Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 66/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 marca 2011 r. po rozpoznaniu wniosku P. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi J. C. i P. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić P. C. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W dniu 28 lutego 2011 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy P. C.,

w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.

W niniejszej sprawie zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ww. ustawy.)

Podkreślić należy, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka -Medek, wyd. Zakamycze 2005, s. 594). Instytucja przyznania prawa pomocy ma zatem charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Może być więc przyznane na wniosek osób bardzo ubogich znajdujących się ze względu na różne zdarzenia życiowe w sytuacji, która nie pozwala im na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich poniesienie byłoby związane z poniesieniem uszczerbku koniecznego dla wnioskującego i jego rodziny, tj. uniemożliwiłoby zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych.

Z powołanego wyżej przepisu wynika, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.

Oceniając dane przedstawione w formularzu uznano, że wnioskodawca nie kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Z nadesłanego formularza wynika, że wnioskodawca wspólnie z żoną utrzymują się z dochodów uzyskiwanych z tytułu wynagrodzenia za pracę

w wysokości 9.500,00 złote brutto miesięcznie.

Skarżący podał, że posiada mieszkanie o pow. 48,5 m² oraz że jest współwłaścicielem działki o pow. 0,0550 ha. Oświadczył także, że żona posiada samochód osobowy Opel Vectra z 2004 r. oraz oszczędności pieniężne w wysokości 30.000,00 złotych.

W uzasadnieniu wniosku zaznaczył, że w ciągu ostatnich trzech lat na leczenie żony ponieśli wydatki w wysokości 50.000,00 złotych.

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzono, że wnioskodawca jest w stanie samodzielnie ponosić w całości koszty sądowe bez spowodowania uszczerbku

w koniecznym utrzymaniu dla siebie i małżonki.

Podkreślić bowiem należy, iż instytucja prawa pomocy może mieć zastosowanie jedynie wobec osób znajdujących się w skrajnie trudnej sytuacji materialnej uniemożliwiającej zaspokojenie bieżących potrzeb. Mając na uwadze powyższe zwłaszcza tj. stan posiadania oraz osiągany stały dochód zarówno przez wnioskodawcę jak i przez jego małżonkę uznano, że do takich osób niewątpliwie nie można go zaliczyć.

Podkreślić należy, że prawo pomocy nie może być nadużywane w sytuacji gdy, strona wnioskująca wraz małżonką posiada stały i niemały dochód oraz posiadane środki finansowe. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca wraz z małżonką ma zapewnione potrzeby bytowe o czym świadczy wysokość miesięcznego dochodu jaki wspólnie uzyskują tj. kwotę 9.500,00 złotych brutto miesięcznie. Posiadanie przez wnioskodawcę i jego małżonkę miesięcznych dochodów oraz oszczędności pieniężnych przez małżonkę w wyżej wskazanych wysokościach wyklucza możliwość uznania wnioskodawcy za osobę wykazującą trudności w zakresie zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych i nie będącą w stanie ponieść kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Jeżeli natomiast strona ma jakiekolwiek środki majątkowe, a w szczególności posiada stały miesięczny dochód, zgromadzone środki finansowe to powinna partycypować w kosztach postępowania sądowego.

Mając na uwadze powyższe uznano, że poniesienie kosztów sądowych przez wnioskodawcę nie spowoduje utraty płynności finansowej i nie przyczyni się do uszczerbku w koniecznym jego i małżonki utrzymaniu.

Tym samym uznano, że sytuacja materialna wnioskodawcy nie uzasadnia przychylenia się do wniosku i przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.