Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SO/Gd 7/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny w trybie 55
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 55 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 154 par. 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Skrzycka Pilch po rozpoznaniu w dniu 10 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. M. o wymierzenie Radzie Gminy grzywny z tytułu niewykonania obowiązku przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku skargi S. M. na bezczynność Rady Gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania wraz z odpowiedzią na skargę oraz akt administracyjnych w sprawie postanawia wymierzyć Radzie Gminy grzywnę w wysokości 10.000 (słownie: dziesięć tysięcy) zł.


UZASADNIENIE

S.M. dnia 28 czerwca 2007 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Rady Gminy za pośrednictwem organu. Bezczynność polegała na nie rozpoznaniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z wydania uchwały nr [...] i nie nadaniu biegu zażaleniu na bezczynność.

Pismem z dnia 14 sierpnia 2007 r. S.M. zwrócił się do Sądu o wymierzenie Radzie Gminy grzywny z tytułu niewykonania przez organ obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Wraz z wnioskiem załączono kopię skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność z dnia 27 czerwca 2007 r., zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 maja 2007 r. na nie załatwienie przedmiotowej sprawy w terminie oraz odpowiedzi Przewodniczącego Rady Gminy na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] r. w sprawie uchwały nr [...], w którym to organ uzasadnił swoją bezczynność tym, że do czasu publikacji, uchwała ta nie stanowi prawa miejscowego i nie podlega rozpatrzeniu.

W odpowiedzi na wniosek o nałożeniu grzywny, Przewodniczący Rady Gminy poinformował, iż zażalenie S.M. z dnia 25 maja 2007 r. było przedmiotem posiedzenia Komisji Infrastruktury i Budżetu przy Radzie Gminy, załączając niepodpisany protokół z posiedzenia komisji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przewiduje pośredni tryb wnoszenia skargi do sądu. Stosownie do tego przepisu skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.

Zgodnie z art. 54 § 2 organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.

Zgodnie ze stanowiskiem judykatury i doktryny, organ którego akt bądź czynność jest przedmiotem zaskarżenia do sądu, nie posiada kompetencji do podjęcia czynności sprawdzających dopuszczalność skargi, legitymację skarżącego czy spełnienie przez skargę wymaganych warunków formalnych (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1081/06 - niepublikowane; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II). Uprawnienia w tym zakresie przysługują wyłącznie sądowi właściwemu do rozpatrzenia danej sprawy.

Z doręczonych przez wnioskodawcę kopii dokumentów wynika jednoznacznie, iż skarga na bezczynność skierowana do Sądu na podstawie przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) została doręczona 28 czerwca 2007 r., natomiast do dnia 10 października 2007 r. nie została przez Radę Gminy odesłana wraz z odpowiedzią i aktami przedmiotowej sprawy do Sądu.

Zatem w przedmiotowej sprawie naruszenie przez Radę Gminy obowiązku przekazania Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia nie budzi żadnych wątpliwości.

W myśl przepisu art. 55 § 1 P.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Wysokość grzywny wyliczana jest w oparciu o przepis art. 154 § 6 P.p.s.a., zgodnie z którym, grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Z obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 lutego 2007 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2006 r. i w drugim półroczu 2006 r. (M. P. Nr 14, poz. 146) wynika, iż przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2006 r., pomniejszone o potrącone od ubezpieczonych składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz chorobowe, w 2006 r. wyniosło 2.059,92 zł.

Sąd wymierzył Radzie Gminy grzywnę w wysokości 10.000 zł tytułem grzywny za niezastosowanie się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., co nie przekracza dopuszczalnej wysokości grzywny, jaką można nałożyć na organ z uwagi na niewykonanie ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a.

Z tych też przyczyn, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł, jak w sentencji postanowienia.