Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 962/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji
Powołane przepisy: article: ART. 145 PAR. 1 PKT 1 LIT. A I LIT. C
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: ART. 9
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Niedźwiedź Sędziowie WSA Urszula Zięba WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2023 r. sprawy ze skargi A. G., A. G.1, P. G. i T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 27 czerwca 2022 r. nr SKO.Pod/4140/143/2022 w przedmiocie podatku od środków transportowych za rok 2021 I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie solidarnie na rzecz skarżących kwotę 4.115 zł (cztery tysiące sto piętnaście złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej: Organ, Kolegium, SKO) decyzją z dnia 27 czerwca 2022 r. nr SKO.Pod/4140/143/20221 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 grudnia 2021 r. nr PD.01.5.3124.6.F.209.2021.MA określającą E. G., M. G., P. G. i T. G. (dalej: Skarżący, Podatnicy) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za rok 2021 na łączną kwotę 16 032,00 zł, za pojazdy: [...], marka i typ – L. [...], [...], marka i typ - J. [...], [...], marka i typ-I. [...], [...], marka i typ - S. [...], [...], marka i typ - K [...].

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

1. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 10 grudnia 2021 r. nr PD.01.5.3124.6.F.209.2021.MA określił Skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za rok 2021 na łączną kwotę 16 032,00 zł, za pojazdy: [...], marka i typ - L [...], [...], marka i typ - J. [...], [...], marka i typ-I. [...], [...], marka i typ - S. [...], [...], marka i typ - K [...].

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał przepisy mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Podkreślił, że postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie [..] Wydział Cywilny z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. [...], spadek po zmarłym A. G. nabyli z dobrodziejstwem inwentarza na podstawie ustawy Skarżący, po ¼ części. Tym samym stali się współwłaścicielami pojazdów o nr. rej. [...], [...], [...], [...], [...], będących wcześniej własnością A. G. Zobowiązani nie złożyli deklaracji na podatek od środków transportowych za 2021 r., pomimo wezwania do jej złożenia. W odpowiedzi na wezwanie Zobowiązani wskazali, że nie byli właścicielami wymienionych pojazdów.

Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia 9 września 2021 r. wszczął i przeprowadził postępowanie podatkowe. Przeprowadzone postępowanie potwierdziło dotychczasowe ustalenia, że pojazdy: ciągnik siodłowy marki S. o nr rej. [...], ciągnik siodłowy marki I. o nr rej. [...], naczepa marki K. o nr rej. [...], ciągnik siodłowy marki L. o nr rej. [...] (stała rejestracja [...]) i samochód ciężarowy marki J. o nr rej. [...], były własnością zmarłego 28 września 2006 r. A. G. Pojazdy cały czas figurują w Ewidencji Pojazdów i Kierowców na nazwisko A. G., ostatnio zamieszkały w K., przy ul. [...], wobec braku przerejestrowania pojazdów przez spadkobierców. Organ wskazał, że do dnia wydania decyzji Podatnicy nie dostarczyli dowodów mających wpływ na określenie wysokości zobowiązania podatkowego, nie podjęli żadnych działań w kierunku wyrejestrowania pojazdów.

2. Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie złożyli Skarżący. Zaskarżonej decyzji zarzucili:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a. art. 123 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm.; dalej jako O.p.) i naruszenie zasady czynnego udziału stron przez oddalenie wszystkich wniosków dowodowych zgłoszonych przez odwołujących, pomimo że wnioski te dotyczyły tak istotnych w sprawie faktów jak: rejestracja pojazdów, wpis w ewidencji pojazdów i własność pojazdów, a ponadto nieumożliwienie stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji;

b. art. 180 § 1 w zw. z art. 188 O.p. przez odmowę przeprowadzenia dowodów na okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy;

c. art. 200 § 1 O.p. przez niewyznaczenie stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji;

d. art. 194 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p., przez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, że:

- "Pojazdy cały czas figurują w Ewidencji Pojazdów i Kierowców na nazwisko A. G. ", podczas gdy z żadnego dowodu taki fakt nie wynika, a z dołączonej do akt sprawy informacji z ewidencji pojazdów wynika, że pojazdy w ogóle nie figurują w ewidencji;

- "spadkobiercy stali się współwłaścicielami pojazdów (...) będących wcześniej własnością A. G.", podczas gdy z żadnego dowodu nie wynika, że pojazdy w ogóle istniały w chwili śmierci A. G. oraz że stanowiły wówczas jego własność, a z niedopuszczonego dowodu w postaci spisu inwentarza wynika, że pojazdy nie stanowiły własności A. G. w chwili jego śmierci, a więc jego spadkobiercy nie mogli nabyć własności tych pojazdów w drodze dziedziczenia;

e. art. 210 § 1 i 4 O.p. przez brak wyjaśnienia przez organ I instancji podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa;

f. art. 210 § 1 pkt 3 i 5 O.p. w zw. z art. 9 ust. 2 u.p.o.l. przez nieoznaczenie w treści rozstrzygnięcia strony, do której została skierowana decyzja oraz pominięcie, że odpowiedzialność domniemanych współwłaścicieli ma charakter solidarny;

2. naruszenie prawa materialnego, tj.:

a. art. 922 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego, przez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że spadkobierca nabywa prawa majątkowe, które nie przysługiwały spadkodawcy lub nie istniały w chwili otwarcia spadku;

b. art. 9 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy obowiązek podatkowy Odwołujących nigdy nie powstał z uwagi na fakt, że prawo majątkowe (własność), z którym związany jest obowiązek podatkowy określony w art. 9 ust. 4 nie przysługiwało spadkodawcy lub nie istniało w chwili otwarcia spadku, wobec czego Odwołujący nigdy tego prawa nie nabyli.

W oparciu o powyższe zarzuty, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponadto wnieśli o dopuszczenie dowodu ze znajdującego się w aktach organu dokumentu urzędowego w postaci protokołu spisu inwentarza z dnia 16 stycznia 2020 r. dla wykazaniu faktu nieprzysługiwania A. G. prawa własności środków transportowych w chwili śmierci. Wniesiono również o przeprowadzenie rozprawy w celu wyjaśnienia kwestii prawa własności pojazdów i jej znaczenia dla obowiązku podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, że wymierzono podatek od środków transportowych (pojazdów), których nie ma w ogóle w ewidencji pojazdów. Podniesiono, że organ I instancji oddalił wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z treści ewidencji pojazdów na okoliczność istnienia pojazdów oraz tego kto figuruje w ewidencji pojazdów jako właściciel, gdyż zdaniem organu okoliczności te są stwierdzone innym dowodem. Dowodu istnienia pojazdów nie ma w aktach żadnego. Ponadto w uzasadnieniu wskazano, że organ odmówił przeprowadzenia dowodów zarejestrowania pojazdów. W aktach nie ma dowodu, że pojazdy były w ogóle kiedykolwiek zarejestrowane, pomimo że art. 9 ust. 4 u.p.o.l. wiąże z zarejestrowaniem pojazdu moment powstania obowiązku podatkowego. Skarżący podnieśli, że co najmniej jeden z pojazdów nie był nigdy zarejestrowany przez śp. A. G., gdyż postępowanie w sprawie jego rejestracji zostało umorzone, a organ przyznaje, że nie jest właściwy w sprawie wyrejestrowania tego pojazdu. Akta jednego z pojazdów zostały przez organ zniszczone, a organ podatkowy I instancji nie wstrzymał się z wydaniem decyzji wymierzającej podatek od tego pojazdu do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w przedmiocie odtworzenia zniszczonych akt. Dalej wskazano, że organ I instancji odmówił przeprowadzenia dowodów nabycia prawa własności pojazdów przez A. G., a ewentualnie przez odwołujących i oddalił wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z protokołu spisu inwentarza, z którego wynika, że odwołujący nie nabyli własności pojazdów w drodze dziedziczenia, pomimo że własność pojazdu jest jedyną przesłanką przedmiotową obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.o.l., a więc jest to kluczowa okoliczność faktyczna w sprawie. Zdaniem pełnomocnika organ wymierzył podatek, pomimo że w aktach nie ma dowodu, że pojazdy istniały, były zarejestrowane ani do kogo należały. Skarżący podkreślili również, że tzw. "karty informacyjne pojazdów" to niepodpisane wydruki, w których stwierdzono że właścicielem każdego z pojazdów jest A. G. Nie wiadomo jednak kto tak stwierdził (brak podpisu) i na jakiej podstawie prawnej. W odwołaniu wskazano także na braki uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

3.1. SKO w Krakowie postanowieniem z dnia 11 marca 2022 r. nr SKO.Pod/4140/1380/2021, po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 6 grudnia 2021 r. o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie, utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Następnie postanowieniem z dnia 10 maja 2022 r. Kolegium odmówiło przeprowadzenie rozprawy.

3.2. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, wydało opisaną na wstępie decyzję.

Na wstępie Organ streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie.

Kolegium podkreśliło, że organ I instancji ustali, że pojazdy o nr rej.: [...], [...], [...], [...] i [...] były własnością zmarłego dnia 28 września 2006 r. A. G. i do tej pory w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców figurują dane A. G. jako właściciela pojazdów. Spadek po zmarłym A. G. nabyli na podstawie ustawy z dobrodziejstwem inwentarza: żona – E. G. oraz dzieci: M. G., P. G. i T. G. - wszyscy po 1/4, co wynika z postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie, Wydział [...] Cywilny z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt I [...], uzupełnionym postanowieniem tego Sądu z dnia 30 czerwca 2009 r. Tym samym spadkobiercy stali się współwłaścicielami ww. pojazdów. Organ I instancji nie przyjął, że doszło do dziedziczenia obowiązku podatkowego, tylko przyjął, że wraz ze śmiercią A. G. doszło do nabycia w drodze dziedziczenia prawa własności spornych pojazdów.

Dalej Organ wskazał, że Skarżący powołują się na brak wykazania w sporządzonym przez komornika sądowego spisie inwentarza spornych pojazdów. Spis inwentarza sporządzony został przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie w dniu 16 stycznia 2020 r. (protokół spisu inwentarza, sygn. akt [...]).

Niemniej jednak niezamieszczenie w spisie inwentarza pojazdów o nr rej.: [...], [...], [...], [...] i [...] nie może stanowić przesądzającego dowodu, że przedmioty te nie istniały i nie weszły do masy spadkowej w chwili otwarcia spadku. Na powyższą okoliczność wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 26 lutego 2021 r., w sprawie I SA/Kr 104/21, oddalającej skargi na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w podatku od środków transportowych za rok 2011, 2012, 2013, 2014. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że komornik nie prowadził żadnego postępowania w sprawie przynależności do masy spadkowej spornych pojazdów, nie odkrył więc okoliczności nowych, nieznanych wcześniej stronie czy organowi prowadzącemu postępowanie w zakresie podatku od środków transportowych. Postępowanie w przedmiocie spisu inwentarza, prowadzone było z wniosku spadkobierców przy uczestnictwie wierzycieli: L. Sp. z o.o., M. S.A., P. Sp. z o.o., Bank [...] S.A. Komornik Sądowy z niewskazanych tam przyczyn, nie ujawnił prawa własności do wymienionych pojazdów, podlegających opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, o czym strony niniejszego postępowania oraz postępowania w sprawie sporządzenia spisu inwentarza dobrze wiedziały, skoro objęte wznowieniem decyzje wydawane były w latach 2011-2014, a spis inwentarza dokonywany był w 2020 roku. Spis inwentarza został sporządzony w oparciu o informacje, przekazane przez uczestników postępowania, tj. Skarżących i konkretnych wierzycieli. Komornik sądowy nie występował do organu podatkowego z żadnym wnioskiem w tym temacie i jak wynika z protokołu, nie ustalił też prawa własności pojazdów w organie rejestrującym. Fakt niezamieszczenia w sporządzonym spisie inwentarza spadku po A. G. prawa własności spornych pojazdów nie może zatem stanowić przesądzającego dowodu, że przedmioty te nie istniały i nie weszły do masy spadkowej w chwili otwarcia spadku.

W dalszej części uzasadnienia powołanego wyroku Sąd zaznaczył, że przepis art. 9 ust. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych łączy obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych, ciążący na właścicielach pojazdu z rejestracją pojazdu. Skarżący nie wykazali – jak wyżej stwierdzono – by sporne pojazdy nie stanowiły własności spadkodawcy na chwilę otwarcia spadku. Nadal są zarejestrowane na jego osobę, a stosowne rejestry nie ujawniły żadnych zdarzeń związanych z ich ewentualnym zbyciem czy fizyczną likwidacją, na okoliczności takie nie wskazali także Skarżący. Również sami Skarżący nie wskazali by po otwarciu i nabyciu przez nich spadku doszło do tego rodzaju zdarzeń. Oznacza to, że prawo własności pojazdów przynależne jest spadkobiercom, aktualnym właścicielom do czasu ich wyrejestrowania z ruchu na ich wniosek. Zatem, dopóki nie dojdzie do wydania decyzji uchylającej decyzję o rejestracji nie można stwierdzić, że ustał obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Wyrejestrowanie pojazdu, jako i odwrotność czynności zarejestrowania, wywołuje jednoznacznie określony przez ustawodawcę skutek w postaci wygaśnięcia obowiązku podatkowego.

Jednocześnie Kolegium podkreśliło, że decyzjami z dnia 14 kwietnia 2022 r., nr KM-08.5410.1.KR95763.2021GG, KM-08.5410.1.KR1978F.2021GG, KM-08.5410.1.KR49563.2021GG, KM-08.5410.1.KR39419.2021GG, Prezydent Miasta Krakowa - po rozpatrzeniu wniosku E. G. - odmówił wyrejestrowania: naczepy marki K [...] o nr. rej. [...], pojazdu marki J. o nr rej. [...], pojazdu marki S. o nr. rej. [...] oraz pojazdu marki I. o nr. rej. [...]. Decyzja administracyjna o wyrejestrowaniu pojazdu ma charakter konstytutywny i nie może mieć mocy wstecznej. Tak więc prowadzone postępowanie o wyrejestrowanie pojazdów nie ma wpływu na podatek należny za 2021 r., nie doprowadzi bowiem do wyrejestrowania pojazdów z mocą wsteczną - wniosek został złożony w 2021 W uzasadnieniu decyzji odmawiających wyrejestrowania pojazdów organ I instancji zaznaczył, że wyrejestrowania pojazdu może dokonać tylko właściciel pojazdu, a więc twierdzenie, że Skarżąca, czyli E. G. nim nie jest, pomimo postanowienia o nabyciu spadku oraz przy braku innych dowodów, jest całkowicie niezrozumiałe, w tym sprzeczne z żądaniem złożonym w pierwszym wniosku. Skoro Skarżąca złożyła wniosek o wyrejestrowanie pojazdów, to uznała się za współwłaściciela opodatkowanych pojazdów.

Zdaniem Kolegium brak ujawnienia w Centralnej Ewidencji Pojazdów E. G. jako właścicielki pojazdów o nr. rej. [...], [...], [...], [...], [...], nie może być przesądzający. Z przedłożonych wydruków wynika jedynie, że E. G. nie figurowała jako właścicielka czy współwłaścicielka pojazdu, co jest oczywiste w sytuacji, w której nie doszło do przerejestrowania pojazdów na spadkobierców zmarłego właściciela.

W dniu 19 listopada 2021 r. Prezydenta Miasta Krakowa wydał zaświadczenie nr KM-08.5411.1.1527.2020.BGM, zawierające odwzorowanie wpisów zamieszczonych w ewidencji EWPOJ podczas rejestracji pojazdów o nr nadwozia: [...] ([...]),[...] ([...]),[...] ([...]),[...] ([...]),[...] ([...]) oraz w systemie pojazd. W zaświadczeniu tym Prezydent Miasta Krakowa wyjaśnił, że każdy starosta właściwy do spraw rejestracji zobowiązany jest do prowadzenia ewidencji pojazdów zarejestrowanych. Ewidencja pojazdów prowadzona była w formie papierowej (rejestry), a od 1997 r. jest prowadzona w formie elektronicznej. Dane pojazdów gromadzone były w komputerowej ewidencji pojazdów EWPOJ. We wrześniu 2004 r. dane z ewidencji EWPOJ zostały zmigrowane do ogólnopolskiego systemu rejestracji pojazdów - systemu POJAZD, prowadzonego przez P.1 S. A. na zlecenie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. W 2010 r. dane z systemu POJAZD zostały zmigrowane i zsynchronizowane z systemem CEPIK. W aktach sprawy dotyczącej wyrejestrowania spornych pojazdów (akta Kolegium o sygn. SKO.RD/4120/161/2022, SKO.RD/4120/162/2022, SKO.RD/4120/163/2022, SKO.RD/4120/164/2022) przy Kartach Informacyjnych Pojazdów znajdują się wydruki z Centralnej Ewidencji Pojazdów, z których wynika, że pojazdy o nr rejestracyjnych: [...], [...], [...], [...] figurują w rejestrze, ze wskazaniem, że właścicielem jest A. G.

Odnosząc się natomiast do pojazdu o nr rejestracyjnym [...], Organ podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się wydruk z Ewidencji Pojazdów EWPOJ, w którym A. G. figuruje jako właściciel pojazdu. W systemie wskazano, że zmiany dokonano na podstawie umowy kupna z dnia 12 września 2000 r. Natomiast odnośnie ciągnika siodłowego marki L. o nr rejestracyjnym [...], jego nabycie przez A. G. nastąpiło umową kupna-sprzedaży z dnia 12 września 2000 r. Pojazd został zarejestrowany w dniu 18 września 2000 r. na wniosek A. G. w celu sprawdzenia danych przez organ rejestrujący i wydano tablice rejestracyjne o wyróżniku [...]. Z uwagi na fakt, iż wydane pozwolenia czasowe dla ww. pojazdu utraciło ważność, umorzono postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu o nr rejestracyjnym [...]. Tak więc ciągnik samochodowy L. kupiony przez A. G. o nr. rejestracyjnym [...] nie został przerejestrowany na inny numer rejestracyjny.

W tych okolicznościach – zdaniem SKO – organ I instancji zasadnie określił Skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za rok 2021. Wysokość zobowiązania ustalono na podstawie Załącznika nr 1 do Uchwały Nr XIV/1202/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 września 2020 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od środków transportowych.

4.1. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucili:

I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 122 i art. 187 § 1 w zw. z art. 127 O.p. przez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności zaniechanie ustalenia treści ewidencji pojazdów i przedmiotu opodatkowania, w tym prawa własności, a przez to naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego;

2) art. 187 § 1 w zw. z art 191 O.p. przez wymierzenie podatku pomimo nieudowodnienia istotnych okoliczności faktycznych warunkujących powstanie w ogóle obowiązku podatkowego, tj. faktu istnienia pojazdów wymienionych w decyzji podatkowej na dzień śmierci A. G. oraz na dzień wymierzenia zobowiązania podatkowego, treści wpisu w ewidencji pojazdów oraz prawa własności pojazdów;

3) art. 194 § 1 i 3 O.p. w zw. z art. 191 O.p., przez błędne ustalenie stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia i niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy przyjęcie - wbrew treści dokumentów urzędowych znajdujących się w aktach postępowania – jakoby:

a. "do tej pory w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców figurują dane A. G. jako właściciela pojazdów’' (s. 8), podczas gdy z żadnego dowodu taki fakt nie wynika, a twierdzenie to jest sprzeczne z dokumentem urzędowym w postaci informacji sporządzonych przez organ prowadzący ewidencję pojazdów, z których wynika jednoznacznie, że żaden z pojazdów przypisywanych skarżących nie figuruje ani nie figurował nigdy w ewidencji ani na nazwisko A. G. ani na żadne inne nazwisko;

b. "wraz ze śmiercią A. G. doszło do nabycia w drodze dziedziczenia prawa własności spornych pojazdów" (s. 8), podczas gdy z żadnego dowodu nie wynika, że pojazdy w ogóle istniały w chwili śmierci A. G. oraz że stanowiły wówczas jego własność, a z dowodu w postaci spisu inwentarza wynika, że pojazdy nie stanowiły własności A. G. w chwili jego śmierci, a więc jego spadkobiercy nie mogli nabyć własności tych pojazdów w drodze dziedziczenia;

c. "komornik nie prowadził żadnego postępowania w sprawie przynależności do masy spadkowej spornych pojazdów" (s. 8), podczas gdy na podstawie art. 194 § 1 O.p. spis inwentarza stanowi dowód przeprowadzenia przez komornika postępowania w sprawie przynależności do masy spadkowej rzeczy ruchomych na podstawie art. 6384 § 1 w zw. z art. 6388 § 1 i 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (dalej: k.p.c.);

d. "jak w istocie wynika z przedłożonego protokołu, spis inwentarza został sporządzony w oparciu o informacje przekazane przez uczestników postępowania" (s. 9), podczas gdy komornik zgodnie z art. 6388 k.p.c. z urzędu ustala i zamieszcza w spisie inwentarza przedmioty należące do spadku i w odróżnieniu od organów podatkowych zapoznał się z treścią Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, do której ma bezpośredni dostęp na podstawie art. 80c ust. 1 pkt 18 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a w której pojazdy nie figurują;

e. "skarżący nie wykazali by sporne pojazdy nie stanowiły własności spadkodawcy na chwilę otwarcia spadku " (s. 9), podczas gdy zgodnie z art. 194 § 1 O.p. w zw. z art. 6388 § 1 k.p.c. dowodem tego, co stanowiło własność spadkodawcy na chwilę otwarcia spadku jest spis inwentarza, a ze spisu inwentarza po A. G. wynika, że żadne pojazdy nie stanowiły jego własności na chwilę otwarcia spadku;

f. "z przedłożonych wydruków wynika jedynie, że E. G. nie figurowała jako właścicielka czy współwłaścicielka pojazdu" (s. 10), co jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią dokumentów urzędowych z CEPIK, w których w odniesieniu do każdego z pojazdów z osobna jednoznacznie stwierdzono, że "pojazd nie figuruje w ewidencji pojazdów";

g. "przy Kartach Informacyjnych Pojazdów znajdują się wydruki z Centralnej Ewidencji Pojazdów" (s. 10), co jest nieprawdą i wprowadza w błąd jakoby wydruki dołączone do akt pochodziły z ewidencji pojazdów, podczas gdy zostały one sporządzone przez M. A., pracownika Wydziału Podatków i Opłat Urzędu Miasta Krakowa, na podstawie dokumentacji sprzecznej z ewidencją pojazdów;

h. pojazd o numerze [...] "został zarejestrowany w dniu 18 września 2000 r. na wniosek A. G." (s. 12), podczas gdy rejestracja czasowa pojazdu zgodnie z art. 9 ust. 4b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie stanowi rejestracji, z którą związane są skutki prawnopodatkowe na gruncie u.p.o.l;

i. "pełnomocnik M. S. zapoznał się z wydrukami z systemu Pojazd zawierającymi aktualne dane pojazdów z bazy CEPIK" (s. 11), podczas gdy jest to nieprawdą, a wydruki okazane mi przez Urząd Miasta Krakowa nie tylko nie zawierały aktualnych danych pojazdów z bazy CEPIK, lecz zawierały dane w sposób ewidentny sprzeczne z tą ewidencją;

j. "rejestry urzędowe system CEPIK bezspornie wskazują Pana A. G. jako właściciela pojazdu" (s. 11), podczas gdy konstatacja ta jest sprzeczna z informacją o treści CEPIK wydaną przez organ prowadzący tę ewidencję, zgodnie z którą żaden z pojazdów przypisywanych skarżącym nie figuruje w ogóle w ewidencji pojazdów (CEPIK), w związku z czym rejestr ten nie może wskazywać A. G. jako właściciela pojazdu (skoro nie figuruje w nim pojazd);

4) art. 188 OP w zw. z art. 80c ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, przez nieprzeprowadzenie dowodu z treści ewidencji pojazdów, o przeprowadzenie którego wnosili Skarżący, pomimo że dowód ten był istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż organ I instancji podaje nieprawdę jakoby w ewidencji pojazdów figurowało nazwisko A. G. jako właściciela ww. pojazdów i wywodzi z tego twierdzenia skutki niekorzystne dla Skarżących, tymczasem ww. pojazdy przypisywane – wbrew twierdzeniom organów podatkowych – nie figurują w ogóle w ewidencji pojazdów;

5) art. 191 O.p. przez całkowicie błędną, sprzeczną z zasadami logiki ocenę dowodów z dokumentów urzędowych w postaci informacji z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców i przyjęcie, że wynika z nich jedynie to, że E. G. nie figuruje w ewidencji pojazdów jako właścicielka pojazdów, podczas gdy w dokumentach tych jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzono w odniesieniu do każdego z ww. pojazdów z osobna, że to "pojazd nie figuruje w ewidencji pojazdów", co w świetle zasad logicznego rozumowania oznacza, że nikt (ani A. G. ani nikt inny) nie może być wpisany w tej ewidencji jako właściciel pojazdu, skoro w ogóle nie wpisano do niej tego pojazdu;

6) art. 194 § 1 O.p. przez bezpodstawne odmówienie mocy dowodowej dokumentowi urzędowemu w postaci inwentarza na skutek przyjęcia, że spis inwentarza nie może stanowić dowodu na nieprzysługiwanie spadkodawcy prawa własności środków transportowych z tego powodu, że komornik rzekomo sporządza spis inwentarza w oparciu o informacje przekazane przez uczestników postępowania, podczas gdy zgodnie z przepisami k.p.c. w spisie inwentarza komornik zamieszcza przedmioty faktycznie należące do spadku (art. 6388 § 1 k.p.c.), które ustala i zamieszcza w spisie z urzędu (art. 6388 § 3 KPC), dokonując spisu majątku ruchomego w obecności dwóch świadków (art. 6384 § 1 w zw. z art. 6388 § 5 k.p.c.), nadzór nad czynnościami komornika sprawuje sąd, który wydał postanowienie o sporządzeniu spisu inwentarza (art. 6382 § 3 k.p.c.), a temu kto nie zgadza się z treścią spisu inwentarza przysługuje skarga do sądu w terminie 7 dni od dnia powzięcia wiadomości o sporządzeniu spisu (art. 767 § 1 i 4 k.p.c.);

7) art. 767 § 1 i 4 k.p.c. przez ich pominięcie przy ocenie mocy dowodowej dokumentu urzędowego w postaci spisu inwentarza w sytuacji, gdy organy I i II instancji zawiadomione o sporządzeniu spisu inwentarza nie zakwestionowały jego treści w sposób i w terminie przewidzianych w tych przepisach, a zatem spis inwentarza stanowi niekwestionowany dowód nieprzysługiwania spadkodawcy prawa własności środków transportowych w chwili otwarcia spadku;

8) art. 194 § 1 O.p. i art. 80a ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, przez błędne uznanie, że wydruki z akt organu rejestrującego stanowią dokument urzędowy stanowiący dowód figurowania w ewidencji pojazdów A. G. jako właściciela, podczas gdy wydruki te zostały sporządzone przez M. A. - pracownika Wydziału Podatków i Opłat UMK, a zatem nie zostały sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołany do tego organ, gdyż organem właściwym do prowadzenia ewidencji pojazdów jest nie Prezydent Miasta Krakowa, lecz minister właściwy do spraw informatyzacji (Prezes Rady Ministrów), a ponadto treść tych wydruków jest sprzeczna z ewidencją pojazdów;

9) art. 194 § 1 O.p. w zw. z art. 9 ust. 4b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, przez pominięcie istotnego faktu wynikającego z dokumentu urzędowego w postaci decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 19 lutego 2007 r. o umorzeniu postępowania w sprawie rejestracji pojazdu, tj. faktu braku rejestracji pojazdu przez A. G.;

10) art. 194 § 1 i 3 O.p. w zw. z art. 191 O.p., przez błędną, sprzeczną z zasadami logiki ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, że:

a. dokument urzędowy w postaci spisu inwentarza nie stanowi przesądzającego dowodu, że A. G. nie był właścicielem środków transportowych w chwili śmierci, pomimo że z tego dowodu (niezakwestionowanego przez organ w sposób i w terminie przewidzianych przez przepisy k.p.c.) jednoznacznie wynika, że spadkodawca nie był właścicielem jakichkolwiek pojazdów w chwili śmierci, a organ nie przeprowadził na podstawie art. 194 § 3 O.p. dowodu, z którego wynikałoby że Skarżący są właścicielami środków transportowych wymienionych w treści decyzji (takim dowodem nie mogą być dołączone do akt sprawy wydruki, gdyż z ich treści nie wynika, że Skarżący są właścicielami pojazdów, a ponadto ich treść jest sprzeczna z oficjalną ewidencją pojazdów, w której żaden z tych pojazdów nie figuruje);

b. zniszczenie przez organ dokumentów dotyczących pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] nie stanowi przeszkody do przypisania Skarżącym obowiązku podatkowego w zakresie tego pojazdu, podczas gdy brak tych dokumentów powoduje, że organ nie dysponował jakimkolwiek dokumentem potwierdzającym nabycie pojazdów nie tylko przez Skarżących, ale nawet A. G.;

c. problem niefigurowania w ewidencji pojazdów przypisywanych skarżącym sprowadza się do tego, że pojazdów tych nie ma cyt. "na stronie internetowej, gdzie jest możliwość sprawdzenia historii pojazdów w CEPIK co miałoby być skutkiem "błędu dotyczącego migracji danych" (s. ii) podczas gdy w aktach znajdują się dokumenty urzędowe pochodzące od organu prowadzącego ewidencję pojazdów (Prezesa Rady Ministrów), które potwierdzają, że pojazdów tych nie ma w ogóle w ewidencji i to te dokumenty urzędowe są podstawą oceny, czy pojazdy figurują w ewidencji czy nie (niezależnie od tego że rzeczywiście pojazdów nie ma również na stronie internetowej CEPIK, co dodatkowo potwierdza, że nie ma ich w ewidencji);

11) art. 200a § 1 i 4 w zw. z art. 121 § 1, art. 122 i art. 123 § 1 O.p. przez odmowę przeprowadzenia rozprawy pomimo że skarżący złożyli wniosek o jej przeprowadzenie, a okoliczności które miały być na niej wyjaśnione były istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a w konsekwencji naruszenie zasady czynnego udziału stron i zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a pośrednio również zasady prawdy obiektywnej;

12) art. 130 § 1 pkt 6 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 122 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo niewyłączenia pracowników Urzędu Miasta Krakowa: H. N. i M. A., które brały udział w wydaniu decyzji podatkowych za lata 2006-2019 oraz decyzji w sprawie odmowy uchylenia tych decyzji po wznowieniu postępowania i w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 marca 2022 r., I SA/Kr 866/21, uchylającym decyzje organów obu instancji, zostały uznane za podlegające wyłączeniu jako niedające gwarancji bezstronnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy;

13) art. 171 a § 1, 2 i 3 O.p. przez prowadzenie metryki sprawy w sposób sprzeczny z wymienionymi przepisami tj. zaniechanie przez Organ II instancji aktualizowania metryki sprawy i to pomimo zwrócenia na to organowi uwagi na w piśmie z dnia 16 maja 2022 r., a w efekcie naruszenie art, 120, art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 126 § 1 i art. 129 O.p. przez prowadzenie akt sprawy w sposób sprzeczny z przepisami prawa i utrudniający stronom wykonywanie przysługującego im prawa do zapoznawania się z aktami sprawy, wypowiadania się co do zebranego materiału dowodowego oraz weryfikację, kto podejmował konkretne czynności w postępowaniu pod katem wyłączenia pracownika w trybie art. 130 O.p., co ma szczególnie istotne znaczenie biorąc pod uwagę fakt, że organy obu instancji naruszają przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące wyłączenia pracownika, a co zostało potwierdzone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 marca 2022 r. I SA/Kr 866/21;

14) art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. przez nie odniesienie się w jakikolwiek sposób w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do istotnych kwestii podniesionych w toku postępowania przez skarżących, dotyczących m. in. tego, że:

a. organy podatkowe nie zaskarżyły spisu inwentarza skargą na czynność komornika w terminie 7 dni od dnia powzięcia wiadomości o sporządzeniu spisu;

b. organ podatkowy I instancji nie wziął udziału w sporządzeniu spisu inwentarza pomimo zawiadomienia go przez sąd;

c. akta pojazdu KR39419 zostały przez organ zniszczone;

d. pojazd oznaczony jako "L [...]" nie został nigdy wyprodukowany, gdyż nie istnieje pojazd o takiej nazwie, a [...] to rodzaj silnika używanego w rożnych pojazdach;

e. w decyzji organu I instancji nie wskazano z czego wynika wysokość zobowiązania podatkowego;

f. Skarżący kilkakrotnie (bezskutecznie) wnosili o dokonanie przez organ podatkowy II instancji we własnym zakresie weryfikacji prawdziwości twierdzeń organu I instancji na temat rzekomego "figurowania pojazdów w ewidencji" przez wgląd do ewidencji pojazdów na podstawie art. 80c ust. 1 pkt 19 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a organ II instancji nie wyjaśnił z jakiego powodu nie sprawdził treści ewidencji pojazdów i opiera się na nieprawdziwych, wprowadzających w błąd informacjach pochodzących od organu I instancji;

g. brak jest podstaw prawnych do prowadzenia jakiejkolwiek ewidencji pojazdów konkurencyjnej wobec centralnej ewidencji pojazdów, prowadzonej przez ministra właściwego ds. informatyzacji, a już w szczególności ewidencji czy rejestru zawierającego dane sprzeczne z danymi zgromadzonymi w oficjalnej ewidencji pojazdów;

h. w aktach brak jest pełnomocnictwa obejmującego upoważnienie do reprezentowania Skarżących w sprawach dotyczących pojazdu o numerze rejestracyjnym [...];

i. baza, z której pochodzą wydruki myląco nazywane wydrukami z ewidencji pojazdów stanowi historyczny zbiór danych, który od 2004 r. jest zamknięty i nie ma możliwości dokonywania w tym zbiorze żadnych wpisów, zmian czy korekt danych, co wynika z informacji przekazanej wprost przez Wydział Ewidencji Pojazdów i Kierowców UMK, a co oznacza, że przez okres 2 lat przed śmiercią A. G. w bazie tej nie mogły zostać zamieszczone żadne wpisy/zmiany dotyczące pojazdów, które znalazły się w tej bazie przed 2004 r., w związku z czym baza ta (abstrahując od braku podstaw do jej prowadzenia przez organ administracji publicznej) w żaden sposób nie może stanowić potwierdzenia stanu faktycznego na dzień śmierci A. G.;

co uniemożliwia ustalenie przesłanek jakimi kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję;

15) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

16) art. 123 § 1 O.p. przez faktyczne pozbawienie Skarżących udziału w postępowaniu na skutek tego, że pisma skarżących z dnia 22.03.2022 r. i 4.04.2022 r. nie zostały w ogóle wpięte do akt postępowania i to pomimo zwrócenia na to uwagi organu po lekturze akt w piśmie z dnia 16.05.2022 r., co dodatkowo nasuwa przypuszczenie, że organ II instancji w ogóle składanych pism nie czytał (nawet tych, które trafiły do akt sprawy);

II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 922 § 1 i 2 k.c. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że spadkobierca nabywa prawa majątkowe, które nie przysługiwały spadkodawcy lub nie istniały w chwili otwarcia spadku;

2) art. 9 ust. 1 u.p.o.l. przez jego niewłaściwe zastosowanie w stosunku do Skarżących, pomimo że nie są i nigdy nie byli właścicielami pojazdów wymienionych w treści decyzji podatkowej;

3) art. 9 ust. 4a u.p.o.l., przez jego niezastosowanie i bezpodstawne uznanie, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...] został zarejestrowany na A. G. w sytuacji, gdy pojazd został zarejestrowany jedynie czasowo, a postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu zostało umorzone;

4) art. 9 ust. 4 u.p.o.l. przez jego niewłaściwe zastosowanie w stosunku do Skarżących pomimo że Skarżący nigdy nie nabyli środków transportowych wym. w decyzji, albowiem nie były własnością A. G. w chwili jego śmierci.

Mając powyższe zarzuty na uwadze, Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi, Skarżący wskazali na wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 866/21, którym uchylono decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie utrzymujące w mocy decyzje Prezydenta Miasta Krakowa odmawiające uchylenia decyzji podatkowych za lata 2016-2019, podkreślając, że w wyroku tym Sąd wskazał na zaistniałe w sprawie wątpliwości.

Skarżący podkreślili, że organy podatkowe zobowiązane były w sposób niebudzący wątpliwości ustalić i dowieść spełnienia przesłanek powstania obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych, czego w przedmiotowej sprawie nie uczyniły. Zarzucili, że w wydaniu decyzji przez organ I instancji brały udział pracownice Wydziału Podatków i Opłat: H. N. i M. A., które są uprzedzone do sprawy, gdyż brały wcześniej udział w wydaniu decyzji podatkowych za lata poprzednie. Skarżący wskazali także, iż problematyczne jest oznaczenie nazw (modeli) pojazdów. W niniejszym postępowaniu doszło do wymierzenia podatku od pojazdu, który nigdy nie został wyprodukowany. [...] nie jest bowiem typem środka transportowego. Nie istnieje taki pojazd jak L [...]. [...] to rodzaj silnika używanego w rożnych pojazdach marki L.

W dalszej części uzasadnienia skargi Skarżący wskazali na błędną ocenę dołączonych do akt sprawy wydruków kart informacyjnych, bowiem wydrukom tym bezpodstawnie przyznano status dokumentów urzędowych, z których miałaby wynikać treść ewidencji pojazdów. Wydruki te nie pochodzą z ewidencji pojazdów i są sprzeczne z jej treścią.

4.2. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

5.1. W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz.U. z 2022r. poz. 329; dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

W niniejszej sprawie wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym złożył Organ w odpowiedzi na skargę, a następnie tożsamy wniosek złożył Skarżący w piśmie procesowym z dnia 17 października 2022 r.

W ocenie Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Wyjaśnić należy przy tym, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji Skarżącego, bowiem podnoszone przez niego argumenty, podobnie jak i argumenty Organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę wraz z odpowiedzią Organu na skargę.

5.2. Odnosząc się zaś do kwestii kognicji Sądu, należy wpierw przywołać art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 137), stosownie do którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022r. poz. 329; dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.).

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, uchyla decyzję administracyjną, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w przypadku wystąpienia przesłanek nieważności postępowania administracyjnego określonych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

5.3. Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia zgodnie z zakreślonymi powyżej regułami, Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna.

5.4. Jak podnoszą w swoich stanowiskach zarówno Organ jak i Skarżący, decyzje dotyczące opodatkowania za lata poprzednie były już przedmiotem orzekania przez WSA w Krakowie (wyroki z dnia 26 lutego 2021 r., I SA/Kr 104/21 oraz z dnia 9 marca 2022 r., I SA/Kr 866/21; wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). ). Należy jednak zauważyć, że przedmiotem orzekania w ww. sprawach były decyzje wydane w trybie nadzwyczajnym, tj. w wyniku wznowienia postępowania. W postępowaniu tym nie przeprowadza się "kontroli" wydanej decyzji ostatecznej w pełnym zakresie. W przeciwnym razie takie postępowanie przerodziłoby się w trzecią, a być może i czwartą instancję. W tym postepowaniu nadzwyczajnym, w szczególności wszczynanym na wniosek, to przede wszystkim wnioskodawcy muszą wykazać, że w danej sprawie zaszły przesłanki (chociaż jedna z nich) wskazane w art. 240 § 1 O.p. pozwalające wzruszyć decyzję ostateczną.

Natomiast niniejsza sprawa jest sprawą w trybie "zwykłym". W tym trybie zarówno organy, jak i Sąd, zobowiązane są – z urzędu – do pełnego zbadania sprawy, nie będąc związanym zarzutami strony postępowania.

5.5. W niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma przepis art. 9 ust. 1-7 u.p.o.l., zgodnie z brzmieniem którego:

1. Obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany, oraz posiadaczy środków transportowych zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako powierzone przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu.

2. Jeżeli środek transportowy stanowi współwłasność dwóch lub więcej osób fizycznych lub prawnych, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach.

3. W przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego, obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności.

4. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty.

4a. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje także od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został dopuszczony ponownie do ruchu po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu.

4b. Zarejestrowanie środka transportowego oznacza jego rejestrację, z wyjątkiem rejestracji czasowej, w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

5. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono.

6. Podmioty, o których mowa w ust. 1, są obowiązane:

1) składać, w terminie do dnia 15 lutego właściwemu organowi podatkowemu, deklaracje na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku;

2) odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia okoliczności mających wpływ na powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego, lub zmianę miejsca zamieszkania, lub siedziby - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych okoliczności;

3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od środków transportowych - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy.

6a. Deklaracje na podatek od środków transportowych mogą być składane za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

7. Organem właściwym w sprawach podatku od środków transportowych jest organ podatkowy, na którego terenie znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika, a w przypadku przedsiębiorstwa wielozakładowego lub podmiotu, w którego skład wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne - organ podatkowy, na terenie którego znajduje się zakład lub jednostka posiadająca środki transportowe podlegające opodatkowaniu. W przypadku współwłasności środka transportowego organem właściwym jest organ podatkowy odpowiedni dla osoby lub jednostki organizacyjnej, która została wpisana jako pierwsza w dowodzie rejestracyjnym pojazdu.

5.6. W kwestii rejestracji pojazdu, na co zwrócono już uwagę w ww. wyroku z dnia 9 marca 2022 r., I SA/Kr 866/21, istnieją poważne wątpliwości czy w przedstawionych sądowi aktach znajduje się jednoznaczny dowód potwierdzający w sposób niebudzący wątpliwości, iż środki transportowe od których naliczany jest podatek pozostają zarejestrowane i pozostawały zarejestrowane na poprzednika prawnego skarżących A. G., na którą to okoliczność – jako pierwotną – powołują się organy. Ta konstatacja Sądu, powstała na bazie znajdujących się w aktach sprawy (podobnie jak dołączonych do skarg rozpatrywanych w sprawach objętych ww. wyrokiem z dnia 9 marca2022 r.) dokumentów z bazy CEPIK, które niewątpliwie wymagają analizy w ponownie prowadzonym postępowaniu.

Z dokumentów tych – wbrew twierdzeniom Kolegium – nie wynika jedynie, że "P. E. G. nie figurowała jako właścicielka czy współwłaścicielka pojazdu".

W dokumentach tych wyraźnie stwierdzono bowiem również, że "pojazd nie figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów".

Zatem z ww. dokumentu wynika, że to nie tylko Pani E. G. nie figuruje w bazie CEPIK, ale pojazd nie figuruje w bazie CEPIK.

Powstaje zatem wątpliwość, wydrukami z jakiej ewidencji posługują się organy. Tym bardziej, że w swojej decyzji (str. 10) SKO wyraźnie stwierdza, że "w aktach sprawy [równolegle prowadzonej – dopisek Sądu] dotyczącej wyrejestrowania pojazdów (...) znajdują się wydruki z Centralnej Ewidencji Pojazdów".

Z powyższego zdania można wnioskować – a contrario – że w aktach niniejszej sprawy brak jest takich wydruków z Centralnej Ewidencji Pojazdów, lecz są to jakieś inne wydruki.

Tym bardziej, że następnie, na stronie 12 decyzji, Organ stwierdza, że w zakresie pojazdu [...] znajduje się wydruk z ewidencji EWPOJ (czyli jednej z poprzednich ewidencji), w którym P. A. G. figuruje jako właściciel na podstawie umowy kupna z dnia 12 września 2000 r.

Abstrahując od powyższego, zauważyć należy, że – jak dalej stwierdzono w decyzji – w zakresie ww. pojazdu dokonano jedynie czasowej rejestracji i wydano tablice rejestracyjne [...]. Natomiast z uwagi na fakt, iż wydane pozwolenie czasowe dla ww. pojazdu utraciło ważność umorzono postępowanie w sprawie rejestracji ww. pojazdu.

Organ nie wyjaśnia następnie czy prowadzono wobec tego pojazdu jakieś dalsze postępowanie wyjaśniające. Należy bowiem zwrócić uwagę, że zgodnie z brzmieniem art. 9 ust. 4b u.p.o.l. zarejestrowanie środka transportowego oznacza jego rejestrację, z wyjątkiem rejestracji czasowej, w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

Dodatkowo Organ sam przyznaje (str. 11 decyzji), że "na stronie internetowej, gdzie jest możliwość sprawdzenia historii pojazdu w CEPIK brak jest pojazdów objętych wnioskiem o wyrejestrowanie". Jednakże jak wynika z wyjaśnień Prezydenta Miasta Krakowa "Jest to zwykły błąd dotyczący migracji danych leżący po stronie administratora strony internetowej, który jednak nie może przesądzać o tym, że pojazdy nie istnieją lub nie stanowiły własności Pana A. G., skoro rejestry urzędowe system CEPIK bezspornie wskazują Pana A. G. jako właściciela pojazdu".

Zdaniem Sądu fakt ten nasuwa kolejne wątpliwości wydrukami z jakich ewidencji posługiwał się organ I instancji, tym bardziej, że w innym miejscu Kolegium stwierdza, że w dniu 19 listopada 2021 r. Prezydent Miasta Krakowa wydał zaświadczenie nr KM-08.5411.1.1527.2020.BGM, zawierające odwzorowanie wpisów zamieszczonych w ewidencji EWPOJ. W zaświadczeniu tym Prezydent Miasta Krakowa wyjaśnił, że każdy starosta właściwy do spraw rejestracji zobowiązany jest do prowadzenia ewidencji pojazdów zarejestrowanych. Ewidencja pojazdów prowadzona była w formie papierowej (rejestry), a od 1997 r. jest prowadzona w formie elektronicznej. Dane pojazdów gromadzone były w komputerowej ewidencji pojazdów EWPOJ. We wrześniu 2004 r. dane z ewidencji EWPOJ zostały zmigrowane do ogólnopolskiego systemu rejestracji pojazdów - systemu POJAZD, prowadzonego przez P. 1 S.A. na zlecenie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. W 2010 r. dane z systemu POJAZD zostały zmigrowane i zsynchronizowane z systemem CEPIK.

Podsumowując ten fragment rozważań, stwierdzić należy, że kwestia rejestracji spornych pojazdów wymaga dodatkowego wyjaśnienia w ponownym postępowaniu podatkowym. Kolegium nie może w tym zakresie poprzestać jedynie na wyjaśnieniach Prezydenta Miasta Krakowa, że "jest to zwykły błąd dotyczący migracji danych leżący po stronie administratora strony internetowej".

Podstawą decyzji mają być aktualne dane z ewidencji CEPIK, a nie dane z zaświadczenia stanowiące odwzorowanie wpisów zamieszczonych w ewidencji EWPOJ.

5.7. Z drugiej zaś strony, skoro "na stronie internetowej, gdzie jest możliwość sprawdzenia historii pojazdu w CEPIK brak jest [przedmiotowych] pojazdów", nie może budzić zdziwienia fakt, że pojazdy te nie znalazły się w sporządzonym przez Komornika Sądowego spisie inwentarza, na który powołują się Skarżący.

Jednocześnie jednak fakt niezamieszczenia w sporządzonym spisie inwentarza spadku po A. G. prawa własności spornych pojazdów nie może stanowić przesądzającego dowodu, że przedmioty te nie istniały i nie weszły do masy spadkowej w chwili otwarcia spadku.

5.8. W ponownie przeprowadzonym postepowaniu organ podatkowy zwróci się do organu prowadzącego ewidencję CEPIK o udzielenie pisemnych (podkreślenie Sądu) informacji i wyjaśnień wraz z wydrukami z bazy CEPIK:

- czy rzeczywiście ww. pojazdy znajdują się aktualnie (podkreślenie Sądu) w ewidencji CEPIK,

- jeśli tak, to kto figuruje jako ich właściciel,

- jeśli tak, to dlaczego w dokumencie wydanym pełnomocnikowi Skarżących znajduje się stwierdzenie "pojazd nie figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów",

- jeśli tak, to dlaczego na stronie internetowej, gdzie jest możliwość sprawdzenia historii pojazdu w CEPIK brak jest tychże pojazdów.

5.9. Kwestią, która również wymaga zbadania jest, wspomniane już, równolegle prowadzone postępowanie w sprawie wyrejestrowania spornych pojazdów. SKO w uzasadnieniu swojej decyzji powołuje się na odmowne decyzje organu I instancji wydane w tych sprawach, nie dołącza jednak do akt sprawy ich kopii. Stanowi to istotne uchybienie proceduralne. Każdy istotny dowód, na który powołuje się organ w swojej decyzji powinien bowiem znajdować się w aktach sprawy. W ich braku Sąd może jedynie domyślać się okoliczności, które stanowiły podstawę odmowy wyrejestrowania pojazdów. Można jednak domniemywać, że podstawą tą był m.in. fakt, iż wnioskodawcy nie są właścicielami pojazdów.

W tym zakresie – z samej treści decyzji oraz akt sprawy – wynika bowiem, że w tym równolegle prowadzonym postepowaniu spór dotyczył m.in. kwestii własności ww. pojazdów. Organ w swoich pismach m.in. wezwał "do uzupełnienia złożonego wniosku, poprzez przedłożenie dokumentów potwierdzających prawo własności do pojazdów" (Strony, poprzez pełnomocnika, stwierdzają wręcz, że w toku tego postępowania były zmuszane do stwierdzenia, że są właścicielami pojazdu), bowiem – zdaniem organu – wniosek o wyrejestrowanie pojazdu może złożyć tylko jego właściciel. Tymczasem Skarżący twierdzą, że nigdy nie nabyli ich własności, ponieważ w chwili śmierci, zmarły już nie był ich właścicielem. Zatem oni, czyli spadkobiercy, nie nabyli własności rzeczy, które w chwili śmierci (otwarcia spadku) nie należały już do spadkodawcy.

Zdaniem Organu wyrejestrowania może dokonać jedynie właściciel pojazdu. Natomiast skoro Pani E. G. złożyła wniosek o wyrejestrowanie pojazdu, to uznała się za ich właściciela.

Zdaniem Sądu jest to wniosek zbyt daleko idący. Można bowiem zadać pytanie: w jaki sposób spadkobiercy mają dokonać wyrejestrowania pojazdu, który – według ewidencji – był własnością spadkodawcy, jeśli sami twierdzą, że w chwili śmierci to prawo własności już spadkodawcy nie przysługiwało? Powstaje sytuacja patowa, która spowoduje "wieczne" opodatkowanie spadkobierców, a być może również ich spadkobierców. Taka sytuacja – zdaniem Sądu – jest niedopuszczalna, godzi bowiem w podstawowe zasady państwa prawa.

Być może odpowiedź na to pytanie znajduje się w ww. decyzjach dotyczących wyrejestrowania, lecz – jak już wspomniano – organy nie dołączyły ich kopii do akt sprawy. Zatem Sąd nie może poznać w pełni motywów odmowy wyrejestrowania spornych pojazdów.

5.10. Zasadny jest również zarzut braku aktualizowania metryki w aktach sprawy, która zgodnie z art. 171 a § 1, 2 i 3 O.p. stanowi obowiązkową część akt sprawy i powinna być na bieżąco aktualizowana. Jej założenie pozwoli bowiem m.in. na weryfikację, kto podejmował konkretne czynności w postępowaniu.

W tym miejscu należy zaś wskazać, że na mocy ww. wyroku z dnia 9 marca 2022 r. I SA/Kr 866/21 uchylono decyzje wydane w wyniku wznowienia na podstawie art. 130 § 1 pkt 6 O.p., ponieważ nastąpiło wydanie decyzji w wyniku wznowienia postępowania podatkowego przez tego samego pracownika organu podatkowego, który wcześniej brał udział w wydaniu decyzji objętych wznowieniem, co istotnie naruszało gwarancje bezstronności organu podatkowego.

5.11. Niezasadny jest natomiast zarzut naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 122 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo niewyłączenia pracowników Urzędu Miasta Krakowa: H. N. i M. A., które brały udział w wydaniu decyzji podatkowych za lata 2006-2019 oraz decyzji w sprawie odmowy uchylenia tych decyzji po wznowieniu postępowania.

Przedmiotowy przepis dotyczy bowiem tylko wyłączenia w toku jednej sprawy, Ten sam pracownik nie może jedynie brać udziału "w wydaniu zaskarżonej decyzji", co dotyczy jedynie toku instancyjnego (I i II instancja) w tej samej sprawie, jak również udziału w wydaniu decyzji w trybie zwykłym oraz w trybie nadzwyczajnym w tej samej sprawie. Nie dotyczy natomiast udziału w decyzjach tej samej strony w kolejnych, innych sprawach, np. za kolejne lata podatkowe.

5.12. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organy zastosują wskazaną wyżej ocenę prawną, a także wskazania co do dalszego postępowania, w tym uzupełnią materiał dowodowy o wskazane (brakujące) dowody.

5.13. Wyjaśniając zakres dokonanego uchylenia (zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji), stwierdzić należy, że w orzecznictwie (wyrok WSA w Białymstoku z 23 listopada 2021r., sygn. akt II SA/Bk 646/21) podnosi się, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a, sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest bowiem stworzenie takiego stanu, aby w obrocie prawnym nie istniał i funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 629).

Ponieważ uchybienia wyżej wskazane dotyczą zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji z dnia 10 grudnia 2021 r., zasadne stało się uchylenie obydwu decyzji.

5.14. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a., zasądzając solidarnie na rzecz skarżących kwotę 4.115 zł.