Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1208/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2020r., nr [...] Prezydent Miasta [...] odmówił E. B. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad J. B..

W uzasadnieniu decyzji ustalono, że E. B., dalej: "skarżąca", nie pracuje, sprawuje stałą i osobistą opiekę nad mężem J. B., który wymaga pomocy w czynnościach higienicznych (mycie, kąpanie), ubieraniu się, dawkowaniu leków, ich przyjmowaniu, przemieszczaniu się w domu i poza nim. Sprawowanie przez skarżącą całodobowej opieki nad mężem uniemożliwiają jej zatrudnienie się.

Wskazano, że mąż skarżącej legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności przy czym niepełnosprawność nie powstała w okresie o którym mowa w art. 17 ust. 1 b, ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz.111), dalej: "u.ś.r.". Przytoczono treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego - (orzeczenie TK sygn. K 38/13), w którym orzeczono, że art. 17 ust. 1 b u.ś.r. , w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Odnosząc się do ww. wyroku, podniesiono, że to na ustawodawcy spoczywa obowiązek poprawienie stanu prawnego co nie nastąpiło do dnia dzisiejszego. Zdaniem organu, organ administracji publicznej zgodnie z art. 6 k.p.a. działają na podstawie przepisów prawa nie mogą odmawiać stosowania obowiązujących przepisów prawa nawet wówczas gdy dostrzegają ich niezgodność z ustawą lub Konstytucją.

Organ zaznaczył, iż strona w okresie zasiłkowym 2019/2020 jest uprawniona do specjalnego zasiłku opiekuńczego co również stanowi o negatywnej przesłance do przyznania wnioskowanego świadczenia o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1b u.ś.r. Organ wskazując na treść art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych wyjaśnił, iż w toku postępowania strona podtrzymała stanowisko co do możliwości uchylenia decyzji przyznającej jedynie w sytuacji przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W tej sytuacji organ nie uchylił decyzji przyznające prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego ,bo uchylenie nie byłoby równoznaczne z przyznaniem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Ponadto wobec pozostawania osoby wymagającej opieki w związku małżeńskim zdaniem organu nie jest spełniona także przesłanka o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 2a u.ś.r.

W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie prawa do świadczenia.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1/ naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wydanie przedmiotowej decyzji poprzez zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1b u.ś.r., bez uwzględnienia okoliczności, iż na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. o sygn. akt K38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP,

2/ błędne zastosowanie art. 17 ust. 5 pkt 2a u.ś.r., stanowiącym o braku uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, podczas gdy nie może on mieć zastosowania w sprawach mających za przedmiot przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na rzecz współmałżonka.

W uzasadnieniu odwołania powołano się na treść sentencji ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego, która powinna być zdaniem skarżącej wiążąca. Stwierdzono też, że na małżonkach na podstawie art. 27 w zw. z art. 23 k.r.o. spoczywa obowiązek alimentacyjny w pierwszej kolejności, a więc z wyprzedzeniem innych osób. Wyłączenie z kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, przyznawanego na osobę pozostającą w związku małżeńskim, małżonków tych osób, zobowiązanych wobec nich do alimentacji (a więc tych, na które państwo nakłada obowiązek opieki nad potrzebującą pomocy osobą najbliższą) naruszałoby konstytucyjne zasady równości i sprawiedliwości społecznej" (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 czerwca 2013 r., II SA/Go 288/13).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020, poz. 256), zwanej dalej: "k.p.a.", w związku z art. 17 i 24 u.ś.r., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przyznało skarżącej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem J. B. od [...] listopada 2020r. na stałe w kwocie [...]zł miesięcznie.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że skarżąca w dniu [...] lutego 2020 r. (data wpływu do organu) złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad mężem J. B.. Z przedłożonego orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS z dnia [...] lutego 2017r. wynika, iż J. B. jest trwale niezdolny do samodzielnej egzystencji przy czym daty powstania niezdolności do samodzielnej egzystencji nie można ustalić a zgodnie z obowiązującymi przepisami za datę tę przyjmuje się datę zgłoszenia wniosku o świadczenie.

W odniesieniu do powołania się przez organ I instancji do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, stwierdzono, że w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później, niż określono to w art. 17 ust. 1 b u.ś.r., kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Wobec tego, w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. Nie jest więc dopuszczalne w ocenie organu odwoławczego, oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i rozstrzygnięcia w takiej sprawie na tej części przepisu art. 17 ust. 1 b u.ś.r., która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Wskazano, że organ I instancji odmówił wnioskowanego świadczenia przyjmując, że wobec pozostawania osoby wymagającej opieki w związku małżeńskim nie jest spełniona przesłanka o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 2a u.ś.r., który stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim. Podniesiono, że literalne odczytywanie ww. przepisu nie zasługuje na aprobatę, albowiem w orzecznictwie przyjmuje się, że brzmienie ww. normy, musi być odczytywane przez pryzmat przepisu art. 17 ust. 1 ustawy. Jeżeli bowiem prawo do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne wywodzi się z istnienia obowiązku alimentacyjnego, to literalne odczytywanie normy art. 17 ust.5 pkt 2 lit.a u.ś.r., niweczyłoby skutki wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2008 r., sygn. akt 27/07 w odniesieniu do osób pozostających w związku małżeńskim, nad którymi opiekę sprawują inne osoby zobowiązane do alimentacji w przypadku, gdy drugi małżonek nie może takiej opieki świadczyć z uwagi na własny stan zdrowia - gdy posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności. Nieuprawniona jest zatem taka wykładnia art. 17 ust.5 pkt 2 lit.a w związku z art. 17 ust.1 u.ś.r., w myśl której osoba sprawująca opiekę, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, o którym mowa w art. 128 k.r.o., traci prawo do świadczenia z uwagi na fakt pozostawania osoby, nad którą sprawuje opiekę w związku małżeńskim / zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 774/10 /. Wskazano, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom, na których ciąży obowiązek alimentacyjny. Bezspornie małżonek należy do tego kręgu, a więc co do zasady jest uprawnionym do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Wynika to jednoznacznie także z treści art. 130 k.r.o. według reguły a maiori ad minus. Zatem skoro małżonek jest pierwszą osobą z kręgu zobowiązanych do alimentacji po ustaniu, unieważnieniu lub orzeczeniu separacji małżeństwa, to tym bardziej jest on pierwszym zobowiązanym do dostarczania środków utrzymania współmałżonkowi w trakcie trwania małżeństwa / cyt. powyżej art. 27 k.r.o. /. Art. 17 ust.5 pkt 2a omawianej ustawy dotyczy zaś sytuacji, gdy o świadczenie pielęgnacyjne z tytułu sprawowania opieki stara się osoba spełniająca kryteria wskazane w ust.1, ale nie będąca małżonkiem zobowiązanym w pierwszej kolejności do alimentacji. Tym samym przepis ust.5 pkt 2a tego artykułu nie może mieć zastosowania w sytuacji, gdy z przedmiotowym wnioskiem występuje właśnie sam małżonek / por. wyrok WSA w Olsztynie, II SA/Ol 456/11 – Legalis.

Wyjaśniono też, że skarżąca na mocy decyzji z dnia [...] listopada 2019r. znak : [...] miała prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu sprawowania opieki nad chorym mężem od [...] listopada 2019r. do [...] października 2020r. Decyzja ta zatem wygasła w dniu [...] października 2020r. i strona na dzień wydawania decyzji nie jest uprawniona do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Stanowi to, iż nie zachodzi negatywna przesłanka o której mowa w art. 17 ust 5 pkt 1 b u.ś.r.

W tych warunkach organ odwoławczy uznał, że skarżąca spełnia przesłanki do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, wskazując, że sprawuje nad mężem opiekę, co znajduje potwierdzenie w treści wywiadu środowiskowego z [...] kwietnia 2020 r. oraz oświadczenia z [...] sierpnia 2020r.

Mąż jako osoba wymagająca opieki jest niezdolny do samodzielnej egzystencji co w rozumieniu art. 3 pkt 21 lit.e u.ś.r., oznacza ,że legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności. Prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego.

Stwierdzono, że w tym stanie faktycznym i prawnym sprawy - sporne orzeczenie o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należało uchylić w całości i przyznać zainteresowanej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od [...] listopada 2020r., jako daty spełnienia wszystkich przesłanek warunkujących prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, do na stałe - zgodnie z orzeczeniem o niepełnosprawności.

W skardze złożonej do Sądu, skarżąca wniosła o uchylenie powyższej decyzji w zakresie określenia daty początkowej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia [...] lutego 2020 r., ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej wyżej opisanej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., poprzez jego nieprawidłową wykładnię, polegającą na uznaniu, iż wyklucza on możliwość zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz specjalnego zasiłku opiekuńczego,

- art. 27 ust. 5 u.ś.r., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że świadczenie pielęgnacyjne nie może być przyznane osobie, która ma już ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, gdy zarówno wykładnia językowa, jak i funkcjonalna prowadzi do wniosku, że w sytuacji, gdy wobec danej osoby występuje zbieg uprawnień do jednego z wymienionych w tym przepisie świadczeń, to osoba uprawniona ma prawo wyboru świadczenia, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że nie sposób zgodzić się z zapatrywaniami organu II instancji co do ustalenia okresu za jaki skarżącej przyznano prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, albowiem we wniosku o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego strona wniosła o uchylnie decyzji przyznającej jej prawo do pobieranego przez nią zasiłku w sytuacji przyznania wnioskowanego świadczenia. Tym samym skarżąca dokonała wyboru świadczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 5 pkt 5 u.ś.r., to nie może zostać pozbawiona prawa do świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia złożenia wniosku. Wskazano, że zgodnie z dyspozycją zawartą w treści art. 24 ust. 2 u.ś.r., prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie uwzględnił przy tym okoliczność, iż nie do przyjęcia jest sytuacja, w której osoba spełniająca warunki do uzyskania jednocześnie kilku różnych świadczeń z pomocy społecznej, otrzymuje świadczenie mniej korzystne, mimo iż skarżąca mogła dokonać wyboru i wyraźnie oświadczyła, że wybiera świadczenie bardziej korzystne. Wybór świadczenia pielęgnacyjnego jako świadczenia korzystniejszego był przez wnioskodawcę wyrażony już w dniu złożenia wniosku do organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Na wstępie jednak należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.

Skarga okazała się niezasadna.

Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu materialnemu, oraz prawu procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zaistniały dwie przyczyny uchylenia decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy. Pierwszą z nich było wskazane przez organ odwoławczy naruszenie art. 17 ust. 1b u.ś.r., polegające na braku uwzględnienia okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. o sygn. akt K38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części ww. normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP.

Drugą przyczyną było nieprawidłowe zastosowanie przez organ I instancji wobec skarżącej art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., tj. odmowa przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego z tego względu, że osoba wymagająca opieki – mąż skarżącej - pozostaje w związku z małżeńskim.

Obydwie ww. przyczyny uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej z uwagi na rozstrzygnięcie organu odwoławczego, stały się i pozostają już w sprawie zagadnieniami bezspornymi. Z uwagi na powyższe oraz uwzględniając okoliczność, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego w powyższym zakresie uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej, jak i jego argumentacja odnosząca się do przyczyn tego rozstrzygnięcia zasługuje całkowicie na uwzględnienie, brak jest konieczności szczegółowego odnoszenia się do niej.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje wyłącznie to, od kiedy powinno zostać przyznane wnioskowane świadczenie pielęgnacyjne. Zdaniem skarżącej, świadczenie pielęgnacyjne powinna otrzymywać od [...] lutego 2020 r., tj. od miesiąca złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, w dniu [...] lutego 2020 r. Z kolei w ocenie organu odwoławczego, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje skarżącej od [...] listopada 2020 r. tj. od daty, kiedy spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na stałe (zgodnie z orzeczeniem o niepełnosprawności i wygaśnięciem prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu sprawowania opieki nad chorym mężem w dniu [...] października 2020r.).

Przede wszystkim wskazać należy, że słuszne jest stanowisko organu, iż nie jest możliwe jednoczesne pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego i świadczenia pielęgnacyjnego. Stanowi o tym jednoznacznie przepis art. 27 ust. 5 u.ś.r. Z kolei art. 17 ust. 5 pkt 1b ustawy stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów.

Do bezspornych w sprawie okoliczności należy, że strona na mocy decyzji z dnia [...] listopada 2019 r., była uprawniona do specjalnego zasiłku opiekuńczego od [...] listopada 2019 r. do [...] października 2020 r., co jednocześnie na mocy art. 17 ust 5 pkt 1b u.ś.r., uniemożliwiało przyznanie uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego. Decyzja ta nie została wzruszona w jakikolwiek prawem przewidziany sposób, a więc w ustalonym przez nią zakresie czasowym – obowiązywała. Decyzja przyznająca specjalny zasiłek opiekuńczy wygasła z dniem [...] października 2020 r., dlatego w momencie orzekania przez organ odwoławczy, brak było podstaw prawnych do prowadzenia postępowania w przedmiocie uchylenia tego orzeczenia. Należy również zaznaczyć, że nawet w innych okolicznościach sprawy (związanych z istnieniem decyzji w momencie orzekania), ewentualne uchylenie decyzji następuje ze skutkiem ex nunc a nie ze skutkiem ex tunc. Świadczenie może zaś zostać przyznane od momentu ustania przeszkody materialnoprawnej do jego uzyskania, zatem data złożenia wniosku nie w każdym przypadku ma rozstrzygające znaczenie.

Trzeba też dodać, że w dniu procedowania przez organ odwoławczy niemożliwym stała się weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym z tej również przyczyny, że skoro decyzja przyznająca specjalny zasiłek opiekuńczy wygasła z dniem [...] października 2020 r., to nie można już jej uchylić w trybie art. 155 k.p.a. Przepis art. 155 nie ma zastosowania do decyzji, które wygasły (zob. A. Wróbel, Komentarz do art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego. System Informacji Prawnej LEX 2019 i przywołane tam orzecznictwo).

Z dniem ustania przeszkody do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego określonej w art. 17 ust 5 pkt 1b u.ś.r., organ administracyjny uzyskał kompetencję do wydania merytorycznego orzeczenia w przedmiocie wniosku zainteresowanej. W związku z tym, że skarżąca spełnia przesłanki do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego; nie podejmuje zatrudnienia w związku z opieką nad mężem i sprawuje nad nim opiekę (co zostało potwierdzone wywiadem środowiskowym), a mąż, jako osoba wymagająca opieki, legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności na stałe, należało orzec o przyznaniu zainteresowanej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od [...] listopada 2020 r., jako daty od której spełnione są wszystkie przesłanki warunkujące przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na stałe (zgodnie z orzeczeniem o niepełnosprawności). Z tych też względów argumentacja i zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), Sąd oddalił skargę.