Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 156/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1-4, art. 122, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 maja 2014 r. sprawy ze skargi N. Spółka z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy: marzec, kwiecień, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, grudzień 2008 r., styczeń, kwiecień, maj , sierpień 2009 rok wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], wydaną w sprawie zabezpieczenia na majątku "N." Sp. z o.o. w B. (dalej Spółka) przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy marzec, kwiecień, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, grudzień 2008 r., styczeń, kwiecień, maj, sierpień 2009 r. w łącznej wysokości 1.098.252 zł wraz z należnymi odsetkami 643.853 zł.

Z wnioskiem o zabezpieczenie majątkowe wystąpił Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w związku z postępowaniami kontrolnymi, prowadzonymi wobec Spółki w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania

oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług

za poszczególne okresy rozliczeniowe 2008 i 2009 r.

W pierwszej kolejności Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił kwestię przedawnienia zobowiązań za okresy: marzec, kwiecień, czerwiec, sierpień, wrzesień i październik 2008 r. Jego zdaniem w niniejszej sprawie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia, gdyż [...] października 2013 r. zostało wszczęte wobec Spółki postępowanie przygotowawcze w sprawie narażenia na uszczuplenie w podatku

od towarów i usług za okres od marca 2008 r. do sierpnia 2009 r. W dniu

[...] października 2013 r. do Spółki wysłane zostało zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w/w zobowiązania podatkowego. Zawiadomienie to zostało odebrane [...] listopada 2013 r.

Następnie, organ odwoławczy przytoczył treść przepisów art. 33 § 1, art. 33

§ 2 pkt 2, art. 33 § 3, art. 33 § 4 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. (dalej: "o.p.") i wskazał, że przesłanką do zabezpieczenia majątkowego jest "uzasadniona obawa, że zobowiązanie

nie zostanie wykonane". Pojęcia tego ustawodawca nie zdefiniował, dookreślił je jednak dwoma przykładami. Są to "trwałe zaprzestanie regulowania zobowiązań

o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonywanie czynności polegających

na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". Przepis art. 33 § 1 o.p. wskazuje na przykładowy katalog przesłanek. Oznacza to, że organ podatkowy może powoływać inne okoliczności, które świadczą o wystąpieniu owej uzasadnionej obawy.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, organ pierwszej instancji miał podstawy do zastosowania instytucji zabezpieczenia. Obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane została wykazana poprzez konkretne fakty. Ujawnienie okoliczności,

że podatnik dokonujący obniżenia podatku należnego na podstawie fikcyjnych faktur niewątpliwie stanowi pozytywną przesłankę do zastosowania zabezpieczenia.

Z materiałów przesłanych przez Dyrektora UKS przy wniosku o zabezpieczenie wynika, że Spółka wykonując usługi budowlane w latach 2008 - 2009 zawarła szereg transakcji dotyczących zakupu usług w firmie "P." M. H., dokonując w rozliczeniu za poszczególne okresy 2008 r. i 2009 r. obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur wystawionych przez tego kontrahenta. Kontrahent Spółki zajmował się wyłącznie odsprzedażą usług, których wcześniej nie nabywał, ani też ich nie wykonywał. Dowodzi to, że faktury sprzedaży sporządzone

przez M. H. nie potwierdzają rzeczywistej sprzedaży (w aktach sprawy znajduje się m.in. kserokopia wydanej na rzecz wyżej wymienionego kontrahenta Spółki decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. nr UKS [...] z dnia [...] października 2013 r. w sprawie określenia kwot zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2008 r.).

Organ odwoławczy zauważył ponadto, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji Spółka dokonała czynności polegających na zbywaniu znacznej części wskazanego majątku trwałego w postaci nieruchomości gruntowej. Z ogólnie dostępnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych wynika, iż nabytą [...] czerwca 2012 r. nieruchomość, dla której Sąd Rejonowy w B. IX Wydział Ksiąg wieczystych prowadzi księgę wieczystą o nr [...], Spółka zbyła w 2013 r. na rzecz I. Sp. z o.o. z siedzibą w B. Zgodnie z planem podziału Spółki przez przeniesienie majątku na Spółkę nowo zawiązaną – I. Sp. z o.o. z siedzibą w B. z dnia [...] marca 2013 r. (data wpływu do PUS w dniu [...] grudnia 2013 r.) - w/w nieruchomość (o wartości 957.640 zł) została przeniesiona jako część zorganizowanej części przedsiębiorstwa na rzecz nowo powstałej Spółki. Zatem Spółka nie dysponuje wystarczającym majątkiem i środkami finansowymi, pozwalającymi na uregulowanie określonych w skarżonej decyzji kwot przyszłych zobowiązań podatkowych oraz należnych od nich odsetek za zwłokę. Zdaniem organu nie ulega też wątpliwości, że brak majątku może utrudnić lub udaremnić egzekucję zobowiązań podatkowych.

Dyrektor Izby Skarbowej przyznał, że w decyzji organu I instancji stwierdzono, że wartość środków trwałych Spółki na [...] grudnia 2012 r. wyniosła 1.222.114,60 zł. Dodał, że wartość tych środków nie pozwala jednak na pokrycie łącznej kwoty zobowiązania wraz z odsetkami za zwłokę, tj. kwoty 1.742.105 zł. Odwołał się

do obiektywnego faktu braku zleceń, a tym samym potencjalnych przychodów,

z których Spółka mogłaby czerpać zyski i regulować zobowiązania publicznoprawne.

Odnosząc się do zarzutu niewskazania konkretnych faktur kontrahenta,

z których odmówiono Spółce prawa do odliczenia podatku naliczonego Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się zestawienie, w którym szczegółowo wskazano kwoty podatku naliczonego z faktur ujętych do rozliczenia

za poszczególne miesiące 2008 r. i 2009 r. Ponadto, określenie w decyzji

o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego za te okresy ma jedynie charakter informacyjny, wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu

na majątku Spółki. Decyzja zabezpieczająca nie rozstrzyga o wysokości zobowiązania podatkowego.

W skardze do Sądu na powyższą decyzję pełnomocnik Spółki wniósł o jej uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1) art. 33 § 1

w zw. z art. 33 § 2 pkt 2 w zw. z art. 33 § 4 pkt 2 o.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na orzeczeniu o zabezpieczeniu mimo braku ku temu podstaw, tj. na bezzasadnym przyjęciu, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka wydania decyzji określającej przybliżoną wysokość zobowiązania podatkowego

wraz z odsetkami w postaci uzasadnionej obawy o wykonanie zabezpieczanego zobowiązania, podczas gdy wskazywane przez organ powody wydania decyzji

nie uzasadniają obawy o wykonanie zobowiązania; 2) art. 187 § 1 w zw. z art. 122 o.p., polegające na zaniechaniu zebrania istotnych w sprawie dowodów,

m. in. dowodów dotyczących struktury ponoszonych przez skarżącą kosztów,

jak również polegające na pobieżnym i niewyczerpującym rozpatrzeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. na wybiórczej analizie dokumentów księgowych skarżącej i wybraniu z nich informacji, które nie mogą

w oderwaniu od innych, nieujętych w przeprowadzonej przez organ analizie, stanowić podstawy rzetelnych ustaleń faktycznych; 3) art. 191 w zw. z art. 122 o.p., polegające na dokonaniu oceny dowodów z naruszeniem zasad logiki

i doświadczenia życiowego, w szczególności na przyjęciu, że skarżąca trwale

nie reguluje wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych, że wyzbywa się majątku oraz że dopuszcza się innych działań uzasadniających obawę, że nie wykona zobowiązania, które ewentualnie zostanie jej określone w drodze decyzji

po zakończeniu postępowania kontrolnego, jak również na arbitralnym, nieznajdującym potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym przyjęciu,

że skarżąca zaniżyła należność publicznoprawną poprzez bezzasadne odliczanie podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez M. H., podczas gdy w ogóle nie analizowano w tym kierunku materiału dowodowego

i nie poczyniono w tym zakresie żadnych ustaleń faktycznych; 4) art. 210 § 1 pkt 6

w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 127 o.p., polegające na uzasadnieniu decyzji

w sposób, który uniemożliwia skarżącej weryfikację zasadności określenia

jej przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oraz kwoty odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania, jak również wysokości tych należności,

a przez to uniemożliwia jej weryfikację dopuszczalnego zakresu zabezpieczenia

oraz narusza jej prawo do dwukrotnego rozpoznania sprawy przez organ.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko

w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 33 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na utracie prawa własności do majątku, które może utrudnić

lub udaremnić egzekucję. Stosownie do art. 33 § 2 o.p., zabezpieczenia

w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji:

1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego; 2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego; 3) określającej wysokość zwrotu podatku. W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu (art. 33 § 3 o.p.). Ustawodawca przewidział ponadto, że w przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji

o zabezpieczeniu: 1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1;

2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2 (art. 33 § 4 o.p.).

Z powyższego wynika, że zasadniczą przesłanką do wydania decyzji

o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego na majątku podatnika jest ustalenie istnienia uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "uzasadnionej obawy", niemniej jednak wskazał przykładowo dwa przypadki, które mogą uzasadniać taką obawę.

Są to mianowicie sytuacje, gdy podatnik nie uiszcza wymagalnych zobowiązań

o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Brzmienie art. 33 § 1 o.p. wskazuje jednoznacznie, że wymienione w nim przypadki uzasadniające obawę,

że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, nie stanowią katalogu zamkniętego, o czym przekonuje zwrot "w szczególności". Nie ma zatem przeszkód, aby organ podatkowy mógł wskazać także na inne okoliczności uzasadniające istnienie obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane

(zob. W. Stachurski [w:] J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz,

M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz

do art. 33 LEX, 2013).

"Uzasadniona obawa", o której mowa w art. 33 § 1 o.p. ma swoje źródło

w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy. Nie ma przy tym wątpliwości, że to, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych (por. wyroki NSA z dnia 6 marca 2012 r.

sygn. akt I FSK 594/11 i z dnia 7 czerwca 2013 r. sygn. akt I FSK 970/12 - dostępne

w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA). Organ obowiązany jest zatem przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, zgromadzić dostateczne dowody służące ustaleniu w sposób pełny stanu faktycznego sprawy oraz stan ten należycie ocenić (art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p.). Jedynie rzetelna ocena konkretnych faktów i zdarzeń z działalności podatnika pozwala stwierdzić,

czy zabezpieczenie w danym przypadku jest zasadne i nie doprowadzi w sposób bezpodstawny do pozbawienia możliwości dysponowania majątkiem podatnika. Pamiętać przy tym trzeba, że owa uzasadniona obawa musi istnieć już w chwili rozstrzygania w przedmiocie zabezpieczenia.

Nie budzi wątpliwości, że przewidywana wysokość zobowiązania podatkowego nie może stanowić samodzielnej podstawy zastosowania omawianego zabezpieczenia. Przesłankę uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, a tym samym potrzebę dokonania zabezpieczenia usprawiedliwia natomiast znaczna wysokość przewidywanego zobowiązania podatkowego, zestawiona z sytuacją majątkową podatnika (zob. wyroki NSA: z dnia 2 sierpnia

2010 r. sygn. akt I FSK 888/10, z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt I FSK 763/12,

z dnia 9 kwietnia 2014 r. I GSK 1377/12 - dostępne w CBOSA). Samodzielnej podstawy do zastosowania zabezpieczenia nie stanowi również ujawnienie okoliczności, że podatnik dokonywał odliczenia podatku należnego na podstawie fikcyjnych faktur.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że organy prawidłowo zastosowały art. 33 § 1 o.p. przytaczając szereg okoliczności faktycznych wspartych stosowną argumentacją na potwierdzenie istnienia przesłanki uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania.

Z decyzji organów obu instancji nie wynika, aby jedynymi przesłankami dokonanego zabezpieczenia była znaczna wysokość przewidywanego zobowiązania podatkowego Spółki, czy też wykorzystywanie przez Spółkę fikcyjnych faktur

w rozliczeniach VAT. Obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane została uzasadniona również innymi okolicznościami. Przede wszystkim akta sprawy wskazują, że już w momencie rozstrzygania o zabezpieczeniu majątek Spółki był mniejszy niż przybliżona kwota zobowiązania. Organy przeanalizowały sytuację majątkową Spółki. Ustalona wartość środków trwałych Spółki na [...] grudnia 2012 r. – wyniosła 1.222.114,60 zł i nie pozwala na pokrycie łącznej kwoty zobowiązania wraz z odsetkami za zwłokę, tj. kwoty 1.742.105 zł. Istotnym staje się ponadto brak perspektyw na wywiązanie się z zobowiązań podatkowych. Przekonuje o tym strata Spółki wykazana w zeznaniu podatkowym CIT-8 za 2012 r. (-345.609,51 zł). Organ

I instancji przedstawił ponadto kształtowanie się obrotów Spółki w latach 2011, 2012

i 2013 i zwrócił uwagę na ich systematyczny spadek. Obniżająca się rentowność działalności Spółki w sposób obiektywny przekłada się na potencjalną możliwość regulowania zobowiązań publicznoprawnych i takiej konstatacji nie może zmienić podniesiona w skardze kwestia strategii działalności Spółki ograniczającej zatrudnianie pracowników do minimum i bazowanie na podwykonawcach. Spadek obrotów może uzasadniać obawę, że Spółka nie wykona zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji z uwagi na brak środków ku temu. Ponadto organ I instancji przeanalizował deklaracje dla podatku od towarów i usług i stwierdził, że obroty Spółki z 2012 r. stanowią 29% obrotu osiągniętego w 2011 r. Z kolei w okresie styczeń-wrzesień 2013 r. obroty były ponad 89% niższe niż za analogiczny okres roku 2012. Organ I instancji odniósł się również do sprawozdania finansowego Spółki za 2012 r. Organ odwoławczy nie negował zaś nakreślonych w tym sprawozdaniu przyczyn poniesienia strat w działalności, tylko uznał, że brak nowych zleceń wpłynie obiektywnie na możliwość regulowania zobowiązań publicznoprawnych.

Nieprzekonujące są argumenty Spółki, która twierdzi, że na bieżąco reguluje zobowiązania publicznoprawne i nie ma zaległości podatkowych. Jak zauważył organ I instancji Spółka w 2013 r. dokonywała jedynie wpłat zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Z kolei w deklaracjach VAT-7 za poszczególne okresy 2013 r. Spółka deklarowała kwoty nadwyżek podatku naliczonego

nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe lub do zwrotu

na rachunek bankowy. Wynika z tego, że Spółka wywiązuje się z obowiązku składania deklaracji podatkowych, natomiast nie wpłaca żadnych kwot z tytułu VAT. Ponadto, jak już wyżej zauważono, w podatku dochodowym od osób prawnych

za 2012 r. strona wykazała stratę podatkową.

Pozostaje jeszcze do wyjaśnienia podniesiona w decyzji organu odwoławczego kwestia zbycia przez Spółkę w 2013 r. nieruchomości o wartości blisko miliona zł. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej stanowi to również argument uzasadniający obawę niewykonania przez Spółkę zobowiązań podatkowych wpisujący się w przypadek dokonania czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Niewątpliwie, okoliczności związane ze zbywaniem majątku muszą wskazywać, że nie jest to normalny przejaw prowadzonej przez podatnika działalności. W tym aspekcie Sąd uznaje za logiczny wywód organu odwoławczego, który zwrócił uwagę na formę tej transakcji. Własność nieruchomości, o której mowa, została przeniesiona na powstałą w wyniku podziału przez wydzielenie Spółkę z o.o. I., jako część zorganizowanej części przedsiębiorstwa skarżącej Spółki N. Trudno jest uznać, że zbycie tej nieruchomości było normalnym, zaplanowanym wcześniej, przejawem prowadzonej przez Spółkę działalności również w kontekście postępowania kontrolnego prowadzonego wobec kontrahenta Spółki - firmy P.M. H. Postępowanie kontrolne wobec firmy P. M. H. kontrahenta skarżącej Spółki wszczęte zostało [...] stycznia 2010 r., a zakończyło się wydaniem przez Dyrektora UKS w K. decyzji z dnia [...] października 2013 r., w której stwierdzono m.in., że w rzeczywistości nie doszło do sprzedaży usług budowlanych zafakturowanych w 2008 r. na rzecz Spółki N. i faktury te nie dokumentują rzeczywistego przebiegu transakcji. W efekcie również w stosunku do skarżącej Spółki wszczęte zostało postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2008 i 2009 r.

W tych okolicznościach forma i moment zbycia nieruchomości uzasadniają obawy

co do możliwości utrudnienia w ten sposób egzekucji lub nawet jej udaremnienia.

Zestawienie wszystkich powyższych okoliczności może zdaniem Sądu uzasadniać obawę, że Spółka nie wykona przewidywanych zobowiązań podatkowych. Organ zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył materiał dowodowy niezbędny do wydania decyzji w przedmiocie zabezpieczenia. Badając istnienie przesłanek do zastosowania zabezpieczenia, oceniał przedmiotowe okoliczności

na podstawie całego zebranego materiału dowodowego i uprawdopodobnił,

że zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Organy oceniły kompleksowo wszystkie wskazane okoliczności

we wzajemnym powiązaniu. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że Spółka

nie dysponuje wystarczającym majątkiem i środkami finansowymi pozwalającymi

na uregulowanie określonych w decyzji przybliżonych kwot zobowiązania podatkowego oraz odsetek za zwłokę. Obawę, o której mowa w art. 33 § 1 o.p. uzasadnia znaczna kwota przewidywanych zobowiązań, spadek obrotów Spółki, strata w podatku dochodowym, wyzbycie się nieruchomości o znacznej wartości.

Pozbawione podstaw są zarzuty dotyczące nie wskazania w decyzji faktur kontrahenta, które uznano za nie dokumentujące rzeczywistych transakcji.

W tym aspekcie trzeba zwrócić uwagę na charakter prowadzonego w tej sprawie postępowania, którego zasadniczym celem jest zabezpieczenia zobowiązania podatkowego i zagwarantowanie środków na zaspokojenie zobowiązań podatkowych, tym samym na tym etapie nie musi być znana dokładna wielkość tego zobowiązania. W takim przypadku odstępuje się od przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, a za wystarczające uznaje się uprawdopodobnienie,

że istnieje zaległość w określonej w sposób przybliżony wysokości. Decyzja

o zabezpieczeniu nie rozstrzyga ostatecznie o wysokości zobowiązania podatkowego. Określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego nie jest przesłanką dokonania zabezpieczenia, ale wymogiem formalnym decyzji

o zabezpieczeniu, który w tej sprawie został spełniony. Ponadto, jak wskazał organ odwoławczy, zestawienie faktur, o których mowa znajduje się w aktach sprawy, zatem strona miała możliwość zapoznać się z tym dokumentem. W rozpatrywanym przypadku wystarczający sposób uprawdopodobniono istnienie przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych Spółki za poszczególne miesiące 2008 i 2009 r. Wyliczono także przybliżoną wartość tych zobowiązań, która na tym etapie postępowania

nie musi odpowiadać wartości rzeczywistej.

Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 33 § 1 w zw. z art. 33 § 2 pkt 2 w zw. z art. 33 § 4 pkt 2 o.p.

oraz art. 122 o.p., art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 127 o.p. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów,

które organ odwoławczy uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę,

oraz przyczyn, dla których odmówił wiarygodności twierdzeniom strony Skarżącej. Dyrektor Izby Skarbowej odniósł się do zarzutów odwołania. Dodatkowo przeanalizował kwestię zbycia nieruchomości i okoliczności tej transakcji.

Plan podziału Spółki i przeniesienie majątku na spółkę nowo zawiązaną został ujawniony po wniesieniu odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Nie było przeszkód, aby okoliczność tą rozważył Dyrektor Izby Skarbowej w postępowaniu odwoławczym. W ten sposób decyzja oparta została na kompletnie zebranym materiale dowodowym. Jej uzasadnienie prawne zawiera zaś wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Prawo do dwukrotnego rozpoznania sprawy przez organy podatkowe nie zostało w tej sprawie naruszone.

Uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem orzeczono

jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. po. 270 ze zm.).