Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 233/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 252 (1), art. 235 (2)
journal: Dz.U. 2014 poz 1502
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: par. 5 ust. 1, par. 8 ust. 1 , ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity
article: poz. 26, poz. 27
journal: Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16 stycznia 2015 r. "[...]"Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: W-MPWIS) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) i § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r.

w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1367), po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa "[...]"od decyzji Nr "[...]" Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w "[...]"z dnia 7 listopada 2014 r., znak: "[...]"utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję o stwierdzeniu u "[...]" choroby zawodowej - boreliozy- wymienionej w poz. 26 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Organ ustalił, że "[...]" był zatrudniony w następujących zakładach pracy:

- w okresie od 16.10.1974 r. do 15.08.1975 r. w "[...]"jako

instruktor rolny;

- w okresie od 16.08.1975 r. do 30.11.1975 r. w obecnie nieistniejącym "[...]" jako instruktor rejonowy;

- w okresie od 01.12.1975 r. do 18.11.1978 r. w obecnie nieistniejącym "[...]"jako majster budowy;

- w okresie od 20.11.1978 r. - nadal w Przedsiębiorstwie "[...]"jako majster budowy

oraz kierownik budowy.

W okresie od 01.12.1975 r. i nadal będąc zatrudnionym na stanowisku

majstra budowy oraz kierownika budowy i wykonując prace terenowe związane m.in.

z drenowaniem i odwadnianiem gruntów, rozbudową sieci wodociągowej, był

narażony na ukąszenia kleszczy, co, zdaniem Organu, stanowi czynnik powodujący powstanie choroby zawodowej. Organ dodał, że "[...]"był badany przez jednostkę uprawnioną do orzekania w sprawie chorób zawodowych pierwszego stopnia, tj.: Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w "[...]", który orzeczeniem lekarskim

nr "[...]"z dnia 18.09.2014 r. rozpoznał schorzenie znajdujące się w obowiązującym wykazie chorób zawodowych w poz. 26 - choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa - pod postacią borelioza. W uzasadnieniu orzeczenia podał, że "[...]"od kilku lat odczuwa bóle stawowo – mięśniowe w związku z czym przeprowadzono badania serologiczne w kierunku boreliozy z dnia 24.03.2010 r.: w klasie IgG 115,62 RU/ml(+), w klasie IgM 17,62 RU/ml(+,-), zastosowano leczenie antybiotykiem. W listopadzie 2010 r. był hospitalizowany w Oddziale Chorób Zakaźnych w "[...]"- rozp. borelioza II okres (test Western blot w klasie IgG 20 pkt wynik dodatni), gdzie była stosowana antybiotykoterapia. Pozostaje pod opieką Poradni Chorób Zakaźnych; kolejna antybiotykoterapia była stosowana ambulatoryjnie w kwietniu 2013 r. Wykonano też badania serologiczne (04.06.2014 r. test Western blot w klasie IgG 10 pkt -wynik dodatni, w klasie IgM 5 pkt -wynik ujemny), które pozwalają aktualnie rozpoznać przewlekłą postać boreliozy.

Organ podkreślił, że jednostka orzecznicza wydając orzeczenie o rozpoznaniu u "[...]"choroby zawodowej wskazała, iż jego praca odbywała się w środowisku, gdzie istniało narażenie na czynniki biologiczne (borreliaburgdorferi przenoszone przez kleszcze) a przejście choroby w postać przewlekłą z objawami klinicznymi są podstawą do rozpoznania boreliozy jako choroby zawodowej.

PWIS wyjaśnił też, iż w załączniku do poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) - w wykazie chorób zawodowych pod poz. 26 pkt 2 ujęta była borelioza. Jednocześnie w poz. 26 pkt 7 wskazano inne choroby zakaźne lub pasożytnicze. Z uwagi na to, że w przypadku chorób wywołanych przez czynniki biologiczne wymienienie wszystkich schorzeń jest niemożliwe - ustawodawca w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1367) w poz. 26 jako choroby zawodowe wskazał "choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa", co oznacza, że w tym przypadku za chorobę zawodową można uznać każde zakażenie, jeżeli zostanie stwierdzone, że zostało ono spowodowane narażeniem zawodowym, a jego objawy wystąpiły w okresie upoważniającym do rozpoznania choroby zawodowej. Organ wskazał również, że stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, do jednostki orzeczniczej I stopnia. Jednakże, zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia, skierowania do jednostki orzeczniczej nie stosuje się, jeżeli zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej zostało dokonane przez lekarza tej jednostki. W przedmiotowym przypadku zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej zostało dokonane przez lekarza z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w "[...]". Zatem jednostka - w oparciu o wyżej wskazany przepis - uprawniona była do wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej u "[...]".

Odnośnie do zastosowania § 6 ust. 1, ust. 3 pkt. 3 i ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r.,

poz. 1367) Organ wskazał, że tryb postępowania w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., zgodnie z którym lekarz wydaje orzeczenie na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego· (§ 6 ust. 1). Lekarz orzecznik znał narażenie zawodowe "[...]", a zakres informacji zawartych w dokumentacji, będącej w posiadaniu WOMP był wystarczający do wydania stosownego orzeczenia lekarskiego. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w "[...]"w dniu 25 września 2014 r. przeprowadził wywiad u pracodawcy (Przedsiębiorstwo "[...]"), w wyniku czego sporządził kartę oceny narażenia zawodowego (karta z dnia 25.09.2014 r. i z 22.10.2014 r.), dokonał ustaleń w zakresie obowiązków dla stanowisk pracy zajmowanych przez "[...]" (majster budowy, kierownik budowy) oraz okresy prowadzenia robót wraz z opisem wykonywanych czynności na danej budowie. Poczynione ustalenia zostały zawarte w karcie oceny narażenia zawodowego i wzięte zostały pod uwagę wszystkie wymagane aspekty do wydania orzeczenia.

W skardze na powyższą decyzję Przedsiębiorstwo "[...]" zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego a mianowicie:

-art. 2351 kp poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji tego przyjęcie, że zachorowanie na boreliozę może być uznane za chorobę zawodową w przypadku kiedy nie zostało ustalone w jakich okolicznościach doszło do ukąszenia przez kleszcza, a przede wszystkim czy miało to miejsce w trakcie wykonywania czynności pracowniczych, a jeżeli tak to jakich, kiedy to prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że ustalenie choćby wysokiego prawdopodobieństwa wystąpienia tej choroby zawodowej nie może ograniczyć się do ustalenia, że do zachorowania doszło w okresie zatrudnienia skoro w przypadku boreliozy może dojść do zakażenia w różnych okolicznościach, a jak wiadomo choruje na tę chorobę szereg osób, z których większość nigdy nie wykonywała jakichkolwiek prac "[...]";

-naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na treść wydanej decyzji, a mianowicie:

-art. 7, 77 § 1 kpa poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie w jakich okolicznościach doszło do ukąszenia przez kleszcze, co uniemożliwiało choćby w kontekście rodzaju wykonywanej przez "[...]" od 2007 r. pracy ustalenia, iż w tym przypadku w rzeczywistości wystąpiła choroba zawodowa,

art. 7, 77 § 1 kpa poprzez brak wyjaśnienia kiedy w rzeczywistości wystąpiły objawy zakażenia boreliozą,

W oparciu o te zarzuty Spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji będącej przedmiotem odwołania, jak też poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w "[...]".

W odpowiedzi na skargę Organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie kwestią sporną jest to czy stwierdzona u "[...]"choroba jest chorobą zawodową wymienioną w poz. 26 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego [art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647)] Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego a tym samym skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U.

z 2014r. poz. 1502) za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 235 ² powołanej ustawy). Wykaz chorób zawodowych, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania

i stwierdzania chorób zawodowych, a także podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1367). Zgodnie z § 5 ust. 1 tego rozporządzenia właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz.U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317 ze zm.), zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych wskazanych w tym rozporządzeniu. Orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje się na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia.

Przede wszystkim podnieść należy, że powołane wyżej rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych ściśle określa tryb postępowania w sprawie stwierdzenia istnienia bądź braku istnienia choroby zawodowej. Warunkiem wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jest rozpoznanie przez uprawnioną jednostkę choroby określonej w wykazie chorób zawodowych, zawartym w załączniku do powołanego rozporządzenia, oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy tą chorobą a czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi w środowisku pracy. Decyzję taką wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1 cytowanego rozporządzenia). Jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału.

W niniejszej sprawie podstawą do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej było orzeczenie lekarskie nr "[...]"Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w "[...]"z dnia 18 września 2014 r., który rozpoznał schorzenie znajdujące się w obowiązującym wykazie chorób zawodowych w poz. 26 - choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa - pod postacią boreliozy. W uzasadnieniu orzeczenia WOMP wskazał, że badany w okresie od 1978 - nadal pracował jako majster budowy, kierownik budowy i był narażony na ukąszenia przez kleszcze oraz możliwość zakażenia krętkiem Borreliaburgdorferi. Według wywiadu badany był wielokrotnie kłuty przez kleszcze.

W trakcie postępowania nie został przedstawiony żaden dowód, który podważyłby powyższą opinię, a podkreślenia wymaga, że organ administracji nie ma wiedzy specjalistycznej i nie może dokonać samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej. Oznacza to, że ustalenie jednego z ważnych elementów zaliczenia schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści orzeczenia lekarskiego wydanego przez specjalistyczną jednostkę orzeczniczą. Orzeczenie takie, co wynika z mechanizmu postępowania w sprawie chorób zawodowych, stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Przy czym stanowisko specjalistycznej jednostki orzeczniczej winno być zupełne, logiczne i wszechstronnie uzasadnione, wyjaśniające wszelkie wątpliwości. Należy przy tym podkreślić, że orzeczenia lekarskie jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych nie są aktami (administracyjnymi), wymienionymi w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z czym nie podlegają kontroli działalności administracji publicznej. Kontroli sądów administracyjnych podlegają jedynie decyzje inspektora sanitarnego stwierdzające chorobę zawodową lub decyzje orzekające o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Badając legalność takiej decyzji Sąd może zakwestionować ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym orzeczenia lekarskiego, np. że zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnioną jednostkę organizacyjną, jednak nie może to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Można również dopuścić zakwestionowanie orzeczeń lekarskich przez organ (inspektora sanitarnego) lub sąd administracyjny w przypadku, jeżeli w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarskie uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak

i w takiej sytuacji organ ani sąd administracyjny, nie są uprawnione do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, co najwyżej można żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne uprawnione jednostki organizacyjne w celu ujednolicenia stanowisk (wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z wyżej wymienionych względów organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej wydając decyzję na podstawie orzeczenia lekarskiego jest związany treścią tego orzeczenia, a więc nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (por. wyrok NSA w Warszawie z dn. 9 lipca 1998 r. sygn. akt II SA 634/98, Pr. Pracy 1998/12/38, wyrok z 24 lutego 1998 r. NSA 1520/97 publ. ONSA 1998/4/150).

W niniejszej sprawie orzeczenie lekarskie pod względem formalnym nie budzi żadnych wątpliwości.

Zdaniem Sądu, organ prawidłowo przeprowadził postępowanie i wyjaśnił dlaczego uznał, że zachorowanie ma związek z pracą wykonywaną u skarżącej i dlatego też za chybiony należy uznać zarzut strony skarżącej dotyczący braków w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, które to nie pozwalały stwierdzić z wysokim prawdopodobieństwem (zdaniem skarżącej), że schorzenie rozpoznane u pracownika ma związek ze sposobem wykonywania przez niego pracy. Należy przypomnieć, że oceny tego związku przyczynowego dokonuje organ inspekcji sanitarnej nie tylko na podstawie orzeczenia lekarskiego, ale także formularza oceny narażenia zawodowego pracownika. W związku z tym stwierdzenie zawarte w orzeczeniu lekarskim dotyczącym przyczyn powstania choroby zawodowej jest jednym z dowodów. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że przepis art. 235¹ Kodeksu pracy wprost zakłada występowanie związku przyczynowo - skutkowego między warunkami pracy, a występującym schorzeniem. Oznacza to, że zdiagnozowana u osoby zatrudnionej w warunkach szkodliwych dla zdrowia choroba nie zostanie uznana za chorobę zawodową tylko w przypadku, gdy zostanie wykazane bezspornie, że jej etiologia ma charakter pozazawodowy. Jednocześnie należy wskazać, że jeszcze na gruncie poprzednio obowiązującego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych ugruntowany został pogląd, że w przypadku pozytywnego ustalenia, iż stwierdzona u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie oraz że praca była wykonywana w warunkach narażających na jej powstanie, istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową a warunkami narażającymi na jej powstanie (por. wyrok SN z dnia 3 lutego 1999r., sygn. akt III RN 110/98 OSNAP i US 1999r./22 poz. 709).

Podkreślenia wymaga, że istotą postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest stwierdzenie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba taka została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Ze względu na warunek wykazania związku pomiędzy chorobą a działaniem czynników szkodliwych ustawodawca wprowadził zasadę, zgodnie z którą rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika, może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 235 ze zn. 2 Kp). W przypadku choroby, o którą chodzi

w badanej sprawie – poz. 26 wykazu chorób zawodowych, wedle treści załącznika nie można określić okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Świadczy to o trudnościach w diagnozie choroby i fakcie, że jej objawy mogą ujawnić się (zostać zdiagnozowane) po upływie znacznego okresu od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym (vide: wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 lipca 2012r., II SA/Lu 323/12).

W sporządzonej przez Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w "[...]" karcie oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej

w sposób szczegółowy oraz wyczerpujący przedstawiono stanowiska pracy zajmowane przez "[...]", a także wskazano na rodzaj czynności wykonywanych przez niego w Przedsiębiorstwie "[...]". Oznaczono również czynnik biologiczny (ukąszenie przez kleszcze), będący przyczyną choroby zawodowej. Jest tam m.in. informacja dotycząca budów, w których pracownik brał udział z ich opisem. Przedstawiono przebieg pracy strony w rzeczonym przedsiębiorstwie w latach 1978-2001 na stanowisku majstra i w latach 2002- nadal na stanowisku kierownika budowy. Określono czynnik biologiczny narażenia zawodowego w postaci borreliaburgdorferi. Ustalono również okres narażenia zawodowego na czynniki, które wskazuje się jako przyczynę choroby zawodowej: 36 lat (20.11.1978 - nadal).

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności przyjąć należy, że organ dokonał prawidłowej oceny związku przyczynowego pomiędzy warunkami pracy, w tym warunkami pracy wykonywanej u skarżącej, a stwierdzoną chorobą zawodową. Dlatego też zarzut skarżącej co do braku dokładnie poczynionych ustaleń w tym zakresie jest chybiony

i niezasadny.

Na marginesie dodać należy, że organy inspekcji sanitarnej nie rozstrzygają kwestii tego, w którym miejscu pracy doszło do powstania schorzenia mającego związek z narażeniem zawodowym, lecz jedynie mają za zadanie ocenić, w których zakładach pracy doszło do narażenia z uwagi na warunki wykonywania pracy, czy też doszło do narażenia zawodowego w związku ze sposobem wykonywania pracy. Wprawdzie na podstawie § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., organ inspekcji sanitarnej przesyła decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej pracodawcy lub pracodawcom zatrudniającym pracownika w warunkach, które mogły spowodować skutki zdrowotne uzasadniające postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej jednakże nie oznacza to, że zakład ten staje się automatycznie zobowiązanym do świadczeń z tytułu choroby zawodowej, gdyż zagadnienie odpowiedzialności odszkodowawczej pozostaje poza właściwością organów inspekcji sanitarnej, a do rozpoznawania tego rodzaju spraw są powołane sądy powszechne (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2001r. sygn. akt I SA 1780/00, Lex nr 77662,: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 lipca 2008r., sygn. akt IV SA/Gl 330/08; wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 października 2010r., III SA/Łd 272/10, dostępne w CBOIS).

Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego, jak również decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony

w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Z tych względów skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.