Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 842/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 179/17 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 179/17, oddalił skargę J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2016 r., którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z [...] września 2016 r. o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji.

W skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania.

W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej prawa materialnego zarzucono naruszenie:

- art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że skarżący z uwagi na wystąpienie przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ww. ustawy nie może dysponować bronią,

- art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że skarżący "posiada znacznie ograniczoną zdolność psychofizyczną, podczas gdy zgodnie z ostateczną opinią psychologiczną z 8 czerwca 2016 r. (nr [...]) skarżący nie ma ograniczonej zdolności psychofizycznej",

- art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że skarżący jest uzależniony od alkoholu, "w sytuacji istnienia pozytywnej, ostatecznej opinii psychologicznej z 8 czerwca 2016 r. (nr [...]) oraz braku diagnozy stwierdzającej uzależnienie od alkoholu".

W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej przepisów postępowania zarzucono naruszenie:

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. poprzez niedoręczenie skarżącemu odwołania od orzeczenia psychologicznego z 23 listopada 2015 r., nr [...] oraz od orzeczenia lekarskiego z 23 listopada 2015 r., nr [...] (w ocenie skarżącego odwołanie od tego orzeczenia nie zostało złożone skutecznie), a także poprzez niesporządzenie uzasadnienia orzeczenia lekarskiego z 16 marca 2016 r., nr [...] i niepouczenie skarżącego o możliwości złożenia wniosku o uzasadnienie tego orzeczenia, tj. niepodjęcie przez organ administracji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie strony do władzy publicznej, a także niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 106 § 3 i 5 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 233 k.p.c. "poprzez ich nienależyte zastosowanie polegające na zastosowaniu przez Sąd oczywiście błędnych kryteriów oceny dowodów oraz przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów przejawiające się w naruszeniu obowiązku wyprowadzenia z materiału dowodowego wniosków logicznych i spójnych poprzez rozstrzygnięcia bez uwzględnienia dokumentów znajdujących się w aktach sprawy i złożonych przez strony w toku postępowania sądowoadministracyjnego, a także zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia istotnych dla niniejszej sprawy okoliczności faktycznych i prawnych", w tym: po pierwsze, nieuwzględnienie faktów znanych Sądowi w zakresie braku uznania skarżącego za osobę, która nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią; po drugie, oparcie zaskarżonego wyroku na ustaleniach faktycznych sprzecznych z istniejącym stanem faktycznym i ustalenie, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji wobec uzależnienia od alkoholu, w sytuacji, gdy w dokumentacji medycznej brak takiej diagnozy; po trzecie, oparcie zaskarżonego wyroku na ustaleniach faktycznych sprzecznych z istniejącym stanem faktycznym i ustalenie, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wobec uzależnienia od alkoholu, w sytuacji, gdy istnieje pozytywna opinia psychologiczna z 8 czerwca 2016 r., nr [...].

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika głównie to, że skarżący nie zgadza się z tym, że prowadząc postępowanie w sprawie organy administracji, a następnie Sąd pierwszej instancji, nie uwzględniły orzeczenia psychologicznego z 8 czerwca 2016 r., nr [...], w którym stwierdzono, że skarżący "nie jest osobą wskazaną w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji", oraz nie wzięły pod uwagę przedłożonych "we wcześniejszych etapach postępowania" orzeczenia lekarskiego z 23 listopada 2015 r., nr [...] i orzeczenia psychologicznego z 23 listopada 2015 r., nr [...], które potwierdzały "brak przeciwskazań do dysponowania bronią", lecz oparto się jedynie na orzeczeniu lekarskim z 16 marca 2016 r., nr [...] wskazującym, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji. Skarżący wskazał, że "z pozostałych opinii psychiatrycznych złożonych do akt sprawy wynika, że (...) jest osobą o prawidłowej konstrukcji osobowościowej, bez cech zaburzeń psychologicznych lub chorób psychicznych, bez cech uzależnienia od alkoholu lub substancji psychoaktywnych". Stwierdził, że "pewne sytuacje związane z doprowadzeniemdo [...] Ośrodka dla Osób Nietrzeźwych (...) miały charakter incydentalny i nie były związane z zaburzeniami psychologicznymi związanymi z uzależnieniem od alkoholu lub substancji psychoaktywnych". Sytuacje te nie stwarzały zagrożenia użycia broni sprzecznie z porządkiem publicznym. Dodał, że "samo prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości nie może być wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, choć sama jazda pojazdem mechanicznym pod wpływem alkoholu jest czynem wymagającym napiętnowania. O tym, czy obawa taka zachodzi, powinna decydować ocena dotychczasowego zachowania oraz cech osobowych posiadacza broni".

