Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 976/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 180 par. 1, art. 187 par. 1, art. 188, art. 191.
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 91.
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
article: art. 106 par. 3.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Waksmundzki Sędziowie NSA Krystyna Anna Stec Marzenna Zielińska (spr.) Protokolant Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. H. – F. H. "D." od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 9 czerwca 2008 r. sygn. akt III SA/Gl 459/08 w sprawie ze skargi K. H. – F. H. "D." na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. H. – F. H. "D." na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. akt III SA/Gl 459/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę K. H. – F. H. "D." na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego z następującym uzasadnieniem .

Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez przedstawiciela bezpośredniego agencję celną C.-S. działającą w imieniu K. H. w dniu 13 lipca 2005 r., nr SAD [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu towar w postaci tkaniny z włókien ciągłych poliestrowych w ilości 5.445 mb, według kodu Taric 5407 51 00 00, objętego wcześniej procedurą składu celnego. Do zgłoszenia celnego dołączono kserokopię faktury handlowej, świadectwo pochodzenia, dokumenty przewozowe, zezwolenie, umowę składu celnego.

Wnioskiem z 6 grudnia 2005 r. pełnomocnik importera zwrócił się o zmianę kodu towaru w polu 33 zgłoszenia celnego na CN 5801 34 00 00, powołując się na opinię rzeczoznawcy z 5 października 2005 r. oraz na zastosowanie proponowanej klasyfikacji w innej sprawie celnej.

Decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B.-B. określił niezaksięgowaną kwotę należności wynikającą z długu celnego w kwocie 27. 366 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż uznał dla przedmiotowego w sprawie towaru jako właściwy do zastosowania kod CN 5407 52 00 00, posiłkując się sprawozdaniem z badań sporządzonym w dniu 18 maja 2006 r. przez Laboratorium Celne przy Izbie Celnej w G., zaś przedłożona przez pełnomocnika strony opinia nr [...], sporządzona przez inż. M. H. - rzeczoznawcę z zakresu włókiennictwa, nie została przyjęta jako rozstrzygająca ze względu na fakt, iż organ I instancji uznał, że dotyczyła ona innej partii towaru, niż będący przedmiotem analizy w sprawie. Organ celny pierwszej instancji zwrócił uwagę na fakt, iż badana próbka towaru to tkanina barwiona, co oznaczało konieczność zmiany klasyfikacji towaru. Organ I instancji podkreślił również, że w związku ze zmianą klasyfikacji taryfowej przedmiotowa tkanina została objęta ostatecznym cłem antydumpingowym w wysokości 56,2 % (mającym zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem) na podstawie art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 426/2005 z 15 marca 2005 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych wykończonych tkanin odzieżowych z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ( Dz. U. UE 69/6 z dnia 16 marca 2005 r. ) i art. 1, art.2 rozporządzenie Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE L 240 z dnia 16 września 2005 r., str. 1). Organ celny podkreślił, iż skoro zgłaszający podał w zgłoszeniu celnym nieprawidłowy kod Taric i doszło do zaksięgowania kwoty długu celnego niższej od prawnie należnej to dlatego pozostała do zaksięgowania retrospektywnego kwota 27.366 zł.

Decyzją z [...] kwietnia 2007 r., nr [...] wydaną wskutek odwołania strony Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że dla prawidłowej klasyfikacji spornego towaru najistotniejszym było ustalenie komponentów składu tkaniny oraz zastosowanych surowców i wskazał, że z opisu towaru zawartego w fakturze wynikało, iż jest to tkanina posiadająca zamszową powierzchnię czołową - 100% poliester, powierzchnię łączącą - 65 % bawełna plus 35 % poliester zaś według wyjaśnień strony była to tkanina obiciowa (meblowa). Z kolei według sprawozdania z badań, sporządzonego 18 maja 2006 r. przez Laboratorium Celne przy Izbie Celnej w G., badana tkanina była tkaniną poliestrową dwuwarstwową, barwioną, której warstwy połączone są ze sobą poprzez sklejanie.

Organ odwoławczy przypomniał, iż organ celny pierwszej instancji zaklasyfikował importowaną tkaninę do Działu 54 Włókna ciągłe chemiczne, natomiast strona wnioskowała o zastosowanie kodu zawartego w Dziale 58 Tkaniny specjalne; tkaniny rózgowe; koronki; tkaniny obiciowe, pasmanteria; hafty. Wskazał dalej, iż zakres pozycji 5801 został szczegółowo zdefiniowany w Notach Wyjaśniających. Importowana tkanina poliestrowa dwuwarstwowa, której warstwy połączone są poprzez sklejanie, nie mieści się w definicji Tkanin włosowych i tkanin szenilowych, innych niż tkaniny objęte pozycją 5802 lub 5806, co oznacza, że Dział 58 nie mógł być brany pod uwagę do zaklasyfikowania spornego towaru. Dyrektor Izby Celnej podniósł, że z Wyjaśnień wynika ponadto, że klasyfikacji należy poszukiwać w Działach 50 do 55 i w tym zakresie wskazał na Uwagą 9 do sekcji XI, zgodnie, z którą tkaniny klasyfikowane o działów od 50 do 55 obejmują również tkaniny składające się z warstw równoległych przędz nałożonych jedna na drugą pod katem ostrym lub prostym. Warstwy te łączone są na przecięciach przędz za pomocą kleju lub metodą termiczną. Z Uwagi 2(A) do tej Sekcji wynika, że towary klasyfikowane do Działów od 50 do 55 lub objętych pozycją 5809 lub 5902 oraz stanowiące mieszaninę dwóch lub więcej materiałów włókienniczych należy klasyfikować tak, jakby składały się całkowicie z materiału włókienniczego, którego masa jest większa od masy dowolnego, pojedynczego materiału włókienniczego. Jeżeli masa żadnego materiału włókienniczego nie przeważa masą, wtedy towar jest klasyfikowany tak, jakby całkiem składał się z materiału włókienniczego, który jest objęty ostatnią pozycją w porządku numerycznym, spośród materiałów rozpatrywanych. Z kolei, Uwaga 2 została zinterpretowana w Uwagach Ogólnych do Działu 50 do 55: w przypadku wyrobów (...) składających się z dwóch lub więcej tkanin włókienniczych o różnym składzie i połączonych warstwowo przez zszycie, sklejenie itd. klasyfikację należy przeprowadzić zgodnie z regułą interpretacyjną nr 3, która między innymi stanowi, że do wyrobów stanowiących mieszaniny wyrobów składających się z różnych materiałów lub wytworzonych z różnych komponentów oraz wyrobów stanowiących komplety do sprzedaży detalicznej, których klasyfikacja w myśl reguły 3(a) nie może być przeprowadzona należy stosować pozycję obejmującą materiał lub komponent decydujący o zasadniczym charakterze wyrobu, jeżeli takie kryterium jest możliwe do zastosowania.

Dyrektor Izby Celnej podniósł, że w świetle powyższych regulacji o zasadniczym charakterze importowanej tkaniny decyduje jej warstwa wierzchnia zatem towar powinien zostać zaklasyfikowany do Działu 54, pozycji 5407, podpozycji 5407 52 00 00, ponieważ wierzchnia warstwa tkaniny była barwiona. W związku z taką klasyfikacja taryfową importowany towar został objęty ostatecznym cłem antydumpingowym w wysokości 56,2 %.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do pozostałych zarzutów strony uznając za bezprzedmiotowy zarzut dotyczący złożenia zabezpieczenia wobec nieprobrania takiego w sprawie, podniósł również powołując się na art. 6 ust. 1, art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, że wobec tego, iż o zmianę zadeklarowanej wcześniej klasyfikacji towaru wnosiła strona, to ona powinna dostarczyć organom celnym wszelkie dane i dokumenty przemawiające za taką zmianą. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił ponadto, że dostarczona przez stronę próbka towaru została we właściwym trybie przebadana przez właściwe do tego laboratorium celne. Natomiast przedłożona przez stronę opinia prywatna nie mogła decydować o wyniku postępowania, ponieważ nie można stwierdzić, czy badana próbka dotyczyła towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia 13 lipca 2005 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę na powyższą decyzję wskazał, iż w ocenie strony skarżącej nowymi danymi dotyczącymi zgłoszenia celnego z 13 lipca 2005 r., a mającym wpływ na stan prawny sprowadzonego towaru, był dokument z 5 października 2005 r. o nazwie opinia, sporządzony na zlecenie skarżącego przez rzeczoznawcę z zakresu włókiennictwa inż. M. H., który stwierdził, że badana przez niego tkanina powinna być klasyfikowana do kodu 5801340000 oraz postanowienie organu celnego z 18 listopada 2005 r. dotyczące innego zgłoszenia celnego. Z kolei, organ celny pierwszej instancji za nowe dane uznał sprawozdanie z badań sporządzone 18 maja 2006 r. przez laboratorium celne przy Izbie Celnej w G., z którego wynikało, iż badana tkanina jest tkaniną poliestrową dwuwarstwową, której warstwy połączone są ze sobą poprzez sklejanie. Warstwę wierzchnią stanowią ciągłe, teksturowane włókna poliestrowe w ilości 98,26% będące częścią użytkową tkaniny. Natomiast warstwę spodnią (w kolorze białym) stanowią włókna o mieszanym składzie (włókna poliestrowe zmieszane z naturalnymi włóknami celulozowymi - bawełna). Wskazana tkanina została pobrana od strony jako miarodajna próbka dla towaru importowanego 13 lipca 2005 r., a celem jej pobrania było dokonanie dalszej analizy (art. 68 WKC).

Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zgodnie z art. 91 ustawy Prawo celne, badania lub analizy towaru mogą być wykonywane przez laboratoria celne lub inne laboratoria, akredytowane zgodnie z odrębnymi przepisami, a także przez instytuty naukowe i badawcze dysponujące wyposażeniem niezbędnym dla danego rodzaju badań. Organ celny pierwszej instancji zdecydował, że badanie towaru wykona laboratorium celne, czyli jednostka uprawniona ustawowo do wykonania tej czynności, a nie inne akredytowane laboratorium. Sąd podkreślił, że przedmiotowy sposób przeprowadzenia dowodu w postępowaniu dotyczącym klasyfikacji taryfowej jest regulacją szczególną wynikającą z przepisów prawa celnego, co oznacza, że nie ma tutaj zastosowania art. 197 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa dotyczący powoływania biegłego przez organ podatkowy. Na użytek sprawy celnej żaden inny podmiot, oprócz tych wskazanych w art. 91 Prawa celnego nie może wykonywać badań lub analizy towaru zaś o tym, który z tych podmiotów wykona owe czynności decyduje organ celny pierwszej instancji, który pobrał próbkę w celu dokonania jej dalszej analizy. Sprawozdanie z badań jest dowodem z dokumentu, który podlega ocenom organu celnego, jak każdy inny dowód przeprowadzony w sprawie, i nie jest przy tym opinią biegłego w rozumieniu art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej.

Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że dowód z dokumentu z 5 października 2005 r. o nazwie opinia, sporządzony na prywatne zlecenie skarżącego przez rzeczoznawcę z zakresu włókiennictwa inż. M. H. poza toczącym się postępowaniem administracyjnym w sprawie, nie mógł mieć żadnego wpływu na klasyfikację towaru importowanego 13 lipca 2005 r., a tym samym dowód ten nie stanowił nowych danych, o jakich mowa w art. 78 ust. 3 WKC, podobnie jak i nie były nowymi danymi dokumenty dotyczące innego postępowania celnego. Prawidłowo, w ocenie Sądu pierwszej instancji, organ celny pierwszej instancji biorąc pod uwagę nowe dane, którymi były wyniki analizy próbki importowanego towaru, w trybie art. 51 Prawa celnego wydał decyzję, którą zmienił nieprawidłowe dane zawarte w zgłoszeniu celnym z 13 lipca 2005 r., a które miały wpływ na wysokość kwoty wynikającej z długu celnego i określił niezaksięgowaną kwotę wynikająca z długu celnego.

Za bezzasadne Sąd pierwszej instancji uznał wszystkie zarzuty podniesione w skardze, które pomijały art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne, z którego wynika, iż w postępowaniu celnym pierwszeństwo mają przepisy prawa celnego, a wskazane tam przepisy Ordynacji podatkowej stosowane są tylko odpowiednio.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy celne zasadnie zakwestionowały prawidłowość taryfikacji importowanego towaru zgłoszonego do odprawy celnej przez przedstawiciela skarżącego, ponieważ importowany towar będący barwioną jednolicie tkaniną obiciową powinien być klasyfikowany do kodu Taric 5407520000.

W ocenie Sądu pierwszej instancji ocena legalności zaskarżonej decyzji organu odwoławczego sprowadzała się do kontroli prawidłowości postępowania dowodowego i oceny dowodów dokonanej przez orzekające w sprawie organy celne wobec czego zasadnicze znaczenia miał art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa.

Sąd podkreślił, że kluczowym dowodem w sprawie było sprawozdanie z badań sporządzone przez laboratorium celne, ponieważ dowód ten w istocie przesądzał o klasyfikacji importowanego towaru. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji uznał, że organy celne dokonały prawidłowej oceny tego dowodu nie przekraczając przy tym granic swobodnej oceny dowodów wskazując na wadliwe zaklasyfikowanie przez skarżącego sprowadzonego towaru do kodu 5407510000 - Pozostałe tkaniny, zawierające 85% ,masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych teksturowanych - niebielone lub bielone.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że organy celne dokonały klasyfikacji importowanego towaru, opierając się na wynikach badań laboratorium celnego, które jest właściwe w tego typu sprawach. Strona skarżąca kwestionując sposób przeprowadzenia badań, jak również ich wyniki pominęła ten fakt, iż jest to podstawowa jednostka specjalistyczna, w której z woli ustawodawcy odbywa się dalsza analiza pobranych przez organ celny próbek.

Skargą kasacyjną pełnomocnik K. H. – f. H. "D." zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów proceduralnych, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

- art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa polegające na odmowie dopuszczenia dowodu z opinii nr [...] Instytutu Włókiennictwa w Ł., a co za tym idzie niezebraniu i nieropatrzeniu całości materiału dowodowego ;

- art. 191 w zw. z art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa polegające na rażącym naruszeniu swobodnej oceny dowodów.

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podniósł, iż spór pomiędzy stroną, a organami celnym sprowadza się do ustalenia składu importowanego z Chin towaru, na który organy Unii Europejskiej wprowadziły cła antydumpingowe. W grupie towarów sprowadzanych przez skarżącego ustawiono próg graniczny składu włókien ciągłych poliestrowych teksturowanych na poziomie 85%, a tkaniny przekraczające ten próg należało klasyfikować do podpozycji objętej cłem antydumpingowym.

W ocenie kasatora zasadniczym i wyłącznym problemem, który pojawił się w toku rozpoznawania sprawy było ustalenie procentowego składu włókien i ich rodzaju w tkaninach importowanych przez skarżącego. Z opinii Laboratorium Celnego przy Izbie Celnej w G. wynikało, iż poddana badaniu próbka towaru zwierała w swojej masie 98,17% włókien poliestrowych i na tej podstawie stwierdzono niezgodność deklaracji przedsiębiorcy ze stanem faktycznym. Skarżący niezgadzając się z ta opinią wystąpił do Instytutu Włókiennictwa w Ł. o ponowne przebadanie tkaniny, w wyniku którego ustalono, że tkanina zawiera jedynie 62,1% włókien ciągłych, gładkich i 37,9% włókien ciętych, gdzie wszystkie te włókna są włóknami poliestrowymi.

Reasumując autor skargi kasacyjnej podkreślił, iż podstawowy zarzut skargi sprowadza się do całkowitego pominięcia przez Sąd pierwszej instancji powołanej opinii Instytutu Włókiennictwa w Ł., a takie stanowisko stanowi rażące przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów z pogwałceniem reguł dowodowych określonych w przepisach art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej. Ponadto podniesiono, iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak było jakiejkolwiek informacji wskazującej na motywy jakimi kierował się Sąd pomijając dowód mający w ocenie autora skargi kasacyjnej podstawowe znaczenie dla prawidłowej oceny stanu faktycznego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

W nawiązaniu do postawionych w niej zarzutów podnieść należy, że wymóg przyjęcia związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) oznacza pełne związanie tego Sądu podstawami skargi kasacyjnej i skutkuje tym, iż winien on skoncentrować się wyłącznie na weryfikacji zarzutów sformułowanych przez skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny nie może przy tym z własnej inicjatywy poddać kontroli innych ewentualnych wad zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji lub postępowania przed tym sądem, poza przypadkiem nieważności postępowania, która to sytuacja w sprawie niniejszej nie zachodzi.

Skarżący oparł skargę kasacyjną na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Skarżący upatruje naruszenia wymienionych przepisów, w nieuwzględnieniu skargi na decyzje organów celnych - jego zdaniem wydanych z rażącym przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów oraz z pogwałceniem reguł dowodowych określonych w powołanych w skardze kasacyjnej przepisach - poprzez pominięcie przez Sąd I instancji opinii Instytutu Włókiennictwa w Ł. z dnia 9 sierpnia 2007 r., nr [...].

Zgodnie z art. 180 Ordynacji podatkowej, organ celny może dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei w myśl art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu celnym oznacza, że organ winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, konieczne, jego zdaniem, do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Podkreślić jednak należy, że obowiązek gromadzenia dowodów ciążący na organach orzekających nie ma jednak charakteru nieograniczonego, organ nie jest więc zobowiązany do prowadzenia w sposób nieskończony postępowania dowodowego zwłaszcza w sytuacji, gdy już zgromadzone dowody pozwalają na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy - a strona nie zgłasza wniosków dowodowych.

Natomiast zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Uprawnienie do dokonywania swobodnej oceny dowodów oznacza, że ocena taka, o ile jest dokonana w zgodzie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, nie może być skutecznie kwestionowana w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd administracyjny nie dokonuje tym samym ponownej, weryfikującej oceny dowodów przeprowadzonych przez organy celne, ale ocenia poprawność dokonania tej oceny przez te organy w oparciu o kryterium jej zgodności z prawem. Jeżeli więc ocena przeprowadzona przez organy podatkowe mieści się w granicach określonych przepisem art. 191 Ordynacji podatkowej, uznana być powinna za zgodną z prawem, co wyklucza możliwość jej podważenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Jak wynika z akt sprawy, organy celne przed zwolnieniem towaru w postaci tkaniny z włókien ciągłych poliestrowych, nie pobrały próbek sprowadzonego towaru jednakże pełnomocnik skarżącego na wezwanie organu celnego dostarczył próbki oświadczając, że pochodzą one z innej partii towaru ale są tożsame z towarem sprowadzonym w rozpatrywanej sprawie. Próbki dostarczone przez pełnomocnika skarżącego, organy uznały za miarodajne i stanowiły one podstawę do wydania opinii przez Laboratorium Celne Izby Celnej w G. z dnia 18 maja 2006 r.

Aby ocenić wyniki sporządzonej opinii, należy wcześniej odpowiedzieć na pytanie, jakie kryteria należało przyjąć dokonując klasyfikacji towarowej importowanego towaru, a następnie stwierdzić czy dowody na poparcie klasyfikacji taryfowej zostały w sposób należyty zgromadzone i ocenione przez organy celne.

Analizując klasyfikację taryfową importowanego towaru w kontekście działu 50 do 55, oraz uwag do Sekcji XI Wspólnotowej Taryfy Celnej wskazujących, że importowana tkanina klasyfikowana powinna być zgodnie z regułą nr 3 ORINS – interpretacja których nie jest w skardze kasacyjnej podważana - stwierdzić należy, że w przypadku tkanin poliestrowych, barwionych, składających się z warstw równoległych przędz połączonych za pomocą kleju warstwa wierzchnia jako warstwa użytkowa jest komponentem decydującym o zasadniczym charakterze wyrobu.

Zdaniem NSA, mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w opinii sporządzonej przez Laboratorium Celne Izby Celnej w G. ustalono to co najistotniejsze dla klasyfikacji taryfowej importowanego towaru, bowiem analizie poddano część użytkową tkaniny (warstwę wierzchnią) i wskazano, że składają się na nią włókna poliestrowe w ilości 98,34 %. Opinia ta wykluczyła także możliwość klasyfikowania sprowadzonych tkanin do kodu CN 5801 34 00 00 obejmującego tkaniny włosowe, osnowowe i epingle (nieprzecięte).

Wydając decyzje, organy celne wzięły pod uwagę opinię sporządzoną przez Laboratorium Celne czyli jednostkę uprawnioną ustawowo do wykonywania badań i analiz towaru (art. 91 Prawa celnego), a także opinię wykonaną na zlecenie skarżącego przez biegłego sądowego M. H. z dnia 5 października 2005 r., nr [...] szczegółowo wskazując dlaczego uznały, że wyniki badań w niej przedstawione nie są miarodajne. W tej sytuacji Sąd I instancji nie miał podstaw by uznać, że orany celne nie zebrały i nie oceniły w sposób prawidłowy zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego pominięcia przez Sąd I instancji opinii Instytutu Włókiennictwa w Ł. z dnia 9 sierpnia 2007 r., nr [...] wskazać należy, że Sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonej decyzji w granicach sprawy na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Nie jest natomiast uprawniony do samodzielnej oceny dowodów znajdujących się w aktach sprawy i czynienia w oparciu o tę ocenę ustaleń faktycznych w sprawie. Ustalenie stanu faktycznego w zakresie istotnym dla przedmiotu danej sprawy jest obowiązkiem organu administracji publicznej właściwego do załatwienia sprawy. Sąd natomiast ma obowiązek ocenić, czy ustalenia te znajdują oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, czy materiał ten został zgromadzony w sposób zgodny z przepisami postępowania administracyjnego, czy jest kompletny (art. 187 Ordynacji podatkowej), czy został poddany wnikliwej i obiektywnej ocenie (art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej). Wprawdzie Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jednakże tylko jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zarzutu naruszenia wymienionego przepisu nie podniesiono w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa jednak, że opinia Instytutu Włókiennictwa w Ł. nr [...] sporządzona została po wydaniu decyzji przez organy celne obu instancji, a ponadto z opinii tej nie wynika, że w celu określenia ilości włókien poliestrowych, analizie poddana została, istotna z punktu widzenia klasyfikacji taryfowej, warstwa wierzchnia (użytkowa część) tkaniny.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, z uwagi na powyższe, opinia Instytutu Włókiennictwa w Ł. z dnia 9 sierpnia 2007 r., nr [...] nie mogła być brana pod uwagę przez Sąd I instancji przy ocenie prawidłowości klasyfikacji taryfowej dokonanej przez organy celne w niniejszej sprawie.

Konkludując, NSA stwierdza, że nie doszło do naruszenia przez Sąd I instancji powołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.