Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 321/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2, art. 54, art. 58 § 1 pkt 6 i § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na zaświadczenie Burmistrza Ś. z dnia [...] listopada 2004 r. Nr ewid. [...] w przedmiocie zmiany wpisu do ewidencji działalności gospodarczej; postanawia odrzucić skargę /-/ D. Rzyminiak - Owczarczak


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lutego 2013 r., wniesionym bezpośrednio do Wojewódzkiego do Sądu Administracyjnego w Poznaniu, P. B. wystąpił o "ostateczne rozstrzygnięcie kwestii jego przynależności adresowej". Pismo oznaczono jako "wniosek o rozstrzygnięcie sporu o lokalizację kompleksu związanego z usługami dla klientów zmotoryzowanych w K. k. Ś.". Wyjaśnił, iż działalność gospodarczą prowadzi od lat pod adresem [...][...],[...] Ś., natomiast Gmina Ś. uznaje, że działa pod adresem [...] ul. [...][...]. Podniósł, iż zmiana ta nie nastąpiła w wyniku jego działań, a działania Gminy i jej urzędników naraziły go na starty, m.in. uniemożliwiając starty w przetargach. Na swoje liczne zapytania i wnioski nigdy nie uzyskał pozytywnej odpowiedzi.

Sąd, zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 – dalej: p.p.s.a.) w dniu 18 lutego 2013 r. skargę przekazał Burmistrzowi Gminy Ś.

Przesyłając skargę do Sądu wraz z odpowiedzią na nią Burmistrz Ś. wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Podniesiono, że sprawa objęta skarga została już prawomocnie osądzona. Wskazano, że tut. Sąd wyrokiem z dnia 2 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Po 552/08 oddalił skargę M. i P. B. na uchwałę Rady Miejskiej Ś. z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] w przedmiocie nadania nazw ulic. Wskazano, że konsekwencją uchwały była zmiana nazwy ulicy, na której znajduje się nieruchomość skarżących i gdzie wykonywana jest działalność gospodarczą.

W piśmie z dnia [...] marca 2013 r. P. B. wyjaśnił, że wniosek z dnia [...] lutego 2013 r. jest o wskazanie do jakiej ulicy i z jaką datą ma należeć jego firma "A" [...][...][...] Ś. Wyjaśnił, że skarga nie dotyczy nazwy ulicy, ale przeniesienia bezprawnie i bezpodstawnie jego firmy z adresu [...][...] na ul. [...][...]. Do pisma załączono zaświadczenia o dokonaniu zmiany wpisu do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] listopada 2004 r. Nr ewid. [...], z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr ewid. [...], z dnia [...] maja 2005 r. nr ewid. [...].

W odpowiedzi na wezwanie Sądu, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II tut. Sądu z dnia 22 marca 2013 r. P. B. pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. wskazał, że w swojej skardze odnosi się do zaświadczenia Burmistrza Ś. o dokonaniu zmiany wpisu do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] listopada 2004 r. Nr ewid. [...]. Podniósł, że nie można odnieść się do uchwały z dnia [...] października 2002 r. nr [...] bo jest w niej mowa o powstaniu nowej ulicy i nadaniu jej nazwy, a nie o przydzieleniu numeracji poszczególnym posesjom. Zdaniem skarżącego powstanie ulicy [...] ma się nijak do wskazania, że jego posesja znajduje się przy ulicy [...][...], jeżeli w rzeczywistości jest położona przy innej drodze (ulicy), nie zmieniła się lokalizacja jego posesji i tym samym nie może obecnie działać pod adresem [...][...].

Na mocy zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II tut. Sądu z dnia 26 kwietnia 2013 r. sprawę zarejestrowano pod symbolem 6049 oznaczając jej przedmiot jako skargę na zaświadczenie o dokonaniu zmiany wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu bez badania jej zarzutów merytorycznych. Merytoryczne badanie przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności administracyjnej jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie.

W pierwszej kolejności rozważenia wymagało, czy przedmiotowa skarga należy do właściwości sądu administracyjnego. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z analizy przepisów regulujących zasady prowadzenia ewidencji działalności gospodarczej oraz wydawania zaświadczeń o wpisie, zawartych tak w ustawie z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), jak i w aktualnie obowiązującej ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz.U. z 2010 r. Nr 220 poz. 1447 ze zm.) wynika, że organ prowadzący ewidencję (obecnie Centralna Ewidencja i Informacji o Działalności Gospodarczej - CEIDG) dokonuje wpisów na podstawie danych zawartych we wniosku lub z urzędu (art. 25 ust. 1 i 4 drugiej z wymienionych ustaw), będąc zobowiązany do utrzymywania ewidencji w aktualności. Wpisem do ewidencji jest również wykreślenie albo zmiana wpisu. Z powyższej regulacji wynika, że wpisy do stosownej ewidencji mają charakter czynności materialno – technicznej organu administracji publicznej. Wpisy takie są potwierdzane odpowiednimi zaświadczeniami (art. 217 i nast. k.p.a. w zw. z art. 7h ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej, aktualnie art. 38 ust. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej).

Zaświadczenie w doktrynie uznawane jest jako przewidziane w przepisach prawnych potwierdzenie pewnego stanu rzeczy przez właściwy organ państwowy lub społeczny na żądanie zainteresowanej osoby (tak: J. Lang, Zaświadczenie w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, Organizacja, Metody, Technika 1988 r., nr 2, s. 14). Zaświadczenie nie stanowi więc aktu stosowania prawa, lecz jest jedynie czynnością faktyczną, aktem wiedzy, który może wywoływać skutki prawne, ale nie jest to jego głównym celem. Zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego, zatem nie wiąże organu i wraz z ich zmianą zaświadczenie staje się nieaktualne i może być wydane nowe - odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 1983 r., I SA 268/83, ONSA z 1983 r., nr 1, poz. 47). Z uwagi na charakter prawny zaświadczenia i jego skutki, nie mieści się ono w zakresie kognicji sądów administracyjnych, określonej w art. 3 p.p.s.a. Żadna ustawa szczególna nie przewiduje też jego kontroli. Stąd zarówno w literaturze, jak i w orzecznictwie nie budzi wątpliwości brak kognicji sądu administracyjnego w odniesieniu do zaświadczeń (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, Zakamycze 2000 r., s. 1012; J. Lang, Zaświadczenia w rozumieniu kodeksu, s. 16; K. Chorąży, Z.R. Kmiecik "Wydawanie zaświadczeń, kwestia nierozstrzygnięta w literaturze", Samorząd Terytorialny 2000 r., nr 6, s. 70 i nast.; postanowienie NSA z 29 stycznia 1993 r., II SA 2468/92, ONSA 1994 r., nr 2, poz. 58, czy wyrok z 29 maja 2003 r., II SA 1439/02, Wokanda 2004/2/36).

W świetle powyżej przytoczonej regulacji nie ulega zatem wątpliwości, że w przedmiocie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej kognicji sądów administracyjnych podlegają czynności materialno – techniczne dokonania stosownego wpisu do ewidencji (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) oraz decyzje o odmowie dokonania przedmiotowego wpisu i decyzje uchylające dokonany wpis do ewidencji (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Tymczasem w niniejszej sprawie jako przedmiot zaskarżenia skarżący w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. wskazał zaświadczenie Burmistrza Ś. o dokonaniu zmiany wpisu do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] listopada 2004 r. Nr ewid. [...].

Uwzględniając zatem przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne Sąd stwierdził, że tak oznaczona skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.

/-/ D. Rzyminiak - Owczarczak