Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 341/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1882
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca) Sędziowie WSA Anna Strzelec WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 12 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. I. na orzeczenie Inne z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w L. zaskarżonym orzeczeniem nr [...] z dnia [...] marca 2021 r., po rozpatrzeniu odwołania K. I., utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Zaskarżone orzeczenie wydane zostało w następującym stanie sprawy.

Komendant Powiatowy Policji w Ś. postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko nadkom. K. I. - dyżurnemu Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Ś., przedstawiając mu cztery zarzuty polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w Ś. zmienił zarzuty dyscyplinarne w związku ze wskazaniem niewłaściwej podstawy prawnej czwartemu z zarzucanych czynów.

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r., Komendant Powiatowy Policji w Ś. stwierdził winę obwinionego i wymierzył karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] uchylił orzeczenie z dnia [...] grudnia 2020 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wyższy przełożony dyscyplinarny stwierdził nieprawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego orzeczenia, zwrócił uwagę na brak wskazania przebiegu zdarzeń stanowiących ocenę zachowania obwinionego pod kątem odpowiedzialności dyscyplinarnej. W świetle zebranego materiału dowodowego dotyczącego zachowania obwinionego polegającego na niedopełnieniu obowiązków służbowych, wyższy przełożony dyscyplinarny przedstawił pod rozwagę Komendantowi Powiatowemu Policji zasadność i celowość utrzymania zarzutu dyscyplinarnego opisanego w pkt 2 orzeczenia z dnia [...] grudnia 2020 r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. Komendant Powiatowy Policji w Ś. zmienił nadkom. K. I. zarzuty i orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r. uznał funkcjonariusza policji za winnego popełnienia zarzucanych trzech przewinień dyscyplinarnych polegających na naruszeniu dyscypliny służbowej, to jest że:

1) w dniu [...] września 2020 r. pełniąc służbę dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w Ś., będąc obowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa w zakresie pełnienia służby dyżurnej oraz poleceń wydawanych przez przełożonych, nie zapewnił natychmiastowej reakcji Policji w ten sposób, że po przyjęciu informacji uzupełniającej o całkowitej blokadzie drogi krajowej nr [...] w miejscowości D. wynikającej z rozpoczętych oględzin miejsca, nie dokonał zmian w dyslokacji służby stosownie do zaistniałych potrzeb, nie zapewnił właściwego obiegu informacji, nie skierował dodatkowych sił Policji do zorganizowania objazdów oraz nie podjął działań na rzecz ewakuacji pojazdów stojących w zatorze, czym dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej, określonej w art. 132 ust. 2 ustawy o Policji w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2, 4 i 6 zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. 73 z późn. zm.) w zw. z pkt 1 lit. a, b i c zakresu zadań i obowiązków określonych w karcie opisu stanowiska pracy z dnia 19 kwietnia 2020 r. w zw. z poleceniem I Zastępcy Komendanta Głównego Policji z dnia 22 lipca 2020 r. za nr RD-II-2113/20;

2) w miejscu i czasie jak w punkcie 1, nie zastosował się do przekazanego mu w dniu [...] maja 2019 r. pisemnego polecenia I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w Ś. o obowiązku niezwłocznego powiadomienia komendanta, jego zastępcy, kierowników komórek organizacyjnych KPP w Ś., oficera prasowego i kierownictwa Komisariatu Policji w P. o fakcie zaistnienia wypadku i utrudnień na drodze krajowej, czym dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej, określonej w art. 132 ust. 2 i 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z pkt 1 lit. m zakresu zadań i obowiązków określonych w karcie opisu stanowiska pracy z dnia [...] kwietnia 2020 r.;

3) w miejscu i czasie jak w punkcie 1, pełniąc służbę dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w Ś., nie dopełnił obowiązku bieżącego rejestrowania zgłoszeń w SWD Policji poprzez zaniechanie wprowadzania odpowiednich do przebiegu zdarzeń i podjętych działań informacji uzupełniających, niezwłocznie po ich uzyskaniu oraz poprzez wprowadzanie informacji nieodpowiednich do przebiegu zdarzeń i podjętych działań, czym dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej, określonej w art. 132 ust. 2 i 3 pkt. 1 i 3 ustawy o Policji w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a zarządzenia nr 12 Komendanta Głównego Policji z dnia 19 maja 2020 r. w sprawie Systemu Wspomagania Dowodzenia Policji (Dz. Urz. KGP z 2020 r. poz. 23) w zw. z § 11 ust. 1 i 2 zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji w zw. z pkt 1 lit. h zakresu zadań i obowiązków określonych w karcie opisu stanowiska pracy z dnia 19 kwietnia 2020 r. i wymierzył mu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Funkcjonariusz nie zgodził się z powyższym orzeczeniem i w odwołaniu wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia, poprzez uniewinnienie od wszystkich z przypisanych mu czynów, ewentualnie o zmianę skarżonego orzeczenia poprzez odstąpienie od ukarania obwinionego bądź też wymierzenie łagodniejszej kary.

