Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1234/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Zabytki
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 2, art. 30 ust. 2, ust. 4 pkt 2, ust. 6, ust. 7 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 5, art. 22 ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 162 poz 1568
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
article: art. 22 ust. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 6 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak sędzia del. SO Beata Grzybek (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2014 roku sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie sprzeciwu i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na roboty budowlane - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dniu 4 września 2013 r. do Urzędu Miasta O. wpłynęło zgłoszenie Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej w "[...]" reprezentowanej przez zarządcę - "[...]", dotyczące zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na: "Ociepleniu i kolorystyce budynku mieszkalnego, wielorodzinnego przy "[...]" . Do wniosku załączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, umowę o zarządzaniu nieruchomością wspólną zawartą w dniu 31 marca 2011r., uchwałę nr 3 Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości "[...]" z dnia 14 marca 2012 r. w przedmiocie planu remontowego na 2012 r. obejmującego m.in. docieplenie budynku, wymianę okien, remont dachu i kominów, izolację pionową budynku oraz mapę sytuacyjną.

Prezydent O. decyzją z dnia 9 września 2013 r. na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 2013 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późno zm.), wniósł sprzeciw oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę w sprawie wykonania ww. robót. Uzasadniając decyzję organ wskazał m.in., że ww. obiekt znajduje się w gminnej ewidencji zabytków miasta O. Dodał, że choć zakres prac objęty zgłoszeniem, mieści się w wykazie robót budowlanych wskazanych w art. 29 ust. 2 ustawy prawo budowlane, jako roboty nie wymagające pozwolenia na budowę, jednak zgodnie z art. 30 ust. 7 prawa budowlanego, organ rozpatrujący zgłoszenie, może nałożyć w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie prac objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków. Organ zgłaszając sprzeciw, nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na roboty budowlane przywołując art. 39 ust. 3 prawa budowlanego.

Od powyższej decyzji odwołała się w dniu 24 września 2013 r. Wspólnota Mieszkaniowa "[...]", zarzucając naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz naruszenie art. 30 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane poprzez błędne jego zastosowanie. W uzasadnieniu odwołania nadmieniono, że budynek jest w złym stanie technicznym, w 50 % jest docieplony ( w czasie, kiedy nie był jeszcze ujęty w gm. ewidencji zabytków), w części wymienione są okna i drzwi. W dużej części wykruszony jest tynk. Inne dwa budynki z tego okresu znajdujące się na przeciwko przedmiotowej nieruchomości budynkowej są docieplone. Dodała, że nałożenie obowiązku z art. 30 ust. 7 prawa budowlanego nie jest obligatoryjne i zależy od oceny organu. Na organie ciąży obowiązek sprawdzenie wszystkich okoliczności, w tym obowiązek żądania uzupełnienia zgłoszenia przed zgłoszeniem sprzeciwu. W ocenie Wspólnoty, organ w treści swojej decyzji nie wyjaśnił, dlaczego wniósł sprzeciw i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.

Wojewoda W. decyzją z dnia 31 października 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta O. z dnia 8 września 2013 r., wniesionego przez Wspólnotę Mieszkaniową "[...]" utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu podał m.in., że budynek przy ul. "[...]" znajduje się w gminnej i wojewódzkiej ewidencji zabytków, prowadzonej na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i jest elementem założenia przestrzennego dawnego osiedla spółdzielczego, powstałego na przełomie drugiego i trzeciego dziesięciolecia XX w., zlokalizowanego w kwartale zabudowy, ograniczonym obecnymi ulicami "[...]". W gminnej i wojewódzkiej ewidencji zabytków ujęty jest ponadto historyczny zespół budowlany i historyczny układ urbanistyczny ulicy "[...]". Budynek przy ul. "[...]" jest elementem większego zespołu historycznej zabudowy ulicy "[...]", współdecydującym o zabytkowym charakterze tej ulicy. Zabudowania przy tej ulicy tworzą jednorodny pod względem architektonicznym zespół zabudowy z okresu dwudziestolecia międzywojennego w postaci domów wielorodzinnych dwukondygnacyjnych, kilkuklatkowych, przykrytych wysokimi dachami dwuspadowymi, pokrytymi dachówką ceramiczną. Architektura elementów tego zespołu była kształtowana w charakterystyczny dla modernizmu uproszczony sposób, a indywidualny wyraz nadawano jej głównie za pomocą kompozycji elewacji, głównie oszczędnym zgeometryzowanym detalem architektonicznym - w postaci obramień drzwiowych i okiennych, a także gzymsów wieńczących. Wystrój elewacji oparty jest na kontraście fakturowym wypraw zewnętrznych. Gruboziarniste tynki o wyraźnej, zróżnicowanej strukturze, gładkie gzymsy i obramienia okien, cokoły i portale licowane cegłą. Budynek, mimo złego stanu technicznego elewacji, wpisuje się w charakter osiedla. Organ drugiej instancji podzielił stanowisko Prezydenta O. Dodał, iż poprzez wpis budynku do gminnej ewidencji zabytków, został on objęty ochroną konserwatorską. Tym samym, nie może mieć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego, tylko art. 39 ust. 3 tej ustawy, zgodnie z którym, w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. W zakresie zarzutu dotyczącego niewyjaśnienia przez organ pierwszej instancji wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i dowolnej oceny materiału dowodowego, wskazał, iż Prezydent O. w uzasadnieniu swojej decyzji wyjaśnił, dlaczego wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia robót oraz podał podstawę prawną nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na roboty budowlane. Organ II instancji dodał, że zgodnie ze stanowiskiem Miejskiego Konserwatora Zabytków termomodernizacja budynku metodą ocieplenia elewacji będzie skutkowała zakryciem oryginalnego detalu architektonicznego i zniszczeniem pierwotnego wykończenia elewacji. W efekcie doprowadzi to do pogorszenia stanu zabytku i utraty wartości zabytkowej budynku, ze względu na którą budynek ten został ujęty w gminnej ewidencji zabytków. Nadmienił, że nie do zaakceptowania jest stanowisko, iż zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na roboty budowlane w obiekcie zabytkowym wynikające z przepisów Prawa budowlanego, jest jednocześnie przyzwoleniem na dowolną ingerencję budowlaną w tkankę zabytkową. Art 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane wskazuje drogę skutecznego zapobieżenia tego rodzaju działaniom.

Od decyzji tej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości położonej w "[...]". W skardze zarzuciła naruszenie przepisów prawa takich, jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a nadto - art. 29 ust. 2 ustawy prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji stwierdzenie obowiązku uzyskania pozwolenia na dokonanie robót budowlanych oraz art. 39 ust. 3 prawo budowlane poprzez błędną interpretację, skutkującą mylnym stwierdzeniem obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w każdym przypadku dotyczącym obiektów ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Przywołała argumentację taką, jak w odwołaniu od decyzji Prezydenta O. Nadmieniła także, że elewacja jest w stanie wymagającym przeprowadzenia prac pozwalających na wyeksponowanie jej unikalnego charakteru, a zważywszy na fakt, że nie jest ona jednolita, w pełni uzasadnionym jest wykonanie prac, bez konieczności przeprowadzenia procedury uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazała, że nie zachodzą żadne przesłanki, aby przypuszczać, że stan przedmiotowego budynku ulegnie pogorszeniu. Nadmieniła, że dwa budynki z tego samego okresu historycznego, znajdujące się na przeciwko przedmiotowego budynku są docieplone i tym bardziej zważywszy na zachowanie jednolitości charakteru zabudowy, budynek ten powinien zostać poddany pracom polegającym na dociepleniu i kolorystyce. Dodała, że niesłusznie organ przyjął uzasadnienie decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta za wyczerpującą i pozwalającą skarżącemu na poznania motywów jej wydania. Nadmieniła także, że sam organ pierwszej instancji uznał, że zakres prac objętych zgłoszeniem z dnia 4 września 2013 r. mieści się w wykazie robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę. Nałożenie na podstawie art. 30 ust. 7 prawa budowlanego uzyskania obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych zależy od swobodnej oceny organu, a co za tym idzie nie jest obligatoryjne. Organ powinien sprawdzić niezbędne okoliczności i ewentualnie nałożyć na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia (art. 30 ust. 2). Pomimo tego, w ocenie skarżącej, organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku i nie sprawdził, ani nie dokonał wnikliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, z którego wynika w sposób ewidentny, że nie zaszły żadne przesłanki do nałożenia na Wspólnotę Mieszkaniową położoną w "[...]" obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Przywoływany przez organy obu instancji, art.39 ust.3 prawa budowlanego stanowiący, że w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków, normuje jedynie sytuację, w której rzeczywiście zachodzi w pełni uzasadniona potrzeba uzyskania pozwolenia.

Przepis ten nie nakłada odgórnie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w każdym przypadku dotyczącym obiektów ujętych w gminnej ewidencji zabytków, a jedynie wskazuje obligatoryjność uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Warmińsko Mazurski wniósł o jej oddalenie. Powołał się w uzasadnieniu swojego stanowiska, na argumenty znajdujące się w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późniejszymi zmianami ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jednolity z dnia 26 stycznia 2012 r. Dz. U . z 2012 r. poz.1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a).

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga jest niezasadna. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest przepis art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm./, zwanej dalej "Prawem budowlanym", w którym uregulowana została instytucja zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Jak wskazuje się w doktrynie instytucja ta stanowi swego rodzaju substytut pozwolenia na budowę, a ściślej wniosku o pozwolenie na budowę (por. Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa CH. Beck 2006, s. 366). Zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji.

W rozpatrywanej sprawie w dniu 4 września 2013 r. wpłynęło do Urzędu Miasta w O. zgłoszenie Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości "[...]", dotyczące zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na: "Ociepleniu i kolorystyce budynku mieszkalnego, wielorodzinnego przy ul. "[...]" ". Do wniosku załączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, umowę o zarządzaniu nieruchomością wspólną zawartą w dniu 31 marca 2011r., uchwałę nr 3 Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości "[...]" z dnia 14 marca 2012 r. w przedmiocie planu remontowego na 2012 r. obejmującego m.in. docieplenie budynku, wymianę okien, remont dachu i kominów, izolację pionową budynku oraz mapę sytuacyjną. Niesporne jest w sprawie, że Wspólnota ta uprzednio już dwukrotnie składała zgłoszenia o tej samej treści i dwukrotnie była wzywana do jego uzupełnienia i dookreślenia zakresu i sposobu prowadzenia robót, metody docieplenia, kolorystyki. Pierwsze zgłoszenie zostało wycofane, natomiast co do drugiego zgłoszenia, wobec nie uzupełnienia jego, został wniesiony sprzeciw przez organ I instancji. Niesporne jest także, że dokumentów, o które skarżąca była wzywana uprzednio, nie dołączyła do wniosku z 4 września 2013 r. Poza sporem jest także i to, że budynek przy ul. "[...]" znajduje się w gminnej ewidencji zabytków, założonej i prowadzonej na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz zarządzenia Prezydenta O. z dnia 7 lutego 2013 r. i jest elementem założenia przestrzennego dawnego osiedla spółdzielczego, powstałego na przełomie drugiego i trzeciego dziesięciolecia XX w., zlokalizowanego w kwartale zabudowy, ograniczonym obecnymi ulicami "[...]". W gminnej ewidencji zabytków ujęty jest ponadto historyczny zespół budowlany i historyczny układ urbanistyczny ulicy "[...]". Budynek przy ul. "[...]" jest elementem większego zespołu historycznej zabudowy ulicy "[...]", współdecydującym o zabytkowym charakterze tej ulicy. Jak wynika z informacji Miejskiego Konserwatora Zabytków (w aktach administracyjnych), zabudowania przy tej ulicy tworzą jednorodny pod względem architektonicznym zespół zabudowy z okresu dwudziestolecia międzywojennego w postaci domów wielorodzinnych dwukondygnacyjnych, kilkuklatkowych, przykrytych wysokimi dachami dwuspadowymi, pokrytymi dachówką ceramiczną. Architektura elementów tego zespołu była kształtowana w charakterystyczny dla modernizmu uproszczony sposób, a indywidualny wyraz nadawano jej głównie za pomocą kompozycji elewacji, głównie oszczędnym zgeometryzowanym detalem architektonicznym - w postaci obramień drzwiowych i okiennych, a także gzymsów wieńczących. Wystrój elewacji oparty jest na kontraście fakturowym wypraw zewnętrznych. Gruboziarniste tynki o wyraźnej, zróżnicowanej strukturze, gładkie gzymsy i obramienia okien, cokoły i portale licowane cegłą. Zdaniem konserwatora, wykonanie zewnętrznej warstwy ocieplenia, skutkowałaby zniszczeniem pierwotnego sposobu wykończenia elewacji oraz przesłonięciem oryginalnego detalu architektonicznego, a także naruszeniem wykończenia elewacji, co w ocenie konserwatora, jest niedopuszczalne. Również ocieplenie zew. spowodowałoby zwiększenie głębokości ościeży otworów okiennych i drzwiowych, a także zmianę proporcji istotnych elementów architektonicznych tj. cokół, gzyms podokapowy, portale drzwiowe. Sposób docieplenia nie może wpływać na pogorszenie stanu zachowania jego oryginalnej substancji zabytkowej oraz prowadzić do naruszenia lub zniszczenia jego pierwotnych elementów i rozwiązań. Wg. miejskiego konserwatora zabytków, należy szukać innych rozwiązań stosując ocieplenie od wewnątrz lub rozważyć możliwość termomodernizacji pozostałych elementów budynku np. przegród poziomych, dopuszczalne jest wykonanie izolacji pionowej ścian piwnicznych oraz opaski wokół budynku.

Zarówno skarżąca, jak i organy administracji zgodne były co do tego, że zakres prac budowlanych mieści się w zakresie uregulowania z art. 29 ust. 2 ustawy prawo budowlane, jako roboty nie wymagające pozwolenia na budowę. Również były zgodne co do tego, że na podstawie art. 30 ust. 7 prawa budowlanego, organ rozpatrujący zgłoszenie, może nałożyć w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie prac objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków.

Samo brzmienie przywołanego powyżej przepisu ustawy wskazuje, że jest to uprawnienia, a nie obowiązek organu ( obowiązek reguluje ust. 6 art. 30 prawa budowlanego). Uprawnienie nie może być jednak rozumiane jako dowolność. Skorzystanie z tego uprawnienia powinna poprzedzać analiza konkretnej sprawy. Zauważyć przy tym należy, że na wniesienie ew. sprzeciwu organ ma jedynie 30 dni. Strona skarżąca zrzuciła organowi I instancji, iż ten nie zobowiązał jej do uzupełnienia zgłoszenia, choć powinien na podstawie art. 30 ust. 2 zdanie 2 prawa budowlanego. Jednak zauważyć należy, że sama strona nie skorzystała z uprawnienia dołączenia do zgłoszenia dokumentów, o których jest mowa w zdaniu pierwszym tego artykułu ( tym bardziej , że zgłoszenie to było kolejnym - trzecim w tym przedmiocie). Niezależnie jednak od tego zauważyć należy, że ustawa określa, iż wezwanie o uzupełnienie organ nakłada "w razie konieczności uzupełnienia". A’ contrario, jeśli w ocenie organu taka konieczność nie zachodzi, do uzupełnienia zgłoszenia nie wzywa. W niniejszej sprawie organ I instancji nie wzywał do złożenia dodatkowych dokumentów i jednocześnie skorzystał z prawa uregulowanego w art. 30 ust 7 prawa budowlanego, który przywołał w decyzji.

Zgodnie z tym przepisem prawa, organ rozpatrujący zgłoszenie, może nałożyć w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie prac objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków. Informacja Miejskiego Konserwatora Zabytków, wg której jakakolwiek forma wykonania ocieplenia zew. elewacji naruszy – pogorszy stan zachowania zabytków – budynków przy ul. "[...]", wskazuje, iż wystąpiła przesłanka do skorzystania z uprawnienia przez organ. Informacja Konserwatora Zabytków tłumaczy również fakt, dlaczego organ zaniechał wzywania do uzupełniania zgłoszenia, z którego wynikała lakoniczna informacja, że roboty budowlane mają polegać "na dociepleniu i kolorystyce budynku". Jakiekolwiek bowiem uzupełnienie zgłoszenia w tym zakresie, nie zmieniłoby faktu, że zewnętrzne ocieplenie budynku naruszy m.in. zabytkowy charakter elewacji. Okoliczności powyższej nie zmienia fakt, że na sąsiednich budynkach przeprowadzono już roboty budowlane w zakresie docieplenia, czy też, że przedmiotowy budynek posiada już w 50 % wykonane docieplenie (przez wpisaniem do gminnej ewidencji zabytków). Dokonane bowiem zniszczenie faktury elewacji na innych budynkach, czy nawet częściowo na przedmiotowym, nie może stanowić akceptacji i podstaw do niszczenia tego co pozostało.

Konsekwencją zgłoszenia przez organ I instancji sprzeciwu oraz nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w sprawie wykonania robót, których dotyczy zgłoszenie ( art. 30 ust. 7 prawa budowlanego ), jest obwiązek wynikający z art. 39 ust. 3 prawa budowlanego, zgodnie z którym w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów nie wpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Pozwolenia wydawane przez wojewódzkiego konserwatora zabytków mogą określać warunki, które zapobiegną uszkodzeniu lub zniszczeniu zabytku.

Resumując należy dodać, iż zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 z późno zm.) opieka nad zabytkami sprawowano powinna być przez jego właściciela lub posiadacza i powinna polegać między innymi na zabezpieczaniu i utrzymaniu zabytku oraz jego otoczenia w najlepszym stanie, korzystaniu z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości. Regulacja ta miała powstrzymać dokonywanie przekształceń zabytków niewpisanych do rejestru zabytków, a wpisanych do gminnej ewidencji zabytków. Tym bardziej, że zgodnie ze stanowiskiem Miejskiego Konserwatora Zabytków termomodernizacja budynku metodą ocieplenia elewacji będzie skutkowało zakryciem oryginalnego detalu architektonicznego i zniszczeniem pierwotnego wykończenia elewacji. W efekcie doprowadzi to do pogorszenia stanu zabytku i utraty wartości zabytkowej budynku, właśnie ze względu na którą budynek ten został ujęty w gminnej ewidencji zabytków.

Powyższe okoliczności zastały wyjaśnione przez organy administracji, ocenione przez nie i na tej podstawie wydane zostały decyzje. Brak jest, w ocenie Sądu, podstaw do skutecznego zarzucenia naruszenia przepisów powołanych w skardze.

Mając na uwadze powyższe, skargę jako bezzasadną na mocy art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalono.