Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 51/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 4
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 3b ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1593
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 listopada 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o pracownikach samorządowych.
article: art. 13 ust. 4,  art. 149, art. 200
journal: Dz.U. 2008 nr 223 poz 1458
law: Ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2009 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "A" w W. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje Prezydenta Miasta W. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] r. o udzielenie informacji publicznej przez udostępnienie listy kandydatów, którzy zgłosili się do naboru na stanowisko wskazane we wniosku oraz informacji o każdym z nich w zakresie objętym wymaganiami związanymi z tym stanowiskiem – w terminie 14 dni, 2) zasądza od Prezydenta Miasta W. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Stowarzyszenie "A" w W. domagało się od Urzędu Miejskiego w W. udostępnienia informacji publicznej co do listy kandydatów, którzy zgłosili się do naboru na stanowisko młodszego referenta w Wydziale Strategii Rozwoju Miasta, w zakresie określonym w art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 223, poz. 1458).

Pismem z dnia [...] r. Prezydent W. udzielił odpowiedzi na powyższe żądanie wskazując, że w związku z ogłoszonym naborem na wymienione stanowisko wpłynęło 25 ofert, z czego 9 posiadało braki formalne i nie dopuszczono ich do rozmowy kwalifikacyjnej. Natomiast z pozostałych 16 kandydatów 9 posiadało wykształcenie wyższe o kierunku politologia, a 7 wykształcenie wyższe o kierunku zarządzanie i marketing. Jednocześnie Prezydent poinformował, że w obowiązującym stanie prawnym imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania kandydatów nie podlega publikacji ani udostępnieniu.

W skardze na bezczynność Prezydenta W. Stowarzyszenie "A" wniosło o zobowiązanie tego organu do udostępnienia żądanej we wniosku informacji publicznej, to jest podania pełnej listy kandydatów, którzy złożyli ofertę na przedmiotowe stanowisko. Skarżący zarzucił, że z art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych nie wynika zakaz udostępniania imion i nazwisk oraz miejsc zamieszkania, w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, a bez możliwości uzyskania tych danych korzystanie z prawa do informacji publicznej miałoby charakter iluzoryczny. Wobec upływu 15-dniowego terminu przewidzianego w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, ze zm.) występuje bezczynność organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej.

Odpowiadając na skargę Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. Organ wywodził, że nie pozostawał bezczynny gdyż udzielił w terminie informacji. Natomiast nie mogła ona obejmować danych personalnych i adresowych kandydatów, bowiem – w przeciwieństwie do poprzedniej ustawy o pracownikach samorządowych – obecna ustawa danych tych nie zalicza do informacji publicznej. Organ powołał się w tym zakresie na uzasadnienie projektu nowej ustawy, a także na przewidzianą w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej ochronę prywatności osób fizycznych i regulację art. 51 Konstytucji RP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, bowiem wystąpiły przesłanki do stwierdzenia bezczynności organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej.

Otóż stosownie do art. 61 ust. 4 Konstytucji tryb udzielania informacji o – ogólnie mówiąc – działalności publicznej, mają określać ustawy. Zasadniczo nastąpiło to w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Jednakowoż art. 1 ust. 2 tej ustawy daje pierwszeństwo przepisom innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Takim szczególnym przepisem jest niewątpliwie art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych, który wprost stanowi, że informacje o kandydatach zgłaszających się do naboru na stanowisko urzędnicze, stanowią informację publiczną, ograniczoną jednak zakresowo do wymagań związanych ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze.

Treść tego przepisu została błędnie zinterpretowana przez organ samorządu terytorialnego, który uznał za dopuszczalne podanie jedynie ogólnych danych statystycznych, podczas gdy wymagania związane z określonym stanowiskiem winne być odniesione do każdego z kandydatów zgłaszających się do naboru. Informacja w tym zakresie musi więc być zindywidualizowana, a nie zbiorcza.

Z kolei aby udzielić informacji o konkretnym kandydacie w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem urzędniczym, najpierw trzeba tego kandydata wskazać, co oznacza konieczność ujawnienia jego danych personalnych. Żaden inny sposób indywidualizacji kandydatów (np. opisowy czy fotograficzny) nie byłby w tym względzie wystarczający. Natomiast z omawianego przepisu w żaden sposób nie wynika obowiązek ujawniania miejsca zamieszkania kandydatów.

Taki obowiązek obowiązywał na gruncie poprzedniej ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (j.t. Dz. U. Nr 142 z 2001 r. poz. 1593) w odniesieniu do listy kandydatów upowszechnianej w Biuletynie Informacji Publicznej (art. 3b ust. 1 i 2 tej ustawy. Analogicznych przepisów nie ma w nowej ustawie o pracownikach samorządowych. Z jednej strony czyni to bezzasadnymi wywody skargi dotyczące wymogu udostępnienia informacji o miejscu zamieszkania kandydatów. Z drugiej natomiast strony świadczy o błędnym stanowisku organu. Powoływane przez niego materiały z procesu ustawodawczego nad tą nową ustawą dotyczą bowiem właśnie uzasadnienia rezygnacji z upowszechniania w Biuletynie list kandydatów, zawierających imiona i nazwiska kandydatów oraz ich miejsce zamieszkania w rozumieniu Kodeksu cywilnego. Natomiast regulacja art. 13 ust. 4 nowej ustawy całkowicie powiela brzmienie poprzednio obowiązującego art. 3b ust. 3 "starej ustawy". Tak więc mimo uchylenia obowiązku upowszechnienia listy kandydatów w Biuletynie, informacje o kandydatach nadal pozostają informacją publiczną ograniczoną do zakresu określonego w art. 13 ust. 4 nowej ustawy o pracownikach samorządowych.

Poza tym zakresem – jak już wskazano – pozostaje kwestia zamieszkania kandydatów.

Ponieważ pismo organu z dnia [...]r. w istocie nie zawierało informacji o kandydatach w rozumieniu cyt. art. 13 ust. 4, a minął termin z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, to skarżącemu otwarła się droga do zaskarżenia bezczynności organu. Skarga taka nie musi być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, co już jest w orzecznictwie ugruntowane (por. wyrok NSA z dnia 19.V.2009 r. sygn. I OSK 683/09, dostępny w internecie). Organ nie przytoczył żadnych okoliczności, które usprawiedliwiałyby jego żądanie odrzucenia skargi.

Natomiast z przedstawionych wyżej powodów zobowiązano organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...]r. w wymagany sposób. Ponieważ żądania skargi odwoływały się do treści tego wniosku, w którym kwestia miejsca zamieszkania nie była wyszczególniona, dlatego – mimo poruszenia tej kwestii w wywodach skargi – nie zachodziły podstawy do częściowego oddalenia skargi.

W tym stanie rzeczy z mocy art. 149 i art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1270, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. Określony w niej termin załatwienia sprawy przez organ liczy się według art. 286 § 2 tego Prawa.

SJ/