Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 352/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1, art. 84 par. 1, art. 107 par. 1 i par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Specjalista Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Z.G. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K.(dalej: [...]PWIS), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm., dalej: K.p.a.), art. 2351 z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn. Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm., dalej: K.p.) oraz § 8 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367 ze zm., dalej: rozporządzenie) – po rozpatrzeniu odwołania Z.G. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. (dalej: PPIS) z dnia [...] r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia u niego choroby zawodowej – obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz, wym. w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych – decyzję pierwszoinstancyjną utrzymał w mocy.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. Na wstępie wyeksponował, że Z.G. w 2011 r., rozpoczął starania o uznanie choroby zawodowej wym. w poz. 21 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia, które zakończyły się odmową stwierdzenia u niego choroby zawodowej – obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz, wym. w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu.

Następnie odnotował, że w dniu 26 października 2012 r. do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w T. wpłynął wniosek o stwierdzenie choroby zawodowej w wyniku ponownego podjęcia pracy w narażeniu na hałas w okresie od 04 czerwca 2012 r. do 03 września 2012 r. w Zakładach A Sp. z o.o. w C., jako operator wielomaszynowy, co zainicjowało nową sprawę, postępowanie administracyjne będące przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.

W dalszej kolejności wskazał, że decyzję pierwszoinstancyjną Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. z dnia [...] r. stwierdził brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej skarżącego w postaci ubytku słuchu spowodowanego hałasem przez wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową w postaci ubytku słuchu spowodowanego hałasem albowiem – jak uznał – schorzenie, na które cierpi strona w postaci uszkodzenia słuchu nie jest chorobą zawodową z powodu pozazawodowej etiologii uszkodzenia słuchu.

Jednocześnie podtrzymując stanowisko organu pierwszoinstancyjnego wyrażone w powyżej przytoczonej decyzji z dnia [...] r., organ odwoławczy wyraził pogląd, że schorzenie, na które cierpi wnioskodawca nie jest chorobą zawodową. Potwierdził przy tym, że kryterium podwyższenia progu słuchu o wielkość co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym należy uznać za spełnione, ale – jak podał – badania słuchu wykazały "prawostronny pankochlearny ubytek słuchu z przewagą dla niskich częstotliwości oraz lewostronne odbiorcze uszkodzenie słuchu o płaskim przebiegu krzywej progowej". Jego zdaniem wskazuje to na brak związku uszkodzenia słuchu z ekspozycją na hałas w pracy.

Argumentując podał, że postępowanie wyjaśniające wykazało, że Z.G. pracował w warunkach narażenia na hałas w latach 1986-1999 w KWK B w K.(obecnie [...] KWK C) jako: pomoc dołowa, górnik, górnik metaniarz, metaniarz - pomiarowiec pod ziemią, w latach 1999-2006 w [...] KWK D w P. jako metaniarz pod ziemią. Z.G. był badany w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradnia Chorób Zawodowych w S.

Wskazał także, że w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] r. nr [...] lekarze specjaliści orzekli o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu w oparciu o rozporządzenie z dnia w sprawie chorób zawodowych, biorąc pod uwagę przeprowadzoną diagnostykę audiologiczną w trakcie której rozpoznano obustronny mieszany niedosłuch z przesunięciem progu słuchu UP-48dB, UL-46dB, stwierdzając, iż charakter niedosłuchu w myśl aktualnie obowiązujących przepisów prawnych nie uzasadnia przyjęcia zawodowej etiologii niedosłuchu. Następnie był on badany w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., gdzie lekarze specjaliści w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] r.,. nr [...] również nie znaleźli podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu, stwierdzając badaniami audiologicznymi, że stan narządu słuchu nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, gdyż nie spełnia określonego w wykazie chorób zawodowych kryterium wielkości ubytku słuchu wynoszącego co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym.

Jednocześnie podkreślił, że w przedmiotowej sprawie w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] r. nr [...] stwierdzono fakt nagłego pogorszenia słuchu strony ale jednocześnie uznano, że "aktualne wykazane uszkodzenie słuchu nie może być następstwem zaledwie 3 miesięcznej ekspozycji zawodowej na hałas poniżej NDN". Zwrócił uwagę, że z dokumentacji dostarczonej do WOMP przez stronę wynika, iż po 2006 roku przepracowała ona jedynie 3 miesiące na stanowisku operator wielomaszynowy w hałasie o natężeniu poniżej NDN, c w jego ocenie daje podstałe do przyjęcia, iż wykazane uszkodzenie słuchu nie może być następstwem zaledwie 3 miesięcznej ekspozycji zawodowej na hałas poniżej NDN, zatem na jego powstanie miały wpływ inne, pozazawodowe czynniki etiologiczne.

W konsekwencji w pełni zaakceptował pogląd organu pierwszej instancji i stwierdził, że w wyniku analizy całokształtu zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, nie znalazł podstaw do zajęcia w przedmiotowej sprawie odmiennego stanowiska od zaprezentowanego w zaskarżonej w trybie odwoławczym decyzji organu pierwszej instancji.

W skardze skierowanej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca zarzuciła jej błąd w ustaleniach faktycznych spowodowany nie wzięciem pod uwagę, wszystkich okoliczności faktycznych oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności § 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych przez przyjęcie, że schorzenie, na które cierpi skarżący, w postaci uszkodzenia słuchu, nie jest chorobą zawodową z powodu pozazawodowej etiologii uszkodzenia słuchu. Formułując te zarzuty wniosła o:

a) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i ewentualnie decyzji pierwszej instancji,

b) zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz skarżącego kosztów procesu według spisu kosztów lub według norm przepisanych, jeżeli spis kosztów nie zostanie złożony .

W ocenie strony skarżącej orzekające w sprawie organy administracyjne naruszyły przepisy o postępowaniu administracyjnym przez błędne ustalenia faktyczne polegające najpierw na przyjęciu, że pozaślimakowa lokalizacja ubytku słuchu a następnie po zmianie stanowiska co do lokalizacji ubytku, że zbyt niska wartość ubytku słuchu wyklucza możliwość uznaniu schorzenia za chorobę zawodową. Jego zdaniem "nie wiadomo jednak konkretnie co przemawia przeciw uznaniu zawodowej etiologii uszkodzenia słuchu". W motywach skargi jej autor podniósł, że organy pominęły zupełnie niedosłuch lewostronny, którego odbiorczy charakter nie budzi wątpliwości oraz dotychczas zgromadzone w aktach sprawy wcześniejsze opinie lekarskie.

Odwołując się do regulacji prawnych przedmiotu wyjaśnił, że za chorobę zawodową – zgodnie z art. 4 Ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322, z późn. zm.) – uważa się chorobę określoną w wykazie chorób zawodowych, o którym mowa w art. 237 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. W dalszej kolejności stwierdził, że schorzenie, na które cierpi strona zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy a w szczególności hałasem, na który był narażony u trzech kolejnych pracodawców. Sam stopień uszkodzenia słuchu jest w czasie wydania orzeczenia określony (w niezależnych badaniach wykonanych na zlecenie strony) na 63 dB w uchu prawym i 61 dB w uchu lewym. Wynika to z zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] r. wydanym przez specjalistę otolaryngologa R. B. oraz audiogramu na AD 229 z dnia [...]r. wykonanego na podstawie skierowania z dnia [...] r. specjalisty medycyny pracy I. S. Ponadto zwrócił uwagę, że badania wykonane na zlecenie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. wykazały uszkodzenie słuchu na 50 dB w uchu prawym i 48 dB w uchu lewym. Dlatego w jego ocenie nie powinno być wątpliwości co do spełniania przez wnioskodawcę warunku legitymowania się odpowiednią wielkością uszczerbku słuchu. Jego zdaniem nie powinno być również wątpliwości, że etiologia niedosłuchu ma podłoże zawodowe, albowiem przesądza o tym karta wypisowa wydana przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w dniu [...] r. wskazująca na niedosłuch o typie odbiorczym i lokalizacji ślimakowej, co musi decydować o kwalifikowaniu schorzenia jako związanego z warunkami pracy. Również historia choroby skarżącego datowana od maja 2007 r. potwierdza zawodową etiologię schorzenia. Ostatnie badania również potwierdzają w lewym uchu niedosłuch odbiorczy. Zaakcentował, że to, iż w ostatnich badaniach pojawiły się nieznane dotychczas i dla skarżącego całkowicie niezrozumiałe diagnozy, nie uchyla przecież ani nie zmienia wyników badań wykonanych w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. PChZ w S. jak i karty wypisowej wydanej przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., które potwierdzają spełnienie przez skarżącego warunków do stwierdzenia choroby zawodowej. Zarzucił, że dokumenty te nie zostały w ogóle wzięte pod uwagę przez Wojewódzkiego ani przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu i stwierdził, że jest ona nieuzasadniona oraz nie zawiera żadnych argumentów, które podważałyby jego merytoryczną prawidłowość. Tym samym wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust.1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust.1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), ratyfikowanej przez Rzeczypospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust.1, art. 89 ust.1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r. W 14/94, (Dz. U., Nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny – możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która – zgodnie z art. 1 § 2 tej ustawy - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu zostały naruszone przepisy prawa, a wobec tego skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, że – co do meritum – nie jest on sporny i został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organów pierwszej oraz drugiej instancji jak i strony skarżącej. W ocenie Sądu nie ma zatem konieczności jego ponownego powielania.

Rozpoznając skargę Sąd doszedł do przekonania, że zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że kompetencja jednostek diagnostycznych obejmuje jedynie rozpoznanie stanu chorobowego i jego przyczyn. O stwierdzeniu choroby zawodowej, decyduje natomiast organ inspekcji sanitarnej na podstawie całokształtu materiału dowodowego obejmującego orzeczenia lekarskie uprawnionych placówek diagnostycznych, jak również wyniki oceny narażenia zawodowego. Organ ten w postępowaniu w sprawie choroby zawodowej jest związany rozpoznaniem podanym w orzeczeniu lekarskim, jednakże nie wyłącza to jego uprawnień do oceny wystąpienia przesłanek stwierdzenia choroby zawodowej w świetle całości materiału dowodowego (art. 80 K.p.a).

Zgodnie z art. 235¹ K.p., za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Według art. 235² K.p. rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Innymi słowy choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą, zwłaszcza z jej rodzajem i charakterem oraz sposobem wykonywania.

Na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 K.p. Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. Rozporządzenie to określa m.in. wykaz chorób zawodowych oraz okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim wyspecjalizowanych jednostek powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 tego rozporządzenia, oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Jak wynika z akt administracyjnych i z oceny narażenia zawodowego skarżący pracował w warunkach narażenia na hałas stwarzające ryzyko powstania u niego choroby zawodowej – obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz, wym. w poz. 21 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do wcześniej już przywołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., w:

a) latach 1986 – 1999 oraz 1999 – 2006 m.in., jako: pomoc dołowa, górnik, metaniarz. a także

b) okresie od 4 czerwca 2012 r. do 3 września 2012 r., jako operator wielomaszynowy.

W orzeczeniu lekarskim z dnia [...]r. nr [...] stwierdzono fakt nagłego pogorszenia słuchu strony ale jednocześnie uznano, że "aktualne wykazane uszkodzenie słuchu nie może być następstwem zaledwie 3 miesięcznej ekspozycji zawodowej na hałas poniżej NDN". W orzeczeniu tym przywołane są wyniki badań z okresu pracy strony w narażeniu na hałas, ale wyników tych nie dołączono do akt sprawy, co uniemożliwia ich ocenę i odniesienie się do nich. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że orzeczenia lekarskie placówek właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych mają charakter opinii biegłego, która powinna być wszechstronnie uzasadniona i wyjaśniać wszelkie wątpliwości w sposób przekonujący i dostępny dla stron, jak też organu prowadzącego postępowanie oraz sądu administracyjnego (por.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 marca 1994 r., sygn. akt SA/Wr 147/94, publ.: Prokuratura i Prawo 1995/2/53 oraz z dnia 5 listopada 1998 r., sygn. akt I SA 1200/98, publ.: Lex nr 45833).

Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. w Poradni Chorób Zawodowych w przywołanym powyżej orzeczeniu nie stwierdził u skarżącego choroby zawodowej – obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 KHz, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, jednakże nie uzasadnił należycie swojego stanowiska. Przytoczona w nim argumentacja nie może zostać uznana za wystarczającą do odmowy stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego. Zauważyć przyjdzie, iż organ odwoławczy nie poczynił żadnych rozważań w kwestii dlaczego uznał, że na uszkodzenie słuchu strony "miały wpływ inne, pozazawodowe czynniki etiologiczne".

Tym bardziej, że w orzeczeniu pierwszoinstancyjnym z dnia [...] r., które w pełni organ odwoławczy zaakceptował, przyjęto i uznano, że:

a) "przesunięcie progu słuchu określone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1, 2, 3 kHz wynosi w uchu prawym 50 dB, w uchu lewym 48 dB" a także

b) z kart narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej sporządzonych w dniach: 14 lipca 2010 r., 1 lutego 2011 r., 17 lutego 2011 r., 23 kwietnia 2013 r. – wynika, że strona podczas zatrudnienia pracowała w warunkach "narażenia na hałas stwarzających ryzyko uszkodzenia słuchu".

Ponadto Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. w uzasadnieniu powyżej przytoczonej decyzji stwierdził w uchu lewym, lepiej słyszącym, "odbiorcze uszkodzenie słuchu o płaskim przebiegu krzywej progowej" wynoszące 48 dB, czego jednak nie odniósł do narażenia na hałas w aspekcie całokształtu zatrudnienia strony, a li tylko do okresu po roku 2006, uznając, że "wykazane uszkodzenie słuchu nie może być następstwem zaledwie 3 miesięcznej ekspozycji zawodowej na hałas". Nie wyjaśniono czy ekspozycja na hałas poniżej NDN może mieć wpływ na pogorszenie słuchu u osoby narażonej na hałas przekraczający dopuszczalne normy we wcześniejszych latach w okresie ponad 20-letniej takiej jej ekspozycji – jak w przedmiotowej sprawie.

Wskazane wątpliwości nie zostały wyjaśnione w opinii jednostki orzeczniczej, ani też wbrew ciążącemu na organie odwoławczym obowiązkowi wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Nadto nie odniesiono się w niej do okoliczności konsekwentnie wskazywanych przez stroną a mających potwierdzenie w dokumentacji medycznej, że schorzenie, na które cierpi zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy a w szczególności hałasem, na który była narażona u trzech kolejnych pracodawców. Sam stopień uszkodzenia słuchu jest określony, badaniach wykonanych na jego zlecenie na 63 dB w uchu prawym i 61 dB w uchu lewym. Wynika to z zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] r. wydanym przez specjalistę otolaryngologa R. B. oraz audiogramu na AD 229 z dnia [...] r. wykonanego na podstawie skierowania z dnia [...] r. specjalisty medycyny pracy I. S. Stąd też, zdaniem Sądu, racje ma autor skargi, że orzekające w sprawie organy nie dokonały kompleksowej analizy dokumentacji medycznej, na którą nota bene powoływały się, o czym świadczy nie dołączenie ich w poczet materiałów. Powyższe ma wpływ na brak właściwej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego. Tym bardziej, że stwierdzone u skarżącego uszkodzenie słuchu nie jest kwestionowane. Podobnież jak wieloletnie, bo trwające ponad 20 lat narażenie na pracę w warunkach pracy mogących mieć wpływ na jego uszkodzenie. W takiej sytuacji organa administracyjne powinny ustalić etiologię schorzenia rozpoznanego u skarżącego

W ocenie Sądu przywołane orzeczenie nie odpowiada wymaganiom określonym w treści art. 84 § 1 K.p.a. Jest ono bowiem pozbawione należytego uzasadnienia i nie może służyć za podstawę wydania zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Sądu, wymóg uzyskania właściwie uzasadnionego orzeczenia lekarskiego nie został w sprawie zachowany, co rzutuje w sposób bezpośredni na wadliwość zaskarżonej decyzji. Rolą organu odwoławczego będzie uzyskanie takiego orzeczenia uzupełniającego, które odniesie się do całokształtu dokumentacji medycznej przedstawionej przez skarżącego w toku postępowania, a także będzie zawierać wyjaśnienie, z jakiego względu stwierdzone u skarżącego schorzenie i wykonane wyniki badań, mogące stanowić charakterystyczne objawy uszkodzenia słuchu opisanego w poz 21 wykazu chorób zawodowych rozporzadzenia, nie odpowiadają jednostce chorobowej zamieszczonej w wykazie chorób zawodowych.

Trzeba bowiem zaakcentować, że uzasadnienie faktyczne decyzji o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej powinno obejmować szczegółowy opis cech obrazu chorobowego, które wykluczają zawodową etiologię choroby i precyzyjne przedstawienie zasad diagnostyki różnicowej tego schorzenia. Powinno ono również uwzględniać całość zgromadzonego materiału dowodowego (zob. wyroki WSA w Gliwicach: z dnia 30 listopada 2010 r. o sygn. akt IV SA/Gl 190/10; z dnia 28 listopada 2011 r. o sygn. akt IV SA/Gl 551/10 - dostępne w internetowej Bazie Orzeczeń NSA).

Decyzja wydana przez organ administracji musi spełniać wymogi formalne przewidziane treścią art. 107 § 1 K.p.a., a w szczególności uzasadnienie decyzji powinno zawierać wskazanie, którym dowodom organ przyznał moc dowodową, a którym odmówił takiej mocy, jak również odnieść się do całości zgromadzonego materiału dowodowego. Nadto, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej organ administracji podejmuje rozstrzygnięcie po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, a zatem po przeprowadzeniu pełnego postępowania dowodowego. Tym samym uznać trzeba, iż zaskarżona decyzja oparta na orzeczeniach, lakonicznych i nienależycie uzasadnionych wydana została z naruszeniem przepisów art. 7, art. 8 i art. 77 K.p.a., albowiem nie podjęto niezbędnych kroków celem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co skutkować musiało naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 K.p.a.

Bez względu bowiem na przewidziane prawem dwuszczeblowe postępowanie orzecznicze, na organie inspekcji sanitarnej ciąży obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zbadania wszystkich zebranych dowodów i dokonania ustaleń na podstawie wszechstronnego ich rozważenia. Organ inspekcji sanitarnej, a nie placówka orzecznicza stwierdza bowiem chorobę zawodową lub odmawia takiego stwierdzenia. Zadaniem organu administracji jest więc uzyskać takie dane, na podstawie których można wyprowadzić i uzasadnić wniosek, czy stwierdzone objawy chorobowe odpowiadają objawom choroby zawodowej, czy pozostają w związku przyczynowym z wykonywaną pracą zawodową, czy też rodzaj wykonywanej pracy nie ma żadnego wpływu na powstanie i rozwój schorzenia. Podsumowując Sąd stwierdza, że braków tych nie dostrzegł organ odwoławczy, co z kolei świadczy o naruszeniu przez ten organ art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni obowiązki w zakresie ewentualnego dodatkowego postępowania dowodowego i wyda stosowne do dokonanych ustaleń rozstrzygnięcie, z uzasadnieniem odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 K.p.a.

Sąd na zakończenie zauważa, że mając do dyspozycji orzeczenie lekarskie nie wyjaśniające w sposób wymagany prawem przyczyn odmowy rozpoznania u osoby badanej jednostki chorobowej, organ inspekcji sanitarnej nie może wydać decyzji zgodnej z przywołanymi wyżej przepisami procedury administracyjnej.

Z tych względów należało uchylić zaskarżoną decyzję, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.