Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1935/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6360 Biblioteki
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 144
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Sędziowie asesor WSA Karolina Kisielewicz, sędzia WSA Izabela Ostrowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 maja 2018 r. sprawy ze skargi Gminy N. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2017 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. znak:[...], działając na podstawie art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) - po rozpatrzeniu zażalenia Wójta Gminy [...] - stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia na rozstrzygnięcie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, zawarte w piśmie o numerze [...] z dnia[...] kwietnia 2017 r., zgodnie z którym Minister nie wyraził zgody na połączenie Gminnej Biblioteki Publicznej w N. z Gminnym Centrum Kultury w N.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że po zapoznaniu się z wnioskiem Gminy [...] (pismo nr [...]z dnia [...] lutego 2017 r. uzupełnionym pismem nr [...] z dnia [...] marca 2017 r.) oraz opiniami Krajowej Rady Bibliotecznej i Biblioteki [...] w K. (obie opinie negatywne) pismem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nie wyraził zgody na połączenie Gminnej Biblioteki Publicznej w N. z Gminnym Centrum Kultury w N.

Gmina [...] pismem nr [...] z dnia[...].04.2017 r. wniosła zażalenie w trybie art. 106 § 1 i § 5 k.p.a. Zdaniem Gminy zajęcie stanowiska w sprawie wniosku o połączenie ww. instytucji powinno nastąpić zgodnie z art. 106 § 5 k.p.a. w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

W związku z powyższym Gmina wystąpiła o rozważenie możliwości zastosowania art. 132 § 1 w związku z art. 144 k.p.a. polegającej na zmianie stanowiska o odmowie zgody na połączenie obu instytucji kultury, a w konsekwencji wydanie postanowienia o wyrażeniu zgody w przedmiotowej sprawie.

Rozpoznając złożone jako środek odwoławczy pismo Gminy [...] z [...] kwietnia 2017 r. Minister Kultury stwierdził, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach (Dz. U. z 2012 r. poz. 642 ze zm.) organizator może dokonać połączenia, podziału lub likwidacji biblioteki. Organizator jest obowiązany (ust. 2) na 6 miesięcy przed dniem wydania aktu o połączeniu, podziale lub likwidacji biblioteki podać do publicznej wiadomości informację o swoim zamiarze wraz z uzasadnieniem. Obowiązek ten dotyczy również zmiany statutu biblioteki w części dotyczącej zakresu działania i lokalizacji filii oraz oddziałów. Połączenie, podział lub likwidacja biblioteki wchodzącej w skład ogólnokrajowej sieci bibliotecznej następuje po zasięgnięciu przez organizatora opinii jednostki sprawującej nadzór merytoryczny nad działalnością biblioteki. Przepis ten stosuje się odpowiednio do filii bibliotecznych. Przy czym przepisów ust. 2-4 nie stosuje się do bibliotek szkolnych i pedagogicznych. Biblioteki publiczne mogą - zgodnie z ust. 7 - być, z zastrzeżeniem art. 19, łączone z innymi instytucjami kultury, jeżeli połączenie nie spowoduje uszczerbku w wykonywaniu dotychczasowych zadań. Połączenie, o którym mowa w ust. 7, wymaga zasięgnięcia opinii Krajowej Rady Bibliotecznej i właściwej wojewódzkiej biblioteki publicznej oraz wydania zgody przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

Żaden przepis ustawy ani aktów wykonawczych do niej nie wskazuje w jaki sposób przebiegać ma szczegółowo proces uzyskiwania zgody ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego na podstawie art. 13 ust. 7 ustawy o bibliotekach. Aby wniosek został rozpatrzony, po jego złożeniu, w oparciu o stosownie do okoliczności ustalone fakty musi zostać zweryfikowany w stopniu pozwalającym na podjęcie wymaganego ustawą rozstrzygnięcia, tj. czy Minister wyraża zgodę na połączenie, czy nie wyraża. Minister, aby podjąć decyzję, musi posiadać oczywiście niezbędną wiedzę na temat przedmiotu rozpoznania. Uwzględniając powyższe, jest w pełni uzasadnione, iż zgoda Ministra winna zostać wyrażona w oparciu o treść opinii przedstawionych w tym zakresie przez Krajową Radę Biblioteczną i właściwą wojewódzką bibliotekę publiczną.

Opinia i zgoda mające odmienny charakter systemowy są ze sobą w rozpatrywanym stanie prawnym w sposób oczywisty skorelowane, w ten sposób, iż opinia Rady (czy też biblioteki) ma za przedmiot w szczególności ustalenie braku uszczerbku w wykonywaniu dotychczasowych zadań biblioteki. Sama natomiast zgoda w przedmiotowym zakresie stanowi conditio sine qua non decyzji odpowiedniego organu o połączeniu biblioteki z inną instytucją kultury.

Pierwszym istotnym, wynikającym z powyżej wskazanych uwarunkowań wnioskiem jest ten, iż połączenie biblioteki z inną instytucją kultury nie spowoduje uszczerbku w wykonywaniu jej dotychczasowych zadań, jako przesłanka o charakterze ocennym, pozostawiona została do ustalenia przez Krajową Radę Biblioteczną - organ o charakterze eksperckim, działający na podstawie art. 7 ust. ustawy o bibliotekach przy ministrze właściwym do spraw kultury i dziedzictwa narodowego oraz właściwą wojewódzką bibliotekę publiczną. Gremiom tym ustawodawca powierzył dokonanie oceny stanu faktycznego w zakresie konsekwencji połączenia biblioteki z inną instytucją kultury. Ocena ta, co wynika wprost z ustawy ma za przedmiot ustalenie - w oparciu o posiadane przez podmiot walory w postaci najwyższej wiedzy i doświadczenia w zakresie działania bibliotek - czy wykonywanie przez bibliotekę zadań na niej spoczywających, a określonych w ustawie o bibliotekach i jej statucie będzie co najmniej w takim samym stopniu co dotychczas możliwe w ramach instytucji kultury zakładającej współistnienie w jej ramach z inną jednostką o charakterze kulturalnym.

W tym kontekście zarzut Gminy[...], jakoby Minister przekroczył granice uznania administracyjnego, tj. podjął rozstrzygnięcie arbitralnie należy uznać za niezasadny. Minister podjął rozstrzygnięcie w oparciu o posiadane opinie podmiotów specjalistycznych, które jednoznacznie negatywnie oceniły projekt połączenia, tj. uznały, że może on spowodować uszczerbek w wykonywaniu dotychczasowych zadań biblioteki. Okoliczność dostrzeżenia owego zagrożenia przez obydwie instytucje opiniujące i w konsekwencji wydanie opinii negatywnych wyklucza możliwość przyjęcia przez Organ, że takie zagrożenie nie istnieje. Nie polega zatem na prawdzie twierdzenie, że stanowisko Ministra ma w niniejszej sprawie charakter dowolny. Minister nie wydal zgody na połączenie, ponieważ takie działanie zostało zaopiniowane negatywnie przez Krajową Radę Biblioteczną i Bibliotekę [...] w K. Rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie stanowi konsekwencję dostrzeżenia przez odpowiednie wyspecjalizowane podmioty przeszkód o charakterze faktycznym dla uznania, że połączenie nie spowoduje uszczerbku w wykonywaniu dotychczasowych zadań. Tym samym nie może być mowy o przekroczeniu granic uznania administracyjnego przez Organ. Negatywna opinia Krajowej Rady Bibliotecznej i Biblioteki [...] w K. stanowi w niniejszej sprawie argument rozstrzygający, gdyż w rozumieniu organu brak jest możliwości wyrażenia zgody na modyfikację skutkującą możliwością spowodowania uszczerbku w wykonywaniu zadań przez bibliotekę.

Za niezasadny organ uznał również zarzut dotyczący niewystarczającego w opinii Gminy [...] uargumentowania rozstrzygnięcia Ministra. Motywy zostały przedstawione w sposób adekwatny do ustalonego stanu faktycznego i uwzględnionych przez Ministra przesłanek, czego zasadność obszernie omówiona została powyżej. Stanowisko Ministra nie wzbudza wątpliwości co do przesłanek, jakimi kierował się przy załatwianiu sprawy.

Odnosząc się do konstatacji Gminy, jakoby w niniejszej sprawie znajdował zastosowanie art. 106 k.p.a., organ stwierdził, że jest ona niewłaściwą. Zgoda, o której mowa w przepisie art. 13 ustawy o bibliotekach nie jest decyzją administracyjną ani postanowieniem, do których należałoby stosować przepisy k.p.a., w tym także przepisy dotyczące uzasadniania tych aktów. Nie można przyjąć, by zgoda w przedmiocie połączenia biblioteki z inną instytucją kultury miała zawierać takie uzasadnienie, jakie wymagane jest przypadku kwalifikowanych aktów administracyjnych (tak w podobnej sprawie NSA w wyroku z dnia 11 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 203/12). Art. 106 k.p.a. nie znajduje przedmiotowej sprawie zastosowania.

Zgodnie z art. 106 jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie.

Zgodnie z art. 106 § 1 in fine decyzję wydaje się "po zajęciu stanowiska" przez organ, jest interpretowane jako bezwzględny nakaz uzyskania stanowiska przed zakończeniem postępowania administracyjnego w danej instancji i niedopuszczalność sanowania braku takiego stanowiska przed wydaniem decyzji w drodze późniejszych działań "innego organu". Organ, do którego organ administracji publicznej zwrócił się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania (zajęcia stanowiska w sprawie), chyba że przepis szczególny przewiduje inny termin. Należy zatem przyjąć, że dzień doręczenia żądania przez organ administracji publicznej zajęcia przez inny organ stanowiska w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej jest dniem wszczęcia postępowania przed innym organem, kończącego się wydaniem postanowienia, w którym ten inny organ przedstawia swoje stanowisko w sprawie "głównej". W razie gdy "inny organ" nie zajmie stanowiska w tym terminie, stosuje się odpowiednio przepisy art. 36-38.

Organ uznał, że nie ma możliwości arbitralnego wykluczenia organu z przedstawienia opinii poprzez przyjęcie jej treści w związku z upływem dwutygodniowego terminu. W sytuacji, gdy termin upłynie organ prowadzący postępowanie administracyjne ma jedynie możliwość wykorzystania środków dyscyplinujących organ w sytuacji nie załatwienia sprawy w terminie, o których mowa w art. 36- 38 kpa.

Ponadto stwierdził, że przepis art. 106 § 1 k.p.a. ma zastosowanie tylko wówczas, gdy zajęcie stanowiska przez inny organ następuje na wezwanie organu administracji publicznej, który załatwia sprawę administracyjną (art. 106 § 2). Tymczasem Gmina nie załatwia sprawy administracyjnej, podejmuje działania w zakresie zarządzania swoim majątkiem w kontekście wywiązywania się z zadań własnych dotyczących działalności kulturalnej. Postępowanie w tym zakresie nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej i tym samym nie można stosować do niego art.106 § 1 k.p.a., który jak stwierdzono powyżej skądinąd także nie daje podstawy dla domniemywania treści żądanej przez przepis ustawy opinii.

Na potwierdzenie prawidłowości powyżej przedstawionej argumentacji organ powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne.

W konsekwencji organ wskazał, że rozpatrzenie zażalenia nastąpiło w oparciu o normę prawną zawartą w art. 144 w zw. z art. 134 k.p.a. Organ drugiej instancji ocenia bowiem dopuszczalność zażalenia i zachowania terminu do wniesienia zażalenia i w tym zakresie stosuje przepis art. 134. W zakresie rozpatrywanego zażalenia weryfikacja jego podstaw nie pozostawia wątpliwości, że warunki dopuszczalności wniesienia zażalenia nie zostały spełnione, a co za tym idzie stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia okazało się niezbędne.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] czerwca 2017 r. złożyła Gmina [...] wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającego go stanowiska organu.

W skardze Gmina zarzuciła :

1) naruszenie:

a) art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w celu ustalenia dokładnego stanu faktycznego,

b) art. 10 § 1 k.p.a. - przez co Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uniemożliwił Gminie [...] wypowiedzenie się co do zebrania dowodów i materiałów,

2) pominiecie zajęcia stanowiska przewidzianego w art. 13 ust. 8 ustawy z dnia 27

czerwca 1997 r. o bibliotekach, w formie przewidzianej w art. 106 § 1, § 3 - § 5 k.p.a.

3) arbitralne uznanie, bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, że połączenie dwóch instytucji kultury, tj. Gminnej Biblioteki Publicznej z Gminnym Centrum Kultury w N. spowoduje uszczerbek w wykonywaniu dotychczasowych zadań biblioteki.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację prezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm., dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla je lub stwierdza jego nieważność.

Badając legalność zaskarżonego postanowienia -stosownie do dyspozycji powołanych przepisów- Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia stanowi art. 134 k.p.a. Zgodnie z jego treścią organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dają organowi odwoławczemu dwie podstawy do wydawania orzeczeń w postępowaniu odwoławczym, tj. art. 134 i art. 138 k.p.a. Organ odwoławczy może zatem stwierdzić, iż odwołanie jest niedopuszczalne lub rozpoznać je merytorycznie, jeżeli jest ono dopuszczalne. Organ odwoławczy orzeka zatem zawsze w drugiej instancji administracyjnej i od wydanego przez ten organ orzeczenia nie służy środek odwoławczy.

Zaskarżone postanowienie jest postanowieniem formalnym, stwierdzając bowiem niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zamyka drogę do merytorycznego rozpoznania tego środka. Ocena zgodności z prawem omawianego rozstrzygnięcia ogranicza się więc wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów postępowania.

W rozpatrywanej sprawie nie sposób zakwestionować prawidłowości zastosowania przepisów art. 134 i art. 127 § 3 k.p.a.

Kontrolowanym przez Sąd zaskarżonym postanowieniem Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia Wójta Gminy [...] na rozstrzygnięcie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, zawarte w piśmie o numerze [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., zgodnie z którym Minister nie wyraził zgody na połączenie Gminnej Biblioteki Publicznej w N. z Gminnym Centrum Kultury w N.

Z akt sprawy wynika, że Krajowej Rady Biblioteczna oraz Biblioteka [...] w K. wydały w sprawie połączenia opinie - obie negatywne, nie wyrażające zgody na połączenie Gminnej Biblioteki Publicznej w N. z Gminnym Centrum Kultury w N.

W analizowanym stanie faktycznym sprawy bezspornym jest zatem, a i strona skarżąca tego nie podważa, że w sprawie dwukrotnie negatywnie zaopiniowano połączenie bibliotek, o które wnioskuje Gmina[...].

Jednakże, zasadniczą kwestią podlegającą kognicji Sądu jest w niniejszej sprawie zbadanie czy odmowa wyrażenia zgody na połączenie bibliotek winna nastąpić w formie postanowienia.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach (Dz. U. z 2012r., poz. 642 ze zm.) ustawa określa ogólne zasady działania bibliotek, zaś w art. 13 zawiera szczegółowe regulacje dotyczące połączenia, podziału lub likwidacji biblioteki.

Zgodnie z art. 10 ustawy o bibliotekach biblioteka może stanowić samodzielną jednostkę organizacyjną albo wchodzić w skład innej jednostki. Biblioteka stanowiąca samodzielną jednostkę organizacyjną działa na podstawie aktu o utworzeniu biblioteki oraz statutu nadanego przez organizatora (art. 11 ust. 1 ustawy o bibliotekach). Zgodnie z art. 13 cytowanej ustawy o bibliotekach organizator może dokonać połączenia, podziału lub likwidacji biblioteki, ponadto jest obowiązany na 6 miesięcy przed dniem wydania aktu o połączeniu, podziale lub likwidacji biblioteki podać do publicznej wiadomości informację o swoim zamiarze wraz z uzasadnieniem. Połączenie, podział lub likwidacja biblioteki wchodzącej w skład ogólnokrajowej sieci bibliotecznej następuje po zasięgnięciu przez organizatora opinii jednostki sprawującej nadzór merytoryczny nad działalnością biblioteki. Stosownie zaś do treści art. 13 ust. 7 ustawy, biblioteki publiczne mogą być, z zastrzeżeniem art. 19 tejże ustawy, łączone z innymi instytucjami kultury, jeżeli połączenie nie spowoduje uszczerbku w wykonywaniu dotychczasowych zadań. W myśl art. 13 ust. 8 ustawy o bibliotekach połączenie wymaga jednak zasięgnięcia opinii Krajowej Rady Bibliotecznej i właściwej wojewódzkiej biblioteki publicznej oraz wydania zgody przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy oraz powołując się na orzecznictwo sądowooadminsitracyjne wskazać należy, że "żaden z przepisów prawa materialnego nie wskazuje jak ma wyglądać procedura uzyskiwania, czy też wyrażania zgody na połączenie biblioteki publicznej z inną instytucją kultury przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. [...] opinii Rady i właściwej wojewódzkiej biblioteki publicznej podlega ocena, czy połączenie biblioteki publicznej z inną instytucją kultury nie spowoduje uszczerbku w wykonywaniu dotychczasowych zadań." [...]. Zgoda lub jej brak wyrażona na podstawie art. 13 ust. 8 ustawy o bibliotekach stanowi czynność noszącą pewne cechy działania nadzorczego, bowiem ostateczna decyzja w kwestii połączenia biblioteki publicznej z inną instytucją kultury należy do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Czynność dokonywana przez Ministra ma charakter uznaniowy, od organu tego bowiem zależy, czy wyrazi zgodę, czy też nie, na propozycję przedstawioną przez Gminę. Zgoda Ministra podejmowana w ramach kompetencji, przysługujących mu zgodnie z art. 13 ust. 8 ustawy o bibliotekach, bez względu na to czy jest obszerna i szczegółowa nie jest decyzją administracyjną ani postanowieniem, do których mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym dotyczące uzasadniania rozstrzygnięć. [...] Zadaniem Ministra, stosownie do art. 13 ust. 7 ustawy o bibliotekach, jest weryfikacja, czy proponowane połączenie biblioteki z inną instytucją kultury nie spowoduje uszczerbku w wykonywaniu dotychczasowych zadań." (por. wyrok WSA w Warszawie z 13.03.2014 r. w sprawie VII SA/Wa 2544/14, wyrok NSA z 6.04.2016 r. w sprawie II OSK 1899/14; publ: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stosownie do art. 106 § 1 k.p.a. jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie (§ 5).

Wskazać za organem trzeba, że przepis art. 106 § 1 k.p.a. ma zastosowanie tylko wówczas, gdy zajęcie stanowiska przez inny organ następuje na wezwanie organu administracji publicznej, który załatwia sprawę administracyjną (art. 106 § 2). Tymczasem Gmina nie załatwia sprawy administracyjnej, podejmuje działania w zakresie zarządzania swoim majątkiem w kontekście wywiązywania się z zadań własnych dotyczących działalności kulturalnej. Postępowanie w tym zakresie nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej i tym samym nie można stosować do niego art. 106 § 1 k.p.a., który jak stwierdzono powyżej skądinąd także nie daje podstawy dla domniemywania treści żądanej przez przepis ustawy opinii.

Art. 106 k.p.a. nie znajduje w przedmiotowej sprawie zastosowania, nie można bowiem przyjąć, by zgoda w przedmiocie połączenia Gminnej Biblioteki Publicznej w N. z Gminnym Centrum Kultury w N. miała zawierać takie uzasadnienie, jakie wymagane jest w przypadku kwalifikowanych aktów administracyjnych.

A zatem, za chybiony należy uznać zarzut nie zastosowania w sprawie art. 106 k.p.a.

Sprawa była rozpatrzona prawidłowo, zgodnie z kompetencjami organów i załatwiona w przewidzianej prawem formie.

Sąd nie podziela również podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów procesowych - art. 7 i art. 10 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, iż nie narusza ono prawa. Organ przeprowadził postępowanie w sposób nie naruszający zasad wyrażonych w powołanych przepisach kodeksu. Rozstrzygnięcie oparto na właściwej podstawie prawnej. Stan faktyczny ustalono bezspornie. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest zaś wystarczające i spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), skargę oddalił.