Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 344/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją nr [...], z dnia [...] grudnia 2013 r., po rozpatrzeniu odwołań: Stowarzyszenia Z., S. K., E. D., W. B., Stowarzyszenia E., Stowarzyszenia O., B. K. oraz K. K. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2013 r., Nr [...], ustalające] warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie hotelu z restauracją oraz funkcją usług w części parteru, garażem podziemnym, zjazdem z ul. [...] oraz dojściem, na działce ew. nr [...] w obrębie [...] (pod zainwestowanie kubaturowe) oraz części działki ew. nr [...] w obrębie [...] (wyłącznie pod zjazd i dojście), przy ul. [...] w W. na terenie Dzielnicy [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w całości zaskarżoną decyzję w mocy.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Zarząd Dzielnicy [...] W., działając z upoważnienia Prezydenta W., po ponownym rozpatrzeniu wniosku L. M., złożonego 5 sierpnia 2010 r., zmodyfikowanego i uzupełnionego w dniach 23 marca 2011 r., 22 kwietnia 2011 r., 24 czerwca 2011 r. i 27 czerwca 2011 r., decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., Nr [...], ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji.

Po rozpatrzeniu odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w uzasadnieniu decyzji, w pierwszej kolejności przytoczyło treść art. 59 i 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm.) - dalej, jako: u.p.z.p. oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) - dalej, jako: rozporządzenie, wskazując, że teren przedmiotowej inwestycji oznaczony jako działki nr ew. [...] w obrębie [...] (pod zainwestowanie kubaturowe) oraz część działki ew. nr [...] w obrębie [...] (wyłącznie pod zjazd i dojście) położony jest w W., w Dzielnicy [...], w okolicy obejmującej zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oraz jednorodzinną a także zabudowę usługową. Tak zabudowane działki sąsiednie pozwalają określić wymagania dotyczące nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu dla inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Funkcja projektowanego budynku nie jest sprzeczna z przeważającymi funkcjami otoczenia, natomiast proponowane rozwiązanie przestrzenne nawiązywać będzie do zrealizowanych już budynków.

Kolegium wskazało, że wskaźniki i parametry planowanej inwestycji zostały ustalone w sposób prawidłowy, jakkolwiek w całości zostały one ustalone w sposób odbiegający od zasadniczego sposobu ustalania tychże parametrów. Przepisy ww. rozporządzenia ustalając sposób wyznaczania parametrów planowanej zabudowy, pozwalają jednak na ustalenie ich w sposób odbiegający od zasadniczego (tj. w oparciu o średnią bądź jako przedłużenie w przypadku linii zabudowy oraz wysokości elewacji frontowej), gdy z przeprowadzonej analizy wynika uzasadnienie dla takiego wyznaczenia parametrów. W niniejszej sprawie, w analizie w sposób wyczerpujący uzasadniono przyczyny, dla których wskaźniki planowanej inwestycji są ustalane inaczej niż wynika to z ogólnej zasady określonej w rozporządzeniu. Dlatego Kolegium uznało, że zarówno linia zabudowy, wskaźnik powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometria dachu, zostały ustalone w sposób prawidłowy, w oparciu o wnioski wynikające z analizy.

W ocenie Kolegium sporządzona przez organ pierwszej instancji analiza terenu wskazuje, iż zamierzenie inwestycyjne spełnia warunek, określony w pkt. 1 ust. 1 art, 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, istnieje bowiem odniesienie w zabudowie na działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej do określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Kolegium wskazało, że linia zabudowa w niniejszej sprawie została ustalona jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.

