Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1100/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, 183 § 1, 175 § 1-3, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 20, 24a, 26, 29, 30, 33 ust 1
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: art. 102, 104
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Tadeusz Lipiński Protokolant sekretarz sądowy Justyna Stępień po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. M. i W. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2534/12 w sprawie ze skargi B.M. i W. M. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2534/12 oddalił skargę B. M. i W. M. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] orzekającą o odmowie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] w zakresie przywrócenia oznaczenia nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej [...] jako działek ewidencyjnych nr [...] w miejsce wskazanej aktualnie działki nr [...] oraz ujawnienia projektowanej działki nr [...] o powierzchni 497 m2 widniejącej w opracowaniu nr ewid. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że skarżący wystąpili do Prezydenta m.st. Warszawy o wprowadzenie zmiany w ewidencji gruntów polegających na wykazaniu działki nr [...] o powierzchni 739 m2 (zasiedzenie od 1976 r.), działki nr [...] o pow. 497 m2 (wieczysta dzierżawa od 2001 r. i darowizna od 2006 r.), działki nr [...] o poz. 511 m2 (darowizna od 2008 r.) i części działki nr [...] o pow. 480 m2 (wieczysta dzierżawa od 2001 r.) wraz z przywróceniem faktyczno- prawnego przebiegu granic działek. Prezydent m.st. Warszawy odmówił aktualizacji operatu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyłączając do odrębnego rozpoznania wniosek skarżących dotyczący działki nr [...] wskazał, iż wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem dane ewidencyjne dotyczące przedmiotowych nieruchomości, do których wnioskodawcy posiadają prawo własności są zgodne z posiadanymi przez organ i przedłożonymi przez zainteresowanych dokumentami przewidzianymi przepisami prawa. W decyzji organu pierwszej instancji opisano kolejno wpisy w ewidencji gruntów dotyczące przedmiotowych nieruchomości oraz dokumenty stanowiące podstawę tych wpisów. Od tej decyzji skarżący złożyli odwołanie, domagając się przywrócenia stanu prawnego sprzed dnia sfałszowania danych geodezyjnych i kartograficznych. Odwołujący nie zgodzili się również na podzielenie wniosku na dwa odrębne postępowania. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że dokumentami stanowiącymi podstawę ujawnienia w ewidencji gruntów praw skarżących do przedmiotowych nieruchomości były: postanowienie Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi z dnia 12 listopada 1997 r., sygn. akt I Ns 1969/96 o stwierdzeniu zasiedzenia własności nieruchomości oznaczonej na mapie jako działka nr [...] z obrębu [...] o pow. 739 m2 oraz akt notarialny umowy darowizny z dnia [...] marca 2008 r. Rep [...], którą skarżący nabyli w drodze darowizny działkę ewidencyjną nr [...] o obszarze 511 m2. W akcie tym widnieje zapis, iż z decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka ew. nr [...] wynika, że działka nr [...] przeznaczona jest dla scalenia z działką nr [...]. Organ jednocześnie podniósł, że w postanowieniu Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi z dnia 12 listopada 1997 r. nie wypowiedziano się w kwestii dostępu działka nr [...] do drogi publicznej. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazał, że dokumentacją geodezyjno-kartograficzną stanowiącą podstawę zmian w oznaczeniu nieruchomości był operat z modernizacji ewidencji gruntów i budynków nr ew. [...], przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] listopada 2008 r. W operacie tym powierzchnia działki nr [...], obliczona matematycznie na podstawie współrzędnych punktów załamania granic, wykazana została jako wynosząca 766 m2. Na podstawie zaktualizowanego operatu oraz po zgłoszeniu zmian danych ewidencyjnych przez samych skarżących (pismo z dnia [...] grudnia 2008 r.) w miejsce działki nr [...] o pow. 0,0766 ha i nr [...] o pow. 0,0511 ha wpisano działkę [...] o pow. 0,1277 ha. W ocenie organu, dane te są prawidłowe i wynikają z posiadanych przez organ dokumentów przewidzianych prawem. Inne natomiast dokumenty, powołane przez skarżących we wniosku oraz odwołaniu, nie mogą stanowić podstawy do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, bowiem nie mieszczą się w katalogu wymienionym w przepisach rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Zdaniem organu odwoławczego za dokument stanowiący postawę do ujawnienia zmian w ewidencji gruntów nie mogą zostać uznane załączone przez skarżących umowy dzierżawy, bowiem nie są one wymienione w katalogu o którym mowa w § 11 ust. 1 pkt 2 i § 12 ust. 1 pkt 6 cyt. rozporządzenia. Dodatkowo organ podniósł, że uznanie przez skarżących przedmiotowych umów za umowy notarialne jest bezpodstawne - notariusz poświadczył jedynie własnoręczność złożonych podpisów. Odnosząc się z kolei do wniosku skarżących o ujawnienie w ewidencji projektowanej działki nr [...] organ drugiej instancji wskazał, że dokumentacja geodezyjna dotycząca projektowanego podziału działki nr [...] na działki nr [...] I [...] nie była wykorzystana do wydania ostatecznej decyzji zatwierdzającej przedstawiony projekt podziału w związku z tym nie może stanowić podstawy do wykazania w ewidencji przebiegu granic projektowanej działki nr [...]. Dodatkowo organ wskazał, że w miejscu projektowanej działki [...] wydzielona została (z niewielkim przesunięciem zachodniej granicy) działka [...] o pow. 0,0511 ha, będąca przedmiotem umowy darowizny z dnia [...] marca 2008 r.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wnieśli o jej uchylenie oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta m.st. Warszawy. W motywach skargi, w części odnoszącej się do zaskarżonej decyzji wskazali, że nie zgadzają się z twierdzeniem organu, jakoby przedstawione przez nich umowy wieczystej dzierżawy, nie mogą stanowić podstawy do aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków. W ocenie skarżących umowy te posiadają charakter umów notarialnych, bowiem uzyskały taki charakter z mocy prawa, po tym jak zostały podpisane przez obie strony w obecności notariusza. Skarżący zatem wywiedli, że bez względu na to, kto sporządził treść tych dokumentów, w momencie podpisania przedmiotowych umów w obecności notariusza stały się one umowami notarialnymi. Skarżący zakwestionowali również stanowisko organu pierwszej instancji, który wskazał, że nie można utożsamiać umowy wieczystej dzierżawy z umową wieczystego użytkowania. Skarżący nie zgodzili się także z twierdzeniem organu, że osoba fizyczna nie może oddać gruntu w wieczyste użytkowanie innej osobie fizycznej. W dalszej części skargi skarżący przywołali błędne w ich ocenie stanowisko organu wskazujące na to, że nie doszło do ostatecznego podziału działki nr [...] na działkę [...] i działkę [...]. Skarżący nie zgodzili się również ze wskazaną przez orzekające organy powierzchnią działki nr [...] oraz podziałem działki [...] ma działki [...] i [...]. Skarżący uznali, że na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 12 listopada 1997 r., przyznającego im prawo własności do działki nr [...] przez zasiedzenie, ustanowiona została służebność drogi koniecznej do przedmiotowej działki przez działkę nr [...]. W tym zakresie uznano za nieprawdziwe twierdzenie organu, że działka nr [...] nie posiada dostępu do drogi publicznej. Skarżący dodatkowo podnieśli, że nigdy nie zwracali się z wnioskiem o scalenie działki nr [...] i [...], dlatego dane w tym zakresie przedstawione przez organ są fałszywe. Nie uznali również za wiarygodne twierdzenie organu, iż w wyniku ich wniosku doszło do zmian w ewidencji gruntów i budynków w operacie modernizacyjnym opublikowanym w dniu [...] listopada 2008 r. nr ew[...].

W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Sąd wskazał, że postępowanie ewidencyjne nie służy kreowaniu stanu prawnego gruntu bez istnienia któregoś ze wspomnianych wyżej tytułów. Stąd też poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich do gruntu bez powołania się na któryś z tytułów wymienionych w § 12 ust. 1 rozporządzenia. W ocenie sądu odmowa dokonania aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie wprowadzenia zmiany co do numeru działki ew. 94 była zasadna. Aktualna działka ewidencyjna o nr [...] z obrębu [...] powstała z połączenia (scalenia) działek nr [...] i nr [...] z obrębu [...]. Połączenia dokonano czynnością materialno-techniczną, na wniosek samych skarżących, złożony w dniu [...] grudnia 2008 r. Do wniosku tego skarżący dołączyli decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...], w której wskazano, że działki nr [...] i nr [...] są przeznaczone do scalenia. W przedmiotowej decyzji nie został wprawdzie zaprojektowany nowy numer dla działki powstałej z połączenia działki nr [...] i [...], jednak zasadnie organ przyjął oznaczenie nowopowstałej działki w sposób określony w § 9 ust. 6 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Dokonana uprzednio aktualizacja operatu ewidencyjnego w zakresie numeru nowopowstałej działki (powstałej po scaleniu działki nr [...] z działką nr ew. [...]) była uprawniona, nastąpiła bowiem w oparciu o wskazaną decyzję, która wyczerpywała znamiona dokumentu, o których mowa w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia. W wyniku dokonanej zmiany, powierzchnia nowopowstałej działki wskazana w ewidencji gruntów i budynków nie uległa zmianie w stosunku do granic i powierzchni wskazanej w ewidencji gruntów sprzed zmiany. Powierzchnia działki nr [...] wynosiła 0,0766 ha, powierzchnia działki nr [...] wynosiła 0,0511 ha, co po zsumowaniu daje powierzchnię 0,1277 ha. Powierzchnia działki nr [...] wskazanej w ewidencji gruntów również wynosi 0,1277 ha. Zmiana powierzchni pierwotnej działki nr [...] została dokonana na skutek analitycznego przeliczenia tej powierzchni w ramach prowadzonego postępowania modernizacyjnego w 2008 r. Zakończenie tego postępowania zgodnie z istniejącymi przepisami stanowi podstawę do ujawnienia danych ewidencyjnych ustalonych w jego trakcie. Niezasadne są również zdaniem sądu zarzuty skargi wskazujące na obowiązek orzekających organów dokonania aktualizacji operatu w zakresie ujawnienia ustanowionego w ocenie skarżących, na mocy powołanego postanowienia Sądy Rejonowego dla Warszawy Pragi z dnia 12 listopada 1997 r., sygn. akt I Ns 1969/06, prawa służebności drogi koniecznej do działki nr [...] przez działkę nr [...]. W postanowieniu tym nie orzeczono o ustanowieniu służebności przechodu i przejazdu do działki nr ew. [...]. Skarżący nie przedstawili również żadnych innych dokumentów na tę okoliczność, wskazanych w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia. W tej sytuacji, wobec braku dokumentów przewidzianych prawem, a potwierdzających ustanowienie drogi koniecznej do działki nr [...], nie było podstaw do wprowadzenia aktualizacji ewidencji gruntów w tym zakresie. W ocenie sądu organy obu instancji w sposób uprawniony odmówiły dokonania zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków w zakresie wniosku skarżących dotyczącego ujawnienia projektowanej działki. Organ ewidencyjny do ewidencji gruntów i budynków może wpisać prawo do danej nieruchomości tylko i wyłącznie wtedy, gdy prawo to wynika wprost z dokumentów wskazanych w wyżej wymienionym rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Podstawą do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków nie mogły być również dołączone przez skarżących do wniosku umowy dzierżawy, bowiem nie stanowią one dokumentów o jakich mowa w § 11 ust. 1 pkt 2 i § 12 ust. 1 pkt 6 ww. rozporządzenia.

Od tego wyroku skarżący złożyli skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędne zastosowanie, w tym § 9 ust. 6, § 12 ust. 1, § 46 ust. 1 i 2 oraz § 47 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r. nr 38 poz. 454) w związku z art. 20, art. 24a i 26 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 1989 r. nr 30 poz. 163 ze zm.), art. 29, 30 i 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 102 i 104 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 1997 r. nr 115 poz. 741 ze zm.).

