Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 165/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70 ust. 11 i 7
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
article: par. 37 ust. 2a
journal: Dz.U. 2010 nr 53 poz 311
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de  minimis
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 37 ust. 1 pkt 1 i ust. 1 par. 4
journal: Dz.U. 2007 nr 59 poz 404
law: Ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 marca 2015r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Reginy Górnisiewicz sprawy ze skargi Wojewódzkiej Komendy Ochotniczych Hufców Pracy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzkiej Komendy Ochotniczych Hufców Pracy od decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta z dnia [...], odmawiającej przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika – P. G. - zatrudnionego w celu przyuczenia do wykonywania pracy w zawodzie "krawiec", poniesionych w okresie od 14.03. do 30.06.2014 r. (tj. 3 pełne miesiące) przez Wojewódzką Komendę OHP, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że wnioskiem z dnia 11.08.2014 r. Wojewódzka Komenda Ochotniczych Hufców Pracy wystąpiła do Prezydenta Miasta o dofinansowanie kosztów kształcenia pracownika P. G. w oparciu o art. 70 b ust. 7 ustawy o systemie oświaty. Zgodnie z tym przepisem pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:

1. pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania;

2. młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1.

Do wniosku należy dołączyć kopie dokumentów potwierdzających spełnienie warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, kopię umowy o pracę z młodocianym pracownikiem zawartej w celu przygotowania zawodowego oraz kopię odpowiednio dyplomu lub świadectwa potwierdzającego zdanie egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, albo zaświadczenie potwierdzające zdanie tego egzaminu.

Zgodnie z art. 70 b ust. 11 dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1 stanowi pomoc de minimis udzielaną zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, s. 1) lub rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, s. 9). Jak zatem wynika z cytowanych przepisów pomoc na dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych przyznawana w trybie art. 70 b ustawy o systemie oświaty może być przyznana tylko jako pomoc de minimis, która jest formą pomocy publicznej. Zgodnie z Rozporządzeniem Komisji (UE) NR 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, do pomocy de minimis (pkt 3) pułap pomocy de minimis, którą jedno przedsiębiorstwo może otrzymywać przez okres trzech lat od jednego państwa członkowskiego, należy utrzymać na wysokości 200.000 EUR. Pułap ten wciąż jest niezbędny w celu zapewnienia, by każdy środek wchodzący w zakres niniejszego rozporządzenia można było uznać za niewywierający wpływu na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi, niezakłócający konkurencji ani niegrożący jej zakłóceniem.

Do celów reguł konkurencji określonych w Traktacie, przedsiębiorstwem jest każda jednostka wykonująca działalność gospodarczą, niezależnie od jej formy prawnej i sposobu finansowania. Szczegółowe zasady postępowania w sprawie uzyskania pomocy de minimis określa ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Zgodnie z jej art. 37 podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy:

1. wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie;

2. informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis, dotyczących w szczególności wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz wielkości i przeznaczenia pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis.

Do czasu przekazania przez podmiot ubiegający się o pomoc zaświadczeń, oświadczeń lub informacji, o których mowa w ust. 1, 2 i 5, pomoc nie może być udzielona temu podmiotowi (ust. 7).

Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji pismem z dnia 30.09.2014 r. wezwał Wojewódzką Komendę OHP do uzupełnienia wniosku o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych o niezbędne dokumenty w formie formularza określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz. U. z dnia 2 kwietnia 2010 r.). Jednocześnie organ poinformował, że niezłożenia tych dokumentów spowoduje, że wniosek o przyznanie pomocy zostanie rozpatrzony negatywnie.

W odpowiedzi wnioskodawca pismem z dnia 7.10.2014 r., powołując się na porozumienie zawarte w dniu 14.07.2014 r. między Urzędem Ochrony i Konkurencji i Konsumentów, a Komendą Główną OHP, stwierdził że OHP składając wniosek o przyznanie refundacji nie ma obowiązku przedstawiania zaświadczeń lub oświadczeń o otrzymanej pomocy de minimis, gdyż w zakresie kształcenia młodocianych nie mają zastosowania przepisy o pomocy publicznej ani pomocy de minimis. Do pisma załączono kserokopię notatki służbowej z dnia 16.07.2014 r. ze spotkania w dniu 14.07.2014 r. w siedzibie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz kserokopię informacji zawartej na stronie internetowej UOKiK.

