Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 1976/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Jagiełło, Sędzia WSA Bożena Dziełak (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Protokolant Łukasz Duda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2004 r. sprawy ze skargi "M." S.A. w W. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

"M." S.A. w W. złożyła w [...] Urzędzie Skarbowym W. wniosek z dnia 27 stycznia 2003 r. o wydanie decyzji stwierdzającej nadpłatę podatku dochodowego od dochodów z dywidend oraz innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, uiszczonego w kwocie 169.816 zł., zgodnie ze złożoną dnia 7 marca 2002 r. deklaracją CIT-6. Jako podstawę prawną wniosku wskazała art. 72 § 1, art. 73 § 1 i art. 75 § 2 Ordynacji podatkowej. Podała, że powodem zadeklarowania podatku w kwocie 172.122 zł. zamiast należnej kwoty 2.306 zł. było upowszechnienie przez organy podatkowe oficjalnej interpretacji przepisów art. 10, art. 22 oraz art. 26 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.).

Spółka stwierdziła, że dokonała podwyższenia kapitału akcyjnego o kwotę 975.362 zł poprzez publiczną emisję akcji serii B1, które zostały pokryte środkami przeniesionymi z kapitału zapasowego na kapitał akcyjny. Podwyższenie to zostało wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego postanowieniem Sądu Rejonowego W. z dnia 2 stycznia 2002 r. Przedstawiła wyliczenie, z którego wynika, że na dzień 23 czerwca 2000 r. tj. dzień podjęcia uchwały o podwyższeniu kapitału akcyjnego, kapitał zapasowy wynosił 12.952.931 zł. i w 98,66 % składał się ze środków innych niż pochodzące z czystego zysku, w tym głównie z nadwyżki ceny emisyjnej akcji nad ich wartością nominalną, a tylko w 1,34 % ze zakumulowanego przez Spółkę zysku. Zdaniem Skarżącej podstawą opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym powinna być kwota 15.376 zł, a nie wskazana w deklaracji kwota 1.147.484 zł.

Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 5 lipca 2002 r. Sygn.akt I SA/Kr 1625/99, Skarżąca wyraziła pogląd, że pokrycie podwyższonego kapitału akcyjnego kapitałem zapasowym pochodzącym z innych źródeł niż nierozdzielny zysk z lat poprzednich nie rodzi obowiązku podatkowego u akcjonariuszy, zarówno będących osobami prawnymi, jak i fizycznymi. W szczególności nie stanowią podstawy opodatkowania kwoty pochodzące z tzw. agio emisyjnego lub z dopłat uiszczanych przez akcjonariuszy w zamian za przyznanie im dodatkowych uprawnień. Takie przeniesienie środków nie prowadzi bowiem do partycypacji akcjonariuszy w zysku spółki. Jest jedynie odmiennym rachunkowym zakwalifikowaniem środków wniesionych przez akcjonariuszy do spółki.

Skarżąca wyjaśniła, że nie pobrała środków na zapłatę podatku od podatników. Pochodziły one z utworzonego w tym celu funduszu rezerwowego, czyli z jej kapitałów własnych. Podstawą utworzenia tego funduszu była uchwała Nr 5 Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy "M." S.A. z dnia 23 czerwca 2000 r. W § 3 ust. 2 tejże uchwały zapisano: "Tworzy się fundusz rezerwowy celem zapłaty podatku dochodowego związanego z przesunięciem środków na kapitał akcyjny, do której to zapłaty spółka jest zobowiązana jako płatnik w wysokości 243.840,50 zł.". Prawo dysponowania funduszem na wskazany cel przyznano Zarządowi Spółki. Skutkiem między innymi tego postanowienia uchwały było obniżenie kapitału zapasowego Spółki.

Skarżąca przedstawiła praktyczne trudności w realizacji obowiązków płatnika, wynikające z faktu wydania akcji na okaziciela i wprowadzenia ich do publicznego obrotu. Brak informacji o aktualnym składzie akcjonariatu czynił niewykonalną realizację obowiązku pobrania kwoty podatku od podatników. Zdaniem Spółki "jedynym sposobem zadośćuczynienia obowiązkom podatkowym staje się dokonanie przez spółkę świadczenia obejmującego zarówno równowartość emisji gratisowej (względnie podwyższenia wartości nominalnej już istniejących akcji) jak i związanej z tym kwoty podatku". Wywiodła swoją legitymację do występowania w sprawie z art. 75 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Przyznała, że zastosowanie art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm.) do przenoszenia na kapitał akcyjny środków z innych kapitałów osób prawnych powoduje "dodatkowy i nieuzasadniony transfer środków finansowych ze spółek do jej akcjonariuszy".

Skarżąca wyjaśniła również, że z uwagi na powyższe problemy wypełniła tylko jedną deklarację podatkową, a całość podatku wpłaciła na rachunek urzędu skarbowego właściwego ze względu na jej siedzibę, pomijając przy tym unormowania art. 26 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Decyzją z dnia [...] marca 2003 r. [...] Urząd Skarbowy W. "postanowił wniosku nie uwzględnić". W jej uzasadnieniu stwierdzono, że "M." S.A. dokonując podwyższenia kapitału akcyjnego poprzez przekazanie kapitału zapasowego, zobowiązana była jako płatnik pobrać podatek wg. stawki 15 %, stosownie do art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W ocenie Urzędu Skarbowego każde przekazanie całości lub części kapitału na kapitał akcyjny powoduje powstanie obowiązku podatkowego u dotychczasowych akcjonariuszy; w przypadku wydawania nowych akcji dochodem do opodatkowania jest kwota odpowiadająca wartości nowych akcji, a w razie zwiększenia wartości dotychczasowych akcji - kwota zwiększenia ich wartości. Z ustaleń Urzędu wynikało, że przez publiczną emisję akcji serii B1 nastąpiło podwyższenie kapitału akcyjnego o kwotę 975.362 zł tj. do kwoty 5.975.362 zł. (pokryte środkami przeniesionymi z kapitału zapasowego). Natomiast przez emisję akcji serii B2 i B3 kapitał akcyjny spółki podwyższony został do kwoty 6.326.492 zł. Akcje serii B1 uczestniczyć miały w zysku przeznaczonym do podziału za 2000 r., natomiast akcje serii B2 i B3 w zysku za 2001 r. Ponieważ według uchwały Nr 5 Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy, Zarząd Spółki zaoferował akcje wyłącznie dotychczasowym akcjonariuszom w trybie prawa poboru, akcje "Nowej Emisji" uczestniczą w dywidendzie od zysku przeznaczonego do podziału. W przypadku "M." S.A. przeniesienie środków z kapitału zapasowego na kapitał akcyjny prowadziło więc do partycypacji akcjonariuszy w zysku spółki. Powyższe Urząd Skarbowy odniósł do stwierdzenia, zawartego w powołanym przez Spółkę wyroku z dnia 5 lipca 2002 r., że nie jest objęty podatkiem przychód nie pozostający w związku z prawem otrzymania udziału.

Od decyzji tej Skarżąca złożyła odwołanie, w którym zarzuciła błędną wykładnię art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 17 ust. 1 pkt 4 i art. 24 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także naruszenie art. 210 Ordynacji podatkowej.

Skarżąca zakwestionowała zaprezentowane w decyzji organu I instancji rozumowanie oparte na ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazując na lakoniczność uzasadnienia decyzji Urzędu. W jej ocenie powołane przez Urząd Skarbowy zdanie jest konsekwencją przyjęcia przez Sąd źródła kapitału zapasowego, jako kryterium decydującego o powstaniu obowiązku podatkowego. Sąd stwierdził bowiem, że obowiązek podatkowy powstaje w takim zakresie, w jakim kapitał zapasowy utworzony był z zysku. Podniosła, że istotne znaczenie w sprawie ma data uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego o dokonaniu wpisu podwyższonego kapitału akcyjnego. Zdaniem Skarżącej powoływane przez organ I instancji prawo akcjonariuszy do udziału w zysku spółki jest bez znaczenia z punktu widzenia opodatkowania podatkiem dochodowym. Uzyskanie dochodu z dywidendy od zysku jest zdarzeniem podatkowym innym niż podwyższenie kapitału akcyjnego. Skarżąca podtrzymuje stanowisko dotyczące przedmiotu opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym dochodu z udziału w zyskach osób prawnych. Podnosi, że wyjaśnienia Ministra Finansów nie są źródłem prawa.

