Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1872/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 152, art. 154, art. 142, art. 148, art. 146
journal: Dz.U. 2018 poz 1510
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jedn.
article: art. 134 par. 1, art. 153, art. 170, art. 190, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Joanna Wegner Protokolant st. spec. Patrycja Kumicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi W. w L. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej "Prezes NFZ", "organ odwoławczy" lub "organ") decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r., na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1510 z poźn. zm.), dalej "ustawa o świadczeniach", w zw. z art. 5 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1290), zwanej dalej "ustawą o zmianie", oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), dalej "k.p.a." lub "Kpa", w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 935), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2308/17, związanej z odwołaniem z dnia 21 grudnia 2011 r. wniesionym przez W. w L. (dalej "skarżąca" lub "W. "), od decyzji nr [...] dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej "organ I instancji" lub "dyrektora OW NFZ") z dnia [...] grudnia 2011 r. nieuwzględniającej odwołania od rozstrzygnięcia postępowania nr [...], prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne, w zakresie: świadczenia udzielane przez podstawowe i specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego, na terenie rejonu operacyjnego Nr [...] obejmującego obszar działania L. [...]; C. [...]; D. [...]; K. [...]; K. [...];L. [...];L. [...]; N. [...]; Z. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Organ I instancji w dniu [...] października 2011 r. ogłosił postępowanie prowadzone w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie, w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne, w zakresie: świadczenia udzielane przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego, świadczenia udzielane przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego na terenie rejonu operacyjnego Nr [...] obejmującego obszar działania: L. [...]; C. [...]; D. [...]; K. [...]; K. [...];L. [...];L. [...]; N. [...]; Z. [...].

W odpowiedzi na ogłoszenie złożone zostały 3 oferty:

- oferta nr [...] Z. w L. (dalej "Z. w L."),

- oferta nr [...] F. Spółka z o.o., prowadzącej N. (dalej "F."),

- oferta skarżącej nr [...].

Po dokonaniu oceny złożonych ofert, wszyscy oferenci otrzymali po 64 pkt. W związku z tym komisja konkursowa wybierając korzystniejszą ofertę wzięła pod uwagę bezwzględną wartość ceny oferowanej przez oferentów za poszczególne zakresy świadczeń opieki zdrowotnej objęte przedmiotowym postępowaniem, a co za tym idzie korzystniejszy bilans ceny w stosunku do przedmiotu zamówienia.

W dniu 30 listopada 2011 r. nastąpiło rozstrzygnięcie postępowania i została wybrana oferta F.

Od rozstrzygnięcia postępowania WSRM złożyła odwołanie.

W dniu 16 grudnia 2011 r. dyrektor OW NFZ wydał decyzję nr [...], w której nie uwzględnił odwołania wniesionego przez W., wskazując w uzasadnieniu, że postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Skarżąca złożyła odwołanie od decyzji.

Po rozpatrzeniu odwołania Prezes NFZ w dniu [...] lutego 2012 r. wydał decyzję nr [...], w której utrzymał w mocy decyzję dyrektora OW NFZ.

Na decyzję Prezesa NFZ, W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "WSA" lub "Sąd I instancji").

WSA wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 819/12, uchylił zaskarżoną decyzję oraz stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu. W uzasadnieniu wskazał, że po pierwsze organ I instancji powinien przeprowadzić negocjacje ze wszystkimi oferentami, po wtóre powinien udostępnić skarżącej akta postępowania dotyczące co najmniej oferenta, który wygrał konkurs. WSA zwrócił przy tym uwagę, że W. interesowały głównie informacje dotyczące oceny i kalkulacji kosztów, a więc dane które stanowią co prawda tajemnicę przedsiębiorstwa, ale nie należą do tzw. danych wrażliwych, do których należą m.in. dane osobowe.

W ocenie sądu I instancji Prezes NFZ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 28 k.p.a. w zw. z art. 152 i art. 154 ustawy o świadczeniach, polegającego na niedopuszczeniu do udziału w sprawie F., jako uczestnika postępowania na prawach strony. Podmiot, który wygrał postępowanie konkursowe, powinien był zostać uznany za stronę postępowania.

Od powyższego wyroku, Prezes NFZ złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej "NSA" lub "sąd II instancji").

Wyrokiem z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2042/12, NSA oddalił skargę kasacyjną.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezes NFZ decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], uchylił decyzję dyrektora OW NFZ oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Dyrektor OW NFZ decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], oddalił odwołanie skarżącej. W. wniosła odwołanie od decyzji.

W dniu [...] września 2014 r. Prezes NFZ wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję dyrektora OW NFZ. Na decyzję W. wniosła skargę do WSA.

Sąd I instancji wyrokiem z dnia 28 maja 2015 r., sygn. akt. VI SA/Wa 3841/14, oddalił skargę. Od wyroku WSRM złożyła skargę kasacyjną.

NSA wyrokiem z dnia 7 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 3489/15, uchylił wyrok i przekazał WSA sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę WSA oceni prawidłowość działania organu w świetle nakazu ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy znajdującego swoje oparcie w art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach. Sąd I instancji, uwzględniając całokształt okoliczności znajdujących wyraz w aktach sądowoadministracyjnych i administracyjnych sprawy zobowiązany został do rozważenia, jak należy rozumieć "uwzględnienie odwołania", o którym mowa w ww. przepisie i w wyniku tej wykładni oceni, czy prowadzone ponownie postępowanie o rewizyjnym charakterze było zgodne z prawem.

W związku z wyrokiem sądu II instancji, WSA wyrokiem z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt. VI SA/Wa 2308/17, uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa NFZ, utrzymaną nią w mocy decyzję dyrektora OW NFZ z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], oraz decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...].

W uzasadnieniu wyroku stwierdził, że przepis art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach, wyłącza zastosowanie art. 138 k.p.a. Przepis ten zawiera bowiem szczególną regulację procedury odwoławczej, który przewiduje tylko jeden skutek uchylenia decyzji organu I instancji (kasacyjny) przez organ odwoławczy, a mianowicie obowiązek ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, co wyłącza możliwość ponownego rozpatrywania odwołania od rozstrzygnięcia konkursowego przez organ I instancji i wydawanie ponownej decyzji w sprawie tego odwołania (w rozpoznawanym przypadku ponowne jego oddalenie). WSA wskazał, że w dalszym biegu sprawy organ odwoławczy obowiązany będzie prowadzić postępowanie zainicjowane odwołaniem od rozstrzygnięcia konkursu ofert przez skarżącą, z poszanowaniem praw obydwu stron postępowania, jakimi są F. oraz W.

Następnie skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła F .

NSA wyrokiem z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 1373/18, oddalił skargę kasacyjną.

W związku z wyrokiem WSA z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2308/17, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji nr [...] dyrektora OW NFZ z dnia [...] grudnia 2011 r., Prezes NFZ utrzymał w mocy tę decyzję.

W uzasadnieniu wskazał, że wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem udostępnione zostały oferentom na takich samych zasadach, a w trakcie postępowania zapewniono równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy, w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Jednocześnie przedmiot postępowania był opisany w sposób nieutrudniający uczciwej konkurencji.

Następnie Prezes NFZ wskazał, że maksymalną ocenę punktową, jaka mogła zostać przyznana ofercie w postępowaniu, były 64 pkt. W związku z uzyskaniem przez wszystkie złożone oferty maksymalnej liczby punktów, o dokonaniu wyboru oferty złożonej przez NZOZ, zadecydowała okoliczność przedstawiania przez tę ofertę korzystniejszego bilansu ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia. Tak więc oferta WSRM nie została wybrana, mimo, że spełniała wszystkie wymagania formalnoprawne. Do przedmiotowego postępowania złożona została bowiem oferta, która uzyskała maksymalną liczbę punktów oceny oraz prezentowała najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia i w konsekwencji, jako korzystniejsza została wybrana w celu zawarcia umowy. Zgodnie bowiem z warunkami postępowania możliwe było wybranie tylko jednej oferty do zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ratownictwo medyczne na obszarze rejonu operacyjnego Nr [...].

Organ odwoławczy wskazał, że z dokumentacji przedmiotowego postępowania cena jednostki rozliczeniowej wynika, że zaproponowana przez poszczególnych oferentów przedstawiała się następująco:

1) Z. w L.:

- 2 738,00 zł w zakresie świadczeń udzielanych przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego (punktacja za ofertę cenową - 5 pkt),

- 3 654,00 zł w zakresie świadczeń udzielanych przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego (punktacja za ofertę cenową - 5 pkt),

a zatem ogólna wartość świadczeń dla oferty wynosiła 3 341 580,00 zł,

2) F. :

- 2 720,00 zł w zakresie świadczeń udzielanych przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego (punktacja za ofertę cenową - 5 pkt),

- 3 654,00 zł w zakresie świadczeń udzielanych przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego (punktacja za ofertę cenową - 5 pkt),

a zatem ogólna wartość świadczeń dla oferty wynosiła 3 328 404.00 zł,

3) W.:

- 2 738,70 zł w zakresie świadczeń udzielanych przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego (punktacja za ofertę cenową - 5 pkt.),

- 3 654,00 zł w zakresie świadczeń udzielanych przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego (punktacja za ofertę cenową - 5 pkt.),

a zatem ogólna wartość świadczeń dla oferty wynosiła 3 342 092,40 zł

Po przemnożeniu wskazanych powyżej cen, przez zamawianą liczbę świadczeń w danym okresie rozliczeniowym, tj. 732 świadczenia w zakresie świadczeń udzielanych przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego oraz 366 świadczeń w zakresie świadczeń udzielanych przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego, uzyskano łączną wartość cenową ofert, która dla oferty:

- F. wynosiła 3 328 404,00 zł,

- Z. w L. wynosiła 3 341 580,00 zł,

- W. wynosiła 3 342 092,40 zł.

Zgodnie z powyższym cena oferowana przez F. była w ramach okresu rozliczeniowego niższa o 13 688,40 zł niż cena oferowana przez W. oraz o 13 176,00 zł niż cena oferowana przez Z. w L., co oznacza, że oferta F. przedstawiała korzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia niż oferta W., a także oferta Z. w L.

Mając powyższe na uwadze, Prezes NFZ uznał za bezzasadny zarzut skarżącej naruszenia w toku przedmiotowego postępowania art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach poprzez niedokonanie wyboru złożonej przez nią oferty, pomimo uzyskania maksymalnej oceny punktowej. Podkreślił, że komisja konkursowa prowadząca postępowanie mogła dokonać wyboru co najwyżej jednej oferty. Wszystkie oferty złożone uzyskały maksymalną ocenę punktową, stąd o dokonaniu wyboru oferty F. zdecydowała okoliczność przedstawiania przez tę ofertę korzystniejszego bilansu ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia.

Odnosząc się do zarzutu zaniechania przeprowadzenia negocjacji z oferentami w celu ustalenia ceny za udzielone świadczenia, organ odwoławczy wskazał, że istnieją dwie możliwości ustalenia liczby i ceny świadczeń opieki zdrowotnej w prowadzonym postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, tj. poprzez proste przyjęcie oferty (art. 142 ust. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach) albo prowadzenie negocjacji (art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach). Komisja konkursowa postanowiła skorzystać z prostego przyjęcia oferty, która zapewnia ciągłość udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, ich kompleksowość i dostępność oraz przedstawia najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia.

Organ odwoławczy podkreślił, że w przypadku świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ratownictwo medyczne, przyjęta forma płatności za te świadczenia, tj. ryczałt dobowy, z góry określa stała liczbę świadczeń będących przedmiotem postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie tych świadczeń, w związku z czym negocjacje prowadzone przez komisję konkursową w toku takiego postępowania mogą dotyczyć wyłącznie ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej. Zdaniem organu, komisja konkursowa słusznie stwierdziła, że przeprowadzenie negocjacji w toku postępowania byłoby działaniem bezzasadnym, ponieważ nie mogło mieć wpływu na wynik końcowy w ocenie punktowej ofert w zakresie kryterium ceny, ponieważ obaj świadczeniodawcy uzyskali już za to kryterium maksymalną ocenę punktową.

Prezes NFZ wskazał również, że nie można zgodzić się z zarzutem, że cena zaoferowana przez F. rażąco odbiegała od przedmiotu zamówienia. Jak wynika z dokumentacji sprawy komisja konkursowa dokonała sprawdzenia, czy ceny zaproponowane przez oferentów nie są rażąco niskie. Analiza przedstawionych kalkulacji kosztów wykazała, że zaproponowane przez oferentów ceny jednostki rozliczeniowej (ryczałt za dobokaretkę) za świadczenia udzielane przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego oraz świadczenia udzielane przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego nie są kwotami rażąco niskimi, ponieważ oferenci w kalkulacji kosztów wykazali, że przewidziane kwoty są wystarczające do właściwego poziomu udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ratownictwo medyczne na terenie rejonu operacyjnego Nr [...]. Określili oni koszty funkcjonowania podstawowych zespołów ratownictwa medycznego oraz specjalistycznych zespołów ratownictwa medycznego poprzez wykazanie kosztów bezpośrednich (w tym kosztów osobowych, kosztów eksploatacyjnych związanych z działalnością zespołów ratownictwa medycznego i kosztów eksploatacyjnych związanych z funkcjonowaniem stanowisk dyspozytorów medycznych), jak i kosztów pośrednich (w tym kosztów związanych z działalnością zespołów ratownictwa medycznego i kosztów związanych z funkcjonowaniem stanowisk dyspozytorów medycznych). Analiza przedstawionych przez oferentów kalkulacji kosztów, przeprowadzona przez komisję konkursową, potwierdziła, że ceny zaproponowane przez wszystkich oferentów nie są cenami rażąco niskimi.

Prezes NFZ stwierdził zatem, że postępowanie konkursowe przeprowadzone przez komisję konkursową, jak również działanie dyrektora OW NFZ, w związku z odwołaniem wniesionym przez skarżącą od rozstrzygnięcia tego postępowania, były zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, a co za tym idzie nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej.

Na decyzję Prezesa NFZ W. złożyła skargę do WSA, zarzucając jej naruszenie art.153 p.p.s.a. oraz art. 170 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i rozstrzygnięcie sprawy w sposób sprzeczny z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA z dnia 28 sierpnia 2012 r. (sygn. akt VI SA/Wa 819/12) oraz w wyroku WSA z dnia 7 lutego 2018 roku (sygn. akt VI SA/Wa 2308/17), jak również z zapatrywaniami prawnymi zawartymi w wyroku NSA z dnia 11 marca 2014 r. (sygn. akt II GSK 2042/12).

Ponadto, zaskarżonej decyzji zostało zarzucone naruszenie:

- art. 7 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu decyzji podstaw dowodowych do wyprowadzenia wniosku o starannym weryfikowaniu przez komisję konkursową istnienia potencjalnego konfliktu czasu pracy personelu medycznego zgłoszonego w aplikacjach oferentów, podczas gdy znajdujące się w aktach sprawy dane personalne są objęte anonimizacją, co wyklucza sformułowanie powyższej oceny,

- art. 80 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne, budzące poważne wątpliwości wyjaśnienie podstaw uznania przez organ, że czynności sprawdzające występowanie koincydencji czasu pracy personelu medycznego wskazanego w ofertach dotyczących przedmiotowego postępowania konkursowego z czasem pracy tego personelu wskazanym w innych postępowaniach prowadzonych przez dyrektora OW NFZ było poprawne merytorycznie i nie naruszało przepisów prawa,

- art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, to jest zasady równego traktowania oferentów ubiegających się w trybie konkursu ofert, a to wobec wyboru oferenta, pomimo iż W. uzyskała maksymalną ocenę złożonej oferty (maksymalna ilość punktów) w oparciu o kryteria opisane w zarządzeniu nr 54/2011/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 30 września 2011 r.,

- art. 142 ust. 6 pkt 2 ustawy o świadczeniach, poprzez zaniechanie przez komisję konkursową przeprowadzenia negocjacji z oferentami w celu ustalenia ceny za udzielone świadczenie opieki zdrowotnej, na poziomie poniżej minimalnej ceny oczekiwanej, zawartej w załączniku nr 2 do zarządzenia nr 54/2011/DSOZ, co skutkowało dowolnością, a nie jedynie rezygnacją z posiadanych uprawnień,

- art. 149 ust. 1 pkt 4 i 7 ustawy świadczeniach, poprzez nieodrzucenie oferty NZOZ oraz Z. w L. z uwagi na świadome i rażące zaniżenie ceny w stosunku do dopuszczalnego progu i obniżenie jej niezgodnie z warunkami postępowania konkursowego,

- przepisów o wyborze oferty – zarządzenie w sprawie określania kryteriów oceny ofert – poprzez błędne przyjęcie, iż wszyscy oferenci winni otrzymać taką samą liczbę punktów wedle kryterium oceny ciągłości, podczas gdy W. świadczyła usługi w omawianym zakresie na dużą większą skalę oraz przez znacznie dłuży okres czasu.

Skarżąca zarzuciła decyzji także naruszenie § 1 pkt 3 zarządzenia nr [...] poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się w uznaniu, iż zaoferowana cena o wartości poniżej ceny minimalnej określonej w załączniku nr 2 do zarządzenia w sprawie określenia kryteriów oceny ofert jest kwotą wystarczającą do właściwego zabezpieczenia udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w ramach ratownictwa medycznego, jak również błędną wykładnię sprowadzającą się do oceny, iż przyjęcie w ramach kryteriów ewaluacji zaproponowanej przez uczestnika konkursu ceny, pojęcia ceny minimalnej jest równoznaczne z dopuszczalnością ofert z ceną niższą aniżeli minimalna.

Mając na uwadze powyższe zarzuty WSRM wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu, skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Istotą sprawy jest odpowiedź na pytanie, czy rozstrzygnięcie postępowania dokonane przez komisję zostało podjęte z naruszeniem zasad postępowania, a także czy wskutek tego doszło do naruszenia interesu prawnego odwołującego.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia art.153 p.p.s.a. i art.170 p.p.s.a. w ocenie Sądu należało je uznać za bezzasadne.Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji organ szczegółowo przenalizował wydane w sprawie rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jak i Naczelny Sąd Administracyjny oraz zastosował się do oceny prawnej oraz zaleceń co do dalszego postępowania w sprawie, w nich wyrażonych. Strona upatruje naruszenia powyższych przepisów przez organ poprzez ich niezastosowanie i rozstrzygnięcie sprawy w sposób sprzeczny z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2012 roku (sygn. sprawy VI SA/Wa 819/12) oraz w wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 lutego 2018 roku (sygn. sprawy VI SA/Wa 2308/17), jak również z zapatrywaniami prawnymi zawartymi w wyroku NSA z dnia 11 marca 2014 r. (sygn. sprawy II GSK 2042/12).

Przypomnieć więc należy , iż wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 819/12, ze skargi W. w L. na decyzję Prezesa Funduszu z dnia [...] lutego 2012 r., Nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej uchylił decyzję organu. W uzasadnieniu do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2012 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 819/12 przedstawiono następującą ocenę prawną oraz wskazania, co do dalszego postępowania w sprawie: "(...) w przedstawionej sytuacji faktycznej i prawnej organ, po pierwsze powinien przeprowadzić negocjacje ze wszystkimi oferentami, po wtóre zaś -powinien udostępnić stronie skarżącej akta postępowania dotyczące co najmniej oferenta, który wygrał konkurs, tzn. F. Spółka z o.o., należy przy tym zauważyć, że stronę skarżącą interesowały - zgodnie z przedstawionymi zarzutami - głównie informacje dotyczące oceny i kalkulacji kosztów, a więc dane które stanowią co prawda tajemnicę przedsiębiorstwa, ale nie należą do tzw. danych wrażliwych, do których należą m.in. dane osobowe. (...). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uznać należało, iż wydając zaskarżoną decyzję Prezes NFZ dopuścił się - mogącego mieć wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 28 k.p.c. w związku z art. 152 i art. 154 ustawy o świadczeniach - polegającego na niedopuszczeniu do udziału w sprawie F. jako uczestnika postępowania na prawach strony. W ocenie Sądu F. - podmiot, który wygrał postępowanie konkursowe powinien był zostać uznany za stronę postępowania. (...)" Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Narodowy Fundusz Zdrowia złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 11 marca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. Akt II GSK 2042/12 oddalił skargę kasacyjną złożoną przez Fundusz. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "(...) Sąd I instancji miał podstawy do uznania, że F. Sp. z o.o. miała interes prawny, a co za tym idzie, przymiot strony w postępowaniu odwoławczym zainicjowanym przez innego uczestnika postępowania konkursowego.

Naczelny Sąd Administracyjny, w powyższym wyroku, za zasadny natomiast uznał zarzut Prezesa Funduszu dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji postanowień art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach, gdyż organ nie był zobligowany do przeprowadzenia negocjacji ze wszystkimi oferentami. Jak wskazano w uzasadnieniu niniejszego wyroku przeprowadzenie negocjacji z oferentami na zasadach określonych w art. 142 ust. 6 ustawy jest w istocie uprawnieniem, a nie obowiązkiem organu. Natomiast z postanowień art. 142 ust. 5 ustawy wprost wynika, że przedstawienie najkorzystniejszego bilansu ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia jest jedną z przesłanek wyboru oferty. Dlatego w przypadku, gdy trzy oferty uzyskały taką samą ilość punktów, uzasadnione było działanie organu i dokonanie wyboru z uwzględnieniem kryterium najkorzystniejszego bilansu ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia, bez konieczności przeprowadzania negocjacji na podstawie art. 142 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach.

Jak wynika z powyższego Naczelny Sąd Administracyjny dokonał odmiennej od Sądu I wykładni art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach, nie podzielając stanowiska o obowiązku przeprowadzenia przez organ negocjacji z Oferentami w spornym, między Stronami postępowaniu. Z tych względów prezentowany na obecnym etapie postępowania przez Stronę pogląd o obowiązku przeprowadzenia negocjacji z oferentami, pozostaje w sprzeczności z oceną prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 marca 2014 r. o sygn. akt II GSK 2042/12, wiążący na podstawie art.190 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz organ, orzekające na kolejnych etapach postępowania.

Następnie w związku z kolejnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2017 r. sygn. akt. II GSK 3489/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny po ponownym rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2018 r. sprawy ze skargi W. w L. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2014 r. Nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert wyrokiem sygn. akt. VI SA/Wa 2308/17:

1. uchylił zaskarżoną decyzję, utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2014 r. oraz decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...];

W wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że art. 154 ust. 7 ustawy z 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych wyłącza zastosowanie art. 138 k.p.a. Przepis powyższy zawiera bowiem szczególną regulację procedury odwoławczej, który przewiduje tylko jeden skutek uchylenia decyzji organu I instancji (kasacyjny) przez organ odwoławczy, a mianowicie obowiązek ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, co wyłącza możliwość ponownego rozpatrywania odwołania od rozstrzygnięcia konkursowego przez organ I instancji i wydawanie ponownej decyzji w sprawie tego odwołania (w tym przypadku ponowne jego oddalenie). Realizując dotychczasową linię orzeczniczą, w wykonaniu wskazań zawartych w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2012 r. oraz z dnia 7 lipca 2017 r., Sąd doszedł do przekonania, iż wadliwe w stopniu uzasadniającym ich uchylenie są nie tylko decyzje organów I i II instancji zapadłe po wydaniu decyzji wydanej w trybie art. 138 § 2 kp.a., ale również i sama decyzja Prezesa NFZ, jako wydana w niewłaściwym trybie. (...)

Sąd wskazał, iż w dalszym biegu sprawy organ odwoławczy obowiązany będzie prowadzić postępowanie zainicjowane odwołaniem od rozstrzygnięcia konkursu ofert przez skarżącą, z poszanowaniem praw obydwu stron postępowania, jakimi są F. oraz W. w L. Mianowicie - do aktualnego rozpoznania będzie miał odwołanie strony od decyzji organu I instancji oddalającej odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego. Sąd zauważył, iż poprzednio wydana decyzja organu I i II instancji została wyeliminowana z obrotu prawnego na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2012 r, od którego wniesioną skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny oddalił (...)

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 listopada 2018 r. sygn. akt II GSK 1373/18 oddalił skargę kasacyjną złożoną przez F. Spółka z o. o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 2308/17.

