Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 33/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 11 stycznia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant Referendarz Małgorzata Kowalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2006 roku sprawy ze skargi Cezarego B. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacenie ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu S. K. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. al. A lokal [...] kwotę 293 zł (dwieście dziewięćdziesiąt trzy złotych) zawierającą podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu C. B. z urzędu.


UZASADNIENIE

W dniu 4.kwietnia 2005r. C. B. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na "bezczynność organu", wskazując, iż "poprzez różnego rodzaju pozorne działania Urzędy nie chcą dostosować się do wyroku NSA i ostatecznie zakończyć sprawy", której przedmiotem jest pozwolenie na budowę pawilonu handlowego z częścią mieszkalną i zakładem cukierniczno – piekarniczym, zlokalizowanego w O., na działce o geodezyjnym numerze [...].

W piśmie z dnia 1.lipca 2005r. skarżący sprecyzował ostatecznie, iż zarzut bezczynności dotyczy Wojewody [...], który "decyzjami z dnia [...] nr [...],[...], nr [...] oraz [...] nr [...] uchyla decyzje Starosty [...] i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania na podstawie art. 138 § 2 KPA ". Zdaniem skarżącego, "wielokrotne przekazywanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, jest niedopuszczalne w świetle prawa".

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż Starosta [...] w dniu [...] wydał decyzję Nr [...] o pozwoleniu na budowę pawilonu handlowego z częścią mieszkalną i zakładem piekarniczo – cukierniczym na działce, położonej w O., przy ul. A.

O wznowienie postępowania w tejże sprawie wystąpiła A. J., powołując się na fakt, iż jako współwłaścicielka nieruchomości sąsiedniej nie brała udziału w postępowaniu.

Postanowieniem z dnia [...], Starosta [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, a następnie w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego wydał w dniu [...], decyzję Nr [...], odmawiającą uchylenia decyzji własnej z dnia [...].

Orzeczeniem z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania A. J., uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] Nr [...], odmawiając udzielenia pozwolenia na budowę.

Naczelny Sąd Administracyjny, Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, wyrokiem z dnia 21.listopada 2003r., wydanym w sprawie o sygn.akt II SA/Łd 341/01 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...].

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta [...], decyzją Nr [...] z dnia [...] umorzył postępowanie wznowieniowe w spawie pozwolenia na budowę pawilonu handlowego z częścią mieszkalną i zakładem piekarniczo – cukierniczym.

W następstwie odwołania A. i J. J., Wojewoda [...] w dniu [...], decyzją Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Skarga C. B. na powyższą decyzję, postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10.września 2004r., wydanym w sprawie o sygn.akt II SA/łd 567/04, została odrzucona z powodu nie uzupełnienia jej braków formalnych.

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] wyznaczył Staroście [...] termin do załatwienia sprawy do dnia [...], uznając za zasadne zażalenie na bezczynność tegoż organu, złożone przez C. B.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] Starosta [...] ponownie odmówił uchylenia decyzji własnej, dotyczącej pozwolenia na budowę przedmiotowego pawilonu handlowego.

Od decyzji wspomnianej, odwołanie złożyli A. i J. małżonkowie J. W następstwie jego rozpoznania, Wojewoda [...], orzeczeniem z dnia [...], Nr [...] powtórnie uchylił decyzję organu I instancji, przekazując sprawę temuż organowi do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] Starosta [...] ponownie odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] Nr [...] o udzieleniu pozwolenia na budowę.

Po rozpoznaniu odwołania A. i J. małżonków J., Wojewoda [...], decyzją z dnia [...], Nr [...] powtórnie uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę Staroście [...] do ponownego rozpatrzenia.

Odpowiadając na złożone przez skarżącego w dniu 4.kwietnia 2005r., zażalenie na bezczynność Wojewody [...] w badanej sprawie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, w piśmie z dnia 9.czerwca 2005r. wskazał, iż "nie znalazł podstaw do interwencji na obecnym etapie postępowania". Przedmiotowe postępowanie uznał na "złożone i szczególnie skomplikowane".

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 14.września 2005r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie go z kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W pierwszym rzędzie wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Po myśli art. 149 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) natomiast, sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów – stosownie do przedmiotu skargi na bezczynność, określonego w art. 3 § 2 pkt 1-4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa. W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność sąd nie może natomiast określić, w jaki sposób powinna być rozpatrzona sprawa w postępowaniu administracyjnym, a więc nie może nakazywać organowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści.

Oznacza to po pierwsze, iż przedmiotem kontroli sądowej w sprawie niniejszej, nie mogła być prawidłowość ani też zgodność z prawem którejkolwiek z decyzji o charakterze kasacyjnym, wydawanych przez Wojewodę [...], czego domagał się skarżący. Kontrola tego rodzaju orzeczeń podlega kognicji sądów administracyjnych, jednakże w trybie skargi na poszczególne rozstrzygnięcia ostateczne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), nie zaś w toku rozpoznawania skargi na bezczynność organu. Przez bezczynność należy zaś rozumieć zarówno brak działania ze strony organu administracji, jak i odmowę podjęcia czynności, w tym wydania określonego aktu. Sam fakt toczenia się od szeregu miesięcy postępowania nie świadczy jeszcze o bezczynności organu. (wyrok Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 30.maja 2001r., sygn.akt I SAB 72/00, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 54526)

Po wtóre : Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] po rozpoznaniu odwołania, wniesionego przez A. i J. małżonków J., orzekł o uchyleniu decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zatem organ ten nie pozostaje w bezczynności, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., Sąd zaś nie może uwzględnić skargi, stosownie do uprawnień jakie, jakie ma na podstawie art. 149 p.p.s.a. (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod. red. T.Wosia, str. 467).

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.

Po myśli art. 250 p.p.s.a w zw. z § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit c i § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), przyznano natomiast radcy prawnemu S. K. wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu, w kwocie 293,00,-zł., na którą składają się należna opłata (240,00,-zł.), powiększona o podatek od towarów i usług (53,00,-zł.).