Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 644/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 25 ust. 1, art. 35
journal: Dz.U. 2018 poz 1382
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2022 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 12 kwietnia 2022 r. nr O-III.621.1.20.2022 w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 kwietnia 2022 r. nr O-III.621.1.20.2022 Wojewoda Podkarpacki utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 7 marca 2022 r. nr ELO.5343.8.2021/2022 orzekającą o wymeldowaniu A.C. (dalej: "Skarżący") z pobytu stałego pod adresem: Z., ul. [...].

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 – zwana dalej "k.p.a.") w związku z art. 35 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2021 r., poz. 510 ze zm. – zwana dalej "u.e.l").

Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że na wniosek R.C., właściciela domu jednorodzinnego przy ul. [...] w Z., wszczęte zostało postępowanie w sprawie wymeldowania A.C..

Po przeprowadzeniu postępowania Wójt Gminy [...] decyzją z 7 marca 2022 r. nr ELO.5343.8.2021/2022 orzekł o wymeldowaniu wyżej wymienionego z pobytu stałego pod adresem: Z., ul. [...]. W toku postępowania ustalono, że A.C. opuścił przedmiotowy budynek zgodnie ze swoją wolą, dobrowolnie. Nie dysponuje tytułem prawnym do tego budynku mieszkalnego, nie łączą go żadne więzy prawne, ani emocjonalne z właścicielem budynku. Faktycznie nie przebywa w spornym lokalu i nie posiada prawnej możliwości powrotu do niego.

Odwołanie od tej decyzji złożył A.C. wnioskując o jej uchylenie i oddalenie wniosku o wymeldowanie, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego a przez to nieznajdujące pokrycia w rzeczywistości uznanie, że dobrowolnie opuścił dom mieszkalny pod adresem ul. [...], [...] Z. Ustalenie to jest nieoparte na prawdzie, w szczególności wobec treści jego przesłuchania, zeznań świadka L.K., a także wobec faktu, że odwołujący wniósł do Sądu Rejonowego w [....] o ustanowienie dla niego adwokata w sprawie o naruszenie posiadania przedmiotowej nieruchomości i jego wniosek został uwzględniony. Dodatkowo zarzucił brak przeprowadzenia oględzin nieruchomości, które w jego ocenie potwierdziłyby, że w domu mieszkalnym znajdują się jego rzeczy, a jego działalność dalej zarejestrowana jest w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej po wymienionym adresem. Odwołujący zarzucił naruszenie art. 24 k.p.a. poprzez nierozpoznanie wniosku strony o wyłączenie pracownika organu, o którym mowa w notatce z dnia 5 stycznia 2022 r., naruszenie art. 35 e.w.l. poprzez wymeldowanie odwołującego pomimo braku przesłanek uzasadniających wymeldowanie.

Wojewoda Podkarpacki powołaną na wstępie decyzją z dnia 12 kwietnia

2022 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja nie narusza art. 35 u.e.l., ani żadnych innych przepisów, a podnoszone przez odwołującego zarzuty nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że R.C. jest właścicielką nieruchomości obejmującej działkę nr [...] wraz z położonym na niej budynkiem mieszkalnym przy ul. [...] w Z. (vide: kserokopia postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...].07.2022 r., sygn. akt [...] w przedmiocie podziału majątku wspólnego R.C. i A.C., prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...].10.2021 r, sygn. akt [...] dotyczące zmiany postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...].07.2020 r., sygn. akt [...], wydruk z elektronicznej księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [....], Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia [...].04.2022 r.).

Prawomocnym od dnia 21.09.2017 r. wyrokiem z dnia [...].12.2015 r., sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w [....] rozwiązał przez rozwód małżeństwo R.C. z A.C. W punkcie III tego wyroku Sąd orzekł o sposobie korzystania przez strony ze wspólnego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w Z. w ten sposób, że przyznał A.C. prawo do korzystania z części pomieszczeń w tym budynku. Wojewoda zauważył, ze rozstrzygnięcie ww. wyroku rozwodowego w zakresie korzystania przez strony ze wspólnego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w Z. nie znajduje obecnie zastosowania. Zgodnie z dwoma postanowieniami Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...].07.2020 r., sygn. akt [...] oraz Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...].10.2021 r., sygn. akt [...] w przedmiocie podziału majątku wspólnego R.C. i A.C., a także zgodnie z wpisem w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...], Wydział Ksiąg Wieczystych, R.C. jest jedyną właścicielką nieruchomości z postawionym na niej budynkiem mieszkalnym przy ul. [...] w Z.

Wojewoda podał, że A.C. mieszkał w budynku przy ul. [...] w Z. wraz z R.C. Wyżej wymieniony w 2015 r. przebywał w Ośrodku Rehabilitacji w [....] oraz w szpitalu na oddziale rehabilitacji w [....]. Jak zauważył organ w postępowaniu nie udało się ustalić dokładnie kiedy Skarżący opuścił budynek, ale w jego ocenie najwcześniej było to w 2015 r. Po leczeniu nie powrócił on do miejsca pobytu stałego. Najpóźniej opuszczenie tego budynku miało miejsce w 2017 r. po prawomocnym orzeczeniu rozwodu.

Organ wskazał, że odwołujący zamieszkał u swojej matki w P. przy ul. [...]. W tym czasie korzystał z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [....]. Polegała ona na świadczeniu usług opiekuńczych w formie pomocy domowej w miejscu zamieszkania w [....]. Ponadto w okresie od lipca 2016 r. do kwietnia 2020 r. otrzymał specjalny zasiłek celowy w formie świadczeń pieniężnych (dowód: kserokopia pisma pracownika socjalnego z MOPS w [...]).

Wojewoda zauważył, że A.C. czasami odwiedzał budynek przy ul. [...] w Z. W 2020 i 2021 r. korzystał ze świadczeń z pomocy społecznej udzielanych przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Z. (vide: kserokopia zaświadczenia kierownika GOPS w Z. z dnia [...].12.2021 r., pismo kierownika GOPS w Z. z dnia [...].01.2022 r.). Zdaniem Wojewody nie jest to jednak argument przemawiający za tym, że wyżej wymieniony mieszkał w budynku przy ul. [...] w Z. Przed przyznaniem świadczeń pracownica socjalna J.J. kilka razy udawała się do budynku przy ul. [...] w Z. i stwierdzała, że A.C. jest nieobecny. Ponadto, korespondencja wysyłana przez GOPS w Z. do A.C. na adres: ul. [...], [...] Z. nie była odbierana przez adresata. W związku z kilkukrotną nieobecnością A.C. pod wskazanym adresem w Z. pracownica socjalna kontaktowała się z nim telefonicznie w celu ustalenia dnia i godziny przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. W czasie wywiadu środowiskowego w budynku przy ul. [...] w Z. A.C. miał torbę podróżną, w której znajdowały się jego rzeczy osobiste takie jak szczoteczka do zębów, pasta, ręcznik. Wyżej wymieniony argumentował, że rzeczy osobiste trzyma w podręcznej torbie, ponieważ R.C. te rzeczy mu wyrzuca. R.C. odrzuciła to oskarżenie traktując je jako pomówienie. A.C. zawsze skutecznie odbierał korespondencję wysyłaną mu za pośrednictwem ePUP albo na adres przy ul. [...] w [...].

Organ wskazał ponadto, że w kwietniu 2021 r. Państwowa Inspekcja Sanitarna w czasie pandemii skierowała A.C. na izolację lub kwarantannę. Wyżej wymieniony zdecydował, że w tym okresie będzie mieszkał w budynku przy ul. [...] w Z. Po zakończeniu kwarantanny lub izolacji wrócił do budynku przy ul. [...] w [...]. Organ zauważył, że to R.C. ponosi koszty utrzymania budynku przy ul. [...] w Z., takie jak opłaty za prąd i gaz.

Te ustalenia stwierdzono na podstawie zeznań K.P., D.P., M.K., J.C., J.J., L.K. i R.C. oraz na podstawie wyżej wymienionych dowodów z dokumentów. Zdaniem organu dowody te wzajemnie się uzupełniają i dopełniają. Zeznania świadków i strony R.C. różnią się w szczegółach, ale to świadczy o ich spontaniczności i wiarygodności. W sprawie nie ma żadnych wątpliwości, co do okoliczności istotnych dla wydania decyzji administracyjnej przez organ odwoławczy. Natomiast zeznanie A.C. oraz wszelkie jego oświadczenia, z których wynika, że mieszka on w budynku przy ul. [...] w Z. są niewiarygodne, bowiem są sprzeczne z zeznaniami wyżej podanych świadków i strony R.C..

Zdaniem Wojewody ustalony stan faktyczny i prawny wskazuje, że A.C. opuścił swoje miejsce pobytu stałego w budynku przy ul. [...] w Z. Opuszczenie to ma charakter stały i dobrowolny.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Wojewoda wyjaśnił, że stanowią one swobodną polemikę z ustaleniami organu I instancji. Centrum życiowym odwołującego nie stanowi budynek przy ul. [...] w Z. Zeznanie L.K. nie świadczy o tym, że centrum życiowym A.C. jest ww. budynek. Istotne jest, że L.K. mieszka w W. i nie może mieć większej wiedzy w sprawie, niż świadkowie - sąsiedzi budynku przy ul. [...] w Z. tacy jak K.P., D.P., M.K Jako niesłuszny ocenił zarzut naruszenia przepisów postępowania. Wójt prowadził postępowanie w sposób rzetelny, zgodny z prawem i zebrał wyczerpujący materiał dowodowy.

Wskazał ponadto, że zapowiedź wniesienia powództwa posesoryjnego nie jest przeszkodą do wymeldowania. Odwołujący najpóźniej od 2017 r. nie mieszka w budynku przy ul. [...] w Z., a zatem minął roczny termin przewidziany w art. 344 § 2 Kodeksu cywilnego do dochodzenia roszczenia. Nadto wymiana przez R.C. w listopadzie 2021 r. zamków, mieściła się w granicach wykonywania przez nią prawa własności, z uwagi na uprawomocnienie się postanowień w przedmiocie podziału majątku wspólnego. Wymieniona stała się wyłączną właścicielką nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym przy ul. [...] w Z.

Wojewoda stwierdził także, że z notatki służbowej z dnia 5 stycznia 2022 r. nie wynika, że odwołujący złożył wniosek o wyłączenie pracownika Urzędu Gminy w Z. Brak dowodów w aktach sprawy, że zaistniały przesłanki do wyłączenia pracownika na mocy art. 24 k.p.a.

Organ odwoławczy nie zakwestionował faktu, że pewne rzeczy A.C. znajdują się budynku przy ul. [...] w Z. Jednakże, samo pozostawienie rzeczy w tym budynku nie świadczy o tym, że A.C. tam mieszka. Zdaniem organu brak jest potrzeby przeprowadzania oględzin. Fakt, że A.C. zarejestrował swoją działalność w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej pod wyżej wymienionym adresem nie jest przeszkodą do wymeldowania go z pobytu stałego z tego adresu. Odwołujący powinien podać do wspomnianej ewidencji swój aktualny adres.

Skargę na powyższą decyzję złożył A.C. wnioskując o jej uchylenie wraz poprzedzającą ją decyzją organu I instancji.

Kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 u.e.l.;

- przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wszechstronny i błędne przyjęcie, że skarżący wyprowadził się z domu przy ul. [...] w 2017 r., podczas gdy ustalenie to jest oczywiście sprzeczne z całością materiału dowodowego oraz z ustaloną przez organ I instancji okolicznością, że skarżący otrzymywał usługi ze strony miejscowego MOPS w domu przy ul. [...] oraz że R.C. wymieniła zamki w drzwiach dopiero w październiku 2021 r., co w rzeczywistości miało miejsce w czasie chwilowej nieobecności Skarżącego w domu i który niezwłocznie spostrzegł ten fakt, a gdyby w domu nie mieszkał od 2017 r. to nie miałby możliwości dowiedzenia się o tym fakcie już w dniu zdarzenia.

Skarżący stwierdził, że poczynione ustalenie, że wyprowadził się z domu już w 2017 r., jest sprzeczne z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym. Nie można przyjąć, że z domu mieszkalnego przy ul. [...] korzystał okazjonalnie i wyłącznie po to, aby otrzymywać pomoc ze strony miejscowego GOPS. Nie można wymagać, aby Skarżący za każdym razem znajdował się w domu w chwili, gdy przychodzi listonosz. Jednocześnie z uwagi na problemy z poruszaniem A.C. nie jest na tyle mobilny, aby sprawnie i szybko otworzyć drzwi. Nie można również skarżącemu czynić zarzutu w związku z tym, że korespondencja kierowana na adres [...] była odbierana skutecznie. Zamieszkuje tam jego matka i nawet jeśli listonosz pozostawi awizo jest ono przekazywane skarżącemu. Natomiast nie ma wiedzy, co działo się z awizami pozostawionymi pod adresem [...]. Podkreślił, że został wyrzucony z domu w październiku 2021 r., w czasie chwilowej nieobecności. Podjął kroki prawne umożliwiające mu powrót do domu, a mianowicie wystąpił z wnioskiem o adwokata z urzędu do sprawy o przywrócenie posiadania i adwokat został mu przyznany.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie

z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 6 czerwca 2022 r. Skarżący zakwestionował twierdzenia, że z domu wyprowadził się w 2017 r. Nieodbieranie korespondencji było wynikiem niszczenia awiz przez żonę, w czasie jego nieobecności. Z tego powodu jako adres do korespondencji wskazywał adres matki. Wyjaśnił także, że z zeznań brata J.C.. wynika, że w 2016 r. przywiózł mu on łóżko na ul. [...]. Na adres w Z. doręczane mu były przez pracownika socjalnego posiłki. Jeśliby tam nie mieszkał nie doręczano by mu posiłków.

Uczestniczka postępowania R.C. w piśmie z dnia 5 lipca 2022 r. (data wpływu) wyjaśniła, że jej były mąż nie jest współwłaścicielem mieszkania pod adresem ul. [...] w Z. Wyprowadził się z niego już w marcu 2015 r. podczas trwania sprawy o rozwód. Zabrał swoje rzeczy osobiste i zamieszkał u matki w [...] przy ul. [...]. Aktualnie nie ma kluczy do lokalu w Z., nie podnosi kosztów jego utrzymania, nie próbował wracać do lokalu. Korespondencję sądową odbiera pod adresem matki i posługuje się nim jako adresem zamieszkania od 2015 r. Taki adres podał podczas sprawy o rozwód wszczętej 2013 r. i taki podaje we wszystkich postępowaniach sądowych i administracyjnych. Odnośnie usług z MOPS wyjaśniła, że w kwietniu 2021 r. skarżący zgłosił adres w Z. do odbycia kwarantanny, nie chcąc narażać matki na kwarantannę. Na spotkanie z pracownikiem GOPS umawiał się telefonicznie, co miało sugerować, że przebywa w Z. Czynił to podczas jej nieobecności, by sprawić wrażenie, że tam mieszka. Jest to możliwe, gdyż obok domu Skarżący ma swój garaż. Zaprzeczyła by niszczyła jakąkolwiek korespondencję. Wskazała także, że Skarżący wszystko co uważał za swoje zgłosił do sprawy o podział majątku wspólnego i wszystko zabrał. W październiku 2021 r. nie mieszkał w Z. a historię o chwilowej nieobecności wytworzył na potrzeby postępowania. Strona wyjaśniła, że od 7 lat mieszka sama, gospodaruje domem, dokonuje remontów. Brak zgody na wymeldowanie uznaje za kontynuację konfliktu rodzinnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – dalej: P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie kontroli sądu administracyjnego poddana została decyzja Wojewody Podkarpackiego (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji" utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia 7 marca 2022 r., nr ELO.5343.8.2021/2022 orzekającą o wymeldowaniu A.C. (dalej: "skarżący") z pobytu stałego spod adresu: Z., ul. [...].

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz.1382) – dalej: u.e.l.

Zgodnie z treścią art. 35 u.e.l. organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

Z brzmienia wskazanej normy prawnej wynika, iż jedyną przesłanką decydującą o pozytywnym rozpatrzeniu przez organ wniosku o wymeldowanie osoby z pobytu stałego jest fakt opuszczenia przez tę osobę miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym lokalu. Wymaganą prawem przesłankę wymeldowania stanowi zatem ustanie pobytu w lokalu, oznaczające faktyczne nieprzebywanie w lokalu. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym prawidłowe stosowanie art. 35 u.e.l. wymaga, by, przed podjęciem decyzji o wymeldowaniu danej osoby z pobytu stałego w określonym lokalu zostało ustalone w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, iż osoba ta przedmiotowy lokal opuściła dobrowolnie w sposób trwały, bądź też opuszczenie lokalu wynika z czynności właściwego organu mających oparcie w przepisach obowiązującego prawa. Opuszczenie miejsca stałego pobytu, jako niezbędna przesłanka wymeldowania na podstawie powołanego art. 35 u.e.l., winna być rozumiana jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem pobytu stałego i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. Przy czym rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu winna nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia, lub też, poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyrażą wolę danej osoby, polegające na między innymi na zerwaniu wszelkich więzi z dotychczasowym lokalem i koncentracja swojego centrum życiowego w innym miejscu, sposób opuszczenia lokalu, czy też obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w danym miejscu.(por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 stycznia 2017 r., III SA/Kr 1095/16; wyrok WSA w Kielcach z dnia 21 grudnia 2016 r., II SA/Ke 801/16; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 listopada 2016 r., II SA/Bk 233/16, wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 listopada 2016 r., III SA/Kr 348/16; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 października 2016 r., III SA/Gd 610/16; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 31 maja 2016 r., II SA/Wr 20/16 – www.cbois.nsa.gov.pl). Podkreślenia również wymaga, że tożsamy pogląd wyrażany był w orzecznictwie sądów administracyjnych zapadłym na gruncie art. 15 ust. 2 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.), z której to ustawy zaczerpnięta została, aktualnie obowiązująca konstrukcja wymeldowania w formie decyzji administracyjnej, zawarta w art. 35 ustawy o ewidencji ludności (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05; wyrok WSA z dnia 18 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 613/00, www.cbois.nsa.gov.pl). Trzeba również wskazać, że miejsce stałego pobytu danej osoby, w rozumieniu art. 25 ust. 1 u.e.l., to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 600/05, Lex nr 192912). Ponadto, co istotne z wyżej wskazanej definicji pobytu stałego wynika, iż aby uznać pobyt danej osoby za pobyt stały, konieczny jest fizyczne zamieszkiwanie pod oznaczonym adresem oraz wola stałego przebywania w ty miejscu, przy czym, oba te elementy muszą występować łącznie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 11 września 2015 r., II SA/Po 563/15 – www.cbois.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż organy procedujące w niniejszej sprawie, w oparciu o ustalony stan faktyczny i zgromadzony materiał dowodowy prawidłowo uznały, iż skarżący w sposób dobrowolny i trwały opuścił miejsce stałego meldunku, koncentrując swoje centrum życiowe w innym miejscu.

Sąd w całości akceptuje ustalenia i ich ocenę prawną dokonaną przez organy.

Dla zaistnienia przesłanki "opuszczenia miejsca pobytu stałego" konieczne jest aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar związania się z tym innym miejscem i urządzenia w nim trwałego centrum życiowego. Postępowanie w sprawie dokonania wymeldowania wymaga zatem ustalenia, czy nastąpiło faktyczne opuszczenie miejsca pobytu stałego i zbadania trwałości i dobrowolności zamiaru jego opuszczenia. W ocenianej sprawie, skarżący opuścił zajmowany lokal, a następnie w wyniku podziału majątku wspólnego utracił do niego tytuł prawny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym trafnie zwraca się uwagę na okoliczność, że z sytuacją, kiedy opuszczenie lokalu jest konsekwencją wyroku eksmisyjnego, należy zrównać sytuację, kiedy dana osoba opuszcza lokal, a następnie nie może do niego powrócić wskutek przeszkód stawianych przez właściciela, który jednakowoż uzyskał prawomocny wyrok stwierdzający, iż po opuszczeniu lokalu, w sposób zgodny z prawem doszło do utraty prawa do lokalu przez osobę, która lokal opuściła (por. wyrok NSA z dnia 9.07.2009 r. sygn. akt II OSK 1113/08). Opuszczenie bowiem lokalu mieszkalnego wynikające z wykonania wyroku nakazującego eksmisję jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 wskazanej wyżej ustawy, uzasadniającym wydanie decyzji o wymeldowaniu osoby eksmitowanej (por. wyrok NSA z dnia 19.06.2012 r., sygn. akt II OSK 526/11). Brak woli nakazanego prawomocnym i wykonalnym wyrokiem opuszczenia lokalu przez dłużnika, mimo prawnego obowiązku, zostaje bowiem zastąpiony czynnościami właściwych organów (wyrok NSA z dnia 5.01.2010 r.; sygn. akt II OSK 24/09). W kontrolowanej sprawie trafnie zatem stwierdziły organy, iż zaistniały podstawy do wymeldowania skarżącego, skoro prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r., [...], zmienionym postanowieniem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2021 r., [...] prawo własności zabudowanej nieruchomości – dz. [...] w Z. przy ul. [...], gdzie zameldowany był skarżący przyznano na rzecz R.C..

