Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1675/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6130 Pozwolenie na wprowadzenie do środowiska substancji lub energii
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184 ust. 2 pkt 3 i art. 3 pkt 41
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) Sędzia NSA Ludwik Żukowski Protokolant Andżelika Borek po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółka Akcyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Gl 228/05 w sprawie ze skargi A. C., E. F., H. K., T. K., W. B., A. B., W. K., W. Ł., A. S., B. F., A. B., E. M., J. B., G. W., U. K., H. B., J. K., J. H., W. G., T. K., K. S., A. K., T. P., G. G., F. B., S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

[...] – Spółka Akcyjna z siedzibą w Ż. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 maja 2006 r., sygn. akt II SA/GL 228/05, uchylającego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.-B. z dnia [...] nr [...], wydaną w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym:

Dnia [...] [...] S.A. złożyła w Starostwie Ż. wniosek o udzielenie pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do produkcji piwa zlokalizowanej w Ż. przy ul. [...].

W treści powyższego wniosku wskazała, że instalacja ta kwalifikuje się do rodzajów instalacji przewidzianych w pkt 6 ppkt 5 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo powodować znaczne zanieczyszczenie środowiska jako całości (Dz.U. Nr 122, poz. 1055), tj. takich, które mogą powodować znaczne zanieczyszczenia poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości.

Starosta Powiatowy w Ż. zawiadomieniem z dnia [...] nr [...] oraz obwieszczeniem z tego dnia ogłosił publicznie o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia zintegrowanego [...] S.A. oraz o możliwości wnoszenia uwag i wniosków w terminie 21 dni od dnia ukazania się zawiadomienia i obwieszczenia.

Jednocześnie w dniu [...] wszczęte zostało postępowanie w sprawie zmiany decyzji Starosty Ż. ustalającej dopuszczalny poziom hałasu pochodzącego z instalacji pomocniczych.

Po rozpatrzeniu sprawy Starosta Ż. wydał decyzję z dnia [...], nr [...], w której działając na podstawie art. 181 ust. 1 pkt 1, art. 201 ust. 1, art. 202, 204, 211 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. Nr 115, poz. 1229) oraz art. 18 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. Nr 62, poz. 628 ze zm.), udzielił [...] S.A. w Ż. pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do produkcji piwa obejmującego:

– wprowadzanie pyłów i gazów do powietrza,

– odprowadzanie ścieków do miejskiej kanalizacji sanitarnej,

– wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne,

– emisję hałasu do środowiska,

oraz pozwolenia dla instalacji pomocniczych, w których określono zużycie wody do produkcji, surowców energii, dopuszczalne emisje zanieczyszczeń i ilość wytwarzanych odpadów oraz ścieków dla planowanej docelowej produkcji piwa.

Od powyższej decyzji mieszkańcy sąsiadującego z [...] Osiedla "[...]" w Ż. wnieśli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.B., w którym powodując się na naruszenie art. 73 ust. 3 i 4, art. 112 ust. 1, art. 135, art. 184, art. 51 i 187, a także art. 141 ust. 2, art. 143, art. 204 i 186 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska – domagali się jej uchylenia.

Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.B. nie znajdując podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji utrzymało ją w mocy.

Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.B. zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach [...] mieszkańców Osiedla "[...]" w Ż., domagając się jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów art. 73 ust. 3 i 4, art. 141 ust. 2, art. 143, art. 184 ust. 4 pkt 2 i art. 186 ustawy – Prawo ochrony środowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wymienionym na wstępie wyrokiem z dnia 10 maja 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję, zasądził od organu na rzecz skarżących koszty postępowania. W motywach tego orzeczenia Sąd I instancji stwierdził, że w sprawie jest niesporne, iż instalacja objęta wnioskiem zalicza się do instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r. (Dz.U. Nr 122, poz. 1055).

Trafnie przy tym wywodzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że ustawa w art. 186 enumeratywnie wymienia przesłanki, których spełnienie stanowi przeszkodę do wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji. Jednakże aby móc ocenić zasadność wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego pod kątem spełnienia bądź niespełnienia tych przesłanek w pierwszej kolejności należy zbadać kompletność wniosku, a wymagania w tym zakresie określone zostały w art. 184 i dodatkowo w art. 208 ust. 1-4 ustawy.

W myśl art. 184 ust. 2 pkt 3 ustawy wniosek o wydanie pozwolenia powinien zawierać informacje o tytule prawnym do instalacji. Z kolei art. 3 pkt 41 stanowi, że przez "tytuł prawny" należy rozumieć prawo własności, użytkowanie wieczyste, trwały zarząd, ograniczone prawa rzeczowe albo stosunek zobowiązaniowy. Oznacza to, że na użytek ustawy ustawodawca za tytuł prawny traktuje uprawnienia wynikające z prawa cywilnego, odnoszące się do nieruchomości, w tym budynków na niej położonych, zakładu, urządzenia i instalacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że sam fakt wykazania przez wnioskodawcę tytułu prawnego wynikającego z prawa rzeczowego do nieruchomości położonych w Ż. przy ul. [...], stanowiącej działki nr [...] i [...], nie oznacza jeszcze samo przez się, iż wnioskodawca legitymuje się tytułem prawnym do instalacji w rozumieniu art. 184 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 3 pkt 41 ustawy. Należy bowiem mieć na uwadze, że instalacja podstawowa do produkcji piwa składa się z procesu technologicznego, który odbywa się w szeregu urządzeniach, w tym m.in. w tankofermentatorach służących do fermentacji i leżakowania piwa po uprzednim schłodzeniu brzeczki. Uwzględniając parametry techniczne tankofermentatorów należy uznać, iż są to obiekty budowlane (budowle), których realizacja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę w myśl regulacji wynikającej z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Sąd I instancji stwierdził następnie, iż organ odwoławczy nie zauważył, że w dacie orzekania w dniu [...] pozwolenie na budowę tankofermentatorów zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, bowiem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stwierdził nieważność pozwolenia na budowę tych urządzeń. W tej sytuacji – zdaniem WSA – wymóg legitymowania się tytułem prawnym do tej instalacji zostałby spełniony dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie tych budowli. Ponieważ organ nie badał czy na dzień orzekania wnioskodawca legitymował się tytułem prawnym do wszystkich instalacji, oparł się bowiem tylko na budzącym wątpliwości oświadczeniu wnioskodawcy zawartym we wniosku, zagadnienie to jest niewyjaśnione.

Następnie Sąd I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 184 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania do wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego należało dołączyć wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli został sporządzony, oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jej uzyskanie było wymagane. Niezajęcie przez organ stanowiska w tej kwestii uniemożliwia kontrolę organu w omawianym zakresie, gdyż nie wiadomo, czy na terenie objętym wnioskiem o pozwolenie zintegrowane istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i jakie jest pierwotne przeznaczenie terenu objętego tym planem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył dalej, że organ, którego decyzję zaskarżono, nie uwzględnił faktu, że stanowiąca część pozwolenia zintegrowanego decyzja Starosty Ż. z dnia [...] o ustaleniu dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska z terenu wnioskodawcy (załącznik nr 4) w chwili orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.B. ([...]) nie funkcjonowała już w obrocie prawnym. Decyzją tegoż Kolegium z dnia [...], tj. w toku postępowania międzyinstancyjnego, uchylono wyżej opisaną decyzję Starosty, gdzie określone zostały wielkości dopuszczalne, a sprawę przekazano temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Nie można zgodzić się z argumentacją organu, iż pozostawało to bez znaczenia, skoro decyzja ta dotyczyła jedynie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu niezależnie od tego, czy dla zakładu wymagane byłoby, zgodnie z ustawą, uzyskanie pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska (art. 202 ust. 1 w związku z art. 181 ust. 1 pkt 5 ustawy).

Sąd I instancji stwierdził też, że w dacie wydawania decyzji przez organ odwoławczy w obrocie prawnym nie funkcjonowała także decyzja Burmistrza Miasta Ż. z dnia [...] o pozwoleniu na budowę drogi na terenie zakładów [...] w Ż. o długości 700 mb, gdyż decyzjami Wojewody Ś. i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] i [...] stwierdzono nieważność tej decyzji. To zaś oznacza, iż kwestią wymagającą rozważenia powinna być również legalność korzystania z drogi zakładowej przez wnioskodawcę, to jest na jakiej podstawie droga ta była i jest obecnie użytkowana oraz kto dysponuje do niej tytułem prawnym, skoro brak było pozwolenia na budowę.

Kolejną kwestią było to, że stosownie do art. 211 ust. 3a ustawy – Prawo ochrony środowiska pozwolenie zintegrowane wydaje się po uzgodnieniu z Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska, chyba że organem wydającym to pozwolenie jest wojewoda. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie decyzja Starosty Ż. w sprawie udzielenia [...] spornego pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do produkcji piwa zapadła jeszcze przed uprawomocnieniem się postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...], na mocy którego uzgodniony został projekt tego pozwolenia – czego organ odwoławczy nie wziął także pod uwagę.

Końcowo Sąd zwrócił uwagę na fakt, iż stosownie do art. 204 ust. 1 ustawy instalacje wymagające pozwolenia zintegrowanego powinny spełniać wymagania ochrony środowiska wynikające z najlepszej dostępnej techniki, która zgodnie z art. 207 ustawy winna uwzględniać także podjęcie stosownych środków zapobiegających poważnym awariom przemysłowym lub zmniejszających do minimum powodowane przez nie zagrożenia dla środowiska. Jest to o tyle istotne, że do dnia [...]. [...] był zaliczany do zakładów mogących stworzyć nadzwyczajne zagrożenie dla środowiska, z czym wiązał się obowiązek sporządzenia przez burmistrza miast planu operacyjno-ratowniczego na wypadek wystąpienia takiego zagrożenia.

Całokształt przedstawionych rozważań skłania do konkluzji, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzję wydało bez wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, zatem z obrazą proceduralnych norm dotyczących gromadzenia i oceny materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a.), motywowania rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 K.p.a.), wreszcie z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Uchybienia te, zdaniem Sądu, mogły mieć wpływ na finalny wynik sprawy, co tym samym stwarza przesłankę do uchylenia kontrolowanego aktu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił też uwagę na konieczność zbadania przy ponownym rozpoznaniu sprawy, czy odwołujący się mają interes prawny w zaskarżeniu decyzji organu I instancji.

Omówiony wyrok zaskarżyła [...] S.A. w Ż. skargą kasacyjną. Zarzucono w niej naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię następujących przepisów: art. 184 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 41, art. 184 ust. 4 pkt 2, art. 202 ust. 3, art. 212 ust. 3a i art. 204 w zw. z art. 207 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Naruszenie tych przepisów – zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną – nastąpiło w następstwie:

1. Błędnego uznania, że wymagana art. 184 ust. 2 pkt 3 wym. ustawy "informacja o tytule prawnym do instalacji" oznacza instalację legalnie wybudowaną.

2. Pominięcia tego, że przepis art. 184 ust. 4 pkt 2 omawianej ustawy, przewidujący obowiązek załączenia do wniosku wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu utracił moc obowiązującą z dniem [...]. W tej sytuacji zakwalifikowanie tego aktualnie nieobowiązującego przepisu jako podstawy do uchylenia decyzji SKO może skutkować ponownym rozstrzygnięciem przez organ w kontekście zdezaktualizowanego obowiązku prawnego, co byłoby bezprzedmiotowe.

3. Pominięcia faktu, że przepis art. 202 ust. 3 p.o.ś. został uchylony z dniem 28 lipca 2005 r., wobec czego wobec wyłączenia zagadnień związanych z emisją hałasu z zakresu pozwolenia zintegrowanego dokonywanie jakichkolwiek ustaleń dotyczących takiej emisji uznać należy za nieprawidłowe i bezprzedmiotowe.

4. W opinii skarżącego poruszona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku kwestia stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Ż. z dnia [...] o pozwoleniu na budowę drogi na terenie zakładu skarżącego w Ż. o dł. 700 mb (w związku z decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzją Wojewody Ś. z dnia [...] znak [...]), stanowiąc przedmiot odrębnego postępowania sądowoadministracyjnego (WSA Warszawa, sygn. akt 7/IV SA 3440/03), nie powinna była stanowić do momentu prawomocnego zakończenia tegoż postępowania podstawy dla uchylenia ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.B.

Twierdzenie to jest aktualne w szczególności w świetle zapadłego w wyżej wskazanej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2006 r. uchylającego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2005 r. oraz decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję Wojewody Ś. z dnia [...].

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał ustaleń będących podstawą zaskarżonego wyroku w odniesieniu do skutków stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...], która to decyzja w efekcie prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ostała się w obrocie prawnym.

5. Analogicznie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Ż. z dnia [...] dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu tankofermentatorów stanowiących element instalacji objętych przedmiotowym pozwoleniem zintegrowanym, w efekcie przeprowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego stwierdzająca nieważność, decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...], została ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego w następstwie prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2006 r. (sygn. akt II OSK 973/05). W konsekwencji i w tym przypadku argumentacja Wojewódzkiego Sądu zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku straciła na aktualności.

Oparcie zaskarżonego wyroku o podstawy związane z odrębnymi, niezakończonymi prawomocnie sprawami sądowoadministracyjnymi nie jest – zdaniem skarżącego – działaniem właściwym. Potwierdzenie tego stanowi przykład skutków prawnych dwóch wyżej wskazanych wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego. W konsekwencji tych orzeczeń utrzymany został status quo, również w kontekście warunków, na jakich wydane zostało przedmiotowe pozwolenie zintegrowane.

6. Zdaniem skarżącego podstawy do uchylenia zaskarżonym wyrokiem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.B. nie stanowił również fakt wydania przedmiotowego pozwolenia zintegrowanego przed uprawomocnieniem się decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...], mocą którego organ ten pozytywnie zaopiniował projekt pozwolenia. W dacie podejmowania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.B. kwestia ta nie wiązała się z żadnymi wątpliwościami i wątpliwości budzić nie mogła. Wymóg określony art. 212 ust. 3a ustawy – Prawo ochrony środowiska został w postępowaniu administracyjnym spełniony.

7. Poruszone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku kwestie zabezpieczeń instalacji objętej przedmiotowym pozwoleniem zintegrowanym stanowiły przedmiot analizy na etapie postępowania administracyjnego. Zastrzeżenia poczynione w tym zakresie przez Wojewódzki Sąd dotyczą nieaktualnego stanu prawnego, bowiem dotyczą przepisów ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska, która to ustawa utraciła moc obowiązującą 1 października 2001 r.

Wobec tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną mieszkańcy Osiedla "[...]" w Ż. wnieśli o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzut obrazy art. 184 ust. 2 pkt 3 ustawy – Prawo ochrony środowiska należy uznać za uzasadniony. Zgodnie z tym przepisem wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego powinien zawierać, między innymi, informacje o tytule prawnym do instalacji. Jednocześnie w przepisie art. 3 pkt 41 tej ustawy ustawodawca zdefiniował pojęcie "tytuł prawny", przez które należy rozumieć prawo własności, użytkowanie wieczyste, trwały zarząd, ograniczone prawa rzeczowe albo stosunek zobowiązaniowy. Są to więc terminy z prawa cywilnego określające albo prawa rzeczowe albo stosunki zobowiązaniowe dające tytuł prawny do instalacji. Tytuł ten jest niezależny od tego, czy instalacja ta powstała zgodnie z prawem budowlanym czy z jego naruszeniem. Trafnie bowiem podniesiono w skardze kasacyjnej, że nawet prawomocna decyzja stwierdzająca nieważność pozwolenia na budowę nie pozbawia inwestora prawa własności do wzniesionego na podstawie tego pozwolenia obiektu budowlanego, a więc tytułu prawnego do mienia będącego przedmiotem inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie utożsamił "tytuł prawny", który jest pojęciem cywilistycznym, z legalnym wzniesieniem obiektu w rozumieniu prawa administracyjnego.

Powyższe uchybienie nie ma jednak wpływu na treść zaskarżonego wyroku, bowiem Sąd I instancji trafnie stwierdził też inne przyczyny uzasadniające uchylenie skarżonej decyzji, a skarga kasacyjna nie wykazała innych naruszeń prawa. Skarga kasacyjna wychodzi z założenia, że zarówno zmiany stanu prawnego jak i faktycznego zaistniałe już po wydaniu zaskarżonej decyzji, lecz przed wydaniem wyroku, winny być uwzględniane przez Sąd I instancji, bowiem w przeciwnej sytuacji doszłoby do uwzględnienia skargi w kontekście zdezaktualizowanych obowiązków, co byłoby bezprzedmiotowe. Poglądu tego, odnośnie do postępowania sądowoadministracyjnego, nie można jednak zaakceptować. Rolą sądu administracyjnego jest kontrola zgodności z prawem aktów lub czynności administracyjnych wydanych w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym (art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a., art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 202 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 1534, poz. 1269). Sąd administracyjny nie zastępuje organu, nie wykonuje czynności administracyjnych i dlatego ma wyłącznie uprawnienia kasacyjne. Przeprowadzana przez sąd kontrola może nastąpić wyłącznie na podstawie stanu faktycznego istniejącego w czasie podejmowania kontrolowanego aktu lub dokonywania czynności. Następuje ona również na podstawie stanu prawnego obowiązującego w tej dacie a nie w dniu orzekania. Nie oznacza to jednak, że zmiany stanu prawnego lub faktycznego, które nastąpiły po wydaniu zaskarżonego aktu nie mają żadnego znaczenia. W razie bowiem uchylenia przez sąd tego aktu organ rozpoznający sprawę ponownie będzie musiał rozważyć znaczenie tych zmian dla rozpoznawanej sprawy i w razie konieczności je uwzględnić przy wydawaniu decyzji.

Skarga kasacyjna nie podważa istnienia uchybień dostrzeżonych wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, lecz błędnie uznaje, że są one bez znaczenia w dalszym postępowaniu i nie mogą uzasadniać uchylenia zaskarżonej decyzji. Wobec nietrafności tego poglądu skargę należało uznać za nieuzasadnioną, co skutkuje jej oddalenie zgodnie z art. 184 p.p.s.a.