Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1264/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162, art. 163 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Rischka Protokolant sekretarz sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Ł. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 11 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 11 lipca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu wniosku Ł. S. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 sierpnia 2012 r., ustalającej podatnikowi wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego za 2007 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych w kwocie 75.151 zł, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku postępowania przed organem pierwszej instancji podatnik reprezentowany był przez ojca, J. S. W wyniku przeprowadzonego postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzję, ustalającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Przedmiotowa decyzja nie została podjęta przez pełnomocnika strony mimo jej dwukrotnego awizowania w dniach 4 września 2012 r. i 12 września 2012 r. Zatem w przedmiotowej sprawie miał zastosowanie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), zwanej dalej jako "O.p.", regulujący zastępczy tryb doręczenia pism.

Następnie podatnik, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

We wniosku o przywrócenie terminu strona wyjaśniła, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania było przez nią niezawinione z powodu nieprawidłowego działania poczty, bowiem skrzynka pocztowa w budynku przy ul. [...] w G. była uszkodzona i związku z tym została wymieniona wskutek zgłoszenia mieszkańców. Powyższe spowodowało, że adresat przesyłki nie otrzymał zawiadomień o jej awizowaniu. W tym zakresie strona wskazała, że dysponuje stosowną dokumentacją. Zatem kwestia trybu i sposobu doręczenia przesyłki, zdaniem strony, wymaga szczegółowego postępowania wyjaśniającego. W związku tym strona wniosła o przesłuchanie w charakterze świadków: J. S. oraz listonosza, doręczającego przesyłki przy [...] w G. Ponadto strona wniosła o wystąpienie do urzędu pocztowego, który odpowiada za nieprawidłowe doręczenie przesyłki o nadesłanie szczegółowych wyjaśnień, związanych z okolicznościami doręczenia przesyłki, faktu uszkodzenia skrzynki pocztowej oraz wskazania danych osobowych listonosza w celu przesłuchania go w charakterze świadka.

Organ odwoławczy, mając na uwadze przywołane okoliczności, wystąpił do właściwego urzędu pocztowego oraz Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w G. W odpowiedzi na pismo organu Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" poinformowała, że na podstawie zgłoszenia telefonicznego z dnia 15 października 2012 r. wymieniono zamek w skrzynce pocztowej w dniu 18 października 2012 r. Do pisma załączono kopię z dziennika usterek z dnia 15 października 2012 r.

Natomiast w odpowiedzi na wystąpienie organu Poczta Polska S.A. poinformowała, iż przesyłka polecona nr [...] była dwukrotnie awizowana, a ponadto zgodnie z oświadczeniem listonosza w chwili doręczania przesyłki oraz jej awizowania stan skrzynki pocztowej nie budził zastrzeżeń.

Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2013 r. odmówił przeprowadzenia dowodów z przesłuchania w charakterze świadka ww. osób.

Mając na uwadze przywołane okoliczności, Dyrektor Izby Skarbowej, uzasadniając rozstrzygnięcie z dnia 11 lipca 2013 r., wskazał, że na gruncie Ordynacji podatkowej przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić w przypadku, kiedy zostaną spełnione łącznie przesłanki określone w art. 162 §1 O.p.

Odnosząc się do przesłanki braku winy strony, organ wyjaśnił, że wiąże się ona z obowiązkiem strony szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Brak winy w uchybieniu terminowi można przyjąć, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zatem przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuści się choćby lekkiego niedbalstwa.

W związku z powyższym organ stwierdził, że twierdzenia podatnika nie dają podstawy do pozytywnego załatwienia jego wniosku, bowiem nie znalazły one potwierdzenia w materiale dowodowym. Ustalono bowiem, że naprawa usterki skrzynki pocztowej nastąpiła bez zbędnej zwłoki w terminie 3 dni roboczych i nie obejmowała wymiany całej skrzynki, jak sugerował podatnik. Ponadto przesyłka, zawierająca decyzję była prawidłowo awizowana i w chwili jej doręczania oraz awizacji nie stwierdzono zastrzeżeń co do stanu skrzynki pocztowej.

Organ podkreślił, iż pełnomocnik podatnika miał wiedzę, że przewidywany termin załatwienia sprawy wyznaczono na dnia 29 sierpnia 2012 r. Zatem pełnomocnik przy dołożeniu należytej staranności w przypadku faktycznego uszkodzenia skrzynki mógł zwrócić się do organu podatkowego z zapytaniem o przebieg postępowania w sprawie Ł. S., co uczynił dopiero w dniu 20 listopada 2012 r.

Co istotne, zdaniem organu, analiza akt prowadzi do wniosku, iż pełnomocnik wielokrotnie nie podejmował korespondencji mimo dwukrotnego jej awizowania. Tym samym brak podjęcia pisma w niniejszej sprawie nie był przypadkiem odosobnionym.

Konkludując, organ stwierdził, iż przywołane okoliczności we wniosku nie stanowią obiektywnych przeszkód uniemożliwiających podjęcie przesyłki przez J. S. z placówki pocztowej, a których nie można było przezwyciężyć przy dołożeniu największych starań. Zatem w ocenie organu nie można stwierdzić, iż pełnomocnik nie ponosi winy w uchybieniu terminowi.

Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że faktyczne zgłoszenie usterki skrzynki pocztowej i jej naprawa miało miejsce w dniach 15-18 października 2012 r. to jest w terminie dużo późniejszym niż awizowanie przesyłki i jej doręczenie zastępcze.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 lipca 2013 r. Ł. S. podniósł zarzuty naruszenia prawa procesowego:

-art. 162 §1 i § 2 O.p.,

-art. 208 §1 O.p.,

-art. 122, art. 187 §1 , art. 191 O.p.,

-art. 150§ 1 pkt 1, §1a, §2 O.p.,

-art. 217 §1 oraz §2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p.

Skarżący dodatkowo wskazał, że w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. SK 18/09 w niniejszej sprawie zakończonej postanowieniem organu odwoławczego z dnia 11 lipca 2013 r. wystąpiła podstawa do wznowienia postępowania ujęta w art. 240 § 1 pkt 8 O.p., bowiem decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie przepisu art. 20 ust.3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który został uznany za niezgodny z Konstytucją.

Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie od strony przeciwnej na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skarżący podkreślił, iż ostateczne postanowienie organu odwoławczego o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest nietrafne, bowiem organ błędnie ocenił, iż termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg w dniu 18 września 2012 r. i upłynął w dniu 2 października 2012 r. W ocenie skarżącego termin ten nie rozpoczął swojego biegu, gdyż czynności w toku postępowania podatkowego były bezskuteczne. Zdaniem skarżącego, jeśli termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął swojego biegu, to postępowanie w sprawie z wniosku o przywrócenie terminu winno być umorzone.

Skarżący zaznaczył, że postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone bez jego udziału, a informację o wydaniu decyzji powziął w dnia 26 listopada 2013 r. od ojca, który w tym dniu był w siedzibie organu podatkowego w związku z sprawą, dotyczącą podatku od spadku i darowizn. Skarżący wskazał, że przesyłka zawierająca decyzję była nieprawidłowo awizowana, a wynikało to uszkodzenia skrzynki listowej i jej wymiany na wskutek zgłoszeń mieszkańców. Powyższe skarżący udokumentował stosowną dokumentacją, a co zostało pominięte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przez organ odwoławczy. Skarżący podkreślił, że organ bezpodstawnie odmówił przesłuchania w charakterze świadka J. S. oraz listonosza, doręczającego przesyłki przy [...] w G. Co istotne, organ również bezzasadnie stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Powyższe postanowienie zostało przez niego zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

W świetle powyższego ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zawiera błędne uzasadnienie faktyczne i prawne.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 27 listopada 2013 r. Sąd oddalił wniosek strony skarżącej o zawieszenie postępowania sformułowany w piśmie procesowym z dnia 20 listopada 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia według kryterium określonego w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), tj. pod względem zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które uzasadniałoby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Skarga nie zasługiwała zatem na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminowi należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przy czym stosownie do § 2 art. 162 O.p. podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

Z powyższej regulacji wynikają następujące przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie:

1) uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony,

2) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi,

3) zainteresowany dopełnił czynności, dla których określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu.

Wymaga podkreślenia, że przywrócenie terminu nie jest oparte na uznaniu administracyjnym, ale ziszczeniu się wskazanych warunków; ich wystąpienie skutkować musi przywróceniem terminu, brak z kolei któregokolwiek z nich powoduje, iż termin nie może zostać przywrócony (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 849/06, LexPolonica nr 2142388).

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że podatnik w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, złożył wniosek o jego przywrócenie, jednocześnie dopełniając czynności, dla której określono termin, tj. wniósł odwołanie. Organ odmówił skarżącej przywrócenia terminu do złożenia odwołania, stwierdzając, że skarżący nie spełnił przesłanki w postaci braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania.

W ocenie Sądu, kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności prośby o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw i szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. W przypadku działania strony postępowania podatkowego przez pełnomocnika, kryterium braku winy wiąże się przede wszystkim z zachowaniem należytej staranności w jego wyborze, ale oznacza też, iż ponosi ona konsekwencje braku należytej staranności osoby, przez którą działa.

Przepis art. 162 O.p. nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. Uprawniony jest zatem wniosek, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminowi wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania, wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (przy rozumieniu umyślności jako zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania, bądź na powstrzymaniu się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania), ale także lżejszej jej postaci, tj. niedbalstwa.