Zaskarżonym orzeczeniem Komendant Wojewódzki Policji w L. utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w Ś.. W uzasadnieniu orzeczenia organ szczegółowo przedstawił kolejność i rodzaj czynności podejmowanych przez obwinionego oraz inne osoby w związku z zaistniałym w dniu [...] września 2020 r. zdarzeniem drogowym w miejscowości D.. Przede wszystkim organ zwrócił uwagę na to, że asp. J. S. przekazał obwinionemu informację uzupełniającą poprzednie, o całkowitym zablokowaniu drogi krajowej nr [...] na czas oględzin miejsca i obu pojazdów uczestniczących w zdarzeniu. Nastąpiło to ze względu na wykonywane czynności procesowe z udziałem technika kryminalistyki i funkcjonariusza Wydziału Kryminalnego KPP w Ś.. Drogą radiową mł. asp. M. K. o godz. 20:10 powtórzył komunikat, że droga jest nadal całkowicie zablokowana. Po tej rozmowie, do godz. 20:52 nadkom. K. I. nie podjął żadnych działań w celu zapewnienia udrożnienia dróg, czy też zorganizowania objazdów. W tym czasie droga krajowa w obu kierunkach była zablokowana powodując parokilometrowy zator (informacja telefoniczna PID GDDKiA z godz. 21:15). O godz. 20:58, dyspozytor CPR poinformował nadkom. K. I. o telefonie od osoby, która utknęła w tym i korku podała wiadomość o niezorganizowaniu objazdów. Zdaniem organu, to ta wiadomość przyczyniła się do podjęcia działań przez obwinionego celem zorganizowania objazdów. O godz. 20:59 dyżurny po raz kolejny został poinformowany o trwających czynnościach technicznych oraz, że w dalszym ciągu są utrudnienia w ruchu pojazdów i zablokowaniu tej drogi. Dopiero o godz. 21:00 w korespondencji radiowej nadkom. K. I. przekazał patrolowi WRD KPP w Ś. informację o organizowaniu objazdów z wykorzystaniem funkcjonariuszy Komisariatu Policji w P.. Podjęcie czynności godzinę po otrzymaniu informacji uzupełniającej o blokadzie dróg, nie może być postrzegane jako natychmiastowa, niezwłoczna reakcja. W związku z powyższym, podjęcie działań przez obwinionego po ponad godzinie od wystąpienia i zgłoszenia wstrzymania ruchu, uznać należało za sprzeczne z dyspozycją (nakazem) niezwłocznego inicjowania działań po przyjęciu informacji o zdarzeniu. W świetle zgromadzonego materiału, działania obwinionego, wskazują na to, że zostały podjęte de facto po skardze jednego z obywateli, który wprost zasugerował potrzebę zorganizowania objazdów, a więc działania obwinionego wskazują na brak własnej inicjatywy w zakresie obsługi zdarzenia drogowego. Organ, jako niewystarczające ocenił, skierowanie tylko jednego patrolu z Komisariatu Policji w P. w celu organizacji objazdów dla parokilometrowego zatoru. Z uwagi na charakter miejsca zdarzenia, właściwym było wcześniejsze zainicjowanie współpracy z jednostką ościenną, tj. Komendą Miejską Policji w C. w celu skutecznego zorganizowania objazdów lub zapewnienia obsługi w ramach dysponowanych sił i środków. Powyższe oznacza, że działania obwinionego nie zostały podjęte niezwłocznie. Nadkom. K. I. pozostawał w mylnym przeświadczeniu o szybkim udrożnieniu trasy, w dodatku przeświadczeniu nieusprawiedliwionym okolicznościami sprawy. Ponadto, obwiniony dokonał błędnego przyjęcia, że skoro do rozpoczęcia oględzin miejsca zdarzenia i obu pojazdów, ruch drogowy odbywał się z utrudnieniami to prawdopodobne taki stan jest utrzymywany. Natomiast, wszelkie uzyskane informacje w tamtej chwili wskazywały na potrzebę i zasadność wstrzymania ruchu. W toku postępowania ustalono, że w związku ze spływającymi informacjami o zatorze i utknięciu w nim uczestników ruchu na czas wynikający od rozpoczęcia blokady drogi i zgłoszenia o tym (od 1 godziny do 3 godzin) uznać należało, że liczba funkcjonariuszy skierowanych do obsługi tego wypadku była niewystarczająca. W materiale dowodowym zebranym w sprawie, nie ma jakiegokolwiek świadectwa, by obwiniony do godz. 21:00 w ogóle brał pod uwagę zorganizowanie dodatkowych siły i środki do obsługi przedmiotowego zdarzenia. Ustalone okoliczności wskazywały na uzasadnioną potrzebę zapewnienia do działań policji dodatkowych funkcjonariuszy, tym bardziej że pomimo deklaracji udzielenia pomocy przez patrol WRD KMP z C. po niespełna godzinie od zgłoszenia takiego zapotrzebowania funkcjonariusze Ci musieli zająć się innym zdarzeniem.

Zgromadzony materiał dowodowy uwidocznił nieuzasadnione odwołanie przez obwinionego z działań zabezpieczających miejsce drogowego zdarzenia i organizacji objazdów, patrolu dzielnicowych Komisariatu Policji w P.. Było to tym bardziej, niezrozumiałe, że doszło do zlecenia im tych czynności w ramach pełnionej służby i uprawnieniem do dysponowania ich siłami przy obsłudze zdarzenia. Obwiniony zezwalając jednemu ze swoich patroli (KP P.) na zakończenie działań, pozbawił się możliwości sprawnego i w pełni kontrolowanego rozwiązania sytuacji, m.in. poprzez brak wydania dyspozycji działania na swoim terenie patrolowi WRD KMP C., do czego był uprawniony. W opinii organu odwoławczego, zarówno organizacja objazdów, nawiązanie współpracy z dyżurnym KMP w C., jak i zapewnienie dodatkowych sił i środków powinny zostać zainicjowane z chwilą otrzymania informacji o rozpoczęciu blokady drogi krajowej nr [...], czyli o godz. 19:57.

Z akt sprawy wynika, że obwiniony co prawda poinformował Komendanta Powiatowego Policji w Ś., jego Zastępcę, kierowników komórek organizacyjnych KPP w Ś., oficera prasowego i kierownictwo Komisariatu Policji w P. o fakcie zaistnienia wypadku drogowego i występujących utrudnień na drodze krajowej nr [...], niemniej jednak dokonał tego po upływie 1 godziny i 25 minutach od chwili otrzymania informacji o całkowitym utrudnieniu w ruchu na drodze krajowej. Ponadto treść przekazanej informacji była ogólnikowa i nieprecyzyjna, w związku z czym nie pozwalała na zrozumienie faktycznej przesłanki jej wytworzenia, bez uzyskania informacji uzupełniającej w tym zakresie. Stwierdzone okoliczności już od godz. 19:57 uzasadniały wykonanie polecenia z dnia [...] maja 2019 r. i tym samym brak powiadomienia wskazanych w tym poleceniu osób przez ponad godzinę, bez istotnie uzasadnionej przyczyny, traktować należy jako niewykonanie polecenia przełożonego.

Dalej organ odwoławczy podkreślił, że dokumentacja zapisów historii działania w SWD nie była, ani wprowadzana na bieżąco (przerwa we wpisach od przejęcia służby dyżurnego do godz. 21:00), ani niezwłocznie (w postępowaniu dyscyplinarnym nie wykazano obciążenia dyżurnego obowiązkami uniemożliwiającymi dokonanie wpisów) oraz stwierdzono, że wpisy które dokonano nie są odpowiednie do przebiegu służby. Dyżurny dysponując kolejną informacją z godz. 20:59 o całkowitej blokadzie drogi krajowej nr [...], dokonał o godz. 21:00 wpisu w SWD, że ruch odbywa się wahadłowo, ten fakt przełożony dyscyplinarny uznał za najbardziej z jaskrawych dowodów uchybienia w zakresie obowiązku dokumentowania działań odpowiednio do przebiegu służby.

Nadkom. K. I. przesłuchany w charakterze

obwinionego (w dniu 10 listopada 2020 r. i 27 stycznia 2021 r.) nie przyznał się do popełnienia żadnego z zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych, zanegował swoją winę i stwierdził, że podejmował działania zgodnie z obowiązującymi procedurami, przepisami i poleceniami. Z postawy prezentowanej w toku postępowania dyscyplinarnego przez nadkom. K. I. wynika, że obwiniony nie przyjmuje do wiadomości faktu popełnionych deliktów dyscyplinarnych. Komendant Wojewódzki Policji przywołał zakres zadań i obowiązków określonych w karcie opisu stanowiska pracy z dnia [...] kwietnia 2020 r. dla K. I. które swoim brakiem stosownych działań obwiniony naruszył. Do obowiązków obwinionego należało między innymi realizowanie zadań związanych z ciągłością funkcjonowania stanowiska kierowania jednostki Policji poprzez kierowanie pracą jednostki oraz siłami i środkami będącymi w dyspozycji jednostki, pod nieobecność kierownictwa (lit. a), zapewnienie bieżącej gotowości jednostki i sił będących w jego dyspozycji do realizacji ustawowych zadań Policji (lit. b), zapewnienie właściwej reakcji na zgłoszone zdarzenia (lit. c), poprawne dokumentowanie, rejestrowanie w systemach informatycznych wykorzystania sił i środków policyjnych, przebiegu służby, zgłoszonych zdarzeń, interwencji, informacji o podjętych działaniach policyjnych (lit. h) i informowanie kierownictwa jednostki o ważniejszych wydarzeniach (lit. m).

Następnie organ przywołał przepisy prawa stanowiące podstawę odpowiedzialności dyscyplinarnej K. I. i tak zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji (aktualnie Dz.U. z 2021 r., poz.1882; dalej jako ustawa) policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Art. 132 ust. 2 wymienionej ustawy wskazuje, że naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Według art. 132 ust. 3 ustawy - naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków policjanta wynikających ze złożonego ślubowania, a także przepisów prawa (pkt 1), odmowa wykonania lub niewykonanie rozkazu lub polecenia, z zastrzeżeniem przypadku określonego w art. 58 ust. 2 (pkt 2), zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy (pkt 3). Organizacja służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji uregulowana została w zarządzeniu nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. Policjantowi zarzucono naruszenie tego zarządzenia w § 9 ust. 1 pkt 2, 4 i 6 - " Realizacja zadania określonego w § 5 ust. 1 pkt 1 (do zadań dyżurnego jednostki policji należy zapewnienie natychmiastowej reakcji policji na zgłoszone wydarzenie) następuje poprzez niezwłoczne inicjowanie działań po przyjęciu zgłoszenia lub informacji o zdarzeniu (pkt. 2), dokonywanie zmian w dyslokacji służby stosownie do zaistniałych potrzeb (pkt. 4), zapewnienie właściwego obiegu informacji o zaistniałym zdarzeniu (pkt 6) " oraz § 11 tego zarządzenia, które stanowi, że " Realizacja zadań obsady SK, w szczególności w zakresie wykonanych czynności, podjętych decyzji, wydanych i otrzymanych poleceń, jest na bieżąco dokumentowana w Systemie Wspomagania Dowodzenia Policji zwanym dalej "SWD Policji", zgodnie z zasadami funkcjonowania tego systemu określonymi w przepisach w sprawie form i metod przetwarzania informacji wspomagających kierowanie niektórymi działaniami Policji podejmowanymi w celu wykonania zadań ustawowych (ust. 1). W przypadku braku dostępu do SWD Policji spowodowanego przerwą techniczną lub awarią, dokumentowanie realizacji zadań obsady SK odbywa się w postaci papierowej lub elektronicznie, w zakresie umożliwiającym uzupełnienie przetwarzanych danych poprzez ich niezwłoczne wprowadzenie do SWD Policji, bezpośrednio po ustaniu przyczyny uniemożliwiającej korzystanie z tego systemu (ust. 2) ". Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a, mającego w sprawie zastosowanie zarządzenia nr 12 Komendanta Głównego Policji z dnia 19 maja 2020 roku w sprawie Systemu Wspomagania Dowodzenia Policji - Podczas realizacji celów prowadzenia SWD Policji, o których mowa w § 1 ust. 4, w zakresie bieżącego rejestrowania zgłoszeń SWD Policji oraz zgłoszeń alarmowych i działań SWD Policji wprowadza się do SWD Policji odpowiednie do przebiegu zdarzeń i podjętych działań informacje oraz informacje uzupełniające, niezwłocznie po ich uzyskaniu.

W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji ustalone w oparciu o analizę materiału dowodowego okoliczności faktyczne sprawy potwierdzają dopuszczenie się przez skarżącego zarzuconych mu przewinień dyscyplinarnych.

Ponadto stosownie do treści art. 132 a policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną w sytuacji popełnienia przewinienia dyscyplinarnego umyślnie lub nieumyślnie, przy czym przewinienie to polegać może na działaniu lub zaniechaniu działania. Zdaniem organu odwoławczego w odniesieniu do wszystkich 3 deliktów dyscyplinarnych wina K. I. została przez organ pierwszej instancji wykazana i ma ona charakter winy nieumyślnej, zaś przewinienia dyscyplinarne popełnił obwiniony na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką mógł i powinien przewidzieć. Tym samym, zarzucane przewinienia dyscyplinarne popełnił on nieumyślnie w postaci niedbalstwa. W przypadku pierwszego deliktu dyscyplinarnego nieuzasadniona zwłoka w działaniu policjanta wywołała uzasadnioną okolicznościami frustrację kierowców oraz negatywnie wpłynęła na ocenę pracy policji. Stopień naruszenia obowiązków służbowych określonych w karcie opisu stanowiska pracy obwinionego organ drugiej instancji ocenił, jako istotne zakłócenie w realizacji zadań policji.

Organ II instancji uzasadniał, że mając na uwadze treść art. 134h ust. 1 ustawy o Policji podejmując decyzję o wymierzeniu kary dyscyplinarnej uwzględniono rodzaj naruszonych obowiązków, intensywność ich naruszenia, stopień zagrożenia dla interesu służby spowodowany naruszeniem obowiązków służbowych, dotychczasowy przebieg służby, jak również element subiektywny, jakim jest stopień winy funkcjonariusza. Kierowano się również opinią służbową z dnia [...] czerwca 2020 r. z której wynika, że nadkom. K. I. był oceniany przez przełożonego w kategorii "Realizacja zadań i czynności" w kryteriach "Jakość" i "Samodzielność i inicjatywa" na ocenę 3, a w kryteriach "Terminowość" oraz "Planowanie i organizowanie pracy" na ocenę 4. Natomiast, w kategorii "Kompetencje ogólne" w kryteriach, tj. "Rozwój własny i podnoszenie kwalifikacji", "Kultura osobista" i "Dyspozycyjność" nadkom. K. I. był oceniany na ocenę 4, a w kryterium " Umiejętność współpracy" na ocenę 3.

Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, przełożony dyscyplinarny dokonał stosownych rozważań w zakresie zaistnienia okoliczności zarówno zaostrzających wymiar kary, jak również okoliczności łagodzących, o których mowa w art. 134h ust. 2 i ust. 3 ustawy o Policji i stwierdził wystąpienie przesłanki wpływającej na zaostrzenie wymiaru kary, a mianowicie popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej, a także stwierdził wystąpienie przesłanki wpływającej na złagodzenia wymiaru kary w postaci nieumyślności popełnienia deliktów dyscyplinarnych.

Organ odwoławczy podkreślił, że brak zapewnienia ciągłości funkcjonowania stanowiska kierowania, brak zapewnienia bieżącej gotowości jednostki i sił będących w jego dyspozycji do realizacji ustawowych zadań Policji, brak zapewnienia właściwej reakcji na zgłoszone zdarzenie stanowi istotny stopień naruszenia przez obwinionego ciążących na nim obowiązków służbowych, które należy w tym przypadku ocenić, jako istotne zakłócenie w realizacji zadań Policji. Za karę współmierną i adekwatną do przypisanych obwinionemu deliktów dyscyplinarnych jest kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie K. I. zarzucił orzeczeniu dyscyplinarnemu z dnia [...] marca 2021 r.:

1. naruszenie art. 135g ust. 1 ustawy o Policji poprzez dowolną, jednostronną i wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, ukierunkowaną na nałożenie nadmiernej dolegliwości względem skarżącego, a przejawiającą się w uwypukleniu okoliczności przemawiających na niekorzyść K. I., przy jednoczesnym zignorowaniu faktów świadczących o braku podstaw do przypisania mu odpowiedzialności za zarzucane czyny, przede wszystkim:

a) niezasadnym uznaniu, iż K. I. dopuścił się nieuzasadnionej zwłoki w podjęciu działań zapobiegających długotrwałemu zatorowi na drodze krajowej, w tym nie podjął we właściwym do tego czasie współpracy z dyżurnym Komendy Miejskiej Policji w C. i nie zapewnił dodatkowych sił i środków, podczas gdy działania przez niego podejmowane były właściwe i proporcjonalne do uzyskanych przez niego informacji co do zdarzenia, jego rozmiarów i skutków;

b) błędnym stwierdzeniu, jakoby skarżący nie podjął jakichkolwiek działań na rzecz ewakuacji pojazdów stojących w zatorze, w szczególności poprzez brak koordynacji działań z innymi jednostkami policji, jak i brak skierowania odpowiednich sił i środków na miejsce zdarzenia w sytuacji gdy analiza okoliczności zdarzenia na ówczesnym jego etapie nie wskazywała na konieczność angażowania dodatkowych patroli policji oraz podejmowana dalszych działań;

c) nieuwzględnieniu okoliczności iż K. I. niezwłocznie po uzyskaniu informacji o charakterze zdarzenia i występujących w jego rejonie utrudnianiach w ruchu drogowych zawiadomił o tym fakcie właściwe osoby spełniając tym samym ciążący na nim obowiązek;

d) błędnym uznaniu, iż skarżący odstąpił od ciążącego na nim obowiązku bieżącej rejestracji zgłoszeń w SWD Policji, w sytuacji gdy informacje uzyskiwane przez niego były w miarę możliwości, bez zbędnej zwłoki rejestrowane w systemie, zaś ewentualne opóźnienia w tym zakresie wynikały z przyczyn od niego niezależnych, związanych z innymi obowiązkami, które realizował w tym samym czasie;

2. naruszenie art 134 pkt 3 w zw. z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji polegające na wymierzeniu skarżącemu rażąco surowej kary, niewspółmiernej do wagi i stopnia szkodliwości przypisanych mu czynów, a także niedostatecznym rozważeniu możliwości orzeczenia kary łagodniejszego rodzaju, w sytuacji gdy analiza okoliczności zdarzenia, jak również wieloletni przebieg służby i pozytywna opinia służbowa nie wskazują na konieczność surowego traktowania skarżącego.

W oparciu o powyższe zarzuty K. I. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego z dnia [...] marca 2021 r.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Odpowiedzialność dyscyplinarna policjantów uregulowana została w rozdziale 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Ponieważ postępowanie dyscyplinarne wobec K. I. wszczęte zostało 27 października 2020 r. to stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 1610), rozpoznanie sprawy odbywało się na podstawie przepisów znowelizowanej ustawy o Policji, gdyż ustawa ta weszła w życie z dniem 1 października 2020 r.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszeniem dyscypliny służbowej, stosownie do art. 132 ust. 2 ustawy, jest czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. W pojęciu naruszenia dyscypliny służbowej mieści się wiele różnych czynów, których przykładowe wyliczenie zawiera art. 132 ust. 3 ustawy. Nie jest to katalog zamknięty.

Skoro ustawodawca uznał w art. 132 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez określenie "w szczególności", że niemożliwe jest pełne enumeratywne wyliczenie wszystkich naruszeń dyscypliny służbowej, to dlatego odesłał do klauzuli generalnej zawartej w art. 132 ust. 2 ustawy, ewidentnie wskazującej, że muszą one mieć swe źródło w przepisach prawa lub rozkazach i poleceniach wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. W konsekwencji wskazać należy, że nieprawidłowe wykonanie czynności służbowych nie może występować jako samoistna kwalifikacja prawna naruszenia dyscypliny służbowej i dlatego koniecznym jest wskazanie związku tego przepisu z innymi przepisami prawa lub rozkazami i poleceniami wydanymi przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów, ponieważ nie można karać policjanta za wykonanie czynności w sposób nieprawidłowy, jeśli nie zostały one w sposób jednoznaczny określone (wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 310/19).

Skarżącemu zarzucono, to, że pełniąc służbę dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w Ś. nie zapewnił natychmiastowej reakcji Policji w ten sposób, że po przyjęciu informacji uzupełniającej o całkowitej blokadzie drogi krajowej nr [...] w miejscowości D. wynikającej z rozpoczętych oględzin miejsca zdarzenia drogowego, nie dokonał zmian w dyslokacji służby stosownie do zaistniałych potrzeb, nie zapewnił właściwego obiegu informacji, nie skierował dodatkowych sił Policji do zorganizowania objazdów oraz nie podjął działań na rzecz ewakuacji pojazdów stojących w zatorze, nie zastosował się do przekazanego mu w dniu [...] maja 2019 r. pisemnego polecenia I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w Ś. o obowiązku niezwłocznego powiadomienia komendanta, jego zastępcy, kierowników komórek organizacyjnych KPP w Ś., oficera prasowego i kierownictwa Komisariatu Policji w P. o fakcie zaistnienia wypadku i utrudnień na drodze krajowej oraz nie dopełnił obowiązku bieżącego rejestrowania zgłoszeń w SWD Policji poprzez zaniechanie wprowadzania odpowiednich do przebiegu zdarzeń i podjętych działań informacji uzupełniających, niezwłocznie po ich uzyskaniu oraz poprzez wprowadzanie informacji nieodpowiednich do przebiegu zdarzeń i podjętych działań.