Decyzją z dnia [....]czerwca 2003 r. Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie podkreśliła, że "dochód z udziału w zyskach osób prawnych" jest tożsamy z "przychodem" z tego udziału, ponieważ przychodu tego nie pomniejsza się o koszty jego uzyskania. Pomimo obowiązywania 15 % stawki podatku, w przypadku osób prawnych jego ciężar "efektywnie jest zniwelowany do zera". Wynika to z art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przyznającego podatnikowi prawo odliczenia podatku pobranego przez płatnika i oznacza, że zapłacony przez podatnika podatek jest mu faktycznie zwracany, przy czym w razie braku możliwości dokonania odliczenia, podatek ten nie jest nadpłatą w rozumieniu art. 72 Ordynacji podatkowej. Dalej Izba stwierdziła, że "nadpłata ta nie podlega zwrotowi ani z urzędu, ani też na wniosek podatnika, jak również nie może być zaliczana na poczet bieżących i zaległych zobowiązań podatkowych z tytułu innych podatków". Przedstawiła źródła finansowania kapitału zapasowego, a także zasady opodatkowania podwyższenia kapitału zakładowego (akcyjnego) w stanie prawnym obowiązującym do końca 1996 r. i po zmianach art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wprowadzonych z dniem 1 stycznia 1997 r. Następnie zacytowała szereg pism Ministra Finansów z lat 1996-1997, w których wyjaśniono zasady opodatkowania dochodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych. Generalnie z treści pism tych wynika, że w przypadku przekazania kapitału zapasowego na kapitał akcyjny, podatkowo nie jest istotne w jaki sposób kapitał zapasowy został utworzony (czy przekazano na ten cel agio emisyjne).

Izba nie zgodziła się z zarzutem naruszenia art. 210 Ordynacji podatkowej, stwierdzając, że powołane przez stronę orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2002 r., do którego odwołał się także Urząd Skarbowy jest rozstrzygnięciem jednostkowym, nie dyskwalifikującym stanowiska wyrażonego w decyzjach organów podatkowych opartych na przepisach prawa.

W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżąca wniosła o jej uchylenie, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponownie zarzuciła organom podatkowym naruszenie przepisów art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 24 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez błędną ich wykładnię. Powtórzyła argumentację przedstawioną we wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 24 września 2004 r. Skarżąca wyjaśniła, że podstawa opodatkowania wykazana w deklaracji CIT-6, w kwocie 1.147.484 zł obejmowała zarówno "wartość podwyższenia kapitału zakładowego" z uchwały Nr 5 z dnia 23 czerwca 2000 r., jak i wartość podatku, którego spółka nie mogła pobrać (potrącić) od akcjonariuszy. Podtrzymała argumentację dotyczącą przyjętego sposobu wykonania obowiązków płatnika. Wskazała na art. 75 § 1 pkt 2 a i b Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.) sprawę przejął do rozpoznania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który zważył, co następuje:

Orzekając w niniejszej sprawie Sąd obowiązany był przede wszystkim uwzględnić stan faktyczny jaki zaistniał.

Skarżąca wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od dochodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, odprowadzonym przez nią jako płatnika tego podatku. W złożonym wniosku wskazany przez nią tryb postępowania był trybem, w jakim właśnie płatnik może domagać się stwierdzenia nadpłaty. We wniosku tym (a także w toku całego postępowania podatkowego, jak i sądowego) Skarżąca wyjaśniała, że nie pobrała środków na zapłatę podatku od podatników. Pochodziły one ze specjalnie utworzonego na ten cel funduszu.

W ocenie Sądu okoliczność ta ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Dokonując wypłat z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Skarżąca obowiązana była wypełnić obowiązki płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego, należnego z tytułu tych dochodów, wypłacanych zarówno osobom fizycznym, jak i osobom prawnym.

Zgodnie z art. 8 Ordynacji podatkowej płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika zakres obowiązków Skarżącej jako płatnika - należało podatek należny od każdego z podatników obliczyć, pobrać i wpłacić na rachunek urzędu skarbowego. Skarżąca obowiązków tych nie wykonała. Wpłaciła wprawdzie na rachunek urzędu skarbowego właściwego ze względu na jej siedzibę (ignorując przepisy o właściwości organów podatkowych) kwotę równą podatkowi, jaki w jej ocenie w momencie dokonywania wpłaty, obowiązana była naliczyć i pobrać od podatników, ale były to jej własne środki finansowe.

Przepis art. 72 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej stanowi, że za nadpłatę uważa się kwotę podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej. Jest to zrozumiałe z uwagi na charakter funkcji spełnianej przez płatnika. "Można powiedzieć, że płatnicy wykonują za podatników czynności dotyczące wywiązywania się przez nich z zobowiązań podatkowych." (Ordynacja podatkowa. Komentarz; Stefan Babiarz, Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyński, Roman Hauser, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek; Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004; s. 60). W powołanym w tymże Komentarzu wyroku z dnia 27 października 1998 r. sygn.akt III SA 826/97, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził następujący pogląd: "Ani w czasie obowiązywania ustawy z 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych, ani pod rządem ordynacji podatkowej, nie ma cienia wątpliwości co do tego, że płatnik przekazuje organowi podatkowemu cudze (podatnika) pieniądze niejako "w imieniu" podatnika.".

Kwota, którą Skarżąca wpłaciła na rachunek Urzędu Skarbowego nie była kwotą pobraną od podatników. Nie może więc być uznana za nadpłatę w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu art. 72 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że wniosek Skarżącej o stwierdzenie nadpłaty nie mógł być uznany za zasadny.

Wprawdzie w samym wniosku Skarżąca wskazała ogólnie na art. 75 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, ale w piśmie z dnia 24 września 2004 r. powołała już art. 75 § 2 pkt 2 lit a) i b) tej ustawy. Zgodnie z art. 75 § 2 pkt 2 lit a) Ordynacji podatkowej płatnikom, którzy w złożonej deklaracji wykazali oraz wpłacili podatek w wysokości większej od wysokości pobranego podatku, przysługuje określone w § 1 tegoż artykuł prawo złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Natomiast art. 75 § 2 pkt 2 lit b) Ordynacji podatkowej prawo to przyznaje płatnikom, którzy w złożonej deklaracji wykazali oraz wpłacili podatek w wysokości większej od należnej. Przepis art. 75 § 2 pkt 2 lit a) Ordynacji podatkowej nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ wyraźnie odwołuje się do kwoty pobranej od podatnika, a Skarżąca żadnej kwoty od akcjonariuszy nie pobrała. Zdaniem Sądu także art. 75 § 2 pkt 2 lit b) nie obejmuje swoim zakresem stanu faktycznego, jaki wystąpił w niniejszej sprawie. Wprawdzie wskazano tu na "podatek w wysokości większej od należnej", jednakże pamiętać należy, iż "kwotą należną" wpłacaną przez płatnika prawidłowo realizującego swoje obowiązki jest zawsze kwota podatku pobrana od podatnika. Płatnik obowiązany jest do uiszczenia podatku należnego od podatników z własnych środków tylko wtedy, gdy zostanie wydana decyzja o jego odpowiedzialności za niepobrany lub niewpłacony w terminie podatek należny od podatnika (art. 30 Ordynacji podatkowej). W stosunku do Skarżącej decyzja taka nie została wydana.

Wykładnia art. 75 § 2 pkt 2 lit. b) nie może pomijać istoty instytucji płatnika i definicji nadpłaty określonej w art. 72 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej. Bez względu bowiem na to, czy definicję tę uznamy za wyczerpującą, zakreśla ona ramy, w jakich możliwe jest uznanie wpłaty dokonanej przez płatnika za nadpłatę w rozumieniu Ordynacji podatkowej. Także przepis art. 73 § 1 pkt 2) i 4) Ordynacji podatkowej, określający moment powstania nadpłaty w przypadku wpłat dokonywanych przez płatnika wiąże go z pobraniem podatku od podatnika. Wykładnia systemowa wewnętrzna przepisów Ordynacji podatkowej, regulujących problematykę nadpłaty podatku przez płatnika potwierdza stanowisko, że kwota "należna", o której mowa w art. 75 § 2 pkt 2 lit. b tej ustawy to kwota jaką płatnik obowiązany jest pobrać od podatników.

Przedstawione przez Skarżącą okoliczności faktyczne, które jej zdaniem uzasadniały dokonanie wpłaty z własnych środków nie zasługują na uwzględnienie. W obowiązującym w 2002 r. stanie prawnym, jak i obecnie, ani przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ani też Ordynacji podatkowej, czy też jakiejkolwiek innej ustawy nie przewidywały takiego sposobu realizacji obowiązków płatnika. Przyjęty przez Skarżącą sposób działania zaprzecza wręcz instytucji płatnika, działającego przecież na rzecz podatnika, którego obciąża zobowiązanie podatkowe. Co więcej, jak to sama Skarżąca przyznaje, doszło do uzyskania przez podatników niejako dodatkowego świadczenia - kwoty podatku niepotrąconego od ich dochodu. Dokonana przez nią wpłata nie spowodowała nawet wygaśnięcia zobowiązania podatkowego obciążającego akcjonariuszy. Wygaśnięcie nastąpiłoby bowiem dopiero z momentem pobrania od nich podatku.

Wyjaśnienia Skarżącej co do niemożności ustalenia kręgu akcjonariuszy są poza tym niewiarygodne. Uchwała z dnia 23 czerwca 2000 r. przewidująca utworzenie funduszu na zryczałtowany podatek dochodowy to uchwała, którą zadecydowano o podwyższeniu kapitału akcyjnego i emisji nowych akcji. Akcje emisji B1 zaoferowane miały być wyłącznie dotychczasowym akcjonariuszom (§ 1 ust. 6); akcje emisji B2 miały być zaoferowane imiennie wskazanym członkom Zarządu (§ 4 ust. 4), akcje emisji B3, będące akcjami na okaziciela miały być zaoferowane osobom uprawnionym, wskazanym przez Radę Nadzorczą (§ 4 ust. 5). Utworzenie funduszu już w 2000 r. świadczy o przyjęciu niejako z góry założenia, że obowiązki obciążające Spółkę jako płatnika nie będą zrealizowane w sposób określony przepisami ustaw podatkowych i Ordynacji podatkowej.

Podobnie Sąd nie uznaje zasadności wywodów dotyczących odstąpienia od zachowania przepisów o właściwości organów podatkowych, do których należało złożyć deklaracje i wpłacić podatek. Zdaniem Sądu okoliczności faktyczne nie uzasadniały działania sprzecznego z obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia deklaracji), płatnicy przekazują kwoty podatku na rachunek urzędu skarbowego właściwego według siedziby podatnika (wyjątek dotyczy podatników nie mających na terytorium Polski siedziby lub zarządu). Skarżąca natomiast dokonała wpłaty na rachunek urzędu właściwego miejscowo dla niej.

Podkreślić przy tym należy, że bez względu na ocenę możliwości faktycznych, jakimi dysponowała Skarżąca, aby wypełnić funkcje płatnika, istotą rzeczy pozostaje fakt, że nie pobrała ona podatku od podatników.

Wydaje się, że w ocenie Skarżącej istotnym jest, że Skarb Państwa otrzymał należne mu zobowiązanie i nie doszło do uszczuplenia jego należności. Wskazuje na to działanie Skarżącej, która uiściła kwotę, jaka w jej ocenie odpowiadała kwocie zobowiązania akcjonariuszy. Rozumowanie takie jest błędne. Skarbowi Państwa nie należą się "jakiekolwiek" pieniądze, a kwota podatku naliczona zgodnie z przepisami ustaw podatkowych, pochodząca od podmiotu zobowiązanego do uiszczenia tego podatku.

Organy podatkowe w uzasadnieniu swoich decyzji nie odniosły się do faktu, że kwota wpłacona przez Skarżącą nie była kwotą potrąconą z dochodu wypłaconego podatnikom. Podjęły polemikę z argumentacją Skarżącej co do podstawy opodatkowania tym podatkiem. Jednakże naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, jakie można im w związku z tym przypisać, nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, w swej istocie - prawidłowe.

Niezasadność wniosku Skarżącej obligowała organy podatkowe do odmowy stwierdzenia nadpłaty.

Zarówno Skarżąca, jak i organy podatkowe skoncentrowały się na problemie zakresu dochodów stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem od dochodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych. Biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy, uznać należało, iż kwestia ta nie ma znaczenia dla jej. Bez względu na to, jaką kwotę wpłaciła Skarżąca z własnych funduszy, nie mogła być ona uznana za nadpłatę, której stwierdzenia domagała się. Dlatego też Sąd nie badał prawidłowości przyjętych przez strony metod wyliczenia podstawy opodatkowania.

Sformułowanie rozstrzygnięcia zamieszczonego w sentencji decyzji organu I instancji jest wadliwe. [...] Urząd Skarbowy W. "postanowił wniosku nie uwzględnić". Rozstrzygnięcie to nie odzwierciedla treści przepisu, który stanowił podstawę jego podjęcia. Należało odmówić stwierdzenia nadpłaty. Jednakże nieprawidłowość ta nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji, ponieważ, aczkolwiek wadliwie sformułowane, rozstrzygnięcie to nie budzi wątpliwości co do swojego znaczenia i stanowiska Urzędu Skarbowego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd skargę oddalił.