Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 751/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 135
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Sudyka WSA Janusz Bociąga Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2017 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 23 maja 2017 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku skargę oddala.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem nr [...] ([...]) z dnia [...] 2017 r. na podstawie art. 135 j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), po dokonaniu oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko: st. Sierż. K. P. – policjantowi Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Komisariatu Policji w B obwinionemu o to, że:

- W dniu 7 grudnia 2016 roku w toku pełnionej służby patrolowo-interwencyjnej w Komisariacie Policji w B zaniechał wykonania czynności służbowej polegającej na udokumentowaniu w notatniku służbowym informacji związanych z odprawą służbową oraz przebiegiem pełnienia służby, tj. dokonanej kontroli miejsc zagrożonych w rejonie służbowym, opuszczenia terenu Komisariatu i wyjazdu do Komendy Powiatowej Policji w O w związku z poleceniem służbowym, opuszczenia rejonu służbowego w związku z udaniem się do budynku administracji na terenie Szpitala w O oraz przerwania pełnienia służby,

tj. naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt. 2 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji w związku z § 25 ust. 9, § 26 ust. 5 Zarządzenia nr 768 KGP z dnia 14 sierpnia 2007 roku w sprawie metod i form wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym i § 4 ust. 1 i 2 Wytycznych nr 2 KGP z dnia 26 czerwca 2007 roku w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych z późn. zm.

- W dniu 7 grudnia 2016 roku będąc w O na ul. A jako dowódca patrolu zmotoryzowanego nie uzyskał zgody Dyżurnego Komisariatu Policji w B, ani innej uprawnionej osoby na opuszczenie trasy wyznaczonego przejazdu do Komendy Powiatowej Policji w O i udał się w celach prywatnych do budynku administracji Szpitala w O, co spowodowało, że Dyżurny Komisariatu Policji w B i bezpośredni przełożony nie posiadali informacji, gdzie znajduje się patrol,

tj. naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt. 2 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji w związku z § 29 Zarządzenia nr 768 KGP z dnia 14 sierpnia 2007 roku w sprawie metod i form wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym,

- W dniu 7 grudnia 2016 roku w czasie pełnionej służby nie wykonał ustnego polecenia Komendanta Komisariatu Policji w B podinsp. R. K. dotyczącego stawienia się w Komendzie Powiatowej Policji w O o godzinie 10:00 na spotkanie z udziałem Komendanta Powiatowego Policji w O, a następnie nie uzyskując zgody bezpośredniego przełożonego na zwolnienie z pełnia służby, po przekazaniu broni palnej sierż. P. N. zaniechał dalszej realizacji zadań w przydzielonym rejonie służbowym na terenie Komisariatu Policji w B,

tj. naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt. 1 i 2 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji w zw. z § 15 pkt. 1 i 2 Zarządzenia nr 30 KGP z dnia 16 grudnia 2013 roku w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji,

-W dniu 7 grudnia 2016 roku w czasie pełnionej służby wykonał czynność służbową nieprawidłowo, gdyż przebywając w budynku administracji Szpitala w O przy ul. A przekazał będącą na jego indywidualnym wyposażeniu broń palną marki [...] seria i nr [...], dwa magazynki i 32 szt. amunicji [...] w czasowe władanie drugiemu policjantowi sierż. P. N., nie deponując jej u dyżurnego KP w B, ani też u dyżurnego w Komendzie Powiatowej Policji w O, tj. naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 432 ust. 3 pkt. 2 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji w związku z § 11 ust. 1 pkt. 1, § 3 ust. 1, § 2 pkt. 10 i § 20 ust. 3 Zarządzenia nr 24 KGP z dnia 21 lipca 2015 roku w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów,

Komendant Powiatowy Policji w O, orzekł o uznaniu policjanta winnym popełnienia zarzucanych czynów i wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej "ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku".

Od powyższego orzeczenia odwołał się K. P., zarzucając cyt. "iż organ I instancji wbrew obowiązkowi nie dopełnił obowiązku umożliwienia obwinionemu zapoznania się z materiałami postępowania i złożenia przez niego wyjaśnień". Stwierdził, że na ostatni z wyznaczonych terminów, na który został wezwany w celu przesłuchania w charakterze obwinionego i zapoznania z aktami postępowania dyscyplinarnego w dniu 11 kwietnia 2017 roku nie stawił się "z powodu poważnej choroby uniemożliwiającej mu podróż, stawiennictwo oraz świadomy udział w czynnościach postępowania." Wskazał ponadto, że w dniu 11 kwietnia 2017 roku oraz w dniu następnym zmagał się z ciężkim zatruciem pokarmowym i nie mógł brać udziału w czynnościach postępowania, a organ I instancji powinien mu wyznaczyć kolejny termin do stawiennictwa. Podniósł, że udał się do Szpitala w O, aby zapytać o stan zdrowia swojego siostrzeńca, który jak twierdzi nagle trafił do szpitala. Wskazał, że był to jego ludzki odruch współczucia i zatroskania o stan zdrowia najbliższej rodziny, a przewinienia które popełnił według niego cyt. "nie są o znacznym stopniu szkodliwości i nie ujrzałyby one światła dziennego, gdyby nie fakt, iż ośmielił się sprzeciwić swojemu przełożonemu i odwołał się od decyzji o zwolnieniu go ze służby w Policji."

Orzeczeniem z dnia 23 maja 2017 r. nr [...] ([...]) na podstawie ar. 135 n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.) Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy orzeczenie wydane w I instancji.

Organ odwoławczy podał, co następuje:

Poczynione w sprawie ustalenia zostały dokonane w szczególności na podstawie zeznań ośmiu świadków oraz kserokopii dokumentacji służbowej związanej z przedmiotowymi czynami, a zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził winę funkcjonariusza w zakresie zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. Nie znaleziono podstaw do kwestionowania logicznych i spójnych zeznań świadków, które tworzą spójny obraz zaistniałych wydarzeń.

Popełnienie czterech przewinień dyscyplinarnych będących przedmiotem prowadzonego postępowania dyscyplinarnego należy ocenić nagannie, a podnoszone w odwołaniu okoliczności nie mogą wpłynąć na rozstrzygnięcie badanej sprawy. Popełnione czyny świadczą o lekceważącym stosunku obwinionego do podstawowych obowiązków służbowych.

Przypisywanie st. sierż. K. P. naruszenia dyscypliny służbowej w trakcie pełnienia służby patrolowo - interwencyjnej, zaniechania wykonania czynności służbowej, polegającej na udokumentowaniu w notatniku służbowym informacji związanych z odprawą służbową oraz przebiegiem pełnienia służby, nie kontaktowanie się osobiście z przełożonymi i nie uzyskanie zgody na zwolnienie z dalszego pełnienia służby w pełni potwierdza zgromadzony materiał dowodowy w niniejszym postępowaniu dyscyplinarnym.

Badając zasadność wymierzenia kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku wyższy przełożony dyscyplinarny uznał, że kara ta jest współmierna do popełnionych przez st. sierż. K. P. przewinień dyscyplinarnych. Stwierdzono mianowicie, że zgodnie z art. 134c ustawy o Policji, kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania i uprzedzenia go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną.

Pociągnięcie do odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz rodzaj zastosowanej kary należy rozważać z uwzględnieniem zadań Policji. Według art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji do podstawowych zadań Policji należy ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra. Przed podjęciem służby policjant składa ślubowanie. Określone w rocie ślubowania obowiązki policjanta, jako funkcjonariusza służby publicznej, wymagają szczególnej staranności w wykonywaniu zadań. Jedną z podstawowych gwarancji realizacji tych obowiązków jest odpowiedzialność dyscyplinarna policjantów, która oparta jest na regułach zaostrzonych, wynikających ze szczególnego rodzaju zadań: ochrony zdrowia i życia ludzi. Przy wykonywaniu zadań obowiązuje zatem nie tylko dyscyplina służbowa ale i przestrzeganie zasad etyki zawodowej, do których to wartości należy zaliczyć szczególną staranność w wykonywaniu obowiązków (por. I OSK 637/06).

W przedmiotowym postępowaniu zgromadzono wystarczający materiał dowodowy i podjęto czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji końcowej. Ponadto w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego uwzględniono okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego, czego dowodem jest uznanie winnym popełnienia zarzucanych czynów określonych w art. 132 ust. 3 pkt 1 i 2 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji i orzeczeniu kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Podstawą zastosowania cytowanego przepisu z art. 39 ust. 2 ustawy o Policji był fakt uprzedniego wszczęcia przez Komendanta Powiatowego Policji w O wobec wymienionego policjanta postępowania dyscyplinarnego, w którym st. sierż. K. P. obwiniono o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego z art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji, w konsekwencji czego wydany został przez Komendanta Powiatowego Policji w O rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] 2016 roku o zawieszeniu wyżej wymienionego w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, tj. od dnia 30 grudnia 2016 roku do dnia 29 marca 2017 roku. Od powyższego rozkazu personalnego obwiniony odwołał się w ustawowym terminie, a Komendant Wojewódzki Policji wydał rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] 2017 roku utrzymujący w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W odniesieniu do zarzutu obwinionego wskazanego w odwołaniu w kwestii niedopełnienia przez organ I instancji obowiązku umożliwienia obwinionemu przesłuchania w charakterze obwinionego i zapoznania z materiałami postępowania, wskazać należy, że organ I instancji dwukrotnie wzywał obwinionego do stawiennictwa. Ponadto umożliwiono st. sierż. K. P. udział w tych czynnościach w dniu 4 kwietnia 2017 roku, kiedy to był w służbie. Według notatki urzędowej sporządzonej przez asp. J. W. - Komendanta Komisariatu Policji w K obwiniony odmówił zgłoszenia się w wyznaczonym terminie, gdyż jak twierdził ma swojego pełnomocnika - obrońcę z którym zgłosi się w dniu 7 kwietnia 2017 roku, zgodnie z wystawionym wezwaniem. Wskazać również należy, że podjęto próbę wykonania czynności z udziałem st. sierż. K. P. w miejscu jego zamieszkania, lecz bezskutecznie, gdyż go nie zastano, pomimo tego, że jak wskazał w niniejszym odwołaniu cyt. "zmagał się z ciężkim zatruciem pokarmowym". Takie postępowanie obwinionego wskazuje na brak zainteresowania z jego strony czynnym udziałem w postępowaniu dyscyplinarnym i celowym jego przedłużaniem.

Wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, jest adekwatne w stosunku do popełnionych przez obwinionego przewinień dyscyplinarnych. Organ II instancji, dokonując analizy całości materiału zgromadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym, nie stwierdził uchybień w zakresie zbierania dowodów, ani też nie dopatrzył się błędów w ustaleniach faktycznych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. St. sierż. K. P. dopuścił się popełnień przewinień dyscyplinarnych przed zatarciem wymierzonej mu prawomocnie kary dyscyplinarnej nagany, co wpłynęło na jej zaostrzenie. Jednocześnie należy wskazać, że wymierzona kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku oznacza wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzenie go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną. Organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, że kara ta jest współmierna do zaistniałych przewinień i spełnia wymogi określone w art. 134 h ust. 1 ustawy o Policji. Z uzasadnienia orzeczenia wynika bowiem, że organ uwzględnił przy wymiarze kary dotychczasowy naganny przebieg służby skarżącego, wziął pod uwagę okresowe opinie służbowe, z których wynika, iż obwiniony nie wywiązywał się należycie z obowiązków służbowych, osiągał najniższą efektywność w służbie z lekceważącym podejściem do obowiązujących go przepisów, wzięto także pod uwagę uprzednią karalność dyscyplinarną oraz fakt, iż staż jego służby wynosi 10 lat.

Kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku została wymieniona na pozycji trzeciej w ustawowym katalogu kar, a organ I instancji w zaskarżonym orzeczeniu dyscyplinarnym wskazał w sposób przekonujący z jakich przyczyn wymierzył karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku i należycie ją uzasadnił. Komendant Powiatowy Policji w O uwzględnił okoliczności wpływające na wymiar kary, a w szczególności fakt, iż obwiniony miał zamiar popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych oraz, że stopień winy obwinionego jest znaczny. Zdaniem organu odwoławczego, ustalenia organu I instancji doprowadziły do wymierzenia obwinionemu kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, która jest karą proporcjonalną do zarzucanych czynów oraz okoliczności ich popełnienia.

Obowiązek wykonywania poleceń oraz przestrzegania przepisów dotyczących pragmatyki służbowej znajduje umocowanie w art. 58 ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy o Policji i wynika ze specyfiki zhierarchizowanej instytucji, jaką jest Policja. Zaznaczyć należy, że stosunek służbowy policjantów charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością, zdyscyplinowaniem, którym funkcjonariusze muszą się podporządkować, a nieprzestrzeganie tych zasad w wielu przypadkach uniemożliwiałoby wykonywanie ustawowych zadań Policji. Tymczasem obwiniony wykazał, że jest osobą niezdyscyplinowaną, potrafiącą bez jakiejkolwiek przyczyny zaniechać pełnienia ważnej dla społeczeństwa służby, przy czym wymieniony wstępując do służby w Policji zobowiązał się do wykonywania rozkazów i poleceń przełożonych oraz dochować obowiązków wynikających z roty ślubowania. Zachowanie st. sierż. K. P. z całą pewnością mogło mieć negatywny wpływ na innych funkcjonariuszy, chociażby na sierż. P. N. partnera st. sierż. K. P. z patrolu, któremu obwiniony wydawał polecenia i zapewniał go o ustaleniach z przełożonymi, świadomie wprowadzając go w błąd.

Materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza naruszenie przez obwinionego dyscypliny służbowej, a okoliczności zdarzenia wskazują na winę umyślną policjanta. Uwzględniając wszystkie okoliczności zdarzenia - umyślny charakter czynu i warunki osobiste obwinionego, a w szczególności fakt jego karalności, organ wymierzył policjantowi karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, uznając, że będzie się to wiązało z uświadomieniem st. sierż. K. P. nieprawidłowości jakich się dopuścił i zapobieżenia tego typu nieprawidłowościom w przyszłości. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wskazuje, iż naganne zachowanie obwinionego w tej sprawie stanowi istotne naruszenie dyscypliny służbowej, a wina obwinionego w świetle zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych nie budzi wątpliwości. Kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku uwzględnia dyrektywy zawarte w art. 134h ustawy o Policji, który stanowi, iż kara powinna być współmierna do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.

Na powyższe rozstrzygnięcie K. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie przepisów:

- art. 135 j ust. 4 ustawy o Policji poprzez brak umorzenia postępowania dyscyplinarnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość wynikającą z faktu zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na mocy decyzji - rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2017 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2017r., z nadaniem tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności;

- art. 135 ust. 1 ustawy o Policji poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w ramach postępowania dyscyplinarnego oraz możliwości składania wniosków (w tym wniosków dowodowych) na etapie całego postępowania administracyjnego tak toczącego się przed organem I instancji jak i organem II instancji oraz uniemożliwienie skarżącemu możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu dyscyplinarnym;

- art. 134 h ust. 1-4 ust. ustawy o Policji poprzez niewzięcie pod uwagę okoliczności łagodzących zaistniałych w sprawie, a uwzględnienie wyłącznie obciążających obwinionego.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie rozstrzygnięcia organu II instancji i umorzenie postępowania dyscyplinarnego, względnie przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd administracyjny nie ma możliwości orzeczenia co do meritum sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) ppsa), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) ppsa). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 ppsa), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U.2016.1782 ze zm.), w szczególności art. 135 j ust. 1 pkt. 3 ww. ustawy, zgodnie z którym na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o ukaraniu. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu orzeczenie powinno zawierać:

1)oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego;

2)datę wydania orzeczenia;

3)stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;

4)opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną;

5)rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego;

6)uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia;

7)pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania;

8)podpis, z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego dyscyplinarnego, oraz pieczęć jednostki organizacyjnej Policji.

3. Przełożony dyscyplinarny uchyla postanowienie, o którym mowa w art. 135i ust. 7, oraz przekazuje akta sprawy rzecznikowi dyscyplinarnemu do uzupełnienia, w przypadku stwierdzenia, że nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy.

4. Przełożony dyscyplinarny umarza postępowanie dyscyplinarne w przypadkach, o których mowa w art. 135 ust. 1, albo gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innej przyczyny.

5. Przełożony dyscyplinarny może odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej.

6. Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem sporządza się na piśmie nie później niż w terminie 14 dni od dnia wydania postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych.

7. Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, doręcza się niezwłocznie obwinionemu.

8. Jeżeli przełożony dyscyplinarny, o którym mowa w art. 133 ust. 2 i 3, uzna, że należy wymierzyć karę dyscyplinarną, do której wymierzenia nie jest uprawniony, wniosek w tej sprawie wraz z aktami postępowania dyscyplinarnego przesyła przełożonemu dyscyplinarnemu uprawnionemu do wymierzenia tej kary.

9. W przypadku zamiaru wymierzenia kary wydalenia ze służby w Policji przełożony dyscyplinarny, przed wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego, wzywa obwinionego do raportu w celu wysłuchania go. W raporcie uczestniczy rzecznik dyscyplinarny. O terminie raportu należy zawiadomić zarząd właściwej organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Przedstawiciel zarządu może uczestniczyć w raporcie, chyba że obwiniony nie wyrazi na to zgody. Obwinionemu doręcza się sprawozdanie w terminie umożliwiającym zapoznanie się z nim przed raportem.

10.Przepisu ust. 9 nie stosuje się w przypadku:

1) tymczasowego aresztowania obwinionego;

2) odmowy obwinionego stawienia się do raportu lub nieusprawiedliwionej nieobecności w wyznaczonym terminie raportu;

3) zaistnienia innej przeszkody uniemożliwiającej obwinionemu stawienie się do raportu w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych.

Natomiast w skardze skarżący zarzucił m. in. naruszenie przepisów art. 135 j ust 4 ww. ustawy, zgodnie z którym przełożony dyscyplinarny umarza postępowanie dyscyplinarne w przypadkach, o których mowa w art. 135 ust. 1, albo gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innej przyczyny. Podał skarżący, że w niniejszej sprawie zaistniała bezprzedmiotowość postępowania wynikającą z faktu zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na mocy decyzji - rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2017 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2017r., z nadaniem tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Odnosząc się do tergo zarzutu wskazać należy, że orzeczenie o uznaniu policjanta winnym popełnienia zarzucanych czynów i o wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej wydano w dniu [...] 2017 r., a więc w dniu, kiedy K. P. pozostawał nadal w stosunku służbowym. Nie zachodziły więc przesłanki do umorzenia postępowania. Fakt nadania rozkazowi personalnemu o zwolnieniu skarżącego ze służby rygoru natychmiastowej wykonalności oraz data wydania i zakres czasowy orzeczenia o niezdolności do służby nie niweczą możliwości uwzględnienia tego orzeczenia o ile zostało ono wydane jeszcze w trakcie toczącego się postępowania odwoławczego. Rygor natychmiastowej wykonalności nadaje się decyzji nieostatecznej, co do której może toczyć się postępowanie odwoławcze. Nadanie rygoru na podstawie przepisu art. 108 § 1 k.p.a. wywołuje skutki wyłącznie w sferze tymczasowej wykonalności decyzji, a nie w zakresie jej ostateczności i nie powoduje żadnych skutków dla trybu i sposobu przeprowadzenia postępowania przez organ odwoławczy na skutek wniesionego przez stronę odwołania. Nadanie tego rygoru powoduje zatem w istocie wyłącznie odsunięcie policjanta od wykonywania czynności służbowych, natomiast policjant nadal pozostaje w służbie.

Wskazać również należy, że istotą odpowiedzialności dyscyplinarnej są czyny godzące w dobro danej służby lub godność związaną z wykonywaniem danej służby. Tylko czyny stanowiące przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej lub naruszeniu dyscypliny służbowej, a w szczególności na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 ustawy o Policji, które jednocześnie wypełniają znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej.

W rozpoznawanej sprawie Sąd podzielił stanowisko zajęte przez organy w zakresie niedopełnienia obowiązków służbowych K. P., polegające na zaniechaniu czynności służbowej w postaci udokumentowania w notatniku służbowym informacji związanych z odprawą służbową oraz przebiegiem pełnienia służby; braku uzyskania zgody Dyżurnego Komisariatu Policji w B, ani innej uprawnionej osoby na opuszczenie trasy wyznaczonego przejazdu do Komendy Powiatowej Policji w O; nie wykonaniu ustnego polecenia Komendanta Komisariatu Policji w B dotyczącego stawienia się w Komendzie Powiatowej Policji w O, a następnie nieuzyskanie zgody bezpośredniego przełożonego na zwolnienie z pełnienia służby; wykonaniu czynności służbowej nieprawidłowo, gdyż przebywając w budynku administracji Szpitala w O przekazał skarżący będącą na jego indywidualnym wyposażeniu broń palną marki [...] seria i nr [...], dwa magazynki i 32 szt. amunicji [...] w czasowe władanie drugiemu policjantowi, nie deponując jej u dyżurnego KP w B, ani też u dyżurnego w Komendzie Powiatowej Policji w O. Powyższe potwierdza analiza materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Zeznania poszczególnych świadków w zakresie objętym ustaleniami postępowania dyscyplinarnego są spójne i nie stoją w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym.

Rację mają również organy administracji, że postawa obwinionego nie znajduje żadnego usprawiedliwienia i świadczy o lekceważeniu obowiązujących przepisów, ale także o rażąco nieprawidłowym podejściu do obowiązków służbowych. Zaznaczyć należy, że w postępowaniu dyscyplinarnym dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych, gdyż ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z sankcji wymienionych w art. 134 ustawy o Policji. Z kolei sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar (por. I OSK 2687/12). Takiego rodzaju dyrektywy ustawodawca zawarł w przepisie art. 134 h ust. 1 ustawy o Policji, wskazując, że wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Ponadto w ust. 2 i 3 przywołanego powyżej art. 134h ustawodawca wskazał na przesłanki, które mają wpływ na zaostrzenie i złagodzenie wymiaru kary. Nie mógł więc także odnieść skutku zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 134 ust. 1 - 4 ustawy o Policji nieuwzględnienia przez organy okoliczności łagodzących a uwzględnienia wyłącznie okoliczności obciążających skarżącego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że organ poddał analizie wszystkie okoliczności związane z naruszeniem przez skarżącego dyscypliny służbowej a więc i te, które skarżący podawał jako przyczynę naruszeń, wskazując następnie przyczyny, dla których wymierzoną karę uznał za adekwatną do popełnionych przewinień dyscyplinarnych, mając na uwadze treść art. 134h ust. 3 ustawy o Policji. Organ uwzględnił przy wymiarze kary dotychczasowy naganny przebieg służby skarżącego, nie dopatrując się w przyczynach naruszeń podstaw do złagodzenia wymiaru kary akcentując w szczególności znaczny stopień winy i szkodliwości przewinienia z uwagi na fakt zaprzestania pełnienia służby bez zgody bezpośredniego przełożonego w sytuacji, kiedy był to jedyny patrol interwencyjny w tym dniu na terenie Komisariatu Policji w B.

Wymiar kary powinien uwzględniać dyrektywy jej nakładania oraz okoliczności przemawiające tak na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego (por. IV SA/Wr 287/10). Gradacja kar dyscyplinarnych jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił wprawdzie, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich, pozostawiając to do uznania właściwego organu. Wybór każdej z kar nie może być dowolny, ale uzasadniony i poparty konkretnymi argumentami, uwzględniającymi indywidualne właściwości samego obwinionego, a także indywidualny charakter przypisanego przewinienia dyscyplinarnego.

W niniejszej sprawie wymierzając skarżącemu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby organ wyjaśnił, że kara ta jest adekwatna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego. Wskazał, że wziął pod uwagę okoliczności popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na skarżącym obowiązków, a także zachowanie skarżącego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Nie mógł więc także odnieść skutku zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 134 ust. 1 - 4 ustawy o Policji nieuwzględnienia przez organy okoliczności łagodzących a uwzględnienia wyłącznie okoliczności obciążających skarżącego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ poddał analizie wszystkie okoliczności związane z naruszeniem przez skarżącego dyscypliny służbowej a więc i te, które skarżący podawał jako przyczynę naruszeń, wskazując następnie przyczyny, dla których wymierzoną karę uznał za adekwatną do popełnionych przewinień dyscyplinarnych, mając na uwadze treść art. 134h ust. 3 ustawy o Policji. Organ uwzględnił przy wymiarze kary dotychczasowy naganny przebieg służby skarżącego, nie dopatrując się w przyczynach naruszeń podstaw do złagodzenia wymiaru kary i akcentując w szczególności znaczny stopień winy i szkodliwości przewinienia z uwagi na fakt zaprzestania pełnienia służby bez zgody bezpośredniego przełożonego w sytuacji, kiedy był to jedyny patrol interwencyjny w tym dniu na terenie Komisariatu Policji w B. Za bezpodstawny należało uznać również zarzut zaniechania zawiadomienia skarżącego o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący miał możliwość uczestnictwa w postępowaniu dyscyplinarnym.

W oparciu o wyżej wskazane ustalenia i rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że organy administracyjne obu instancji wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy i w związku z tym miały pełne prawo przyjąć, że skarżący dopuścił się zarzuconych mu czynów. Zdaniem Sądu mają też rację organy administracyjne uznając, że czyny skarżącego rzutują na negatywne postrzeganie przez obywateli całej Policji i godzą tym samym w dobro służby. W tej sytuacji nie sposób przyjąć, że wymierzenie kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku odbyło się z naruszeniem prawa. Z tego powodu Sąd uznał, że skarga nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym, zaś kontrolując zaskarżoną decyzję pod względem legalności z uwzględnieniem art. 134 ppsa także nie stwierdził istnienia wad powodujących konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Z wyżej wskazanych przyczyn, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.