Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 479/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.95, art. 96, art. 100,art. 101,art.98
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art.145 par.1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 37 ust.1 pkt 1, art 25 ust.1, art.26
journal: Dz.U. 2001 nr 5 poz 42
law: Ustawa z dnia 15 grudnia  2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant ref. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2018 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 roku.


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 479/18

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], Krajowy Sąd Dyscyplinarny Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej: "organ II Instancji" lub "KSD PIIB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 37 ust.1 pkt 1 ustawy o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (tekst jednolity – Dz. U. z 2016 r., poz.1725) po rozpatrzeniu odwołania W. M. (dalej "Skarżąca" lub "Strona") z dnia 20 września 2017 r. od decyzji Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej "organ I instancji" lub "OSD DOIIB") nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie Skarżącej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Skarżąca posiada uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej do kierowania robotami budowlanymi na budowie obiektów budowlanych z wyjątkiem robót obejmujących skomplikowane instalacje i urządzenia sanitarne oraz instalacje i urządzenia elektryczne. Dodatkowo posiada uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej, które uprawniają do sporządzania projektów budowlanych konstrukcyjnych wszelkich obiektów budowlanych, projektów instalacji i urządzeń sanitarnych z wyjątkiem skomplikowanych urządzeń i instalacji oraz następujących projektów budowlanych architektonicznych:

wszelkich obiektów budowlanych inżynierskich zaliczanych do budownictwa powszechnego,

obiektów budowlanych o prostej architekturze,

budynków przemysłowych o charakterze wyłącznie produkcyjnym lub składowym.

Wnioskiem z dnia 13 września 2016 r., Okręgowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej "OROZ") wniósł o ukaranie Skarżącej w trybie odpowiedzialności zawodowej, która wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] (II K [...]), zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] (IV [...]), została uznana za winną popełnienia występku z art. 91 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (dalej "pr. bud."), poprzez pełnienie samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie (inspektora nadzoru inwestorskiego) w okresie od lipca 2011 r. do lutego 2012 r. w Świdnicy, nie posiadając wymaganych uprawnień (art. 95 pkt 2 Prawa budowlanego).

Pismem z dnia 31 października 2016 r. Skarżąca zgłosiła wnioski dowodowe w sprawie i podniosła m.in. zarzut przedawnienia popełnionego przez nią występku powołując się na art. 100 prawa budowlanego.

W dniu 17 listopada 2016 r., OROZ sprecyzował podstawę prawną wniosku o ukaranie stwierdzając, że chodzi o art. 95 pkt 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że odpowiedzialności zawodowej w budownictwie podlegają osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, które dopuściły się występków lub wykroczeń określonych ustawą.

Pismem z dnia 1 grudnia 2016 r. Skarżąca poinformowała OROZ, iż złożyła w Prokuraturze Regionalnej [...] wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] marca 2016 r. W wyniku powyższego, OROZ postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r., zawiesił postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej Skarżącej. Pismem z dnia 3 kwietnia 2017 r. Prokuratura Okręgowa w [...] poinformowała, iż ustalono, że nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o wznowienie postępowania. W związku z ustaleniami Prokuratury, OROZ postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. podjął zawieszone postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej Skarżącej.

Skarżąca pismem z dnia 16 czerwca 2017 r. odwołała się od powyższego postanowienia wnosząc o uchylenie postanowienia w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania i umorzenie postępowania. Skarżąca została poinformowana przez OROZ, iż na postanowienie o podjęciu postępowania nie przysługuje zażalenie ani odwołanie. W związku z podniesionym przez Skarżącą zarzutem przedawnienia, OSD DOIIB zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej "PINB") o udostępnienie informacji czy i kiedy PINB powziął informację o uznaniu Skarżącej za winną popełnienia czynu. W odpowiedzi na powyższe organ poinformował, że w prowadzonych rejestrach nie widnieje taka informacja.

Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. OSD DOlIB uznał, że Skarżąca popełniła czyn polegający na wykonywaniu samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie bez posiadania odpowiednich uprawnień budowanych, za co orzekł karę upomnienia.

W uzasadnieniu, OSD DOIIB odniósł się do zarzutu naruszenia przez organ art. 100 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym, nie można wszcząć postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej w budownictwie po upływie 6 miesięcy od dnia powzięcia przez organy nadzoru budowlanego wiadomości o popełnieniu czynu, powodującego tę odpowiedzialność i nie później niż po upływie 3 lat od dnia zakończenia robot budowlanych albo zawiadomienia o zakończeniu budowy lub wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. OSD DOIIB nie zgodził się ze stanowiskiem Skarżącej, iż występek z art. 91 ust. 3 pkt 2 uległ przedawnieniu 30 czerwca 2013 r. tj. 6 miesięcy po kontroli budowy przeprowadzonej przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu [...] grudnia 2012 r. Dokonując wykładni art. 95 pkt 1 w zw. z art. 100 Prawa budowlanego, OSD DOIIB stwierdził, że termin przedawnienia powinien być liczony od momentu powzięcia informacji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o prawomocnym wyroku stwierdzającym popełnienie czynu zabronionego. W niniejszej sprawie wyrok Sądu Okręgowego w [...], którym Skarżąca została uznana za winną popełnienia przestępstwa z art. 91 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, uprawomocnił się z dniem 2 marca 2016 r. Celem wykluczenia przesłanki wyłączającej niniejsze postępowanie, Okręgowy Sąd Dyscyplinarny zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o udzielenie wyjaśnień, czy organ nadzoru budowlanego powziął informacje o fakcie wydania powyższego wyroku. Pismem z dnia 1 sierpnia 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] poinformował Okręgowy Sąd Dyscyplinarny, że z rejestrów prowadzonych przez inspektorat nie wynika, aby Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego został doręczony wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia 2 marca 2016 r. o sygn, akt [...]. Powyższe zdaniem organu I instancji wyłącza zarzut przedawnienia.

Odnosząc się do samego popełnienia czynu, OSD DOIIB wskazał, iż odpowiedzialności zawodowej w budownictwie podlegają m. in. osoby - wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie. Opisał charakterystykę samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie, zasady jej sprawowania oraz wskazał przepisy regulujące odpowiedzialność karną za wykonywanie funkcji bez posiadania odpowiednich uprawnień.

Organ zaznaczył, iż Sąd Okręgowy w [...] przypisał Skarżącej sprawstwo i winę w zakresie popełnienia tego czynu. Warunkowe umorzenie postępowania przez Sąd Okręgowy przy stwierdzeniu popełnienia czynu zabronionego oznacza, że Skarżąca dopuściła się przestępstwa określonego ustawą, a zatem ziściła się przesłanka odpowiedzialności zawodowej z art. 95 pkt I ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym odpowiedzialności zawodowej w budownictwie podlegają osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, które dopuściły się występków lub wykroczeń określonych ustawą. Powyższe obligowało zdaniem organu, Okręgowy Sąd Dyscyplinarny do ukarania obwinionej.

Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając:

1. Obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 91 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez niepoprawne ustalenie zakresu prac, które obejmowały realizację projektu przebudowy budynku położonego w [...] przy ul. [...];

2. Brak przeprowadzenia przez OSD DOIIB postępowania wyjaśniającego dotyczącego terminu przeprowadzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego kontroli budowy, co miało wpływ na termin przedawnienia występku popełnionego przez Skarżącą;

3. "Sądy karne obu instancji orzekły w sprawie należącej do właściwości sądu administracyjnego".

4. Błędną interpretację wyroku Sądu Okręgowego w [...] umarzającego warunkowo postępowanie, co w rozumieniu Skarżącej nie oznacza skazania.

5.Pominięcie dowodów zawartych na płycie CD doręczonych do DOIIB przy piśmie z dnia 26 października 2016 r.

W uzasadnieniu odwołania Skarżąca wskazała, iż pełniła funkcję inspektora nadzoru w okresie od dnia 28.12.2011 roku do dnia 02.02.2012 roku zgodnie z posiadanymi uprawnieniami budowanymi nr [...] w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej bez ograniczeń. Z kopii Dziennika budowy wynika, że realizacja projektu przebudowy budynku położonego w [...] przy ul. [...] na Centrum Charytatywne w okresie od dnia 28 grudnia 2011 roku do dnia 02 lutego 2012 roku, nie obejmowała prac polegających na wykonaniu skomplikowanych instalacji sanitarnych wodno-kanalizacyjnych oraz skomplikowanych instalacji elektrycznych. W zatwierdzonym przez organ projekcie budowlanym przedmiotowy budynek pod względem funkcji i przeznaczenia zakwalifikowano do ZL V klasa odporności C, co oznacza, że przeprowadzone roboty zalicza się do nieskomplikowanych instalacji sanitarnych i elektrycznych, w związku z czym, w ocenie Skarżącej nie popełniła ona zarzucanego jej przestępstwa.

Po rozpatrzeniu odwołania, organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, iż posiadane przez Skarżącą uprawnienia budowlane nie uprawniały jej do nadzorowania robót polegających na wykonaniu skomplikowanych instalacji sanitarnych, wodnokanalizacyjnych i elektrycznych.