Niespornie w 2015 r. skarżący rozwiódł się z żoną. Sąd w wyroku rozwodowym uregulował sposób korzystania przez byłych małżonków (podział quoad usum) z domu przy ul. [...] w Z. Skarżący swoje centrum życiowe po rozwodzie zorganizował w mieszkaniu matki w [...], co nie jest równoznaczne z całkowitym brakiem korzystania z domu przy ul. [...].

W 2015 r. przebywał w Ośrodku Rehabilitacji w [...] oraz w szpitalu na oddziale rehabilitacji w [...]. W postępowaniu nie udało się ustalić dokładnie, kiedy A.C. opuścił budynek przy ul. [...] w Z. Zdaniem Wojewody Podkarpackiego A.C. najwcześniej opuścił opisywany budynek w 2015 r. Po leczeniu jakie miało miejsce w tym roku nie powrócił już do swojego miejsca pobytu stałego. Najpóźniej opuszczenie tego budynku przez skarżącego nastąpiło w 2017 r.

A.C. zamieszkał u swojej matki w [...] przy ul. [...]. W czasie zamieszkania w [...] wyżej wymieniony korzystał z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] Polegała ona na świadczeniu usług opiekuńczych w formie pomocy domowej w miejscu zamieszkania w [...]. Ponadto w okresie od lipca 2016 r. do kwietnia 2020-r, otrzymał specjalny zasiłek celowy w formie świadczeń pieniężnych (vide: kserokopia pisma pracownika socjalnego z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia 41.01.2022 r.).

A.C. czasami jednak odwiedzał budynek przy ul. [...] w Z. W 2020 i 2021 roku A.C. korzystał ze świadczeń z pomocy społecznej udzielanych przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w [...] (vide: kserokopia zaświadczenia kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...]. z dnia 28.12.2021 r., pismo kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia 24.01.2022 r.). Nie jest to jednak argument przemawiający za tym, że wyżej wymieniony mieszkał w budynku przy ul. [...] w Z. Przed przyznaniem świadczeń J.J. pracownica socjalna kilka razy udawała się do budynku przy ul. [...] w Z. i stwierdzała, że A.C. jest nieobecny. Ponadto, korespondencja wysyłana przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w [...] do A.C. na adres ul. [...], [...] Z. nie była w ogóle odbierana przez adresata. W związku z kilkakrotną nieobecnością A.C. pod wskazanym adresem w Z. pracownica socjalna kontaktowała się z nim telefonicznie w celu ustalenia dnia i godziny przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. W czasie wywiadu środowiskowego w budynku przy ul. [...] w Z. A.C. miał torbę podróżną, w której znajdowały się jego rzeczy osobiste takie jak szczoteczka do zębów, pasta, ręcznik. Wyżej wymieniony argumentował, że rzeczy osobiste trzyma w podręcznej torbie, ponieważ R.C. te rzeczy mu wyrzuca, R.C. odrzuciła to oskarżenie traktując je jako pomówienie. Organ zaznaczył, że A.C. zawsze skutecznie odbierał korespondencję wysyłaną mu za pośrednictwem ePUP albo na adres przy ul. [...] w [....].

W kwietniu 2021 r. Państwowa Inspekcja Sanitarna w czasie pandemii skierowała A.C. na izolację lub kwarantannę. Wyżej wymieniony zdecydował, że w tym okresie będzie mieszkał w budynku przy ul. [...] w Z Po zakończeniu kwarantanny lub izolacji wrócił do budynku przy ul. [...] w [...].

Trzeba jeszcze dodać, że to R.C., a nie A.C. ponosi koszty utrzymania budynku przy ul. [...] w Z. takie, jak na przykład opłaty za prąd i gaz.

Sąd w całości przytoczone wyżej ustalenia organów akceptuje.

Po prawomocnym podziale majątku wspólnego była małżonka uniemożliwiła skarżącemu korzystanie z budynku przy ul. [...] w dotychczasowy, okazjonalny sposób, nie łamiąc przy tym prawa. Orzeczenie Sądu rozwodowego o sposobie korzystania z mieszkania straciło moc z chwilą prawomocnego podziału majątku wspólnego obejmującego dom przy ul. [...]. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 października 2006 r., I CSK 190/06 przyznanie jednej ze stron (co do których orzeczono w wyroku rozwodowym o sposobie korzystania ze wspólnego mieszkania) nieruchomości w podziale majątku wspólnego, pozbawi drugą stronę tytułu prawnego do dalszego korzystania z niej, co powoduje skutek podobny do orzeczenia eksmisji.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił jako bezzasadną.