Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 678/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.),, Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 listopada 2010r. sprawy ze skargi B. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę


UZASADNIENIE

B. H. podaniem z dnia [...]r. wystąpiła do Wójta Gminy z żądaniem nieodpłatnego przekształcenia – na podstawie art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 175, poz. 1459 z późn. zm.) – prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w [...], od [...]r.

Decyzją z dnia [...]r. Wójt Gminy po rozpatrzeniu powyższego wniosku odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości ponieważ, jak stwierdził w uzasadnieniu tej decyzji, nie spełnia wymogów określonych w art. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, gdyż jest to działka przeznaczona pod budownictwo handlowo-usługowe i jest zabudowana, nie jest to działka zabudowana na cele mieszkaniowe lub zabudowana garażami albo przeznaczona pod tego rodzaju zabudowę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. po rozpatrzeniu odwołania B. H. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję podzielając pogląd organu I instancji, że nieruchomość nie jest zabudowana na cele mieszkaniowe, ponieważ znajdujący się na niej budynek jest budynkiem usługowym z częścią mieszkalną.

B. H. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 692/08 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy. Zdaniem Sądu, organy obu instancji nie przedstawiły takiego uzasadnienia prawnego decyzji, które jednoznacznie wskazywałoby, iż skarżąca nie spełnia przesłanek wynikających z art. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. Sąd zalecił organowi I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wzięcie pod uwagę, że celem omawianej ustawy było umożliwienie maksymalnie dużej liczbie użytkowników wieczystych osiągnięcie stabilizacji prawnej przez stanie się właścicielami nieruchomości, ponadto okoliczności, że na przedmiotowej nieruchomości został zrealizowany cel mieszkaniowy w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę. Konkludując Sąd stwierdził, że skoro ustawodawca stanowi o celu mieszkaniowym w art. 1 ustawy, a jednocześnie nie wprowadza żadnego kryterium procentowego dotyczącego stopnia zabudowy mieszkaniowej w przypadku, gdy np. część budynku pełni funkcje usługowe, to tym bardziej organy administracji nie są władne aby wprowadzać takie kryteria.

Decyzją z dnia [...]r. Wójt Gminy na podstawie art. 104 i art. 107 kpa oraz art. 1, art. 3, art. 4 ust. 1, 2,3 i 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (Dz. U. Nr 175, poz. 1459), po ponownym rozpatrzeniu sprawy orzekł o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego B. H. w prawo własności działki zabudowanej nr [...]o powierzchni [...]ha położonej w [...] i ustalił opłatę z tego tytułu w wysokości [...]zł.

B. H. odwołała się od tej decyzji podnosząc, że wniosła o nieodpłatne przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości.

Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium stwierdziło, że strona nie spełnia przesłanek określonych w art. 5 w związku z art. 1 ust. 1a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. uzasadniających nieodpłatne przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności , a zatem organ I instancji prawidłowo ustalił opłatę z tego tytułu.

B. H. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając powyższej decyzji naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz naruszenie art. 61 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.

WSA w Szczecinie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 999/09 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...]r. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że według Sądu istota sporu w kontrolowanym rozstrzygnięciu zaistniała na tle wydania przez organ decyzji w przedmiocie odpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w sytuacji, gdy strona pismem z dnia [...]r. wystąpiła o przekształcenie nieodpłatne. Sąd stwierdził, że organ nie ma prawa bez zgody strony samowolnie modyfikować wniosku albowiem prowadzi to do załatwienia sprawy niezgodnie z wolą wnioskodawcy, która w tej sprawie jest jednoznaczna i czytelna.

Wskazując na brzmienie art. 5 oraz art. 1 ust. 1a ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności, które określają warunki przekształcenia nieodpłatnego, Sąd zalecił organowi rozpoznającemu ponownie sprawę wezwanie strony do wskazania, czy legitymuje się uprawnieniami wynikającymi z powyższych przepisów, a następnie wydanie, w zgodzie z przepisami tej ustawy oraz przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7,77 tej ustawy, stosownego rozstrzygnięcia.

Wójt Gminy decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 i 107 Kpa, art. 1 ust. 1 a i ust. 3, art. 3, art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (Dz. U. Nr 175, poz. 1459 z późn. zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy – odmówił B. H. nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności wskazanej we wniosku nieruchomości.

