Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 2/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: umorzono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 , art. 3 par. 2 pkt 1,8
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Windak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 marca 2016 r. sprawy ze skargi K. G. na bezczynność Starosty G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. umorzyć postępowanie w sprawie, II. stwierdza, że bezczynność nie miała charakteru rażącego, III. zasądza od Starosty G. na rzecz skarżącego K. G. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 4 stycznia 2016 r. K.G. reprezentowany przez pełnomocnika adw. M.T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Starosty G., zarzucając naruszenie art. 13 ust.1, art.16 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782), zwanej dalej: "u.d.i.p." poprzez nierozpoznanie złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżący wniósł o:

1. zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej

w zakresie sposobu realizowania obsługi prawnej Powiatu G.- co do podania miesięcznego kosztu utworzenia/funkcjonowania etatu radcy prawnego,

w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi,

2. stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa,

3. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie [...] zł.-w tym [...] zł. wpisu od skargi, [...] zł. tytułem kosztów zastępstwa adwokackiego, [...]zł. opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, [...] zł. tytułem kosztów przesłania skargi na bezczynność organu.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że w dniu 10 grudnia 2015 r. złożył do Starostwa Powiatowego G., za pośrednictwem poczty e-mail, wniosek o udostępnienie informacji publicznej przez wskazanie w jaki sposób realizowana jest obsługa prawna powiatu - tj. czy poprzez umowę z zewnętrzną kancelarią prawną, czy też poprzez umowę o pracę z radcą prawnym zatrudnionym w starostwie czy też w inny - i jaki sposób. W przypadku zlecenia obsługi prawnej zewnętrznej kancelarii wnioskodawca wniósł o udostępnienie umowy z tą kancelarią oraz obustronnych faktur Vat za 3 ostatnie miesiące (w formie skanów). W przypadku realizacji obsługi prawnej przez radcę prawnego lub inna osobę zatrudnioną na umowę o pracę wniósł o podanie ilości etatów oraz miesięcznego kosztu utworzenia/funkcjonowania każdego etatu. Wniósł nadto o podanie w jaki sposób rozliczane są zasądzone na rzecz powiatu koszty zastępstwa prawnego w sprawach sądowych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych, w których powiat reprezentuje prawnik (adwokat lub radca prawny) - tj. czy są wypłacane prawnikowi w całości dopiero po wyegzekwowaniu należności od dłużnika, czy też po prawomocności wyroku bez względu na ich wyegzekwowaniu lub też w inny sposób - i jaki sposób. Udzielenie odpowiedzi ma nastąpić w formie elektronicznej, na adres e-mail wnioskodawcy K.G.

Skarżący podał, że w odpowiedzi na wniosek w dniu 29 grudnia 2015 r. organ poinformował go drogą elektroniczną, iż obsługa prawna realizowana jest m.in. przez radcę prawnego zatrudnionego na umowę o pracę w wymiarze 3/5 etatu. Jednocześnie wskazał, że informacja o wynagrodzeniu radcy prawnego podlega ochronie na podstawie ustawy o ochronie danych osobowych. Skarżący powołując się na regulacje prawną tj. art.13 ust.1 oraz 16 ust.1 u.d.i.p. wskazał, że w zakresie w jakim nie udostępnił informacji publicznej powinien wydać decyzje odmowną, a takiej do dnia wniesienia skargi nie wydał wobec czego organ pozostaje w bezczynności. Skarżący zauważył, że informacja, objęta przedmiotem wniosku, jest informacją publiczną, bowiem stanowi informacje o sprawach publicznych, tj. art. 1 u.d.i.p. informację o działalności organów władzy publicznej związanej z gospodarowaniem mieniem publicznym i wykonywaniem zadań publicznych.

Dalej skarżący w kontekście stwierdzania, że bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa wskazał, że bezczynności była spowodowana błędną interpretacją.

W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu G. wskazał, że skarga jest bezprzedmiotowa gdyż organ w tej sprawie wydał decyzję w dniu 12 stycznia

2016 r., którą doręczono skarżącemu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w art. 3

§ 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a., a więc gdy organy administracji nie podejmują nakazanych prawem decyzji, postanowień, aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa bądź pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.

Rozpoznając wniesioną skargę wskazać należy na treść przepisu art. 149 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (§ 2).

Z przytoczonych przepisów wynika, że celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności, w sprawie wszczętej żądaniem strony. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujące znaczenie ma stan faktyczny i prawny z momentu orzekania. W konsekwencji podjęcie przez organ aktu, po wniesieniu skargi, przesądza o tym, że organ nie pozostaje już w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 P.p.s.a. Nieuprawnione i niemożliwe jest bowiem zobowiązywanie organu do dokonania czynności, która została już dokonana. Przy czym Sąd podziela pogląd zaprezentowany w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99, że wydanie przez organ decyzji wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (postanowienie dostępne w Lex nr 54517).

Jak wynika z akt niniejszej sprawy, na dzień wniesienia skargi przez K.G., tj. w dniu 7 stycznia 2015 r. (data wpływu do organu), Burmistrz G. pozostawał w stanie bezczynności wobec wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazania wynagrodzenia. Wniosek skarżącego w tym zakresie został załatwiony przez organ w dniu 12 stycznia 2015 r. wtedy została wydana decyzja. W dniu 14 stycznia 2016 r.(data wpływu) organ przesłał do Sądu skargę wraz odpowiedzią.

Z powyższych przyczyn postępowanie sądowe co do zobowiązania organu do udostępnienia informacji publicznej stało się bezprzedmiotowe, w rozumieniu art. 161

§ 1 pkt 3 P.p.s.a., gdyż w jego toku wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna.

W tym miejscu wskazać należy, że Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/12, który stwierdził, że przepis art. 149 P.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo nie miały takiego charakteru, przy czym uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo, iż są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi.

W kontekście powyższego wskazać należy, że z okoliczności faktycznych

i prawnych przedmiotowej sprawy nie wynika, aby bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa, albowiem organowi nie sposób przypisać cech lekceważącego traktowania skarżącego i obowiązków nałożonych ustawą.

Przedmiotem tej sprawy jest wniosek strony z dnia 10 grudnia 2015 r. on bowiem inicjuje postępowanie zmierzające od uzyskania informacji publicznej w żądanym zakresie.

W tym stanie rzeczy orzeczono w pkt I wyroku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. o umorzeniu postępowania sądowego w zakresie zobowiązania Starosty Powiatu G. do załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Stwierdzenie w pkt II, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa wydano stosownie do art. 149 § 1 zdanie drugie powołanej ustawy.

W przedmiocie kosztów orzeczono w pkt III zgodnie z art. 206 P.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Przepis ten znajduje również zastosowanie w przypadkach, o których mowa w art.. 54 § 3 P.p.s.a. i obowiązuje od 15 sierpnia 2015 r. Umożliwia on wojewódzkim sądom administracyjnym w uzasadnionych przypadkach miarkowanie kosztów postępowania. Kosztami postępowania są koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw, do których m.in. zalicza się koszty sądowe, wynagrodzenie adwokata lub radcy prawnego, wydatki. Wraz ze skargą skarżący reprezentowany przez adwokata M.T. złożył wniosek o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania na które składają się – [...] zł. wpisu od skargi, [...]zł. tytułem kosztów zastępstwa adwokackiego, 17 zł. opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, [...] zł. tytułem kosztów przesłania skargi na bezczynność organu w łącznej kwocie [...] zł. W ocenie Sądu z uwagi na to, że w niniejszej sprawie doszło do umorzenia postępowania w sprawie w skutek załatwienia sprawy przez organ i wydanie decyzji,

o którą wnosił skarżący, należało rozważyć zasadność obciążania organu kosztami postępowania w żądanej wysokości. Sąd zwrócił uwagę na to, że z żądaniem udzielenia informacji publicznej do organu zwrócił się K.G., jemu też organ udzielił informacji w przeważającym zakresie informując jednocześnie o przyczynach nie udzielenia informacji, co do wynagrodzenia zatrudnionego radcy prawnego gdyż ta podlega ochronie na podstawie ustawy o ochronie danych osobowych. Skierowana do Sądu skarga na bezczynność organu z żądaniem zobowiązania przez Sąd aby organ rozpatrzył w tym zakresie wniosek, w ocenie Sądu nie wymagała takiego nakładu pracy, który uzasadniałby zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości [...] zł. Skarga została przez organ uwzględniona, co zapobiegło dalszym czynnościom pełnomocnika. Należy podkreślić, że w skutek uwzględnienia skargi skarżący wystosował do organu pismo zawierające propozycję ugody w odniesieniu do kosztów postępowania. Pismo to pochodziło od K.G. nie zaś od jego pełnomocnika zatem należy uznać, iż wkład pracy pełnomocnika adwokata M.T. sprowadził się jedynie do napisania skargi. W ocenie Sądu biorąc pod uwagę nieskomplikowany charakter sprawy oraz wkład pracy pełnomocnika skarżącego, należy uznać, że zaistniały uzasadnione okoliczności dające podstawę do obniżenia wynagrodzenia adwokatowi. Na zasądzoną kwotę określoną w punkcie III wyroku składają się: [...] zł. wpis, [...] zł. wynagrodzenie, 17 zł. opłata od pełnomocnictwa oraz [...]zł. opłata pocztowa od wysłanej skargi.