Wnieśli o uchylenie wyroku, decyzji obu instancji i nakazanie aktualizacji operatu poprzez przywrócenie oznaczeń nieruchomości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Ewentualnie wnieśli o uchylenie wyroku i decyzji obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Prezydentowi m.st. Warszawy oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazali szczegółowo na przebieg wydarzeń w sprawie i stwierdzili m.in., że połączenie obu działek nastąpiło ostatecznie na skutek samodzielnych działań organu ewidencyjnego, nie zaś na wniosek skarżących. Na etapie rozpoznania wniosek skarżących został wyłączony do trzech oddzielnych postępowań administracyjnych. Skarżący nabyli własność działki na podstawie darowizny [...] marca 2008 r., a więc przed tą datą nie było możliwe scalenie, gdyż własność działek należała do różnych podmiotów. Niedopuszczalne było połączenie działek w oparciu o decyzję [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to dwa samodzielne zarzuty, które w podstawach skargi kasacyjnej mogą pojawić się łącznie, bądź oddzielnie, lecz zawsze powinny być uzupełnione o wskazanie, na czym polegała dokonana przez sąd pierwszej instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie. uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

Rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia wszystkich wskazanych wyżej wymogów. Mianowicie skarga kasacyjna została oparta o zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne jego zastosowanie w tym § 9 ust. 6, § 12 ust. 1, § 46 ust. 1 i 2 oraz § 47 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w związku z art. 20, art. 24a i 26 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne, art. 29, 30 i 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 102 i 104 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Przede wszystkim skarga nie precyzuje jednoznacznie czy naruszenie prawa materialnego ma polegać na błędnej wykładni czy niewłaściwym zastosowaniu. Nadto uzasadnienie skargi kasacyjnej koncentruje się przede wszystkim na przedstawieniu i opisaniu stanu faktycznego sprawy, z próbą zwalczania ustaleń faktycznych poczynionych przez organ, a zaakceptowanych przez Sąd I instancji, podczas gdy nie zostały sformułowane żadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Podkreślić należy, że niedopuszczalne jest postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego zamiast zarzutu naruszenia przepisów postępowania i podważanie za jego pomocą ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może bowiem nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Jeśli zaś chodzi o sformułowane zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego to w uzasadnieniu skargi kasacyjnej praktycznie nie ma odwołania się do wskazanych przepisów prawa materialnego. W uzasadnieniu mamy bowiem tylko odniesienie do §12 ust.1, oraz § 46 ust.1 i § 47 ust.1 rozporządzenia w sprawie ewidencji, a także stwierdzenie, że nigdy nie toczyło się postępowanie scaleniowe działek nr [...] i [...] w trybie art.102 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Co do pozostałych przepisów wymienionych w petitum skargi w uzasadnieniu skargi nie ma żadnego do nich odniesienia, a tym bardziej uzasadnienia ich naruszenia. Tak skonstruowana skarga kasacyjna znacznie utrudnia i ogranicza możliwość dokonania kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego naruszenia wskazanych wyżej przepisów, należy stwierdzić, że zarzut ten jest bezzasadny. Zdaniem skarżących do naruszenia wskazanych przepisów doszło, w związku z dokonanym w 2008r. połączeniem działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu [...] w jedną działkę ewidencyjną która otrzymała nr [...], a w zaskarżonej decyzji organ odmawia aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie przywrócenia oznaczenia nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej [...] jako działek ewidencyjnych nr [...] i [...] w miejsce aktualnie ujawnionej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] wraz z jednoczesnym przywróceniem powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] do stanu sprzed modernizacji. Można tym samym stwierdzić, że podstawowym przedmiotem sporu według skarżących kasacyjnie jest kwestia połączenia działek ewidencyjnych nr [...] i [...] w jedną działkę ewidencyjną nr [...]. W sporze tym skarżący kasacyjnie nie mają racji.

