Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 661/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-01-31 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 31 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 661/21 wydanego w sprawie ze skargi R. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 17 czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu administracyjnym p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Sz [...]

U Z A S A D N I E N I E

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia [...] listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Sz [...] oddalił skargę R. W.

na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia

17 czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu administracyjnym. Odpis tego orzeczenia z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego radcy prawnemu K. R..

W piśmie z dnia 5 stycznia 2022 r. pełnomocnik skarżącego wniósł

skargę kasacyjną R. W. od wyroku z dnia 4 listopada

2021 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie

(sygn. akt I SA/Sz 661/21), doręczonego wraz z uzasadnieniem pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7 grudnia 2021 r. w sprawie ze skargi skarżącego

na ww. postanowienie.

W pierwszym akapicie pełnomocnik wskazał, że niniejszym, działając jako pełnomocnik skarżącego, pełnomocnictwo w aktach sprawy, na podstawie

art. 173 i art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; zwanej dalej: "p.p.s.a.") zaskarża w całości wskazany wyżej wyrok.

Następnie dodał, że: "Sądowi pierwszej instancji zarzucam:". Na kolejnej stronie skargi (oznaczonej numerem 8) pełnomocnik zamieścił dwa akapity, o następującej treści:

"Ponadto, liczne uchybienia proceduralne mające wpływ na wynik sprawy również doprowadziły do wydania decyzji z naruszeniem przepisów prawa i jako takie powodują że decyzja nie może się ostać.

Biorąc pod uwagę powyższe niniejsza skarga kasacyjna jest konieczna

i uzasadniona. Z tego względu należało wnieść jak w petitum".

Poniżej pełnomocnik się podpisał. Pod zamieszczonym podpisem wymienił załączniki do skargi kasacyjnej, tj. jeden odpis skargi kasacyjnej oraz opłatę sądową

od skargi (jednakże - jak wynika z informacji uzyskanej od pracownika z Oddziału Budżetowo-Finansowego Sądu do dnia 26 stycznia 2022 r. - nie wpłynęła żadna opłata od ww. skargi kasacyjnej – k. 71 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.

Na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie,

z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 176 § 1 p.p.s.a.) skarga kasacyjna powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości,

czy w części (pkt 1), przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (pkt 2) oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany (pkt 3). Stosownie do brzmienia art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjna można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędna jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Na podstawie art. 177a p.p.s.a. jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych

i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Zatem zgodnie z brzmieniem art. 177a p.p.s.a. skarga kasacyjna może być obarczona dwoma rodzajami braków. Pierwszy rodzaj obejmujący m.in. brak oznaczenia zaskarżonego orzeczenia, brak wskazania czy jest ono zaskarżone

w całości lub części czy brak wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z zakresem żądanego uchylenia lub zmiany orzeczenia - dotyczy to braków usuwalnych,

to jest takich, których uzupełnienie jest możliwe w ramach procedury naprawczej uregulowanej w art. 177a p.p.sa. Natomiast drugi rodzaj, tj. brak przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia stanowi brak nieusuwalny (postanowienie NSA z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt I OSK 4021/18 - wszystkie powołane orzeczenia

są dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wspomniany wymóg skargi kasacyjnej jest wymogiem, który nie podlega walidacji (naprawie) w toku postępowania sądowego. Wykluczenie bowiem możliwości uzupełnienia tych braków wynika wprost z treści art. 177a p.p.s.a. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia

7 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 116/21 z przepisu tego wynika zatem, że tkwiąca

w skardze kasacyjnej wada polegająca na braku przytoczenia podstaw kasacyjnych

i ich uzasadnienia pozostaje nieusuwalna. Strona nie może zostać wezwana przez przewodniczącego, czyli w trybie działań sądowych, do poprawienia skargi kasacyjnej

w tym zakresie. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że skarga kasacyjna złożona przez skarżącego reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, będącego radcą prawnym, nie spełnia wymagań wynikających z art. 176 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej pełnomocnik nie przytoczył jakichkolwiek podstaw kasacyjnych rozumianych jako podanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył sąd pierwszej instancji. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone,

z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu (ewentualnie innych jednostek redakcyjnych tekstu prawnego) oraz tego, na czym to naruszenie polegało (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt

II FSK 2142/18, z dnia 19 listopada 2020 r., sygn. akt II FSK 1392/20, z dnia 22 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 2925/19). Dopełnienie tych wymogów jest konieczne, gdyż wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. związany jest Naczelny Sąd Administracyjny (por. teza 7 komentarza do art. 176 p.p.s.a.,

B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX online).

Powyższemu musi również towarzyszyć uzasadnienie stawianych zarzutów, czyli w szczególności wykazanie na czym polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie danego przepisu prawa materialnego przez wojewódzki

sąd administracyjny, jaka powinna być wykładnia prawidłowa lub jaki inny przepis powinien być zastosowany, lub na czym polegało naruszenie przepisów postępowania sądowego i jaki istotny wpływ na wynik sprawy (treść orzeczenia) mogło ono mieć. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych winno zatem przekonywać do trafności sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, czyli nawiązywać do przepisów prawa, których naruszenie strona skarżąca zarzuca sądowi pierwszej instancji.

Reasumując, stwierdzić należy, że złożona skarga kasacyjna nie zawiera

ani podstaw kasacyjnych, jak również nie zawiera ich uzasadnienia, które pozwoliłoby na zrekonstruowanie podstaw kasacyjnych. W dwóch powyżej cytowanych akapitach nie podano bowiem jakiegokolwiek przepisu prawa, któremu postanowieniom miałby uchybić sąd pierwszej instancji, ani nie wyjaśniono na czym to uchybienie polegało.

Tak sformułowana skarga kasacyjna nie sprostowała wymaganiom stawianym jej przez ustawodawcę w art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i jako niepodlegająca procedurze naprawczej, o której mowa w art. 177a p.p.s.a., podlega odrzuceniu.

Ponadto, na co już powyżej wskazał Sąd, zgodnie z brzmieniem art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać także wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W złożonej skardze kasacyjnej brak jakichkolwiek żądań w tym przedmiocie. Zatem i ten element skargi kasacyjnej został przez pełnomocnika pominięty.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 177a oraz art. 176 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.