Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 444/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2542/21 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 11 października 2021 r., odmówił R. M. wstrzymania wykonania objętej jego skargą decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2021 r., w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.

Sąd I instancji wskazał, że we wniesionej skardze, strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania wymienionej decyzji Komendanta Głównego Policji. Wskazał również, że skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności uprawdopodabniających wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), gdyż wniosek w ogóle nie zawierał uzasadnienia. Uniemożliwiało to ocenę okoliczności sprawy w kontekście przesłanek z powołanego przepisu.

R. M., zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, podczas gdy wnikliwa analiza akt rzeczonej sprawy powinna doprowadzić Sąd do przekonania, iż istnieją przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji.

Podnosząc ten zarzut strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem podniesione w nim zarzuty i ich motywy, pomieszczone w uzasadnieniu, nie podważają prawidłowości oceny wniosku skarżącego, jakiej dokonał Sąd I instancji.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Jak wynika z analizy pomieszczonego w skardze żądania strony o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2021 r., wniosek ów pozbawiony był uzasadnienia, co słusznie stwierdził Sąd I instancji. Autor wniosku nie umotywowała go w jakikolwiek sposób ograniczając się wyłącznie do samego stwierdzenia, iż domaga się wstrzymania wykonania powołanego rozstrzygnięcia. Co również prawidłowo wskazał Sąd I instancji, brak ten uniemożliwiał ocenę wniosku w aspekcie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej.

Nie jest przy tym zasadne, jak również nie ma wpływu na ocenę wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, stanowisko autora zażalenia czyniące Sądowi I instancji zarzut, że ten: "w żaden sposób nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia do zarzutów zawartych w skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji".

Po pierwsze, jak już wskazano wniosek o zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej powinien zawierać uzasadnienie wskazujące w sposób klarowny na możliwość wystąpienia w stosunku do wnioskodawcy jednej bądź obu przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a., czego wniosek strony skarżącej był całkowicie pozbawiony.

Po wtóre, nie jest przedmiotem postępowania wpadkowego, w przedmiocie wniosku o zastosowanie powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a., ocena zarzutów skargi, która to może być tylko i wyłącznie dokonana w ramach kontroli zgodności z prawem zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Innymi słowy przedmiotem oceny sądu w związku z wnioskiem są okoliczności ściśle związane z oceną możliwości zaistnienia lub niezastania przesłanek wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Po trzecie, analiza skargi, tak w zakresie zarzutów jak i jej uzasadnienia, nie zawiera jakichkolwiek motywów, które przy ocenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mogłyby zostać wzięte choćby pomocniczo pod rozwagę w aspekcie art. 61 § 3 p.p.s.a., odmiennie od okoliczności, które autor podniósł dopiero w uzasadnieniu zażalenia na stronach 3 i 5, dotyczących wartości sentymentalnej broni, której dotyczyło cofnięte pozwolenie oraz możliwości nieformalnego wykluczenia skarżącego z koła łowieckiego, do którego należy. Okoliczność ta nie zmienia prawidłowości postanowienia Sądu I instancji z opisanych już przyczyn – braku uzasadnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania objętej jego skargą decyzji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.