Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 889/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 106
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f, art. 20 ust. 1 i 1a, art. 22 ust. 1, art. 22a ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 6 pkt 3, art. 15 ust. 1 pkt 2 i 6
journal: Dz.U. 2011 nr 5 poz 13
law: Ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa w R. S.A. z/s w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Przedsiębiorstwa S.A. w R. z/s w C. (zwana dalej: P S.A.) - reprezentowanego przez r.pr. A. R. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...], którym utrzymano

w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...] w sprawie odmowy uzgodnienia zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na linii: R. D.A. – U. D.A. przez B. D.A. – S. D.A. dla przedsiębiorcy: Przedsiębiorstwo w R. S.A. z/s w C.

W podstawie prawnej postanowienia organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 106 i art. 144 K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1265).

Z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu [...] stycznia 2013 r. Marszałek Województwa [...] zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o uzgodnienie do zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na linii R. – U. dla przedsiębiorcy P S.A. z/s w C.

Pierwsze postanowienie nr [...] odmawiające uzgodnienia zmiany na zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych na linii wskazanej we wniosku, Prezydent Miasta [...] wydał w dniu [...] lutego 2013 r. Na skutek wniesionego zażalenia sprawa była przedmiotem rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...] uchyliło postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...] odmówił uzgodnienia zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na linii: R. D.A. – U. D.A. przez B. D.A. – S. D.A. dla przedsiębiorcy: Przedsiębiorstwo w R. S.A. z/s w C.

W uzasadnieniu wskazał, że przewoźnik nie posiada aktualnych uzgodnień przystankowych zlokalizowanych na terenie Gminy Miasto [...], zgodnie

z uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w sprawie określenia przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub zarządzającym jest Gmina Miasto [...], udostępnionych dla operatorów i przewoźników oraz warunków i zasad korzystania z tych obiektów. Podano, że przystanek: R., [...], rondo - nie figuruje na liście przystanków dostępnych dla przewoźników i operatorów. Zachodzi konieczność dostosowania rozkładu jazdy do wymogów w zakresie korzystania z infrastruktury przystankowej.

Nadto zwrócono uwagę, że realizacja proponowanego rozkładu jazdy powodowałaby przekroczenie dopuszczonych art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) prędkości pojazdu. Z proponowanego rozkładu wynika, że przewoźnik zaplanował pokonanie

1 km trasy na odcinku R. ul. [...]. – R., ul. [...] w czasie 1 minuty w każdym z kursów, zatem z prędkością 60km/h, co stanowi naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyło P S.A. z/s w C. – reprezentowane przez r. pr. A. R., wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono wydanie go z naruszeniem art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a.; niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w sprawie określenia przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub zarządzającym jest Gmina Miasto [...], udostępnionych dla operatorów i przewoźników oraz warunków i zasad korzystania z tych obiektów; pominięcie umowy z dnia [...] sierpnia 2011 r. zawartej pomiędzy skarżącym a Zarządem Transportu Miejskiego w R. oraz błędne wyliczenie prędkości autobusu przy pokonywaniu trasy na odcinku R. ul. [...]. – R., ul. [...] stacja paliw, przy odległości ustalonej przez organ, tj. 644m a w stronę przeciwną 504m.

W rozwinięciu zarzutów strona wskazała, że nie jest ani "przewoźnikiem" ani "operatorem" w rozumieniu przepisów o publicznym transporcie zbiorowym. Nie jest więc podmiotem do którego zastosowanie mają przepisy uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Swój interes prawny strona wywiodła z zapisów ustawy o transporcie drogowym, na mocy której zostało jej udzielone przez Prezydenta Miasta [...] zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym. Status formalno-prawny strony składającej zażalenie wypływa z przepisów ustawy o transporcie drogowym (art. 4 pkt 18, art. 4 pkt 15 tej ustawy). Strona jest zatem "przewoźnikiem drogowym" a nie "przewoźnikiem". Tymczasem uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012r., na którą powołuje się organ, adresowana jest do "przewoźników" o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 11 ustawy o publicznym transporcie drogowym (który funkcjonuje w obrocie prawnym od 1.01.2017 r.). Końcowo strona zakwestionowała ustalenia organu dotyczące przekroczenia dopuszczalnej prędkości 50 km/godz.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W motywach orzeczenia Kolegium wskazało, że przedmiotem oceny legalności jest postanowienie wydane w trybie art. 106 k.p.a. Przedmiotowa opinia wydana została w formie uzgodnienia, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 lit f. ustawy

o transporcie drogowym. Przepis ten stanowi, że wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia w krajowym transporcie drogowym – wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej – na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa.

Przedmiotowa sprawa dotyczy uzgodnienia wnioskowanej zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych, która polegać ma na zmianie rozkładu jazdy kursów na obsługiwanej przez wnioskodawcę trasie. Wyżej powołany przepis nie określa żadnych kryteriów wg których czynione są uzgodnienia. Przepis art. 22 ust. 1 pkt 3 wymaga by do wniosku o wydanie zezwolenia (w tym zmiany) przewoźnik dołączył potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi. SKO zwróciło uwagę, że strona wnioskująca nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających dokonanie takich ustaleń. Nadto na co zwrócono uwagę w zażaleniu, dotychczasowa umowa zawarta pomiędzy nim a Zarządem Transportu Miejskiego w R. została wypowiedziana.

W dalszej części uzasadnienia organ nie podzielił poglądu, że uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nie ma zastosowania do przewoźników, działających na zasadach określonych w ustawie o transporcie drogowym. Wydana została na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. W świetle tej uchwały składający zażalenie nie jest operatorem, ale świadcząc transport jest przewoźnikiem. Powyższe wynika z art. 6 pkt 3 ustawy

o publicznym transporcie drogowym. Powyższe stanowisko potwierdza również rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 10.04.2012 r. w sprawie rozkładów jazdy (Dz.U. z 2012 r., poz. 451) dotyczącym wszystkich przewoźników. Wynika z niego, że weryfikacja projektu rozkładu jazdy

w zakresie przystanków komunikacyjnych oraz dworców polega w szczególności na sprawdzeniu prawidłowości określenia rozkładu jazdy przystanków komunikacyjnych zgodnie z przepisami ustawy o publicznym transporcie zbiorowym odsyłającej do uchwały podjętej na podstawie art. 15 ust. 2 cyt. ustawy. Z powyższych przyczyn wnioskowana zmiana zezwolenia nie mogła uzyskać uzgodnienia w przedmiotowym postępowaniu.

Drugorzędne znacznie dla rozstrzygnięcia sprawy, ma zdaniem SKO, wadliwe określenie przez wnioskodawcę odległości pomiędzy przystankami skutkującymi przekroczeniem prędkości przez autobusy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyżej opisane postanowienie złożyło Przedsiębiorstwo S.A. z/s w C. – reprezentowane przez r. pr. A. R., wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia organu I instancji i zasądzenia kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono wydanie go z naruszeniem art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego mającego istotne znaczenie w sprawie. Nadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: niewłaściwą interpretację art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym i jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżący jest przewoźnikiem i ma do niego zastosowanie uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r.; niewłaściwą interpretację art. 22a ustawy o transporcie drogowym i niewłaściwe jego zastosowanie poprzez przyjęcie, że w przypadku zmiany zezwolenia wymagane jest dołączenie do wniosku potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z przystanków i dworców dokonanego z ich właścicielami i zarządzającymi. Podtrzymano zarzut niewłaściwego przyjęcia, że w sprawie zastosowanie znajduje uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] i pominięcia zawartej pomiędzy stroną skarżącą a Zarządem Transportu Miejskiego w R. umowy z dnia [...] sierpnia 2011 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy wyjaśnić skarżącej, że stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądu administracyjnego ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (tu postanowienie). Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd, jak wynika z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwana dalej "P.p.s.a.") nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powoływaną podstawą prawną.

Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, jeżeli m.in. stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonego postępowania w omówionym zakresie, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa skutkującego koniecznością usunięcia tego postanowienia z obrotu prawnego, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 powyższej ustawy, skarga podlegała oddaleniu.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem osądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2013 r., utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2013 r. o odmowie uzgodnienia zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na linii: R. D.A. – U. D.A. przez B. D.A. – S. D.A. dla przedsiębiorcy: Przedsiębiorstwo w R. S.A. z/s w C.

Nie jest kwestionowane, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające zostały wydane w trybie art. 106 K.p.a. W myśl § 1 tego przepisu jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Stosownie do treści art. 106 § 5 K.p.a. zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie.

Z powyższego wynika zatem, że organ współdziałający uczestniczy jedynie

w czynnościach postępowania administracyjnego, biorąc udział w załatwieniu sprawy przez wyrażenie stanowiska w zakresie swej właściwości (art. 106 § 1 K.p.a.). Stanowisko, jakie w formie postanowienia zajmuje, nie rozstrzyga o istocie sprawy ani nie kończy jej w instancji administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma w istocie swojej charakter pomocniczego stadium postępowania w sprawie załatwianej przez inny organ w drodze decyzji administracyjnej. Oznacza to, że ani przedmiot tego postępowania, ani też rozstrzygnięcia w nim podjęte nie mają samodzielnego bytu prawnego. Stanowisko organu współdziałającego jest istotnym elementem rozstrzygnięcia w sprawie

o wydanie decyzji, niejednokrotnie determinującym wynik tej sprawy. Dlatego ważne jest, żeby było wyczerpujące i odzwierciedlało rzeczywisty stan okoliczności, może mieć to bowiem wpływ na ostateczny kształt stanowiska tego organu,

a w konsekwencji na wydaną w sprawie decyzję (por. wyrok NSA z 13.10. 2011 r., sygn. II OSK142/10, LEX nr 1070329, wyrok NSA z dnia 12.07.2011 r., sygn. akt II GSK 708/10, LEX nr 1083367).

Bezsporne w sprawie jest również to, że wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa - art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1265). Przepis ten jednoznacznie wprowadza obligatoryjne współdziałanie organów w nim wymienionych.

Tak ukształtowany - materialnie i procesowo - obowiązek współdziałania oznacza, że konieczność zajęcia stanowiska przez organ współdziałający stanowi wymóg formalny wydania prawidłowej decyzji przez organ uprawniony do merytorycznego załatwienia sprawy. Nadto obowiązek współdziałania wpływa na zakres uprawnień organów współdziałających w ten sposób, że organ współdziałający, nie będąc właściwym do wydania decyzji w sprawie, ma obowiązek zbadania sprawy pod określonym kątem celem wyrażenia swej opinii, zaś organ, do kompetencji którego należy załatwienie sprawy co do istoty, nie może wszystkich okoliczności sprawy oceniać samodzielnie, lecz musi czynić to za pomocą innego organu. Przepis ten nie wskazuje natomiast żadnych kryteriów, wg których czynione są uzgodnienia, ani też w oparciu o które wydawane są zezwolenia lub zmiany zezwoleń.

Zaznaczyć także należy, że przepisy ustawy o transporcie drogowym nakładają wymóg uzyskania uzgodnienia nie tylko zezwolenia, ale także zmiany zezwolenia (co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie). Jak już wyżej zaznaczono współpraca organów wymienionych w art. 18 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, tj. organów właściwych do udzielania zezwoleń, jak i organów właściwych do czynienia uzgodnień odbywa się w trybie art. 106 K.p.a. Organ uzgadniający wypowiada się przy uwzględnieniu jego właściwości rzeczowej i kompetencji - w takim zakresie,

w jakim rozstrzyga następnie organ wydający decyzję główną; w okolicznościach niniejszej sprawy w przedmiocie zmiany zezwolenia.

W orzecznictwie sądowym (por. m.in. wyrok NSA z dnia 20.01.2010 r., sygn. akt II GSK 351/09, publ. ONSAiWSA 2011/4 poz. 76; wyrok NSA z 26.02.2009 r., sygn. akt II GSK 746/08, LexPolonica nr 2047207) przyjmuje się, że okoliczności

o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy o transporcie stanowią obligatoryjną (pkt 1) lub fakultatywną (pkt 2) podstawę do odmowy zmiany zezwolenia. Okoliczności te mogą stanowić także przyczynę negatywnych opinii organów współdziałających, wyrażonych w trybie art. 106 K.p.a. To właśnie opinia tych organów, stanowi podstawę do wydania przez organ rzeczowo właściwy do wydania decyzji o zmianie lub odmowie zmiany zezwolenia.

Przyjąć jednakże należy, że badanie okoliczności we wskazanym art. 22a

ust. 1 ustawy o transporcie drogowym winno następować pod kątem danych, jakie zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy określa się w wydawanym zezwoleniu oraz

w zestawieniu z informacjami wynikającymi z załączników rozpoznawanego wniosku - wskazanych w art. 22 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Ten ostatni przepis obliguje bowiem wnioskodawcę do przedłożenia organowi wraz z wnioskiem następujących dokumentów:

1) proponowanego rozkładu jazdy - uwzględniającego przystanki, godziny odjazdów środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach,

i odległości między przystankami, kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy;

2) schematu połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną

i przystankami;

3) potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych

i przystanków, dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi;

4) zobowiązania do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych na przystankach;

5) cennika;

6) wykazu pojazdów, z określeniem ich liczby oraz liczby miejsc, którymi wnioskodawca zamierza wykonywać przewozy.

Dane te muszą podlegać wnikliwej ocenie, służą bowiem do określenia

w zezwoleniu - stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy - warunków wykonywania przewozu (pkt 1), przebiegu trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów (pkt 2); miejscowości,

w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób (pkt 3) jak i do przyjęcia obowiązującego rozkładu jazdy, jako załącznika do zezwolenia (art. 20 ust. 1a ustawy).

Niewątpliwie zatem powyższe przepisy stanowią podstawę do określenia jakie okoliczności są istotne dla merytorycznego załatwienia sprawy co do jej istoty przez organ uprawniony i wskazują zakres koniecznych ustaleń.

W konsekwencji zaś wprowadzenia obowiązku uzgodnienia - przed wydaniem decyzji w przedmiocie zezwolenia (zmiany zezwolenia) na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym (art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f ustawy

o transporcie drogowym) - to organ "uzgadniający" staje się organem uprawnionym

i zobowiązanym do oceny czy nie zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę wydania zezwolenia na podstawie art. 22a ust. 1 ustawy w świetle warunków na jakich wnioskodawca domaga się wydania zezwolenia tzn. w świetle warunków wynikających z załączników do wniosku (art. 22 ust. 1 ustawy).

Niewątpliwie także, zgodnie z art. 106 § 4 k.p.a., organ współdziałający, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, celem dokonania tej oceny może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające.

W rozpoznawanej sprawie przyczyną odmowy uzgodnienia zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych, która polegać ma na zmianie rozkładu jazdy kursów na obsługiwanej przez wnioskodawcę trasie, był brak przedłożenia przez P w R. S.A. dokumentów potwierdzających dokonanie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi (art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym).

W ocenie Sądu powyższe stanowisko organu jest słuszne i zasługuje na aprobatę. Zasadny wydaje się pogląd, że przedsiębiorstwa wykonujące przewóz regularny, a które chcą korzystać z przystanków komunikacji miejskiej muszą uzgodnić z właścicielami lub zarządzającymi zasady, na jakich będą wykorzystywać tego rodzaju infrastrukturę. Zauważyć przy tym należy, że forma tego uzgodnienia nie jest określona w przepisach. Nie jest to w szczególności uzgodnienie o jakim mowa w art. 106 K.p.a., gdyż przepis ten dotyczy współdziałania organów administracji przy wydawaniu decyzji, a art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym nakłada obowiązek uzgodnienia na stronę, a nie na organ. Należy

w związku z tym przyjąć, że forma uzgodnienia może być dowolna. Może ono

w szczególności nastąpić w drodze czynności prawnej (np. umowa). Uzgodnienie musi jednak dotyczyć indywidualnego, konkretnego przypadku, gdyż potwierdzenie takiego uzgodnienia ma być dołączone do każdego konkretnego wniosku o wydanie zezwolenia. Omawiany przepis art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym wskazuje wymogi, jakie musi spełniać wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 30.09.2010 r., sygn. akt II SA/Ke 436/10).

Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (dokumentów dołączonych przez stronę skarżącą) taka umowa ustalająca zasady korzystania z przystanków autobusowych na terenie Gminy Miasta [...] została zawarta w dniu [...] sierpnia 2011 r. pomiędzy Zarządem Transportu Miejskiego

w R. a Przedsiębiorstwem w R. S.A. z siedzibą w C. Jednakże, na co słusznie zwrócił uwagę organ umowa ta została wypowiedziana (pismo z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...]). Jak wynika z treści tego pisma umowa ta została wypowiedziana w związku ze zmianą warunków i zasad udostępniania przystanków i korzystania z nich. Warunki te i zasady zostały określone w uchwale Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] w sprawie określenia przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub zarządzającym jest Gmina Miasta [...], udostępnionych dla operatorów i przewoźników oraz warunków i zasad korzystania z tych obiektów.

Jak wykazały organy orzekające w sprawie wniosek o uzgodnienie zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na linii R. – U. dla przedsiębiorcy P S.A. z/s w C. nie zawierał aktualnych uzgodnień przystankowych zlokalizowanych na terenie Gminy Miasto [...], w części dotyczącej przystanku: R., C., rondo. Przystanek ten nie figuruje na liście przystanków dostępnych dla przewoźników i operatorów, w świetle wyżej opisanej uchwały z dnia [...] lipca 2012 r.

Brak wskazywanych uzgodnień przystankowych uniemożliwił w prowadzonym przez organy postępowaniu uzgodnieniowym dokonanie oceny spełnienia tego warunku. Przy czym za niezasadne Sąd orzekający uznał twierdzenia strony skarżącej, że uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nie ma zastosowania do przewoźników, działających na zasadach określonych w ustawie o transporcie drogowym. Słusznie zauważyło Kolegium, że uchwała ta wydana została na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r.

o publicznym transporcie drogowym (Dz.U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13). Stosownie do treści tego przepisu organizowanie publicznego transportu zbiorowego polega

w szczególności na określaniu przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego, udostępnionych dla operatorów i przewoźników oraz warunków i zasad korzystania

z tych obiektów. Przy czym określenie przystanków komunikacyjnych i dworców oraz warunków i zasad korzystania z tych obiektów, następuje w drodze uchwały podjętej przez właściwy organ danej jednostki samorządu terytorialnego.

W świetle przepisów tej ustawy strona składająca skargę nie jest operatorem, jest jednakże przewoźnikiem, co wynika z art. 6 pkt 3 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem publiczny transport zbiorowy może być wykonywany przez operatora publicznego transportu zbiorowego, zwanego dalej "operatorem", lub przewoźnika spełniających warunki do podejmowania i wykonywania działalności w zakresie przewozu osób określone odpowiednio w ustawie z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym. Powyższe, na co słusznie zwróciło Kolegium, znajduje potwierdzenie w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 10.04.2012 r. w sprawie rozkładów jazdy (Dz.U. z 2012 r., poz. 451) dotyczącym wszystkich przewoźników. Wynika z niego, że weryfikacja projektu rozkładu jazdy w zakresie przystanków komunikacyjnych oraz dworców polega

w szczególności na sprawdzeniu prawidłowości określenia w projekcie rozkładu jazdy przystanków komunikacyjnych zgodnie z przepisami ustawy o publicznym transporcie zbiorowym.

Z tych wszystkich, powyżej wyszczególnionych przyczyn Sąd uznał, że wnioskowana zmiana zezwolenia nie mogła uzyskać pozytywnego uzgodnienia

a wydane w tym zakresie przez organy obu instancji rozstrzygnięcia były prawidłowe.

Wbrew zarzutom skargi organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, ocenionego zgodnie z regułą wyrażoną w art. 7, art. 77 § 1

i art. 80 K.p.a. prawidłowo ustalono stan faktyczny sprawy, co stanowiło podstawę prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego.

Z wszystkich tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga została oddalona.