Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1099/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1 i  ust. 2, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, oraz  art. 99 ust. 12
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 193 par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151/145 par. 1 pkt 1a,b,c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie WSA Stanisław Grzeszek WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant Julia Mejer po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 listopada 2021 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 23 czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za czerwiec-wrzesień 2015 r. skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do WSA w Krakowie decyzją z 23 czerwca 2021r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. ("DIAS") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. T. ("NUS") z 25 sierpnia 2020r., nr [...], w przedmiocie określenia J. B. ("skarżąca", "strona") wysokości podatku od towarów i usług za miesiące: czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień 2015 r.

Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach:

Postanowieniem nr [...] z 26 marca 2019 r. - doręczonym stronie 29 marca 2019 r. - wszczęte zostało wobec J. B. postępowanie podatkowe w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące: czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień 2015r. Postępowanie podatkowe poprzedzone zostało kontrolą podatkową przeprowadzoną w P.T.H.U. N.-T. J. B. zakończoną protokołem kontroli podatkowej doręczonym stronie w dniu 31 stycznia 2019 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. T. prowadził samodzielnie postępowanie dowodowe uzyskując dowody/dokumenty z różnych źródeł, które mogły przyczynić się do rozwiązania konkretnej kwestii, tj. od kontrahentów strony, innych organów i instytucji w tym z sądów, prokuratur, policji. Zebrano obszerny materiał dowodowy, w postaci dokumentów źródłowych, wykonano czynności sprawdzające, przeprowadzono dowody z przesłuchania strony i świadków. Strona miała zagwarantowane prawo uczestniczenia w przeprowadzaniu dowodów do zaprezentowania własnego stanowiska, w tym wypowiedzenia się co do przedmiotu sprawy w trybie art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

W wyniku powyższych postępowań organ I instancji, na podstawie art. 193 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, stwierdził, nierzetelność prowadzonych przez podatniczkę ksiąg tj. ewidencji zakupu VAT za okres od czerwca do września 2015 r. w zakresie szczegółowo opisanym w treści protokołu. Stwierdzone nieprawidłowości w rozliczeniu podatku od towarów i usług polegały na nieuprawnionym pomniejszeniu podatku należnego o podatek naliczony wynikający z 13 faktur (wyszczególnionych na str. 2 zaskarżonej decyzji) wystawionych dla N. T. J. B., związanych z zakupem usług od Przedsiębiorstwa B. Spółka z o. o.

NUS, na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a oraz art. 99 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U z 2011 r. Nr [...] ze zm., dalej "ustawa o VAT") w brzmieniu obowiązującym w 2015r., stwierdził, że J. B. z tytułu odliczenia podatku naliczonego zawartego w zakwestionowanych fakturach dokonała nieprawidłowego rozliczenia podatku w złożonych deklaracjach VAT-7 wykazując:

- za czerwiec 2015 r. kwotę podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 412.035,00 zł, zamiast w wysokości 448.835,00 zł, (w deklaracji VAT-7 zaniżenie zobowiązania o kwotę 36.800,00 zł),

- za lipiec 2015 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 478.495,00 zł, zamiast w wysokości 445.536,00 zł (w deklaracji VAT-7 zawyżenie nadwyżki podatku o kwotę 32.959,00 zł),

- za sierpień 2015 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 503.545,00 zł, zamiast w wysokości 429.186,00 zł (w deklaracji VAT-7 zawyżenie nadwyżki podatku o kwotę 74.359,00 zł),

- za wrzesień 2015 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 685.228,00 zł, zamiast w wysokości 601.347,00 zł (w deklaracji VAT-7 o zawyżenie nadwyżki podatku kwotę 83.881,00 zł).

Skutkiem powyższego było wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. T. w dniu 25 sierpnia 2020 r. decyzji Nr [...], o której mowa na wstępie.

W odwołaniu skarżąca nie zgodziła się z zapadłym rozstrzygnięciem, wskazując, iż postępowanie podatkowe nie wykazało, żeby zaksięgowane w ewidencji księgowej P.T.H.U. N.-T. faktury otrzymane od P.B. B. Spółka z o.o. są nierzetelne tj. że nie potwierdzają wykonania opisanych w nich usług. W odwołaniu sformułowano zarzuty naruszenia przez organ podatkowy zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych, a to: art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a w związku z art. 86 ust. 1, w związku z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit a ustawy o VAT polegające na uznaniu, że faktury wystawione przez B. spółkę z o.o. z tyt. robót budowlanych dotyczących budowy pawilonu handlowego Intermarche w [...] oraz budowy pawilonu handlowego Aldi w C. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a w konsekwencji na zakwestionowaniu prawa podatniczki do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez B. Spółkę z o.o.; art. 180 § 1 w związku z art. 187 § 1, z art. 191 Ordynacji podatkowej ze względu na to, że zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy jest niekompletny i nie może stanowić podstawy do uznania, że na jego podstawie stan faktyczny niniejszej sprawy został wyjaśniony w sposób niebudzący wątpliwości; art. 180 § 1 w związku z art. 188 w związku z art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej polegające na odmowie uwzględnienia przez organ podatkowy wniosków dowodowych.

Pismem z dnia 23 stycznia 2021r. strona wniosła, na podstawie art. 208 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, o umorzenie postępowania ze względu na przedawnienie zobowiązania podatkowego za przedmiotowe miesiące 2015 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., po dokonaniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zarzutów zawartych w odwołaniu, nie znajdując podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji, wydał w dniu 23 czerwca 2021 r. decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. T. z dnia 25 sierpnia 2020 r.

Organ odwoławczy podsumowując argumentację odnoszącą się do przedawnienia, skuteczności czynności zawieszających dokonanych z dniem 30 lipca 2020 r., stwierdził, że na gruncie niniejszej sprawy wystąpiły przesłanki określone w ort 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa i skutecznie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W tych okolicznościach uzasadnione jest prowadzenie postępowania odwoławczego, gdyż nie upłynął termin przedawnienia zobowiązania w podatku VAT za poszczególne miesiące 2015 r., co oznacza, że nie upłynął termin, w którym organy podatkowe są uprawnione do orzekania w przedmiotowej sprawie w drodze decyzji. Wszczęcie postępowania przygotowawczego w sprawie o przestępstwo skarbowe jakie nastąpiło w dniu 30 lipca 2020 r., nastąpiło właśnie w tym okresie tj. przed wydaniem decyzji przez organ I instancji w zakresie podatku od towarów i usług w dniu 25 sierpnia 2020 r. Kontrolę podatkową w podmiocie N. T. J. B. prowadzono w okresie 21 sierpnia 2018 r. - 31 stycznia 2019 r., postępowanie podatkowe wszczęto w dniu 26 marca 2019r. tj. po upływie zaledwie 1/3 ustawowego sześciomiesięcznego terminu przewidzianego w art. 165b ustawy Ordynacja podatkowa dla wszczęcia tego postępowania tj. w sytuacji niezłożenia korekty deklaracji przez podatnika uwzględniającej stwierdzone w kontroli nieprawidłowości. Zatem organ podatkowy zebrał obszerny materiał dowodowy pozwalający na ustalenie, że ujęte w rozliczeniu podatkowym J. B. faktury były nierzetelne, puste, nie dokumentujące prawdziwych zdarzeń gospodarczych, przed wszczęciem postępowania karno-skarbowego. W realiach niniejszej sprawy wszczęcie postępowania karno-skarbowego nie wyprzedziło ustaleń dowodowych poczynionych wobec podmiotu N. T. J. B. i jej kontrahentów lecz było ich konsekwencją. Zatem nie można twierdzić, że nastąpiło instrumentalne jego wszczęcie, skutkujące jedynie wstrzymaniem biegu terminu zobowiązania podatkowego. Nadto, decyzja organu I instancji wydana została w dniu 25 sierpnia 2020 r. tj. przed upływem pięcioletniego okresu przedawnienia.

DIAS, oceniając przeprowadzane postępowanie w kontekście zarzutów odwołania, podniósł, że wydane rozstrzygnięcie oparte zostało na dokumentacji P.T.H.U. N.-T. J. B., dokumentach źródłowych przedstawionych i sukcesywnie uzupełnianych przez stronę na żądanie organu I instancji. Strona uczestniczyła w sprawie w każdym stadium postępowania, miała zagwarantowane prawo do zaprezentowania własnego stanowiska, uzupełniania dowodów, składania wniosków - o przedłużenie terminów do przedłożenia dowodów, wniosków o przeprowadzenie dowodów, z czego korzystała, o czym świadczą pisma strony. NUS prowadził samodzielnie postępowanie dowodowe uzyskując dowody/dokumenty z różnych źródeł, które mogły przyczynić się do rozwiązania konkretnej kwestii, prowadzono korespondencję z innymi organami podatkowymi organami wymiaru sprawiedliwości (sąd, prokuratura policja), z kontrahentami strony, wykonano czynności sprawdzające, również w ramach pomocy prawnej, uzyskując w ten sposób część dowodów przydatnych do rozstrzygnięcia sprawy. Uzupełniając dowody z dokumentów źródłowych organ przeprowadził dowody ze źródeł osobowych - przesłuchano wielu świadków, w tym świadków wskazanych przez stronę. W sytuacji kiedy przesłuchanie okazało się niemożliwe, zwracano się do świadków o złożenie pisemnych wyjaśnień. Organ informował stronę o podejmowanych czynnościach - o terminach przesłuchań świadków. Wnioski dowodowe zgłaszane przez stronę były rzetelnie analizowane i rozpatrywane, część z nich została uwzględniona, a te które nie zasługiwały na uwzględnienie, zostały odrzucone z wyjaśnieniem przyczyn stanowiska organu - postanowieniami z 23 czerwca 2020r. i 6 sierpnia 2020r. W uzasadnieniu decyzji jasno sprecyzowano w jaki sposób i jakie materiały zgromadzone w innych postępowaniach stały się dowodami w niniejszym postępowaniu - ocenionymi następnie wraz z pozostałym materiałem dowodowym.

W ocenie DIAS zebrano obszerny, możliwy do pozyskania materiał dowodowy, który stanowił wystarczającą podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych oraz do rozstrzygnięcia sprawy podatkowej decyzją, zaś wyciągnięte wnioski nie przeczą zasadom logiki oraz nie są sprzeczne ze zgromadzonymi w sprawie dowodami. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono przepisów ustawy Ordynacja podatkowa.

DIAS wyjaśnił dalej, że postępowanie podatkowe prowadzone było przede wszystkim pod kątem ustalenia czy wyszczególnione w fakturach wystawionych przez B. Spółkę z o.o. dla N. T. J. B. zdarzenia gospodarcze - zakup usług (ziemnych, budowlanych) - odzwierciedlają rzeczywiste zdarzenia prawne, tj. czy zostały faktycznie wykonane przez wykazanych w fakturach wykonawców, kolejno czy wykorzystywane były w prowadzonej działalności gospodarczej N. T., zatem czy faktury te stanowią podstawę do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający.

Zdaniem organu odwoławczego w prowadzonym postępowaniu jednoznacznie wykazano, że B. Spółka z o.o. nie była faktycznym wykonawcą usług dla N. T. J. B., o czym świadczą:

- wpłynięcie do właściwego dla B. Spółki z o.o. urzędu skarbowego tj. Urzędu Skarbowego [...] w dniu 14 września 2018 r. korekt deklaracji VAT-7 za 2015 r. - po upływie trzech lat od wystawienia faktur, złożonych ewidentnie w związku z prowadzoną kontrolą podatkową w firmie N. T. (wszczętą w dniu 21 sierpnia 2018 r.) i po wizycie A. B. w domu W. C., nadto po wpłynięciu do przedmiotowego urzędu wniosku Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. T. o przeprowadzenie czynności sprawdzających w B. Spółce z o.o. na okoliczność transakcji z N. T. z 2015r., w sytuacji kiedy w pierwotnie złożonych przez Spółkę deklaracjach VAT-7 wykazane zostały zerowe wartości.

- zawarcie w korektach deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące 2015r. danych wynikających z faktur wystawionych tylko na rzecz N. T. - mimo braku ciągłości numeracji tych faktur,

- przebieg wizyty A. B. początkiem września 2018r. w domu W. C. i związane z tym podpisywanie czystych kartek przez W. C. i udostępnienie pieczątek B. Spółki z o.o. powodowane obawami o bezpieczeństwo W. C., w zestawieniu z przesłuchaniem świadka W. C. w urzędzie skarbowym kiedy pytania formułował A. B. (jako pełnomocnik J. B.), - wielokrotne zapewnienia składane przez W. C. (w wyjaśnieniach, zeznaniach w różnych sprawach), że B. Spółka z o.o. w 2015r. nie prowadziła działalności gospodarczej; podczas każdego przesłuchania W. C. jednoznacznie stwierdzał, że B. Spółka z o.o. nie wykonała żadnych usług budowlanych na rzecz firmy N. T., nie posiadając w tym okresie żadnego zaplecza technicznego i osobowego, że w 2015 r. zaprzestała już prowadzenia działalności,

- wskazanie przez W. C., że nie składał w Urzędzie Skarbowym [...] korekt deklaracji VAT (chociaż jego podpis znajduje się na nich), że złożył je A. B. bądź J. B. oraz, że treść oświadczeń jakie następnie wpłynęły do tego urzędu w listopadzie 2018r. nie zawiera prawdy,

- pozostałe ustalenia postępowania: zeznania świadków, dokumentacja udostępniona przez inwestorów obiektów pawilonów Intermarche w [...] oraz Aldi w C..

Podkreślenia wymaga, że w prowadzonym postępowaniu Skarżąca nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów wykonania usług objętych zakwestionowanymi fakturami B. Spółki z o.o., nie potrafiła udokumentować okoliczności wystawiania faktur VAT, miejsca, sposobu i miejsca dokonania zapłaty za nie. Wykonania przedmiotowych usług przez tę spółkę nie potwierdzili także przesłuchani w sprawie liczni świadkowie.

Wobec powyższych ustaleń, znajdujących pokrycie w materiale dowodowym, zasadne jest stanowisko, że faktury VAT wystawione przez B. Spółkę z o.o. dla N.-T. J. B., nie potwierdzają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, dokumentują czynności, które nie miały miejsca pomiędzy wskazanymi w nich kontrahentami.

J. B. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a w związku z art. 86 ust. 1, w związku z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit a ustawy o VAT poprzez ich błędną wykładnię i oraz niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania, polegającą na uznaniu przez organ podatkowy, że faktury wystawione przez Przedsiębiorstwo B. Spółka z o.o. z tytułu robót budowlanych dotyczących budowy pawilonu handlowego Intermarche w [...] oraz budowy pawilonu handlowego Aldi w C. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a w konsekwencji na zakwestionowaniu prawa strony skarżącej do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez B. Sp. z o.o.

2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 180 § 1 w związku z art. 187 § 1, z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ze względu na to, że zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy jest niekompletny i nie może stanowić podstawy do uznania, że na jego podstawie stan faktyczny niniejszej sprawy został wyjaśniony w sposób niebudzący wątpliwości;

3. przepisów postępowania, poprzez naruszenie art. 180 § 1 w związku z art. 188 w związku z art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej polegające na odmowie uwzględnienia przez organ podatkowy wniosków dowodowych złożonych przez Stronę Skarżącą w toku postępowania podatkowego,

4. przepisów postępowania, poprzez naruszenie art. 121 § 1 w związku z art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 w związku z art.70c Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych poprzez instrumentalne wszczęcie postępowania karno-skarbowego tuż przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (31.12.2020 r.), mające na celu wyłącznie wstrzymanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do września 2015 r.

W konsekwencji, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. T. w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych. Zgodnie z treścią art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020r. poz. 1325 ze zm., zwanej dalej O.p.), zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przedawnienie zobowiązania skutkuje zaś jego wygaśnięciem (art. 59 § 1 pkt 9 O.p.), w związku z czym, po upływie terminu przedawnienia, nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania w tym zakresie (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2014 r. sygn. akt II FPS 4/13, dostępna na stronie internetowej orzeczena.nsa.gov.pl). Z kolei w myśl art. 208 § 1 O.p., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

Niniejsza sprawa dotyczy zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2015r. Mając na uwadze treść art. 70 § 1 O.p. stwierdzić należy, że zobowiązania te przedawniały się z dniem 31 grudnia 2020r. Decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. T. została wydana przed ta datą, natomiast decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. po upływie tej daty tj. w dniu 23 czerwca 2021r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w postępowaniu odwoławczym dokonał oceny przestanek zastosowania przez organ podatkowy przy wydawaniu decyzji podatkowej art. 70 § 6 pkt 1 w związku z art. 70c Ordynacji podatkowej. Problem ten analizowano tj. rozważano czy nie doszło do przedawnienia prawa do wydania w 2021r. decyzji w ramach postępowania odwoławczego, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podatkowy jest bowiem zobowiązany do dokonania oceny, czy w okolicznościach konkretnej sprawy nastąpił upływ czasu skutkujący przedawnieniem oraz czy nie wystąpiły okoliczności powodujące przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia, rzutujące na przedłużenie tego terminu (art. 70 Ordynacji podatkowej). Ponieważ decyzja organu I instancji wydana została i doręczona Skarżącej przed upływem pięcioletniego okresu przedawnienia tj. przed dniem 31 grudnia 2020 r. a zatem - wbrew zarzutom skargi Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. T. nie miał obowiązku ustosunkowywania się do problemu przedawnienia w uzasadnieniu wydanej przed dniem 31 grudnia 2020 r. decyzji.

Inaczej kwestia ta wyglądała w postępowaniu przed organem odwoławczym, który swe rozstrzygnięcie – jak już wyżej wspomniano – wydawał po upływie podstawowego terminu przedawnienia.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy powołał się na treść art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, stanowiącego, iż bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. W myśl art. 70c ustawy zawiadomienie o powyższym podatnika winno nastąpić najpóźniej przed upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 ustawy.

Na gruncie niniejszej sprawy organ odwoławczy zasadnie ocenił, iż wystąpiły przesłanki określone w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. i skutecznie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia.

Bieg terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych uległ zawieszeniu z dniem 30 lipca 2020r. ze względu na wszczęcie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. T. postępowania karnego skarbowego w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 w związku z art. 56 § 1 oraz w związku z art. 6 § 1 kodeksu karnego skarbowego, o którym podatnik został powiadomiony pismem z dnia 7 września 2020r. - doręczonym podatniczce w dniu 22 września 2020r. oraz jej pełnomocnikowi w dniu 10 września 2020r.

W okolicznościach sprawy brak jest przesłanek by przyjąć, i podzielić zarzuty Skarżącej jakoby doszło do instrumentalnego wszczęcia postępowania li tylko w celu uzyskania efektu w postaci zawieszenia biegu przedawnienia. Jak bowiem wynika z akt sprawy, postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe prowadzone wobec J. B. przy współpracy z Prokuraturą Rejonową w N. T. miało swój niezależny i prowadzący do celu bieg;

- Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. T. działając jako organ postępowania przygotowawczego w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe postanowieniem Nr [...] z dnia 30 lipca 2020 r. na podstawie art. 303 kpk w związku z art. 325 kpk oraz art. 325 § 1 kpk art. 113 § 1 kks wszczął dochodzenie w sprawie P.T.U.H N. T. J. B. o przestępstwo określone w art. 56 § 2 kks w związku z art. 56 § 1 kks art. 6 § 2 kks. (podanie nieprawdy w deklaracjach VAT-7 za okres: miesiące: czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień 2015 r),

- jak wyżej wskazano zawiadomieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. T. Nr [...] z dnia 7 września 2020r. poinformowano podatniczkę i jej pełnomocnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarow i usług za wspomniany okres

- dniu 30 lipca 2020r. sporządzone zostało postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. T. Nr [...] o przedstawieniu J. B. zarzutów o popełnienie przestępstwa z art. 77 pkt 1 ustawy o rachunkowości oraz z art. 56 § 2 kks, art. 56 § 1 kks, art. 6§ 2 kks,

- w toku prowadzonego postępowania przygotowawczego karno-skarbowego (Nr RSP [...]/1218) wielokrotnie usiłowano nawiązać kontakt z J. B. np. wezwania do stawienia się w organie z dnia 18 sierpnia 2020r., z dnia 17 września 2020r., z dnia 29 września 2020r., z dnia 14 października 2020r., z dnia 27 października 2020r, z dnia 24 listopada 2020r. kierowane do J. B. oraz jej pełnomocnika. Na żadne z wystosowanych wezwań J. B. nie stawiła się, usprawiedliwiając swoją nieobecność złym stanem zdrowia (podobnie jak w postępowaniu podatkowym K: 632-638) i przesyłając zwolnienia lekarskie od lekarza specjalisty chorób płuc i lekarza psychiatry.

Dopiero w dniu 2 lutego 2021r. realizując wniosek organów podatkowych w Komisariacie Policji w [...] ogłoszono J. B. postanowienie Nr [...] z dnia 30 lipca 2020r. o przedstawieniu zarzutów. Podejrzana zeznała do protokołu, że leczy się psychiatrycznie. W świetle powyższego Prokuratura Rejonowa w N. T. postanowieniem z dnia 19 lutego 2021r. powołała biegłych lekarzy psychiatrów celem wydania opinii o stanie zdrowia psychicznego J. B.. W dniu 11 marca 2021r. biegli Sądu Okręgowego w N. S. z zakresu psychiatrii w opinii sądowo psychiatrycznej stwierdzili brak podstaw do kwestionowania poczytalności Pani J. B. w odniesieniu do zarzucanych Jej czynów (warunki z art. 31 § 1 i § 2 kk nie zachodzą), jednocześnie wskazując, że stan zdrowia badanej pozwala na udział w postępowaniu karnym oraz na prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 26 marca 2021 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w N. T. przedłużył dochodzenie na dalszy czas oznaczony.

Zatem w postępowaniu tym przeprowadzono szereg czynności rezultatem czego było postawienie J. B. w dniu 2 lutego 2021 r. zarzutów. W świetle wyżej przedstawionych okoliczności nieuprawnionym jest stawianie organowi postępowania przygotowawczego w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe zarzutu pozornego jedynie wszczęcia postępowania karno-skarbowego, braku aktywności w tym postępowaniu i przedstawieniu zarzutów podatniczce dopiero w dniu 2 lutego 2021 r., bowiem to postawa Skarżącej sprowadzająca się do braku reakcji na wystosowywane wezwania i zasłanianie się stanem zdrowia psychicznego (co okazało się bezzasadne) doprowadziła do przedłużania się terminu na dokonanie czynności postawienia zarzutów.

Daje się także zauważyć, że przed wszczęciem postępowania karno-skarbowego organ podatkowy zebrał obszerny materiał dowodowy pozwalający na ustalenie, że ujęte w rozliczeniu podatkowym J. B. faktury były nierzetelne, puste, nie dokumentujące prawdziwych zdarzeń gospodarczych. W realiach sprawy wszczęcie postępowania kano-skarbowego nie wyprzedziło ustaleń dowodowych poczynionych wobec podmiotu N. T. J. B. i jej kontrahentów lecz było ich konsekwencją. Uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa organ podatkowy nabrał w trakcie analizy całego zgromadzonego w sprawie podatkowej obszernego materiału dowodowego czyli w końcowej fazie postępowania podatkowego prowadzonego przez organ I instancji. Wszczęcie postępowania karno-skarbowego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. T. było działaniem następującym po podjętym i aktywnym postępowaniu dowodowym prowadzonym przy wspołpracy z innymi organami podatkowymi, po realnych oraz szerokich ustaleniach dowodowych i jest ich logiczną oraz prawnie uzasadnioną konsekwencją. Zatem postępowanie przygotowawcze w sprawie o przestępstwo skarbowe wszczęte zostało w sytuacji kiedy wykazane zostały w postępowaniu podatkowym materialnoprawne podstawy do wszczęcia postępowania karno-skarbowego. Wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie miało zatem pozorowanego charakteru i nie służyło jedynie wstrzymaniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Nie doszło zatem do instrumentalnego wykorzystywania art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej czy naruszenia – przy tej okazji – zasady zaufania do organów podatkowych wynikającej z art. 121 tej ustawy.

Skoro więc w sprawie nie doszło do przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych, to organy podatkowe obu instancji uprawnione były do orzekania w niniejszej sprawy.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177 poz. 1054 ze zm., zwanej dalej u.p.t.u.), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u.). Wskazane prawo do odliczenia podatku naliczonego nie ma jednak nieograniczonego charakteru. Przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. wskazuje bowiem, że faktury i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego w przypadku, gdy stwierdzają one czynności, które nie zostały dokonane. Dla odliczenia podatku naliczonego istotne jest zatem, by przyjęta do rozliczenia faktura VAT dokumentowała rzeczywisty obrót. Warunek taki zachodzi wtedy, gdy dana faktura odzwierciedla zdarzenie gospodarcze dokonane między podmiotami wymienionymi na fakturze, której przedmiotem jest towar bądź usługa opisana w tym dokumencie pod względem ilościowym, jakościowym, wartościowym itp. Innymi słowy, między rzeczywistą sprzedażą a jej opisem w fakturze istnieć musi pełna zgodność pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Zależność ta podkreślana jest też w orzecznictwie ETS, np. w sprawie C - 342/87 (Genius Holding BV v. Staatssecretaris van Financiën) stwierdzono, że wynikające z przepisów dyrektywy prawo do odliczenia nie znajduje zastosowania do podatku, który jest należny wyłącznie z tego powodu, że został wykazany na fakturze. Na takie odczytywanie ww. przepisów już wielokrotnie wskazywano też w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyroki NSA z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt I FSK 1559/12 i z dnia 20 maja 2009 r., sygn. akt I FSK 380/08 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Inaczej mówiąc, podatnik nabywa prawo do odliczenia podatku naliczonego zasadniczo wówczas, gdy faktura odzwierciedla rzeczywistość, tj. dostawę towaru lub świadczenie usługi przez podmioty ujawnione w jej treści.

Wyjaśnić należy, że zasadniczymi cechami podatku od towarów i usług, wynikającymi z regulacji zawartych w art. 2 I Dyrektywy Rady z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych (art. 2 ust. 1 Dyrektywy Rady nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U.UE.L.2006.347.1) są: powszechność opodatkowania podatkiem, proporcjonalność do ceny towaru, niezależnie od ilości transakcji, jakie mają miejsce w procesie produkcji i dystrybucji, przed etapem, na którym podatek jest pobierany, ekonomiczne obciążenie podatkiem konsumenta, co oznacza neutralność podatku dla przedsiębiorcy będącego podatnikiem. Zasada neutralności podatku od towarów i usług jest realizowana poprzez umożliwienie przedsiębiorcy odliczenia od obciążającej go kwoty podatku należnego do zapłacenia, kwoty podatku naliczonego zapłaconego wcześniej przez przedsiębiorcę przy zakupie towarów i usług. Możliwość taka wyrażająca fundamentalne prawo podatnika wynika z zasadniczej cechy konstrukcyjnej tego podatku polegającej na samoobliczeniu i opodatkowaniu pełnej wartości netto sprzedawanych towarów i usług na danym etapie obrotu.

Podkreślić jednak należy, że ani z treści art. 168 Dyrektywy Rady nr 2006/112/WE, ani z orzecznictwa TSUE nie wynika, że podatnik ma prawo odliczyć podatek naliczony tylko dlatego, że posiada fakturę zakupu towaru lub usługi, chociaż nie odnosi się ona do rzeczywiście przeprowadzonej transakcji. Przyjęcie innego stanowiska, dopuszczającego możliwość pomniejszenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z posiadanych przez podatnika faktur, ale nie dokumentujących rzeczywistych transakcji zakupu, sankcjonowałoby sytuację, że kto inny dostarcza towar, i kto inny wystawia fakturę sprzedaży za ten towar, którego źródło pochodzenia pozostaje w istocie nieznane, co w rezultacie prowadziłoby do akceptacji rozliczenia podatkowego opartego nie na realnych zdarzeniach gospodarczych, lecz wyłącznie na treści zaoferowanych przez podatnika dokumentów.

Byłoby to sprzeczne z istotą mechanizmu funkcjonowania podatku od towarów i usług (zob. wyrok NSA z dnia 24 marca 2009 r., sygn. akt I FSK 487/08). Oczywiście może zdarzyć się sytuacja, że podatnik nie ma świadomości i wiedzy na temat oszukańczej działalności swojego kontrahenta, który wykorzystuje go wystawiając faktury w celu legalizacji towaru pochodzącego z nieustalonego źródła (jest nieświadomym uczestnikiem nielegalnego procederu z udziałem wystawcy spornych faktur). Dlatego też Trybunał Sprawiedliwości UE dopuszcza pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego w razie stwierdzenia transakcji stanowiących oszustwo podatkowe, tylko wówczas, gdy organy wykażą, że wiedział lub co najmniej mógł wiedzieć, że transakcje te były wykorzystywane dla celów oszustwa podatkowego, co mogło świadczyć o braku jego należytej staranności. Oprócz więc świadomego udziału w nielegalnym procederze, odebraniem prawa do odliczenia skutkuje również wykazanie braku należytej staranności, niedbalstwa, czy też braku przezorności w ramach transakcji, których przebieg powinien wzbudzić u odbiorcy faktury uzasadnione wątpliwości odnośnie do rzetelności jego kontrahentów. Należy bowiem podkreślić, że skutki lekkomyślnego czy niestarannego doboru i weryfikowania kontrahentów, a także dostarczanych przez nich towarów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie mogą być przerzucane przez podatników podatku od towarów i usług na budżet państwa, a w konsekwencji na wszystkich obywateli (tak: wyrok NSA z dnia 30 maja 2014r., sygn. akt I FSK 1395/13). W uzasadnieniu wyroku z dnia 21 czerwca 2017r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1964/15 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Odnotować należy, że należyta staranność podatnika podatku od towarów i usług w relacjach handlowych (dobra wiara), to stan świadomości podatnika i związana z tym powinność oraz możliwość przewidywania określonych zdarzeń, że uczestniczy w działaniach prowadzących do wyłudzenia nienależnego zwrotu podatku. Aby działać w "złej wierze" podatnik nie musi mieć świadomości, że swoim działaniem (zaniechaniem) narusza prawo, ale także jeżeli w danych okolicznościach może i powinien taki stan przewidzieć (wina w postaci niedbalstwa). Innymi słowy "w złej wierze" jest ten, kto wie (ma pozytywną wiedzę) o istotnym i rzeczywistym stanie faktycznym, a także ten, kto takiej wiedzy nie posiada wskutek swego niedbalstwa". Zaznaczyć także należy, że w orzecznictwie ugruntował się pogląd, że nie jest sprzeczne z prawem Unii Europejskiej wymaganie, by podmiot przedsięwziął wszystkie działania, jakich można od niego racjonalnie oczekiwać, w celu upewnienia się, że dokonywana przez niego transakcja nie prowadzi do udziału w przestępstwie podatkowym (zob. wyrok z dnia 27 września 2007 r. w sprawie Teleos plc, C-409/04, ECLI:EU:C:2007:548, pkt 65 i 68; wyrok z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie Netto Supermarkt, C-271/06, ECLI:EU:C:2008:105, pkt 24; wyrok z dnia 21 grudnia 2011 r. w sprawie Vlaamse Oliemaatschappij, C-499/10, ECLI:EU:C:2011:871). Jeżeli zatem podmiot gospodarczy podjął wszelkie działania, jakich można od niego w sposób uzasadniony oczekiwać, w celu upewnienia się, że transakcje, w których uczestniczy nie wiążą się z przestępstwem, czy to w zakresie podatku VAT, czy w innej dziedzinie, może on domniemywać legalności tych transakcji bez ryzyka utraty prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT (zob. wyrok z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawach połączonych Kittel i Recolta Recycling, C-439/04 oraz C-440/04, ECLI:EU:C:2006:446, pkt 51). Sąd miał też na uwadze wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C 80/11 i C 142/11. W wyroku tym Trybunał stwierdził m. in., że artykuły 167, art. 168 lit. a, art. 178 lit. a, art. 220 ust. 1 i art. 226 dyrektywy 2006/112 stoją na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego VAT kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. Z wyroku tego wynika, że nie powinno się odmawiać podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego nie tylko wtedy, gdy nieprawidłowości dotyczą wcześniejszej lub późniejszej transakcji, ale nawet wtedy, gdy dotyczą one bezpośrednio transakcji zakupu zawartej przez tego podatnika, czyli tej transakcji, której dotyczy podatek naliczony do odliczenia, pod warunkiem jednak, że na podstawie obiektywnych przesłanek nie da się stwierdzić, że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że zawierana przez niego transakcja zakupu wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury. Podobne stanowisko Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej zajął także później w sprawach C 273/11 Mecsek-Gabona Kft, C 324/11 Gabor Toth, C 285/11 Bonik, w połączonych sprawach C 131/13, C 163/13, C 164/13, a także w postanowieniu z 6 lutego 2014 r. w sprawie C 33/13 M. J. wszczętej pytaniem prejudycjalnym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł..

Jednak w ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy zbędnym jest analizowanie kwestii dobrej wiary po stronie skarżącej. Udowodnienie złej wiary przez organ podatkowy ma bowiem znaczenie jedynie w sytuacji gdy czynność została dokonana (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt I FSK 282/12). Zasada, że klauzula dobrej wiary ma zastosowanie jedynie w transakcjach poprawnych podmiotowo i przedmiotowo, stanowiąc swego rodzaju wentyl bezpieczeństwa dla uczciwego podatnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt I FSK 1698/12) znajduje swoje potwierdzenie także w orzecznictwie TSUE. Dla przykładu wskazać można wyrok wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r. wydany w połączonych sprawach C-80/11 i C-142/11 (Mahagében kft, pkt 44 – 45).

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy podatkowe skutecznie wykazały, że Skarżąca brała udział w transakcjach, w których występowały faktury nie dokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W takiej sytuacji analiza kwestii tzw. dobrej wiary podatnika jest zupełnie niecelowa.

Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie była zasadność odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych dla Skarżącej przez Spółkę "B." za usługi budowlane w czerwcu, lipcu, sierpniu oraz wrześniu 2015 r.

W prowadzonym postępowaniu jednoznacznie wykazano, że B. Spółka z o.o. nie była faktycznym wykonawcą usług dla N. T. J. B., przekonują o tym następujące okoliczności sprawy szczegółowo wskazane i opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji:

1. niespójne wyjaśnienia J. B. i nieprzedstawienie przez nią rzetelnych dowodów wykonania usług objętych fakturami wystawionymi przez B. Sp. z o.o.

- mimo twierdzeń Skarżącej, że realizując prace na obiektach Intermarche w [...] oraz Aldi w C. zaangażowała do wykonywania niektórych prac podwykonawcę B. Społkę z o.o. - której prezesem był W. C., nadto, że z ramienia W. C. występował najczęściej C. B., który miał być z kolei podwykonawcą B.. - w postępowaniu - poza fakturami VAT na okoliczności te Skarżąca nie przedstawiła żadnych innych dowodów (np. umów, zleceń, kosztorysów robot budowlanych, wycen prac itp.). Organ podatkowy wielokrotnie zwracał się do Skarżącej o złożenie wyjaśnień w sprawie jak również wzywał na przesłuchanie. Podjęte próby przesłuchania Skarżącej jak również jej męża A. B. (który de facto zastępował żonę w tej działalności) nie przyniosły oczekiwanego rezultatu.).

Na szczegółowo sformułowane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. T. w piśmie z dnia 27 listopada 2019r., pytania odnośnie prowadzonych budów w [...] oraz w C. J. B. pismem z dnia 9 grudnia 2019r. wskazała jedynie, że:

- wszystkie prace związane z prowadzonymi budowami znajdują odzwierciedlenie w wystawionych fakturach, które zostały przekazane organowi prowadzącemu postępowanie a w fakturach tych zawarte są adresy podwykonawców,

- aktualny stan zdrowia oraz przyjmowane leki powodują niezdolność do uczestnictwa w postępowaniu (załączono stosowne zaświadczenia lekarskie).

W rezultacie nie doszło do przesłuchania w charakterze strony ani też do złożenia szerszych wyjaśnień na piśmie w niniejszym postępowaniu. Jednocześnie wersje wydarzeń podawane przez stronę w przedmiocie osobistych kontaktów z przedstawicielami B. nie są zbieżne z zeznaniami W. C. - prezesa Spółki.

2. z opisu przedmiotu transakcji wynikającego z dowodów księgowych tj. 13 faktur wystawionych w okresie od czerwca do września 2015r. przez B. Spółkę z o.o., wynika, że podmiot ten wykonywał na budowie w R. Zdroju: wymianę gruntu Intermarche, prace rozbiórkowe, prace koparki, wywóz ziemi i odpadów, zrywkę dla montażu belek, wywóz ziemi, usługę transportową a na budowie w C. prace ziemne związane z budową pawilonu ALDI. Przedmiot wykonywanych usług w fakturach opisany był bardzo ogólnie. Analizowano szatę graficzną faktur - wszystkie wystawione przez B. Spółkę z o.o. faktury wypełnione zostały pismem ręcznym, (trzema rożnymi charakterami pisma) w każdej z nich w polu wystawcy widnieje pieczątka Prezesa Zarządu W. C. z podpisem oraz numerem telefonu. Kolejno na fakturach o nr [...] z dnia 7 sierpnia 2015r., nr [...] z dnia 14 sierpnia 2015r., nr [...] z dnia 21 sierpnia 2015r., nr [...] z dnia 28 sierpnia 2015r., nr [...] z dnia 4 września 2014r. dodatkowo w polu podpis wystawcy faktury umieszczona została pieczątka z pełną nazwą firmy Przedsiębiorstwo Budowlane B. Spółka z o.o. [...], ul. [...], NIP [...], REGON [...]/fax [...]. Jednakże brak ciągłości w numeracji wystawionych faktur. Z deklaracji VAT (korekt) złożonych przez B. wynika, że N.-T. J. B. była jedynym kontrahentem tej Spółki na co wskazuje suma kwot deklarowanych podstaw opodatkowania, jednakże podważa powyższe zaburzenie numeracji faktur, bowiem w miesiącu czerwcu numeracja rozpoczyna się od nr 7 brak faktur o numerach 1- 6, w lipcu brak faktury o nr 3, w sierpniu numeracja rozpoczyna się od numeru 14, a we wrześniu od numeru 18.

3. z ustaleń dotyczących Spółki z o.o. B. wynika, że do KRS wpisana została w 2006 roku, ma siedzibę w K. przy ul. [...]. Od dnia 4 marca 2008r. funkcję prezesa zarządu pełnił W. C.. Na podstawie danych pozyskanych z właściwego urzędu - Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] ustalono, że pod adresem siedziby, spółka nie prowadziła działalności gospodarczej - nie wynajmowała lokalu już od grudnia 2010r. - wypowiedzenie umowy najmu.

Do protokołu o stanie majątkowym - W. C. podał, iż od wielu już lat B. nie prowadzi działalności, nie zatrudnia pracowników i nie posiada żadnego majątku. Brak majątku potwierdzają informacje uzyskane z Rejestru Ksiąg Wieczystych oraz z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Zajęcie rachunku bankowego Społki w PKO BP S.A. okazało się nieskuteczne, bowiem Spółka nie posiadała otwartego rachunku. Postępowanie egzekucyjne zostało umorzone ze względu na bezskuteczność egzekucji - nie wykazano żadnego majątku Spółki. W dniu 11 kwietnia 2019r. W. C. złożył (do protokołu dot. Działalności B. Społki z o.o.) oświadczenie, że od 2014 r. nie prowadzi działalności gospodarczej (dokładnej daty nie pamięta), nie prowadził żadnych budów, w 2015 r. nie wystawiał żadnych faktur.

Za 2015r. B. nie złożyła w urzędzie skarbowym zeznania podatkowego CIT-8 ani sprawozdań finansowych, nie złożyła deklaracji PIT-4R (dot. zatrudnienia pracowników), w złożonych deklaracjach w zakresie podatku od towarów i usług (VAT-7) za okres od czerwca do września 2015r. wykazała wartości zerowe, co wskazuje, że nie osiągała obrotu/przychodu nie dokonywała zakupów, nie ponosiła kosztów. Nie uzyskano również żadnych informacji na temat posiadania czy też wynajmowania przez spółkę sprzętu typu koparki, koparko-ładowarki, wywrotki lub innego sprzętu mogącego służyć do wykonywania prac ziemnych na budowach, czy też angażowania firm zewnętrznych do zafakturowanych prac. W oparciu o przepis art. 96 ust. 8 ustawy o VAT z dniem 15 grudnia 2015r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wykreślił z urzędu B. Spółkę z o.o. z rejestru podatników VAT.

Co znamienne, w trakcie prowadzonej kontroli podatkowej wobec J. B. do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] wpłynęły w dniu 14 września 2018r. korekty deklaracji VAT-7 B. za miesiące od czerwca do września 2015 r. W korektach tych wykazano wartości pokrywające się z wartościami wykazanymi w fakturach wystawionych przez Spółkę z o.o. tylko na rzecz N.-T. J. B. a dodatkowym oświadczeniem z podpisem W. C., potwierdzono wykonanie prac na rzecz firmy skarżącej. W. C. sugerował, że odnalazł zaginioną dokumentację.

W trakcie postępowania wykryto jednak konflikt zaistniały między W. C. a A. B.. Ze zgromadzonego materiału wynika, że B., zajmowała się usługami budowlanymi, jednakże od kilku już lat spółka nie prowadzi działalności. Zgłaszano do Sądu wniosek o jej wykreślenie z rejestru - ze względu na braki formalne nie doszło do skutecznego wykreślenia tego podmiotu. W. C. kategorycznie zaprzeczył, by spółka wykonywała jakieś usługi w 2015r., oświadczył, że nie brała udziału w budowach pawilonu handlowego Intermarche w [...] czy pawilonu w C.. Nie zna firmy N.-T. aczkolwiek poznał kilka lat temu J. B.. Po okazaniu spornych faktur stwierdził, że faktur tych nie wystawiał chociaż jego podpis na nich widnieje. Nigdy też nie otrzymał wynagrodzenia za jakieś prace od J. B.. Odnośnie korekt deklaracji VAT i oświadczeń jakie wpłynęły do Urzędu Skarbowego [...] w dniach 14 września 2018r. oraz 26 listopada 2018r. podkreślił, że faktur tych nie wystawił, nadto innych dokumentów nie sporządzał. Wskazał, że początkiem września 2018r. przyjechał do jego domu A. B. jak to określił z awanturą, nadmienił, że przestraszył się zachowania Pana B. i podpisał jakieś kartki, jak to określił "z nerwów mu to podpisałem, nie wiem co mnie opętało". Pan B. i, podbił wtedy jego pieczątkami (B. Społki z o.o.) jakieś dokumenty i czyste kartki. Zatem złożone w urzędzie skarbowym we wrześniu 2018r. i w listopadzie 2018r. korekty deklaracji VAT-7 za 2015 r., oświadczenia z datą z 2015r. i zlecenia robot nie były przez niego sporządzone chociaż podpisał je. Stwierdził, że dokumenty te złożył w urzędzie skarbowym albo Pan [...] albo Pani [...]. Zapewnił, że dokumenty te nie potwierdzają prawdy.

