Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 3452/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Straży Granicznej (zwany dalej Komendantem Głównym SG) postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] (zwanym dalej postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r.) odmówił Panu K.J. (zwanemu dalej skarżącym) przywrócenia terminu do złożenia odwołania

od orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] (zwanym dalej orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2021 r.).

Orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. skarżący w zakresie w nim opisanym został uniewinniony/uznany winnym i odstąpiono od wymierzenia kary dyscyplinarnej. Skarżący w postępowaniu, dotyczącym orzeczenia z dnia [...] kwietnia 2021 r. ustanowił obrońcę - adwokata Z. C.

Orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] kwietnia 2021 r., zostało doręczone ustanowionemu obrońcy w dniu [...] maja 2021 r., a obwinionemu funkcjonariuszowi

w dniu [...] maja 2021 r.

Odwołanie od orzeczenia z dnia [...] kwietnia 2021 r. zostało złożone

w placówce operatora pocztowego w dniu [...] maja 2021 r., potwierdzeniem czego jest stempel pocztowy zamieszony na kopercie nadawczej.

Komendant Główny SG stwierdził, że wniesione przez obrońcę skarżącego odwołanie od orzeczenia z dnia [...] kwietnia 2021 r., zostało złożone z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 136by ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r.

o Straży Granicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 305 zwanej dalej ustawa o SG). Komendant Główny SG postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r. odmówił przyjęcia odwołania od w/w orzeczenia, z uwagi na jego wniesienie po upływie ustawowo określonego terminu.

W dniu [...] lipca 2021 r. skarżący za pośrednictwem operatora pocztowego wystąpił do Komendanta Głównego SG z wnioskiem o przywrócenie terminu

do złożenia odwołania wraz z odwołaniem od orzeczenia Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2021 r.. Wskazał, że o uchybieniu terminu do złożenia odwołania dowiedział się po raz pierwszy z treści postanowienia Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lipca 2021 r. Wskazał, że uchybienie terminu nastąpiło wyłączenie z winy ustanowionego obrońcy i bez winy obwinionego funkcjonariusza.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r. Komendant Główny SG odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2021 r.

Organ stwierdził, że stosownie do art. 136by ust. 2 ustawy o SG skutkiem doręczenia obwinionemu funkcjonariuszowi lub ustanowionemu przez niego obrońcy, orzeczenia dyscyplinarnego wydanego przez właściwego komendanta oddziału Straży Granicznej, jest powstanie prawa do wniesienia odwołania do Komendanta Głównego SG. Wskazał, że zgodnie z art. 136by ust. 1 ustawy o SG termin

na wniesienie odwołania wynosi 7 dni od daty doręczenia orzeczenia wydanego

w I instancji. Podniósł, że w myśl art. 136bz ust. 1 ustawy o SG termin do wniesienia odwołania uważa się za zachowany jeżeli przed jego upływem odwołanie zostanie złożone w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, jednostce organizacyjnej Straży Granicznej lub administracji zakładu karnego w przypadku obwinionego funkcjonariusza, pozbawionego wolności. Podniósł, że stosownie

do art. 136bzf ust. 1 pkt 1 ustawy o SG orzeczenie, od którego w terminie 7 dni od dnia doręczenia nie wniesiono odwołania, staje się prawomocne. Zauważył, że

w myśl art. 136bm ust. 8 ustawy o SG, termin do złożenia odwołania liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej.

Wskazał, że jak wynika z materiałów przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego orzeczenie dyscyplinarne wydane w I instancji, zostało doręczone ustanowionemu obrońcy w dniu [...] maja 2021 r., a także obwinionemu funkcjonariuszowi w dniu [...] maja 2021 r. Bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się zatem w dniu [...] maja 2021 r. Odwołanie od orzeczenia Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2021 r. zostało złożone w placówce operatora pocztowego w dniu [...] maja 2021 r., potwierdzeniem czego jest stempel pocztowy zamieszony na kopercie nadawczej.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

a mianowicie art. 126 § 1 k.p.k. w zw. z art. 136 bzi ust. 1 i art. 136 mb ust. 5 ustawy

o SG przez błędną wykładnię i niezastosowanie, co w konsekwencji spowodowało błędną wykładnię art. 136 by ust. 4 ustawy o SG poprzez odmówienie przez organ przywrócenia terminu do wniesienia odwołania przez skarżącego od orzeczenia

z dnia [...] kwietnia 2021 r. o uniewinnieniu/uznaniu winnym i odstąpieniu

od wymierzenia kary dyscyplinarnej wydanego przez Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2021 r., w sytuacji gdy skarżący wypełnił obowiązki do przywrócenia tego terminu, złożył nadto właściwe odwołanie

w tym samym terminie co złożył wniosek o przywrócenie wskazanego terminu,

i uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, bo zawinienie było wyłącznie popełnione przez obrońcę, który zobowiązał się dla skarżącego złożyć odwołanie w terminie na co wcześniej wysłał w dniu [...] maja 2021 r. na WhatsApp skarżącemu zapewniając go, że jest napisane i wysłane odwołanie;

2. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

a mianowicie art. 136 bzb ust. 1 i 2 ustawy SG w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącego czynnego udziału w postępowaniu przed organem II instancji, gdzie organ ten rozpoznając zasadność do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od przedmiotowej zaskarżonej decyzji rozpoznawał także nadesłane przez obrońcę pismo z dnia [...] lipca 2021r. wyjaśnienie jako materiał dowodowy wskazując tezy dowodowe, to jest stanowiące wniosek dowodowy, który pozostał bez odpowiedzi, a nadto organ II Instancji nie poinformował skarżącego

o tym wniosku dowodowym i przeprowadzanych bieżących czynnościach, lecz tylko ograniczył się wyłącznie do wydania orzeczenia w II Instancji, czym uniemożliwił stronie: st. chor. sztab. SG K.J. tym sposobem czynnego brania udziału w toczącym się postępowaniu;

3. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

a mianowicie art. 136 by ust 4, art. 136 bm ust. 6 ustawy o SG w zw. z art. 126 § 1 k.p.k. w zw. z art. 136 bzi ust. 1 ustawy o SG poprzez błędne twierdzenie organu, że nie ma możliwości przywrócenia terminu, powołując się na szereg orzeczeń

z procedury cywilnej czy administracyjnej, m.in.: błędnie powołując się na wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 6 maja 202lr. o sygn. II SA/Go 94/21, czy też postanowienie SN z dnia 15 marca 2000r. o sygn. II CKN 554/00, jak i na postanowienie SN z dnia 30 maja 2007r. o sygn. II CSK 167/07, czy na postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2004r. o sygn. II CZ 86/04, nadto niezasadnie przywołał postanowienie SN z dnia 26 września 2011 r. o sygn. II KZ - 33/11

w zakresie pouczeń na co skarżący się nie powołuje, w sytuacji gdy organ miał obowiązek stosować uzupełniająco przepisy Kodeksu postępowania karnego do rozwiązania problemu w zakresie przywrócenia terminu, a całkowicie pominął korzystne dla strony orzeczenia: m.in. postanowienie SN z dnia 9 sierpnia 2017r. sygn. II KZ - 18/17 (lex 2342168), czy także pominął postanowienie SN z dnia 24 lutego 201 lr. w sprawie sygn. akt: III KZ 4/11 LEX nr 736770, z którego jednoznacznie wynika, że "Niedotrzymanie terminu zawitego z winy obrońcy stanowi dla oskarżonego (dopisek pełnomocnika skarżącego: tu dotyczy skarżącego J.) okoliczność niezależną, o której mowa w art. 126 § 1 k.p.k.", co w konsekwencji spowodowało błędną wykładnię art. 136 by ust. 4 ustawy o SG oraz przez błędna wykładnię i zastosowanie art. 136 bm ust. 8 ustawy o SG, w związku z w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2020r. poz. 256 z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a." polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, poprzez przedwczesne wydanie zaskarżonego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania, bez wyjaśnienia przyczyn takiego spóźnionego przez obrońcę złożenia odwołania, co w konsekwencji po odwołaniu się przez skarżącego i złożeniu wniosku o przywrócenie terminu spowodowało odmówienie przez organ przywrócenia terminu do wniesienia odwołania przez st. chor. sztab. SG K. J. od orzeczenia nr [...]

o uniewinnieniu/uznaniu winnym i odstąpieniu od wymierzenia kary dyscyplinarnej wydanego przez Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2021r" w sytuacji gdy skarżący wypełnił obowiązki do przywrócenia tego terminu, złożył nadto właściwe odwołanie w tym samym terminie co złożył wniosek

o przywrócenie wskazanego terminu, i uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

Na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. zwrócił się o wstrzymanie wykonania decyzji, od której strona wniosła odwołanie, jak i wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, a na wypadek gdyby organ nie uwzględnił tego wniosku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniósł, aby Sąd administracyjny przychylił się do tego wniosku, uwzględnienie skargi skutkować będzie bowiem wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

W jego ocenie organ miał obowiązek stosować uzupełniająco przepisy Kodeksu postępowania karnego do rozwiązania problemu w zakresie przywrócenia terminu, a całkowicie pominął korzystne dla strony orzeczenia: m in. postanowienie SN z dnia 9 sierpnia 2017r. sygn. II KZ - 18/17 (lex 2342168), czy także pominął postanowienie SN z dnia 24 lutego 2011r. w sprawie sygn. akt: III KZ 4/11 LEX nr 736770, z którego jednoznacznie wynika, że "Niedotrzymanie terminu zawitego z winy obrońcy stanowi dla oskarżonego (dopisek pełnomocnika skarżącego: tu dotyczy skarżącego okoliczność niezależną, o której mowa w art. 126 § 1 k.p.k.",

co w konsekwencji spowodowało błędną wykładnię art. 136 by ust. 4 ustawy o SG oraz przez błędna wykładnię i zastosowanie art. 136 bm ust. 8 ustawy o SG,

w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2020r. poz. 256 z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a." polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, poprzez przedwczesne wydanie zaskarżonego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania, bez wyjaśnienia przyczyn takiego spóźnionego przez obrońcę złożenia odwołania, co w konsekwencji po odwołaniu się przez skarżącego i złożeniu wniosku o przywrócenie terminu spowodowało odmówienie przez organ przywrócenia terminu do wniesienia odwołania przez skarżącego od orzeczenia z dnia [...] kwietnia 2021 r.

o uniewinnieniu/uznaniu winnym i odstąpieniu od wymierzenia kary dyscyplinarnej wydanego przez Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej,

w sytuacji gdy skarżący wypełnił obowiązki do przywrócenia tego terminu, złożył nadto właściwe odwołanie w tym samym terminie co złożył wniosek o przywrócenie wskazanego terminu, i uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

W jego ocenie nie bez znaczenia jest fakt, że przepis art. 136 bm ustawy o SG wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2021r. Wskazał, że organ pouczył wprawdzie

w decyzji o powyższym, jednakże uczynił to niezrozumiale i nie powołał się

w pouczeniu o podstawę prawną takiego pouczenia, co obrońca nie zrozumiał, tym bardziej że taka zmiana jest oderwana od systemu prawa obowiązującego w k.p.k., k.p.c., czy nawet w k.p.a. Uznał, że skoro taka zmiana prawa nastąpiła w trakcie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, to zdaniem skarżącego wymagała

w pouczeniu szerokiego pouczenia, czego organ nie uczynił a to spowodowało niezrozumienie pouczenia zarówno przez obrońcę, jak i przez samego ukaranego, które zdaniem skarżącego nie było wystarczające.

Uznał, że działania obrońcy nie mogą negatywnie wpływać na sytuację procesową klienta, o czym mowa w art. 136 bm ust. 5 ustawy o SG.

Jego zdaniem, skoro do postępowania dyscyplinarnego w Straży Granicznej stosuje się posiłkowo przepisy k.p.k. (art. 136 bzi ust. 1 ustawy o SG) to niedotrzymanie terminu zawitego z winy obrońcy stanowi dla oskarżonego okoliczność niezależną, o której mowa w art. 126 § 1 k.p.k. (postanowienie SN z dnia 24 lutego 2011 r. w sprawie sygn. akt: III KZ 4/11 LEX nr 736770). Jego zdaniem stanowisko takie potwierdza nadto jednolita linia orzecznicza, m.in. postanowienie SN z dnia 9 sierpnia 2017r. sygn. II KZ - 18/17 (lex 2342168).

Wskazał, że wniósł osobiście o przywrócenie terminu i złożył właściwe odwołanie.

W związku z powyższym wnosił o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji,

Na podstawie art. 200 p.p.s.a. wnosił o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest postanowieniem organu z dnia [...] lipca 2021 r. odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2021 r.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej,

przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym

i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej P.p.s.a.").

Sąd stwierdził, że skarżący w postępowaniu dyscyplinarnym dotyczącym orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] ustanowił obrońcę - adwokata Z.C.

Jak wynika z materiałów postępowania dyscyplinarnego, orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] kwietnia 2021 r., zostało doręczone ustanowionemu obrońcy w dniu [...] maja 2021 r., a także obwinionemu funkcjonariuszowi w dniu [...] maja 2021 r. Stosownie do art. 136by ust. 2 ustawy o SG skutkiem doręczenia obwinionemu funkcjonariuszowi lub ustanowionemu przez niego obrońcy, orzeczenia dyscyplinarnego wydanego przez właściwego komendanta oddziału Straży Granicznej, jest powstanie prawa do wniesienia odwołania do Komendanta Głównego SG. Zgodnie z art. 136by ust. 1 ustawy o SG termin na wniesienie odwołania wynosi 7 dni od daty doręczenia orzeczenia wydanego w I instancji.

W myśl art. 136bz ust. 1 ustawy o SG termin do wniesienia odwołania uważa się za zachowany jeżeli przed jego upływem odwołanie zostanie złożone w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, jednostce organizacyjnej Straży Granicznej lub administracji zakładu karnego w przypadku obwinionego funkcjonariusza, pozbawionego wolności. Stosownie do art. 136bzf ust. 1 pkt 1 ustawy o SG orzeczenie, od którego w terminie 7 dni od dnia doręczenia nie wniesiono odwołania, staje się prawomocne. W myśl art. 136bm ust 8 ustawy o SG, termin do złożenia odwołania liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się w dniu [...] maja 2021 r. Odwołanie od orzeczenia z dnia [...] kwietnia 2021 r. Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej zostało złożone w placówce operatora pocztowego w dniu [...] maja 2021 r., potwierdzeniem czego jest stempel pocztowy zamieszony na kopercie nadawczej.

Skarżący w dniu [...] lipca 2021 r. za pośrednictwem operatora pocztowego wystąpił do Komendanta Głównego SG z odwołaniem od orzeczenia Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2021 r.. Wskazał, że o uchybieniu terminu do złożenia odwołania dowiedział się po raz pierwszy z treści postanowienia Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lipca 2021 r.

a uchybienie terminu nastąpiło wyłączenie z winy ustanowionego obrońcy i bez winy obwinionego funkcjonariusza.

Organ zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2021 r. Stwierdził, że wniesione przez obrońcę skarżącego odwołanie, zostało złożone z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 136by ust. 1 ustawy

o SG. Wskazał, że w piśmie z dnia [...] maja 2021 r. zawierającym wniosek

o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wraz z odwołaniem, skarżący i jego pełnomocnik nie wskazali w przesłanej dokumentacji na fakt zaistnienia jakichkolwiek przeszkód, uniemożliwiających złożenie środka odwoławczego od orzeczenia Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2021 r.

Zgodnie z art. 136bzi ustawy o SG, w zakresie nieuregulowanym do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (w określonym zakresie).

W kontekście powyższego podkreślenia wymaga, że w myśl art. 126 § 1 k.p.k. jeżeli niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych, strona w zawitym terminie 7 dni od ustania przeszkody może zgłosić wniosek o przywrócenie terminu, dopełniając jednocześnie czynności która miała być w terminie wykonana.

W ocenie Sądu prawidłowe jest twierdzenie organu, że ocena zasadności wniosku o przywrócenie terminu zawitego, rozpoczyna się od badania przez organ wystąpienia przeszkód lub zdarzeń losowych o charakterze nieprzewidywalnym, uniemożliwiających dokonanie czynności w tym terminie i wpływu tej przeszkody na niezachowanie terminu zawitego. Zdaniem Sądu to do obowiązków strony postępowania należy uprawdopodobnienie, że zaistniały okoliczności niezależne, które ze względu na ich nadzwyczajny i niemożliwy do przewidzenia charakter uniemożliwiły dokonanie czynności procesowej, w terminie wskazanym w przepisach prawa.

Zgodnie z art. 136bm ust. 6 ustawy o SG, prawo do korzystania z pomocy obrońcy nie wyłącza osobistego udziału obwinionego funkcjonariusza w postępowaniu dyscyplinarnym, natomiast uprawnienia obrońcy w myśl ust. 4 cyt. przepisu, jeżeli tylko nie zostały ograniczone treścią udzielonego pełnomocnictwa, obejmują możliwość działania w całym postępowaniu dyscyplinarnym. Z uwagi na fakt, że ustawa przewiduje, że doręczenie zaskarżonego orzeczenia skarżącemu

i jego obrońcy może mieć i miało miejsce w różnych terminach (art. 136bm ust. 8 ustawy o SG), skarżący i jego obrońca winien zachować ostrożność w zachowaniu terminu do złożenia odwołania. Obwiniony korzystając z usług profesjonalnego pełnomocnika, godzi się aby ten działał w jego imieniu, a co za tym idzie musi również godzić się na konsekwencje podjętych przez pełnomocnika, czynności i sposobu ich realizacji.

Uchybienie terminu z winy pełnomocnika nie stanowi podstawy do jego przywrócenia tylko z tej przyczyny, że winy w niedochowaniu terminu nie ponosi osobiście strona.

Gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, to przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika, który dopuszczając się negatywnych zaniedbań oraz uchybień swoim działaniem działa bezpośrednio na szkodę mocodawcy. Uchybienie terminu z winy pełnomocnika jest równoznaczne z winą strony skarżącej. Na profesjonalnym pełnomocniku ciąży szczególny obowiązek dbałości o terminowość i prawidłowość dokonywanych czynności procesowych. W sytuacjach, gdy od prawidłowego dokonania danej czynności zależy dalszy bieg powierzonej pełnomocnikowi sprawy zasadnym jest wymaganie od tego pełnomocnika maksimum staranności. Ponadto, gdy jest to pełnomocnik profesjonalny, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu należy uwzględniać wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez tego pełnomocnika (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt II GZ 523/14, LEX nr 1 530 539). O wyższym stopniu staranności, wymaganym od profesjonalnego pełnomocnika, Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się niejednokrotnie, a stanowisko to jest ugruntowane

w orzecznictwie sądów administracyjnych. Dodatkowo, zawodowy charakter działalności profesjonalnego pełnomocnika powoduje, że odpowiedzialność pełnomocnika obejmuje działania wszystkich osób, którymi posługuje się wykonując swój zawód (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt I FZ 149/14, LEX nr 1 469 523). Rzetelność wykonania czynności procesowych przekładać się będzie bowiem na prawo strony do obrony swoich interesów i ochrony jej praw (vide: wyrok NSA z dnia 2 października 2015 r., II OSK 148/14, LEX nr 1987030).

Oznacza to, że uchybienie terminu z winy pełnomocnika nie stanowi podstawy do jego przywrócenia tylko z tej przyczyny, że winy w niedochowaniu terminu nie ponosi osobiście strona. Obrońca nie może podejmować działań na szkodę obwinionego funkcjonariusza, stosownie do art. 136bm ust. 5 ustawy o Straży Granicznej, jednakże w rozpatrywanym przypadku nie można mówić o działaniu na szkodę, lecz o zaniechaniu wynikającym z niedochowania należytej staranności, do której zwłaszcza profesjonalny pełnomocnik jest zobligowany.

W orzecznictwie sądowy wskazano, że wniosku o przywrócenie terminu nie można opierać na tym, że to nie strona, a jej pełnomocnik zaniedbał dokonania czynności procesowej. Co do zasady błędy pełnomocnika obciążają stronę i nie mogą być podstawą do przywrócenia terminu.

Należy podzielić stanowisko organu, że obwiniony funkcjonariusz oraz jego obrońca nie wykazali zaistnienia jakichkolwiek obiektywnych przyczyn o charakterze od nich niezależnych, których skutkiem było uchybienie terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego.

Nadto z wyjaśnień obrońcy wynika, że miał on pełną świadomość doręczenia obwinionemu orzeczenia wydanego w I instancji, w dniu [...] maja 2021 r. i pozostawał z nim w bieżącym kontakcie oraz wiedział, w jakiej dacie upływa termin do wniesienia odwołania. W kontekście powyższego, przy jednoczesnym braku wykazania przyczyn obiektywnych, zasadne jest twierdzenie organu, że powyższe uchybienie terminu było skutkiem zaniedbania i braku należytej staranności. Jak wspomniano powyżej z uwagi na fakt działania obrońcy w imieniu obwinionego, skutki prawne tych działań ponosi obwiniony funkcjonariusz.

Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny.

Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 i art. 120 P.p.s.a., oddalił skargę.