W wyniku powyższego Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powtarzając argumentację prezentowaną w postępowaniu administracyjnym i wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie prowadzonego postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej jako "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając wydane w sprawie decyzje z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że naruszają one prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

W niniejszej sprawie Sąd uznał, że organ nie przeprowadził właściwie postępowania administracyjnego i nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. Oznacza to, że decyzje poddane kontroli Sądu zapadły z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 k.p.a. co skutkowało naruszeniem w konsekwencji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Pierwszą czynnością, od której należy rozpocząć badanie sprawy odpowiedzialności zawodowej, jest ustalenie czy dany występek lub wykroczenie (art. 95 pkt 1 Prawa budowlanego) może być rozpatrywany z uwagi na przedawnienie.

Przepis zawarty w art. 100 pr. bud. wskazuje, że nie można wszcząć postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej w budownictwie po upływie 6 miesięcy od dnia powzięcia przez organy nadzoru budowlanego wiadomości o popełnieniu czynu, powodującego tę odpowiedzialność i nie później niż po upływie 3 lat od dnia zakończenia robót budowlanych albo zawiadomienia o zakończeniu budowy lub wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. Sześciomiesięczny termin, biegnący od daty powzięcia przez organ uprawniony do złożenia wniosku o podjęcie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej wiadomości o popełnieniu czynu powodującego tę odpowiedzialność, adresowany jest wyłącznie do organów nadzoru budowlanego. W wyroku z dnia 21.10.2009 r., II GSK 124/09 NSA stwierdził, że brak jest argumentów prawnych dla przyjęcia, że sześciomiesięczny termin, o którym mowa w art. 100 pr. bud., rozpoczyna bieg od dnia powzięcia przez organ samorządu zawodowego wiadomości o popełnieniu czynu powodującego odpowiedzialność zawodową. Organ ten jest jednak związany drugim wymienionym w tym przepisie terminem przedawnienia, tj. upływem trzech lat od dnia zakończenia robót budowlanych albo zawiadomienia o zakończeniu budowy lub wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, co wprost wynika z treści art. 100 p.bud. w zw. z art. 97 ust. 3 tej ustawy.

Odpowiedzialność zawodową w budownictwie osób posiadających określone uprawnienia budowlane, które popełniły w związku z wykonywaniem samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie czyny zabronione, regulują przepisy rozdziału X Prawa budowlanego. W rozdziale "Odpowiedzialność zawodowa w budownictwie" zawarte są zarówno przepisy materialnoprawne jak i przepisy postępowania. Do tej pierwszej grupy należy zaliczyć przepisy regulujące: przesłanki odpowiedzialności zawodowej (art. 95), rodzaje kar jakie mogą być wymierzone za popełnienie czynów z tytułu odpowiedzialności zawodowej (art. 96), przedawnienie wszczęcia postępowania (art. 100) i zatarcie kary (art. 101). Natomiast odmienny charakter mają przepisy art. 97 i art. 98 Prawa budowlanego. Pierwszy z przywołanych przepisów stanowi w ust. 1, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie wszczyna się na wniosek organu nadzoru budowlanego, właściwego dla miejsca popełnienia czynu lub stwierdzającego popełnienie czynu, złożony po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego. W myśl natomiast ust. 2 art. 97 Prawa budowlanego wniosek, o którym mowa w ust. 1powinien zawierać określenie zarzucanego czynu, uzasadnienie faktyczne i prawne oraz wskazanie dowodów, przy czym stosownie do ust. 3, wniosek, o którym mowa w ust. 1może złożyć w zakresie swojej właściwości organ samorządu zawodowego.

Z kolei zgodnie z art. 98 Prawa budowlanego w sprawach odpowiedzialności zawodowej w budownictwie orzekają organy samorządu zawodowego (ust. 1), a właściwość tych organów regulują odrębne przepisy (ust. 2). Te odrębne przepisy, o których mowa w art. 98 ust. 2 Prawa budowlanego to przepisy ustawy o samorządzie zawodowym. Ustawa o samorządzie zawodowym w zakresie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie nie zawiera przepisów materialnoprawnych, (co czyni w przypadku odpowiedzialności dyscyplinarnej), a jedynie nadaje określonym organom samorządu zawodowego kompetencje w przedmiocie prowadzenia postępowań z tytułu odpowiedzialności zawodowej. I tak zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o samorządzie zawodowym, okręgowy sąd dyscyplinarny rozpatruje sprawy z zakresu odpowiedzialności zawodowej określonej w ustawie - Prawo budowlane oraz sprawy dyscyplinarne członków okręgowej izby wniesione przez okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej lub okręgową radę izby, a stosownie do ust. 3 tego przepisu okręgowy sąd dyscyplinarny orzeka o zatarciu kary, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Natomiast stosownie do art. 26 pkt 1 ustawy o samorządzie zawodowym okręgowy rzecznik odpowiedzialności zawodowej prowadzi postępowania wyjaśniające oraz sprawuje funkcje oskarżyciela w sprawach z zakresu odpowiedzialności zawodowej członków izb architektów oraz inżynierów budownictwa i dyscyplinarnej członków okręgowej izby.

Odnosząc się do art. 100 pr. bud. wskazać należy, że ustawodawca początek 6 - miesięcznego terminu przedawnienia wszczęcia postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej wiąże z dniem powzięcia przez organ nadzoru budowlanego wiadomości o popełnieniu czynu, powodującego tę odpowiedzialność. Istotna z punktu widzenia biegu przedawnienia jest jedynie data powzięcia wiadomości o czynie powodującym odpowiedzialność zawodową w budownictwie przez organ nadzoru budowlanego. Dlatego też w sytuacji, gdy organ nadzoru budowlanego wiedział o popełnieniu czynu powodującego odpowiedzialność zawodową, za datę od której zaczyna biec termin przedawnienia, należy uznać datę powzięcia wiadomości przez organ nadzoru budowlanego.

Organ I i II instancji stanął zaś na stanowisku, że początek biegu przedawnienia powinien być liczony od momentu powzięcia informacji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o prawomocnym wyroku stwierdzającym popełnienie czynu zabronionego. Tymczasem bieg 6 – miesięcznego terminu liczonego od dnia powzięcia informacji o prawomocnym ukaraniu danej osoby dotyczy przesłanki o której stanowi art. 95 pkt 2 pr. bud. tj. ukarania w związku z wykonywaniem samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie gdyż warunkowe umorzenie postępowania nie jest skazaniem.

Instytucja przedawnienia daje gwarancje sprawcy czynu, iż po upływie określonego czasu nie zostanie on pociągnięty do odpowiedzialności, co w świetle art. 100 Prawa budowlanego oznacza dla sprawcy, że nie może zostać pociągnięty do odpowiedzialności zawodowej, jeżeli upłynęło 6 miesięcy od daty powzięcia wiadomości przez organ nadzoru budowlanego o czynie powodującym tę odpowiedzialność i nie został wniesiony w tym terminie wniosek do sądu dyscyplinarnego. W realiach niniejszej sprawy Skarżąca, miała prawo przypuszczać, że termin przedawnienia rozpoczął swój bieg od dnia dokonania kontroli budowy przez organ nadzoru budowlanego. Organ samorządu zawodowego jest związany natomiast upływem trzech lat od dnia zakończenia robót budowlanych albo zawiadomienia o zakończeniu budowy lub wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. Związanie organu samorządu zawodowego wskazanym terminem wynika bowiem z treści art. 100 Prawa budowlanego w związku z art. 97 ust. 3 tej ustawy.

W niniejszej sprawie Sąd nie przesądza czy przedawnienie nastąpiło, jednakże należy stwierdzić, że organy nie ustosunkowały się w sposób wyczerpujący do tego faktu, a może mieć on decydujący wpływ na wynik sprawy. Zarzuty nie wyjaśnienia kwestii przedawnienia sprawy odpowiedzialności zawodowej zgłaszała również Skarżąca.

Organ rozpoznając sprawę oparł się wyłącznie na fakcie uznania Skarżącej za winną popełnienia czynu przez Sąd Karny. OSD DOIIB ustalił stan faktyczny sprawy opierając się przede wszystkim na wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia 29 września 2015 r. oraz wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia 2 marca 2016 r. Organ odwoławczy potwierdził te ustalenia. Z akt sprawy wynika, że Okręgowy Sąd Dyscyplinarny zwrócił się z pytaniem do PINB kiedy i czy w ogóle organ powziął informację o uznaniu Skarżącej przez Sąd Okręgowy w [...] za winną popełnienia czynu. PINB odpowiedział, iż przedmiotowy wyrok nie został mu doręczony. W ocenie Sądu, KSD PIIB nie wyjaśnił, czy PINB w dniu przeprowadzenia kontroli budowy tj. [...].12.2012 r. powziął wiadomość o popełnieniu czynu. Tym samym KSD PIIB nie przesądził kiedy organ fatycznie powziął wiadomość o popełnieniu czynu powodującego odpowiedzialność zawodową.

Jednocześnie należy także wskazać na brak odniesienia się organów do drugiego terminu przedawnienia skutkujące niedopuszczalnością wszczęcia postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej w budownictwie, a mianowicie

3-letniego terminu liczonego od dnia zakończenia robót budowlanych albo zawiadomienia o zakończeniu budowy lub wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. Termin trzyletni ogranicza zarówno organy nadzoru budowlanego, jak i organy samorządu zawodowego. Bez względu zatem na to, który z organów dążył do wszczęcia postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej przez złożenie odpowiedniego wniosku, upływ trzyletniego terminu stanowić będzie bezwzględną negatywną przesłankę wszczęcia tego postępowania.

Jak wynika z powyższego decyzje poddane kontroli Sądu zapadły z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 k.p.a. co skutkowało naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Oznacza to, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja i decyzja wydana w I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję poprzedzającą.