Zatem trafnie wyeksponował organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że przesłanka braku winy strony wiąże się z obowiązkiem strony szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Brak winy w uchybieniu terminowi można przyjąć, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

W doktrynie, jak i w orzecznictwie, do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., sygn.akt V SA 793/02, M.Pr. 2002, nr 23, s. 1059; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 stycznia 2008 r., sygn.akt I SA/Bk 506/07, dostępny na stronie http://orzeczenia.gov.pl).

Ponadto przy ocenie winy strony lub jej braku w niedochowaniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, Lex nr 50679 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 354/08, LEX nr 494229).

Na gruncie niniejszej sprawy skarżący, formułując wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazał, że niewniesienie w terminie ustawowym odwołania było przez niego niezawinione z powodu nieprawidłowego działania poczty, ponieważ skrzynka pocztowa w budynku przy ul. [...] w G. była uszkodzona i związku z tym została wymieniona na wskutek zgłoszenia mieszkańców. Powyższe spowodowało, że adresat przesyłki nie otrzymał zawiadomień o jej awizowaniu.

W świetle powyższego zdaniem Sądu prawidłowo organ odwoławczy argumentował, że podnoszone przez podatnika okoliczności nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym. Na podstawie informacji przekazanych przez Spółdzielnię Mieszkaniową "A" oraz Pocztę Polską S.A. ustalono bowiem, że wskutek zgłoszenia telefonicznego z dnia 15 października 2012 r. naprawa usterki skrzynki pocztowej nastąpiła bez zbędnej zwłoki w dniu 18 października 2012 r. i nie obejmowała wymiany całej skrzynki, jak sugerował podatnik, lecz tylko wymianę zamka (akta administracyjne – teczka, k. 38-35). Ponadto przesyłka była prawidłowo awizowana i w chwili doręczania i jej awizowania nie stwierdzono zastrzeżeń co do stanu skrzynki pocztowej (akta administracyjne – teczka, k. 40).

Rację ma również organ twierdząc, że mało wiarygodnym jest, aby pełnomocnik faktycznie oczekiwał na naprawę uszkodzenia skrzynki od końca wakacji do drugiej połowy października bowiem, dokładając należytej staranności w prowadzeniu sprawy podatnika, niezwłocznie zgłosiłby ten fakt na poczcie. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że pełnomocnik podatnika miał wiedzę, że przewidywany termin załatwienia sprawy wyznaczono na dzień 29 sierpnia 2012 r. Zawiadomienie w tym przedmiocie zostało odebrane przez pełnomocnika w dniu 6 lipca 2012 r. (akta administracyjne - segregator k. 353). W tej sytuacji pełnomocnik, który powinien działać z zachowaniem należytej staranności mógł zwrócić się do organu podatkowego z zapytaniem o przebieg postępowania w sprawie Ł. S., co w realiach niniejszej sprawy uczynił dopiero w dniu 20 listopada 2012 r.

Zatem ocena postępowania skarżącego, a zwłaszcza jego pełnomocnika, pozwala na stwierdzenie, że do uchybienia terminu do wniesienia odwołania doszło z wyłącznej ich winy, co wyklucza uwzględnienie wniosku o przywrócenie tego terminu. Jest to wina w lżejszej postaci, tzw. niedbalstwo.

Tym samym Sąd podzielił stanowisko organu, iż okoliczności przywołane przez skarżącego nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu. Nieodebranie przez pełnomocnika skarżącego korespondencji pod adresem, pod którym zgodnie z prawem winna być ona kierowana, nie uzasadnia bowiem przywrócenia uchybionego terminu.

W doktrynie oraz orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że nieodebranie awizowanej przesyłki pocztowej przez pełnomocnika strony skarżącej nie może być potraktowane jako niezawiniona przyczyna uchybienia terminowi. Wystarczy w tym miejscu przypomnieć poglądy przytoczone przez B. Adamiak w Komentarzu do Ordynacji podatkowej – B. Adamiak, J, Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki (Oficyna Wydawnicza Unimex, Wrocław 2006, s. 638) oraz pogląd zaprezentowany w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 3 marca 2010 r. , sygn. akt I SA/Gl 977/09 - dostępny na stronie http://orzeczenia.gov.pl.

Podkreślić należy, że argument skarżącego, że nie otrzymał awiza mógłby zostać uwzględniony, gdyby skarżący w jakikolwiek sposób uprawdopodobnił, że taka okoliczność miała miejsce. Dla takiego uprawdopodobnienia konieczne byłoby wykazanie, że w momencie awizowania przesyłki skrzynka pocztowa była uszkodzona lub też dostęp do tej skrzynki był powszechny. Przywrócenie terminu tylko na podstawie gołosłownego twierdzenia, że awiza nie pozostawiono prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej (por. postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2010 r., sygn.akt II OZ, dostępny na stronie http://orzeczenia.gov.pl). Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że zgłoszenie usterki skrzynki pocztowej i jej naprawa miało miejsce w dniach 15-18 października 2012 r. to jest w terminie dużo późniejszym niż awizowanie przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji.

Obalenie domniemania, że pismo doręczono w trybie doręczenia zastępczego, nie prowadzi od wniosku, iż doręczenie nie zostało dokonane, ale prowadzi do uchylenia ujemnych skutków w zakresie biegu terminów, jakie wiążą się dla strony z tym doręczeniem. Jednakże w celu uchylenia się od negatywnych następstw przyjętego przez ustawodawcę w tej kwestii domniemania adresat, który nie został powiadomiony o piśmie złożonym w odpowiednim urzędzie pocztowym, tak jak nakazuje art. 150 O.p., musi uprawdopodobnić, że nie wiedział o złożeniu pisma. Zaprzeczenie bowiem nie stanowi dowodu. Konieczne jest poparcie twierdzenia dowodami na uprawdopodobnienie okoliczności niepowzięcia wiadomości o piśmie.

Podnoszona przez skarżącego okoliczność związana z uszkodzeniem skrzynki pocztowej powstała na długo po fakcie awizowania przesyłki zawierającej decyzję. Co istotne, pełnomocnik podatnika wiedział też, że toczy się przed organem podatkowym postępowanie podatkowe, a informacja o przewidywanym terminie załatwienia sprawy (29 sierpnia 2012 r.) sprawiała, że mógł oczekiwać korespondencji z urzędu skarbowego.

W świetle powyższego organ odwoławczy prawidłowo stwierdził w zaskarżonym postanowieniu, że argumentacja powołana we wniosku o przywrócenie terminu nie może być oceniana jako wyjątkowe i nagłe okoliczności, które uniemożliwiły dochowanie uchybionego terminu i nie świadczy o dochowaniu przez pełnomocnika skarżącego należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw.

W konsekwencji organ prawidłowo zastosował art. 162 § 1 O.p, odmawiając podatnikowi przywrócenia terminu do wniesienia odwołania z uwagi na niespełnienie przesłanki w postaci uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi.

W kontekście powyższego za bezzasadny należy uznać pogląd skarżącego, że w niniejszej sprawie doręczenie decyzji było nieskuteczne, a postępowanie z wniosku o przywrócenie terminu powinno być umorzone.

Sąd aprobuje również stanowisko organu, iż na gruncie rozpoznawanej sprawy wnioski strony skarżącej o przesłuchanie świadków nie zasługiwały na uwzględnienie. Okoliczności istotne dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu zostały wystarczająco stwierdzone innymi dowodami.

Niezależnie od tego wypada zauważyć, że wprowadzenie środka w postaci uprawdopodobnienia do wniosku o przywrócenie terminu jest uzasadnione incydentalnym, wpadkowym charakterem tego postępowania w stosunku do toku postępowania zasadniczego. Z tego powodu ustawodawca przewiduje jedynie namiastkę dowodu, a weryfikacja twierdzeń zawartych we wniosku nie może przerodzić się w osobne postępowanie. Organ powinien jedynie ocenić prawdopodobieństwo określonego ciągu zdarzeń, a przeprowadzanie dowodów mających na celu weryfikację uprawdopodobnienia ograniczyć do niezbędnego minimum (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2002 r., sygn. akt V SA 2320/01, opubl. LEX Nr 109300).

Odnosząc się do argumentacji zaprezentowanej w uzasadnieniu skargi oraz wniosku skarżącego z dnia 20 listopada 2013 r. o zawieszenie postępowania sądowego do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytanie prawne przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 października 2013 r. w sprawie II FSK 1835/13, Sąd w niniejszym składzie zauważa, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie nie była decyzja organu podatkowego ustalająca podatnikowi wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego za 2007 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, lecz postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Oczywistym jest zatem, że podstawą prawną zaskarżonego postanowienia nie był art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 361), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. nr 217, poz. 1588 ze zm.). Tymczasem pytanie prawne przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 października 2013 r. II FSK 1835/13, na treść którego powoływał się skarżący, dotyczy właśnie zgodności z Konstytucją RP ww. przepisu w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r. Nie ma zatem racji skarżący twierdząc, że w sprawie zakończonej postanowieniem organu w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 8 O.p.

Ponadto z uwagi na to, że nie wystąpiło zagadnienie prejudycjalne pozostające w bezpośrednim związku z rozpoznawaną sprawą, na rozprawie w dniu 27 listopada 2013 r. Sąd oddalił wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania.

Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a jego uzasadnienie czyni zadość standardom określonym w art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art.210 § 4 O.p. zaś zarzuty naruszenia art.122, art. 187 §1 oraz art.191 O.p. nie znajdują uzasadnienia w świetle materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.