Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 752/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 4, 6 pkt 2, art. 6 ust. 1pkt 4 lit. a tiret 1, art. 17 ust. 1, 16 ust. 1 i 2, art. 14, 13
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras Andrzej Kołodziej (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi B. C. i A. C. na bezczynność Polskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. zobowiązuje Polską Spółkę Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w [...] do rozpatrzenia wniosku B. C. i A. C. z dnia [...] lutego 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Polskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz B. C. i A. C. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. "Wezwanie do zawarcia umowy Wezwanie przedsądowe do zapłaty wraz z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej", skierowanym do G. Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w Z., B. i A. C.., reprezentowani przez pełnomocnika, wystąpili o zawarcie umowy w przedmiocie ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu na rzecz Spółki, dotyczącej posadowionych urządzeń do przesyłu gazu na nieruchomości stanowiącej ich własność, położonej w m. B.., nr ew. działki [...], obręb B., gmina W., a nadto o wypłatę stosownego wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania z ww. nieruchomości. Jednocześnie wystąpili o udostępnienie wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy ww. urządzeń usytuowanych na przedmiotowej działce w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a triet pierwsze ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi z dnia [...] marca 2013 r. Spółka podała, że przez wskazaną nieruchomość przebiega sieć gazowa średniego ciśnienia DN 200. Gazociąg powstał w 1992 r., inwestorem budowy był Społeczny Komitet Gazyfikacji Gminy W., a po zakończeniu budowy został on przekazany na majątek Spółki. Wskazała też, że wnioskodawcy nabyli nieruchomość w 2000 r. z istniejącą infrastrukturą techniczną, a zatem mieli pełną świadomość o jej istnieniu. Z tego względu uznała roszczenia za niezasadne.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] kwietnia 2013 r. B.i A. C. wezwali Spółkę do przekazania kserokopii decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń do przesyłu gazu, stanowiących własność G. Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. posadowionych na ich nieruchomości, w tym protokołów z odbioru budowanych linii przesyłowych oraz planów z mapkami.

W piśmie z dnia [...] maja 2013 r. Spółka podtrzymała swoje stanowiska zawarte w odpowiedzi z dnia [...] marca 2013 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. i A. C. reprezentowani przez pełnomocnika zarzucili przedsiębiorstwu PGNiG [...] z siedzibą w W. bezczynność polegającą na:

1. nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia [...] lutego 2013 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.);

2. przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy, o której mowa w pkt 1.

W związku z tym wnieśli o stwierdzenie bezczynności Spółki PGNiG [...] oraz zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu wskazali, że na mocy uchwały nr 2 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki [...] Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w Z. z dnia [...] maja 2013 r. o połączeniu w trybie art. 492 § 1 KSH ze spółką PGNiG [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (spółka przejmująca), doszło do połączenia ww. spółek, wobec czego na mocy art. 494 § 1 KSH, spółka przejmująca wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązku spółki przejmowanej.

Następnie podnieśli, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, w przypadku skargi na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, strona skarżąca nie jest związana jakimkolwiek terminem na jej wniesienie. Ponadto przed wniesieniem takiej skargi nie jest wymagane wyczerpanie środków zaskarżenia na drodze administracyjnej. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest bowiem zagwarantowanie wnioskodawcy dostępu do informacji w określonym przez ustawę terminie.

Skarżący wskazali także, że argumentem jednoznacznie przemawiającym za obowiązkiem stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej przez przedmiotową Spółkę jest brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy stanowiącego, iż zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne (...).

Użycie przez ustawodawcę terminu "zadania publiczne" nie było przypadkowe – miało na celu wyeliminowanie elementu podmiotowego – i oznacza ono, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizację podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Dystrybucja gazu i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo gazownicze ze względu na znaczenie paliwa gazowego dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, są "zadaniami publicznymi".

W odpowiedzi na skargę Polska Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o jej odrzucenie ze względu na brak właściwości sądu administracyjnego, ewentualnie na zasadzie art. 151 ppsa, o jej oddalenie jako niezasadnej.

W uzasadnieniu w pierwszej kolejności wskazała, iż w dniu [...] września 2013 r. Sąd Rejonowy dla [...] W. Wydział [...] Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, zarejestrował zmianę dotychczasowej firmy spółki – PGNiG [...] Sp. z o.o., która aktualnie brzmi Polska Spółka Gazownictwa Sp. z o.o.

Następnie zwróciła uwagę na utrwalone w orzecznictwie stanowisko, że organ administracji publicznej powołany do wydania decyzji administracyjnej, nie może być jednocześnie stroną lub uczestnikiem postępowania administracyjnego w tej samej sprawie.

Podniosła również, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Organem w rozumieniu ppsa jest zaś każdy podmiot wykonujący administrację publiczną, a więc nie tylko organ administracji rządowej lub samorządu terytorialnego, ale także inny organ państwowy, jednostka organizacyjna czy osoba fizyczna, powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumienia do wydawania aktów i podejmowania czynności, o których mowa w § 2 i 3 ppsa. Ponadto zasadności stanowiska, jakoby przyjęty przez skarżącego tryb postępowania odnosił się do Spółki, nie można doszukać się również na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Spółka powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II SAB/Kr 74/12, dotyczącego działalności w zakresie transportu zbiorowego stwierdziła, iż chociaż przedsiębiorstwo gazownicze zaopatruje odbiorców, a zatem mieszkańców różnych gmin, w paliwo gazowe, to jednak nie realizuje zadań publicznych przypisanych gminom (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym). Ponadto jest spółką prawa handlowego, nie dysponuje majątkiem publicznym, a podmioty publicznoprawne nie posiadają żadnych udziałów spółki. Brak jest zatem przesłanek dla uzasadnienia właściwości sądu administracyjnego, skarga winna być więc odrzucona.

Jednocześnie Spółka z ostrożności procesowej podniosła, iż każdorazowo udzielała odpowiedzi na kierowane do niej pisma, zaś pismem z dnia [...] marca 2013 r. przedstawiła skarżącym wszystkie posiadane w sprawie informacje, co stanowiło o załatwieniu wniosku.

Z kolei w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2014 r. skarżący odnieśli się do odpowiedzi na skargę, podnosząc w szczególności, iż w myśl art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji przysługuje każdemu bez wykazywania interesu faktycznego lub prawnego. Ponadto ograniczenie dostępu do informacji publicznej stanowi wyjątek od zasady powszechności dostępu do informacji, a przewiduje je art. 5 ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwana jako "P.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

W niniejszej sprawie skarga na bezczynność Polskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w W. zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że na mocy uchwały nr 2 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki G. Spółki Gazownictwa. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. z dnia [...] maja 2013 r. o połączeniu w trybie art. 492 § 1 KSH ze spółką PGNiG [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (spółka przejmująca), doszło do połączenia ww. spółek, wobec czego na podstawie art. 494 § 1 KSH spółka przejmująca wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej. Ponadto zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla W. w W.., [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...], w Dziale 1 Rubryka 1 – Dane podmiotu wykreślono: "PGNiG [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" i wpisano: "Polska Spółka Gazownictwa Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością".

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Organ administracji pozostaje w bezczynności w szczególności w przypadku, gdy nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej bądź też nie podjął rozstrzygnięcia stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n. wraz z powołanym orzecznictwem).

Do udostępniania informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż Polska Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w W. jest zobowiązana do rozpoznania przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zauważyć bowiem należy, że działalność Spółki obejmuje m. in. poszukiwania i eksploatację złóż gazu ziemnego, ropy naftowej oraz import, magazynowanie, obrót oraz dystrybucję paliw gazowych i płynnych. Zgodnie natomiast z definicją celu publicznego zawartą w art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), celami publicznymi są: budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Z uwagi zatem na wagę i zakres zadań wykonywanych przez Spółkę, a przede wszystkim obowiązki tego podmiotu jako operatora systemu dystrybucyjnego gazu oraz mając na uwadze brzmienie powołanego wyżej art. 6 pkt 2 ustawy, jest ona jednostką organizacyjną użyteczności publicznej, wykonującą zadania publiczne w rozumieniu powołanego art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wobec czego podlega regulacjom tej ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10).

Jednocześnie, w ocenie Sądu, żądane przez skarżącą informacje mają charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Stosownie do art. 1 ust. 1 ww. ustawy, informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Informacją taką jest w szczególności informacja o danych publicznych, w tym "treść i postać dokumentów urzędowych", a zwłaszcza "treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć" (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 1 ustawy).

We wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. skarżący wystąpili o udostępnienie wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń do przesyłu gazu zlokalizowanych na ich nieruchomości położonej w B. K., gmina W., nr ew. [...] obręb B. K.. Zatem niewątpliwie domagali się udostępnienia "treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć", o jakich mowa w powołanym przepisie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a triet 1 ustawy, a także innych dokumentów stanowiących podstawę budowy, posadowienia i ewentualnie przebudowy urządzeń przesyłowych.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Prawo dostępu do informacji publicznej ma zatem konstrukcję publicznego prawa podmiotowego. Prawu temu odpowiada obowiązek udzielania obywatelom informacji publicznej przez podmioty wskazane w ustawie, do których, jak wskazano wyżej, należy Polska Spółka Gazownictwa Sp. z o.o.

Przepis art. 61 ust. 3 Konstytucji RP wyznacza granice dopuszczalnej ingerencji w zakres omawianego prawa, wskazując, iż ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach wartości, jakimi są: ochrona wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochrona porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa. Ograniczenia dostępności informacji publicznej i kryteria ważenia kolidujących ze sobą wartości podlegają ocenie z punktu widzenia zasady proporcjonalności określonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Ograniczając pewną sferę wolności konstytucyjnej obywatela, przepis ustawy musi czynić to w sposób, który przede wszystkim nie naruszy jej istoty i nie spowoduje zachwiania relacji konstytucyjnego dobra, które jest ograniczane (prawo do informacji publicznej). Wskazana regulacja winna także być adekwatna do celu, jaki temu ograniczeniu przyświeca (np. ochrona prywatności), który to cel musi być również kwalifikowany w kategoriach wartości konstytucyjnej (interes jednostki, interes Państwa). Chodzi zatem o prawidłowe wyważenie proporcji, jakie muszą być zachowane, by przyjąć, że dane ograniczenie wolności obywatelskiej nie narusza konstytucyjnej hierarchii dóbr (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2012 r., I OSK 2022/12, niepubl.).

Decyzje administracyjne, stanowiące podstawę lokalizacji i budowy przez przedsiębiorstwo linii gazowych na nieruchomościach innych podmiotów ze swej istoty stanowią przedmiot informacji publicznej. W świetle bowiem utrwalonego orzecznictwa sądowego, dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi, w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa, jeżeli znajdują się one w posiadaniu podmiotu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (wyroki WSA w Krakowie: z dnia 15 stycznia 2013 r., II SAB/Kr 184/12, niepubl., z dnia 28 stycznia 2013 r., II SAB/Kr 212/12, niepubl. oraz z dnia 17 kwietnia 2013 r., II SAB/Kr 21/13, niepubl., wyroki WSA w Poznaniu: z dnia 29 maja 2008 r., IV SA/Po 545/07, Lex nr 516697 oraz z dnia 19 grudnia 2007 r., IV SA/Po 652/07, Lex nr 460751).

Sąd nie podziela stanowiska Spółki, że skarga winna ulec odrzuceniu, ponieważ nie jest ona organem administracji publicznej, do kontroli których powołane są sądy administracyjne. Przepis art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (udip) wyraźnie bowiem stanowi, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji, do których stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Natomiast w myśl art. 17 ust. 1 udip, do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio.

Powyższe wskazuje bezspornie, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest traktowany jako organ administracji publicznej, a podjęte przez niego rozstrzygnięcia czy też bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, podlegają kognicji sądu administracyjnego.

Nie zasługuje na uwzględnienie również argumentacja Spółki, że nie pozostaje ona w bezczynności, albowiem każdorazowo udzielała w terminie odpowiedzi na otrzymywane od skarżących pisma, a nadto przedstawiła im wszystkie posiadane w sprawie informacje.

Przede wszystkim Spółka nie udostępniła żądanych dokumentów w formie czynności materialnotechnicznej, a jak stanowi przepis art. 14 ust. 1 udip, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (...), a nadto nie odmówiła żądanych informacji w drodze decyzji administracyjnej. Polska Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. pozostaje zatem w bezczynności co do wniosku skarżących z dnia [...] lutego 2013 r., a wniosek ten winien zostać rozpoznany w trybie określonym w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Żądane przez skarżących informacje mają bowiem charakter informacji publicznej, a podmiot, do którego się zwróciła jest zobowiązany do rozpatrzenia wniosku o jej udzielenie. O ile Spółka jest w posiadaniu wskazanych przez skarżących dokumentów, powinna zakończyć wszczęte ich wnioskiem postępowanie w sposób przewidziany prawem, udzielając informacji publicznej albo wydając decyzję o jej odmowie, gdyby zaistniały przesłanki do wydania takiej decyzji.

Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zakreślił Spółce termin 14-dniowy do rozpoznania wniosku, liczony od dnia doręczenie prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność Spółki w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę okoliczność Sąd wziął pod uwagę wszystkie aspekty sprawy, w tym fakt, że zachowanie Spółki nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na nią z mocy ustawy. W piśmie skierowanym do pełnomocnika skarżącej Spółka ustosunkowała się bowiem do złożonego wniosku. Bezczynność wynikała natomiast z błędnego przeświadczenia, że żądana informacja nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż Spółka nie jest podmiotem zobowiązanym.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 ppsa, orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 200 i art. 205 § 2 powołanej ustawy.