Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 451/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 i art. 80
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2018 r. sprawy ze skarg B. L. i M. L. oraz M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] kwietnia 2014 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz B. L. i M. L. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz M. K. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt. 2, art. 75 ust. 1 pkt. 4, oraz art. 82 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm. powoływana dalej jako "ustawa ooś"), § 3 ust. 1 pkt. 6 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397 ze zm.), w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) po rozpatrzeniu wniosku Inwestora - [...] Sp. z o. o., S.K.A. z siedzibą w [...] (obecnie [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w [...], ustalono środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na Budowie w obrębie miejscowości [...], gmina [...] parku elektrowni wiatrowych "[...]" o łącznej mocy do 6 MW, składającej się z dwóch turbin wiatrowych o mocy do 3 MW każda, maksymalnej wysokości do 190 m n.p.t., wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz przyłączami.

Odwołanie od tej decyzji złożyli M. K. i B. i M. L.

Decyzją z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawą takiego rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena organu.

W dniu 19 czerwca 2012 r. "[...]" Sp. z o. o. z siedzibą w [...] wystąpiła do Wójta Gminy w [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację Przedsięwzięcia polegającego na: "Budowie w obrębie miejscowości [...], gmina [...] parku elektrowni wiatrowych "[...]" o łącznej mocy do 6MW, składającej się z dwóch turbin wiatrowych o mocy do 3 MW każda, maksymalnej ich wysokości do 190 m n.p.t., wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz przyłączem, załączając do wniosku kartę informacyjną planowanego przedsięwzięcia.

Wójt Gminy [...] w dniu [...] czerwca 2012 r. wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie. (zawiadomienie o wszczęciu postępowania Nr [...]) i pismami Nr Nr [...] i [...] wystąpił na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej uioś, do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska Wydział Spraw Terenowych w [...] o wydanie opinii, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko.

W dniu [...] lipca 2012 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wydał postanowienie Nr [...], w którym wyraził opinię, iż dla planowanego przedsięwzięcia konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko i wyczerpująco wymienił, jakie elementy należy podać szczegółowej analizie przy sporządzaniu raportu.

W dniu 13 lipca 2012 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] w piśmie Nr [...] stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przez "[...]" przedsięwzięcia.

Mocą postanowienia z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] Wójt Gminy [...] postanowił nałożyć na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i ustalił zakres raportu.

Spółka "[...]" w dniu 10 października 2012 r. przedłożyła Wójtowi Gminy [...] "Raport oddziaływania na środowisko elektrowni wiatrowych w obrębie miejscowości [...], gm. [...]." sporządzony przez dr inż. M. S. Wójt Gminy [...] działając na podstawie art. 33 ust. 1 w zw. z art. 79 ust. 1 uioś podał do publicznej wiadomości informacje o postępowaniu prowadzonym w stosunku do przedsięwzięcia wymagającego udziału społeczeństwa. W obwieszczeniu poinformowano społeczeństwo o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz o możliwości składania w terminie od dnia 24 października 2012 r. do dnia 14 listopada 2012 r. uwag i wniosków. Zawiadomienie to zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy [...] w dniach 24 październik - 14 listopad 2012 r., zamieszczono w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy [...] w dniu [...] października 2012 r. oraz wystąpiono do sołtysa wsi [...] - Pana K. K. z prośbą o zapoznanie mieszkańców sołectwa z treścią obwieszczenia poprzez jego wywieszenie na tablicy ogłoszeń oraz w sposób zwyczajowo przyjęty (sołtys poinformował Wójta Gminy [...], iż wywiesił obwieszczenie na tablicy ogłoszeń i dodatkowo dostarczył osobiście kserokopię obwieszczenia właścicielom działek sąsiadujących z nieruchomościami, na których ma być realizowana planowana inwestycja oraz członkom społecznego komitetu protestacyjnego).

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] w piśmie z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] zaopiniował pozytywnie realizacje planowanej inwestycji. Zdaniem organu opiniującego, realizacja planowanego przedsięwzięcia nie pogorszy poszczególnych elementów środowiska i nie wpłynie negatywnie na środowisko jako całość oraz nie spowoduje pogorszenia warunków higieniczno-sanitarnych okolicznych mieszkańców. "Eksploatacja projektowanej inwestycji nie spowoduje przekroczeń w zakresie obowiązujących norm określonych przepisami ochrony środowiska." W toku postępowania szereg zastrzeżeń składali mieszkańcy gminy [...] (Społeczny Komitet Protestacyjny przeciwko budowie elektrowni) i właściciele nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycyjnym.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. wezwał Wójta Gminy [...] do uzupełnienia oceny oddziaływania na środowisko i wskazał, o jakie elementy raport powinien zostać uzupełniony, o co następnie organ pierwszej instancji wystąpił w piśmie z dnia 3 grudnia 2012 r. do Spółki "[...]". Inwestor przesłał w dniu 3 grudnia 2012 r. dokument zatytułowany "Odpowiedź na kolejne wątpliwości mieszkańców związane z lokalizacją farmy wiatrowej w gm. [...]", a następnie przy piśmie z dnia 12 grudnia 2012 r. przedłożył "Uzupełnienie raportu oddziaływania na środowisko elektrowni wiatrowych w miejscowości [...], gm. [...]." Sporządzony przez dr inż. M. S., który to dokument Wójt Gminy [...] przesłał do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w [...]. Przy piśmie z dnia 13 grudnia 2012 r. i poinformował społeczeństwo w formie obwieszczenia z możliwością zapoznania się z uzupełnieniem raportu i odpowiedziami inwestora na protesty mieszkańców wsi [...].(obwieszczenie to zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń, w sołectwie [...] i w Urzędzie Gminy w [...]).

Pismem z dnia 4 lutego 2013 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wezwał po raz wtóry o uzupełnienie raportu, wskazując jednocześnie te elementy, o które należy to zrobić, co inwestor wykonał Uzupełnienie to zostało stosownie do obowiązującego prawa podane do publicznej wiadomości i oprotestowane przez Państwa L. w piśmie z dnia 20 kwietnia 2013 r.)

W dniu 19 marca 2013 r. do Urzędu Gminy w [...] wpłynęło pismo Ministerstwa Zdrowia Departament Zdrowia Publicznego, w którym stwierdzono, iż "...Departament nie dysponuje własnymi ekspertyzami, raprtami ani badaniami naukowym w zakresie wpływu elektrowni wiatrowych na zdrowie ani nie zaleca odległości budowania farm wiatrowych od zamieszkałych przez ludzi budynków.", wskazując jednocześnie wszelkie regulacje prawne dotyczące poruszanych problemów.

W dniu [...] kwietnia 2013 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wydał postanowienie Nr [...], w którym uzgodnił realizację planowanego przez "[...]" przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji (oczywiste omyłki organ ten sprostował mocą postanowienia z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...]).

Sprzeciwy przeciw realizacji farmy elektrowni wiatrowych w miejscowości [...] złożyli Państwo: A. i J. S. oraz B. K. Protesty w dniu 15 maja 2013 r. złożyli również Państwo B. i M. L. (w dniu 18 maja 2013 r. podtrzymali swoje negatywne stanowisko) i Społeczny Komitet Protestacyjny przeciw budowie elektrowni wiatrowej "[...]".

Wójt Gminy [...] w związku z licznymi protestami mieszkańców wsi [...] przeciwko planowanej inwestycji postanowił przeprowadzić rozprawę administracyjną, na którą wezwał inwestora, przedstawicieli organów opiniujących oraz strony postępowania, która to rozprawa odbyła się w dniu 26 czerwca 2013 r.

W dniu 5 lipca 2013 r. Wójt Gminy [...] zawiadomił strony postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego. Takie samo zawiadomienie organ ten wystosował również w dniu 7 sierpnia 2013 r.

W aktach sprawy znajduje się również postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...] wydane w związku z wnioskiem Państwa B. i M. L. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. (uzgodnienie warunków planowanego przedsięwzięcia.)

[...] września 2013 r. Wójt Gminy [...] wydał decyzję Nr [...], mocą której odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przez "[...]" przedsięwzięcia.

Od decyzji powyższej Spółka "[...]" złożyła odwołanie, w którym podniosła, iż pomimo uzyskania pozytywnych opinii i uzgodnień zarówno Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], jak i Powiatowego Państwowego Inspektora Sanitarnego w [...], organ pierwszej instancji odmawia skarżącemu określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia, nie wskazując przy tym, zasadności i słuszności swojego stanowiska. Skarżący powołując się na konkretne przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko stwierdza, iż zgodnie z którymi to przepisami, wydanie odmownej decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań było nieuzasadnione, szczególnie zaś odnosząc powyższe regulacje do prawidłowo ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych i prawnych, a także na podst. § 3 ust. 1 pkt 44, pkt 73 i pkt 75 rozp. RM w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które w tym przypadku i takie wskazane przez organ podstawy nie znalazły zastosowania. Zdaniem odwołującego w niniejszej sprawie spełnione zostały wszelkie warunki konieczne do wydania pozytywnej decyzji środowiskowej.

Na skutek wniesienia powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] października 2013r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Prowadząc ponownie postępowanie organ pierwszej instancji obwieszczeniem znak [...] z dnia [...] grudnia 2013r., po raz kolejny zapewnił społeczeństwu możliwość udziały w niniejszym postępowaniu, umożliwiając dostęp do akt przedmiotowej sprawy oraz możliwość wnoszenia uwag i wniosków w 21- dniowym terminie.

Zawiadomieniem z dnia 27 stycznia 2014r. Wójt Gminy [...] poinformował strony o zakończeniu postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawy i wyznaczył im 14-dniowy termin do zapoznania się i wypowiedzenia, co do zgromadzonych akt sprawy.

Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. Nr [...] określił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie w obrębie miejscowości [...] gm. [...] parku elektrowni wiatrowych "[...]" o łącznej mocy do 6 MW, składającej się z dwóch turbin wiatrowych o mocy do 3 MW każda, maksymalnej ich wysokości do 190 m n.p.t. wraz z towarzyszącą infrastrukturą i przyłączem.

Od powyższej decyzji wpłynęło odwołanie Pana M. K. który zarzucił zaniechanie przeprowadzenia postępowania "od początku", i oparcie decyzji na tym samym materiale dowodowym, a w szczególności odstąpienie od ponownego przeprowadzania postępowań uzgadniających. Pełnomocnik odwołującego podkreślił również, że pomimo wydania orzeczenia przez organ w oparciu o ten sam materiał dowodowy Wójt Gminy [...] wydał zupełnie odmienne rozstrzygnięcie niż za pierwszym razem.

Wójt Gminy [...] pismem z dnia 9 maja 2014r. przesłał do tut. Kolegium powyższe odwołanie wraz aktami sprawy znajdującymi się w jego posiadaniu.

W dniu 23 maja 2014r. do Kolegium wpłynęło pismo Wójta w którego załączeniu dołączył kolejne odwołania złożone w niniejszej sprawie przez Państwa B. i M. L., reprezentowanych przez radcę prawnego M. P.

W złożonym środku zaskarżenia autor wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, zarzucając jej:

1) naruszenie przepisu art. 79 ust. 1 oraz art. 77 ust. 1 pkt 1) UIOŚ w związku z art. 10 § 1 KPA poprzez dokonanie uzgodnienia projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez Wójta Gminy [...] z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w [...] przed zakończeniem etapu postępowania z udziałem społeczeństwa, a w szczególności przed rozprawą administracyjną, która odbyła się w dniu 26 czerwca 2013 r.,

2) naruszenie przepisu art. 7-i art. 50 § 1 KPA oraz art. 71 ust. 2 pkt 2) i art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o. i .o. ś poprzez zaniechanie przez organ dokładnej i rzetelnej analizy przedsięwzięcia w innym wariancie, tj. wariancie obejmującym budowę i eksploatację innego niż elektrownia wiatrowa typu źródła energii odnawialnej,

3) naruszenie przepisu art. 37 pkt 1 i 2 oraz art. 79 ust. 1 i art. 85 ust. 2 pkt 1) UIOŚ poprzez niewłaściwe rozpoznanie uwag i wniosków złożonych w toku postępowania z udziałem społeczeństwa oraz nieprawidłowe odniesienie się w uzasadnieniu do wydanej decyzji w dn. [...] kwietnia 2014 r. do tego, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa,

4) naruszenie przepisu art. 64 § 2 KPA w związku z art. 74 ust. 1 pkt 3) UIOŚ poprzez brak wezwania inwestora o uzupełnienie braków formalnych wniosku z dnia 19 czerwca 2012 r. przez dostarczenie aktualnych map ewidencyjnych, a w konsekwencji toczenie postępowania administracyjnego i zakończenie go decyzją administracyjna mimo, że organ powinien pozostawić wniosek bez rozpoznania,

5) naruszenie przepisu art. 66 ust. 1 pkt 6) i 8) oraz art. 80 ust. 1 pkt 2) i art. 85 ust. 2 pkt 1) lit. b) UIOŚ oraz 107 § 1 KPA przez wydanie decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. pomimo wadliwego opisu przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie emisji hałasu oraz przez przyjęcie wadliwej metodologii zastosowanej w raporcie do opisu przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie emisji hałasu,

6) Naruszenie przepisu art. 66 ust. 1 pkt 7) lit. b)oraz art. 80 ust. 1 pkt 2) i art. 85 ust. 2 pkt 1) lit. b) UIOŚ oraz art. 107 § 1 KPA przez wydanie decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. pomimo wadliwego opisu przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na krajobraz i bez zachowania jakiejkolwiek metodologii naukowej,

7) Naruszenie przepisu art. 68 ust. 1 oraz art. 82 ust. 1 UIOŚ poprzez wydanie przez organ I Instancji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia bez uwzględnienia stanu współczesnej wiedzy i metod badań naukowej z zakresu negatywnego oddziaływania elektrowni wiatrowych na zdrowie ludzi i środowisko,

8) naruszenie przepisów postępowania, tj. przepisów art. 7, 77 §1, 80 i 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez brak przeprowadzenia przez organ wyczerpującego postępowania dowodowego i niedokonanie wystarczających ustaleń w zakresie negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na zdrowie ludzi i środowisko, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

9) naruszenie prawa materialnego,, tj. przepisów art. 71 ust. 2 pkt 2), art. 80 ust. 1, pkt 2) w związku z art. 56 ust. 1 pkt 1) - 20) oraz ust. 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na śr 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232), dalej "Poś", poprzez wydanie decyzji bez wnikliwej i wszechstronnej analizy przedstawionego raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz bez podjęcia wszelkich niezbędnych czynności procesowych zmierzających do usunięcia wątpliwości - ujawnionych w toku całego postępowania, co do prawdziwości danych zawartych w raporcie, jego poprawności, doboru prawidłowej metodologii i wyników przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko,

10) naruszenie prawa materialnego rangi umowy międzynarodowej będącej częścią polskiego porządku prawnego, tj. przepisu art. 191 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wskazującego cele z zakresu ochrony środowiska w Unii Europejskiej oraz art. 5 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie przy wydaniu rozstrzygnięcia przez organ I instancji

Rozpatrując przedmiotową sprawę w trybie odwoławczym Kolegium nie znalazło podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Wskazało, że decyzja negatywna może być wydana w sytuacjach przewidzianych prawem. Przesłankami wydania decyzji odmownej mogą być następujące okoliczności:

-niezgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,

-odmowa uzgodnienia warunków realizacji przez organy uzgadniające,

-brak zgody inwestora na realizację przedsięwzięcia w wariancie

proponowanym przez organ, inny niż zawarty we wniosku,

-wykazanie w raporcie oddziaływania na środowisko danego przedsięwzięcia negatywny jego wpływ na obszar Natura 2000.

Ponadto decyzja odmowna może być wydana wówczas, gdy przedsięwzięcie pozostaje w sprzeczności z innymi przepisami prawa, a contrario należy rozumieć, iż w przypadku braku zaistnienia w/w przesłanek organ właściwy jest zobligowany do wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody dla planowanej inwestycji, co wyklucza możliwość wydania decyzji odmownej.

Przepisy ustawy uioś odnoszące się do decyzji środowiskowej wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nakładają na organ następujące obowiązki:

Art. 80. 1. Jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:

1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;

2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

2. Właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. (...)

Zgodnie z dyspozycją wyżej wskazanej ustawy na Wójcie Gminy [...], jako organie właściwym do wydania decyzji środowiskowej, ciąży zgodnie z dyspozycją art. 61 ust. 2 uioś także obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a pod pojęciem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 8, w szczególności:

a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,

c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

Przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 1 uioś, obliguje organ do zawarcia w uzasadnieniu wydanej decyzji, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów postępowania:

a) informacji o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa,

b) informacji, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione:

- ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78,

wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone,

c) uzasadnienia stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4.

Niezależnie od powyższych wymogów wynikających z przepisów prawa materialnego na organach administracji spoczywają obowiązki wynikające z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7. 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a.

Wójt Gminy [...] wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2014r. Nr [...] uczynił zadość wszystkim w/w obowiązkom.

Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 79 ust. 1 uioś, organ pierwszej instancji zapewnił społeczeństwu udział w prowadzonym postępowaniu na każdym jego etapie, poprzez wywieszenie w Urzędzie Gminy oraz w miejscu planowanego przedsięwzięcia (miejscowość [...] gm. [...]) zawiadomienia wydanego w trybie art. 33 ust. 1 uioś oraz poprzez zamieszczenie go w BIP Urzędu Gminy w [...].

Ponadto organ orzekający w sprawie w pierwszej instancji uzyskał wymagane przepisem art. 77 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 uioś uzgodnienie dla planowanego przedsięwzięcia od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] oraz opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], które to organy jednocześnie uzgodniły warunki, pod którymi przedsięwzięcie to może być realizowane.

Wójt Gminy [...] również w sposób prawidłowy dokonał oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przewidzianą w przepisem art. 61 ust. 2 uioś. Organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji poddał weryfikacji raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko złożony przez inwestora, odniósł się do treści uzyskanych prawem opinii i uzgodnień, zaś na przestrzeni całego postępowania w sposób dostateczny i zgodny z prawem zapewnił możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

W ocenie Kolegium również uzasadnienie zaskarżonej decyzji czyni zadość wymogom ustawy oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. Wójt Gminy [...] w decyzji z dnia [...] kwietnia 2014r., zawarł informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz wyjaśnił w jaki sposób zostały rozpatrzone i w jakim zakresie uwzględnione, bądź uznane za bezzasadne uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Odniósł się także do kwestii ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jak również do uzyskanych uzgodnień i opinii.

Przeprowadzone przez Wójta Gminy [...] postępowanie, jak i zgormadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy i treść zaskarżonej decyzji są zgodne z wymogami prawa, zaś wnioski z nich płynące są prawidłowe, logiczne i spójne.

Jako organ merytoryczny SKO w [...] oceniło wniosek inwestora pod względem zgodności z ww. przepisami prawa materialnego stwierdzając m.in. że planowana inwestycja zaliczana jest do przedsięwzięć, o których mowa § 3 ust. 1 pkt 6 przywołanego rozporządzenia, mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko ("instalacje wykorzystujące do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 5: o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m."

W przedmiotowej sprawie zarówno Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...], jak i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] określili, iż w przedmiotowej sprawie konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, a zatem zgodnie z unormowaniem przyjętym w art. 79 ust. 1 uioś organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tj. w niniejszej sprawie Wójt Gminy [...], zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w tym postępowaniu.

W aktach sprawy znajduje się raport oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przedłożony przez inwestora i następnie na wezwanie RDOS dwukrotnie uzupełniany. Spełnia on wymogi art. 66 ustawy.

Jakie informacje winien zawierać w/w raport o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko określa nam przepis art. 66 ustawy, który stanowi:

Treść przedmiotowego dokumentu posiada zapisy odnośnie charakterystyki planowanego przedsięwzięcie, jego głównych cech procesów produkcji i przewidywanych rodzajów i ilości zanieczyszczeń powstających w trakcie jego funkcjonowania. Raport zawiera również opis rzeźby terenu i warunków klimatycznych, jak również opis wód powierzchniowych i podziemnych oraz flory i fauny występującej na przedmiotowym terenie. Oceniany dokument zawiera także elementy określone w treści art. 66 ust. 1 pkt 5) uioś. oraz wypełnia pkt 6) tego przepisu tj. zawiera uzasadnienie wyboru przewidzianego do realizacji. Posiada on również opis metod prognozowania zastosowanych w raporcie oraz uwzględnia opis działań jakie należy podjąć mających na celu zapobieganie oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. W raporcie również zawarto analizę możliwych konfliktów społecznych zawiązanych z projektowanym przedsięwzięciem. Opracowanie to zostało również streszczone w języku niespecjalistycznym zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 18) ustawy.

Ponadto jako załączniki do raportu zostały dołączone opracowania w formie graficznej, a także opracowania dotyczące monitoringu ornitologicznego, chiropterolicznego, możliwości kumulacji oddziaływań, jak również opracowania dotyczące oddziaływania akustycznego wariantu inwestora i wariantu alternatywnego oraz analizy oddziaływania cieni. Kolegium rozpatrując niniejszą sprawę nie dopatrzyło się żadnego uchybienia od strony formalnej, które mogłaby stanowić przesłankę do zanegowania, czy też podważenia wniosków płynących ze złożonego dowodu w sprawie. W ocenie składu orzekającego Kolegium, w zakresie jego kognicji, przedłożony operat jest wiarygodny, a płynące z niego wywody są logiczne i zrozumiałe, co w efekcie powoduje przyznanie mu pełnowartościowej i miarodajnej mocy dowodowej dla rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Ocena zebranych dowodów nie pozwalała na wydanie decyzji odmownej.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją o charakterze uznaniowym (decyzja ta ma charakter związany) i organy są zobligowane do jej wydania wraz z określeniem warunków realizacji planowanego przez inwestora przedsięwzięcia, gdy zostały spełnione wszystkie warunki wymagane ustawą uioś.

W myśl unormowania przyjętego w art. 80 ust. 2 uioś, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli plan ten został uchwalony. W przedmiotowym zaś przypadku planu dla terenu, na którym ma być zrealizowana planowana inwestycja w ogóle nie ma. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że teren inwestycji położony jest poza obszarem objętym ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.)".

Ponadto przedmiotowa inwestycja została w sposób pozytywny uzgodniona z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w [...] oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w [...], które to organy jednocześnie uzgodniły warunki, pod którymi przedsięwzięcie to może być realizowane. W/w instytucje są organami wyspecjalizowanymi, posiadającymi wiedzę szczególną z zakresu ochrony środowiska. Organy te posiadając materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazały, iż realizacja planowanej inwestycji z uwzględnieniem uwag i wytycznych określonych przez te organy, nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko (przez oddziaływanie na środowisko należy także rozumieć oddziaływanie na zdrowie ludzi).

W przeprowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu został również w sposób dostateczny zapewniony udział społeczeństwa, które było na bieżąco informowane o jego przebiegu oraz o możliwości składania wniosków i uwag w ustawowym 21-dniowym terminie. Ponadto została wyznaczona i przeprowadzona stosowana rozprawa administracyjna w której mieli prawo uczestniczyć wszyscy zainteresowani. Przeprowadzone postępowania z udziałem społeczeństwa znalazło swój wyraz w decyzji organu pierwszej instancji, który to zgodnie z przepisami ustawy jest organem właściwym do przeprowadzenia postępowania w tym zakresie. Wnoszone przez społeczeństwo wniosku i uwagi zostały przez ten organ rozpatrzone, a stanowisko względem nich, zawarte w rozstrzygnięciu tego organu.

W ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie został zebrały cały materiał dowodowy niezbędny do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Analiza zebranych akt sprawy jednoznacznie prowadzi do wniosku, iż przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie w obrębie miejscowości [...], gmina [...] parku elektrowni wiatrowych "[...]" o łącznej mocy do 6 MW, składającej się z dwóch turbin wiatrowych o mocy do 3 MW każda, maksymalnej ich wysokości do 190 m n.p.t., wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz przyłączem, nie będzie w sposób znacząco negatywny oddziaływać na środowisko przyrodnicze oraz nie będzie powodować przekraczania znormalizowanych standardów jakości środowiska na trenach położonych poza granicą terenu dzierżawionego przez Inwestora, pod warunkiem zastosowania proponowanych w raporcie działań ograniczających, to może znacząco negatywnie wpłynąć na jakość życia lokalnej społeczności.

Odpowiadając na zarzuty poniesione w złożonych odwołaniach Kolegium zważyło następująco:

1. Odwołanie B. i M. L:

Błędnie wywodzi Skarżący, iż organ miał obowiązek dokonać uzgodnień o których mowa w art. 77 ust. 1 pkt 1 uioś dopiero po zakończeniu etapu postępowania z udziałem społeczeństwa w szczególności po rozprawie administracyjnej gdyż taki obowiązek nie wynika z przepisów prawa. (art. 85 ust. 2 pkt 1 lit a uioś). Uzgodnienia zostały dokonane prawidłowo w trybie art. 77 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.

Raport na str. od 39 do 47 zawiera zapisy wariantu alternatywnego o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 tej ustawy. Polega on na realizacji inwestycji w tej samej technologii lecz w ilości 3 wiatraków. Taki wariant jest racjonalny a treść uzasadnienia wyboru wariantu najkorzystniejszego z punktu widzenia ochrony środowiska spełnia warunki określone w ustawie. Błędnie skarżący wywodzą, że najkorzystniejszym rozwiązaniem byłoby obsadzenie terenu lasem lub realizacja innego typu inwestycji. Organ nie może narzucić wnioskodawcy innej inwestycji.

Przywołane przez Skarżącego przepisy ustawy (art. 37 pkt 1 i 2 oraz art. 79 ust. 1 i art. 85 ust. 2 pkt 1), sankcjonują szeroko rozumiany udział społeczeństwa w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji w przedmiotowym zakresie.

W ocenie Kolegium Wójt Gminy [...] podczas prowadzonego postępowania wielokrotnie (obwieszczeniami) podawał do publicznej wiadomości na jakim etapie aktualnie znajduję się postępowanie, informował je o każdorazowym istotnym dla wyników postępowania uzupełnienia materiału dowodowego oraz (na co sam zwraca uwagę Skarżący) w dniu 26 czerwca 2013r., organ pierwszej instancji przeprowadził rozprawę administracyjną. Każdorazowo także organ w obwieszczeniach wyznaczał dla społeczeństwa ustawowy 21-dniowy termin do składania wniosków i uwag.

W sposób prawidłowy i wyczerpujący, zdaniem organu odwoławczego, Wójt Gminy [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poinformował w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Na stronie od 13 do 24 uzasadnienie decyzji organ pierwszej instancji pogrupował i usystematyzował argumenty podnoszone przez społeczeństwo oraz w sposób wyczerpujący się do nich odniósł, wyjaśniając przyczyny ich uwzględnienia, bądź przyczyny ich bezzasadności.

W/w przepisy prawa materialnego nakładają na organ obowiązek odniesienia się do uwag i wniosków społeczeństwa i poinformowania o sposobie ich rozpatrzenia, czego nie należy utożsamiać z obowiązkiem bezkrytycznego ich uwzględniania w całości przez organ w wydanym rozstrzygnięciu.

Przepis 74 ust. 1 pkt 3) uioś, nakłada na wnioskodawcę obowiązek dołączenia do wniosku poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. W/w przepis określając wymogi mapy wskazuje, aby była ona poświadczona przez właściwy organ bez określania, iż ma to być mapa z aktualnym stanem prawnym na dzień składania wniosku. Jednakże za takim rozumieniem tego obowiązku przemawiają niejako względy praktyczne, lecz nietrudno wyobrazić sobie sytuację w której jakiś obiekt na danym terenie powstaje na pół roku przed złożeniem odpowiedniego wniosku, zaś mapy będące w posiadania organów administracji jeszcze tej zmiany nie uwzględniły. Dlatego też Kolegium stoi na stanowisku, iż mapy o których mowa w art. 74 ust. 1 pkt 3) muszą zachowywać swoją aktualność i stan faktyczny, z punktu widzenia potrzeb danego postępowania. Nie można w ocenie Kolegium bezkrytycznie podważać, wszystkich czynników i obliczeń w których były wykorzystywane "nieaktualne" mapy, jeżeli z punktu widzenia danego postępowania nie ma to żadnego wpływu na ich wynik i późniejsze wnioski. Ponadto w późniejszym terminie inwestor dołączył rzeczone mapy, zaś organ pierwszej instancji przeprowadził dodatkowe postępowanie w celu wyjaśnienia wątpliwości podnoszonych przez Skarżącego (dotyczących odległości elektrowni od najbliższych zabudowań), co jednak nie miało wpływu na wnioski płynące z raportu oraz sposób rozpatrzenia niniejszej sprawy.

W odniesieniu do zarzutu dotyczącego wadliwości raportu (braki w raporcie zapisów dotyczących wpływu hałasu oraz infradźwięków, błędnego zastosowania metodologii badań w tym zakresie, jak również brak uwzględnienia "współczesnej wiedzy i metod badań naukowych z zakresu negatywnego oddziaływania elektrowni wiatrowych na zdrowie ludzi i środowisko) organ stwierdził, że metodyka obliczeń hałasu przemysłowego (do tego pojęcia zaliczyć należy także hałas z farm wiatrowych), określona jest w przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobranej wody (Dz.U. nr 206,poz. 1291). Również prawo unijne w Dyrektywnie 2002/49/WE (dyrektywa Parlamentu Europejskiego oraz Rady Unii Europejskiej z dnia 25 czerwca 2002r.) reguluje powyższą kwestie. Zgodnie z w/w aktami normatywnymi, do obliczeń należy stosować metodykę opartą na normie PN-ISO 9613-2 Akustyka - Tłumienie dźwięku podczas propagacji w przestrzeni otwartej. Ogólna metoda obliczeń. Zatem nie ma znaczenia jaki program zostanie użyty do wykonania obliczeń pod warunkiem, dokonania ich zgodnie z ISO 9613-2. Pomimo tego, że jak słusznie wskazuje odwołujący w literaturze specjalistycznej występują liczne głosy podważające skuteczności oraz zasadność stosowanie tej metody obliczeniowej względem obliczeń hałasu farm wiatrowych, to z uwagi na brak w tym zakresie innych uregulowań prawnych, użycie tej metody w świetle obowiązującego stanu prawnego należy uznać za prawidłowe i wystarczające dla spełnienia warunków do wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody. Przepis art. 66 uioś określa w sposób enumeratywny, co powinien zawierać raport o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, dlatego też brak jest możliwości, aby organ rozpatrujący sprawę nałożył na inwestora obowiązki wykraczające poza zapisy w/w przepisu. Raport spełnia wszystkie warunki określone prawem, zaś jego wnioski są spójne, logiczne i zrozumiałe. Odmiennie niż Skarżący, skład orzekający Kolegium uważa, że autor raportu uwzględnił przy sporządzaniu rzeczonego dokumentu aktualną wiedzę naukową, którą wykorzystał dostosowując ją do wymogów aktualnie obowiązujących przepisów prawa. Kolegium nie dostrzega uchybień raportu, które skutkowałyby możliwością jego podważenia, czy poddawałyby w wątpliwość poczyniony w nim ustalenia. Nie bez znaczenia pozostaje również okoliczność, że organy wyspecjalizowane (RDOŚ i PPIŚ) wydały w przedmiotowej sprawie pozytywne uzgodnienia stwierdzając, realizacja inwestycji pod wskazanymi przez nie warunkami, nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko (w tym zdrowie mieszkańców). Takie też wnioski płyną z pozostałego zgromadzone w sprawie materiału dowodowego.

Wójt Gminy [...] przeprowadził przedmiotowe postępowania z zachowaniem wszystkich wymogów prawa materialnego oraz procesowego. W sposób wyczerpujący zgromadził, niezbędny do wydania decyzji materiał dowodowy, dokonał jego prawidłowej oceny zarówno z punktu widzenia interesu społecznego, publicznego, jak i interesu inwestora. Poddał ocenie sam raport o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz otrzymane w trakcie postępowania uzgodnienia i uwzględnił ich zapisy w wydanym rozstrzygnięciu.

Przywołane przez Skarżącego przepisy rangi międzynarodowej oraz przepisy Konstytucji RP dotyczą szeroko rozumianej ochrony środowiska. W ocenie Kolegium w/w regulacje znajdują swoją konkretyzację oraz odniesienie właśnie w zapisach ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W związku z powyższy odpowiedź na ten zarzut znalazł swój wyraz w powyżej wskazanym stanowisku organu odwoławczego, co do kwestii naruszenia poszczególnych przepisów w/w ustawy.

Dodatkowe zarzuty Skarżący wniósł również w swoim piśmie procesowym z dnia 14 lipca 2014r., jednakże z uwagi na zbieżność z zarzutami wskazanymi w odwołaniu 14 maja 2014r., Kolegium podtrzymało swoje stanowisko jak wyrażonej wyżej.

2. Odwołanie M. K, reprezentowanego przez radcę prawnego M. K.

Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania M. K., Kolegium również nie podziela wywodu autora, jakoby w przypadku uprzedniego wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej Wójt Gminy [...] obowiązany był do przeprowadzenia całego postępowania niejako "od początku". Organ pierwszej instancji ma prawo (a wręcz obowiązek z uwagi na zasadę szybkość postępowania wyrażaną w art. 12 Kpa), przy ponownym postępowaniu posłużyć się materiałem dowodowym już zgromadzonym w sprawie, pod warunkiem że zachowuje on swoją aktualność, a organ odwoławczy nie wykluczył lub nie poddał w wątpliwość treści jakiegoś dowodu. Tak samo rzecz się przedstawia w stosunku do dokonanych uzgodnień. W ocenie Kolegium, jeżeli przy prowadzeniu ponownego postępowania nie zachodzi konieczność zmiany charakteru, czy parametrów planowanej inwestycji (kluczowych z punktu widzenia całości inwestycji), tym bardziej jeżeli złożony w sprawie raport nie wymaga modyfikacji, czy uzupełnienia, nie ma potrzeby ponownego dokonywania uzgodnień warunków jej realizacji z odpowiednimi organami. Ponieważ już raz organy uzgadniający wyraziły swoje stanowisko, co do możliwości jej realizacji. Takie też okoliczności, nie miały miejsca w rozpatrywanej sprawy, dlatego też dokonanie uzgodnienia zachowały swoją aktualność, a Wójt Gminy [...] miał obowiązek się nimi posłużyć przy rozpatrzeniu sprawy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiedli M. L. i B. L. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium w całości i zasądzenie od organu na rzecz Skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji organu II instancji zarzucili:

1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego przez brak przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego i nie dokonanie wystarczających ustaleń i oceny w zakresie negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2) naruszenie przepisu art. 107 § 3 oraz art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego przez brak należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia organu II instancji,

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 2 pkt 2), art. 80 ust. 1 pkt 2) w związku z art. 66 ust. 1 pkt 5), pkt 6), pkt 7) lit. a i c, pkt 8), pkt 12) oraz ust. 6 z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 3 pkt 50 oraz art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232) poprzez wydanie decyzji uchylającej decyzję organu I Instancji bez wnikliwej i wszechstronnej analizy przedstawionego raportu o oddziaływaniu na środowisko, uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] oraz bez podjęcia wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do usunięcia wątpliwości - ujawnionych w toku postępowania administracyjnego w I instancji, co do jakości, jak i wyników raportu będącego podstawą do wydania decyzji, a które uzasadniały wydanie decyzji odmownej w I instancji.

Skarżący wskazali, że obowiązkiem organu II instancji rozpoznającego sprawę z odwołania inwestora "[...]" sp. z o.o. SKA z siedzibą w [...], było przeprowadzenie m.in. wnikliwej i wszechstronnej analizy przedstawionego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, składanych w sprawie stanowisk przez strony, w tym z dnia 17 lipca 2013 r., 1 sierpnia 2013 r. oraz 2 sierpnia 2013 r., a także podjęcie przez organ wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do usunięcia pojawiających się w toku postępowania wątpliwości, co do jakości i wyników tego raportu oraz treści dokonanych uzgodnień (RDOŚ) i opinii (PPIS). Wyniki dokonanej przez organ II instancji analizy powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu sporządzonym nie tylko zgodnie z wymogami art. 107 § 3 KPA oraz art. 138 § 3 KPA, ale również z uwzględnieniem szczególnych wymogów wskazanych w art. 85 UIOŚ, z uwagi na to, że Kolegium jest organem merytoryczny. Organ II instancji - wydając decyzję nie przeprowadził właściwej analizy raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, nie zażądał jego uzupełnienia i nie przeprowadził rzetelnej analizy zarzutów podnoszonych w stanowiskach przedłożonym przez skarżących, nie przeprowadził analizy rzetelności wydanego uzgodnienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] czy opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...].

Określając zakres raportu zgodnie z art. 68 ust. 1 ustawy środowiskowej organ ma obowiązek uwzględniać stan współczesnej wiedzy, metod badań oraz istniejących możliwości technicznej i dostępność danych, po to by dostosować raport do specyfiki planowanego przedsięwzięcia. Ustalenia bowiem raportu, zgodnie z przepisem art. 80 ust. 1 pkt 2) ustawy środowiskowej muszą być wzięte pod uwagę przez organ przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skoro w toku postępowania, Skarżący złożyli bardzo szczegółowe zarzuty wobec treści dokumentów przedstawianych przez inwestora oraz wobec dokonanych uzgodnień i opinii, to obowiązkiem organu II instancji było merytoryczne odniesienie się do poruszonych kwestii, zwłaszcza, że oboje Skarżący są specjalistami w dziedzinie akustyki (prof. B. L.) oraz w dziedzinie ochrony środowiska (prof. M. L.) ze stopniami naukowymi.

W ocenie Skarżących przedstawiony raport - sporządzony przez inwestora, w sposób nieprawidłowy przedstawiał analizę oddziaływania przedmiotowej inwestycji na etapie jego eksploatacji, w szczególności na zdrowie i życie ludzi, co wskazuje, że wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia w tej sprawie mogło naruszać przepisy art. 71 ust. 2 pkt 2), art. 80 ust. 1 pkt 2) w związku z art. 66 ust. 1 pkt 5), pkt 6), pkt 7) lit. a i c, pkt 8), pkt 12) oraz ust. 6 z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.) oraz art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, ze zm.). Decyzja organu I instancji była co do zasady słuszna, choć organ ten mógł przygotować uzasadnienie do decyzji w sposób przedstawiający wszechstronną analizę złożonego raportu o oddziaływaniu na środowisko, chociażby opierając się na przedłożonych w sprawie dokumentach. Kolegium, jak można przeczytać w treści uzasadnienia do jego decyzji, nawet nie zapoznało się z treścią wskazanych zarzutów i całą merytoryczną argumentacją w sprawie, gdyż w ogóle się nie odniosło merytorycznie do podnoszonych tam kwestii, skupiając się jedynie na analizie formalnej wydanej w I instancji decyzji.

(7) Wskazuję, że wydając decyzję administracyjną organy obu instancji muszą mieć na względzie obowiązek wyczerpującego wyjaśnienia sprawy (art. 7 i art. 77 KA), gdyż postępowanie administracyjne oparte jest na zasadzie prawdy materialnej, biorąc pod uwagę specyfikę postępowania o wydanie decyzji środowiskowych uwarunkowaniach i wymogi ochrony środowiska zawarte w innych przepisach. Organy, przy wydawaniu decyzji, muszą opierać się na prawdziwych i rzeczywistych ustaleniach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a nie jedynie na prognozach czy symulacjach. Zasada ta dotyczy także organów odwoławczych. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, ma charakter związany, gdyż ocena oddziaływania na środowisko była zbędna. Mając na względzie to, że przedstawiony przez Inwestora raport ooś nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 KPA i nie korzysta z domniemania zgodności ich treści ze stanem faktycznym, to zawarte w tym dokumencie analizy, opisy czy wyliczenia podlegają ocenie tak jak każdy inny dowód w sprawie, zgodnie z zasady swobodnej ocen, dowodów (art. 80 kpa). Organy prowadzące postępowanie mogą uznać, że zachodzi potrzeba weryfikacji danych zawartych w raporcie w określonym zakresie. Organy powinny w sposób samodzielnie poszukiwać rozwiązań zapewniających przewidzianą prawem ochronę zdrowia ludzi i ochronę środowiska, a nie a priori dawać wiarę dokumentom przedstawionym przez inwestora, a z drugiej strony a priori odrzucać argumenty i zarzuty ze strony mieszkańców lub też odwrotnie.

W każdym przypadku organ dokonując oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ma obowiązek badać czy inwestor zachował zasady wynikające z przepisu art. 6 ustawy - Prawo ochrony środowiska, który stanowi, że kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, jest obowiązany do zapobiegania temu oddziaływaniu (ust. 1). Kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze (ust.2). Przepis ten wskazuje więc na zasadę zapobiegania i przezorności, obligującą inwestora do przewidzenia wszelkich następstw ingerencji w środowisko, a w przypadku oddziaływania na obszary Natura 2000 wymaga szczególnie wnikliwego postępowania dowodowego - oraz podjęcia działań, które będą im zapobiegały lub je ograniczały do minimalnego stanu, akceptowalnego z punktu widzenia ochrony środowiska. Zachowanie tych zasad oraz innych przepisów materialnego prawa ochrony środowiska, w tych ochrony przed zanieczyszczeniami hałasem, powinno znaleźć odzwierciedlenie w przedstawionym przez inwestora raporcie, a następnie w podjętej decyzji organu I i II instancji. Mając powyższe rozważania na względzie, wydanie przez organ decyzji uchylającej decyzję wydaną w I instancji stoi w sprzeczności z zasadą zrównoważonego rozwoju (art. 5 Konstytucji RP oraz art. 3 pkt 50) Prawa ochrony środowiska) oraz z zasadą prewencji i zasadą przezorności (art. 6 ust. 1 i 2 Prawa ochrony środowiska), gdyż dopuszcza do realizacji przedsięwzięcia, które może negatywnie oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi. Zasada zrównoważonego rozwoju może być uwzględniana w procesie stosowania prawa dla interpretacji wymogów w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej czy ochrony środowiska tam, gdzie ustawodawca pozostawił organom pewien luz decyzyjny. Powinna ona zatem pełnić (jak już zresztą wskazano w pkt. 6) przede wszystkim rolę dyrektywy wykładni przepisów prawa, zwłaszcza gdy pojawią się wątpliwości co do zakresu, rodzaju i sposobu realizacji obowiązków - jak w przypadku wyboru wariantu alternatywnego realizacji przedsięwzięcia w procedurze oceny oddziaływania na środowisko: "Orzekający ostatecznie w sprawie organ dokonuje oceny stanu faktycznego i gdy nie wybrano wariantu optymalnego z punktu widzenia ochrony zasobów przyrodniczych, rozważa, czy zakładana znaczniejsza ingerencja w zasoby środowiska jest dopuszczalna (uzasadniona w kontekście zasad zrównoważonego rozwoju Brak oceny przez organ II instancji kwestii błędnej metodologii oceny akustycznej na etapie eksploatacji, brak właściwej oceny akustycznej dla etapu budowy, całkowity brak analizy stanu "zerowego" obszaru, brak właściwej analizy krajobrazowej, brak analizy aspektu utraty wartości nieruchomości, brak rzetelnej weryfikacji dokonanych uzgodnień przez RDOŚ w [...] i opinii PPIS w [...] dyskwalifikują wydaną przez organ II instancji decyzję.

Druga skarga została wywiedziona przez M. K.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- brak wyraźnej informacji w jakim okresie upublicznione zostało obwieszenie z 16 grudnia 2013 r. oraz inne obwieszczenia dokonywane w tej sprawie, jako naruszające zasadę udziału społeczeństwa w tego typu postępowaniu, skutkuje brakiem możliwości do akt i wnoszenia uwag;

- naruszenie art. 89 § 2 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia rozprawy administracyjnej pomimo obowiązku wynikającego z tego przepisu, przy ponownym rozpoznaniu sprawy co uniemożliwiło w pełni realizację zasady udziału społeczeństwa w tej sprawie;

-art. 7, 77 i 8 K.p.a. przez pominięcie przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ I instancji przeprowadzenia postępowania dowodowego i oparcie ustaleń decyzji na zdezaktualizowanych dowodach takich jak raport oddziaływania na środowisko; brak obiektywizmu organu który w obwieszczeniu w Gazecie [...] z grudnia 2013 r przesądził o wydaniu decyzji pozytywnej;

-art. 11 i 80 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji przesłanek jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji, brak przeprowadzenia postępowania od nowa po uchyleniu decyzji organu I instancji, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Zarządzeniem z 6 marca 2018 r. na podstawie art. 111§ 1 P.p.s.a. połączono do wspólnego rozstrzygania i wyrokowania sprawy o sygn. akt IV Sa/Wa 451/17 i 1254/17 i sprawę prowadzić pod sygnaturą wcześniejszą z uwagi na to, że obie skargi dotyczyły tej samej decyzji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest częściowo zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., 270, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy ocenowej. Stosownie do art. 71 ust. 1 o.o.ś., organ wydaje decyzję służącą ocenie ewentualnych następstw dla środowiska wynikających z realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 o.o.ś.), jeżeli taki wymóg zostanie nałożony. W niniejszej sprawie obowiązek wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań wynikał z postanowienia z [...] lipca 2012 r. nr [...] Wójta Gminy [...] o nałożeniu na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia.

W ocenie Sądu uzasadniony jest uchylenie zaskarżonej decyzji ze względu na uchybienie przepisom prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. t.j. naruszenie art. 77 § 1, art. 78 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.

Zgodnie z art. 62 ustawy ocenowej w ramach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia m.in., wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko i ludność, dobra materialne, zabytki, krajobraz, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami i dostępność do złóż kopalin. Informacje na ten temat musi zawierać raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia, dalej zwany "raportem", co wynika z art. 66 ust. 1 ustawy ocenowej. Przepis ten określa także treść koniecznych elementów tego raportu. Raport zawiera elementy zarówno opisowe, jak i analityczne, a także wnioski i propozycje. Raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń, związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Jednym z wymogów raportu jest ujęcie w nim wariantów przedsięwzięcia i opisu skutków jakie przyniesie wariant wybrany do realizacji. Przy czym przy opisie wariantów bierze się pod uwagę także kryteria lokalizacyjne oraz technologiczne przedsięwzięcia (vide wyrok NSA z dnia 26 marca 2015r. sygn. akt II OSK 2032/13). W konsekwencji obowiązkiem organu jest dokonanie oceny raportu w zakresie zaproponowanych w nim rozwiązań technicznych, realizacyjnych pod kątem wpływu danej inwestycji na elementy chronione a wymienione w art. 62 ustawy ocenowej.

W niniejszej sprawie sporządzony raport nie spełnia warunków z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy ocenowej.

Tego rodzaju dokument, zgodnie z art. 66 ust 1 pkt 5 ustawy ocenowej powinien zawierać opis analizowanych wariantów tj. wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, racjonalnego wariantu alternatywnego i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska i uzasadnienie wyboru jednego z nich. Nie ulega wątpliwości, że raport jest najważniejszym z dokumentów które składa się w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej. Mimo, że nie jest to dokument urzędowy (może go nawet sporządzić sam inwestor) podlega on, jak każdy inny dowód ocenie pod kątem jego zupełności, logiczności i przydatności. Jest to jedyny dowód w tego rodzaju postępowaniu który ocenia dane przedsięwzięcie pod kątem zagrożeń jakie niesie za sobą planowana inwestycja, zastosowanych rozwiązań technologicznych i wpływu inwestycji na środowisko. W związku z tym organ mając taki dowód powinien go w sposób wyczerpujący ocenić, jak każdy inny dowód w sprawie. Zwrócić należy uwagę, że postępowanie o wydanie decyzji środowiskowej jest jednym postępowaniem w trakcie procesu inwestycyjnego w którym występuje organ ochrony środowiska, co tym bardziej zwiększa rolę tego organu w procesie inwestycyjnym.

W związku z tym, w ocenie Sądu, organ nie dokonał należytej oceny raportu i nie spostrzegł, że raport nie zawiera, tak jak to nakazują przepisy 3 wariantów.

Warianty realizacji przedsięwzięcia stanowią jeden z najważniejszych instrumentów prawidłowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Inwestor zobowiązany jest do przedłożenia w postępowaniu środowiskowym raport spełniającego wymogi z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy ocenowej a organ ma obowiązek dokonania analizy przedstawionych wariantów a nie tylko wariantu którym zainteresowany jest inwestor. Jak wynika z raportu przedstawiono w nim wariant inwestora i wariant alternatywny podczas gdy ustawodawca w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy ocenowej mówi o 3 wariantach (wariant proponowany przez wnioskodawcę oraz wariant alternatywny (pkt a) i wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Użycie w tym przypadku w przepisie spójnika "oraz" świadczy o konieczności sporządzenia nie tylko raportu z wariantem proponowanym przez wnioskodawcę ale i racjonalnego wariantu alternatywnego. W ocenie Sądu organ II instancji w ogóle nie ocenił nawet 2 wariantów gdyż poza stwierdzeniem, że raport odpowiada przepisom prawa materialnego nie przedstawił żadnej analizy na poparcie przyjętego rozwiązania.

Także w decyzji organu I instancji analizie poddano np. warrant "zerowy", który, co oczywiste, nie jest tym o jakim mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5. Warianty mają polegać na realizacji tej samej inwestycji przy różnych rozwiązaniach technologicznych. W związku z tym nie spełnia kryteriów wariantowości ani wariant polegający na realizacji różnych inwestycji (2 lub 3 turbiny) ani wariant zerowy.

Wariantowość polega na konieczności przeanalizowania różnych możliwości realizacji inwestycji i wybraniu wariantu optymalnego jeśli chodzi o oddziaływanie na środowisko i interesy inwestora wersję inwestycji. Przy czym, ze względu na cel tej ustawy, przedmiotem ochrony wedle przepisów ustawy o.o.ś. jest środowisko z rozumieniu tamże zdefiniowanym (art. 3 pkt 15 ustawy o.o.ś.), nie zaś względy ekonomiczne, czy inwestorskie. W orzecznictwie NSA ugruntowany jest pogląd wg którego warianty przedsięwzięcia powinny być od siebie różne przede wszystkim pod względem sposobu w jaki przedsięwzięcie będzie oddziaływać na środowisko. Powinny się odwoływać do różnych kryteriów realizacji przedsięwzięcia takich jak czynniki społeczne, ekonomiczne, środowiskowe, przestrzenne zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju (por. NSA wyrok z 4 października 2017 r., sygn. akt. II OSK 2334/16). Tym samym skoro wariant inwestorski ma obejmować budowę 2 elektrowni to wariant alternatywny nie może obejmować 3 elektrowni gdyż jest to zupełnie inne przedsięwzięcie. Tym bardziej nie może być wariantem alternatywnym brak realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy ocenowej raport o oddziaływaniu powinien zawierać opis analizowanych wariantów przedsięwzięcia czyli konkretnego zamierzenia inwestycyjnego, którego definicja znajduje się w art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy ocenowej. Ma więc to być jedno przedsięwzięcie którego realizacja będzie obejmowała różne warianty. Z tego powodu ani wariant polegający na budowie 3 elektrowni wiatrowych ani wariant zerowy nie może być przyjęty zgodnie z treścią art.- art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy ocenowej. Ilość wymaganych do przestawienia w raporcie wariantów nie zależy od woli i uznania ani oceny inwestora ale zostały one ściśle określony w ww przepisie ustawy.

W związku z tym należy stwierdzić, że przestawiony przez inwestora raport nie przedstawia należytych rozwiązań a organy które orzekały w sprawie tych wadliwości nie spostrzegły. Wyżej wskazane wady raportu w tak podstawowym zakresie dyskwalifikują go jako dokument mogący stanowić podstawę do wydania decyzji środowiskowej.

Tylko porównanie wszystkich wariantów (o ile organ uzna raport za kompletny) może być podstawą do prawidłowej oceny proponowanego przedsięwzięcia. Stanowi to o naruszeniu przez organ art. 66 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy ocenowej i art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a.

Organ powinien bowiem dokonać kompleksowej oceny przedsięwzięcia pod kątem jej wpływu na środowisko. Ocena musi być poprzedzona analizą wariantów zaproponowanych przez inwestora w kontekście zasad ochrony środowiska, co pozwoli na ocenę czy zaproponowana inwestycja i przyjęty wariant jest dopuszczalna do zrealizowania na danym terenie.

Stwierdzone przez Sąd uchybienia uniemożliwiając ocenę prawidłowości sporządzonego raportu pod kątem prawidłowości ustaleń w zakresie wpływu inwestycji na elementy o jakich mowa w art. 62 ustawy ocenowej.

Ponadto, na co nie zwrócił uwagi organ II instancji w niniejszej sprawie na podstawie art. 153 P.p.s.a. był on związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z IV SA/WA 182/14. i wyrokiem NSA z 31 stycznia 2017 r. II OSK 1096/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę Państwa L. zwrócił przede wszystkim uwagę na to, że Wójt Gminy [...] w uzasadnieniu decyzji jedynie wspomniał o istnieniu raportu, pozytywne uzgodnienia i opinie właściwych organów nie wyjaśniając jaki wpływ mają te dokumenty na rozstrzygnięcie. Jasno z wyroku WSA wynika, że organ nie przeprowadził oceny materiału dowodowego. Mimo tego błąd ten w zakresie braku prawidłowej oceny zebranych dowodów został następnie powielony przez organ I i II instancji. Stanowi to o naruszeniu przez organy art. 153 P.p.s.a.

W konsekwencji należy uznać, że decyzja organu II instancji została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. gdyż organ II instancji powinien bądź zadbać o uzupełnienie raportu bądź uchylić decyzję organu I instancji celem jego uzupełnienia.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd uznał je w większości za niezasadne.

Zarzuty Państwa L.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 84 K.p.a. gdyż dowód z opinii biegłego może być konieczny gdy rozstrzygnięcie wymaga uzyskania wiadomości specjalnych. Informacje jakie są niezbędne do wydania decyzji środowiskowej wynikać powinny przede wszystkim z raportu środowiskowego a organ ma obowiązek ten dowód ocenić w związku z tym to organ posiada wystarczającą wiedzę merytoryczną do oceny czy istnieją przesłanki do wydania pozytywnej decyzji środowiskowej.

W zakresie kwestii nie odniesienia się przez organ do zarzutów odwołania Sąd stwierdza, że z decyzji organu II instancji wynika, że organ na str. 18- 22 zamieścił w uzasadnieniu decyzji ocenę zasadności zarzutów. Generalnie fakt, że skarżący nie podzielają tej oceny nie może stanowić o naruszeniu przez organ art. 8, 11, 138 § 1 pkt 1, 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a.

Zarzuty sformułowane w skardze M. K.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy ocenowej określa wymagania dotyczące obwieszczeń o toczącym się postępowaniu wskazując na obowiązek organu podania do publicznej wiadomości bez zbędnej zwłoki informacji na temat toczącego się postępowania. Nie ma w tym przepisie mowy o tym, że ma być podana informacja o czasie i miejscu wywieszenia. W związku z tym ma w tym wypadku zastosowanie art. 49 K.p.a. który stanowi o tym, że strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenia lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania.

Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia art. 89 § 2 K.p.a. Przepisy ustawy ocenowej nie nakładają na organ obowiązku przeprowadzenia rozprawy. Dają taką możliwość w art. 36. Także przepisy k.p.a. nie dają podstaw do wyprowadzenia wniosku o konieczności przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Jest to uprawnienie organu a nie obowiązek – co wynika z ww przepisów.

Zarzut oparcia się na nieaktualnych dowodach bez ich wskazania także nie da się obronić, choć istotnie w toku postępowania nie przedstawiona została aktualna mapa ewidencyjna jednakże, jak wynika z akt administracyjnych wadliwość ta została usunięta, co oznacza że ostatecznie organ dokonał ustaleń faktycznych na podstawie aktualnych danych ewidencyjnych.

Kwestia raportu została przez Sąd szczegółowo opisana wcześniej więc nie ma w tym miejscu potrzeby powielania ustaleń i poglądów Sądu.

Informacja zawarta w Głosie [...] o możliwości wydania decyzji pozytywnej może być co najwyżej oceniona jako pogląd autora artykułu a nie organu. Ocena zawartych w nim twierdzeń nie przekłada się w żadnym razie na stanowisko organu.

Z tych wszystkich względów Sąd, podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c P.p.s.a. orzekł jak w wyroku.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 P.p.s.a. zasądzają od organu na rzecz B. L. i M. L. 200 zł /wpis/ i na rzecz M. K. 440 zł /wpis 200 i 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego na podstawie § 14.1.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (D.U. 2016, poz. 1667).