Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 105/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6,  art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2018 r. sprawy ze skargi K. W. na bezczynność Prorektora ds. organizacyjno-prawnych i polityki kadrowej A w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej 100 (słownie: sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

K.W. wnioskiem z dnia 18 grudnia 2017 r. skierowanym do Prorektora A w S. – M.L. zwróciła się o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie pocztą na wskazany adres kserokopii dokumentów i informacji pisemnych w zakresie:

- szczegółowego rozliczenia finansowego i sprawozdań merytorycznych wszystkich uczestników projektów w ramach dotacji podmiotowej Ministerstwa Nauki Szkolnictwa Węższego na finansowanie podstawowej działalności statutowej jednostki w 2015 r. (kopie sprawozdań i rozliczeń finansowych

- szczegółowego całościowego rozliczenia finansowego i merytorycznego z wyżej wymienionego projektu (kopie sprawozdań i rozliczeń finansowych)

- wstępnego wniosku do Ministerstwa o pozyskanie dotacji w 2015 r. (kopia wniosku)

- szczegółowego rozliczenia finansowego i sprawozdań merytorycznych wszystkich uczestników projektów w ramach dotacji podmiotowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Węższego na finansowanie podstawowej działalności statutowej jednostki w 2016 r. i w 2017 r. (kopie sprawozdań i rozliczeń finansowych).

Kolejnym pismem skierowanym do ww. Prorektora wniosła ponaglenie w związku z brakiem odpowiedzi na powyższy wniosek.

W skardze z dnia 15 stycznia 2018 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, K.W. (dalej: "skarżąca") zaskarżyła – na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - bezczynność Prorektora ds. organizacyjno-prawnych i polityki kadrowej A w S. M.L. w sprawie nieudzielenia informacji publicznej, wnosząc jednocześnie o zobowiązanie tego Prorektora do udzielenia żądanej informacji w terminie 14 dni, orzeczenie czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ww. ustawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca podała, że w dniu 18 grudnia 2017 r. (dostarczonym za pośrednictwem Poczty Polskiej 19 grudnia 2017 r.) wystąpiła do Prorektora A w S. (dalej "A w S.") – M.L. o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z wnioskiem stanowiącym załącznik do skargi, zaś wnioskowane informacje podlegają udostępnieniu, bowiem dotyczą zadań wykonywanych w tej Uczelni wyłącznie ze środków publicznych, tj. z dotacji Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Wskazała, że Prorektor Uczelni jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a wnioskowana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z jej nieudostępnieniem nastąpiła bezczynność w rozpoznaniu jej wniosku.

W odpowiedzi na skargę Prorektor A w S. wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że pismem z 7 marca 2018 r., przekazano skarżącej wnioskowaną informację. W załączonym do tej odpowiedzi ww. piśmie z 7 marca 2018 r. adresowanym do skarżącej, przesłano w załączeniu "Raport z wykorzystania środków posiadanych w 2015 r.", a nadto zwrócono uwagę, że w świetle ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz statutu A w S. organem właściwym do realizacji wniosku jest Rektor tej uczelni.

W piśmie procesowym z 14 maja 2018 r. skarżąca poinformowała, że 9 marca 2018 r. Rektor A w S. przesłał jej wyłącznie skrótowy raport z 2015 r. (udostępniony jej wcześniej), który nie zawiera rozliczenia finansowego. Nie otrzymała żadnych informacji na temat rozliczenia finansowego ani merytorycznego kierowników projektów za 2016 i 2017 r. poszczególnych projektów.

Natomiast na rozprawie skarżąca oświadczyła, że z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w tym samym przedmiocie zwróciła się również do Rektora A w S. i wobec braku odpowiedzi wniosła skargę do tut. Sądu na bezczynność Rektora.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 P.p.s.a. Wobec tego w sprawach, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne w powyższym zakresie - możliwe jest zaskarżenie braku oczekiwanego zachowania się organu administracji, a uwzględnienie skargi w tym przypadku, w myśl art. 149 P.p.s.a., oznaczać będzie wydanie przez sąd administracyjny rozstrzygnięcia zobowiązującego organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.

Przechodząc do zagadnienia dostępu do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm., dalej "u.d.i.p.") stanowi konkretyzację prawa dostępu do informacji publicznej. W myśl art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Natomiast realizacja tego prawa spoczywa na określonych w tej ustawie podmiotach. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę na bezczynność Prorektora A w S. – M.L.

W związku z tym rozważania należało także przenieść na grunt ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (t. j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2183 ze zm.), w której art. 1 ust. 1 stanowi, że przepisy ustawy stosuje się do publicznych i niepublicznych szkół wyższych. Z art. 2 ust. 1 pkt 3 tej ustawy wynika, że uczelnią niepubliczną jest uczelnia utworzona przez osobę fizyczną albo osobę prawną niebędącą państwową ani samorządową osobą prawną. W myśl art. 4 ust. 3 ustawy uczelnie, pełniąc misję odkrywania i przekazywania prawdy poprzez prowadzenie badań i kształcenie studentów, stanowią integralną część narodowego systemu edukacji i nauki. Na podstawie art. 15 ust. 1 powołanej ustawy władze publiczne udzielają pomocy uczelniom niepublicznym w zakresie i formach określonych w ustawie. Z kolei minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego sprawuje nadzór nad zgodnością działań uczelni niepublicznej z przepisami prawa i statutem oraz z treścią udzielonego pozwolenia na utworzenie uczelni niepublicznej, a także nad prawidłowością wydatkowania środków publicznych (art. 33 ust. 1 ww. ustawy). Natomiast stosownie do art. 94 ust. 4-6, art. 94b Prawa o szkolnictwie wyższym uczelnia niepubliczna może otrzymać dotację na dofinansowanie kosztów realizacji zadań tam wymienionych.

Ze wskazanych przepisów jednoznacznie wynika, że uczelnia niepubliczna, a taką jest A w S., stanowi część państwowego systemu edukacji i nauki, a Państwo ustala warunki jej utworzenia i funkcjonowania. Ustawodawca umożliwił zatem wykonywanie zadań oświatowych również uczelniom

niepublicznym, prowadzonym przez osoby prawne lub osoby fizyczne, tak więc zadania przez nie wykonywane mają charakter zadań publicznych (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 23 stycznia 2014 r. sygn. akt III SAB/Wa 311/13 dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że uczelnia niepubliczna, niebędąca organem administracji publicznej, jest jednostką, która powołana została do wykonywania zadań publicznych, jest uprawniona do nawiązywania stosunków administracyjno-prawnych w zakresie określonym w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym, dysponuje także majątkiem publicznym w zakresie udzielanych jej dotacji z budżetu Państwa. Powyższe przesądza o tym, że jest ona podmiotem obowiązanym do realizowania postanowień ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Uczelnia wyższe wykonuje natomiast zadania przez swoje organy, które są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym rektor kieruje działalnością uczelni i reprezentuje ją na zewnątrz. W świetle powyższego, nie ulega zatem wątpliwości, że rektor uczelni niepublicznej jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 u.d.i.p.). Powyższe oznacza, że organem zobowiązanym do ewentualnego udzielenia informacji publicznej z wniosku skarżącej mógł być Rektor A w S., a nie – jak żąda tego skarżąca – Prorektor, który nie jest organem tej Uczelni. Skoro zaś tak, to skarga wniesiona na bezczynność tego ostatniego, jest niedopuszczalna.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powoływanej ustawy Sąd orzekł o zwrocie skarżącej kwoty 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi.