Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 47/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg, po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2006r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia radcy prawnego J. K., pełnomocnika Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...]w Szczecinie od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 sierpnia 2005r. sygn. akt II SA/Sz 1502/03 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w Szczecinie na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 13 czerwca 2003r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie części obiektu budowlanego postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt SA/Sz 1502/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w Szczecinie na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 13 czerwca 2003 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie części obiektu budowlanego.

Strona skarżąca ustanowiła w sprawie pełnomocnika - radcę prawnego J. K.. Sąd przyjął, że pełnomocnik strony skarżącej został prawidłowo zawiadomiony o terminie posiedzenia na adres podany w skardze, pełnomocnictwie i pod którym doręczana była dotychczasowa korespondencja w sprawie.

Wyrok z dnia 9 lutego 2005 r. uprawomocnił się z dniem 17 lutego 2005r.

Pismem z dnia 7 lipca 2005 r. pełnomocnik Wspólnoty - radca prawny J. K. złożył do tut. Sądu wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 9 lutego 2005 r. z jednoczesnym wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. W uzasadnieniu prośby o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku strona skarżąca stwierdziła, że nie nastąpiło prawidłowe doręczenie zawiadomienia o terminie rozprawy. Strona wskazała, że od sierpnia 2004 r. siedziba pełnomocnika skarżącej mieści się w Szczecinie przy ul. [...] Jednakże korespondencja kierowana na dotychczasowy adres była przez pełnomocnika skarżącej każdorazowo odbierana, bądź osobiście, bądź przez pełnomocnika. Pod adresem tym mieści się bowiem Kancelaria Adwokacka M. B., z którym pełnomocnik Wspólnoty prowadził wcześniej wspólnie biuro i który upoważniony był do odbioru korespondencji kierowanej do pełnomocnika skarżącej /pełnomocnictwo pocztowe -406)/. W okresie od października 2004 r. do lipca 2005 r. adw. M. B. nie odebrał żadnej przesyłki z Sądu Administracyjnego. W tym czasie również nie zostało w skrzynce pocztowej pozostawione awizo informujące o pozostawieniu w Urzędzie Pocztowym przesyłki z zawiadomieniem o terminie rozprawy. Na poparcie tego twierdzenia, pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przesłuchanie adw. M. B., r.pr. B. B. i r.pr. P. G.. Zdaniem strony skarżącej, bezpośrednią przyczyną niezłożenia wniosku o uzasadnienie wyroku, był brak wiedzy pełnomocnika skarżącej o terminie rozprawy, spowodowany brakiem prawidłowego zawiadomienia. W tych okolicznościach do uchybienia terminu doszło bez winy strony skarżącej.

Zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Powołując przepisy art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. Sąd stwierdził, iż strona skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu a w szczególności nie uprawdopodobniła w sposób przekonujący swojego twierdzenia o nieprawidłowości dokonanego zawiadomienia o terminie rozprawy.

Pełnomocnik skarżącej nie podniósł zarzutu co do prawidłowości adresu pod którym zostało skierowane sporne zawiadomienie, lecz prawidłowości samego etapu doręczenia zawiadomienia przez firmę wykonującą usługę pocztową.

Z akt sprawy wynika, że zawiadomienie o terminie rozprawy zostało zasadnie skierowane na podany Sądowi adres pełnomocnika strony skarżącej w Szczecinie przy ul. [...].

Z informacji zawartych na przesyłce listowej nr [...] wynika, że doręczyciel prawidłowo dopełnił swoich czynności dwukrotnie awizując opisaną przesyłkę w dniu 28 grudnia 2004 r. i 5 stycznia 2005 r., którą na ten czas pozostawił w Placówce Pocztowej Szczecin 3 /karta 21 akt sprawy/. Jak wynika z adnotacji doręczyciela, adresat był nieobecny, a mieszkanie zamknięte. Doręczenia dokonano zatem w trybie doręczenia zastępczego, tj. art. 73 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu.

Zawarte we wniosku o przywrócenie terminu twierdzenie o rzekomym niewypełnieniu przez pracownika placówki pocztowej swojego obowiązku polegającego na doręczeniu przesyłki kierowanej do pełnomocnika skarżącej upoważnionemu do jej odbioru adw. M. B. lub zaniechaniu pozostawienia stosownego awiza w skrzynce na korespondencję, w ocenie Sądu, nie zostało przez pełnomocnika skarżącej w żaden sposób uprawdopodobnione. Tym bardziej należałoby tego oczekiwać od profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej będącego radcą prawnym. Za tożsame nie można uznać złożenie przez pełnomocnika skarżącej wniosku o przesłuchanie wskazanych świadków na okoliczność podnoszonych zdarzeń. Zgodnie bowiem z art. 106 § 3 p.p.s.a., przed sądem administracyjnym możliwe jest jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe, ograniczone do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu. Przeprowadzenie tego postępowania z innych środków dowodowych, np. z przesłuchania świadków, jest niedopuszczalne.

Reasumując, Sąd uznał, że pełnomocnik strony skarżącej został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy, która odbyła się 9 lutego 2005r. Sąd stwierdził zatem, że prośba o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z przyczyn podniesionych w piśmie z dnia 7 lipca 2005 r. nie zasługiwała na uwzględnienie.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik skarżącej Wspólnoty, radca prawny J. Kozłowski, wniósł o jego uchylenie.

