Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1514/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 7 września 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łuczaj, Sędziowie : Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), p.o. Sędziego WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant sekretarz sądowy Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2004 roku sprawy ze skargi B. Ł. i M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie o pozwolenie na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta K. z dnia [...] Nr [...] (znak [...]); 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomoc- nienia się wyroku; 3) zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz B. Ł. i M. S. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 4) nakazuje zwrócić z funduszu Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Adminis- tracyjnego w Łodzi solidarnie na rzecz B. Ł. i M. S. kwotę 10 (dziesięć) złotych wpłaconą w dniu 24 października 2002 roku, zaksięgowaną pod poz. 1677 - tytułem nadpłaconego wpisu.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 1514/02

U Z A S A D N I E N I E

Skarżoną decyzją Nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej Instancji – Burmistrza Miasta K. z dnia [...] nr [...] znak: [...] na podstawie, której został zgłoszony sprzeciw w sprawie wykonania robót budowlanych określonych w zgłoszeniu przez B. Ł. i M. S.

Decyzje powyższe oparto na następujących ustaleniach:

W dniu 28 maja 2002 r. wpłynęło zgłoszenie Pani B. Ł. oraz Pana M. S. w sprawie budowy budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej na działce o numerze ewidencyjnym 371 w granicy z działką o numerze ewidencyjnym 372/1, położonych w S. gmina K.. Do zgłoszenia załączono szkic budynku wraz z częścią opisową, fragment mapy do celów opiniodawczych z zaznaczoną lokalizacją projektowanego budynku oraz kserokopię aktu notarialnego stwierdzającego, że Pani B. Ł. jest właścicielką działki nr 371. Planowana inwestycja – budynek gospodarczy miał powierzchnię zabudowy 21 m 2 , a powierzchnię użytkową 18 m 2.

W dniu 10 czerwca 2002 r. Urząd wszczął postępowanie w sprawie przyjęcia zgłoszenia na budowę w/w budynku gospodarczego, zawiadamiając wnioskodawców oraz właściciela działki numer ewidencyjny 372/1 Panią E. G. zam. A 38 gm. K.

W dniu 18 czerwca 2002 r. Pani E. G. wniosła sprzeciw informując, że na załączonej mapce nie jest naniesiony jej budynek gospodarczy murowany, do którego będzie przylegał projektowany budynek gospodarczy drewniany.

Burmistrz Miasta K., w oparciu o postanowienia art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane zgłosił sprzeciw w przedmiocie przystąpienia do budowy budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej, objętego zgłoszeniem skarżących z dnia 16 maja 2002r., a to z uwagi na naruszenia warunków technicznych obowiązujących w budownictwie, a w szczególności przepisów dotyczących lokalizacji obiektów z uwagi na warunki ochrony przeciwpożarowej.

Od powyższej decyzji inwestorzy odwołali się do Wojewody [...] wnosząc o jej uchylenie, podnosząc między innymi potrzebę realizacji wzmiankowanego obiektu z uwagi na konieczność składowania opału a także wskazując, że obiekt znajdujący się na sąsiedniej nieruchomości narusza inwestycyjnie ich własność i zrealizowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu administracji I instancji z dnia [...] nr [...] znak: [...] podzielając przedstawioną argumentację w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy w pierwszej instancji.

W szczególności organ II instancji wskazał na przepis art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (jedn. tekst: Dz. U. z 2000r. Nr 106, póz. 1126 z późn. zm.) jako podstawę do wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie, z uwagi na zgłoszony sprzeciw Pani E. G. oraz treść zapisu § 270 ust. 2 i § 271 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 Nr 10, póz. 46 z późn. zm.), stanowiącego, iż budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki winien mieć ścianę oddzielenia przeciwpożarowego od strony sąsiedniej nieruchomości, o określonej odporności ogniowej, oraz stanowiący o odległościach między budynkami o dachach rozprzestrzeniających ogień a innymi obiektami.

W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że z uwagi na konieczność zapewnienia ochrony przeciwpożarowej istniejącego obiektu na działce sąsiedniej należy utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższą decyzję zaskarżyli B. Ł. i M. S. składając w dniu 07 października 2003 roku skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi wskazując, że zamierzona inwestycja jest im konieczna z uwagi na składowanie opału, budynek sąsiadujący postawiony w granicy przez Panią G. znajduje się na ich gruncie z uwagi na przesunięcie granicy około 1 metra w stronę skarżących, a nadto został postawiony bez wymaganego zezwolenia.

W konsekwencji skarżący wnosili o pozytywne załatwienie ich sprawy / skarga k – 2 /.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie powołując się na wcześniej przedstawioną argumentację w uzasadnieniu swej decyzji / odpowiedź k – 11 /.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Z uwagi natomiast na treść art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.s.a.) .

Zamiar inwestycji B. Ł. i M. S. w postaci realizacji budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 21 m 2 i powierzchni użytkowej 18 m 2 podlega zgłoszeniu na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1 ppkt a. ustawy z 1994 roku prawo budowlane. Niezależnie od powołanej regulacji obiekt budowlany winien spełniać warunki określone w art. 5 i 7 prawa budowlanego, czyli odpowiadać warunkom technicznym.

Określenie warunków technicznych wznoszonych budowli znajduje swe uregulowanie między innymi w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 1995 roku nr 10 poz. 46 z późn. zm.) .

Przytoczone jako podstawy materialnoprawne rozstrzygnięcia przez organy obu instancji przepisy art. 30 ust. 2 ustawy prawo budowlane z 1994 roku oraz § 270 ust. 2 i § 271 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie budzą w ocenie Sądu zastrzeżeń. Przytoczona argumentacja prawna na gruncie zaistniałego ( czytaj – zebranego materiału dowodowego ) nie budzi zastrzeżeń.

Jednak udzielenie ochrony prawnej E. G. przez organ administracji II instancji, polegającej na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji zgłaszającej sprzeciw co do zamiaru realizacji inwestycji budowlanej przez skarżących w granicy nieruchomości zostało dokonane z naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu.

W toku postępowania przed organami administracji zostało ustalone ponad wszelką wątpliwość, że na działce oznaczonej nr 372 / 1 będącej własnością E. G. znajduje się budynek gospodarczy, który nie został zinwentaryzowany a jego wybudowanie nastąpiło według twierdzeń skarżących bez wymaganego pozwolenia.

B. Ł. i M. S. działając w granicach prawa w swym wystąpieniu zgłaszającym zamiar realizacji budynku gospodarczego mieli prawo spodziewać się ochrony prawem przewidzianej i uzyskać zgodę na postawienie swej budowli. Prawo ich nie powinno ustępować przed samowolną zabudową działki sąsiedniej.

Organ II instancji posiadając powyższą wiedzę nie przeprowadził żadnego postępowania celem wyjaśnienia czy obiekt znajdujący się na działce Pani G. został postawiony na podstawie pozwolenia na budowę czy też nie. Ochronie podlegają natomiast obiekty budowlane wybudowane na podstawie pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.

W ocenie Sądu ma to istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie.

Organy administracji stojąc na straży praworządności mają obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Obowiązki te wynikają wprost a art. art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Naruszenie powyższych zapisów kodeksu postępowania administracyjnego stanowi w ocenie Sądu takie naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygniecie w sprawie ( art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c p.s.a.) co musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji.

Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji winny wyjaśnić okoliczności faktyczne i prawne zabudowy w granicy działki nr 372 / 1 Pani E. G. sąsiadującej z działką skarżących. Po dokonaniu tych ustaleń ponownie rozważyć zasadność zgłoszenia zamierzonej przez B. Ł. i M. S. inwestycji budowlanej.

Zwrócenia uwagi w toku rozpoznawania niniejszej sprawy, po dokonaniu ustaleń wyżej nakazanych wymaga również treść art. 30 ust. 3 ustawy prawo budowlane, gdyż może zachodzić konieczność rozważenia zastosowania jego normy w zależności od wyniku dokonanych ustaleń w zakresie naniesień budowlanych na sąsiadujących nieruchomościach.

Sąd uwzględniając skargę wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji do czasu uprawomocnienia się wyroku mając, na uwadze przepis art. 152 p.s.a.

O kosztach postępowania między stronami orzeczono na podstawie art. 200 p.s.a. oraz nakazano skarżącym zwrot nadpłaconego wpisu sądowego w kwocie 10 zł.

Mając powyższe na uwadze i na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji wyroku.