Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 1779/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Jarosław Lenard apl. prok. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2004 r. sprawy ze skargi S. T. na w Warszawie z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń sportową oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2003r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami ) - Kpa. oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji ( Dz. U. Nr 53, poz. 549 i Dz. U. z 2001r. Nr 27, poz. 298 ) utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z siedzibą w R. odmawiającą S. T., skarżącemu w niniejszej sprawie, wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komendant Główny Policji ocenił, iż skarżący nie przekonał organu, że należy do wyróżniających się członków Klubu Strzeleckiego [...] lub że osiąga znaczące wyniki w strzelectwie sportowym. Uczestnictwo w zawodach strzeleckich - czterokrotne w 200l r. i czterokrotne w 2002r. oraz krótka przynależność do Klubu, bo do dnia [...] października 200l r. pozwoliły przyjąć przekonanie o rekreacyjnym, nie zawodowym uprawianiu strzelectwa przez skarżącego. Organ uznał, że ten sposób realizowania się w strzelectwie może dokonywać się przy wykorzystaniu broni klubowej.

W skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze, S. T. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w całości. Rozstrzygnięciu ostatecznemu zarzucił, że nie uwzględniło motywów odwołania. Powołał się na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 listopada 200lr. w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim, że zgodnie z jego przepisami, posiada zakres kwalifikacji sportowych, które powinna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych. Jeżeli zatem, jak wywodzi skarżący, posiada on patent strzelecki, to zgodnie z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji organ winien ten fakt uwzględnić. Dodatkowo, skarżący zarzucił niedociągnięcia w ustaleniach stanu faktycznego i naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa uzasadniając ten zarzut faktami wydania pozwoleń na broń konkretnym sześciu osobom w identycznym stanie faktycznym.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i podniósł, iż brak jest dostatecznej podstawy faktycznej do wydania pozwolenia na broń. Podkreślił, że skarżący nie przekonał organów Policji o potrzebie posiadania pozwolenia na 3 egzemplarze broni palnej sportowej, jest bowiem niewyróżniającym się członkiem Klubu, nie osiąga znaczących wyników w strzelectwie i tylko kilka razy w roku bierze udział w zawodach. Posiada też krótki staż członkowski.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc m.in. kontrolę decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawe materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona.

Broń palna sportowa jest, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji ( Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zmianami), bronią w rozumieniu tej ustawy, a jej nabycie i posiadanie wymaga pozwolenia wydanego przez właściwego, ze względu na miejsce zamieszkania osoby cywilnej ubiegającej się o tę broń, komendanta wojewódzkiego Policji. Stosownie do przepisu art. 10 ust. 1 cyt. ustawy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie , uzasadniają jego wydanie. Oznacza to, że wskazany przepisem organ administracji ma prawo oceny, czy przedstawione przez zainteresowanego okoliczności, poparte załączonymi do wniosku dowodami, są wystarczające dla uznania, że może mu być wydane pozwolenie na broń.

W rozpatrywanej sprawie, skarżący domagał się pozwolenia na broń w celach sportowych ( art. 10 ust. 3 pkt.3 ustawy o broni i amunicji ) i na tę okoliczność przedstawił dowody: licencję wydaną przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego uprawniającą do uczestniczenia we współzawodnictwie sportowym w strzelectwie sportowym w dziedzinie strzelań pneumatycznych i kulowych, zaświadczenie z Klubu Strzelectwa Sportowego [...], że skarżący jest członkiem tego klubu od [...] października 200lr., że posiada odznakę strzelecką klasy II oraz że w 200lr. i 2002r. uczestniczył odpowiednio pięcio i czterokrotnie w strzelaninach, patent strzelecki z dnia [...] lipca 2002r. , protokół z egzaminu dla osób ubiegających się o pozwolenie na broń oraz zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, z którego wynika, że skarżący prowadzi usługi w zakresie mechaniki pojazdowej.

Komendant Wojewódzki Policji działający jako organ I instancji, oceniając cały materiał dowodowy, uznał że okoliczności przedstawione przez skarżącego tj. krótka przynależność klubowa, czterokrotne uczestnictwo w zawodach określające stan zaangażowania skarżącego w uprawianie strzelectwa sportowego oraz posiadana licencja i patent strzelecki nie uzasadniają wydania pozwolenia na broń sportową. Organ administracji nie pominął żadnego z dowodów przedstawionych przez skarżącego, rozprawił się również z argumentem podnoszonym we wniosku o pozwolenie, jak też w odwołaniu, że zgodnie z rozrządzeniem Rady Ministrów z dnia 27 listopada 200lr. w sprawie

uprawiania sportów strzeleckich, skarżący spełnia wymogi jakie spełniać ma osoba uprawiająca strzelectwo. Organ prawidłowo wywiódł, że uprawnienie do ubiegania się o wydanie pozwolenia na broń, nie tworzy po stronie organu Policji obowiązku wydania tego pozwolenia, które dokonuje się w oparciu o inne przepisy. Za chybione należy uznać przekonanie skarżącego, że jeżeli przynależy do klubu strzeleckiego, posiada licencję Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego i patent strzelecki to jest to wystarczające uzasadnienie dla wydania pozwolenia na broń. Okoliczności te stanowią tylko część stanu faktycznego w rozpatrywanej sprawie, które wbrew zarzutom skargi, zostały wzięte przez organ pod uwagę. Zgodnie jednak z treścią art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji i art. 7 Kpa. organ oceniał wszystkie okoliczności występujące w danej sprawie, a więc także stosunkowo niedługi okres przynależności klubowej, niską aktywność strzelecką i brak osiągnięć strzeleckich skarżącego.

Należy stwierdzić, że organy Policji prowadząc postępowanie w sprawie z wniosku skarżącego, nie naruszyły prawa. Dokonując oceny okoliczności, o których stanowi art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, wzięto pod uwagę wszystkie dowody zebrane w sprawie, przeanalizowano je i uznano, że okoliczności te są niewystarczające dla wydania pozwolenia na broń. Nie naruszona została przy tym zasada swobodnej oceny dowodów. Sąd nie dopatrzył się też niedociągnięć czy luk w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a nieścisłość polegająca na przyjęciu czterokrotnego zamiast pięciokrotnego udziału w strzelaniu w 200 lr. nie może mieć wpływu na wynik sprawy.

Również podnoszony w postępowaniu administracyjnym zarzut skargi, iż organ Policji naruszył konstytucyjną zasadę równości wobec prawa poprzez wydanie w identycznej sytuacji odmiennego rozstrzygnięcia, nie może zyskać uznania Sądu. Postępowanie administracyjne jest postępowaniem zindywidualizowanym, co oznacza, że określona jest strona tego postępowania, jego przedmiot i stan faktyczny ściśle związany z tą stroną i jej żądaniem. Tak więc organ, ustalając stan faktyczny w sprawie, zbiera, bada i ocenia dowody związane tylko z tą sprawą i trudno jest oczekiwać, aby rozstrzygając sprawę indywidualną, organ odwoływał się do innych, podobnych spraw już zakończonych wydaniem decyzji. Winien jednak, załatwiając sprawy tego samego rodzaju, przykładać tę samą miarę staranności w postępowaniu dowodowym przez siebie prowadzonym w każdej indywidualnej sprawie, mając na uwadze zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia tej zasady, a subiektywne odczucie skarżącego w tym względzie nie może mieć wpływu na ocenę Sądu i wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ), orzekł jak w sentencji.