Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 408/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 47 ust.2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Referent Monika Majewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M. B. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia 29 maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia 29 maja 2009 r. po rozpatrzeniu odwołania M. B. J. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 25 marca 2009 r. orzekającej o zameldowaniu M. R. na pobyt stały w lokalu przy ul [...] w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993) - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ podał m.in., że z wnioskiem o zameldowanie M. R. w drodze decyzji administracyjnej wystąpiła zainteresowana. Organ I instancji ustalił, że M. R. istotnie mieszka w omawianym lokalu, jednak, jak podała, na zameldowanie nie wyraża zgody współwłaścicielka nieruchomości – M. B. J.

Mając powyższe na uwadze organ I instancji orzekł o zameldowaniu M. R. na pobyt stały w omawianym lokalu.

Z odwołaniem od decyzji wystąpiła M. B. J. podnosząc, że jest współwłaścicielką nieruchomości i nie wyraża zgody na zameldowanie M. R. w jej domu.

Organ II instancji nie uwzględnił odwołania z następujących przyczyn:

zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z dnia 10 kwietnia 1974 roku ( Dz. U. Nr 139 z 2006 r., poz.993) aby dokonać zameldowania w lokalu, należy w nim faktycznie zamieszkiwać.

O tym, że M. R. zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w [...] świadczą zgodne zeznania stron, w tym – odwołującej się, która w samym odwołaniu nie kwestionuje faktu zamieszkiwania M. R. w domu, w którym dokonano zameldowania.

W obecnym stanie prawnym instytucja zameldowania ma charakter rejestracyjny, ewidencyjny i powinna wskazywać aktualne miejsce pobytu osób i tylko tym celom ma służyć. Osoba, która zamieszkuje w danym lokalu z zamiarem stałego pobytu powinna być w nim zameldowana, a obowiązkiem organu meldunkowego jest zarejestrowanie tego pobytu na podstawie druku meldunkowego bądź wydanie decyzji o zameldowaniu.

W obecnym stanie prawnym na zameldowanie osoby zamieszkującej w lokalu nie jest potrzebna zgoda właściciela lokalu; wystarcza sam fakt zamieszkiwania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie, a ta przesłanka w niniejszej sprawie jest spełniona.

Przesłanki podjęcia decyzji o zameldowaniu określone zostały w art.6 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Są to: zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem dłużej niż trzy doby oraz zamiar stałego przebywania w tym miejscu. Przepis art. 9 ust. 2a ustawy nie wymaga wyrażenia zgody przez osobę, której przysługuje tytuł prawny do lokalu, na zameldowanie w nim osoby, która w lokalu zamieszkuje.

Inne, podnoszone w odwołaniu zarzuty, nie mają prawnego znaczenia w sprawie meldunkowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M.B. J. ponownie napisała, że nie zgadza się na zameldowanie M. R. w domu, którego jest współwłaścicielem. Ponadto opisała nieporozumienia z synem, współwłaścicielem nieruchomości, w wyniku których skarżąca pozbawiona została możliwości zamieszkiwania w swoim domu; podniosła, że zameldowanie się M. R. w tym domu ma na celu uzyskanie w przyszłości lokalu gminnego ( socjalnego).Zameldowanie w domu dodatkowych osób niewątpliwie utrudni sprzedaż nieruchomości, czyli – dział spadku i zwrócenie Gminie długów.

Podjęte decyzje skarżąca uważa za niesłuszne i wnosi o ich uchylenie jako niezgodnych z prawem.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem.

Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty dotyczące słuszności bądź celowości zaskarżonego aktu. Badana jest legalność decyzji, czyli jej zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość postępowania poprzedzającego wydanie decyzji. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 134 § 2 cyt. ustawy, Sąd nie może jednak wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba ze stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie było ustalenie, czy M. R., która złożyła wniosek o zameldowanie jej na pobyt stały w domu przy ul. [...] w [...] zamieszkuje w tym lokalu z zamiarem stałego w nim pobytu i wyłącznie ta okoliczność ma zasadnicze znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy o zameldowaniu.

Na podstawie materiału dowodowego bezspornie ustalono, że M.R. od lipca 2008 roku przebywa w domu, w którym nastąpiło zameldowanie, w trakcie wizji pracownicy organu I instancji stwierdzili, że M. R. ma tam swoje rzeczy osobiste i deklaruje zamiar stałego pobytu w lokalu.

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego organ I instancji orzekł o zameldowaniu M. R. w spornym lokalu przy ul. [...] w [...]. Uczyniono to również na podstawie wyników przeprowadzonej rozprawy administracyjnej.

Meldunek, to tylko rejestracja pobytu, nie mająca nic wspólnego z uprawnieniami do mieszkania, jak wyjaśniały skarżącej w trakcie postępowania organy obu instancji. Fakt zameldowania M. R. w lokalu nie wpływa na jej prawo do mieszkania, o czym może orzekać sąd powszechny.

Sąd ponownie wyjaśnia, że zagadnienia dotyczące obowiązku meldunkowego regulują przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (jednolity tekst Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993).

Mający zastosowanie w sprawie art. 47 ust. 1 i 2 cyt. ustawy stanowi, że organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym, a jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy.

Stanowisko skarżącej zarówno co do braku zgody na zameldowanie w domu M. R. jak i w innych, opisywanych kwestiach ( czy lokal nadaje się do zamieszkiwania podczas prac budowlanych, czy zameldowanie będzie stanowiło utrudnienie w zbyciu lokalu, czy skarżąca została pozbawiona możliwości pobytu w swoim domu i inne) nie mają prawnego znaczenia w tej sprawie.

Wbrew zarzutom podniesionym w skardze ocenianym decyzjom nie można skutecznie postawić zarzutu niewyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, czy braku oparcia decyzji na ustalonych faktach ani też – że są one niesłuszne.

W postępowaniu o zameldowanie, którego istotą jest, jak słusznie podkreślił organ odwoławczy, wyjaśnienie czy prowadzona ewidencja odzwierciedla stan istniejący, nie ma znaczenia, czy współwłaściciel lokalu ma poczucie pokrzywdzenia złożonym wnioskiem o zameldowanie, bądź – czy uważa, że wnioskujący ( w tym przypadku – M. R.) meldując się zmierza do uzyskania lokalu zastępczego (socjalnego).

Z opisanych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.