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził również, że "WIML [Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w W.] nie wydał ostatecznego orzeczenia psychologicznego w sprawie, a wydał je w dniu 8 czerwca 2016 r. inny uprawniony ku temu podmiot (orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia 8 czerwca 2016 r.)". W świetle powyższego oraz mając na uwadze fakt, iż Komendant Główny Policji za ostateczne orzeczenie uznał orzeczenie lekarskie z 16 marca 2016 r., nr [...], nie zaś orzeczenie psychologiczne z 6 czerwca 2016 r., nr [...], oraz to, że na orzeczeniu nr [...] organ oparł decyzję z 1 grudnia 2016 r., którą cofnął skarżącemu pozwolenie na broń, skarżący uznał, że zaskarżona decyzja wydana została bez podstawy prawnej.

Ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zarzucił, że organy administracji obu instancji i następnie Sąd pierwszej instancji pominęły wnioski dowodowe o przesłuchanie B. T. "odpowiedzialnego za sporządzenie orzeczenia lekarskiego nr [...]" oraz M. K. i K. R. "badających skarżącego w dniu 16 listopada 2015 r.", wniosku o zobowiązanie WIML w W. do przedłożenia dokumentacji medycznej skarżącego, na podstawie której wydano orzeczenie nr [...] oraz pominięcie oświadczenia żony skarżącego z 23 listopada 2015 r.

W oparciu o powyższe zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Organ administracji w piśmie procesowym z 12 marca 2018 r. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że jest ona pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.

Z uzasadnień wydanych w rozpoznawanej sprawie decyzji (decyzja Komendanta [...] Policji z [...] września 2016 r. oraz decyzja Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2016 r.) wynika, że organ administracji pierwszej instancji po uzyskaniu z Komendy Rejonowej Policji [...] informacji o przeprowadzonej w miejscu zamieszkania skarżącego interwencji związanej ze zdarzeniem, w trakcie którego skarżący znajdował się pod wpływem alkoholu, wszczął postępowanie administracyjne i wezwał skarżącego na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.) do poddania się badaniom lekarskiemu i psychologicznemu oraz przedstawienia wydanych orzeczeń. Na skutek tego wezwania skarżący przedstawił orzeczenie lekarskie z 23 listopada 2015 r., nr [...], oraz orzeczenie psychologiczne z 23 listopada 2015 r., nr [...], stwierdzające, że nie należy on do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy o broni i amunicji. Komendant [...] Policji od tych orzeczeń 30 listopada 2015 r. wniósł odwołania, na skutek których Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w W. (WIML) wydał orzeczenie lekarskie z 16 marca 2016 r., nr [...], w którym stwierdzono, że skarżący należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji, zaś uprawniony psycholog wydał orzeczenie psychologiczne z 8 czerwca 2016 r., nr [...], w którym stwierdzono, że skarżący nie należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. W tych okolicznościach organy administracji, powołując się na orzeczenie lekarskie Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w W. z 16 marca 2016 r., nr [...], uznały, że zasadne jest cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń z tego powodu, że należy on do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji.

Odnosząc się do podstawy kasacyjnej zawierającej zarzuty naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji, art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oraz art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji zauważyć należy, że opiera się ona na tezie, że stwierdzeniu, iż skarżący należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 sprzeciwia się jakoby orzeczenie psychologiczne z 8 czerwca 2016 r., nr [...].

Tak uzasadniona podstawa nie jest zasadna, gdyż pomija się w niej, że z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wynika, że pozwolenie na broń cofa się osobie, która jest jedną z osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Powołany art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji stanowi bowiem, że "(w)łaściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano (...) należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6", zaś w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 wymienia się kolejno osoby z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego, lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej (punkt 2), wykazujące istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego (punkt 3), uzależnione od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych (punkt 4), nieposiadające miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (punkt 5) oraz stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego (punkt 6). Nie ulega więc wątpliwości, że oba powołane przepisy należy odczytywać w ten sposób, że jeżeli okaże się, że posiadacz pozwolenia na broń jest jedną z osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6, to należy mu cofnąć pozwolenie na broń, niezależnie od tego, że zostało stwierdzone, iż nie należy on do żadnej z pozostałych kategorii osób wymienionych w tym przepisie. W związku z tym skoro na podstawie orzeczenia lekarskiego Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w W. z 16 marca 2016 r., nr [...], zostało ustalone, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji, to zachodziły podstawy do cofnięcia mu pozwolenia na broń.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawia argumentację, z której wynika, iż jego zdaniem orzeczenie psychologiczne ma niejako większe znaczenie niż orzeczenie lekarskie, gdyż organy administracji właściwe w sprawach pozwolenia na broń palną są związane "opinią psychologiczną a nie ogólną opinią lekarską". Stanowisko to nie jest jednakże zasadne, gdyż nie wynika z żadnych przepisów prawa. W szczególności nie wynika to, jak zdaje się twierdzić skarżący, z użytego w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji sformułowania "pozwolenia na broń nie wydaje się osobom (..) z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (...), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej". Nie jest ono także uzasadnione tym, że w rozpoznawanej sprawie ostateczne orzeczenie psychologiczne zostało wydane później niż ostateczne orzeczenie lekarskie. Orzeczenie lekarskie oraz orzeczenie psychologiczne, jak wynika z art. 15a ust. 2 i 3 oraz art. 15b i art. 15c ustawy o broni i amunicji, mają różny zakres przedmiotowy oraz są przeprowadzane przez inne osoby uprawnione. Nie jest więc tak, że późniejsze orzeczenie "uchyla" wcześniejsze, gdyż stwierdza bardziej aktualne okoliczności faktyczne. Każde z tych orzeczeń stwierdza inne istotne z punktu widzenia zagrożenia wynikającego z posiadania broni palnej okoliczności dotyczące posiadacza pozwolenia na posiadanie takiej broni. W ocenie NSA rozpoznającego sprawę powołane art. 15a, art. 15b i art. 15c ustawy o broni i amunicji miały zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Zostały dodane do ustawy o broni i amunicji ustawą z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów (Dz.U. poz. 1505), która weszła w życie 30 listopada 2015 r., a więc przed wydaniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Faktem jest, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte przed 30 listopada 2015 r., jednakże nie ma to znaczenia dla stosowania w tym postępowaniu przepisów dodanych ustawą z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów, gdyż zamieszczone w niej przepisy przejściowe nie stanowią, aby do spraw wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie tej ustawy stosować przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że w takich sprawach stosuje się nowe przepisy.

Niezrozumiałe jest zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzenie, jakoby w orzeczeniu psychologicznym z 8 czerwca 2016 r., nr [...], stwierdzono, że skarżący nie jest osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji. Jest ono sprzeczne z wyraźnym brzmieniem tego orzeczenia, w którym brak takiego stwierdzenia. Nie wiadomo też na czym skarżący opiera wynikające z podstawy kasacyjnej dotyczącej naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oraz art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji stwierdzenia, że z orzeczenia psychologicznego z 8 czerwca 2016 r., nr [...], wynika, iż skarżący nie ma ograniczonej zdolności psychofizycznej oraz że nie jest uzależniony od alkoholu. Z powołanego orzeczenia wynika jedynie, że skarżący nie należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, a więc, że nie wykazuje istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego.

Podstawa kasacyjna zawierająca zarzuty naruszenia przepisów postępowania w głównej mierze, uwzględniając także uzasadnienie skargi kasacyjnej, sprowadza się do kwestionowania orzeczenia lekarskiego Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w W. z 16 marca 2016 r., nr [...]. W związku z tym stwierdzić należy, co zresztą zostało już wielokrotnie wskazane w orzecznictwie NSA (m.in. wyrok NSA z 16 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 3232/17), że z przepisów ustawy o broni i amunicji wynika, że jedynym prawnie dopuszczalnym dowodem, który może stanowić podstawę oceny stanu zdrowia przyszłego lub aktualnego posiadacza pozwolenia na broń jest orzeczenie lekarskie wydane w trybie określonym, od 30 listopada 2015 r., w tej ustawie. Tryb ten przewiduje możliwość kwestionowania wydanego orzeczenia jedynie poprzez złożenie odwołania uregulowanego w art. 15h ustawy o broni i amunicji. Dopuszczalność odwołania jest jedną z gwarancji rzetelności wydanego orzeczenia. Dodatkowo gwarancją rzetelności wydawanych orzeczeń jest przewidziany przez ustawę tryb wyłaniania osób uprawnionych do wykonywania badań lekarskich (art. 15b ustawy o broni i amunicji) oraz system kontroli sprawowany przez wojewodę (art. 15i i art. 15j ustawy o broni i amunicji). Ustawa o broni i amunicji wprowadza więc zamknięty katalog środków dowodowych mogących służyć ocenie okoliczności faktycznej w postaci stanu zdrowia osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub posiadającej takie pozwolenie. W ocenie NSA tego rodzaju ograniczenie jest proporcjonalne do zagrożeń, jakie mogą wynikać z posiadania broni przez osobę, której stan zdrowia na to nie pozwala. Przyjęte przez NSA stanowisko nie jest sprzeczne z powołanym przez skarżącego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyrokiem NSA z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2966/15, gdyż także w uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono, że orzeczenie lekarskie wydane na skutek odwołania jest niepodważalne i wiążące. NSA w tym wyroku przyjął jedynie, że w szczególnych okolicznościach jest możliwa ocena takiego orzeczenia, ale po to, aby takie orzeczenie zostało wydane ponownie. Takie szczególne okoliczności w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą.

Nie są więc zasadne zarzuty skarżącego sprowadzające się do twierdzenia, że dowód z orzeczenia lekarskiego Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w W. z 16 marca 2016 r., nr [...], został wadliwie oceniony, gdyż nie uwzględniono innych dowodów przedstawianych przez skarżącego, np. wykonanych na jego zlecenie opinii psychiatrycznych czy oświadczenia żony skarżącego. Nie są też zasadne zarzuty dotyczące oceny tego orzeczenia lekarskiego, jako dowodu w sprawie, sprowadzające się do twierdzenia, że nie uwzględniono wniosków dowodowych, mających na celu podważenie tego orzeczenia (przesłuchanie osób, które brały udział w wydaniu tego orzeczenia lekarskiego, zapoznanie się z dokumentacją, stanowiącą podstawę wydania tego orzeczenia).

Jeżeli chodzi o zarzut, że skarżącemu nie doręczono odwołań wniesionych przez Komendanta [...] Policji od orzeczenia lekarskiego z 23 listopada 2015 r. oraz orzeczenia psychologicznego z 23 listopada 2015 r. to w ocenie NSA nie jest trafne wywodzenie obowiązku doręczenia takiego odwołania, jak czyni to skarżący w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, z ogólnych zasad Kodeksu postępowania administracyjnego, wyrażonych w art. 6 – 10 k.p.a. Po pierwsze, postępowanie dotyczące wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego na podstawie przepisów ustawy o broni i amunicji nie jest sprawą administracyjną, w której miałyby zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 1 k.p.a.). Po drugie, gdyby w tym postępowaniu nawet miały zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, to z jego zasad ogólnych nie wynika obowiązek doręczania odpisów składanych w tym postępowaniu podań, a więc także odwołań, gdyż powszechna praktyka stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego pokazuje, że nie wymaga się doręczania odpisów składanych w postępowaniu administracyjnym podań. W związku z tym NSA w składzie rozpoznającym sprawę nie podziela odmiennego poglądu wyrażonego w powołanym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyroku NSA z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2966/15. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że Sąd pierwszej instancji ustalił, iż odpis odwołania od orzeczenia lekarskiego z 23 listopada 2015 r. został skarżącemu doręczony 1 grudnia 2015 r. i to ustalenie znajduje potwierdzenie w aktach.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że dokonano błędnej oceny dowodu z orzeczenia lekarskiego Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w W. z 16 marca 2016 r., nr [...], gdyż w tym orzeczeniu stwierdza się, że wydano je "na podstawie badania psychologicznego". Rzeczywiście we wskazanym orzeczeniu znajduje się takie stwierdzenie, ale – jak trafnie przyjął Sąd pierwszej – uwzględniając pozostałą treść tego orzeczenia nie ulega wątpliwości, że jest to orzeczenie lekarskie, w którym stwierdzono, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji. NSA podziela też stanowisko Sądu pierwszej instancji, według którego lekarz wydający orzeczenie lekarskie może opierać się na badaniach specjalistycznych, w tym psychologicznych. Stanowisko to jest uzasadnione treścią art. 15a ust. 2 ustawy o broni i amunicji, w którym m.in. postanowiono, że "(l)ekarz przeprowadzający (...) badanie [lekarskie] kieruje osobę ubiegającą się na badania psychiatryczne i okulistyczne, a jeżeli uzna to za niezbędne - na inne badania specjalistyczne lub pomocnicze". Podobny pogląd NSA wyraził już w powołanym wcześniej wyroku z 16 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 3232/17.

Odnosząc się do zarzutu, że nie zostało wniesione skutecznie odwołanie od orzeczenia lekarskiego z 23 listopada 2015 r., nr [...], NSA stwierdza, że podziela w tym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji sprowadzające się do stwierdzenia, że odwołanie od tego orzeczenia zostało skutecznie wniesione, gdyż doszło we wniesionym odwołaniu jedynie do oczywistej omyłki w zakresie wskazania zaskarżonego orzeczenia, przy czym chodziło o to, że w jednym miejscu odwołania wskazano błędny numer zaskarżonego orzeczenia, a w innym miejscu prawidłowy.

Odnosząc się do zarzutu, że nie zostało sporządzone uzasadnienie orzeczenia lekarskiego z 16 marca 2016 r., nr [...], oraz że skarżący nie został pouczony o prawie do zażądania takiego uzasadnienia stwierdzić należy, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują obowiązku uzasadniania orzeczenia lekarskiego wydawanego na podstawie przepisów ustawy o broni i amunicji. Odmienne stwierdzenie nie wynika też z powołanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyroku NSA z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2966/15. W uzasadnieniu tego wyroku NSA rozważa sytuację, gdy uzasadnienie orzeczenia lekarskiego zostało sporządzone na żądanie strony lub organu, co wynika ze zdanie: "(j)eśli orzeczenie zawiera uzasadnienie (sporządzone na żądanie strony lub organu), to ocena orzeczenia podlega badaniu w zakresie jego spójności z rozstrzygnięciem". Nie oznacza to jednakże, że istnieje prawny obowiązek sporządzenia uzasadnienia takiego orzeczenia czy to z urzędu, czy na wniosek.

Mając to wszystko na uwadze NSA uznał, że skarga kasacyjna jest niezasadna.

W związku z tym NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.

Odnosząc się do zawartego w piśmie procesowym z 12 marca 2018 r. wniosku o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu administracji kosztów postępowania NSA uznał, że brak do tego podstaw prawnych. Mogący być w rozpoznawanej sprawie podstawą zasądzenia od skarżącego kasacyjnie na rzecz organu administracji zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego art. 204 pkt 1 p.p.s.a. jest wykładany w ten sposób, że może on być, wraz z art. 205 § 2 - 4 w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a. i właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a., podstawą do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną, jednakże wtedy, gdy taka odpowiedź na skargę kasacyjną została wniesiona w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie pismo z 12 marca 2018 r., które z uwagi na swoją treść może być uznane za odpowiedź na skargę kasacyjną, nie zostało wniesione we wskazanym terminie.