Pismami z dnia 2 kwietnia 2019 r., po uprawomocnieniu się powyższego wyroku, Prezes Funduszu poinformował Strony niniejszego postępowania administracyjnego (Skarżąca - znak sprawy: [...]; znak pisma: [...] oraz F. - znak sprawy: [...]; znak pisma: [...]) o przysługującym im na mocy art. 10 § 1 Kpa prawie do zapoznania się z dokumentacją postępowania nr [...], wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Pismem z dnia 3 lipca 2019 r. (znak pisma; [...]) poinformowano Pana M. M. – pełnomocnika reprezentującego F. w niniejszej sprawie, o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a.

Po ponownym rozpatrzeniu niniejszej sprawy, uwzględniając wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2308/17, Prezes Funduszu w dniu [...] lipca 2019 r. wydał decyzję nr [...], stanowiąca przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie. Prezes NFZ stosując się do oceny prawnej WSA i NSA zgodnie z art.153 i 170 p.p.s.a. rozpoznał odwołanie strony od decyzji organu I instancji i utrzymał w mocy decyzję dyrektor OW NFZ z dnia [...] grudnia 2011 r., nieuwzględniającej odwołania Strony od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego, zgodnie z prawidłową wykładnią art.154 ustawy o świadczeniach, dotyczącego procedury rozpatrywania środków zaskarżenia przewidzianych w postępowaniach konkursowych.

W ocenie Sądu za bezzasadne należy uznać wywody skargi, z których wynika, iż wydany w sprawie ostatni z prawomocnych wyroków WSA, uniemożliwił organowi zmianę decyzji o uchyleniu decyzji dyrektora OW NFZ na decyzję o utrzymaniu jej w mocy. O takim rozstrzygnięciu zadecydowały wytyczne co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu powołanego wyroku oraz ocena prawna WSA i NSA prezentowana w powołanych wyżej wyrokach, do których organ się zastosował wbrew wywodom skargi.

Zgodnie też z wytycznymi zawartymi w wyrokach sadów administracyjnych wydanych w sprawie organ zapewnił Skarżącej oraz uczestnikowi postępowania czynny udział na każdym etapie postępowania, poprzez umożliwienie zapoznania się z całością zebranego w sprawie materiału oraz wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (pisma z dnia 2 kwietnia 2019 r.; Skarżąca - znak sprawy: [...]; znak pisma: [...] oraz F. Sp. z o. o. - znak sprawy: [...]; znak pisma: [...]).

Przechodząc do kolejnych zarzutów skargi, wskazać należy, iż zgodnie z art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach, świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga (do sądu administracyjnego) na zasadach określonych w art. 153 i 154 tej ustawy.

Zasady przeprowadzania postępowania, o których mowa w art. 152 ust. 1 ustawy zostały określone w Dziale VI ustawy zatytułowanym Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami. Są to m.in.: zasada udzielania i finansowania świadczeń zdrowotnych na podstawie umów cywilnoprawnych (art. 132 ust. 1 ustawy), zasada równego traktowania wszystkich świadczeniodawców (art. 134 ust. 1 ustawy), zasada jawności kontraktów z Funduszem wobec osób trzecich (art. 135 ust. 1 ustawy), zasada jawności kryteriów oceny ofert i warunków wymaganych od świadczeniodawców oraz zakaz ich zmiany w toku postępowania (art. 147 ustawy). Natomiast przepisy art. 142-145 ustawy określają szczegółowe zasady prowadzenia postępowania w trybie konkursu ofert i rokowań.

Należy przyjąć, że wyrazem realizacji zasady zapewniającej równe traktowanie świadczeniodawców jest wynikająca z przepisów art. 146 ust. 1 pkt 1, 2, 3 ustawy o świadczeniach delegacja do wydania przez Prezesa Funduszu dokumentów określających przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteria oceny ofert oraz warunki wymagane od świadczeniodawców. Przy czym, stosownie do art. 146 ust. 2 Prezes Funduszu przed określeniem przedmiotu postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteriów oceny ofert i warunków wymaganych od świadczeniodawców zasięga opinii właściwych konsultantów krajowych. Wydawanie wzmiankowanych dokumentów, niebędących decyzjami administracyjnymi w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 24 lutego 2011 r. II GSK 263/10), jest wynikiem kompetencji Prezesa NFZ z zakresu kierowania ustawową i statutową działalnością organu.

W ramach pragmatyki tego kierowania, w tym wykonywania nałożonych ustawą zadań, Prezes NFZ, w drodze delegacji z art. 146 ustawy o świadczeniach, podejmuje zarządzenia.

