Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 710/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 92a, art. 18
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.) WSA Jarosław Wiśniewski Protokolant: Tomasz Famulski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 28 kwietnia 2017r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 24 lutego 2017r., nr [...] i nałożył karę pieniężną w wysokości 10.000,00 zł.

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych sprawy:

Podczas przeprowadzonej w dniu 21 października 2016r. w K przy ul. K kontroli drogowej pojazdu marki Seat o numerze rejestracyjnym [...], stwierdzono, że kierujący nim przedsiębiorca M. B. przewoził dwoje pasażerów z ul. B w K na ul. K w K. Pasażerowie zamówili usługę przewozu przy pomocy aplikacji A i przy pomocy tej aplikacji dokonali opłaty za wykonaną usługę w wysokości 18,51 zł. Kierujący nie okazał do kontroli zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia:

wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji,

wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm. Dalej - u.t.d.)

- wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.

Na skutek wniesionego przez stronę odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał opisaną na wstępie decyzję. W jej uzasadnieniu powołał przepisy ustawy o transporcie drogowym mające zastosowanie w sprawie. Następnie organ odwoławczy wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że M. B. wykonywał odpłatny przewóz osób. Usługa przewozu została zamówiona przy pomocy zainstalowanej w telefonie aplikacji A. Spółka A usług transportowych nie świadczy, a w regulowaniu opłat za wykonane usługi przez usługodawcę zewnętrznego występuje w charakterze pełnomocnika pobierającego opłatę. Jednak uregulowanie opłaty za taką usługę jest równoznaczne z wniesieniem opłaty bezpośrednio na rzecz usługodawcy zewnętrznego. Ustalenia te jednoznacznie wskazują, że strona w dniu kontroli wykonywała odpłatną usługę transportową, do której wykonania powinna posiadać stosowną licencję.

Ponadto organ II instancji podniósł również, że obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ustawy o transporcie drogowym, nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej.

W sprawie ustalono, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ odwoławczy po pierwsze stwierdził, że strona wykonywała zarobkowo okazjonalny przewóz osób, o którym mowa w wyżej cytowanym art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Dlatego uznano, że organ l instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez licencji skutkujący nałożeniem na stronę kary pieniężnej w wysokości 8.000,00 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ww. ustawy oraz 1 p. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Po drugie ustalone zostało, że skarżący usługę przewozu osób wykonywał samochodem osobowym nie spełniającym wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd, którym skarżący wykonywał w dniu kontroli przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie potwierdza kserokopia dowodu rejestracyjnego skontrolowanego pojazdu. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał.

Organ II instancji wskazał, że przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały bowiem ustalone w formie umowy pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed wykonaniem przewozu. Następnie stwierdzone zostało, że skarżący nie naruszył zakazów zawartych w art. 18 ust. 5 u.t.d. bowiem nie posiadał urządzenia, które można by uznać za tożsame z taksometrem. W pojeździe nie było kasy fiskalnej ani żadnego urządzenia z nią połączonego. Wysokość opłaty za wykonaną usługę została naliczona przy pomocy telefonu z zainstalowaną w nim aplikacją A i przy pomocy tej aplikacji została pobrana należność za wykonaną usługę. Jednak telefon nie był połączony z kasą fiskalną.

Nie było podstaw prawnych do nałożenia na stronę kary pieniężnej za naruszenie zakazu wskazanego w art. 18 ust. 5 pkt 1 u.t.d. Dlatego w części dotyczącej naruszenia określonego w 1p. 2.9 załącznika nr 3 do tej ustawy organ odwoławczy uchylił decyzję organu l instancji i umorzył postępowanie l instancji. Jednak powyższe rozstrzygnięcie nie ma wpływu na wysokość nałożonej kary. Łączna kara pieniężna za naruszenia popełnione przez stronę wynosi 16.000,00 zł, ale stosownie do treści art. 92a ust. 2 u.t.d. kara ta nie może zostać nałożona w wysokości wyższej niż 10.000,00 zł za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej.

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji wskazał, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony, usługa wykonana przez stronę w dniu kontroli była usługą przewozu wykonaną w imieniu strony i była usługą odpłatną. Strona nie wskazała żadnego dowodu świadczącego o wykonywaniu usług przewozu osób na rzecz innego podmiotu. Za taki dowód nie można uznać dołączonej do odwołania faktury VAT, ponieważ żaden zapis tej faktury nie wskazuje, aby była to ta sama usługa, którą wykonał skarżący z ul. B w K na ul. K w K. Nawet podmiot, na rzecz którego miał skarżący wykonywać usługę z dnia kontroli jest inny, niż wskazywany przez skarżącego. Według twierdzeń strony usługa miała być wykonana w imieniu spółki D Sp. z o.o. Natomiast faktura została wystawiona w imieniu B s.c. D sp. z o.o. C sp. z o.o. Zatem faktura nie może dotyczyć tej samej usługi, którą wykonał skarżący w dniu kontroli. Usługa z dnia kontroli była usługą odpłatną, co zostało jednoznacznie potwierdzone przez przesłuchanego w charakterze świadka W. F.

Nadto stwierdzono, że zamieszczenie w aplikacji A danych kierowcy i pojazdu, którym będzie wykonywał usługi przewozu osób jest równoznaczne z zamiarem wykonywania takich usług w sposób ciągły i zorganizowany. Podtrzymując stanowisko organu l instancji, Główny Inspektor Transportu Zbiorowego wyjaśnił, że A nie zajmuje się świadczeniem usług transportowych, a jedynie udostępnia użytkownikom platformę technologiczną zamawianie usług transportowych.

Organ odwoławczy wskazał, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, strona postępowania została prawidłowo ustalona. Wskazywane przez pełnomocnika strony dowody mające świadczyć o wykonywaniu usługi przewozu z dnia kontroli w imieniu spółki D Sp. z o.o. są niewiarygodne, ponieważ zgłoszenie pojazdu marki Seat o numerze rejestracyjnym [...] do posiadanej licencji, zostało dokonane w dniu 21 października 2016r. o godzinie 19:31,tj. po przeprowadzonej kontroli. Najemcą tego pojazdu jest skarżący i spółka nie posiadała tytułu prawnego niezbędnego do zgłoszenia pojazdu do posiadanej licencji. Zatem powyższe zgłoszenie należy uznać za dokonane na potrzeby przedmiotowej sprawy.

II.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, M. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:

1.art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107§ 3 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, skutkującej: - uznaniem za niewiarygodne wszystkich dowodów przedłożonych na okoliczność wykonywania przewozu opisanego w protokole kontroli przez stronę nie we własnym imieniu, ale na rzecz innego podmiotu, tj.: faktury VAT za usługę przewozu wykonaną przez B s.c. D sp. z o.o., C sp. z o.o. w dniu 21 października 2016r. wystawioną na kwotę 18,51 zł; odpisu licencji D sp. z o.o.; informacji z 21 października 2016r. skierowanej przez D sp. z o.o. do Starosty w sprawie zmiany pojazdu używanego w licencji - pomimo że dowody te nie były sprzeczne z żadnym z dowodów przeprowadzonych przez organ w sprawie, a pozwalały na ustalenie, że istniały podstawy do wyłączenia odpowiedzialności administracyjnej strony,

- uznaniem faktury VAT dokumentującej usługę przewozu wykonaną przez B s.c. D sp. z o.o., C sp. z o.o. w dniu 21 października 2016r. wystawioną na kwotę 18,51 zł za niedotyczącą przejazdu opisanego w protokole kontroli w oparciu o brak wskazania w jej treści trasy przejazdu, pomimo iż:

* faktura VAT dotyczy przejazdu wykonanego w dniu kontroli, wskazana na niej kwota odpowiada wartości wynagrodzenia za usługę przejazdu opisanego w protokole kontroli oraz dotyczy przejazdu zamówionego za pomocą aplikacji A,

* wystawca faktury VAT ma obowiązek wymienienia w treści faktury jedynie rodzaju wyświadczonej usługi, a nie ma ustawowego obowiązku wymienienia w treści faktury VAT trasy wykonanej usługi transportowej;

* Organ w żaden inny sposób nie zweryfikował - w szczególności zwracając się do B s.c. D sp. z o.o., C sp. z o.o. - czy podmiot ten rzeczywiście wykonał opisaną w protokole kontroli usługę przewozu;

* treść tej faktury nie jest sprzeczna z żadnym innym dowodem przeprowadzonym

przez organ w sprawie,

2.art. 7 k.p.a., 77§1 k.p.a., art. 107§3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozważenia materiału dowodowego w sprawie, w szczególności poprzez:

* niezwrócenie się przez organ do pasażera o przedstawienie potwierdzenia przelewu kwoty wynagrodzenia za wyświadczoną usługę przewozu;

* niezwrócenie się do podmiotu, na rzecz którego nastąpiła zapłata za przejazd, na czyją rzecz wypłacone zostało wynagrodzenie za wyświadczoną usługę przewozu;

* niezwrócenie się do B s.c. D sp. z o.o.,C sp. z o.o. o wyjaśnienie, jakiej usługi przewozu dotyczyła przedłożona do akt niniejszego postępowania faktura VAT,

* o wyjaśnienie, czy wyświadczyła ona usługę przewozu opisaną w protokole

kontroli;

* niezwrócenie się do D sp. z o.o., o wyjaśnienie, na jakiej zasadzie dokonano zgłoszenia zmiany samochodu używanego w licencji wydanej dla spółki,

3.art. 78 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10§1 k.p.a., art. 77§1 k.p.a. i art. 107§3 k.p.a. poprzez wniosku dowodowego strony o przeprowadzenie dowodu z listy wspólników D powołanego na okoliczność ustalenia podmiotu, na rzecz którego wyświadczona została usługa przewozu oraz podstaw współpracy skarżącego z ww. podmiotem, pomimo iż żadna z okoliczności wskazanych w przepisie art. 78 k.p.a.

pozwalających organowi pominąć wniosek dowodowy nie miała w niniejszej sprawie

miejsca.

4.art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., 77§1 k.p.a., art. 107§3 k.p.a. poprzez

poczynienie ustaleń w niniejszej sprawie w oparciu o informacje pochodzące ze

strony internetowej ("regulamin spółki A.") pomimo, iż:

* strona oświadczyła organowi, iż nie łączy jej żaden stosunek prawny ze spółką

A,

* organ nie ustalił, czy skarżącego łączy z ww. spółką jakakolwiek umowa, a w

szczególności nie dysponował dokumentem umowy, który mógłby zweryfikować

hipotezę organu.

5.art. 81 k.p.a.. w zw. z art. 7 k.p.a., 77§1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnione okoliczności faktycznych wynikających z treści wyroku nakazowego wydanego w sprawie o sygn. akt: II W 1532/16, pomimo iż skarżący nie został poinformowany o wprowadzeniu ww. dokumentu w poczet materiału dowodowego, a ww. dokument nie podstawy ustaleń organu l instancji, co w konsekwencji spowodowało, iż strona nie miała możliwości wypowiedzenia się w kwestii ww. dowodu, a w szczególności wykazania, iż wyrok nakazowy został przez Sąd uchylony na skutek złożonego przez skarżącego sprzeciwu. 6.art. 138 §2 k.p.a. poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i nałożenie na skarżącego kary pieniężnej, podczas gdy w sprawie zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania, gdyż skarżący nie był podmiotem świadczącym usługę przewozu w opisanym w protokole kontroli zdarzeniu.

Odpowiadając na skargę Główny Inspektor Transport Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017r. poz. 2188) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, bądź też przepisów postępowania tak, iż daje to podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub nie doszło do innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145§1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U z 2017r. poz. 1369 ze zm. dalej-p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134§1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie stwierdził, aby w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa materialnego bądź procesowego, które mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145§1 p.p.s.a. Tym samym, kwestionowana przez skarżącego decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności.

Ocena stanu faktycznego ustalonego przez organ: należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe) albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09).

Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.

W niniejszej sprawie została na skarżącego nałożona kara pieniężna za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu.

Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

Kontrowersyjny w sprawie przewóz nie stanowił publicznego przewozu osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami (przewóz regularny- art. 4 pkt 7 u.t.d.), niepublicznego przewozu regularnego określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (przewóz regularny specjalny-art. 4 pkt 9 u.t.d.), ani wielokrotnego przewozu zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym (przewóz wahadłowy-art. 4 pkt 10 u.t.d.).

Wedle art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Jak wynika natomiast z art. 5b ust. 1 u.t.d., uzyskania odpowiedniej licencji wymaga podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką.

Na podstawie art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast w świetle art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.

W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, że sporny w niniejszej sprawie przewóz stanowił przewóz okazjonalny, co oznacza, że w sprawie zastosowanie mają powyżej przytoczone przepisy. Jak wynika z ustalonego przez organy stany faktycznego w przedmiotowej sprawie przewóz został wykonany w celach zarobkowych, na telefoniczne zamówienie klienta, samochodem osobowym, który nie był oznakowany jako taksówka. Dlatego organy prawidłowo uznały, że w sprawie nie miał miejsca przewóz taksówką, jak również niezarobkowy przewóz grzecznościowy.

Skarżący nie spełnił wymogów wynikających z art. 18 ust. 4a oraz ust. 4b pkt 2 u.t.d., ponieważ samochód osobowy, którym dokonano przewozu pasażerów nie spełniał kryteriów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., nie był bowiem przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co potwierdzają zapisy dowodu rejestracyjnego pojazdu, z których wynika, że był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą. Skarżący nie spełnił również wymogów konstrukcyjnych pojazdu opisanych w art. 18 ust. 4a u.t.d. W konsekwencji nie ma wątpliwości, że skarżący nie posiadał wymaganej na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 u.t.d., licencji na dokonywanie przewozu okazjonalnego osób.

Organy obu instancji słusznie zatem wskazały, iż skarżący popełnił dwa naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w Ip. 1.1 i Ip. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., za które każde z osobna ustawodawca uregulował karę administracyjną w wysokości 8.000,00 zł. W sprawie też prawidłowo została nałożona kara w wysokości 10.000,00 zł ponieważ zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000,00 zł.

Sąd uznał, że ustalenia dokonane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, odpowiadają wymogom postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym normom wynikającymi z art. 7, art. 77§1 i art. 78§1 K.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy, na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy.

W ocenie Sądu organ odwoławczy słusznie uznał, że skarżący nie naruszył zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru, ponieważ jego samochód nie posiadał urządzenia, które można by uznać za tożsame z taksometrem. W pojeździe nie było również kasy fiskalnej ani żadnego urządzenia z nią połączonego. Skarżący podał pasażerowi wysokość opłaty za wykonaną usługę przewozu, którą wyliczył przy pomocy telefonu komórkowego. Zatem prawidłowo organ odwoławczy uznał, że nie było podstaw prawnych do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie zakazu wskazanego w art. 18 ust. 5 pkt 1 u.t.d. i w tej części prawidłowo uchylił decyzję organu l instancji.

Zdaniem Sądu, zeznania świadków, na podstawie których ustalono przebieg zdarzenia, są w pełni wiarygodne. Wiarygodności zeznań świadków nie podważa twierdzenie skarżącego, że jeden ze świadków był funkcjonariuszem Policji a drugi ze świadków był pracownikiem Urzędu Miasta.

Godzi się przypomnieć, że zgodnie z art. 67 ust. 1 u.t.d. Inspekcja współdziała w szczególności z: Policją, Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencją Wywiadu, Biurem Ochrony Rządu, Żandarmerią Wojskową, Strażą Graniczną, Służbą Celną, kontrolą skarbową, Państwową Inspekcją Pracy, Inspekcją Handlową, Inspekcją Ochrony Środowiska, Inspekcją Weterynaryjną i zarządcami dróg - w zakresie bezpieczeństwa i porządku ruchu na drogach publicznych oraz zwalczania przestępstw i wykroczeń drogowych dokonywanych w zakresie transportu drogowego lub w związku z tym transportem, z uwzględnieniem właściwości i kompetencji tych organów oraz zadań Inspekcji. Przy czym w zakresie bezpieczeństwa i porządku ruchu na drogach publicznych, o którym mowa w art. 67 ust. 1 u.t.d., należy uwzględniać także kwestię przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, jako że przestrzeganie tych wymogów ma bezpośredni wpływ na ów bezpieczeństwo i porządek i temu celowi bezpośrednio służy.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że nie otrzymał wynagrodzenia za wykonany kurs, stwierdzić należy, że skarżący jak stwierdził jego pełnomocnik miał zainstalowaną aplikację A w swoim telefonie, przewiózł dwóch pasażerów (świadków) z ul. B na ul. K. Za ten kurs została pobrana opłata z karty kredytowej pasażera, który zamawiał kurs w kwocie 18,51 zł.

Sąd zauważa, że organy mają obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Niezbędne czynności to takie, które wystarczą do ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń. Organy nie mają obowiązku poszukiwania dodatkowych dowodów, jeżeli zebrały wyczerpujący materiał dowodowy, pozwalający na załatwienie sprawy. Ponadto, jak wynika z art. 78 § 1 K.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy.

Zdaniem Sądu organ prawidłowo ustalił na podstawie zeznań skarżącego, że miał odbywał kursy za pomocą zainstalowanej na swoim telefonie aplikacji A, w oparciu o którą, po zakończeniu kursu obliczał wysokość opłaty za kurs, która z karty pasażera zamawiającego kurs.

W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że organy przeprowadzające postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie naruszyły przepisy postępowania w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik bądź naruszyły przepisy prawa materialnego.

Zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z 20 grudnia 2017r., C- 434/15, który orzekł, że artykuł 56 TFUE w związku z art. 58 ust. 1 TFUE, a także art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 12 grudnia 2006r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznymi i art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 lipca 1998r., do którego odsyła art. 2 lit. a) dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 8 czerwca 2000r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym), należy interpretować w ten sposób, że usługę pośrednictwa taką jak ta, o której mowa w postępowaniu głównym i która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres 'usług w dziedzinie transportu1 w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Tego rodzaju usługę należy zatem wyłączyć z zakresu zastosowania art. 56 TFUE, dyrektywy 2006/123 i dyrektywy 2000/31.

Powyższy wyrok potwierdził prawidłowość oceny charakteru wykonywanej usługi przez skarżącego (usługa transportowa). Skoro TSUE potraktował A jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa) to oczywistym jest, że skarżący jako realizator drugiej części usługi (przewóz pasażera) również wykonywał usługę transportową.

Z tych względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.