Organ ustalił, jak wynika to z uzasadnienia decyzji, że umową notarialną z dnia [...]r. prawo użytkowania wieczystego działki [...], stanowiącej własność Gminy, zabudowanej, przeznaczonej pod budownictwo handlowo - usługowe, zostało przeniesione na rzecz A. i T. S. do dnia [...]r. . Umową notarialną z dnia [...]r. T. S. przekazał B. H. prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej działki. Wnioskiem z dnia [...]r. B. H. wystąpiła o nieodpłatne przekształcenie tego prawa w prawo własności.

Po opisaniu dotychczasowego toku sprawy, Wójt Gminy wyjaśnił, cytując brzmienie art. 1 i art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności, że pismem z dnia [...]r. strona została wezwana do wskazania czy legitymuje się uprawnieniami wynikającymi z powołanego przepisu art. 5 powyższej ustawy. W terminie 7 dni B. H. nie dostarczyła dokumentów potwierdzających nabycie prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości zgodnie z art. 1 ust. 1a w/w ustawy. Organ stwierdził, że strona nie spełnia warunków z art. 5 ustawy, gdyż nabyła prawo użytkowania wieczystego umową darowizny od ojca T. S., który nabył to prawo aktem notarialnym.

W odwołaniu od tej decyzji B. H. reprezentowana przez ojca T. S. podniosła, że już [...] miesięcy oczekuje na jednoznaczne rozstrzygniecie sprawy, a wydanie obecnie decyzji jest skutkiem poprzednich błędów Wójta Gminy, który "powinien zdobyć się na refleksję i przyznać do popełnienia błędu przy rozpatrywaniu tej przedmiotowej sprawy". Mając powyższe na względzie strona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez nieodpłatne przekształcenie prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości w prawo własności.

W odwołaniu zamieszczono też wniosek ewentualny, a mianowicie o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie nowej decyzji o przekształceniu odpłatnym, "traktując wniosek jako złożony zgodnie z art. 61 § 2 k.p.a. , lecz w trybie i na zasadach określonych w decyzji [...]z dnia [...]r. z mocą obowiązującą od [...]r." Wniosek ten odwołująca się uzasadniła dobrą wolą i chęcią uniknięcia dalszych sporów proceduralnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. Nr [...]wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (Dz. U. Nr 175, poz. 1459 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium, dostrzegając alternatywność wniosku strony zawartego w odwołaniu wskazało, że w piśmie z dnia [...]r. strona sprecyzowała to żądanie i wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie o nieodpłatnym przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej działki.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności zasadą jest, że przekształcenie to następuje za opłatą na rzecz dotychczasowego właściciela nieruchomości, która jest rekompensatą za utratę prawa własności. Nieodpłatne przekształcenie może natomiast nastąpić tylko na zasadzie art. 5 w związku z art. 1 ust. 1 a powołanej ustawy. Artykuł 1 ust. 1 a wyraźnie stwierdza, że z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą wystąpić również osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości niezależnie od jej przeznaczenia, jeżeli użytkowanie wieczyste uzyskały:

1) w zamian za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie innych tytułów, przed dniem [...]r.,

2) na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy ( Dz. U. Nr 50, poz. 279).

Wskazując na to, że wymienione kategorie podmiotów stanowią katalog zamknięty, Kolegium podniosło, że strona w żaden sposób nie udowodniła aby prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości nabyła w sposób wskazany w art. 5 w związku z art. 1 ust. 1a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. Według ustaleń organu drugiej instancji, przedmiotową nieruchomość nabyli z dorobku A. i T. S. w [...]r. na zasadzie oddania terenu w użytkowanie wieczyste na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, a następnie umową darowizny (akt notarialny z dnia [...]r.) nieruchomość tę przekazali córce – B. H.

W tej sytuacji, skoro wolą strony było nieodpłatne przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, to SKO stwierdziło, że strona nie legitymuje się uprawnieniami do przekształcenia w formie nieodpłatnej.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie B. H. reprezentowana przez ojca T. S., którego ustanowiła swym pełnomocnikiem, wyżej opisanej decyzji ostatecznej zarzuciła:

1. naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez błędne postępowanie przez Wójta Gminy,

2. naruszenie art. 12 § 1 i art. 35 § 1 k.p.a. t.j. pozostawanie w bezczynności od [...]r. do [...]r. do dnia wydania decyzji administracyjnej odmawiającej nieodpłatnego przekształcenia.

W uzasadnieniu skargi wymienione zostały chronologicznie, poczynając od daty wniosku strony, decyzje organów orzekających w sprawie wraz z analizą każdej z nich ukierunkowaną na wykazanie błędów organu I instancji i treści pouczeń, jakie - według skarżącej – powinny zawierać te decyzje na okoliczność przysługującego jej prawa do odpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Zdaniem wnoszącej skargę, postępowania "Urzędu Gminy [...]nie można inaczej określić jak mataczenie lub brak profesjonalizmu". Zarówno w przypadku pierwszej jak i drugiej decyzji organ administracji publicznej winien - zdaniem strony – ponieść konsekwencje swego błędnego i opieszałego działania.

