Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 820/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3 i  par. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Małgorzata Boniecka – Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Starosty [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Starosty [...] na postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Starosta [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie skargę z dnia [...] maja 2017 r. na postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] wraz z wnioskiem

o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

W niniejszej sprawie zaskarżonym postanowieniem Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa utrzymała w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., którym organ zawiesił postępowanie w sprawie przekazania Gminie [...] mienia Skarbu Państwa stanowiącego nieruchomość położoną w obrębie ewidencyjnym [...] (Nr [...]), jednostka ewidencyjna [...], oznaczona w ewidencji gruntów jako działka : nr [...], arkusz mapy [...], o pow. [...], bez oznaczenia w księdze wieczystej oraz wezwał Starostę [...] do ujawnienia ww. nieruchomości w księdze wieczystej, w terminie 6 miesięcy.

Skarżący w skardze podniósł, m.in., że organ błędnie przyjął, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie ustawa z dnia 7 września 2007 r. o ujawnieniu w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego. Wskazał, że organ I instancji zebrał dowody dotyczące szczególnego charakteru nieruchomości podlegającej komunalizacji, tj. drogi publicznej. Organ II Instancji z ustaleń tych nie wyciągnął odpowiednich wniosków. Zaznaczył, że szczególny charakter nieruchomości powoduje zasadniczo niewykonalnym obowiązek ujawnienia nieruchomości w księdze wieczystej w określonym terminie 6 miesięcy. Do złożenia wniosku o założenie księgi wieczystej dla nieruchomości koniczne jest przedłożenie podstawy wpisu w postaci dokumentu dotyczącego własności. Zdaniem skarżącego, zobowiązanie do ujawnienia własności Skarbu Państwa w księdze wieczystej jest niemożliwe do wykonania i niemożliwość ta ma charakter trwały. Dodał, że organ I instancji w uzasadnieniu postanowienia wprost kazał rozważyć Staroście wniosek o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości. Zdaniem skarżącego, władanie nieruchomością dla dobra innych, określane mianem władztwa publicznego nie spełnia wymogów przesłanki zasiedzenia, jaką jest charakter posiadania właścicielskiego, a tym samym nie może doprowadzić władającego nieruchomością do nabycia w tym trybie własności. Skarżący stwierdził, że obowiązek sprecyzowany w zaskarżonym postanowieniu nie ma podstawy prawnej, a ponadto jest niewykonalny, zwłaszcza w tak określonym czasie. Starosta wskazał, że wywody uzasadnienia skargi są uzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz.718 j.t.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzj lub postanowienia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z treści tego przepisu wynika więc, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest istniejące realne niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Celem omawianej instytucji jest zatem ochrona strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika także, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżący nie wykazał, iż spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w wyżej cytowanym przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a.

Ponadto, podkreślić należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat. M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Komentarz, wyd. Zakamycze 2005, str. 166). Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.

Skutków takich nie wywołuje natomiast zaskarżone postanowienie, którym organ utrzymał w mocy postanowienie zawieszające postępowanie w sprawie. Zaskarżone postanowienie o zawieszeniu postępowania wywołuje skutki procesowe poprzez przerwanie czynności w postępowaniu administracyjnym. Akt ten nie wywołuje skutków materialnoprawnych. Nie stanowi tytułu egzekucyjnego

w zakresie obowiązku ujawnienia prawa w księdze wieczystej. Postanowienie to ma charakter formalny.

Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł, jak

w postanowieniu.