Kolegium nie podzieliło powyższego stanowiska argumentując, że pomoc na dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych przyznawana w trybie art. 70b ustawy o systemie oświaty, może być przyznana tylko jako pomoc de minimis. Jeżeli zatem w niniejszej sprawie wnioskodawca wystąpił o pomoc na podstawie tego przepisu, to zobowiązany jest do przedłożenia wymaganych dokumentów, gdyż ww. przepisy nie przewidują możliwości przyznania takiej pomocy na innych zasadach.

Organ II instancji zwrócił uwagę, że przedstawione przez odwołującego interpretacje przepisów regulujących zasady udzielania pomocy OHP na dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych, nie są wiążące dla organów i nie stanowią podstawy prawnej do rozstrzygania sprawy. W konsekwencji uznał, że Prezydent Miasta zasadnie odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję Wojewódzka Komenda Ochotniczych Hufców Pracy, domagając się jej uchylenia, zarzuciła naruszenie:

- art. 70 b ustawy o systemie oświaty, poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż pomoc na dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych przyznawana w trybie tego przepisu może być przyznana tylko jako pomoc de minimis, która jest formą pomocy publicznej, w sytuacji gdy prawidłowa jego wykładnia sprowadza się do uznania, iż w sytuacji gdy pomoc udzielana jest podmiotowi, który nie wykonuje działalności gospodarczej - w tym OHP - to nie stanowi ona pomocy publicznej de minimis i nie wymaga przedkładania dokumentów dotyczących pomocy publicznej, w tym zaświadczeń o pomocy de minimis;

- art. 37 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych w sytuacji, gdy przepis ten nie znajduje zastosowania do jednostki OHP - jako podmiotu, nie będącego przedsiębiorcą, ubiegającego się o udzielenie dofinansowania;

- art. 6 kpa oraz art. 8 kpa, polegające na prowadzeniu postępowania w sposób sprzeczny z zasadą praworządności oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów publicznych;

- art. 138 ust 1 pkt 1 kpa polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji pomimo, iż decyzja winna być zmieniona, względnie uchylona.

W uzasadnieniu strona skarżąca zacytowała treść art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. DZ. U. z 2013 poz. 674 ze zmianami) i wskazała, że OHP jako jednostki organizacyjne Skarbu Państwa są ustawowo zobowiązane do realizowania zadań związanych z kształceniem młodocianych, w tym również do zawierania z młodocianymi umów w celu przyuczenia do wykonywania pracy w zawodzie. Potwierdza to § 4 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014 r. w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom (Dz. U. z 2014 r. poz. 865), zgodnie z którym w przypadku gdy pracodawcą dla młodocianych zatrudnianych w celu przygotowania zawodowego są OHP, nie stosuje się § 3 ww. rozporządzenia.

Zdaniem skarżącej powyższe regulacje w sposób oczywisty wskazują, iż zatrudnianie młodocianych w celu przyuczenia ich do wykonywania pracy w zawodzie stanowi realizację ustawowych zadań przez jednostki OHP, a więc w tym zakresie nie mogą one być uznane za przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą.

Dalej podano, że w niniejszej sprawie skarżący zawarł z młodocianym pracownikiem umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego i spełnił wszystkie wymogi określone w art. 70 b ustawy o systemie oświaty i w konsekwencji przysługuje mu dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego. Fakt, iż w art. 70 b ust 11 ustawy o systemie oświaty zapisano, iż dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi pomoc de minimis udzielaną zgodnie z warunkami określonymi

w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, s. 1) lub rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, s. 9), nie może oznaczać - jak to uznało SKO - że pomoc ta może być udzielona wyłącznie jako pomoc de minimis.

Strona skarżąca zacytowała treść z art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej: z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktatach, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi, i stwierdziła, że jego treść wskazuje, że artykuł ten dotyczy wyłącznie pomocy udzielanej przez państwo przedsiębiorstwu. W konsekwencji brak możliwości uznawania za pomoc de minimis pomocy udzielanej jednostce Skarbu Państwa, która nie może być uznana za przedsiębiorcę czy przedsiębiorstwo.

Nadto, zgodnie z treścią Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 traktatu o funkcjonowaniu unii europejskiej do pomocy de minimis z dnia 18 grudnia 2013 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 352, str. 1), pomoc de minimis dotyczy wyłącznie pomocy udzielonej dla przedsiębiorstw. Już z powyższego należy wywnioskować, iż zakresem tego pojęcia nie można objąć przekazywania środków podmiotowi nie będącemu przedsiębiorstwem czy przedsiębiorcą. Zatem również przepisy ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej dotyczą wyłącznie przedsiębiorstw, nie mają zaś zastosowania do podmiotów nie prowadzących działalności gospodarczej.

W konsekwencji, w opinii autora skargi, prawidłowa wykładnia art. 70 b ust 11 ustawy o systemie oświaty sprowadza się do przyjęcia, że dofinansowanie, o którym mowa w art. 70 b ust. 1, stanowi Pomoc, co do której wyłącznie w zakresie dotyczącym przedsiębiorstw należy stosować wszelkie wymagania dotyczące pomocy de minimis - zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis. W sytuacji zaś gdy pomoc ta jest kierowana do podmiotu, który przedsiębiorcą nie jest, brak jakichkolwiek podstaw do stosowania wymogów przewidzianych dla udzielania pomocy de minimis. Brak jednocześnie podstaw, aby art. 70 b ust 11 interpretować w ten sposób, że pomoc ta może być udzielona wyłącznie jako pomoc de minimis - niezależnie do jakiego podmiotu jest kierowana. Zatem błędny i bezzasadny jest wywód zaprezentowany w uzasadnieniu skarżonej decyzji, gdyż zgodnie z art. 70 b ust 11 pomoc przyznawana w trybie tego przepisu ma charakter pomocy de minimis - lecz wyłącznie w sytuacji, gdy jest adresowana do przedsiębiorstwa. W pozostałych przypadkach brak podstaw do stosowania wymogów przewidzianych dla pomocy de minimis. Brak bowiem podstaw do przyjęcia, iż pomoc na dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych przyznawana w trybie art. 70 b ustawy o systemie oświaty może być przyznana tylko jako pomoc de minimis i nawet w sytuacji gdy wnioskodawcą jest jednostka OHP zobowiązana jest - tak jak przedsiębiorcy - do załączenia odpowiednich dokumentów o pomocy de minimis. Strona skarżąca dodała, że wiążącą wykładnią w tym zakresie było stanowisko zawarte w treści Notatki Urzędowej z dnia 16 lipca 2014 r., przedstawiającej stanowisko UOKiK, w myśl którego refundacja wynagrodzeń i dofinansowanie kosztów kształcenia pracowników młodocianych w zakresie działalności prowadzonej przez OHP nie stanowi pomocy publicznej, ani pomocy de minimis. Stanowisko to potwierdza także informacja zawarta na stronie internetowej tego Urzędu, z której wynika, iż OHP w zakresie działalności związanej z kształceniem pracowników młodocianych nie są przedsiębiorcami w rozumieniu przepisów unijnych i w konsekwencji do wsparcia udzielanego OHP w związku z ww. działalnością nie mają zastosowania przepisy

o pomocy publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

O oddalenie skargi wniósł także Prokurator Prokuratury Okręgowej w Kielcach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie nie jest sporny. Mianowicie skarżąca w okresie od 14 marca 2014 r. do 30 czerwca 2014 r. zatrudniała młodocianego pracownika – P. G., którą w tym samym okresie przyuczała do zawodu krawca. We wniosku o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika Wojewódzka Komenda Ochotniczych Hufców Pracy, jako podstawę prawną ubiegania się o przyznanie tego dofinansowania wskazała art. 70b ust. 7 ustawy o oświacie. Spór w sprawie dotyczy tego, czy skarżąca jako podmiot ubiegający się o przyznanie dofinansowania na podstawie tego przepisu miała obowiązek przedłożyć dokumenty, niezbędne przy ubieganiu się o pomoc de minimis, czy też z takiego obowiązku jest zwolniona.

Na wstępnie zauważyć należy, że wskazany we wniosku o przyznanie dofinansowania art. 70b ust. 7 nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej do przyznania takiego świadczenia, bowiem tego dofinansowania dotyczy cały art. 70b. Jego ustęp 7. wskazuje jedynie, że dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od zdania przez młodocianego pracownika egzaminu i że do wniosku należy dołączyć kopie dokumentów potwierdzających spełnienie warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, (a więc potwierdzających posiadanie kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego), kopii umowy o pracę z młodocianym pracownikiem oraz kopii dyplomu lub świadectwa potwierdzającego zdanie egzaminu. Te dokumenty zostały przez skarżącą złożone.

Zgodnie z ust. 8 tego samego artykułu dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika jest finansowane ze środków Funduszu Pracy. Poczynając od 1 września 2012 r. do art. 70b ustawy o systemie oświaty wprowadzono ustęp 11, w myśl którego dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi pomoc de minimis udzielaną zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis lub rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym. Żaden z przepisów art. 70b nie zawiera normy prawnej, z której wynikałoby, że jeśli chodzi o OHP to mogą one domagać się przyznania dofinansowania na podstawie art. 70b ustawy o oświacie, ale nie w ramach pomocy de minimis, a więc innymi słowy, że art. 70b ust. 11 nie ma zastosowania do skarżącej.

Zgodnie z art. 87 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia, a na obszarze oddziaływania organów, które je ustanowiły akty prawa miejscowego. Skarżąca uzasadniając swoje stanowisko, że przysługuje jej jako pracodawcy dofinansowanie na podstawie art. 70b, ale nie w ramach pomocy de minimis powołuje się na notatkę urzędową z dnia 16 lipca 2014 r. oraz informację zawartą na stronie internetowej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Ani jedno ani też drugie źródło informacji nie stanowi źródła prawa, w oparciu o które organy i sądy mogą rozstrzygać sprawy. Takim źródłem prawa ani też obowiązującej jego wykładni nie jest również złożone w toku postępowania przed sądem pismo Dyrektora Departamentu Monitorowania Pomocy Publicznej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 18 września 2014 r. skierowane do Dyrektora Wydziału U.M.

W skardze jej autor dodatkowo odwołał się do przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014 r. w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom - § 4, który jego zdaniem potwierdza zasadność skargi. Zauważyć jednak należy, że chociaż w ust. 1 § 4 tego rozporządzenia wskazano, że w przypadku gdy pracodawcą dla młodocianych pracowników zatrudnionych w celu przygotowania zawodowego są OHP, nie stosuje się § 3, to w § 4 ust. 3, który niewątpliwie także dotyczy OHP wprost wskazuje się, że do wniosku o przyznani refundacji dołącza się dokumenty, o których mowa w § 3 ust. 3 tego rozporządzenia, a więc zaświadczenie lub oświadczenie o pomocy de minimis, w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. Nr 59 z 2007 r., poz. 404 ze zmianami) oraz informacji określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 37 ust. 2a ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Zgodnie zaś z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie. Na podstawie delegacji zawartej w art. 37 ust. 2a ustawy z 30 kwietnia 2004 r. Rada Ministrów wydała w dniu 29 marca 2010 r. rozporządzenie w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc minimis (Dz. U. Nr 53, poz. 311 ze zmianami), zawierającego wzory formularzy, jakie podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy ma obowiązek dołączyć do wniosku.

Reasumując, skoro zgodnie z art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty dofinansowanie kosztów kształceniu stanowi pomoc de minimis, której przyznanie uzależnione jest nie tylko od złożenia dokumentów, o których mowa w art. 70b ust. 7 ustawy o systemie oświaty, ale także dokumentów wymaganych przepisami art. 37 ust. 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej oraz przepisami wydanego na jej podstawie rozporządzenia z 29 marca 2010 r., prawidłowo Prezydent Miasta wezwał skarżącą do złożenia dokumentów w postaci formularza stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. oraz zaświadczenia o pomocy de minimis otrzymanej w roku, w którym pracodawca ubiega się o pomoc oraz w ciągu 2 lat poprzedzających, wraz z pouczeniem o skutkach niezłożenia tych dokumentów. Skoro zaś skarżącą żądanych dokumentów nie złożyła, zasadnie na podstawie art.37 ust. 7 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej organy odmówiły przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Mając powyższe na uwadze skargę jako niezasadną należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami).