Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 873/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Oddalono wniosek o przyznanie prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 34, art. 35 par. 1 i 2, art. 50 par. 1 i 2, art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3, art. 247
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 2 października 2015 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia 1. odrzucić skargę, 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania Fundacji A, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] w sprawie ustalenia na rzecz A.O. warunków zabudowy na działce nr [...] oraz części działki nr [...] obr. P., gm. G. dla inwestycji polegającej na budowie: pawilonów hodowlanych o łącznej powierzchni zabudowy 4.321,71 m² do hodowli norek w ilości [...]; budynku gospodarczego z częścią magazynową i socjalną o powierzchni 520 m²; płyty gnojowej o powierzchni zabudowy 180 m² ze zbiornikiem na ścieki gnojowe; przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego; zbiornika na ścieki technologiczne o pojemności do 10 m³; zbiornia na ścieki bytowe o pojemności do 10 m³ oraz zjazdu z drogi publicznej.

Na powyższą decyzję E.R. w imieniu Fundacji A (dalej jako: Fundacja) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zarzucając jej naruszenie art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 90 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Do skargi został dołączony wniosek o przyznanie Fundacji prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz poświadczony notarialnie odpis uchwały nr [...] Zarządu Fundacji z dnia [...] 2015 r. w sprawie udzielenia pełnomocnictwa E.R. do reprezentowania Fundacji w postępowaniach administracyjnych i sądowych.

Po wezwaniu strony skarżącej (osoby podpisującej skargę) zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia 19 sierpnia 2015 r. do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, E.R. przesłała m.in. kserokopię Statutu Fundacji oraz wypis KRS.

Po ponownym wezwaniu Fundacji do uzupełnienia braku formalnego wniesionej skargi poprzez wyjaśnienie jaką funkcję pełni E.R., czy jest pracownikiem fundacji - zgodnie bowiem z przedłożonym wypisem KRS nie jest ona członkiem Zarządu Fundacji, Prezes Zarządu Fundacji w piśmie z dnia 19 września 2015 r. oświadczył, że E.R. wykonuje swoją pracę bezpłatnie jako działacz Fundacji i wolontariusz, została ona upoważniona przez Zarząd Fundacji do reprezentowania Fundacji w postępowaniach administracyjnych i sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

I. Skarga podlega odrzuceniu z powodu wniesienia jej przez osobę nieuprawnioną.

Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Z kolei art. 34 p.p.s.a. stanowi, że strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Ustawodawca w art. 35 p.p.s.a. wskazał, kto może być pełnomocnikiem w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Na podstawie art. 35 § 1 i 2 p.p.s.a., pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Dotyczy to również państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej.

Wyliczenie osób mogących pełnić funkcje pełnomocnika, zawarte w art. 35 p.p.s.a., ma charakter wyczerpujący i może być rozszerzone jedynie w drodze przepisów szczególnych. Osoba niespełniająca oznaczonych w tym przepisie wymagań nie może działać jako pełnomocnik procesowy w takim postępowaniu, nawet gdyby zostało jej udzielone pełnomocnictwo do działania za mocodawcę na podstawie art. 98 k.c. (M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 133).

W rozpoznawanej sprawie skargę w imieniu Fundacji, która brała udział w postępowaniu administracyjnym dotyczącym ustalenia warunków zabudowy na działce nr [...] oraz części działki nr [...] obr. P., wniosła E.R. W imieniu osoby prawnej, jaką jest niewątpliwie fundacja, skargę mogą wnieść organy albo osoby uprawnione do działania w jej imieniu (art. 28 p.p.s.a.). Z przedłożonego wypisu KRS i oświadczenia Prezesa Zarządu Fundacji zawartego w piśmie z dnia 19 września 2015 r. wynika, że E.R. jest jedynie członkiem Fundacji i wolontariuszem. Zatem nie jest ona osobą uprawnioną do wnoszenia skarg w imieniu Fundacji do sądu administracyjnego, jak również nie spełnia wymagań, aby być pełnomocnikiem Fundacji w postępowaniu sądowoadministracyjnym, bowiem nie należy do żadnej z kategorii podmiotów wymienionych w art. 35 p.p.s.a. E.R. nie była zatem osobą uprawnioną do wniesienia skargi w imieniu Fundacji na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nawet w sytuacji podjęcia przez Zarząd Fundacji uchwały w sprawie udzielenia jej pełnomocnictwa do reprezentowania Fundacji w postępowaniach administracyjnych i sądowych.

W orzecznictwie podkreśla się, że nieprzedłożenie pełnomocnictwa potwierdzającego umocowanie do reprezentowania strony, czyniącego zadość zasadom reprezentowania osoby prawnej ujawnionym w Krajowym Rejestrze Sądowym stanowi brak formalny skargi. Natomiast niewykonanie w terminie nałożonego przez Sąd obowiązku uzupełnienia takiego braku, powoduje konieczność odrzucenia skargi (postanowienie NSA z dnia 29 października 2007 r., sygn. I FSK 1274/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tego względu Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a, orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

II. Mając powyższe na uwadze nie budzi wątpliwości, że wniesiona skarga nie może zostać rozpatrzona przez sąd administracyjny, co wyczerpuje negatywną przesłankę przyznania prawa pomocy zawartą w art. 247 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Okoliczność taka zachodzi, gdy bez potrzeby dokonania głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona (por. postanowienia NSA: z dnia 18 kwietnia 2008 r., I OZ 273/08; z dnia 14 lutego 2012 r., II GZ 41/12, dostępne w CBOSA; M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. Hauser R., Wierzbowski M., Warszawa 2011, s. 803).

W orzecznictwie podkreśla się, że zastosowanie przepisu art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573). Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez sąd, iż w danej sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością" skargi powoduje odmowę przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 22 marca 2005 r., sygn. II OZ 140/05, dostępne CBOSA).

W związku z tym, na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 2 sentencji postanowienia.