Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 802/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-11-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 260, art. 246 par 1 pkt 2 w zw. z art. 165
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 25 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Z. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za listopad 2012 roku p o s t a n a w i a : odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

A. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za listopad 2012r.

W odpowiedzi na wezwanie sądu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1 843 zł, w dniu 7 października 2014r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 29 października 2014r. Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Od powyższego postanowienia skarżący wniósł sprzeciw.

Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą i osiąga z niej stałe dochody. W formularzu wniosku wykazał dochód w wysokości 2 300 zł. Działalność gospodarcza skarżącego prowadzona jest na szeroką skalę, o czym świadczy wysokość uzyskiwanych przychodów z tego tytułu. Z przekazanych kopii zeznań podatkowych wynika, że w 2013 roku uzyskał on przychód w wysokości 3 833 473,66 zł. Potwierdzają to również dane wynikające z deklaracji od podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do września 2014 r. W kwietniu 2014 r. podstawa opodatkowania wyniosła 344 274 zł, w maju – 339.775 zł, w czerwcu – 330 927 zł, w lipcu – 433 098 zł, w sierpniu – 405 373 zł zaś we wrześniu – 375 413 zł.

Sąd I instancji zwrócił również uwagę na bardzo wysokie obroty na posiadanych przez skarżącego rachunkach bankowych. Wnioskodawca posiada dwa kredyty obrotowe w kwocie 400 000 i 200 000 zł. Odnosząc się do podnoszonej okoliczności ujemnego salda na rachunku Sąd wskazał, że wynika ono z faktu zaciągnięcia wymienionych kredytów bankowych. Nie można zatem skutecznie twierdzić, iż rachunki bankowe skarżącego wykazują debet, albowiem uzyskane środki pieniężne zostały przez skarżącego spożytkowane na określone cele.

Sąd I instancji wskazał również na kwestię posiadanych przez skarżącego nieruchomości, których jest właścicielem lub współwłaścicielem. Z przedłożonych przez skarżącego dokumentów, w szczególności z umowy darowizny na podstawie, której stał się współwłaścicielem w ½ części nieruchomości w O. i B. gmina S. wraz z matką R. Z., wynikało, że poza wskazanymi nieruchomościami, na jednej z których posadowiona jest prowadzona przez skarżącego stacja paliw, posiada on również inną niewskazaną wcześniej zabudowaną nieruchomość.

Sąd zwrócił również uwagę na nierzetelne wskazanie przez stronę, dochodów uzyskiwanych przez rodziców R. Z. i M. Z., z którymi jak oświadczył prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Złożone w zakresie pobierania przez ojca skarżącego renty, której wysokość miała wynosić 760 złotych miesięcznie, oświadczenie nie zostało poparte jakimikolwiek dokumentami. Przedstawione informacje na temat uzyskiwanych przez matkę skarżącego dochodów z tytułu najmu za okres 2012 – 2013 r. w kwocie 11 902,44 zł. były w ocenie Sądu I instancji nie wystarczające do stwierdzenia, że jest to jej jedyne źródło dochodu. Ponadto skarżący nie udokumentował kosztów, jakie ponosi w związku ze swoim utrzymaniem.

Postanowieniem z dnia 17 lutego 2015r., sygn. akt I GZ 50/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie WSA w Łodzi z dnia 16 grudnia 2014r., podzielając tym samym stanowisko i argumentację Sądu I instancji.

W dniu 14 kwietnia 2015r. skarżący uiścił wpis sądowy od skargi w kwocie 1843 zł.

Wyrokiem z dnia 20 maja 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...].

W dniu 31 lipca 2015r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł skargę kasacyjną od wskazanego powyżej wyroku WSA w Łodzi z dnia 20 maja 2015 r.

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w wysokości 922 zł, w dniu 31 sierpnia 2015r. skarżący ponownie wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Ze złożonego na formularzu PPF oświadczenia o stanie rodzinnym majątku i dochodach oraz dodatkowych dokumentów nadesłanych na wezwanie referendarza sądowego wynika, że skarżący wspólnie z matką prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania są dochody z działalności gospodarczej prowadzonej przez wnioskodawcę pod nazwą "A." w zakresie sprzedaży paliw w wysokości 2 165 zł miesięcznie oraz dochody z dzierżawy uzyskiwane przez jego matkę w wysokość 1.220 zł miesięcznie. Z nadesłanej kopi deklaracji podatkowej za rok 2014 wynika, że działalność gospodarcza podatnika w roku ubiegłym wygenerowała przychód na poziomie 3 980 553 zł koszty w wysokości 3 959 427 zł i w efekcie przyniosła dochód w wysokości 21 126 zł. W okresie od stycznia do lipca br. przychód z prowadzonej działalności gospodarczej zamknął się dla skarżącego kwotą 1 978 765 zł przy kosztach w wysokości 2 049 923 zł w efekcie działalność ta w chwili obecnej przynosi stratę w wysokości ok. 71 160 zł. Skarżący zamieszkuje w domu będącym własnością jego matki, wykazane koszty jego utrzymania zamykają się kwotą ok. 250 zł miesięcznie (opłata za prąd i wodę). Wnioskodawca jest właścicielem samochodu ciężarowego MAN. Z nadesłanych deklaracji VAT-7 wynika, że miesięczny obrót firmy wnioskodawcy wniósł w kwietniu 2015r. – 270 738 zł, w maju br. 303 286 zł, czerwcu 300 888 zł, w lipcu 337 752 zł, w sierpniu – 325 008 zł. Wnioskodawca posiada kredyt obrotowy na rachunku bieżącym w kwocie 400 000 zł, miesięczne obciążenia związane z jego obsługa kształtują się na poziomie 2 750 zł. Z przekazanych uprzednio przez skarżącego wyciągów z prywatnego rachunku bankowego za okres od 22 lipca do 21 sierpnia br. wynikało, że na dzień 30 lipca br. na rachunku tym skarżący posiadał środki w wysokości przekraczającej kwotę 10 000 zł. Wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie złożył natomiast w dniu 31 sierpnia 2015r.

Postanowieniem z dnia 19 października 2015r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy wskazując, że przedstawiona w ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy sytuacja skarżącego nie różni się w istotny sposób od okoliczności ocenionych w toku postępowania dotyczącego jego pierwszego wniosku. W obecnie rozpoznawanym wniosku nową okolicznością jest fakt likwidacji jednego z posiadanych uprzednio rachunków bankowych, oraz likwidacja posiadanego uprzednio kredytu obrotowego na kwotę 200 000 zł. Wnioskodawca w dalszym ciągu posiada jednak kredyt obrotowy o wartości 400 000 zł, którego koszty obsługi miesięcznie wynoszą ok. 2 750 zł. Prowadzona przez niego działalność gospodarcza w ubiegłym roku przyniosła dochód na poziomie 21 126 zł, a więc wyższy w stosunku do 2013 roku (19 744 zł). Miesięczne przychody z prowadzonej działalności gospodarczej w tym roku kształtują się na poziomie 300 000 – 337 000 zł. W tych okolicznościach fakt aktualnego notowania straty z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości ok. 70 000 zł, a więc wielokrotnie mniejszej od miesięcznych obrotów skarżącego nie świadczy o braku możliwości po stronie skarżącego poniesienia obciążających go na tym etapie procesu niezbędnych kosztów sądowych. W ubiegłym roku prowadzona przez wnioskodawcę działalność gospodarcza w analogicznym okresie również wykazywała stratę jednak na koniec roku przyniosła dochód na poziomie 21 000 zł. Z nadesłanego wyciągu z prywatnego rachunku bankowego wnioskodawcy wynika, że na miesiąc przed dniem wystąpienia z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, na rachunku strona posiadała środki przekraczające kwotę 10 000 zł, a więc pozwalające na poniesienie wymaganych na obecnym etapie postępowania kosztów sądowych.

Od powyższego postanowienia skarżący wniósł sprzeciw. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący wskazał, że źródłem jego dochodu jest dochód uzyskiwany z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, który miesięcznie w 2014r. wyniósł ok. 2.165 zł oraz dochód matki z tytułu zawartej umowy dzierżawy w wysokości 1.200 zł. Podał, że koszty, jakie ponosi celem dalszego utrzymania działalności są bardzo wysokie (tj. koszty zakupy paliwa, podatek VAT, remonty budynków, opłaty za telefony, energię elektryczną, wynagrodzenie pracowników). Wskazał, że posiada zobowiązania z tytułu zaciągniętych kredytów, których miesięczna spłata wynosi ok. 2.750 zł. Nadmienił również, że ponosi koszty utrzymania gospodarstwa domowego (tj. opłaty za energię elektryczną, wodę, gaz i wyżywienie).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r., poz. 658), przepisy ustawy, o której mowa w art. 1 w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. został zmieniony na podstawie art. 1 pkt 73 ww. ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r., a zatem w niniejszym postępowaniu – wszczętym przed dniem 15 sierpnia 2015r. – należy stosować art. 260 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015r.

Zgodnie z art. 260 p.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015r. - w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

Dla oceny wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych istotne znaczenie ma okoliczność, że w sprawie już zapadło prawomocne orzeczenie w tym przedmiocie. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2015r., sygn. akt I GZ 50/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 grudnia 2014r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W orzecznictwie wskazuje się, że prawomocne postanowienie odmawiające przyznania prawa pomocy należy do tzw. postanowień niekończących postępowania w sprawie, które mogą być uchylane lub zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne (art. 165 p.p.s.a.). Instytucja przewidziana w art. 165 p.p.s.a. nie służy do ponownego rozpatrzenia argumentów strony przedstawionych w trakcie rozpoznawania wniosku o przyznanie prawa pomocy, lecz do umożliwienia zmiany postanowień niekończących sprawy (w tym postanowień w przedmiocie przyznania prawa pomocy) w przypadku, gdy okoliczności sprawy uległy zmianie, powodując nieadekwatność poprzednio zapadłego postanowienia do zmienionej sytuacji. W przypadku braku wskazania, iż okoliczności sprawy uległy zmianie art. 165 p.p.s.a., nie znajduje zastosowania, gdyż brak jest przesłanek do zmiany postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy. Bez zmiany okoliczności sprawy sąd nie może uchylić i zmienić takiego postanowienia. Przez zmianę okoliczności sprawy należy przy tym rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i w obowiązującym prawie. Muszą to być jednak takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. W przypadku postanowienia wydanego w zakresie prawa pomocy zmiana okoliczności sprawy musi być oceniana w kontekście przesłanek, które legły u podstaw postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy, a którego zmiany domaga się strona (por. postanowienia NSA: z dnia 30 czerwca 2014 r., II FZ 964/14; z dnia 19 maja 2015 r., I GZ 274/15; z dnia 10 czerwca 2015 r., II GZ 273/15; z dnia 24 czerwca 2015 r., I OZ 623/15; z dnia 10 lipca 2015 r., II OZ 681/15; II GZ 273/15; z dnia 23 lipca 2015 r., II GZ 356/15).

Postępowanie dotyczące ponownego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy powinno zatem mieć na celu ocenę, czy zmieniły się okoliczności faktyczne bądź prawne, które były podstawą odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy prawomocnym postanowieniem z dnia 16 grudnia 2014r.

Instytucja prawa pomocy, która ma gwarantować możliwość realizacji prawa do sądu, wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, stanowi wyjątek od sformułowanej w art. 199 p.p.s.a. zasady, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Jak wskazuje się w orzecznictwie i doktrynie, w przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Przyznanie prawa pomocy, bądź odmowa jego przyznania muszą się przy tym opierać wyłącznie na kryteriach ustawowych określonych w art. 246 p.p.s.a. Jedynym kryterium oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy jest kryterium majątkowe. Sąd nie kieruje się w tym zakresie zasadami słuszności, lecz bada stan majątkowy i rodzinny wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2010r., sygn. akt II OZ 26/10). Korzystanie z tej instytucji powinno mieć miejsce jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a przez to nie może zrealizować przysługującego mu prawa do sądu. Celem instytucji prawa pomocy, która w istocie oznacza dofinansowanie strony postępowania przez Skarb Państwa, jest zagwarantowanie prawa do sądu osobom najuboższym, przede wszystkim bezrobotnym, samotnym bez źródeł stałego dochodu i bez majątku, a więc znajdującym się w wyjątkowo złej sytuacji materialnej, które całkowicie nie są w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów związanych z dochodzeniem swych praw przed sądem. Przez to powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Poza tego rodzaju wypadkami strony postępowania sądowoadministracyjnego muszą samodzielnie ponieść ciężar uiszczenia kosztów sądowych. Prawo pomocy nie może chronić lub też wzbogacać majątku podmiotów prywatnych. Strona będąca osobą fizyczną powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli dysponuje jakimkolwiek stałym miesięcznym dochodem lub wolnym od obciążeń majątkiem, który może przynosić potencjalne pożytki, jak również służyć jako zabezpieczenie pożyczki, czy kredytu, jeżeli brak jest bieżących środków finansowych na ponoszenie określonych wydatków związanych z postępowaniem. Posiadanie wolnego od obciążeń prawami osób trzecich majątku, szczególnie nieruchomości, w zasadzie wyklucza możliwość zwolnienia od kosztów sądowych (por. postanowienia NSA z dnia 23 lipca 2013r., sygn. akt II FZ 565/13; z dnia 29 maja 2013r., sygn. akt II OZ 406/13). Osoba ubiegająca się o prawo pomocy powinna wcześniej poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznego do swojego utrzymania. Dopiero gdyby okazało się, że zgromadzenie w ten sposób jakiejkolwiek kwoty nie jest możliwe albo oszczędności poczynione w ten sposób okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa (por. postanowienie SN z dnia 24 września 1984r., sygn. akt II CZ 104/84, Lex nr 8623; postanowienie NSA z dnia 19 marca 2012r., sygn. akt I FZ 10/12). Jak stanowi art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przesłanki przyznania pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym określa art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W myśl tego przepisu przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zawarty w przepisie art. 246 § 1 p.p.s.a. zwrot "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Wnioskodawca winien zatem wykazać, że występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W związku z tym to w interesie wnioskodawcy leży przedstawienie stosownej argumentacji, która potwierdzałaby jego niezdolność do pokrycia jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania, tj. do podania wszystkich tych okoliczności, które wskazywać będą na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Wniosek powinien być rzetelnie sporządzony, a przedstawione w nim okoliczności powinny odpowiadać prawdzie (por. postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2008r., sygn. akt II OZ 1400/07). Niewykazanie przez stronę ubiegającą się o przyznanie prawa pomocy przesłanek określonych w art. 246 p.p.s.a. obliguje sąd do odmowy uwzględnienia takiego wniosku. Przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o jakim stanowi art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie oraz rodzinie minimum warunków socjalnych, natomiast przez wydatki utrzymania koniecznego należy rozumieć wydatki na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, takie jak żywność, mieszkanie, odzież i niezbędne opłaty (por. postanowienie NSA z dnia 29 stycznia 2008r., sygn. akt I FZ 437/07). Ostatecznie to do sądu należy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Ocena sytuacji materialnej nie sprowadza się przy tym jedynie do stwierdzenia, że skarżący uzyskuje lub też nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada majątek, a także obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia niezbędnych środków finansowych.

Okoliczności, na które obecnie powołał się skarżący są zasadniczo tożsame z tymi, które podnosił już w pierwotnym wniosku o przyznanie prawa pomocy. Należy zauważyć, że obecnie skarżący zlikwidował jeden z posiadanych rachunków bankowych i spłacił kredyt obrotowy na kwotę 200 000 zł. Skarżący nadal prowadzi działalność gospodarczą i spłaca kredyt obrotowy zaciągnięty na kwotę 400 000 zł (koszty miesięcznie obsługi kredytu wynoszą ok. 2 750 zł). Z przedstawionych dokumentów (tj. zeznań podatkowych i deklaracji VAT-7) wynika, że miesięczny przychód skarżącego w 2015r. wynosi około 300 000 zł, przy stracie około 70 000 zł. W roku 2013 prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza przyniosła dochód w wysokości 19 744 zł, natomiast w roku 2014r. - ok. 21 000 zł. Zatem uzyskany w roku bieżącym dochód jest nieco wyższy, w stosunku do roku poprzedniego i świadczy o podobnej kondycji finansowej do ocenionej poprzednio. Znamienna jest okoliczność, że na jednym z rachunków bankowych skarżącego, na dzień złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, znajdowała się kwota przekraczająca 10 000 zł. W tej sytuacji, Sąd uznał, że skarżący dysponuje środkami pieniężnymi na pokrycie kosztów sądowych w postaci wpisu sądowego od skargi kasacyjnej i nie jest to kwota, której uiszczenie spowoduje popadnięcie w stan zubożenia. Skarżący nie przedstawił żadnych nowych okoliczności, które stanowiłoby podstawę do uznania, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jest zasadny. Podkreślić również należy, że subiektywne przekonanie skarżącego o konieczności przyznania prawa pomocy, o ile nie zostanie poparte odpowiednimi dokumentami i oświadczeniami, nie jest dla Sądu wystarczającą przesłanką do dokonania rozstrzygnięcia zgodnego z oczekiwaniami strony.

Reasumując powyższe rozważania należy podkreślić, że przesłanką do uwzględnienia kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy może być jedynie uznanie, że od chwili wydania poprzedniego orzeczenia w tym przedmiocie uległa zmianie (na niekorzyść) sytuacja finansowa strony wnioskującej. Co więcej, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 sierpnia 2013r. sygn. I OZ 712/13, Sąd nie ma obowiązku przy kolejnym wniosku zajmować się w ogóle ponownie oceną tych samych okoliczności i argumentów przedstawionych już we wcześniejszym wniosku. To na stronie skarżącej ciąży obowiązek wykazania, które ze zmienionych okoliczności uzasadniały obecnie przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 165 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w postanowieniu.

a.ł.