W trakcie przesłuchania przeprowadzonego w Komisariacie Policji w Z. w dniu 5 lutego 2020r. W. C. zaprzeczył, iż na fakturach wystawionych przez B. dla N. T. jest jego podpis. Mimo, że złożone przez W. C. zeznania są nieco chaotyczne i odbywały się w specyficznej nerwowej atmosferze wywołanej obecnością w przesłuchaniu w urzędzie skarbowym pełnomocnika J. B., A. B., który również zadawał pytania świadkowi, to w zasadniczej części potwierdzają one, że B. w 2015r. nie prowadziła już działalności i nie wykonała zafakturowanych usług uznane zostały za wiarygodne po skonfrontowaniu z pozostałym materiałem dowodowym.

W trakcie zadawania pytań świadkowi przez A. B. w Urzędzie Skarbowym w N. T. doszło do ostrej wymiany zdań pomiędzy tymi osobami, kiedy to W. C. zarzucił A. B., że "brał lewe faktury", skutkiem czego było złożenie przez A. B. zawiadomienia do Prokuratury w sprawie składania przez W. C. gróźb karalnych oraz zapowiedź W. C. że zamierza złożyć doniesienie do Prokuratury w sprawie oszustwa, wykorzystania jego osoby. Ogólnie wzajemnie czynili sobie zarzuty o podawanie nieprawdy.

Zdaniem Sądu, organ miał podstawy by dać wiarę ostatecznym wyjaśnieniom i zeznaniom W. C., są one logiczne i wskazują na okoliczności pozostające we wzajemnym powiązaniu i związku przyczynowo-skutkowym. Dodatkowo okoliczności te potwierdziło wielu przesłuchanych w sprawie świadków a także złożone pierwotnie deklaracje podatkowe B. za ten okres, bowiem zawierają wartości zerowe (VAT-7), brak zeznań podatkowych w zakresie podatku dochodowego, brak informacji o zatrudnianiu pracowników, brak wpłat podatku dochodowego oraz od ewentualnie wypłaconych wynagrodzeń, ustalony brak majątku spółki, składane w KRS wnioski o wykreślenie tego podmiotu. Okoliczności te pozwalają uznać za niewiarygodne twierdzenia Skarżącej w powyższym zakresie.

Dodatkowo w toku postępowania pozyskano również informacje na temat rzekomego (wskazywanego przez Skarżącą) podwykonawcy B., C. B. tj. Postanowienie Sądu Rejonowego, Wydział V Sąd Gospodarczy w Nowym Sączu z dnia 4 kwietnia 2014r., sygn. akt V Gzd 1/14, którym wobec C. B. orzeczono zakaz prowadzenia działalności gospodarczej na okres 6 lat, w tym pozbawiono prawa prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek oraz pełnienia funkcji członka rady nadzorczej, reprezentanta lub pełnomocnika w spółce handlowej, przedsiębiorstwie państwowym. Wskazuje to, że C. B. nie mógł być w 2015r. legalnie podwykonawcą B. Sp. z o.o. Osoba ta mimo odbierania korespondencji z organów skarbowych nigdy nie stawiła się by możliwe było przesłuchanie go w charakterze świadka. Nie złożył też żadnych wyjaśnień na piśmie. W tej sytuacji, trafnie organ ocenił, że nie miał on zamiaru przyczynić się do wyjaśnienia sprawy w tym także do przedstawienia okoliczności, które potwierdziłyby twierdzenia Skarżącej. Sama Skarżąca zresztą nie zaoferowała w postępowaniu takiego materiału dowodowego, który te twierdzenia by uwiarygodnił.

Zdaniem Sądu, powyższe okoliczności łącznie i w powiązaniu analizowane potwierdzają stanowisko organów obu instancji, że wystawione przez "B." Spółka z o.o. na rzecz firmy Skarżącej faktury, nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a tym samym Skarżącej nie przysługiwało prawo do odliczenia wynikającego z nich podatku naliczonego.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie prawidłowo został zastosowany art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u., na podstawie którego odmówiono Skarżącej prawa do obniżenia należnego podatku z zakwestionowanych faktur wystawionych przez "B." Spółka z o.o.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania. Nie może bowiem odnieść skutku, argumentacja Skarżącej, ukierunkowana na wykazanie wad prowadzonego przez organ podatkowy (zarówno I, jak i II instancji), postępowania dowodowego oraz nieadekwatności ustalonych jego wyników w relacji do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie mogą zyskać aprobaty Sądu zarzuty skargi w istocie sprowadzające się do kwestionowania i polemiki z ustalonym przez organy stanem faktycznym, który strona skarżąca powiązała z naruszeniem przepisów, regulujących postępowanie dowodowe. Odnosząc się do nich stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie, bowiem stan faktyczny sprawy został ustalony z zachowaniem reguł procedury.

Oceniając przeprowadzone w sprawie postępowanie Sąd podkreśla, że na organy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 O.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 O.p.). Dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Przeprowadzane dowody powinny być przydatne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i mają zbliżać sprawę do jej wyjaśnienia. Wyniki rozpatrzenia dowodów, dające obraz stanu faktycznego, powinny być przekonująco umotywowane i znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, obrazując proces myślowy, który doprowadził do podjęcia określonych ustaleń i w konsekwencji wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia.

Wobec wszystkich wskazanych we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia okoliczności, składających się na stan faktyczny sprawy - Sąd doszedł do przekonania, że organy podatkowe (wbrew zarzutom Skarżącej) wyczerpująco zebrały materiał dowodowy oraz dokonały wszechstronnej i trafnej jego oceny, a przy tym właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz procesowego.

Stan faktyczny i prawny sprawy ustalono zgodnie z wymogami zawartymi w Ordynacji podatkowej, a w szczególności określonymi w art. 122, art. 180, art. 187, art. 188 oraz art. 191 O.p. Podkreślić należy, że dokonana przez organy ocena materiału dowodowego nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń.

Taki stan rzeczy zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż organy podatkowe zgromadziły pełny, obszerny, a także wszechstronny materiał dowodowy i dokonały jego oceny w sposób rzetelny oraz wyczerpujący, w zgodzie z zasadą wynikającą z art. 191 Ordynacji podatkowej, a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w obszernych uzasadnieniach decyzji obu instancji, sporządzonych zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zatem uznać należy, że organy podatkowe zgromadziły wszelkie dostępne dowody, dokonały wszechstronnej analizy oraz oceny obszernego materiału dowodowego i odtworzyły stan faktyczny sprawy, który zdaniem tut. Sądu nie budzi wątpliwości.

Tak ustalony stan faktyczny, organy podatkowe poddały ocenie prawnej i stosując adekwatne przepisy, dokonały właściwego rozstrzygnięcia w sprawie. Podkreślić należy, że postępowanie to zostało przeprowadzone z poszanowaniem wszelkich zasad, wynikających z przepisów Ordynacji podatkowej.

W tym kontekście podać także należy, że strona skarżąca nie podważyła skutecznie dokonanej przez organy oceny poszczególnych dowodów. A nade wszystko kwestionując ich wymowę, nie przedstawiła w gruncie rzeczy, wniosków dowodowych, które stanowiłyby w konsekwencji, przeciwdowody dla ustaleń poczynionych przez organy w przedmiotowej sprawie. W szczególności cel ten nie mógł być osiągnięty przez forsowanie własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Wydane rozstrzygnięcie oparte zostało na dokumentacji P.T.H.U. N.-T. J. B., dokumentach źródłowych przedstawionych i sukcesywnie uzupełnianych przez Stronę, na żądanie organu - bowiem zwracano się do Podatniczki o poszczególne dowody i wyjaśnienia odnoszące się do spornych kwestii o czym świadczy szeroka korespondencja prowadzona ze Skarżącą w toku postępowania a także kontroli podatkowej.