Przede wszystkim należy przypomnieć , że zgodnie § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków , działkę ewidencyjną może stanowić wyłącznie ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, o ile jest jednorodny pod wzglądem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Jak prawidłowo ustaliły organy, a Sąd I instancji prawidłowo dokonał kontroli, połączenie działek ewidencyjnych nr [...] i [...] w jedną działkę, której nadano nr [...] nastąpiło na wniosek skarżących z dnia [...] grudnia 2008r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że działka nr [...] została przeznaczona do połączenia z działką ewidencyjną nr v ostateczną decyzją nr [...] wydaną w dniu [...] lutego 2008r. z upoważnienia Prezydenta miasta Warszawy przez Naczelnika Biura Gospodarki Nieruchomościami w Dzielnicy [...] symbol: [...]. Mając na uwadze powyższy wniosek skarżących z dnia [...] grudnia 2008r., oraz definicję działki ewidencyjnej z § 9 ust.1 rozporządzenia, zgodnie z którą działkę ewidencyjną może stanowić wyłącznie ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych, organ dokonał połączenia działki ewidencyjnej nr [...] z działką ewidencyjną nr [...] w jedną działkę ewidencyjną nr [...]. Należy wyraźnie zaznaczyć, że podstawą połączenia działek był wniosek skarżących, a nie decyzja z dnia [...] lutego 2008r.. Natomiast na podstawie decyzji z dnia [...] lutego 2008r. zatwierdzającej podział działki nr [...] utworzona została działka nr [...], w uzasadnieniu zaś decyzji wskazano, że działka nr [...] została przeznaczona do połączenia z działką nr [...]0. Można tym samym stwierdzić, że uzasadnienie decyzji z dnia [...] lutego 2008r. dodatkowo potwierdzało treść złożonego przez skarżących wniosku z dnia [...] grudnia 2008r.. O tym, że wolą skarżących było połączenie dwóch działek ewidencyjnych w jedną działkę ewidencyjną, co znalazło swój wyraz w treści złożonego w dniu [...] grudnia 2008r. wniosku, wskazuje nadto treść umowy darowizny sporządzonej w formie aktu notarialnego w dniu [...] marca 2008r. na podstawie której skarżący stali się właścicielami działki nr [...]. W umowie tej również znajduje się postanowienie, że będąca przedmiotem darowizny działka nr [...] zostanie połączona z sąsiadującą działką nr [...] stanowiącą własność skarżących. Mając powyższe na uwadze wskazywane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia §12 ust.1, oraz § 46 ust.1 i § 47 ust.1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów są bezprzedmiotowe. Odnośnie zaś zawartego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zdania, że nigdy nie toczyło się postępowanie scaleniowe działek nr [...] i [...] w trybie art.102 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w czym należy zdaniem skarżących upatrywać naruszenia tego przepisu, należy stwierdzić, że jest to błędne stwierdzenie. Przede wszystkim należy zauważyć, że połączenie dwóch działek ewidencyjnych w jedną działkę ewidencyjną, może być dokonane zgodnie z przepisami dotyczącymi ewidencji gruntów, jeżeli spełnione są przesłanki określone w tych przepisach. Połączenie działek ewidencyjnych w jedną działkę ewidencyjną nie jest natomiast postępowaniem scaleniowym uregulowanym w ustawie o gospodarce nieruchomościami, stąd też powołany art.102 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podobnie jak inne przepisy z tej ustawy dotyczące scalenie nie mają w sprawie w ogóle zastosowania, stąd też nie można ich było naruszyć.

Postępowanie scaleniowe uregulowane w ustawie o gospodarce nieruchomościami, to w istocie zbiorczy podział wielu scalonych nieruchomości na określonym obszarze, dokonywany w sytuacji, gdy zainteresowanych podziałem jest znaczna liczba właścicieli lub użytkowników wieczystych. Istotą tego postępowania jest uniknięcie wielu odrębnych postępowań podziałowych. Scalenie i podział nieruchomości skutkują połączeniem wielu dotychczasowych nieruchomości w jeden obszar i następnie dokonaniem jego podziału na nowe działki, odpowiadające wymogom planu miejscowego przy jednoczesnym wydzieleniu nieruchomości pod drogi obsługujące obszar podlegający scaleniu i podziałowi. W ramach tego postępowania wytycza się zatem nowe granice ewidencyjne działek gruntu, które to granice staną się prawnymi granicami nieruchomości. Zarówno o przystąpieniu do scalenia jak i o podziale nieruchomości decyduje rada gminy w drodze uchwały.

Jak wskazywano już wcześniej w petitum skargi kasacyjnej podano, że doszło do naruszenia również art.20, art.24a i art.26 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, jednak w uzasadnieniu skargi nie odniesiono się do tych przepisów. Można zatem tylko stwierdzić, że art. art.20 ogólnie reguluje jakie informacje obejmuje ewidencja gruntów i budynków, art.26 zawiera delegacje ustawowe dla Rady Ministrów do wydania rozporządzenia, a art.24a reguluje zasady przeprowadzenia modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Przedmiotowa sprawa nie dotyczyła postępowania modernizacyjnego stąd też art.24 a nie miał w sprawie zastosowania.

Z przedstawionych wyżej przyczyn, skoro zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił, w oparciu o przepis art. 184 p.p.s.a.