Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1338/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1 pkt. 4.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2009 r. sprawy ze skargi C. z siedzibą w M. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. Urząd Patentowy Rzeczpospolitej Polskiej po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu [...] maja 2009 r. wniosku C. Sp. j. o ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie zawieszenia postępowania postanowieniem Urzędu Patentowego z dnia [...] października 2008 r. w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy Rzeszowianka [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 144 kpa i art. 127 § 3 kpa w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej ( Dz. U. z 2003 r., nr 119, poz. 1117 ze zm.) utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia 8 października 2008 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w dniu [...] marca 2007 r. do Urzędu Patentowego działającego w trybie postępowania spornego wpłynął wniosek S. Sp. z o.o. W upadłości z siedzibą w B. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy Rzeszowianka [...] udzielonego na rzecz spółki C. Spółka jawna w siedzibą w M. Zarzuty podniesione przez wnioskodawcę sprowadzają się do zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze oraz naruszenia praw wnioskodawcy do oznaczenia słowno-graficznego Rzeszowianka. Między stronami postępowania zaistniał spór, co do skutków umowy sprzedaży zwartej w dniu [...] maja 1992 r. pomiędzy spółką R. Sp., z o.o. z siedzibą w R. oraz A. S.A. z siedzibą w R. i co do istnienia po stronie wnioskodawcy prawa podmiotowego do oznaczenia słowno-graficznego Rzeszowianka.

W ocenie Urzędu spór ten stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa do rozstrzygnięcia, którego w świetle art. 17 kpc, władny jest jedynie sąd powszechny. Rozstrzygnięcie wskazanego zagadnienia prejudycjalnego przez sąd będzie miało wpływ na rozpatrzenie i wydanie decyzji w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy Rzeszowianka [...], jako że, rozstrzygnięcie sporu na tle praw o charakterze podmiotowym i zawartych umów stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w sprawie wszczętej przed Urzędem Patentowym.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie C. Sp. j., zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazał m.in., iż Sąd Rejonowy w R. postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. sygn. akt [...] zawiesił postępowanie w sprawie o wyłączenie z masy upadłości znaku towarowego "Rzeszowianka" z uwagi na fakt, iż Syndyk Masy Upadłości R. sp. z o.o. w upadłości złożył w Urzędzie Patentowym RP w Warszawie wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na ten znak towarowy. W ocenie skarżącego wniesienie przez wnioskodawcę pozwu o ustalenie nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, gdyż zakończenie tegoż postępowania jest jeszcze bardzo dalekie. Nadto zgłoszenia do rejestracji przez uprawnionego słowno - graficznego znaku "Rzeszowianka" nie można uważać za działanie w złej wierze a wnioskodawca, składając wniosek o unieważnienie prawa ochronnego, nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie zgłoszonych zarzutów. Powstała sytuacja ogranicza skarżącego w posługiwaniu się oraz swobodnym rozporządzaniu przedmiotowym znakiem. Tym samym nie może on skutecznie dochodzić roszczeń związanych z naruszaniem tego prawa w związku z bezprawnym posługiwaniem się nim przez inne firmy, które produkują pod tą nazwą i wprowadzają do obrotu gospodarczego

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna a zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 kpa. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w sprawie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym jest zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania administracyjnego, do rozstrzygnięcia, którego właściwym jest inny organ lub sąd a rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracyjny.

Innymi słowy, treść rozstrzygnięcia innego organu lub sądu, do którego kompetencji należy wydanie takiego rozstrzygnięcia, jest koniecznym elementem podstawy rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji przez organ administracyjny. Rozstrzygnięciem jest czynność prawna organu lub sądu zarówno orzecznicza jak i rejestracyjna, a także czynności stron procesowych dokonane przed organem procesowym, jeżeli po spełnieniu przewidzianych prawem warunków wywierają skutki równe rozstrzygnięciu organu procesowego. Dotyczyć może uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo innych jeszcze okoliczności mających znaczenie prawne (zob. kom. Kodeks postępowania administracyjnego Piotr Przybysz Lexis Nexis).

Kwestia zależności między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji jest najbardziej sporna. Pojawiające się kontrowersje wynikają z faktu, że formułując wymóg istnienia zależności, kodeks nie określa jej charakteru.

W ocenie Sądu, przepis art. 97 k.p.a. wymaga zależności bezpośredniej, ponieważ przemawia za tym istota instytucji zawieszenia postępowania, instytucji tamującej bieg postępowania i opóźniającej rozstrzygnięcie sprawy (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 1999 r. IV SA 7444/97 niepubl.).

O kwestii prejudycjalnej w postępowaniu administracyjnym wypowiadali się niejednokrotnie zarówno przedstawiciele doktryny jak i w swoich orzeczeniach - Naczelny Sąd Administracyjny. Przegląd poglądów na temat pojęcia oraz istoty prejudycjalności zaprezentował m.in. J. Rodziewicz (w:) Prejudycjalność w postępowaniu cywilnym, Gdańsk 2000 r., strony 7-18, gdzie podaje m.in., że pod pojęciem prejudycjalności rozumie się najczęściej przesądzające znaczenie, jakie posiada rozstrzygnięcie jednej sprawy dla rozstrzygnięcia drugiej sprawy lub technicznoprawną konieczność rozstrzygnięcia jednej sprawy po to, aby następnie można było rozstrzygnąć inną sprawę. Z kolei W. Jakimowicz w artykule pt. "O kwestii prejudycjalnej w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym" opublikowanym (w:) Samorząd Terytorialny 2003/10/29 wskazuje: "samo, zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ, na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Na interpretację zagadnienia wstępnego, jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania".

Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z 17 lipca 2003 r. II SA 427/02 podkreślił, iż prejudycjalność zachodzi tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie, co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe.

Jak wspomniano, k.p.a. nie określa wyraźnie podstaw prawnych zależności. Judykatura przyjmuje, że przesądza o niej treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej i w nich nakazuje ich poszukiwać (patrz np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 22 października 1991 r., SA/Wr 936/91, ONSA 1991, nr 3-4, poz. 90 oraz 22 grudnia 1993 r. SA/Wr 1160/93, ONSA 1995 nr 1, poz. 21). Zagadnieniem wstępnym nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych (vide. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II - komentarz do art. 97 k.p.a.).

W rozpatrywanej sprawie zachodził prejudykat, gdyż wniosek o unieważnienie prawa ochronnego oparty jest na przepisie art. 8 pkt 1 i 2 u.z.t. natomiast istnieje spór pomiędzy wnioskodawcą i uczestnikiem postępowania dotyczacy skutków umowy sprzedaży zwartej w dniu [...] maja 1992 r. pomiędzy R. Sp. z o.o. z siedzibą w R. oraz A. S.A. z siedzibą w R. i co do istnienia po stronie wnioskodawcy prawa podmiotowego do oznaczenia słowno-graficznego Rzeszowianka.

Skoro, zatem, bez rozstrzygnięcia jakie skutki wywoływała sporna umowa i czy po stronie wnioskodawcy istnieją prawa podmiotowe do spornego oznaczenia, nie można stwierdzić czy doszło do zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze oraz z naruszeniem praw o charakterze osobistym/majątkowym osób trzecich, zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał, że kwestia powyższa stanowi prejudykat w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Reasumując należy stwierdzić, że omówiona wyżej kwestia jest zagadnieniem wstępnym dla rozstrzygnięcia sprawy o unieważnienie spornego prawa, ponieważ pozostaje w nierozerwalnym związku z podnoszonym zarzutem naruszenia art. 8 pkt 1 i 2 u.z.t. W tym stanie rzeczy, za pozbawione uzasadnienia należy uznać stanowisko strony skarżącej, że działanie organu doprowadziło do bezpodstawnego zawieszenia postępowania w sprawie z przedmiotowego wniosku.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skargę, jako nieuzasadnioną oddalił.