Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1568/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3 pkt. 2, art. 4 pkt. 1
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 12 ust. 1 - 6, art. 13 pkt. 2 - 8
journal: Dz.U. 1993 nr 90 poz 416
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2010r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A Spółki Akcyjnej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/Gl 625/07, w sprawie ze skargi tejże Spółki Akcyjnej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług wyrokiem z dnia 13 października 2009 r. sygn. akt I FSK 879/08, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.

W uzasadnieniu NSA przedstawił następującą argumentację:

Zaskarżonym wyrokiem WSA w Gliwicach oddalił skargę A w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług, którą utrzymano w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nr [...] stwierdzające nadpłatę w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 1999 r. w kwocie [...] zł i za listopad 1999 r. w kwocie [...] zł.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.).

W uzasadnieniu tej decyzji podano, że napłata za październik i listopad 1999 r. powstała - wskutek złożenia korekt deklaracji VAT - 7 w związku z niesłusznie naliczonym i odprowadzonym podatkiem od towarów i usług od deputatów węglowych zrealizowanych na rzecz uprawnionych na podstawie Karty Górnika, układu zbiorowego pracy oraz umów o pracę, do otrzymania deputatu węglowego w naturze lub jego ekwiwalentu pieniężnego.

Po rozpoznaniu wniosku Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. decyzją z dnia [...] odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc październik i listopad 1999 r.

Decyzja ta, w następstwie wniesionego odwołania, uchylona została w całości przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...], a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. Następnie decyzją z dnia [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. częściowo uwzględnił wniosek podatnika, stwierdzając nadpłatę w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 1999 r. w kwocie [...] zł, tj. w wysokości niższej o [...] zł od żądanej, a za listopad w kwocie [...] zł, tj. niższej od wnioskowanej o [...] zł

W odwołaniu od tej decyzji A S.A. wniósł o jej zmianę w części stwierdzającej brak nadpłaty ponad kwotę [...] zł za październik oraz ponad kwotę [...] zł za listopad oraz stwierdzenie nadpłaty podatku od towarów i usług o dalszą wskazaną kwotę. Alternatywnie podatnik wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w części stwierdzającej brak nadpłaty w podatku od towarów i usług ponad kwotę wskazaną wyżej i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania, gdyż organ pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50, ze zm. zwanej dalej ustawą VAT) przyjmując, iż zwolnienie od podatku, o jakim mowa w tym przepisie nie obejmuje deputatów węglowych wydawanych byłym pracownikom spółki, jak również deputatów wydawanych uprawnionym członkom rodzin byłych pracowników. Zaakcentowano przy tym, że spełnienie obowiązku nałożonego na pracodawcę normą prawną nie ma charakteru obrotu cywilnoprawnego opartego na autonomicznej woli stron i jako takie pozostaje poza przedmiotem opodatkowania podatkiem od towarów i usług określonym w art. 2 ustawy VAT.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...], nr [...] nie uznał argumentów odwołania i powołując się na uregulowania zawarte w art. 2 ust. 3 pkt 2 i w art. 4 pkt 1 ustawy VAT stwierdził, że nastąpiło przekazanie towaru na potrzeby osobiste określonych w tym przepisie osób, a zatem czynność ta podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki właściwej dla przekazanego towaru. Bez znaczenia przy tym pozostają przyczyny, w wyniku których podatnik dokonał przekazania towarów lub świadczył usługi na potrzeby osobiste tych osób fizycznych.

Dalej, powołując się na art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy VAT wskazał, że wynikające z tego przepisu zwolnienie przedmiotowe dotyczy podatnika, który wykonuje czynności polegające na przekazaniu towarów lub świadczeniu usług osobom fizycznym na potrzeby osobiste, jeżeli efektem tego przekazania jest uzyskanie przez osobę fizyczną przychodów, o których mowa w art. 12 ust. 1 - 6 i art. 13 pkt 2 - 8 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. Nr 90, poz. 416, ze zm.). Konstatując organ odwoławczy stwierdził, że deputaty węglowe, wydane przez kopalnie pracownikom A S.A., były objęte zwolnieniem przedmiotowym z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy VAT, bowiem wartość pieniężna deputatu stanowiła ich przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast w przypadku byłych pracowników i członków rodzin byłych pracowników uprawnionych do poboru deputatu węglowego - otrzymany towar w formie deputatu dla tych osób fizycznych nie stanowił przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. To zaś oznacza, że zwolnienie wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy VAT w stosunku do tych osób nie mogło mieć zastosowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach podatnik wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez jej uchylenie i jednoczesne uchylenie decyzji organu podatkowego pierwszej instancji w części stwierdzającej brak nadpłaty podatku od towarów i usług ponad kwotę [...] zł za październik 1999 r. oraz ponad kwotę [...] zł za listopad 1999 r. lub zmianę zaskarżonej decyzji poprzez jej uchylenie w całości i jednoczesne uchylenie decyzji organu podatkowego pierwszej instancji w części stwierdzającej brak nadpłaty podatku od towarów i usług ponad kwotę wskazaną w skardze, a po jej uchyleniu, przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 ustawy VAT oraz art. 12 ust 1 - 6 i art. 13 pkt 2 - 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W uzasadnieniu skargi, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych (m.in. wyrok NSA z 2 czerwca 2001 r. sygn. akt I SA/Wr 1805/97) podniesiono w szczególności, że realizowanie przez pracodawcę na rzecz pracowników świadczenia - na mocy obligujących go przepisów prawa pracy - mające charakter wydania towarów na cele osobiste pracowników, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż podstawy tych świadczeń nie stanowią przejawu autonomii woli stron, lecz obowiązek wynikający z prawa pracy. Opodatkowaniu podlega natomiast przekazanie towarów na potrzeby pracowników, które nie wynika z przepisów prawa. Strona skarżąca wyraziła pogląd, że zwolnieniu od podatku od towarów i usług podlegają także deputaty węglowe wydawane uprawnionym do tego świadczenia byłym pracownikom i ich rodzinom, albowiem świadczenie to jest należne tym osobom na podstawie przepisów prawa, czyli Holdingowej Umowy Zbiorowej, która z kolei zawierana jest na podstawie przepisów prawa pracy.

W ocenie Sądu I instancji, organy podatkowe podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, decyzje nie naruszały prawa i dlatego skargę oddalono. Reasumując wywody dotyczące wykładni prawa stwierdzono, iż teza przytoczonego w znacznej części orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowiąca, że: "Zwolnienie określone w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm.) dotyczy czynności podlegających opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 2 tej ustawy, w wyniku których osoby fizyczne określone w tym przepisie osiągają przychody, o których mowa w art. 12 ust. 1 - 6 i art. 13 pkt 2 - 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90 poz. 416 ze zm.)", jest w pełni aprobowana przez skład orzekający w niniejszej sprawie, bowiem treść powołanych wyżej przepisów jest tożsama w rozpatrywanym stanie faktycznym dotyczącym miesiąca października i listopada 1999 r. Wskazano, że skład orzekający nie podziela poglądu wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2001 r. sygn. akt I SA/Wr 1805/97, a nadto uznać trzeba, iż zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy VAT jakiekolwiek przekazanie przez podatnika towarów lub świadczenie usług na potrzeby osobiste określonych w tym przepisie osób podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie mają przy tym znaczenia przyczyny, dla których podatnik dokonał przekazania towarów lub świadczył usługi na potrzeby osobiste tych osób fizycznych, a więc okoliczności uzasadniające rzeczone przekazanie. Tak więc uznano, że co do zasady każde przekazanie towarów bądź świadczenie usług na potrzeby osobiste pracowników i byłych pracowników, w tym również oparte na tytule prawnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i podatkiem akcyzowym, a tym samym stanowisko organów podatkowych w zakresie wykonania przez skarżącą spółkę czynności opodatkowanej określonej w art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy VAT jest w pełni zasadne, jak również w rozstrzygnięciu podjętym w zaskarżonej decyzji prawidłowo zastosowano zwolnienie podatkowe określone w art. 7 ust. 1 pkt 6 tej ustawy tylko w stosunku do towarów (deputatów węglowych) przekazanych pracownikom spółki.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku strona skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zarzucono zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie:

- art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy VAT poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż realizowanie przez pracodawcę świadczeń mających charakter wydania towarów na osobiste cele pracowników, w postaci deputatów węglowych, na rzecz uprawnionych do nich na podstawie Karty Górnika, układu zbiorowego oraz umów o pracę pracowników oraz byłych pracowników, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, pomimo tego, iż podstawy tych świadczeń nie stanowi przejaw autonomii woli stron, a obowiązek wynikający z prawa pracy,

- art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy VAT, poprzez brak jego zastosowania, pomimo tego, iż deputaty węglowe przekazywane byłym pracownikom stanowiły przychód ze stosunku pracy.

W skardze kasacyjnej powołany został wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2005 r., sygn. akt I FSK 1970/04, w którym Sąd uznał, że ekwiwalent za deputaty węglowe wypłacany byłym pracownikom stanowił przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 12 ust. 1 tej ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Autor skargi kasacyjnej zaakcentował, że zdaniem Sadu o tym czy świadczenie jest przychodem ze stosunku pracy i innych stosunków wymienionych w art. 12 ust. 1 tej ustawy decyduje okoliczność, czy może je otrzymać wyłącznie pracownik w rozumieniu art. 4 tego artykułu, czy także inna osoba, nie związana (aktualnie lub w przeszłości) z pracodawcą.

W konsekwencji więc powyższych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny w przedmiotowym wyroku z dnia 13 października 2009 r. uwzględnił zarzuty skargi kasacyjnej. W szczególności jako zasadny oceniono zarzut błędnej wykładni art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy VAT polegającej na uznaniu, iż realizowanie przez skarżącą spółkę świadczeń rzeczowych na rzecz pracowników oraz członków ich rodzin, na podstawie przepisów prawa pracy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że niesporne w sprawie jest to, iż spółka była zobowiązana do spełnienia przedmiotowych świadczeń na podstawie przepisów prawa pracy, tj. Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników kopalni węgla kamiennego oraz uregulowań zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1981 r. w sprawie szczególnych przywilejów dla pracowników górnictwa – Karta górnika (Dz. U. z 1982 r. Nr 2, poz. 13, ze zm.). Rozporządzenie to wydane zostało m.in. na podstawie art. 79, art. 129 § 2, art. 130 § 2 i art. 160 Kodeksu pracy.

Naczelny Sąd Administracyjny powołał się też na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2001 r. sygn. akt I SA/Wr 1805/97, ONSA 2002/3/125, w uzasadnieniu którego uznano że, na tle stanu faktycznego, w którym pracodawcy przekazywali pracownikom świadczenia rzeczowe w postaci m.in. deputatu węglowego, spełnienie obowiązku nałożonego na pracodawcę normą prawną ustanowioną przez ustawodawcę lub delegowany przez niego podmiot, polegającego na wydaniu towaru pracownikowi, nie posiada charakteru obrotu cywilnoprawnego opartego na autonomii woli stron, a zatem pozostaje poza zakresem przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług, określonym w ustawie VAT.

Konstatując powyższe Sąd uznał, że realizowanie przez pracodawcę na mocy obligujących go przepisów prawa pracy świadczeń, mających charakter wydania towarów na cele osobiste pracowników, np. w postaci deputatów węglowych, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż podstawy tych świadczeń nie wynikają ze swobodnej woli stron, lecz stanowią realizację obowiązku ukształtowanego przepisami prawa pracy. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił również uwagę, że podatek od towarów i usług jako rodzaj podatku obrotowego obejmuje swoim przedmiotem obrót cywilnoprawny oparty na autonomii woli stron (swobodzie umów cywilnoprawnych). Tym samym wydanie towarów (świadczenie usług) na podstawie przepisów o charakterze publicznoprawnym oraz prawa pracy nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Zdaniem Sądu przekazanie pracownikom towarów na podstawie przepisów prawa (dotyczy to m.in. przepisów Kodeksu pracy, przepisów innych ustaw regulujących prawa i obowiązki pracowników i pracodawców, postanowień zbiorowych układów pracy, postanowień porozumień zbiorowych, przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy) nie jest objęte omawianą regulacją.

Sąd wskazał, że ocenę zbieżną z przedstawionym stanowiskiem zaprezentował również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 stycznia 2002 r., sygn. akt I SA/Ka 2356/00.

Dalej Sąd zauważył, że wprawdzie w przedstawionych wyżej wyrokach chodziło o świadczenia rzeczowe (deputaty węglowe), których odbiorcami (beneficjentami) byli pracownicy, a nie jak w rozpatrywanej sprawie – byli pracownicy oraz członkowie ich rodzin, niemniej podstawa prawna tych świadczeń jest tożsama. W obu tych sytuacjach, tj. zarówno w przypadku świadczeń (deputatów węglowych) dokonywanych przez pracodawców na rzecz swoich pracowników, jak i wówczas, gdy świadczenia te dokonywane były na rzecz byłych pracowników i członków ich rodzin, obowiązek ich realizacji wynikał z postanowień Układu Zbiorowego Pracy oraz cytowanych wyżej przepisów Karty Górnika (§ 19 ust. 1 i 2).

Okoliczność, że skarżąca spółka była zobowiązana do przedmiotowych świadczeń także na rzecz byłych pracowników i że świadczenia te nie zależały od woli stron przesądziła, że nie mogły one stanowić przedmiotu opodatkowania.

Z powyższego powodu uchylono więc zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia sądowi I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że wobec powyższego nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do kwestii kwalifikacji deputatów węglowych dla ich odbiorców na gruncie przepisów o podatku dochodowych od osób fizycznych, czy też ewentualnego podlegania opodatkowaniu tych świadczeń na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak również ewentualnego podlegania tych świadczeń zwolnieniu od podatku od towarów i usług w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy VAT, w związku z art. 12 ust. 1-6 i art. 13 pkt 2-8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rozpatrywanie tych kwestii byłoby tylko wówczas aktualne, gdyby podzielić podgląd Sądu pierwszej instancji, iż przekazanie przez skarżącą spółkę świadczeń rzeczowych uprawnionym do nich osobom, jako realizacja obowiązku wynikającego z przepisów prawa pracy, co do zasady podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy VAT. Dopiero wówczas bowiem należałoby dokonywać wykładni tych przepisów ustawy VAT, które ustanawiają zwolnienia od tego podatku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Według art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Wobec powyższego, w ślad za przedstawioną wyżej argumentacją przyjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 października 2009 r. o sygn. akt I FSK 879/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznaje, że skoro świadczenie deputatów węglowych przez skarżącą spółkę wynikało z wiążących ją przepisów prawa pracy i świadczenia te miały dla spółki charakter obligatoryjny (gdyż brak ich wykonania mógłby stanowić podstawę do powstania roszczeń prawnych, podlegających dochodzeniu na drodze prawnej) czynności polegające na realizacji tego rodzaju świadczeń nie były na gruncie ustawy VAT objęte podatkiem od towarów usług.

Mając zatem na uwadze wiążący charakter wykładni przedstawionej w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono w trybie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy. Ustalona kwota [...] zł to suma uiszczonego wpisu ([...] zł), kosztów reprezentacji przez pełnomocnika ([...] zł) oraz opłaty pełnomocnictwa (17 zł).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni wynikające z przedstawionej wyżej oceny prawnej wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w ramach wykładni prawa dokonanej w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, które obszernie przedstawiono powyżej.