Tak argumentując, skarżąca wniosła, "jak w odwołaniu", a nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Pełnomocnik skarżącej na rozprawie sądowej swoje ustne wystąpienie zawarł również i złożył w formie pisemnej, co zostało odnotowane w protokole i załączone do akt sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co, następuje:

Skarga jest niezasadna.

Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do stwierdzenia, że decyzja ta narusza prawo w sposób zarzucany skargą lub w jakikolwiek inny sposób uzasadniający jej uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja ostateczna Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]r.

Wcześniej wydane w sprawie decyzje administracyjne organów obu instancji, które skarżąca poddaje krytyce w skardze, eksponując błędy zwłaszcza organu I instancji, wyeliminowane zostały już z obrotu prawnego uprzednimi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie odpowiednio z dnia 17 grudnia 2008 r. (sygn. akt II SA/Sz 692/08) i z dnia 16 grudnia 2009 r. (sygn. akt II SA/Sz 999/09). Dlatego bezprzedmiotowe są zarzuty skargi formułowane odnośnie do tych decyzji nie funkcjonujących w obrocie prawnym.

Decyzja obecnie poddana kontroli sądowej, poprzedzona została wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 16 grudnia 2009 r. o charakterze kasatoryjnym, co nakładało na organy ponownie rozpatrujące sprawę obowiązek uwzględnienia oceny prawnej i wskazań zawartych w tym wyroku. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Tak więc, obecna kontrola legalności zaskarżonej decyzji musi odbywać się ze strony Sądu w uwzględnieniu jego związania poprzednim wyrokiem, a przy tym w pierwszej kolejności wymaga zbadania, czy organy orzekające obu instancji orzekały zgodnie z ocena prawną i wskazaniami zawartymi w tym wyroku.

Analiza zarówno czynności procesowych podejmowanych przez organy obu instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, jak i uzasadnień wydanych przez te organy decyzji wskazała, że ich orzeczenia zapadły w zgodzie z art. 153 p.p.s.a.

Sąd w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. uchylając decyzję ostateczną o odpłatnym przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności stwierdził, że wniosek strony dotyczył przekształcenia nieodpłatnego oraz wskazał na niedopuszczalność modyfikowania przez organ wniosku strony bez uprzedniego uzyskania jej oświadczenia wskazującego na wolę zmiany pierwotnej treści żądania na wniosek o odpłatne przekształcenie omawianego prawa.

Kierując się oceną prawną zawartą w powyższym wyroku i wskazaniami co do dalszego postępowania organ I instancji rozpatrując sprawę ponownie, rozpatrzył ją zgodnie z treścią wniosku zawierającego żądanie nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Organ odwoławczy natomiast, wobec złożenia przez stronę, obok wniosku o przekształcenie nieodpłatne, wniosku alternatywnego o przekształcenie odpłatne, nabrał wątpliwości co do rzeczywiste woli strony i wątpliwość tę usunął, gdyż pismem z dnia [...]r. zwrócił się do pełnomocnika skarżącej do sprecyzowania wniosku odwołania poprzez jednoznaczne stwierdzenie, czy strona wnosi o "zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie o nieodpłatnym przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności czy o –uchylenie zaskarżonej decyzji oraz wydanie nowej decyzji o odpłatnym przekształceniu".

Wobec uzyskania (w zakreślonym terminie 7 dni) stanowiska strony sprowadzającego się do oświadczenia, że strona skarżąca wnosi o "zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie o nieodpłatnym przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności" Kolegium trafnie i zgodnie z wolą strony zawartą w tym oświadczeniu przyjęło, że na etapie odwołania nie doszło do zmiany żądania, a zatem rozpatrzyło sprawę w przedmiocie nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Z powyższych przyczyn Sąd stwierdził, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy obu instancji respektowały ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku z dnia 16 grudnia 2005 r., a zatem nie naruszyły art. 153 p.p.s.a.

