Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 165/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 4 art. 120
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 13 ust. 1 i 2 art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca) Sędzia WSA Tomasz Szmydt po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Dyrektora [...] Instytutu Historycznego im. [...] z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora [...] Instytutu Historycznego im. [...] z siedzibą w W. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] marca 2019 r. J. S. (dalej "skarżący", "wnioskodawca", "strona"), powołując się na art. 10 ust. 1 w zw. z art. 2 i art. 9a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.; dalej: "u.d.i.p." lub "ustawa o dostępie do informacji publicznej"), wystąpił do Dyrektora [...] Instytutu Historycznego im. [...] z siedzibą w W. (dalej jako: "organ lub "Dyrektor [...]IH") z wnioskiem o udostępnienie metadanych związanych z zasobem informacyjnym dotyczącym migracji ludności narodowości żydowskiej w mieście [...] w trakcie II Wojny Światowej. Wnioskodawca wniósł o udostępnienie wskazanych wyżej informacji publicznych w formie elektronicznej na adres e-mail: [...].

w ogólnie dostępnym formacie plików zapewniającym możliwość przeszukiwania treści zawartych w opisanych wyżej metadanych, ewentualnie - w formie wydruku na wskazany we wniosku adres.

Pismem z [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] organ poinformował stronę, że brak jest podstaw prawnych dla przekazania wnioskowanych informacji w formie wskazanej w piśmie z [...] marca 2019 r. Wskazał m.in., że w opinii [...]IH zawnioskowane metadane nie stanowią informacji publicznej, z uwagi na fakt, iż nie dotyczą one jakiejkolwiek sprawy publicznej. Nadto organ uznał, że udzielenie zawnioskowanych danych nie byłoby zasadne z uwagi na fakt, iż wnioskodawca, jak sam wskazał we wniosku, już danymi tymi dysponuje, co wyłącza możliwość ubiegania się o dostęp do nich w trybie art. 10 ust. 1 u.d.i.p..

W kolejnym wniosku z [...] maja 2019 r. skarżący ponownie zwrócił się

o udostępnienie metadanych związanych z zasobem informacyjnym dotyczącym przesiedleń i wysiedleń ludności narodowości żydowskiej w mieście [...] w trakcie II Wojny Światowej (dotyczy to obecnie danych "Ankiety personalne osób skierowanych do wysiedlenia z [...]" ale nie w formie zdygitalizowanej karty danej osoby, ale już przetworzonej jako metadane – około 20 000 obiektów, tj. ok. 30% ludności żydowskiej w [...] wg stanu w 1939 r.). Strona wniosła

o udostępnienie wskazanych wyżej informacji w formie elektronicznej w ogólnie dostępnym formacie plików, np.: *.doc, *.docx zapewniającym możliwość przeszukiwania treści w opisanych wyżej metadanych.

W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że opisane dane nie zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej, ani w centralnym repozytorium,

o którym mowa w art. art. 9a u.d.i.p. Z kolei udostępniona na stronie www.jhi.pl wyszukiwarka osób w opisanym wyżej zbiorze nie umożliwia dostępu do danych zgromadzonych w tym zbiorze, a dotyczących migracji ludności narodowości żydowskiej w mieście [...] w trakcie II Wojny Światowej. Uzyskanie jakiejkolwiek informacji możliwe jest bowiem jedynie w przypadku posiadania imienia i nazwiska osoby, której te informacje dotyczą. Zdaniem strony nie ma więc możliwości dostępu do informacji publicznych zgromadzonych w przedmiotowym zbiorze bez wcześniejszej znajomości części z nich, tym samym nie ma możliwości zapoznać się z całością informacji inaczej, niż wskutek złożenia wniosku. Brak udostępnienia ww. informacji blokuje (uniemożliwia) przeprowadzenie przez skarżącego prac badawczych, co stanowi jedno z zadań [...]IH.

Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organu zawartym w piśmie z [...] kwietnia 2019 r. jakoby przedmiotowy zbiór nie stanowił informacji publicznej, z uwagi na fakt, że informacje tam zgromadzone nie dotyczą jakiejkolwiek sprawy publicznej. Zauważył, że zgodnie z orzecznictwem sądowym informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez dany podmiot, ale przymiot taki posiadać będą także te których, używa on do zrealizowania swoich zadań. Skoro, więc do zadań [...]IH należy m.in.: tworzenie podstaw naukowych dla rozwoju wiedzy o historii i kulturze Żydów, upowszechnianie wiedzy o historii

i kulturze Żydów jako ważnego elementu światowego dziedzictwa kulturowego; przechowywanie i sprawowanie opieki nad powierzonymi i własnymi archiwami, stanowiącymi część narodowego zasobu archiwalnego; inspirowanie i wspomaganie inicjatyw społecznych oraz organizacji pozarządowych przyczyniających się do ochrony i upamiętniania dziedzictwa Żydów polskich; inicjowanie i realizowanie projektów służących celom statutowym, a zadania te realizowane są m.in. poprzez przechowywanie i sprawowanie opieki na zgromadzonymi zbiorami i archiwaliami, to wskazane we wniosku metadane związane z zasobem informacyjnym dotyczącym migracji ludności narodowości żydowskiej w mieście [...] w trakcie II Wojny Światowej stanowią niewątpliwie informację publiczną dotyczącą realizacji zadań [...]IH.

Pismem z [...] sierpnia 2019 r., skierowanym do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, skarżący wniósł ponaglenie w sprawie jego wniosku z [...] maja 2019 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

Następnie pismem z [...] października 2019 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Dyrektora [...]IH, w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] maja 2019 r. Autor skargi w jej uzasadnieniu podniósł, że wnioskowane przez niego informacje publiczne nie zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej, ani w centralnym repozytorium, o którym mowa w art. 9a u.d.i.p., a zatem udostępnienie ich winno nastąpić na wniosek. Skarżący zaznaczył, że znajdująca się na stronie internetowej www.jhi.pl wyszukiwarka osób nie umożliwia dostępu do danych zgromadzonych w zbiorze dotyczącym migracji ludności narodowości żydowskiej w mieście [...] w trakcie II Wojny Światowej. Uzyskanie jakiejkolwiek informacji za pomocą tej wyszukiwarki możliwe jest bowiem jedynie w przypadku posiadania już imienia i nazwiska osoby, której informacje dotyczą. Nie ma więc możliwości dostępu do informacji publicznych zgromadzonych w przedmiotowym zbiorze bez wcześniejszej znajomości części z nich, tym samym nie ma możliwości zapoznać się z całością informacji inaczej, niż w wyniku udostępnienia informacji publicznej przez [...]IH, zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem skarżącego, nie może stanowić udostępnienia informacji publicznej umieszczenie jej przez podmiot zobowiązany w internecie

w innej przestrzeni, aniżeli Biuletyn Informacji Publicznej, skoro ustawa o dostępie do informacji publicznej wskazuje wyraźnie w art. 10 ust. 1 jakie publikatory udostępniają informacje publiczne w sieci teleinformatycznej.

Konkludując skarżący podniósł, że pomimo złożenia pismem z [...] maja 2019 r. stosowanego wniosku, który organ otrzymał [...] maja 2019 r., nie otrzymał on żadnej odpowiedzi, tj. nie udostępniono skarżącemu wnioskowanych informacji, ani nie została wydana decyzja administracyjna w sprawie odmowy udostępnienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że jego zdaniem po stronie skarżącego brak jest tytułu do żądania udostępnienia wnioskowanych informacji, co było wskazywane w prowadzonej między stronami korespondencji. Jednocześnie organ wyjaśnił, że posiadane przez [...]IH dane osobowe dotyczące migracji żydowskiej ludności miasta [...] stanowią zbiór informacji rozproszonej, która stanowi wciąż przedmiot opracowań naukowych. Nadto wskazał, że dane te zawarte w materiałach źródłowych dostępne są do badań w siedzibie [...]IH po spełnieniu wewnętrznych procedur, a skany dokumentów są udostępnione online na portalu Centralna Biblioteka Judaistyczna (www.cbj.jhi.pl).

W piśmie procesowym z [...] maja 2020 r. skarżący podtrzymał argumentację przedstawioną w dotychczasowej korespondencji. Zaznaczył, że informacją publiczną są również takie informacje, które podmiot publiczny używa do zrealizowania swoich zadań. Dotyczy to także (o czym mowa w odpowiedzi organu na skargę) informacji, o których udostępnienie wnosił skarżący pomimo, że [...]IH jedynie zarządza tymi zbiorami, bowiem należy to do zadań statutowych tej jednostki. Za chybiony i nieprawdziwy uznał argument, że wnioskowane przez niego informacje stanowiły nadal przedmiot opracowań naukowych. Zauważył, że w każdym archiwum są zbiory, które są opracowywane. Jednakże zbiór ok. 20 000 Ankiet personalnych osób skierowanych do wysiedlenia z [...] jest w pełni opracowany, tj.: dokumenty są zdygitalizowane, zeskanowane oraz w pełni skatalogowane. Każdy dokument ma swoją kartę informacyjną. Zdaniem skarżącego, dokumenty wytworzone przez okupanta niemieckiego w świetle polskiego prawa nie są własnością prywatną, a własnością Skarbu Państwa. Ankiety personalne osób skierowanych do wysiedlenia z [...] spełniają ten wymóg prawny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy

w trybie uproszczonym zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a."), obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana

w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przedmiotem skargi skarżący uczynił bezczynność Dyrektora [...]IH w sprawie zainicjowanej wnioskiem z [...] maja 2019 r. o udostępnienie metadanych związanych z zasobem informacyjnym dotyczącym przesiedleń i wysiedleń ludności narodowości żydowskiej w mieście [...] w trakcie II Wojny Światowej (dotyczy danych "Ankiety personalne osób skierowanych do wysiedlenia z [...]" ale nie w formie zdygitalizowanej karty danej osoby, ale już przetworzonej jako metadane - około 20 000 obiektów tj. ok. 30% ludności żydowskiej w [...] wg stanu w 1939 r.).

Należy wyjaśnić, że bezczynność organu administracji publicznej,

w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie

w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem

w terminie stosownego aktu lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów nie podjęto określonego aktu lub nie wykonano czynności, a w szczególności czy jest to następstwem zawinionej lub niezawinionej opieszałości organu w ich podjęciu lub dokonaniu (tak: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86).

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni. W terminie tym, obowiązany do udzielenia informacji, powiadamia wnioskodawcę o ewentualnym braku możliwości jej przekazania w danym czasie oraz wskazuje, kiedy zostanie ona udostępniona - nie później jednak niż po dwu miesiącach od wpływu wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje natomiast w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). W judykaturze ukształtował się pogląd, że gdy żądanie udostępnienia informacji nie dotyczy w istocie objętej pojęciem publiczna, bądź organ nie dysponuje w ogóle żądaną informacją, powiadamia się o tym wnioskodawcę pismem (tak: wyrok NSA z 11 grudnia 2002 r., o sygn. II SA 2867/02, publ. Wokanda 2003/6/33). Spory w danym zakresie rozstrzyga zaś sąd administracyjny, w razie wniesienia skargi na bezczynność podmiotu, od którego żądano informacji.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego,

a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.

Zakres przedmiotowy ustawy określa pojęcie informacji publicznej, o którym mowa w art. 1 ust. 1 oraz art. 6 u.d.i.p. W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności

o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Podczas prac nad ustawą pojęcie "sprawa publiczna" było rozwijane jako "każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu (v. uzasadnienie do projektu ustawy [w:] K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138).

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. wyroki NSA:

z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14; publ. CBOSA).

Należy wskazać, że konstytucyjne prawo do informacji publicznej, ustanowione w art. 61 Konstytucji RP, nie ma charakteru absolutnego (zob. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1769/13; z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1948/14; publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednym z ograniczeń

w dostępie do informacji publicznej jest regulacja z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., która warunkuje dostęp do informacji publicznej przetworzonej od wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W wyroku z 18 grudnia 2018 r., sygn. akt SK 27/14, Trybunał Konstytucyjny uznał art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – w zakresie, w jakim uzależnia uprawnienie do uzyskania informacji publicznej przetworzonej od wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego – za zgodny z art. 61 ust. 1 i 2 w związku z art. 61 ust. 3

i art. 31 ust. 3 Konstytucji. Trybunał wskazał, że udostępnienie informacji przetworzonej jest poprzedzone procesem tworzenia nowej informacji, nieistniejącej w chwili skierowania wniosku w takim kształcie i w takiej postaci, jakiej oczekuje wnioskodawca. Wspomniany proces powstawania tej informacji skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań. Wobec tego zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej powinien mieć jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej.

Pojęcie informacji przetworzonej nie zostało zdefiniowane w u.d.i.p.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przez informację przetworzoną należy rozumieć jakościowo nową informację, która nie istnieje

w przyjętej treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się

w posiadaniu zobowiązanego podmiotu. Przetworzenie informacji wymaga zazwyczaj dokonania stosownych działań analitycznych, zebrania lub zsumowania pojedynczych informacji na podstawie różnych kryteriów wynikających z treści wniosku. Stworzenie informacji przetworzonej wiąże się z czynnościami, które wykraczają poza zwykłą działalność podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. Dlatego nawet zbiór informacji prostych może być uznany za informację przetworzoną w sytuacji, gdy ich udostępnienie wiąże się z koniecznością wyboru, odnalezienia i anonimizacji, co wpłynie niewątpliwie na bieżące wykonywanie ustawowych zadań przez organ zobowiązany do udostępnienia. Jeśli utworzenie zbioru informacji prostych wymagałoby takiego nakładu środków i zaangażowania sił podmiotu zobowiązanego, które negatywnie wpływałoby na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na zobowiązanego, a w szczególności, gdy wymaga to analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych żądanych przez wnioskodawcę, bądź wymaga odnalezienia i posegregowania wielu informacji prostych, to jest to informacja przetworzona (zob. wyroki NSA: z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 3097/12 oraz z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11, publ.: jw.).

Dostęp do "prostej" informacji publicznej ma właściwie nieograniczony charakter – co wynika z przepisów art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p., według których każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, ani też stosować praktyk i procedur utrudniających dostęp do informacji publicznej. Natomiast udostępnienie informacji publicznej przetworzonej uwarunkowane jest wykazaniem przez wnioskodawcę, że jej uzyskanie jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p..

Nie budzi wątpliwości Sądu, że Dyrektor [...]IH jest podmiotem wykonującym zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie organ w odpowiedzi na skargę sformułował wniosek, że dane osobowe dotyczące migracji żydowskiej ludności miasta [...] stanowią "zbiór informacji rozproszonej". W świetle powyższego, w ocenie Sądu żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną przetworzoną.

W tej sytuacji zasadnym było więc wezwanie przez Dyrektora [...]IH skarżącego do wykazania występowania kwalifikowanego istotnego interesu publicznego

w uzyskaniu przez skarżącego żądanej informacji. Organ powyższego jednak nie uczynił, dlatego też uznać należy, że pozostaje w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego. Tym samym, zachodzi podstawa do zobowiązania organu -

w trybie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - do rozpoznania wniosku strony skarżącej z [...] maja 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej we wskazanym w treści wniosku zakresie, w terminie wskazanym w sentencji wyroku.

Z uwagi na fakt, że organ pozostawał zarówno na dzień wniesienia skargi, jak i na dzień wyrokowania w bezczynności, Sąd obowiązany był jednocześnie rozważyć, czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (vide: art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Sąd uznał jednak, że bezczynność Dyrektora [...]IH w załatwieniu wniosku strony skarżącej z [...] maja 2019 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując powyższej oceny, Sąd uwzględnił fakt, że kwalifikacja naruszenia prawa, jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego, jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publik. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych

i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w ustawie przepisów o terminach załatwienia sprawy, przy czym przekroczenie terminu musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; podobnie: m.in. WSA w Łodzi /w:/ wyrok z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 124/14; publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega żadnej wątpliwości, że termin rozpoznania wniosku strony skarżącej, określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., został przez Dyrektora [...]IH przekroczony.

Niemniej jednak, w ocenie Sądu, brak prawidłowej realizacji obowiązku przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji nie wynikał z działań, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach kwalifikowanego naruszenia prawa. Zdaniem Sądu, uznać należy, że bezczynność Dyrektora [...]IH nie wynikała z celowego działania tego organu, czy też lekceważącego podejścia do obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał w tej sytuacji, że zasadne będzie ograniczenie się jedynie do zobowiązania Dyrektora [...]IH, jako podmiotu ustawowo obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do rozpatrzenia wniosku strony skarżącej w zakresie szczegółowo wskazanym w treści tego wniosku, działając w tym zakresie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jednocześnie rozstrzygając o charakterze stwierdzonej bezczynności, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 149 § 1a p.p.s.a.