Obejmują one istotne zagadnienia/elementy związane z postępowaniem prowadzonym w trybie konkursu ofert dotyczącym umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, określając warunki zawierania tych umów dla poszczególnych rodzajów świadczeń. Oferent (świadczeniodawca) jest zobowiązany do przygotowania i złożenia oferty zgodnie z warunkami postępowania oraz warunkami zawierania umów. Mają one bowiem charakter wzorca umownego (art. 384 k.c.), przez który rozumie się przygotowane z góry, jeszcze przed zawarciem umowy, postanowienia kształtujące treść stosunku prawnego wiążącego strony. Warunki wymagane od świadczeniodawców (art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach), to ustalone przez Prezesa NFZ warunki sine qua non uczestnictwa w postępowaniu. Dotyczą one m.in. organizacji udzielania świadczeń. Formułowane są w ten sposób, że można je spełniać albo nie - spełnianie warunków nie podlega stopniowaniu. Niespełnianie warunków wymaganych od świadczeniodawców skutkuje odrzuceniem oferty w części jawnej postępowania konkursowego, kiedy to ustala się (m.in.), które z ofert spełniają warunki, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach. Zgodnie z art. 148 ustawy o świadczeniach Komisja Konkursowa dokonuje porównania złożonych ofert pod względem kryteriów, którymi są: kompleksowość, jakość, dostępność udzielanych świadczeń oraz cena.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy w części jawnej postępowania Komisja Konkursowa dokonała sprawdzenia wszystkich złożonych do przedmiotowego postępowania ofert. Braki formalne ofert usunięto w terminie. Do dalszej części postępowania przyjęte zostały wszystkie złożone oferty. Zarówno w rankingu otwarcia jak i rankingu końcowym wszyscy oferenci otrzymali taką samą liczbę punktów w rankingu końcowym po 64 pkt.

W niniejszym postępowaniu Komisja Konkursowa odstąpiła od negocjacji cenowych.

Jak wskazał NSA w wyroku wydanym w sprawie niniejszego konkursu ofert sygn. akt II GSK 2042/12 - "Wskazane powyżej zarzuty okazały się być zasadne. Zgodnie z postanowieniami art. 142 ust. 5 ustawy w części niejawnej konkursu ofert komisja może: 1) wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, które zapewniają ciągłość udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, ich kompleksowość i dostępność oraz przedstawiają najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia; 2) nie dokonać wyboru żadnej oferty, jeżeli nie wynika z nich możliwość właściwego udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Natomiast zgodnie z art. 142 ust. 6 ustawy Komisja w części niejawnej konkursu ofert może przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia: 1) liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej; 2) ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej.

Zestawienie wskazanych powyżej dwóch regulacji prawnych prowadzi do wniosku, że przeprowadzenie negocjacji z oferentami na zasadach określonych w art. 142 ust. 6 ustawy jest w istocie uprawnieniem, a nie obowiązkiem organu. Natomiast z postanowień art. 142 ust. 5 ustawy wprost wynika, że przedstawienie najkorzystniejszego bilansu ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia jest jedną z przesłanek wyboru oferty. Dlatego w przypadku, gdy trzy oferty uzyskały taką samą ilość punktów, uzasadnione było działanie organu i dokonanie wyboru z uwzględnieniem kryterium najkorzystniejszego bilansu ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia, bez konieczności przeprowadzania negocjacji na podstawie art. 142 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach".

Komisja w niniejszej sprawie mogła więc nie przeprowadzać negocjacji cenowych i wybrać ofertę o najkorzystniejszej cenie co też uczyniła, gdyż przedstawienie najkorzystniejszego bilansu ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia jest jedną z przesłanek wyboru oferty.

Skarżąca zarzuciła w skardze organowi, że doszło w niniejszej sprawie do naruszenia art. 149 ust. 1 pkt 4 i 7 ustawy o świadczeniach poprzez nieodrzucenie oferty F. z uwagi na świadome i rażące zaniżenie ceny w stosunku do dopuszczalnego progu i jej obniżenie niezgodnie z warunkami postępowania konkursowego.

W ocenie Sądu powyższy zarzut nie jest zasadny.

z dokumentacji przedmiotowego postępowania cena jednostki rozliczeniowej wynika, że zaproponowana przez poszczególnych oferentów przedstawiała się następująco:

1) Z. w L.:

- 2 738,00 zł w zakresie świadczeń udzielanych przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego (punktacja za ofertę cenową - 5 pkt),

- 3 654,00 zł w zakresie świadczeń udzielanych przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego (punktacja za ofertę cenową - 5 pkt),

a zatem ogólna wartość świadczeń dla oferty wynosiła 3 341 580,00 zł,

2) F. :

- 2 720,00 zł w zakresie świadczeń udzielanych przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego (punktacja za ofertę cenową - 5 pkt),

- 3 654,00 zł w zakresie świadczeń udzielanych przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego (punktacja za ofertę cenową - 5 pkt),

a zatem ogólna wartość świadczeń dla oferty wynosiła 3 328 404.00 zł,

3) W.:

- 2 738,70 zł w zakresie świadczeń udzielanych przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego (punktacja za ofertę cenową - 5 pkt.),

- 3 654,00 zł w zakresie świadczeń udzielanych przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego (punktacja za ofertę cenową - 5 pkt.),

a zatem ogólna wartość świadczeń dla oferty wynosiła 3 342 092,40 zł

Po przemnożeniu wskazanych powyżej cen, przez zamawianą liczbę świadczeń w danym okresie rozliczeniowym, tj. 732 świadczenia w zakresie świadczeń udzielanych przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego oraz 366 świadczeń w zakresie świadczeń udzielanych przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego, uzyskano łączną wartość cenową ofert, która dla oferty:

- F. wynosiła 3 328 404,00 zł,

- Z. w L. wynosiła 3 341 580,00 zł,

- W. wynosiła 3 342 092,40 zł.