Przechodząc do oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji należy zauważyć, że organy orzekające w sprawie trafnie wskazały na uregulowanie w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności dwóch sposobów (dwóch form) przekształcenia tego prawa, a więc na przekształcenie odpłatne, stanowiące zasadę oraz na przekształcenie nieodpłatne, mające postać odstępstwa (wyjątku) od tej zasady. Wskazanie to należy uzupełnić stwierdzeniem, że materialno-prawne przesłanki zarówno odpłatnego, jak i nieodpłatnego, przekształcenia prawa użytkowania wieczystego zostały przez ustawodawcę określone ściśle. Ustawodawca ustanowił w obu przypadkach normy bezwzględnie obowiązujące, a zatem wykluczył jakąkolwiek uznaniowość przy wydaniu decyzji. Innymi słowy rzecz ujmując, nie pozostawił organowi jakiegokolwiek luzu decyzyjnego, jakiejkolwiek możliwości wprowadzenia elementów ocennych przy rozpatrywaniu wniosku, co oznacza miedzy innymi niemożność kształtowania treści decyzji w zależności od wystąpienia okoliczności dodatkowych, nie wymienionych w przepisie, ale mających znaczenie w przekonaniu strony, dla uwzględnienia jaj słusznego interesu.

Z powyższego względu chybiona jest konstrukcja skargi opisująca błędy organów obu instancji popełnione w okresie od złożenia wniosku do dnia wydania przez Wójta Gminy aktualnej decyzji oraz wskazująca na związane z nimi przewlekłe rozpatrzenie sprawy, co – jak można wnosić z treści uzasadnienia skargi – finalnie powinno prowadzić do naprawienia przez organ błędów polegającego na przyznaniu stronie żądanego prawa nieodpłatnie. Przepisy ustawy nie uzależniają bowiem przyznania prawa do nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności od długotrwałości postępowania administracyjnego toczącego się w tym przedmiocie. Zauważyć też trzeba i to, że w okresie od złożenia wniosku do dnia wydania decyzji ostatecznej obecnie kontrolowanej, nie nastąpiło pogorszenie sytuacji prawnej strony, bowiem nie uległy zmianie przepisy określające materialno-prawne przesłanki nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Z niekwestionowanych skargą ustaleń, dokonanych zaskarżoną decyzją na okoliczność nabycia przez skarżącą użytkowania wieczystego nieruchomości wskazanej we wniosku o przekształcenie wynika, że B. H. na podstawie aktu notarialnego darowizny z dnia [...]r. stała się następcą prawnym swoich rodziców A. i T. S., którzy użytkowanie wieczyste przedmiotowej nieruchomości nabyli z majątku dorobkowego aktem notarialnym w [...]r. w trybie przewidzianym przepisami ustawy z dnia 22 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99).

Taki stan faktyczny, zważywszy na ustalone i wskazane w decyzji organu I instancji okoliczności zabudowania spornej nieruchomości na cele mieszkaniowe, wskazuje na dopuszczalność przekształcenia co do zasady, ale nie rozstrzyga o nieodpłatnej formie tego przekształcenia, nie mieści się bowiem w katalogu przypadków uprawniających do przekształcenia nieodpłatnego określonych w art. 1 ust. 1a, do którego odsyła art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. W myśl tych przepisów, stanowiących materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji nieodpłatne przekształcenie może nastąpić tylko na rzecz osób fizycznych, będących w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości (niezależnie od jej przeznaczenia), które użytkowanie wieczyste uzyskały w zamian za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie innych tytułów, przed dniem 5 grudnia 1990 r. lub na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy ( Dz. U. Nr 50, poz. 279). Tymczasem w niniejszej sprawie jest poza sporem, że zarówno skarżąca, jak i poprzednio jej rodzice żadnej z tych alternatyw nie spełniają, co wykazał i prawidłowo uzasadnił organ odwoławczy w uzasadnieniu faktycznym i prawnym zaskarżonej decyzji.

Reasumując, z powyższych względów Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów postępowania administracyjnego ani przepisów prawa materialnego, zawarty zaś w skardze zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nieinformowanie w strony w uprzednich decyzjach o prawie ubiegania się o przekształcenie odpłatne jest chybiony, skoro odnosi się do decyzji wyeliminowanych z obrotu prawnego.

Brak wiedzy strony o zakresie jej uprawnień materialnoprawnych poza tym, że jest okolicznością bezprzedmiotową w niniejszej sprawie, to dodatkowo nie znajduje oparcia w materiale postępowania administracyjnego. Wszak decyzją z dnia [...]r. Wójt Gminy orzekł o odpłatnym przekształceniu na rzecz strony prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, z czym strona nie zgodziła się, a zatem co najmniej z chwilą doręczenia tej decyzji, strona powzięła wiadomość o tym, że możliwe jest odpłatne przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

W tym stanie sprawy należało na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalić skargę jako niezasadną.