Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1730/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-06-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika

SENTENCJA

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Renata Ranicka po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.K. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 września 2014 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia p o s t a n a w i a wniosek oddalić


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek P.K. zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, w sprawie skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 września 2014 r.

Według oświadczenia skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z konkubiną M.C. i małoletnim synem F.K. Ich wspólny miesięczny dochód wynosi 3.125,26 zł i stanowi go wynagrodzenie skarżącego z umowy zlecenia w wysokości 1.775,17 zł , zasiłek dla bezrobotnych pobierany przez M.C. w wysokości 468,10 zł. Dodatkowo skarżący otrzymał zwrot nienależnie pobranych kosztów egzekucyjnych przez US w kwocie 827,98 zł.

Skarżący nie zadeklarował żadnego majątku ruchomego o wartości powyżej 3.000 euro ani nieruchomości stanowiących jego własność bądź współwłasność.

Na uzasadnienie wniosku skarżący podał, iż nie stać go na poniesienie kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru a taki jest potrzebny do wywiedzenia skargi kasacyjnej. Skarżący ma na utrzymaniu czwórkę dzieci, przy czym na trójkę z nich co miesiąc płaci alimenty w łącznej wysokości 1.200 zł. Na utrzymaniu skarżącego pozostaje też jego konkubina M.C., która otrzymuje tylko zasiłek dla bezrobotnych, a obecnie wymaga szczególnej opieki, gdyż jest w ciąży. Co miesiąc skarżący ponosi też koszty utrzymaniu mieszkania w wysokości 1.450 zł, na wyżywienie przeznacza 600 zł.

Z uwagi na fakt, iż podane przez skarżącego informacje dotyczące jego stanu majątkowego i rodzinnego okazały się niewystarczające, referendarz działając na zasadzie art. 255 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pismem z dnia 22 kwietnia 2015 r. wezwał skarżącego do przekazania w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania następujących informacji :

- wyciągów z kont bankowych skarżącego, obejmujących operacje z ostatnich trzech miesięcy;

- wyciągów z kont bankowych M.C., obejmujących operacje z ostatnich trzech miesięcy;

- zeznania podatkowego skarżącego za rok 2014 lub odpowiedniego zaświadczenia o uzyskanych w 2014 r. dochodach i przychodach;

- zeznania podatkowego za rok 2014 , M. C. lub odpowiedniego zaświadczenia o uzyskanych w 2014 r. przychodach i dochodach;

- dowody przelewu, przekazu wynagrodzenia skarżącego;

- oświadczenie czyją własność stanowi dom, lokal, w którym mieszka wraz z podaniem numeru KW tej nieruchomości;

- dowody przelewu, przekazu środków na rzecz Spółdzielni Budynki Rozproszone;

- odpisów KW obejmujących nieruchomości będące własnością lub współwłasnością skarżącego.

Jak wynika z akt sprawy powyższe wezwanie zostało skarżącemu skutecznie doręczone w dniu 30 kwietnia 2015 r. ( dowód doręczenia w aktach). Mimo precyzyjnego wezwania skarżący nie uzupełnił braków wniosku i nie udzielił na nie odpowiedzi.

Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,( Dz. U. nr 153, poz.1270) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowaniu lub w jego toku. Prawo to obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ( art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Rozpatrując na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz zważył co następuje:

Zgodnie zaś z treścią art. 246 § 1 pkt 1 cyt. ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia ma analiza przesłanek przyznania prawa pomocy stronie skarżącej wymienionych w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy. Wskazuje ona, iż na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że strona nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postepowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. To strona ma wskazać taka sytuację materialną, która uzasadniałaby przyznanie prawa pomocy. Brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że inicjatywa dowodowa zmierzającą do uprawdopodobnienia, że zachodzą przesłanki przemawiające na rzecz przyznania prawa pomocy ciąży na wnioskodawcy ( por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 23 października 2009 r., sygn. akt II SA/GL 823/09). Wnioskodawca ma też obowiązek współdziałania z sądem w zakresie gromadzenia dowodów źródłowych i wyjaśnień wszystkich okoliczności w celu ustalenia jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. Brak tej współpracy przesz niedostarczenie dokumentów, bądź nieskładanie wyczerpujących oświadczeń musi mieć wpływ na dokonywaną przez orzekającego ocenę wniosku o przyznanie prawa pomocy ( por. postanowienie NSA z dnia 4 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FZ 103/11, postanowienie NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II GZ 296/10).

Dlatego też w przedmiotowej sprawie w opinii orzekającego skarżący nie wykazała, iż znajduje się w sytuacji materialnej uzasadniającej zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Mimo wezwania nie uzupełnił wniosku o żądane przez sąd informacje, niezbędne do oceny jego faktycznych możliwości finansowych.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie

art. 243 § 1, art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ).