Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 644/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-11-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: Art. 61
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Kutzner po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 listopada 2011 r. wniosku B. B. o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi P.H.U. "A" B. B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

W dniu 11 maja 2011 r. skarżący – B. B. złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 kwietnia 2011 r. nr [...] wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący podniósł, że wstrzymanie wykonania postanowienia uzasadnione jest z uwagi na jego "ważne i istotne interesy", jak również brak jego winy w powstaniu zaległości podatkowej.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§4). Postanowienia, o których mowa w §3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§5).

Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu prawnego ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 ww. ustawy jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

W rozpoznawanej sprawie skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie uzasadnił swojego wniosku, poprzestając na lakonicznym stwierdzeniu, iż wnosi o wstrzymanie wykonania postanowienia z uwagi na ważne i istotne interesy skarżącego, jak również brak jego winy w powstaniu zaległości podatkowej.

Tak więc Sąd nie mógł ocenić, czy spełnione zostały przesłanki z art. 61 p.p.s.a., które uzasadniałyby udzielenie ochrony tymczasowej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów.