Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1423/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 137 par. 3, art. 145 par. 2, art. 201 par. 1 pkt 2, art. 210 par. 1 pkt 4 i 6
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 11 ust. 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Gorzan Sędziowie WSA Katarzyna Wolna-Kubicka as.sąd. WSA Karol Pawlicki /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2007r. sprawy ze skargi I. H. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę /-/ K.Pawlicki /-/ G.Gorzan /-/ K.Wolna-Kubicka


UZASADNIENIE

ISA/Po 1423/07

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego, działając z urzędu w oparciu o treść art. 5 ust. 1 pkt. 3 , art. 6 ust. 7, art. 11 c ust. 1 i 4 , art. 15 ust. 4 i ust. 4 c, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym ( Dz.U. Nr 11,poz. 50 ze zm.), określił I.H. - Przedsiębiorstwo A. - podatek od towarów i usług od importu towaru wymienionego w zgłoszeniu celnym uzupełniającym z dnia [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję uznającą zgłoszenie celne uzupełniające za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej i kwoty wynikającej z długu celnego, ustalając go w nowej wysokości.

W odwołaniu z dnia [...] podatnik zarzucił decyzji naruszenie art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej przez niedoręczenie rozstrzygnięcia ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi oraz art. 201 § 1 pkt 2 w/w ustawy przez niepodjęcie postanowienia o zawieszeniu z urzędu postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. W niniejszej sprawie takim zagadnieniem było ustalenie kwoty długu celnego, co miało znaczenie dla ustalenia podstawy opodatkowania. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że postępowanie podatkowe winno być zawieszone do czasu ostatecznego zakończenia postępowania prejudycjalnego.

Jednocześnie skarżący zarzucił decyzji niewskazanie podstawy prawnej zezwalającej na zastosowanie przepisów nie obowiązującej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w sytuacji, gdy decyzja wydana jest pod rządami nowej ustawy.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że w aktach sprawy znajduje się pismo z [...], które ma charakter pełnomocnictwa ogólnego i zostało przesłane przez podatnika, a nie jego pełnomocnika.

Pismo nie zostało przesłane w celu dołączenia do akt sprawy o nr [...], nie mogło więc znaleźć się w aktach tej sprawy.

Ponadto powyższe pełnomocnictwo sporządzone zostało przed wszczęciem postępowania przez organ I instancji, co miało miejsce w dniu [...].

Z kolei pełnomocnik, nie wypełniając obowiązku wynikającego z art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej, nie przystąpił faktycznie do działania w sprawie.

Organ odwoławczy uznał, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie występowało żadne zagadnienie wstępne, które musiałoby być rozstrzygnięte. Z treści art. 11 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług , w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2003 r., wynikało, że naczelnik urzędu celnego mógł określić kwotę podatków w decyzji dotyczącej należności celnych.

Jednocześnie organ wskazał, że choć ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług nie zawiera regulacji przejściowych, skutkujących koniecznością stosowania jej przepisów do zobowiązań powstałych przed dniem jej wejścia w życie, to zastosowanie mają przepisy ustawy podatkowej z 1993 r., obowiązującej w dacie powstania zobowiązania.

W skardze z dnia [...] podatnik zarzucił decyzji naruszenie art. 145 § 2, art. 201 § 1 pkt 2 i art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie przepisów prawa materialnego przez zastosowanie przepisów nie obowiązującej w chwili wydania decyzji ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddaleniu i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przedmiotowej sprawie skarga okazała się bezzasadna.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej skład orzekający pragnie zauważyć, że w sprawie nie nastąpiło naruszenie art. 145 § 2 wspomnianej ustawy . Doręczenie pism ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, o czym stanowi wskazany wcześniej przepis, musi być poprzedzone doręczeniem organowi administracyjnemu stosownego pełnomocnictwa.

Z treści art. 137 § 3 wynika wprost, że to pełnomocnik doręcza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Przedłożenie pełnomocnictwa jest więc obowiązkiem pełnomocnika ( por. "Ordynacja podatkowa. Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze "LewisNexis", Warszawa 2006 r. Komentarz do art. 137 ustawy ).

W aktach administracyjnych znajduje się pismo, na które powoływała się strona skarżąca w odwołaniu. Z pisma tego, oznaczonego datą [...] wynika, iż I.H. ustanawia pełnomocnika w osobie radcy B.F. do prowadzenia wszelkich spraw toczących się przed Naczelnikiem Urzędu Celnego, w których udzielający pełnomocnictwa występuje jako strona ( k. [...] ).

W tym miejscu należy zauważyć, że w trakcie postępowania odwoławczego organ II instancji wezwał B.F. do nadesłania upoważnienia do reprezentowania I.H. przed Dyrektorem Izby Celnej ( k. [...] )

Pismem z dnia [...] pełnomocnik nadesłał uwierzytelnioną kserokopię udzielonego pełnomocnictwa ( k. [...] ).

Przedłożone pełnomocnictwo również miało charakter ogólny-dotyczyło reprezentowania strony we wszelkich postępowaniach przed organami administracji, w tym celnych i podatkowych. Niemniej , ze względu na fakt, iż pismo , do którego pełnomocnictwo zostało dołączone, zawierało numer sprawy nadanej przez organ odwoławczy, można było je do niej przyporządkować. W tym stanie rzeczy od dnia [...] ( data wpływu pisma z [...] ) organ mógł uznać, że w sprawie zachowany został tryb przewidzianym w powołanym wcześniej art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji skład orzekający pragnie podzielić pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że z mocy art. 11 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2003 r., naczelnik urzędu celnego uprawniony został do orzekania w drodze decyzji w sprawach podatkowych.

Powołany przepis w art. 11 ust. 2 zdanie drugie wskazywał, że naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatków w decyzji dotyczącej należności celnych. Warunkiem wydania takich rozstrzygnięć było stwierdzenie przez organ - w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego - iż kwoty podatków zostały wskazane nieprawidłowo.

W tych okolicznościach niezasadne było powołanie się w skardze na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] o sygn. akt [...], skoro dotyczył on stanu faktycznego i prawnego z lat 1997 -2000. Wobec powyższego w sprawie nie było podstaw do zwieszenia postępowania podatkowego.

Z kolei wskazane w skardze naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji łączy się z zarzutem naruszenia prawa materialnego, podlegającego na niezamieszczeniu w decyzji i jej uzasadnieniu upoważnienia do wydania rozstrzygnięcia na podstawie aktu prawnego, który nie obowiązywał już w dniu orzekania przez organ I instancji. Odnosząc się do powyższego zarzutu skład orzekający zwraca uwagę , że w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych i Sądu Najwyższego, a także Trybunału Konstytucyjnego powyższe zagadnienie zostało już rozstrzygnięte .

W wyroku NSA z dnia 7 lutego 2006 r. o sygn. akt I FSK 646/05 ( publ. "Lex" nr 193114 ) wskazano, że w uzasadnieniu wyroku Trybunału z dnia 10 maja 2004 r. sygn. SK 39/03 ( publ. "Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego. Zbiór Urzędowy" Nr 5/A z 2004 r. str. 561 ) Trybunał wyjaśnił, że fakt, iż w jakimiś zakresie ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii intertemporalnej ( stosowania ustawy do sytuacji zapoczątkowanych przed wejściem w życie ustawy ) - bynajmniej nie oznacza luki w prawie. Ustawodawca, nie regulując wyraźnie kwestii intertemporalnej, otwiera drogę do tego, aby w danej sytuacji stosować zasadę tempus regit actum ( czas rządzi czynnością prawną ). Tak więc wobec braku wyraźniej regulacji intertemporalnej kwestia międzyczasowa i tak będzie rozstrzygnięta, tyle, że na korzyść zasady bezpośredniego stosowania ustawy nowej od momentu wejścia w jej życie, do stosunków nowo powstających i tych, które trwając w momencie wejścia w życie ustawy - nawiązały się wcześniej.

Wobec powyższego należy uznać za prawidłowe rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji i zawartą w niej argumentację.

W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

/-/K. Pawlicki /-/ S. Małek /-/ G. Gorzan

M.R.-Ś.