Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 354/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak As.sąd. Izabela Kucznerowicz Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 07 lutego 2007 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Z.P. sprawy ze skargi E.F.L. SA na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nieważności dowodu rejestracyjnego stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2005 r. [...] /-/I. Kucznerowicz /-/P. Miładowski /-/D. Rzyminiak-Owczarczak MZ WSA/wyr.1-sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając sprzeciw Prokuratora Okręgowego od ostatecznej decyzji Starosty Powiatowego w K. w przedmiocie rejestracji pojazdu jako marki [...] nr rej. [...] wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie "stwierdzenia nieważności dowodu rejestracyjnego wydanego dla przedmiotowego samochodu ciężarowego". Następnie, decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność dowodu rejestracyjnego serii nr [...] wydanego w dniu [...] stycznia 2000 r. przez Starostę Powiatowego w K. Panu T.B., zam. B. [...] na samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] o nr nadwozia [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że pierwotnie pojazd został zarejestrowany przez Starostę Powiatowego w K. [...] stycznia 2000 r. jako samochód osobowy o nr rej. [...]. Z kolei pojazd ten na podstawie zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym oraz opisie zmian dokonanych w tym pojeździe wydanym przez Stację Kontroli Pojazdów w K. został zarejestrowany następnego dnia tj. [...] stycznia 2000 r. przez Starostę Powiatowego w K. jako samochód ciężarowy. Na dokonanie przebudowy wnętrza pojazdu polegającej na przystosowaniu do przewozu ładunków poprzez zamontowanie za tylnimi fotelami na całej wysokości przegrody stałej nie zostało wydane świadectwo homologacji. Organ argumentował, iż zgodnie z art. 68 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. nr 98 poz. 602 z późn. zm.), także według stanu prawnego w dacie wydania dowodu rejestracyjnego wprowadzone w pojeździe zmiany wymagały uzyskania świadectwa homologacji. Na poparcie tego rozumowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze przywołało uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2000 r. sygn. akt OPK 17/00, a nadto wyrok Sądu Najwyższego z 9 listopada 2001 r. sygn. akt IIIRN 194/01. W obu tych orzeczeniach składy orzekające podkreślały, że zmiana charakteru, rodzaju i przeznaczenia samochodu z osobowego na ciężarowy może nastąpić tylko na podstawie świadectwa homologacji.

W tych okolicznościach Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że w tej sprawie przy rejestracji pojazdu jako ciężarowego Starosta Powiatowy rażąco naruszył przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zatem określony w rozstrzygnięciu dowód rejestracyjny został wydany z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył w tej sprawie E.F.L. S.A.. Wniosek ten nie odwołując się do tytułu prawnego spółki akcyjnej do pojazdu objętego kwestionowanym rozstrzygnięciem nawiązywał do pojazdu [...] o nr rej. [...]. W dalszej treści wniosku E.F.L. zarzucał naruszenie procedury administracyjnej określonej w art. 7, 8 i 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez stwierdzenie, iż rozpatrywana decyzja rejestracyjna narusza prawo w stopniu rażącym i w konkluzji wnosił o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania.

Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] lutego 2006 r. nr [...] utrzymało w mocy kwestionowaną decyzję własną z [...] grudnia 2005 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ podzielił swoją wcześniejszą ocenę prawną podtrzymując tezę, że w typie i rodzaju pojazdu dokonano zmian, które wymagały stosownie do obowiązujących przepisów prawa uzyskanie homologacji.

Na powyższe rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł E.F.L. S.A., który powołując się na argumentację przywołaną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w konkluzji domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Podobnie stanowisko zajął prokurator.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie o tyle, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się naruszeń prawa skutkujących stwierdzeniem nieważności obu podjętych w tej sprawie rozstrzygnięć w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa). Już z samej redakcji podjętych w Samorządowym Kolegium Odwoławczym rozstrzygnięć wynika, iż organ administracji przyjął, że dowód rejestracyjny stanowi decyzję administracyjną, skutkiem czego dopuszczalnym jest poddanie go weryfikacji w trybie art. 156 kpa. Jakkolwiek akt rejestracji pojazdu ma charakter złożony, to jednak rejestracja pojazdu następuje w drodze rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w formie decyzji administracyjnej, po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w celu ustalenia okoliczności faktycznych i prawnych, od zaistnienia których i ustawa i przepisy wykonawcze uzależniają dokonanie rejestracji. Takie postępowanie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej i decyzja ta poprzedza czynność materialno-techniczną wydania dowodu rejestracyjnego i tablic (por. np. uchwałę NSA z 24 września 2001 r. OPS 6/01 publ. ORNSA 2002, nr 1 poz. 7). Generalnie także aktualnie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla, iż sam dowód rejestracyjny nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 kpa (por. np. wyrok NSA z 15 marca 2006 r. sygn. akt IOSK 608/05). W tej sprawie o decyzji administracyjnej zawierającej dane identyfikujące i właściciela i pojazd można mówić jedynie w odniesieniu do zapisu uwidocznionego w aktach na odwrocie wniosku o rejestrację pojazdu. Weryfikacja rozstrzygnięć administracyjnych w trybach art. 145 i 156 kpa określanych ogólnie jako trybach nadzwyczajnych może następować tylko co do decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 kpa (chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej) weryfikowanie wg procedur nadzwyczajnych (w trybie nadzorczym, a także w wyniku wznowienia) dokumentu urzędowego, jakim jest dowód rejestracyjny pojazdu stanowi wadę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Już tego typu uchybienie stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 ppsa obliguje sąd administracyjny do stwierdzenia nieważności i orzeczenia jak w sentencji.

Przy rozpoznaniu sprawy organy administracyjne dopuściły się także i innych uchybień proceduralnych powodujących konieczność wyeliminowania ocenianych decyzji z obrotu prawnego. Organy te bowiem bez jakiegokolwiek dowodu przyjęły, iż E.F.L. ma przymiot strony postępowania administracyjnego. Za procedowaniem w tej sprawie z udziałem tej spółki nie przemawia żaden dokument dołączony do akt. Nawet z pism samej strony nie wynika wprost by E.F.L. był kiedykolwiek właścicielem przedmiotowego pojazdu. Jedyny ślad zawiera pismo – sprzeciw Prokuratora Okręgowego. Tamże bowiem w ostatnim zdaniu wskazano "kolejnym właścicielem pojazdu był E.F.L.". To sformułowanie jest jednak niedostatecznie precyzyjne. Nawet jeśli wg twierdzeń Prokuratury własność pojazdu w chwili orzekania przez organy administracji publicznej można wywieść ze spraw karnych, które wraz z aktem oskarżenia przekazano do sądów powszechnych, to fakt ten powinien mieć należyte udokumentowanie w aktach administracyjnych, czego w tej sprawie nie uczyniono. Ubocznie niejako należy zauważyć, że Prokurator na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku wskazywał na inną sygnaturę akt prowadzonego w tej sprawie postępowania przygotowawczego niż tą, którą podał w sprzeciwie.

Rozstrzygając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób nie budzący wątpliwości nie wyjaśniło, czy rzeczywiście wniosek ten został wniesiony do tej sprawy. Wniosek bowiem wskazywał wyraźnie, iż dotyczy sprawy, której przedmiotem jest samochód [...], a więc inny pojazd niż ujęty w obu kwestionowanych rozstrzygnięciach. Z drugiej jednak strony wniosek odwoływał się do oznaczenia przedmiotowych rozstrzygnięć. W tej sytuacji należało w sposób jednoznaczny wyjaśnić czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczy przedmiotowego samochodu, a odniesienie się do innego pojazdu jest jedynie skutkiem oczywistej omyłki pisarskiej, czy też rzeczywiście został złożony w innej sprawie związanej z rejestracją samochodu [...]. Bez doprecyzowania tej okoliczności nie można jednoznacznie przyjąć czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze miało podstawy do rozpoznania tak skonstruowanego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w konsekwencji i do wydania kwestionowanego w skardze orzeczenia. Poza tym z akt administracyjnych nie wynika też by odpis skarżonego rozstrzygnięcia doręczono uczestnikowi postępowania.

Należy też zauważyć, że jakkolwiek trafne jest spostrzeżenie strony skarżącej co do zasady, o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa nie może być mowy jeśli przepis, na podstawie którego została wydana podlegająca stwierdzeniu nieważności decyzja, budzi wątpliwości interpretacyjne, to jednak nie można podzielić przekonania, aby samo zamontowanie przegrody bagażowej i inne ewentualne modyfikacje pojazdu poparte tylko zaświadczeniem o badaniu technicznym wystarczało do dokonania zmiany rodzaju i przeznaczenia pojazdu z samochodu osobowego na ciężarowy w świetle postanowień ówczesnego art. 68 ust. 9 Prawa o ruchu drogowym. Przepis ten wymagał na tego typu zmiany uzyskania nowego świadectwa homologacji. Tym niemniej stwierdzenie nieważności decyzji na tej podstawie, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa wymaga w każdym przypadku nie tylko ustalenia treści normatywnej (przepisów prawnych), na podstawie której została wydana kwestionowana decyzja, ale także oceny czy przyjęcie innego rozumienia przepisów przez organ, który wydał podlegające ocenie orzeczenie, odbiega od prawidłowego rozumienia treści przepisów w stopniu, który może być uznany za rażące naruszenie prawa. Krótko mówiąc nie jest wystarczające stwierdzenie, że określony przepis należy rozumieć inaczej, niż organ wydający ocenianą decyzję (por. np. wyrok NSA z 26 maja 2004 r. OSK 221/04). Powyższe rozważania nie dotyczą jednak sytuacji, której nie chodzi o wykładnię treści normatywnej lecz wadliwą praktykę organów administracyjnych sprzeczną z treścią zastosowanego przepisu.

/-/I. Kucznerowicz /-/P. Miładowski /-/D. Rzyminiak-Owczarczak

MZ