Ustalenia co do faktu popełnienia trzech zarzucanych skarżącemu czynów nie budzą wątpliwości. Dokonane przez organ ustalenia znajdują potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach:

- aktach z czynności wyjaśniających sygn. [...] przeprowadzonych w KPP w Ś. w trybie art. 134i ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zarządzonych w związku z obsługą zdarzenia drogowego w miejscowości D. w dniu [...] września 2020 r., pod kątem sprawdzenia zastosowanych procedur i podjętych czynności przy informowaniu przełożonych o drożności dróg, postępowania służby dyżurnej, obsługi procesowej i nadzoru kierowniczego;

- zeznaniach świadków (M. , J. S., R. G., E. K., J. S., K. A., K. S., A. M., M. K., P. C., P. C., J. A., R. W.);

- zapisach notatników funkcjonariuszy KMP C. M. C. i P. C.,

- zapisach notatników służbowych funkcjonariuszy WRD KPP w Ś. asp. J. S. i mł. asp. M. K.;

- analizie dokumentacji procesowej wytworzonej w związku z obsługą zdarzenia;

- oględzinach: zawartości płyty z zapisem korespondencji radiowo-telefonicznej sieci dyspozytorskiej Stanowiska Kierowania KWP w L., zawartości płyty z zapisem korespondencji radiowo-telefonicznej Stanowiska Kierowania KPP w Ś., grafików służb za miesiąc wrzesień 2020 r., zawartości pamięci utrwalonych wiadomości tekstowych w telefonie komórkowym oficera prasowego KPP w Ś., zawartości bazy danych SWD za okres 10 listopada 2019 r. – 10 listopada 2020 r., zawartości bazy danych SWD za dzień [...] września 2020 r.;

- analizie sposobu postępowania służby dyżurnej w KPP w Ś. w przypadkach podobnych do zgłoszenia z dnia [...] września 2020 r., analizę sposobu postępowania obsługi SK KPP w Ś. w zakresie dokumentowania w SWD interwencji z dnia [...] września 2020 r.;

- kodach źródłowych wiadomości email przekazanej w dniu [...] września 2020 r. do COL Sztabu Policji KWP w L. wraz z przekazanymi załącznikami.

Skarżący w ustalonym stanie faktycznym uważa, że odnośnie pierwszego z postawionych zarzutów dyscyplinarnych działania przez niego podejmowane były właściwe i proporcjonalne do uzyskanych przez niego informacji o przebiegu zdarzenia drogowego, jego rozmiarów i skutków. Uważa dokonaną przez siebie analizę okoliczności zdarzenia na ówczesnym jego etapie za prawidłową gdyż nie wskazywała ona na konieczność angażowania dodatkowych patroli policji oraz podejmowana dalszych działań. Natomiast co do drugiego zarzucanego mu czynu dyscyplinarnego, to jego zdaniem niezwłocznie po uzyskaniu informacji o charakterze zdarzenia i występujących w jego rejonie utrudnianiach drogowych zawiadomił o tym fakcie właściwe osoby spełniając tym samym ciążący na nim obowiązek. Według skarżącego, do Systemu Wspomagania Dowodzenia Policji dokonywał wpisów w miarę możliwości przy uwzględnieniu także innych obowiązków, które miał wówczas wykonać. Jak tłumaczył ewentualne opóźnienia wynikały z przyczyn od niego niezależnych i były w pełni uzasadnione przebiegiem służby. Nadmienił, iż ostatecznie wszystkie istotne informacje co do przedmiotowego zdarzenia drogowego zostały wpisane do systemu.

Zdaniem Sądu w świetle przedstawionych przez organ unormowań ustawy o Policji oraz konkretyzujących obowiązki policjantów w aktach o charakterze wewnętrznym: zarządzeniu nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji, zarządzeniu nr 12 Komendanta Głównego Policji z dnia 19 maja 2020 r. w sprawie Systemu Wspomagania Dowodzenia Policji jak również poleceniu I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w Ś. nakładającego na policjantów m. in. obowiązek niezwłocznego, nie później niż w ciągu 30 minut od momentu uzyskania informacji o wydarzeniach kryminalnych z podstawowych kategorii, narkotykach, wypadkach drogowych, w tym w szczególności wypadkach śmiertelnych, utrudnieniach na drogach krajowych, wydarzeniach nadzwyczajnych w służbie, wydarzeniach medialnych oraz innych istotnych z punktu widzenia jednostki; prawidłowo dokonana została kwalifikacja czynów popełnionych przez skarżącego jako przewinienia dyscyplinarne. Stanowią one niewątpliwie naruszenie dyscypliny służbowej i prawidłowo zakwalifikowane zostały jako przewinienia dyscyplinarne w rozumieniu art. 132 ustawy o Policji.

Sąd w całości podziela ocenę zachowania skarżącego dokonaną przez organ w kontekście obowiązków wynikających z karty opisu stanowiska pracy z dnia [...] kwietnia 2020 r. oraz nałożonych na niego § 9 zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 roku. Podjęcie przez skarżącego czynności godzinę po otrzymaniu informacji uzupełniającej o blokadzie dróg, nie mogą zostać uznane jako natychmiastowa, niezwłoczna reakcja na zaistniałą sytuację na drodze o statusie drogi krajowej. W związku z powyższym, podjęcie działań przez obwinionego po ponad godzinie od wystąpienia i zgłoszenia wstrzymania ruchu, prawidłowo organ uznał za sprzeczny z nakazem niezwłocznego inicjowania działań po przyjęciu informacji o zdarzeniu. Zgormadzony materiał dowodowy wskazuje, że skarżący dopiero zaczął inicjować czynności policji po skardze jednego z obywateli, który wprost zasugerował potrzebę zorganizowania objazdów. Świadczy to o braku pomysłu i własnej inicjatywy skarżącego jak rozładować powstały na drodze zator wywołany wypadkiem drogowym. Również, słusznie organ ocenił jako niewystarczające skierowanie tylko jednego patrolu z Komisariatu Policji w P. w celu organizacji objazdów dla parokilometrowego zatoru oraz za spóźnione wszczęcie współpracy z jednostką Komendy Miejskiej Policji w C. w celu skutecznego zorganizowania objazdów lub zapewnienia obsługi w ramach zapewnienia dodatkowych sił i środków. Czynności podjęte przez skarżącego nie mogą zostać uznane za adekwatne i niezwłoczne do występującego zdarzenia tym bardziej, iż ruch na przedmiotowej drodze krajowej nr [...] został przywrócony dopiero około godziny 23.00 czyli po sześciu godzinach od zaistnienia wypadku drogowego.

Również za niewykonanie polecenia przełożonego I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia [...] maja 2019 r. nakładającego na zespół dyżurnych obowiązek niezwłocznego, nie później niż w ciągu 30 minut od momentu uzyskania informacji o wypadkach drogowych, a szczególności utrudnieniach na drogach krajowych, wydarzeniach medialnych należy traktować poinformowanie przez K. I., Komendanta Powiatowego Policji w Ś., jego Zastępcę, kierowników komórek organizacyjnych KPP w Ś., oficera prasowego i kierownictwa Komisariatu Policji w P. o wypadku drogowym i o występujących utrudnieniach na drodze krajowej nr [...] po upływie 1 godziny i 25 minutach od momentu otrzymania informacji o całkowitym utrudnieniu w ruchu na tej drodze. Trafnie więc organ uznał zachowanie skarżącego za naruszenie dyscypliny służbowej (art.132 ust.2 i 3 pkt.2 ustawy).

Przedstawiony Sądowi materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na wprowadzanie przez skarżącego informacji o zdarzeniu do SWD z naruszeniem obowiązku wprowadzana wykonanych czynności, podjętych decyzji, wydanych i otrzymanych poleceń oraz aktualnych wiadomości na bieżąco oraz niezwłocznie (przerwa we wpisach od godziny 19.00 przejęcia służby dyżurnego do godz. 21:00) co stanowi naruszenie § 5 i § 11 ust.1 Zarządzenia nr 1173 i § 13 ust.1 pkt1 lit. a Zarządzenia nr 12 KGP. W postępowaniu dyscyplinarnym nie udowodniono by wystąpiło takie obciążenie dyżurnego obowiązkami które uniemożliwiły mu bieżące dokonanie wpisów ( § 13 ust.1 pkt1 lit. a Zarządzenia nr 12 KGP). Organ stwierdził, a Sąd podziela te ustalenia, że wpisy których dokonał skarżący nie były zgodne z przebiegiem służby, a mianowicie dyżurny dysponując kolejną informacją z godz. 20.59 o całkowitej blokadzie drogi krajowej nr [...], wpisał do SWD o godz. 21.00 że ruch odbywa się wahadłowo. Zaniechanie przez skarżącego uzupełniania na bieżąco i niezgodnie ze stanem faktycznym zdarzeń w SWD skutkowało uznaniem zachowania skarżącego jako naruszenie dyscypliny służbowej i doprowadziło do jego odpowiedzialności dyscyplinarnej.

Z uwagi na powyższe nie można zgodzić się z wyrażonym w uzasadnieniu skargi stanowiskiem, że w świetle zebranego materiału dowodowego skarżący wykonywał swoje obowiązki niezwłocznie po otrzymaniu informacji o zdarzeniu, podejmując uzasadnione decyzje na podstawie samodzielnej analizy okoliczności faktycznych, co ma wyłączać uznanie, iż zachowania obwinionego wyczerpują znamiona deliktów dyscyplinarnych. Nie zasługuje na podzielenie argumentacja skarżącego, że od początku uzyskania informacji o zgłoszeniu postępował w sposób należyty i zgodny z procedurami.

