p.a. poprzez brak samodzielnego zweryfikowania całokształtu okoliczności istotnych dla niniejszej sprawy, a w szczególności pominięcie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 2 lutego 2022r. (znak: [...]), które potwierdziło wadliwość postępowania egzekucyjnego;

3) art 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. art 18 u.p.e.a. poprzez brak skonkretyzowania, który dokładnie punkt art 56 § 1 u.p.e.a. uniemożliwia zawieszenie postępowania, a odwołanie się jedynie ogólnie do całej jednostki redakcyjnej w rozstrzygnięciu i uzasadnieniu.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

8.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

9.1. W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz.U. z 2022r. poz 329; dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z brzmieniem art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Jak zaś zgodnie podnosi się w orzecznictwie (wyroki NSA: z dnia 16 lutego 2021r., III FSK 2430/21; z dnia 8 grudnia 2020r., I FSK 1110/20, I FSK 1121/20, I FSK 1122/20, z dnia 11 czerwca 2019r., II OSK 1867/17; wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. (w przeciwieństwie do przypadków określonych wart. 119 pkt 2 p.p.s.a.) jest niezależne od woli stron.

W ocenie Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Wyjaśnić należy przy tym, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji Skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak i argumenty Organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę wraz z odpowiedzią Organu na skargę.

9.2. Odnosząc się zaś do kwestii kognicji Sądu, należy wpierw przywołać art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 137), stosownie do którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.).

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, uchyla decyzję administracyjną, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w przypadku wystąpienia przesłanek nieważności postępowania administracyjnego określonych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Natomiast zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

9 .3. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia zgodnie z zakreślonymi powyżej regułami, Sąd stwierdził, że skarga okazała się niezasadna.

9.4. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że – wbrew twierdzeniom Skarżącej – organ I instancji wykonał zalecenia zawarte w postanowieniach Dyrektora z dnia 5 października 2021r., uchylających uprzednio wydane postanowienia organu I instancji z dnia 23 sierpnia 2021r., w których stwierdzono, że wniosek o zawieszenie został złożony alternatywnie, a więc powinien być rozpatrzony tylko w sytuacji, gdy nieuwzględniony zostanie wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Po ponownie przeprowadzonych postepowaniach organ egzekucyjny w pierwszej kolejności (postanowienie z dnia 18 stycznia 2022r.) odmówił umorzenia postępowania, a następnie (postanowienie z dnia 25 stycznia 2022r.) odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest jedynie to drugie postanowienie, a zatem zarzuty, zawarte również częściowo w skardze, dotyczące pierwszego z ww. postanowień nie mogą być przedmiotem rozważań przez Sąd, gdyż stanowiłoby to orzekanie poza granicami sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

9.5. Następnie wyjaśnić należy, że – wbrew stanowisku Skarżącej – postanowienie organu (w niniejszej sprawie, postanowienie SKO we W.) wydane na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a. w sprawie wstrzymania decyzji tego organu (w niniejszej sprawie była to decyzja SKO we W. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, które to decyzje były podstawą prowadzenia postępowania egzekucyjnego) wywołuje skutek dopiero z chwilą doręczenia go Stronie, a nie z chwilą jego wydania.

W doktrynie w orzecznictwie istnieje spór co do momentu, od którego skutek wywołuje postanowienie sądu wydane na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w sprawie wstrzymania decyzji (innego aktu lub czynności).

Zwolennicy pierwszego poglądu (zob. B. Dauter [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2021; T. Woś [w:] T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, WK 2016) uważają, że postanowienie w tej sprawie, wydane na posiedzeniu niejawnym wiąże sąd od chwili, w której zostało podpisane wraz z uzasadnieniem (art. 164 p.p.s.a.). Natomiast strony, jak również inne sądy i organy, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, postanowienie wiąże dopiero z chwilą uprawomocnienia (art. 170 p.p.s.a.).

Natomiast zgodnie z drugim stanowiskiem (zob. wyroki WSA w Warszawie z dnia 21 stycznia 2020r., V SA/Wa 1395/19 oraz z dnia 27 maja 2020r., V SA/Wa 1815/19 oraz powołana tamże literatura) postanowienie to wywołuje skutek prawny, mimo że nie jest jeszcze prawomocne. Nawet jednak zwolennicy tego poglądu stoją na stanowisku, że postanowienie sądu wstrzymujące wykonanie aktu po jego doręczeniu (podkreślenie Sądu) jest skuteczne i może spowodować zawieszenie postępowania egzekucyjnego, mimo, że nie jest prawomocne. Innymi słowy, za okres od doręczenia postanowienia sądu (podkreślenie Sądu) o wstrzymaniu wykonania decyzji do rozpoznania w tym przedmiocie zażalenie przez NSA, postanowienie sądu I instancji jest wykonalne i wywołuje skutek w postaci zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Również, zgodnie z brzmieniem art. 110 § 1 k.p.a. w związku z art. 17 i art. 18 u.p.e.a. organ administracji publicznej, który wydał postanowienie, jest nim związany od chwili jego doręczenia (podkreślenie Sądu) lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej.

Skoro postanowienie organu wydane w trybie postepowania administracyjnego wiąże (wywołuje skutek prawny) z chwilą jego doręczenia, a także postanowienie sądu wydane na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wywołuje skutek prawny najwcześniej (zgodnie z drugim z ww. poglądów) z chwilą doręczenia, nie ma żadnych podstaw aby twierdzić – jak czyni to Skarżąca – że postanowienie organu wydane na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a. wywołuje skutek prawny już chwilą wydania.

Ono także – zdaniem Sądu – wywołuje skutek prawny dopiero z chwilą doręczenia Stronie, co w niniejszej sprawie miało miejsce w dniu 10 sierpnia 2021r.

W niniejszej sprawie należy również zauważyć, że postanowienie to wydał inny organ (SKO we W.) niż organ egzekucyjny. Skoro zatem organ, który wydał postanowienie jest nim związany dopiero z chwilą doręczenia, to brak jest jakichkolwiek racjonalnych przesłanek, aby inny organ (organ egzekucyjny w niniejszej sprawie) był nim związany wcześniej (już z chwilą wydania przez SKO we W.).

9.6. Brak jest również jakichkolwiek podstaw, aby twierdzić – jak czyni to Skarżąca – że wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 61 § 2 p.p.s.a. powoduje uchylenie wynikających z niej skutków (obowiązków) i to z mocą wsteczną (ex tunc).

Stanowisko to stoi w oczywistej sprzeczności z brzmieniem art. 58 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym w przypadku zawieszenia postępowania egzekucyjnego pozostają w mocy dokonane czynności egzekucyjne.

9.7. W niniejszej sprawie mieliśmy do czynienia z dwoma niezależnymi przesłankami do zawieszenia postepowania.

Pierwsza z nich nastąpiła z dniem 6 sierpnia 2021r., tj. z dniem wniesienia przez Skarżącą zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Druga – nastąpiła z dniem 10 sierpnia 2021r., tj. z dniem doręczenia Skarżącej ww postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji, wydanego na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a.

9.8. Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2021r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu, działając jako organ egzekucyjny, na podstawie art. 53 § 3, art. 56 § 1 pkt 5 i art. 35 § 1 u.p.e.a., zawiesił postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie z powodu wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Pismem z dnia 10 sierpnia 2021r. Spółka złożyła wniosek m.in. o zawieszenie postepowania egzekucyjnego w związku z wstrzymaniem przez SKO we W. wykonania decyzji będącej przedmiotem postępowania egzekucyjnego.

Następnie, o czym już wspomniano w części historycznej, organ egzekucyjny – po ponownym przeprowadzeniu postępowania – postanowieniem z dnia 25 stycznia 2022r. nr 1217-SEE.711.1394.2021.17 odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu postanowienia o odmowie zawieszenia stwierdzono, że wniosek o zawieszenie postępowania jest bezzasadny, gdyż zawiesić można jedynie toczące się postępowanie, a w niniejszej sprawie postepowanie to się nie toczy, gdyż zostało już zawieszone w wyniku złożonych przez Spółkę zarzutów.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 marca 2022r. nr 1201-IEE.711.2.21.2022.3JM Dyrektor utrzymał w mocy ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu.

W uzasadnieniu postanowienia Dyrektora (oraz w odpowiedzi na skargę), w części relacjonującej postanowienie organu I instancji, z nieznanych przyczyn wskazano jednak, że podstawą wydania postanowienia przez organ egzekucyjny był fakt, że "nie występuje żadna przesłanka wymieniona w art. 56 § 1 u.p.e.a. pozwalająca rozpatrzyć pozytywnie wniosek". Jest to oczywisty błąd, nie mający jednak wpływu na wynik sprawy. W uzasadnieniu postanowienia organu egzekucyjnego wyraźnie wskazano bowiem, że wniosek o zawieszenie postępowania "jest bezzasadny, gdyż zawiesić można jedynie toczące się postępowanie, a w niniejszej sprawie postepowanie to się nie toczy, gdyż zostało już zawieszone w wyniku złożonych przez Spółkę zarzutów" (karta 384 akt sprawy, str. 3 postanowienia organu I instancji).

W uzasadnieniu organu II instancji wskazano natomiast, że "kiedy zobowiązany wniósł zarzuty to postępowanie egzekucyjne uległo zawieszeniu poprzez wydanie stosownego postanowienia. Wydanie kolejnego postanowienia byłoby niezgodne z prawem".

9.9. Sąd podziela stanowisko organów, choć należy je trochę uściślić. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego nastąpiło w niniejszej sprawie z mocy prawa, z chwilą wniesienia przez Stronę zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Jednakże – jak zgodnie podnosi się w doktrynie i w orzecznictwie – mimo że skutek zawieszenia następuje z mocy prawa, wydanie w tej kwestii postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego było konieczne, co też organ uczynił postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2021r.

Skoro postępowanie egzekucyjne zostało już raz skutecznie zawieszone (z chwilą wniesienia przez Stronę zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej), to nie mogło ulec ponownemu zawieszeniu z jakiejkolwiek innej przyczyny. Albowiem zawiesić można jedynie toczące się postępowanie. Skoro postępowanie egzekucyjne w chwili doręczenia Stronie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji w trybie art. 61 § 2 p.p.s.a. (oraz wniesienia do organu egzekucyjnego wniosku o wstrzymanie postepowania egzekucyjnego na tej podstawie) uległo już zawieszeniu (już się nie toczyło), to nie mogło podlegać zawieszeniu po raz wtóry.

Zatem pierwszy zarzut skargi jest bezzasadny. Organy zgodnie oceniły wzajemny wpływ dwóch ww. podstaw zawieszenia postepowania, tzn. zdaniem organów – co Sąd aprobuje – zawieszenie nastąpiło, ale tylko raz, z chwilą wystąpienia pierwszej przesłanki zawieszenia. Albowiem zawieszeniu może podlegać tylko postępowanie, które się toczy. Wystąpienie jednej przesłanki zawieszenia powoduje brak możliwości zawieszania po raz wtóry już raz uprzednio zawieszonego postępowania egzekucyjnego.

9.10. Odnośnie zarzutu drugiego Sąd zauważyć należy, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada prawdy obiektywnej jest realizowana przede wszystkim przez przepisy dotyczące postępowania dowodowego, zwłaszcza przez art. 77 § 1 k.p.a. nakazujący organom administracji zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, oraz art. 80 k.p.a. nakazujący ocenę faktu udowodnienia poszczególnych okoliczności na podstawie całego materiału dowodowego.

Organy uczyniły zadość ww. zasadom, natomiast sam fakt, że podjęte rozstrzygnięcia nie są zgodne z oczekiwaniem Skarżącej, nie świadczy jeszcze, że organy naruszyły ww. przepisy postępowania.

Z kolei wydane przez SKO we W. postanowienie z dnia 2 lutego 2022r. uchylające postanowienie organu I instancji w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne i przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, na które powołuje Skarżąca w treści skargi, nie ma żadnego wpływu na rozstrzyganie w niniejszej sprawie.

W toku sprawy o zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie bada się bowiem prawidłowości wszczęcia i prowadzenia egzekucji. Do tego służą inne środki zaskarżenia jak właśnie zarzuty na postępowanie egzekucyjne, czy wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Ponadto – zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. – organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

9.11. Wbrew trzeciemu zarzutowi skargi wydane postanowienia zawierają wszystkie, wymienione w art. 124 k.p.a., wymagane elementy, które powinno zawierać wydane postanowienie.

Ponadto – wbrew zarzutom skargi – Organy nie twierdziły, że którykolwiek punkt art. 56 § 1 u.p.e.a. uniemożliwia zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie, tylko – jak już wspomniano wyżej – że postępowanie w niniejszej sprawie zostało już wcześniej zawieszone, zatem postępowanie już raz zawieszone nie może podlegać zawieszeniu po raz drugi.

9.12. Sąd nie stwierdził również innych naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałyby konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia organu nadzoru oraz poprzedzającego je postanowienia organu egzekucyjnego.

9.13. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.