Pełnomocnik wskazywał we wniosku, iż od miesiąca sierpnia 2004 r. siedziba jego kancelarii znajduje się w Szczecinie przy ul. Podgórnej, natomiast wszelkie pisma w przedmiotowej sprawie kierowane były na poprzedni adres kancelarii, pod którym obecnie mieści się kancelaria adwokata M. B.. Jednakże korespondencja kierowana pod ten adres zawsze przekazywana była pełnomocnikowi skarżącej. Fakt, iż zawiadomienie o terminie rozprawy nie zostało przez mec. B. przekazane pełnomocnikowi skarżącej może być uzasadnione jedynie tym, iż mec. B. nigdy awiza UP informującego o pozostawieniu w placówce pocztowej pisma, nie otrzymał.

Zgodnie z przepisem art. 86 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o przywrócenie terminu jest jak najbardziej zasadny w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Wnioskodawca jest zobowiązany w tym przypadku jedynie uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Mając na uwadze powyższe, wnioskodawca podawał, iż niemożliwym było pozostawienie przez pracownika poczty dwukrotnie awiza w siedzibie kancelarii i jednoczesne nie przekazanie jemu przedmiotowej informacji przez adwokata M. B.. Skarżący wnioskował o przesłuchanie na okoliczność uprawdopodobnienia powyższego adwokata M. B. oraz radców prawnych B. B. i P. G.. Były to jedyne osoby, które w świetle powstałej sytuacji mogły uprawdopodobnić zaistnienie przesłanki do przywrócenia terminu.

Jednakże, z uwagi na przepis art. 106 § 3 ustawy WSA nie dopuścił do przesłuchania tych osób. Zgodnie z art. 106 § 5 do postępowania dowodowego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Powyższe odesłanie odnosić się będzie w szczególności do przepisów art. 227-257 Kpc /Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, Jan Paweł Tarno, Lexis Nexis, Warszawa 2004/. Mając na uwadze fakt, iż, okoliczności braku winy należy jedynie uprawdopodobnić, a nie udowodnić, skarżący pragnie zwrócić uwagę na treść przepisu art. 243 Kpc /Uprawdopodobnienie/ Zachowanie szczegółowych przepisów o postępowaniu dowodowym nie jest konieczne, ilekroć ustawa przewiduje uprawdopodobnienie zamiast dowodu. Z pewnością zatem przywołany przepis będzie miał zastosowanie do postępowania wszczętego wnioskiem o przywrócenie terminu. Wnioskowane przez pełnomocnika skarżącej osoby, a przede wszystkim adwokat M. B., który pod adresem, na jaki wysłano zawiadomienie o terminie rozprawy, prowadzi kancelarię adwokacką, uprawdopodobniłyby okoliczność niepozostawienia przez pracownika poczty awiza. W rzeczy samej był to, w świetle zaistniałych okoliczności, jedyny sposób uprawdopodobnienia powyższego. Za skorzystaniem przez WSA z uprawnienia płynącego z przepisu art. 243 Kpc wskazuje także fakt, iż z przesyłki listowej nr R39799 jednoznacznie wynika, iż doręczyciel pozostawił dwukrotnie awizo w dniach 28 grudnia 2004 i 5 stycznia 2005 r. Zatem ze wskazanych dat można wnioskować, iż jest taka możliwość, że w terminach tych w siedzibie kancelarii mec. M. B. mogło nikogo nie być /sezon świątecznych urlopów i ferii zimowych/. Zatem zasadnym byłoby przesłuchanie tej osoby, która mogłaby złożyć oświadczenie, czy we wskazanych terminach przebywała w Szczecinie, czy poza nim, a co za tym idzie, podejmowała na poczcie pozostawione jej, awizowane przesyłki listowe, bądź czy w tych datach żadne awizo nie zostało jej pozostawione.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Zarzuca ono Sądowi I instancji, iż w postępowaniu w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku odmówił przeprowadzenia dowodu ze świadków na okoliczność, iż "niemożliwe było pozostawienie przez pracownika poczty dwukrotnie awiza w siedzibie kancelarii i jednoczesne nieprzekazanie przedmiotowej informacji przez adw. M.B.".

W tym względzie jednak trafnie Sąd I instancji wskazał, stosownie do treści przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a., że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z całej normy zawartej w art. 106 p.p.s.a. należy przy tym wnosić, że wymienione w jej § 3 dowody i to z dokumentów odnoszą się jedynie do rozprawy, której celem jest ocena legalności zaskarżonego aktu administracyjnego. Nie odnoszą się natomiast do postępowania tego rodzaju jak postępowanie w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia określonego wniosku. Jedyny przypadek, w jakim dowód z dokumentu może być przeprowadzony poza rozprawą wymienia przepis art. 113 § 2 p.p.s.a. stanowiąc, iż można zamknąć rozprawę również w przypadku, gdy ma być przeprowadzony jeszcze uzupełniający dowód z dokumentów znanych stronom, a przeprowadzenie rozprawy co do tego dowodu sąd uzna za zbyteczne.

Z tych względów zaskarżonemu postanowieniu nie można odmówić zasadności. Trafnie stwierdza ono, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybił terminowi bez swojej winy. Skarżący skutecznie nie podważył tego, że doręczenie zastępcze zawiadomienia go o terminie rozprawy było nieprawidłowe.

Doręczenia tego dokonano w taki sposób dwukrotnie jakkolwiek przepis art. 73 p.p.s.a. tego nie wymaga. Dotąd stosowany przepis ten określa sposób postępowania w przypadku niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających. W sposób w nim określony zachował się też doręczający przesyłkę na adres wskazany w skardze.

Wobec powyższego zażalenie niemające usprawiedliwionych podstaw należało oddalić na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

H.B. 6.02.2006r.