Nie jest uzasadniony zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 135g ust. 1 ustawy o Policji i nieprawidłowego ustalenia i oceny okoliczności faktycznych sprawy oraz nieobiektywnego prowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść obwinionego. Wbrew zapatrywaniu skarżącego, materiał dowodowy jest w tej sprawie obszerny i został oceniony prawidłowo. Skarżący nie wskazał natomiast jakie dodatkowe czynności miałby podjąć organ w celu wyjaśnienia sprawy, co należało dobadać i na dowód jakich okoliczności. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, a także decyzji pierwszo-instancyjnej, świadczą o dokładnym ustaleniu stanu faktycznego, ustaleniach przyjętych zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Rozważania organów na temat charakteru czynów skarżącego, ich oceny z punktu widzenia dyscypliny służbowej są właściwe. Natomiast okoliczność, iż skarżący nie zgadza się z oceną dokonaną przez organy nie świadczy o tym, że został naruszony obowiązek wszechstronnego zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Sąd nie dopatruje się w działaniu organów naruszeń prawa zarzuconych w skardze.

Ustawodawca, formułując w treści art. 134 ustawy o Policji, katalog kar dyscyplinarnych, nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z nich. Zatem w postępowaniu dyscyplinarnym dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych. Ocena naruszenia obowiązku służbowego, waga tego naruszenia, ustalenie jego zakresu, a także wymiar odpowiedniej kary stanowi wyłączną kompetencję organów orzekających w sprawach dyscyplinarnych. Należy jednak mieć na uwadze, że owa "uznaniowość" nie oznacza dowolności w procesie wymiaru kar dyscyplinarnych. Organ ma bowiem obowiązek każdorazowo udowodnić fakt popełnienia czynu dyscyplinarnego oraz uzasadnić wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Te warunki w okolicznościach niniejszej sprawy zostały przez organy spełnione.

Sąd w pełni podzielił też argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu dyscyplinarnym co do winy skarżącego i wymierzonej mu kary. Organ podejmując decyzję o doborze jednej ze wskazanych przez ustawę kar dyscyplinarnych powinien wziąć pod uwagę takie okoliczności jak rodzaj naruszonych obowiązków (obowiązki służbowe sensu stricto, reguły postępowania wyznaczone pojęciem godności i powagi służby, reguły wykonywania zawodu określone normami zawodowej sztuki, etyki i deontologii), stopień tzn. intensywności naruszenia, stopień zagrożenia dla interesu służby spowodowanej naruszeniem obowiązków służbowych, dotychczasowy przebieg służby (stosunek do obowiązków), jak również element subiektywny, jakim jest stopień winy funkcjonariusza (wina umyślna w zamiarze bezpośrednim lub ewentualnym, wina nieumyślna w postaci nieostrożności – lekkomyślności).

Przewinienia dyscyplinarne przypisane skarżącemu mają charakter winy nieumyślnej i popełnione zostały przez niego na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką mógł i powinien przewidzieć. Zarzucane przewinienia dyscyplinarne popełnił skarżący nieumyślnie w postaci niedbalstwa.

Zgodnie z treścią art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, obwinionemu wymierza się karę dyscyplinarną współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego oraz stopnia zawinienia. Stosownie natomiast do art. 134h ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji na zaostrzenie wymiaru kary ma wpływ m.in. popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej. Organ w sprawie niniejszej miał na uwadze, że K. I. popełnił ponownie przewinienie dyscyplinarne w krótkim odstępie czasu od podobnego dotyczącego podobnego działania jak aktualne przewinienia dyscyplinarne. Organ stwierdził jednocześnie wystąpienie przesłanki wpływającej na złagodzenia wymiaru kary w postaci nieumyślności popełnienia deliktów dyscyplinarnych.

Charakter czynu skarżącego jak najbardziej uzasadnia karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Nie można zgodzić się z zarzutem skargi, że kara ta jest karą rażąco niewspółmierną. Nie można zarzucić organowi, iż nie uwzględnił okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, z zaskarżonego orzeczenia wynika bowiem, że organ wziął pod uwagę dotychczasowy przebieg służby. Organ odwoławczy zważył oba te dobra - dobro policjanta i dobro służby, nie przekraczając, zdaniem Sądu, dyrektyw wymiaru kary, która powinna stanowić proporcjonalną do stopnia zawinienia represję, a swoje stanowisko w tym zakresie należycie uzasadnił.

Kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku oznacza wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzenie go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną. Wina skarżącego została uznana zasadnie, a wymierzona kara dyscyplinarna jest współmierna do stopnia zawinienia, ujemnych dla służby skutków zachowania oraz uwzględnia okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Szczególny charakter służby publicznej funkcjonariuszy Policji umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne, niż w wypadku pozostałych zawodów i funkcji, ukształtowanie statusu służbowego, w tym także odpowiedzialności dyscyplinarnej. Zaniechanie czynności służbowej przez funkcjonariusza albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy, nawet gdy nie wywołują negatywnych następstw, stanowią naruszenie dyscypliny służbowej. Nie można bowiem bagatelizować niewłaściwego pełnienia służby przez policjanta z wieloletnim stażem, zwłaszcza że dotyczyło to braku szybkiej rekcji policjanta w tak drażliwej dla społeczeństwa sprawie jak zatrzymanie ruchu na drodze krajowej w niedzielny wieczór. Należy wszak podkreślić podstawowe znaczenie prawidłowego wykonywania zadań Policji dla bezpieczeństwa obywateli. Publiczny wymiar Policji powoduje, że w istotnym stopniu jej działania kształtują autorytet organów państwa i zaufanie do ich funkcjonariuszy. Stąd też wymagania w stosunku do funkcjonariuszy Policji muszą być tak wysokie, aby umacniały podstawy ich autorytetu.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. W myśl tych regulacji sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym został zgłoszony przez organ a skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.