Strona uczestniczyła w sprawie w każdym stadium postępowania, miała zagwarantowane prawo do zaprezentowania własnego stanowiska, uzupełniania dowodów, składania wniosków – o przedłużenie terminów do przedłożenia dowodów, wniosków o przeprowadzenie dowodów, z czego korzystała, co odzwierciedlają akta sprawy.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. T. prowadził samodzielnie postępowanie dowodowe uzyskując dowody/dokumenty z rożnych źródeł, które mogły przyczynić się do rozwiązania konkretnej kwestii, prowadzono korespondencję z innymi organami podatkowymi organami wymiaru sprawiedliwości (sąd, prokuratura policja), z kontrahentami Strony, wykonano czynności sprawdzające, również w ramach pomocy prawnej, uzyskując w ten sposób część dowodów przydatnych do rozstrzygnięcia sprawy.

Uzupełniając dowody z dokumentów źródłowych organ przeprowadził dowody ze źródeł osobowych - przesłuchano wielu świadków, w tym świadków wskazanych przez Skarżącą. W sytuacji kiedy przesłuchanie okazało się niemożliwe zwracano się do świadków o złożenie pisemnych wyjaśnień. Organ informował też Skarżącą o podejmowanych czynnościach w tym o terminach przesłuchań świadków.

Wnioski dowodowe zgłaszane przez podatniczkę z dnia 22 października 2019r., dnia 28 listopada 2019 r., z dnia 1 czerwca 2020 r., z dnia 1 lipca 2020r., czy z dnia 7 lipca 2020r. były rzetelnie analizowane i rozpatrywane, część z nich została uwzględniona, a te które nie zasługiwały na uwzględnienie, zostały odrzucone z wyjaśnieniem przyczyn stanowiska organu - postanowienia z dnia 23 czerwca 2020 r. i z dnia 6 sierpnia 2020r. W wydanym rozstrzygnięciu jasno sprecyzowano w jakim zakresie i jakie materiały zgromadzone w innych postępowaniach stały się dowodami w niniejszym postępowaniu - ocenionymi następnie wraz z pozostałym materiałem dowodowym.

Sąd zauważa w tym miejscu, że sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy podatkowe oceniony odmiennie, niż oczekiwała tego strona skarżąca, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego, wyrażonych w Ordynacji podatkowej. W realiach rozpoznawanej sprawy, sposób postępowania Skarżącej, sprowadzał się do negowania wymowy i oceny dowodów, a w efekcie ustaleń poczynionych przez organy podatkowe.

Dodać także należy, że stosownie do treści art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W orzecznictwie podnosi się, że postępowanie dowodowe, powinno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawno-podatkowego stanu faktycznego, czyli musi obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. W świetle tegoż art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma podstaw do poszukiwania elementów stanu faktycznego, które nie mają żadnego odniesienia do prawno-podatkowego stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, czyli nie zmierzają do ustalenia (lub zaprzeczenia) warunków hipotezy określonej normy materialnego prawa podatkowego, która ma mieć w sprawie zastosowanie. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym, sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy prawa materialnego podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 256/07, wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2010 r., sygn. akt I GSK 993/09). Takie stanowisko nawiązuje do treści art. 180 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z art. 180 § 1 tej ustawy, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zatem to, co nie może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, nie jest dopuszczane, jako dowód. Należy też mieć na względzie, że chodzi o okoliczności, mające znaczenie dla sprawy. Gdy więc pewne okoliczności nie mają znaczenia dla sprawy, to żądania skarżącego, dotyczącego przeprowadzenia dowodu, nie należy uwzględniać. Dodać trzeba, że organy podatkowe nie są zobligowane do przeprowadzania wszystkich wnioskowanych w toku postępowania, dowodów. Obowiązek ten dotyczy tylko tych dowodów, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a wnioskowana okoliczność nie została w sposób wystarczający, udowodniona innymi dowodami. Organy nie były zatem zobowiązane do niekończącego się uzupełniania materiałów dowodowych, a te dowody, które zostały w toku postępowań przeprowadzone, były na tyle wiarygodne, spójne i rzetelne, że należało dać im wiarę i na ich podstawie prawidłowo przyjąć stan faktyczny sprawy i orzec, co do jej istoty.

Nie należy tracić z pola widzenia, że kontrola akt postępowania podatkowego także prowadzi do wniosku, iż na gruncie niniejszej sprawy, organy dokonały analizy obszernego i skrupulatnie zgromadzonego materiału dowodowego w sposób wszechstronny, z uwzględnieniem wszelkich okoliczności, towarzyszących przeprowadzeniu konkretnych środków dowodowych, oceniły dowody we wzajemnej łączności, a wysnute wnioski są logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny zebrały materiał dowodowy. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia a spójna i kompleksowa ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Organy rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego, akcentując jego kompleksową wymowę i wzajemną koherentność. Zdaniem Sądu, Skarżąca nie zdołała podważyć tez stawianych przez organy podatkowe, a same gołosłowne twierdzenia, niepoparte żadnymi konkretnymi dowodami i okolicznościami nie są w tej materii wystarczające.

Warto także podkreślić, że w sprawie nie został naruszony przepis art. 121 § 1 O.p., z którego wynika, ze postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Postępowanie takie charakteryzuje się tym, że jest prowadzone starannie i merytorycznie prawidłowo. Zdaniem Sądu, organy podatkowe w przedmiotowej sprawie zasady tej nie naruszyły. Ustosunkowały się bowiem do twierdzeń i wniosków Skarżącej. Nadto strona skarżąca była informowany podczas toczącego się postępowania podatkowego o podejmowanych czynnościach procesowych oraz zawiadamiana o wyznaczeniu jej terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W ocenie Sądu, zaskarżone decyzje czynią więc zadość wszystkim wymogom, wynikającym z powyższych przepisów.

Reasumując stwierdzić należy, że ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonana przez organy podatkowe jest spójna i nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Została także przeprowadzona w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu kontrolowanych decyzji. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach przedmiotowej sprawy, potwierdza prawidłowość stanowiska organów podatkowych. Materiał ten został zebrany w sposób rzetelny, jest kompletny i wystarczający do podjęcia słusznych decyzji. Obszerność w gromadzeniu tego materiału i wnikliwość jego oceny nie pozostawią wątpliwości, co do zasadności stanowiska organów orzekających, wyrażonego w zaskarżonych decyzjach. Organy podatkowe orzekały w sprawie na podstawie obowiązujących przepisów prawa, prawidłowo je stosując -zarówno w aspekcie proceduralnym, jak i materialnym.

Potwierdzeniem powyższych konstatacji jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lipca 2021r. wydany w sprawie o sygn. I SA/Kr 649/21, którym oddalona została skarga J. B. na decyzję organów podatkowych w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015r. a w sprawie oceniane były te same okoliczności faktyczne co w niniejszej sprawie, jednakże na gruncie innych przepisów prawa materialnego. Ocena Sądu w obydwu sprawach jest identyczna. Zwrócić tez należy uwagę na wyrok tut. Sądu z dnia 18 grudnia 2019r., którym oddalona została skarga J. B. na decyzję organów podatkowych w sprawie podatku od towarów i usług za czerwiec 2014r., gdzie również doszło do użycia w rozliczeniu faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności, Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez Skarżącą nie mogły skutkować uchyleniem decyzji, gdyż nie były one zasadne.

Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 134 p.p.s.a.).

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku