Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1561/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Otylia Wierzbicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Spółdzielni [...] "[...]" z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty podwyższonej za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., zwane dalej "SKO" uchyliło decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w części dotyczącej ustalenia dla R. "[...]" wysokości opłaty podwyższonej oraz wysokości nie wniesionej należnej opłaty za wprowadzanie pyłów lub gazów do powietrza za II kwartał 2004 r., i w tym zakresie ustaliło wysokość tych kwot - odpowiednio - na 29.329,58 zł i 6.230,98 zł; w pozostałym natomiast zakresie powołaną decyzję Marszałka Województwa [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło m. in., iż R. "[...]" jest podmiotem korzystającym ze środowiska, dlatego zobowiązana jest do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska, do których zalicza się opłatę za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza. Organ odwoławczy uznał zasadność odwołania od decyzji organu pierwszej instancji co do braku podstaw do naliczenia podwyższonej opłaty w stosunku do akumulatorni, ponieważ ładowanie akumulatorów następuje w pomieszczeniu zamkniętym, nie dochodzi zatem do wprowadzania z niej ewentualnych pyłów lub gazów do powietrza w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Zasadnie natomiast zostały ustalone – w ocenie organu odwoławczego – opłaty związane z wprowadzeniem do powietrza pyłów lub gazów z instalacji kotłowni oraz z instalacji proszkowni mleka i serwatki Spółdzielni.

W ocenie organu odwoławczego, każdy z trzech pieców znajdujących się w kotłowni R. "[...]" jest oddzielną instalacją w rozumieniu art. 3 pkt 6 lit. a ustawy Prawo ochrony środowiska, bowiem każdy z nich jest odrębnym źródłem wytwarzającym i emitującym pyły i gazy do powietrza, dlatego okoliczność, że emisja ta odbywa się za pośrednictwem jednego wspólnego dla tych trzech pieców komina, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Fakt podłączenia trzech pieców, z których każdy stanowi samodzielną instalację do wspólnego komina nie wystarcza do uznania tych pieców za jedną instalację w rozumieniu art. 3 pkt 6 lit. b ustawy Prawo ochrony środowiska.

Skargę na omawianą decyzję SKO z [...] września 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Spółdzielnia [...] "[...]" w G., działając jako następca prawny R. "[...]", w części dotyczącej ustalenia, iż emisja zanieczyszczeń odbywa się za pośrednictwem trzech pieców, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, jakoby każdy z trzech pieców stanowił oddzielną instalację sanitarno-techniczną (emitor), gdy prawidłowa – zdaniem skarżącej – analiza faktów daje podstawę do uznania, iż jedynym emitorem jest komin wspólny dla wszystkich trzech pieców. W skardze zarzucono również naruszenie art. 8 kpa poprzez zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych i tego samego stanu prawnego, bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej błędnego ustalenia, iż skarżąca wprowadza do środowiska zanieczyszczenia za pomocą trzech emitorów, która to okoliczność stanowi podstawę decyzji o podwyższeniu opłaty za emisję substancji szkodliwych, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono m. in., iż piece kotłowni Z. w Z. podłączone są do jednego komina odprowadzającego spaliny do atmosfery, dlatego stanowią instalację zespołu stacjonarnych urządzeń. Jedynie komin może wprowadzać jakiekolwiek substancje do atmosfery, natomiast sam kocioł bez komina stanowiłby tylko część instalacji nie mogącej samodzielnie funkcjonować, dlatego organ orzekający powinien zsumować wartości mocy cieplnych trzech pieców i dopiero dla tak zsumowanej wartości obliczyć emisję szkodliwych substancji. W skardze powołano się na stanowisko Ministerstwa Środowiska wyrażone w piśmie z dnia [...] marca 2006 r., z którego miałoby wynikać, iż znajdujące się w ciągu technologicznym cukrowni urządzenia, w tym piec do spalania siarki i piec do wypalania kamienia wapiennego nie stanowią odrębnych instalacji w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując motywy zaskarżonej decyzji i dodatkowo stwierdzając, iż w poprzednio wydanej decyzji w postępowaniu odwoławczym nie wyraziło kategorycznego poglądu aby trzy piece w kotłowni Z. w Z. stanowiły jeden emitor, lecz poprzez użyte w tej decyzji sformułowania nakazało organowi pierwszej instancji dokonanie analizy tej okoliczności.

Wyrokiem z dnia 5 marca 2009 r. , sygn. akt IV SA/Wa 1995/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w pkt. 1 uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia wysokości opłat w takim zakresie, który odnosi się do kotłowni Z. w Z., ponadto orzekł, iż zaskarżona decyzja w części określonej w pkt. 1 nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził na rzecz skarżącej od organu zwrot kosztów postępowania.

Sąd wskazał, że decyzja wydana została w zaskarżonej części z naruszeniem art. 273 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 4 i pkt 6 lit. a/ i b/ ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, zgodnie bowiem z art. 273 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że w Z. w Z., w dyspozycji skarżącej pozostają trzy kotły emitujące pyły i gazy do powietrza. Emisja ta odbywa się jednak wspólnym kominem, co oznacza, iż opłata za tę emisję powinna być ustalona, jako za instalację emitującą pyły i gazy do powietrza, nie zaś za każdy kocioł odrębnie. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 6 lit. a/ i b/ ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, instalacją jest stacjonarne urządzenie techniczne albo zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, których eksploatacja może spowodować emisję. Emisją zaś – według art. 3 pkt 4 powołanej ustawy jest wprowadzanie substancji bezpośrednio lub pośrednio, w wyniku działalności człowieka, m.in. do powietrza.

W ocenie Sądu pierwszej instancji nieprawidłowo uznano w zaskarżonej decyzji, iż kotły nie stanowią instalacji lecz są odrębnymi stacjonarnymi urządzeniami technicznymi. Niezależnie bowiem od intensywności i stopnia wykorzystania poszczególnych kotłów, powstające w nich pyły i gazy ulegają wprowadzeniu do powietrza jednym kominem, przez co kotły te pozostają w zespoleniu tworząc jedną instalację emitującą pyły i gazy do powietrza.

Sąd nie podzielił więc poglądu zawartego w zaskarżonej decyzji, że każdy z kotłów jest odrębnym źródłem wytwarzającym i emitującym pyły i gazy do powietrza. Jeżeli więc omawiana opłata należna jest z tytułu wprowadzania pyłów lub gazów do powietrza, to jej wysokość powinna być ustalana przez pryzmat sposobu dokonywania tej emisji, jako następującej w rozpatrywanej sprawie jednym kominem, stanowiącym jeden emitor pyłów i gazów do powietrza.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., zarzucając naruszenie:

- prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 6 lit. a/ ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska przez błędną jego wykładnię, polegająca na nieuznaniu, że każdy z trzech odrębnych kotłów, podłączonych do jednego komina, stanowi odrębną instalację w rozumieniu owego przepisu, tj. stacjonarne urządzenie techniczne, emitujące pyły i gazy do powietrza;

- prawa materialnego tj. art. 3 pkt 6 lit. b/ ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, przez błędną jego wykładnię, polegającą na uznaniu, że trzy odrębne kotły, podłączone do jednego komina, stanowią instalację w rozumieniu przywołanego przepisu, tj. zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, emitujący pyły i gazy do powietrza;

- przepisu postępowania, tj. art. 145 § 1pkt 1 lit. a/ ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), dalej p.p.s.a., w sposób istotny na wynik sprawy, poprzez bezpodstawne uznanie, że w sprawie niniejszej miało miejsce naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, czego skutkiem było częściowe uchylenie prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Wskazując na powyższe, skarżący wniósł:

– na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2008 r. wniesionej przez Spółdzielnię [...] "[...]" z siedzibą w G., jako bezpodstawnej, ewentualnie, na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a., o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;

– na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. o zasądzenie od strony skarżącej na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Wyrokiem z dnia 23 lipca 2010 r. , sygn. akt II OSK 962/09 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, uchylił zaskarżony wyrok z dnia 5 marca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1995/08 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ponadto zasądził na rzecz wnoszącego skargę kasacyjną zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadny zarzut skargi kasacyjnej, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a., nie było bowiem podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej ustalenia wysokości opłat w zakresie, który odnosi się do kotłowni Z. w Z., gdyż SKO nie naruszyło przepisów art. 273 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 4 i pkt 6 lit a/ i b/ Prawa ochrony środowiska, tak jak to przyjęto w zaskarżonym wyroku.

NSA wskazał, iż zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i przed sądem pierwszej instancji, spór dotyczył prawidłowej klasyfikacji instalacji składającej się z trzech pieców kotłowni Z. w Z., podłączonych do jednego wspólnego komina.

Zdaniem sądu kasacyjnego pogląd przyjęty przez Sąd pierwszej instancji, że przedmiotowa instalacja stanowi "zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie" w rozumieniu art. 3 pkt 6 lit. b/ Prawa ochrony środowiska, jest błędny. NSA zgodził się z argumentacją SKO zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i w skardze kasacyjnej, że odprowadzanie spalin do powietrza z trzech pieców kotłowni przez wspólny komin, nie stanowi o powiązaniu technologicznym tych urządzeń, bowiem w wyniku spalania w piecach węgla, koksu, czy gazu, nie powstaje żaden produkt finalny. Zatem instalację eksploatowaną w Z. w Z., prawidłowo należało zakwalifikować jako trzy stacjonarne urządzenia techniczne, o których mowa w art. 3 pkt 6 lit. a/ Prawa ochrony środowiska.

Ponadto NSA stwierdził, iż Sąd pierwszej instancji nie zwrócił uwagi na to, że wyliczenie należnej opłaty za korzystanie ze środowiska w tej sprawie, nie jest następstwem ustalenia, w drodze pomiarów u wylotu komina, ilości gazów lub pyłów wprowadzonych do powietrza, ale stanowi wynik ustaleń, dokonanych przez podmiot korzystający ze środowiska we własnym zakresie oraz ustaleń lub wyników kontroli organów, dokonywanych w oparciu o przekazywane przez skarżącą wykazy zawierające dane o zakresie korzystania ze środowiska (art. 248 ust. 1, art. 286 ust. 1, art. 287 ust. 1 pkt 1, art. 288 ust. 1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska). Przy obliczaniu należnej opłaty za wprowadzenie gazów lub pyłów do powietrza uwzględnia się szereg danych technicznych i technologicznych związanych z eksploatacją konkretnej instalacji (wskaźniki emisji substancji ze spalania paliw w celach energetycznych, ilość, rodzaj i parametry spalonego paliwa, moc i wydajność kotłów oraz dane eksploatacyjne dostarczane przez producenta kotłów). NSA zwrócił uwagę, że ustalenie wielkości emisji z poszczególnych kotłów tą metodą, nie jest zależne od tego, czy spaliny odprowadzane są wspólnym emiterem (kominem), czy też oddzielnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sadów administracyjnych, określone m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznający niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 962/09.

Mając powyższe na względzie Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane wyżej przepisy i w granicach sprawy uznał, że skarga Spółdzielni [...] "[...]" w G. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2008 r., prawa nie narusza.

W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że skarżąca Spółdzielnia posiadająca instalację, której eksploatacja powoduje emisję gazów lub pyłów do powietrza, jako podmiot korzystający ze środowiska w rozumieniu art. 3 pkt 20 lit. a/ ustawy – Prawo ochrony środowiska, zobowiązana jest, na podstawie art. 273 ust. 1 pkt. 1 ww ustawy, do ponoszenia opłat za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza.

Podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego (art. 284 § 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska). Regulacja powyższa oznacza, że obowiązek ponoszenia opłat powstaje z mocy samego prawa, bez konieczności wydawania przez organ administracji decyzji określającej wysokość zobowiązania z tego tytułu i to na podmiocie korzystającym ze środowiska ciąży obowiązek prawidłowego ustalenia wysokości należnej opłaty. Równocześnie podmiot ten przedkłada w określonym terminie marszałkowi województwa wykaz zawierający informacje i dane, o których mowa w art. 287 ww. ustawy, wykorzystane do ustalenia wysokości opłat oraz wysokość tych opłat. (art. 286 ust. 1 ww ustawy). W myśl art. 288 ust. 1 pkt 2 ustawy, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska zamieścił w wykazie zawierającym informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat informacje lub dane nasuwające zastrzeżenia - marszałek województwa wymierza, w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, opłatę w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu. Marszałek województwa dokonuje ustaleń własnych na podstawie pomiarów dokonywanych przez organy administracji lub przez podmiot korzystający ze środowiska obowiązany do poniesienia opłat oraz innych danych technicznych i technologicznych (art. 288 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska).

W rozpatrywanej sprawie zostały spełnione przesłanki do wymierzenia przez organ administracyjny w drodze decyzji należnej opłaty, bowiem Urząd Marszałkowski stwierdził różnice w przekazywanych informacjach na temat mocy zainstalowanych kotłów w Z. w Z. i wysokość opłaty uiszczonej przez skarżącą za okres objęty decyzją nasuwała uzasadnione zastrzeżenia.

Skarżąca Spółdzielnia co do zasady nie neguje obowiązku uiszczenia opłaty za korzystanie ze środowiska. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest natomiast klasyfikacja instalacji składającej się z trzech pieców kotłowni zakładu mleczarskiego, podłączonych do jednego wspólnego komina, odprowadzającego spaliny do powietrza, co ma bezpośrednie przełożenie na sposób wyliczenia należnej opłaty i co za tym idzie na jej wysokość. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy jest ustalenie, czy przedmiotowe piece można uznać za "stacjonarne urządzenia techniczne" (art. 3 pkt 6 lit. a ustawy – Prawo ochrony środowiska), czy też za "zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu (art. 3 pkt 6 lit. b/ ww ustawy). Rozstrzygniecie powyższej kwestii jest istotne dla określenia wysokości należnych opłat za środowisko.

Mając na uwadze ocenę prawną zawartą w wyroku NSA z dnia 23 lipca 2010 r., należy wskazać, że pogląd wyrażony w skardze, iż przedmiotowa instalacja stanowi "zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie" w rozumieniu art. 3 pkt 6 lit. b/ ustawy – Prawo ochrony środowiska, jest nieuprawniony. Sam fakt, ze spaliny z trzech pieców kotłowni odprowadzane są do powietrza przez wspólny komin, nie może przesądzać o tym, że jest to zespół urządzeń technicznych powiązanych technologicznie. Odprowadzanie spalin do powietrza z trzech pieców kotłowni przez wspólny komin, nie stanowi o powiązaniu technologicznym tych urządzeń, bowiem w wyniku spalania w piecach węgla, koksu, czy gazu, nie powstaje żaden produkt finalny.

Natomiast kwestia, czy trzy kotły podłączone są do jednego, wspólnego komina, czy też każdy z nich podłączony jest do komina odrębnego, jest nieistotna dla ustalenia wysokości należnej opłaty z tytułu wprowadzenia do powietrza pyłów i gazów, bowiem i tak podstawę do obliczania owej wysokości powinna stanowić emisja zanieczyszczeń, dokonywana przez trzy odrębne kotły (trzy instalacje w rozumieniu art. 3 pkt 6 lit. a/ ustawy – Prawo ochrony środowiska). Przy czym należy mieć na uwadze, że nie jest możliwe precyzyjne ustalenie wielkości emisji pyłów i gazów z kotłów, bowiem nie prowadzi się pomiarów u wylotu komina ilości gazów lub pyłów faktycznie wprowadzonych do powietrza. Wielkości te są uzależnione m. in. od mocy kotła (im słabszy kocioł, tym większa emisja w przeliczeniu na jednostkę mocy kotła) oraz od rodzaju spalonego w kotle paliwa. W ustaleniu wielkości emisji – poza regulacjami prawnymi – uwzględnia się dane techniczne i technologiczne, informacje zawarte w materiałach eksploatacyjnych, przygotowane przez producentów kotłów

W rozpatrywanej sprawie organ prawidłowo ustalił należną opłatę w oparciu o ww. przepisy ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz obowiązujące w dacie wydania kwestionowanych decyzji przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 2003 r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U. Nr 55, poz. 477 z e zm.). W § 2 tego rozporządzenia wskazano, że jednostkowe stawki opłat za gazy lub pyły wprowadzane do powietrza zawiera załącznik nr 1 do rozporządzenia, uzależniając ich wysokość m. in. od rodzaju i ilości wyemitowanych gazów lub pyłów (tabela nr A załącznika), jak również od mocy cieplnej źródeł emisji oraz rodzaju i ilości spalonego w nich paliwa (tabela C załącznika). Zatem przy ustaleniu należnej opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza bierze się pod uwagę ilość i rodzaj wyemitowanych przez konkretną instalację substancji. Wielkości te uzależnione są – jak już wyżej wskazano - zarówno od rodzaju spalonego paliwa, jak i mocy kotła (instalacji), w którym nastąpiło spalenie paliwa.

Przyjmując zatem prawidłowo, iż w Z. w Z. kotły w kotłowni stanowią trzy odrębne instalacje, organ obliczył należną opłatę z tytułu wprowadzenia do powietrza pyłów lub gazów na podstawie emisji zanieczyszczeń dokonywanej przez trzy odrębne kotły o minimalnej mocy cieplnej 2,9 MW każdego z nich. Natomiast brak było podstaw do przyjęcia, jak tego chciała skarżąca, że z tytułu podłączenia trzech kotłów do jednego komina, organ winien był zsumować wartości mocy cieplnych trzech kotłów i dopiero dla tak zsumowanej wartości obliczyć emisję szkodliwych substancji. Skutkowałoby to tym, że Mleczarnia poniosłaby niższe opłaty - jak za jeden kocioł o większej mocy (a zatem kocioł sprawniejszy, co znajduje przełożenie m. in. na ilość wydzielanych zanieczyszczeń). Jak już wyżej wskazano, wyliczenie należnej opłaty nie jest następstwem pomiarów u wylotu komina, dokonuje się ich natomiast m. in. na podstawie mocy kotła oraz rodzaju i parametrów spalonego paliwa. Skoro w rozpatrywanej sprawie sporne kotły są odrębnymi stacjonarnymi urządzeniami technicznymi, co ustalił organ i o czym przesądzono w wyroku NSA z 23 lipca 2010 r., którym Sąd rozpatrujący niniejsza sprawę jest związany, to obliczanie emisji spalin oddzielnie dla każdego kotła było prawidłowe.

Należy ponadto zauważyć, że stanowisko zawarte w powołanym w skardze piśmie Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2006 r. w którym stwierdzono, m.in., że "znajdujące się w ciągu technologicznym cukrowni urządzenia, w tym piec do spalania siarki i piec do wypalania kamienia wapiennego, nie stanowią odrębnych instalacji w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska" – nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem opisana w przedmiotowym piśmie sytuacja – nie jest – wbrew stanowisku skarżącej Spółdzielni analogiczna. W piśmie tym wyjaśniono, że cukrownia, obejmująca wszystkie urządzenia zlokalizowane na terenie zakładu pomiędzy którymi ma miejsce powiązanie technologiczne (czyli wszystkie urządzenia od punktu dostarczania surowców do miejsca odbioru produktów, zgodnie ze schematem technologicznym obejmującym wszystkie operacje i procesy potrzebne do produkcji cukru) - stanowi instalację do produkcji cukru. Opisana sytuacja nie znajduje zastosowania do stanu fatycznego ustalonego w niniejszej sprawie. Za pomocne natomiast przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy należy uznać wskazania oraz wyjaśnienia zawarte w piśmie Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2007 r. , które odnoszą się bezpośrednio do ocenianego przypadku, tj. ustalenia wysokości opłat za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza w związku z eksploatacja kotłowni, w której skład wchodzą trzy kotły, a spaliny odprowadzane są wspólnym emitorem, gdzie przyjęto, że wskaźniki emisji substancji ze spalania węgla kamiennego podane w materiałach informacyjno – instruktażowych odnoszą się do pojedynczego kotła, a wielkość emisji z poszczególnych kotłów nie zależy od tego, czy spaliny odprowadzane są oddzielnymi emitorami, czy też wspólnym emitorem.

Mając zatem na uwadze treść omawianych wyżej przepisów oraz ocenę prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2010 r. (sygn. akt II OSK 962/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.