Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2378/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par.1, par.4 ust.1 w zw.z par. 3 ust.1 pkt 15
journal: Dz.U. 2010 nr 258 poz 1747
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty  spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej
article: art.24, art.25 ust.1 pkt 4 lit.b
journal: Dz.U. 2008 nr 98 poz 634
law: Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędziowie NSA Małgorzata Korycińska Janusz Zajda Protokolant Nina Szyller po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 1012/12 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 września 2013 r. oddalił skargę M. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 [...] 2012 r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej.

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.

Decyzją z dnia 26 [...] 2010 r., Prezes ARiMR ustalił M. K. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych w wysokości [...] zł.

W dniu 19 [...] 2010 r. strona zwróciła się z dwoma wnioskami, tj. o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której wydano ww. decyzję z dnia 26 [...] 2010 r. oraz o umorzenie kwoty nienależnie pobranych płatności.

Decyzją nr [...] z dnia 29 [...] 2011 r., Prezes ARiMR odmówił wnioskodawczyni umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, ustalonej w odrębnym postępowaniu decyzją Prezesa ARiMR z dnia 26 [...] 2010 r. z uwagi na nie spełnienie przesłanki warunkującej umorzenie należności określonej w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. z 2010 r., nr 258, poz. 1747). Organ I instancji wyjaśnił, że zadłużenie wnioskodawczyni ustalone decyzją Prezesa ARiMR z dnia 26 [...] 2010 r. stanowiło kwotę [...] zł, a tym samym przekroczyło równowartość kwoty 100 euro, ponieważ kurs euro na dzień 31 [...] 2010 r. wynosił [...] zł. Wnioskodawczyni posiada zaś stałe źródło utrzymania w postaci emerytury rolniczej w wysokości [...] zł. Nie zaszła więc określona w § 3 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia przesłanka umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności.

Od decyzji organu I instancji M. K. złożyła odwołanie, w którym zwróciła się o uchylenie decyzji oraz o umorzenie należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej w wysokości [...] zł wraz z odsetkami od tej kwoty albo o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpatrzenia.

Pismem z dnia 4 [...] 2012 r. M. K. uzupełniła odwołanie od decyzji Prezesa ARiMR z dnia 29 [...] 2011 r. W piśmie tym strona wskazała, że jedynym jej źródłem utrzymania jest emerytura w wysokości [...] zł miesięcznie, w związku z czym, wniosła o umorzenie kwoty nienależnie pobranych płatności wraz z odsetkami.

Kolejnym pismem z dnia 6 [...] 2012 r., wnioskodawczyni wniosła o częściowe umorzenie należności przypadających agencjom płatniczym w ramach wspólnej Polityki Rolnej. W piśmie tym wniosła o rozłożenie "pozostałej po umorzeniu kwoty, na [...] rat miesięcznych, płatnych do [...] każdego miesiąca".

Decyzją z dnia 28 [...] 2012 r. organu odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że ustalona decyzją Prezesa ARiMR z dnia 26 [...] 2010 r. kwota nienależnie pobranych płatności przyznanych stronie wynosi [...] zł, a tym samym ww. kwota przekroczyła równowartość 100 euro, ponieważ kurs euro na dzień 31 [...] 2010 r. wynosił [...] zł. Przedmiotowa należność mogłaby być umorzona, jeśli byłaby równa lub mniejsza od kwoty [...] zł.

Następnie organ wskazał, że ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, iż strona posiada stałe źródło utrzymania w postaci emerytury w wysokości [...] zł miesięcznie. Z oświadczenia wnioskodawczyni wynika ponadto, że posiada ona siedlisko składające się z budynku mieszkalnego o powierzchni [...] m², działkę rolną o powierzchni [...] arów, a nadto zabudowania gospodarskie. W przedmiotowej sprawie nie zaszła zatem określona w § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. przesłanka umorzenia kwoty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Dalej organ wskazał, że umorzenie odsetek za zwłokę może nastąpić tylko w sytuacji z § 6 ww. rozporządzenia, w której spełnione zostały przesłanki do umorzenia należności głównej. Ponieważ w przedmiotowej sprawie nie zaszły przesłanki umorzenia należności głównej nie ma możliwości umorzenia odsetek za zwłokę.

Organ odwoławczy dodatkowo wyjaśnił, że w kwestii wniosku M. K. z dnia 6 [...] 2012 r. o rozłożenie na raty kwoty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał stosowne zawiadomienie.

W skardze na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 [...] 2012 r. M. K. wniosła o uchylenie w całości ww. decyzji, której zarzuciła powierzchowne rozpatrzenie sprawy oraz pominięcie podnoszonych przez skarżącą argumentów i dowodów. W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że w 2009 r. znalazła się w bardzo trudnej sytuacji zdrowotnej i materialnej oraz niesprzyjającej sytuacji prawnej, o czym dowiedziała się dopiero po przekazaniu gospodarstwa swoim córkom. Z informacji ARiMR dowiedziała się, że w 2009 r. nie będą przyznawane renty strukturalne, natomiast warunkiem uzyskania emerytury rolniczej było przekazanie gospodarstwa następcom. O możliwości dalszego korzystania z dopłat ze względu na długotrwałą niezdolność do pracy producenta rolnego została poinformowana dopiero pismem Prezesa ARiMR z dnia 10 [...] 2012 r. W świetle powyższego stwierdzenie organu ARiMR, że "została należycie poinformowana o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego" nie odpowiada prawdzie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, jako niezasadną.

Sąd I instancji wskazał, iż kontroli tego Sądu podlega decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymująca w mocy decyzję Prezesa ARiMR o odmowie umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, nie zaś ostateczna decyzja Prezesa ARiMR o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych.

Przepis § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. wskazuje na jedyny przypadek którego zaistnienie skutkuje koniecznością umorzenia z urzędu - jest nią należność która nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem komisji (WE) nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r.

Sąd I instancji wskazał, iż w przedmiotowej sprawie niesporne było to, że kwota nienależnie pobranej przez skarżącą płatności ustalona decyzją organu ARiMR z dnia 26 [...] 2010 r. wynosiła [...] zł ,a więc przewyższała kwotę 100 euro. Z tego też powodu organy obu instancji zasadnie podniosły, iż ww. przepis nie mógł być zastosowany. Przywołane rozporządzenie przewidywało również przypadki fakultatywnego umarzania całości lub części należności wypłaconych beneficjentom, a mianowicie przypadki całkowitej ich nieściągalności pod warunkiem wszakże, występowania jednej z przesłanej wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 1 - 6 rozporządzenia.

Sąd podzielił ocenę organów, iż w przypadku skarżącej żadna z przewidzianych tym przepisem przesłanek nie wystąpiła. Skarżąca posiadała bowiem dochód z emerytury, jak i nieruchomości, które mogą być zajęte przez organ egzekucyjny. Skarżąca nie uprawdopodobniła zaś zaistnienia w sprawie przesłanki warunkującej umorzenie, określonej w § 3 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia. Ponadto należało mieć na względzie, iż § 3 ust. 1 rozporządzenia oparty jest na konstrukcji uznania administracyjnego co oznacza pewną swobodę w podejmowaniu rozstrzygnięć w omawianym przedmiocie.

W ocenie Sądu bez znaczenia pozostają okoliczności, które doprowadziły do niedotrzymania podjętego przez skarżącą zobowiązania, bowiem kwestia ta dotyczy odrębnego postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezesa ARiMR z dnia 10 [...] 2012 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła M. K. wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie naruszenie:

- przepisu § 4 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, który ma zastosowanie do umorzenia z urzędu w całości lub w części należności tytułu wypłaconych przez te agencje środków pochodzących z EFOiGR "Sekcja Gwarancji", EFRG oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy, a także z tytułu zabezpieczeń i kar nieobjętych klasyfikacją budżetową EFRG lub EFRROW, w przypadku ich całkowitej nieściągalności, zamiast

- przepisu art. 25 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, z którego wynika, że wierzytelność ARMiR może być umorzona, jeżeli egzekucja zagraża egzystencji dłużnika, w przypadku gdy dłużnik stał się niezdolny do pracy w gospodarstwie rolnym , w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie takie przesłanki zostały spełnione przez M. K.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w pkt 1 art. 174 p.p.s.a.

Z jej zarzutów wynika, że wadliwości stanowiska Sądu I instancji, iż zaskarżona decyzja, którą odmówiono stronie umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej - tj. innymi słowy, którą odmówiono umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych w wysokości [...] zł, która ustalona została ostateczna decyzją Prezesa ARiMR z dnia 10 [...] 2012 r. - nie jest niezgodna z prawem, strona skarżąca kasacyjnie upatruje w tym, że w procesie kontroli jej legalności nie został uwzględniony przepis art. 25 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, z którego wynika, że wierzytelność może być umorzona, jeżeli egzekucja zagraża egzystencji rolnika, w przypadku gdy rolnik stał się niezdolny do pracy w gospodarstwie rolnym. Według strony skarżącej kasacyjnie, niezastosowanie przez Sąd I instancji przywołanego przepisu i skontrolowanie zaskarżonej decyzji wyłącznie z punktu widzenia jej zgodności z przepisem § 4 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej uzasadnia wniosek, że zaskarżony wyrok nie odpowiada prawu.

Merytoryczną ocenę postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, poprzedzić należy następującym wyjaśnieniem, które uznać należy za konieczne w rozpatrywanej sprawie. Mianowicie, zarzut "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego wymaga wykazania i wyjaśnienia, jak powinien być on stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy albo dlaczego ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być on stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być on zastosowany. Zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polega więc na zarzuceniu tzw. błędu subsumcji, tj. gdy ustalony w sprawie stan faktyczny błędnie uznano za odpowiadający albo nieodpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej. Innym słowy, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, albo (w formie negatywnej) z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego - niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd, rozumiane jest, jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu.

Wyjaśnienia wymaga również, że w sytuacji, gdy strona skarżąca kasacyjnie podważa prawidłowość zaskarżonego wyroku wyłącznie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym, w odniesieniu do którego zarzuca błąd wykładni oraz niewłaściwe zastosowanie, to nie może budzić żadnych wątpliwości, że rozpatrzenie tego rodzaju zarzutu (zarzutów) nie może pomijać stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie. Zwłaszcza, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, która mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek, wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Tym samym, ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś, na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy.

Wobec tego więc, że stan faktyczny rozpatrywanej sprawy nie został zakwestionowany, to za oczywiste uznać należy, że ocena postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego nie może pomijać faktów, które Sąd I instancji przyjął za podstawę wyrokowania.

Odnosząc się z punktu widzenia przedstawionych uwag do oceny zasadności zarzutu naruszenia przepisu § 4 ust. 1 w związku z § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej przez jego zastosowanie i zarzutu naruszenia art. 25 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, przez jego niezastosowanie, za okoliczność istotną w rozpatrywanej sprawie uznać należy to, że ostateczną decyzją Prezesa ARiMR z dnia 10 [...] 2012 r. ustalono wobec strony skarżącej kasacyjnie kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych w wysokości [...] zł. Nie jest również sporne i to, że płatność z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych przysługuje na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, a środki wypłacone z tytułu udzielonej pomocy pochodziły ze środków z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz ze środków krajowych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej.

Z punktu widzenia istoty sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie, a w tym kontekście z punktu widzenia prawnej podstawy wydania kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji o odmowie umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych ustalonej przywołaną powyżej decyzją z dnia 10 [...] 2012 r., podnieść należy, że stanowiły ją przepisy, wydanego w wykonaniu delegacji zawartej w art. 209 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej.

Z § 1 tego rozporządzenia wynika, że określa ono szczegółowe zasady i tryb umarzania przez właściwy organ agencji płatniczej w całości lub w części, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności od osób fizycznych, osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, zwanych dalej "dłużnikami", przypadających agencjom płatniczym z tytułu: 1) wypłaconych przez nie: a) środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej "Sekcja Gwarancji", Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji, Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich, b) krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy. Natomiast szczegółowe zasady (przesłanki) i warunki umarzania przez Prezesa ARiMR wymienionych należności określają przepisy § 3 i § 4 przywołanego rozporządzenia.

Z kolei, z przepisu art. 24 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wynika, że Prezes Agencji może umarzać, w całości lub w części, rozkładać na raty lub odraczać termin spłat wierzytelności Agencji przypadających jej w związku z wykonywaniem przez nią zadań finansowanych wyłącznie z krajowych środków publicznych, zwanych dalej "wierzytelnościami Agencji". Natomiast art. 25 ust. 1 pkt 4 lit. b) przywołanej ustawy, którego zastosowania domaga się w rozpatrywanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie zarzucając, że Sąd I instancji wadliwie nie uwzględnił tego przepisu, jako wzorca kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stanowi, że wierzytelność Agencji może być umorzona, jeżeli wystąpi co najmniej jedna z następujących przesłanek, a mianowicie jej egzekucja zagraża egzystencji dłużnika, w przypadku gdy dłużnik stał się niezdolny do pracy w gospodarstwie rolnym.

Skoro więc z przywołanej powyżej regulacji wynika, że kwoty należności o umorzenie których wnioskowała strona skarżąca kasacyjnie, stanowiąc kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych należały, w świetle § 1 pkt 1 lit. a) i lit. b) rozporządzenia z dnia 21 grudnia 2010 r. w związku z art. 209 ust. 1 i art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o finansach publicznych, do kategorii należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej i podlegających, gdy chodzi o prawny reżim ich umarzania, przepisom przywołanego rozporządzenia, nie zaś do kategorii wierzytelności Agencji, o których mowa w art. 24 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, których tryb umarzania, rozkładania na raty lub odraczania terminu płatności określony został w art. 25 tej ustawy, to postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie uznać należy za pozbawiony jakichkolwiek usprawiedliwionych podstaw.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

-----------------------

10