Z kolei wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy został ustalony jako max 0,40 na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia. Z analizy wynika, że średnia wartość tego wskaźnika wynosi 0,37. Uzasadniając odstępstwo od średniej, wskazano, że dla prawidłowego ukształtowania pierzei ulicy [...], słusznym jest wyznaczenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla działek położonych w pasie wzdłuż tejże ulicy i po tej samej stronie co planowana inwestycja, który wynosi 0,415, po zaokrągleniu 0,40. Na takim poziomie wyznaczono max wielkość tego wskaźnika dla planowanej inwestycji, a w ocenie Kolegium jest to prawidłowe. W tym miejscu wskazać należy, że faktycznie w orzecznictwie występują poglądy że decyzja ustalająca warunki zabudowy powinna określać te wielkości na tyle konkretnie, aby ustalone były jej minimalne i maksymalne granice, jednak w rozpatrywanej sprawię biorąc pod uwagę parametry określone we wniosku, uznać należy, że określenie maksymalnej wielkości tego parametru, nie stanowi o naruszeniu prawa.

Dalej Kolegium wskazało, że szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki wyznaczono na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia, gdyż jak wynika z analizy, wzięto pod uwagę wyeksponowanie ww. działki w krajobrazie miasta, z uwagi na jej położenie wzdłuż głównej arterii komunikacyjnej W., co uzasadnia aby szerokość elewacji frontowej budynku przewidzianego do realizacji na ww. terenie umożliwiła wytworzenie reprezentacyjnej pierzei ulicznej, w miarę zwartej, która jednocześnie tworzyłaby barierę akustyczną hałasu drogowego dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinne położonej w głębi obszaru, tj. wzdłuż ul. [...]. Dlatego dla obliczeń wzięto szerokość elewacji frontowych występujące po tej samej stronie ulicy [...] co planowana inwestycja i wzdłuż tej ulicy, a wskaźnik ustalono w oparciu o średnią wynikającą z tych wyliczeń, tj. 34 m.

Zgodnie z § 7 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, niż ta o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy. W oparciu o ten przepis ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w niniejszej sprawie, uzasadniając to lokalizacją inwestycji w pasie terenu wzdłuż ważnej arterii komunikacyjnej W. - ul. [...], stąd ustalenie wskaźnika dla nowej zabudowy winno odbyć się w oparciu o zabudowę istniejącą wzdłuż ul. [...], a nie w oparciu o niską zabudowę jednorodzinną, zlokalizowaną poza pierzeją ul. [...]. Do ustalenia tego wskaźnik przyjęto budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami przy ul. [...], którego wysokość tworzy liczne uskoki i obniża się w kierunku działki, objętej wnioskiem aż do wysokości 15 m., którą to wysokość przyjęto dla ustalenia wskaźnika wysokości elewacji frontowej w niniejszej sprawie.

Kolegium uznało również, że geometria dachu została wyznaczona w sposób prawidłowy.

Ponadto Kolegium wskazało, że zamierzenie inwestycyjne będące przedmiotem niniejszego postępowania spełnia pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W toku postępowania dokonano niezbędnych uzgodnień w trybie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniach, Kolegium uznało za niezasadne wszelkie argumenty odnoszące się do nieprawidłowego wykonania analizy, naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Ponadto nie uwzględnienie w decyzji organu I instancji zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. (uchwała Nr [...] z dnia [...] października 2006 r. oraz uchwała Nr [...] Rady W. z dnia [...] lutego 2009 w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W.) nie ma wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, gdyż Studium nie stanowi przepisów prawa powszechnie obowiązujących, a organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie jest związany zapisami studium.

Kolegium wskazało również, że brak hotelu w obszarze analizowanym nie wyklucza jego usytuowania na planowanym terenie. Nie ulega wątpliwości, że prowadzenie hotelu stanowi działalność gospodarczą usługową, a usługi znajdują się w tym obszarze. Usytuowanie hotelu na planowanym terenie, stanowi zatem kontynuację funkcji.

Nie zasługuje również na uwzględnienie, w ocenie Kolegium, argument dotyczący naruszenia przepisów § 77 oraz § 78 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie, gdyż przepisy te nie mają zastosowania na tym etapie postępowania. Lokalizacja zjazdu odbywa się na podstawie odrębnej decyzji wydawanej w trybie przepisów o drogach publicznych.

W ocenie Kolegium także ustalenia dotyczące ilości miejsc parkingowych (pkt 1.4, str. 5 zaskarżonej decyzji), są wystarczające na tym etapie postępowania. Nadto decyzja zawiera postanowienia dotyczące ochrony pomnika przyrody - pkt 1.2, str. 2 i 3 zaskarżonej decyzji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. wnieśli: Stowarzyszenie E., B. K., E. D. i W. B.

Skarga W. B. została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2014 r.

Skargi Stowarzyszenia E. oraz E. D. zostały odrzucone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2014 r.

Skarżąca B. K. zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenia prawa w zakresie złamania ogólnych zasad państwa prawa:

- Konstytucji RP, a w szczególności zasad wynikających z art. 2, 3, 30, 31, 32;

- Kodeksu Postępowania Administracyjnego, tj. art. 6, 7, 8, 9 w związku z art. 24 § 3

- art. 107 § 3, 4 k.p.a. w nawiązaniu do art. 113 § 2 k.p.a.;

- art. 223 § 1 k.p.a. w związku z art. 27 k.p.a. w nawiązaniu do art. 127, art.156 § 1 k.p.a.;

- art. 138 § 2 k.p.a. przez wadliwe uchylenie przez SKO decyzją [...] decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...].06.2012;

- ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

art. 1 ust. 1 pkt. 1 i 2, art. 1 ust. 2 pkt. 1, 2, 3, 5, 6, 7, 9,

-art. 52 ust. 2 pkt. 2, art..53 ust. 3 pkt. 1 i 2, art. 54 pkt. 2 a, b, c, d oraz art. 61 ust. 1

- rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie warunków technicznych jakie powinny spełniać budynki w przypadku braku planu miejscowego;

- rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakie powinny spełniać drogi - § 77, § 78 w nawiązaniu do § 55;

- rozporządzenia Wojewody [...] z [...] lipca 2009 r. ustanawiającego Pomnikiem Przyrody 250 letni dąb rosnący na granicy ul. [...] i [...].

W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 , ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm.) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Doprecyzowanie powyższej normy stanowi art. 59 ust. 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Przepis art. 61 ust. 1 powoływanej ustawy stanowi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Przepis § 9 ust. 1 – 3 rozporządzenia stanowi natomiast, że warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii.

Skoro w przedmiotowej sprawie, brak jest na danym terenie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest ocena, czy planowany sposób zagospodarowania terenu nie naruszy zasady "dobrego sąsiedztwa" i gwarantuje zachowanie na danym terenie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przesłanki, jakie muszą być spełnione przy dokonywaniu tej oceny, określa powołany art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi być więc poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Mając na względzie treść art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Należy też podkreślić, iż decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany. Zatem jeśli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy inwestycji, której ustalenie pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, obowiązkiem organu właściwego w sprawie jest wydanie decyzji pozytywnej.

Analiza akt postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. prowadzi do wniosku, że organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, należycie oceniły zgromadzony materiał dowody i wydały zgodne z prawem rozstrzygnięcia.

W pierwszym rzędzie należy zauważyć, że organ I instancji, stosownie do § 3 ust. 1 powoływanego rozporządzenia, przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wynik przeprowadzonej analizy stanowi załącznik tekstowy nr 2 do decyzji

z dnia [...] kwietnia 2013 r. Z kolei w załączniku graficznym nr 2 do decyzji na kopii mapy przedstawiono granice obszaru analizowanego. Przepis § 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. określa minimalne granice obszaru analizowanego co oznacza, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy może wyznaczyć większy obszar wokół terenu inwestycji, który będzie tworzył całość urbanistyczną. W przedmiotowej sprawie granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m.

W ocenie Sądu organy dopełniły spoczywającego na nich obowiązku dotyczącego określenia cech, do których trzeba dostosować przedmiotową inwestycję (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Pojęcie "działki sąsiedniej" o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie oznacza tylko działki graniczącej bezpośrednio z działką inwestora, lecz pewien obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalającą organowi dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji, Przeprowadzona analiza wykazała, że w obszarze analizowanym znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne i wielorodzinne oraz usługowe. Rodzaj usług jest zróżnicowany, w obszarze analizowanym występują usługi z zakresu biur, handlu, motoryzacji, usługi bytowe związane z podstawową obsługa społeczności lokalnej np. fryzjer, apteka, punkt napraw. W takim stanie faktycznym przyjęto, że planowany obiekt stanowić będzie kontynuację funkcji usługowej występującej w obszarze analizowanym.

Ponadto stanowiący integralną część decyzji wynik analizy wskazuje w szczególności, iż w toku postępowania należycie ustalono okoliczności w zakresie linii zabudowy, wskaźników wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu.

Organ ustalił też, że teren planowanej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej powiatowej ulicy [...], spełnione zostały warunki obsługi planowanej inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej, zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych nie dotyczy terenu palowanej inwestycji.

Zgodnie z wymogiem określonym w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przed wydaniem decyzji organ dokonał uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi.

Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd nie uznał ich za zasadne.

Zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Ponieważ studium nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 cyt. ustawy), jego zapisy nie są wiążące dla organu na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy.

Decyzja o warunkach zabudowy zobowiązuje do zastosowania na etapie projektowania budowlanego rozwiązań chroniących interesy osób trzecich w zakresie wskazanym w pkt 2 decyzji o z dnia [...] kwietnia 2013 r. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości, na której planuje się inwestycję, lub nieruchomości sąsiedniej. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tylko ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Decyzje, wydawane w razie braku planu miejscowego, nie maja takiej mocy. Zatem zarzuty dotyczące naruszenia prawa w zakresie złamania ogólnych zasad państwa prawa wyrażonych w Konstytucji RP nie są uzasadnione.

Wbrew zarzutom skargi wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy spełnia wymagania art. 52, w tym pkt 2 lit. a, b, c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu, organ w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 ww. ustawy. Ponadto wbrew zarzutom skargi decyzja Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 54 pkt 2 ww. ustawy i spełnia wymagania art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca wskazała na naruszenie w toku postępowania administracyjnego art. 24 § 3 k.p.a., jednakże nie wskazała, że w sprawie istniały podstawy do wyłączenia pracownika organu na podstawie art. 24 § 1 k.p.a.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o całokształt materiału dowodowego, a uzasadnienie wyczerpuje kryteria ustawowe. Zawiera wskazanie podstawy faktycznej, ustosunkowanie się do zabranego materiału dowodowego oraz szczegółowe i wyczerpujące uzasadnienie podstaw prawnych.

Art. 223 § 1 k.p.a. dotyczy właściwości organów w rozpatrywaniu skarg i wniosków. Składanie skarg i wniosków jest odrębnym trybem. Organ wydając decyzję o warunkach zabudowy nie stosował tego trybu, a zatem nie naruszył tego przepisu.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] uchylająca decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] jest decyzją ostateczną i nie podlega obecnie ocenie legalności. Strona miała możliwość w stosownym czasie wniesienia na tę decyzję skargi do sądu administracyjnego.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., że lokalizacja zjazdu odbywa się na podstawie odrębnej decyzji wydawanej w trybie przepisów o drogach publicznych. W toku postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy organy obu instancji nie stosowały przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie, zatem nie naruszyły przepisów § 77 oraz § 78 tego rozporządzenia.

Ustalenia zawarte w punkcie 1. 1.2. decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. dotyczące dębu szypułkowego ustanowionego pomnikiem przyrody, wbrew twierdzeniom skargi nie naruszają rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie ustanowienia pomników przyrody położonych na terenie powiatu [...].

Konkludując stwierdzić należy, że ocena legalności zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest prawidłowe. Wobec tego wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za niezasadne.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.