Zgodnie z powyższym cena oferowana przez F. była w ramach okresu rozliczeniowego niższa o 13 688,40 zł niż cena oferowana przez W. oraz o 13 176,00 zł niż cena oferowana przez Z. w L., co oznacza, że oferta F. przedstawiała korzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia niż oferta W., a także oferta Z. w L.

Pondto, różnica w cenie między F. a W. w L. jest niewielka i wynosi 13688,40 zł, tak więc w ocenie Sądu trudno tu mówić o rażąco niskiej cenie w stosunku do przedmiotu zamówienia.

Wskazać również należy, że z analizy dokumentów Komisji Konkursowej wynika, że dokonała ona sprawdzenia, czy ceny zaproponowane przez oferentów nie są rażąco niskie. Ceny te kształtowały się na poziomie niższym niż 90% ceny oczekiwanej przez NFZ. Analiza przedstawionych kalkulacji kosztów wykazała, że zaproponowane przez oferentów ceny jednostki ryczałtowej nie są kwotami rażąco niskimi, gdyż były wystarczające do właściwego poziomu udzielania świadczeń, co potwierdziły także organy orzekające w niniejszej sprawie, a stanowisko to zostało zaakceptowane przez Sąd.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów Zarządzenia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia nr 54/2011/DSOZ ponieważ jak wyżej wskazano w niniejszej sprawie nie doszło do wyboru oferty z ceną niższą od minimalnej. Zgodnie z § 1 ust. 3 zarządzenia w sprawie określenia kryteriów oceny ofert, sposób oceny oferty pod względem ceny określono w zał. nr 2 do zarządzenia. Ocena oferty cenowej dokonywana jest przez porównanie ceny przedstawione w ofercie z ceną oczekiwaną przez zamawiającego NFZ. Do ustalenia liczby punktów jakie otrzyma oferta, za kryterium ceny stosuje się specjalny wzór. Z wzoru powyższego (z jego części A) wynika, że jeżeli cena oferowana jest mniejsza od ceny minimalnej określonej przez NFZ oferent uzyskuje maksymalną liczbę punktów za kryterium ceny. Skarżący w niniejszej sprawie błędnie odczytał część A wzoru, przyjmując oznaczenie "min" – za cenę minimalną.

W ocenie Sądu w toku niniejszego postępowania nie doszło też do naruszenia art. 134 ustawy o świadczeniach, gdyż wszystkich oferentów traktowano w sposób równy. Wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcie umowy o udzielanie świadczeń udostępniane były na tych samych zasadach.

W zaskarżonej decyzji organ w sposób prawidłowy odniósł się do zarzutu Skarżącego dotyczących weryfikacji przez komisję konkursową potencjalnego konfliktu czasu pracy personelu wskazują w sposób prawidłowy dowody na których się oparł i wyjaśniając, że w wyniku weryfikacji czasu pracy personelu wskazanego w ofertach do niniejszego postępowania nie stwierdzono nieprawidłowości mogących sugerować, że dane są nieprawdziwe.

Komisja konkursowa dokonała również oceny ofert pod kątem sprzętu i wyposażenia zespołów ratownictwa medycznego. W ocenie Sądu ocena ta jak słusznie zauważyły organy obu instancji była dokonana w sposób prawidłowy. Oferty świadczeniodawców złożone w niniejszym postępowaniu zostały porównane zgodnie z kryteriami wskazanymi w zarządzeniu dotyczącym oceny ofert. Jak wynika z akt sprawy komisja konkursowa dokonała koincydencji czasu pracy personelu medycznego wskazanego w ofertach złożonych do danego postępowania z czasem pracy personelu medycznego wskazanego w ofertach złożonych do innych postępowań prowadzonych przez OW NFZ oraz umowach zawartych już między świadczeniodawcami a funduszem. Komisja nie stwierdziła w tym zakresie nieprawidłowości.

Reasumując Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. Zaskarżona decyzja nie została, wbrew twierdzeniom skargi, wydana z naruszeniem art. 107 § 3 Kpa., gdyż zawiera wszystkie elementy tam wskazane. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie.Za niezasadny więc należało uznać zarzut naruszenia art.7 k.p.a.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art.11 i art. 80 Kpa., gdyż jak wyjaśniono w zaskarżonej decyzji analiza ewentualnej koincydencji czasu pracy personelu medycznego była możliwa dzięki udostępnianiu przez Centralę NFZ na serwerze wewnętrznym FTP analizy przekazanych przez oddziały wojewódzkie Funduszu danych, dotyczących czasu pracy personelu wskazanego w obowiązujących umowach.

Biorąc powyższe pod rozwagę działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.