Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 466/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 162 §1 i §2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Joanna Kawa, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia [...] r., nr US [...], określił J. S. wysokość zobowiązania z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za miesiące [...] r. w łącznej wysokości [...] zł. Decyzja zawierała pouczenie o przysługującym prawie i terminie do wniesienia odwołania, tj. 14 dni od dnia doręczenia decyzji skarżącemu. Wskazane rozstrzygnięcie wysłane zostało na adres zameldowania skarżącego, tj. ul. [...]

i doręczone według organu w trybie art. 146 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Z potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że doręczyciel podjął próbę jej dostarczenia w dniu [...] r., jednakże uzyskał informację, że adresat, tj. J. S., wyprowadził się i fakt ten odnotował na kopercie zawierającej w/w decyzję. Przesyłkę zwrócono do Urzędu Skarbowego w S. w dniu [...] r.

Powyższą decyzję J. S. wydano z akt, podczas jego wizyty w Urzędzie Skarbowym w S. dnia [...] r.

Pismem z dnia [...] r. skarżący złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od powyższego rozstrzygnięci bez równoczesnego nadesłania odwołania od tej decyzji. W piśmie tym, skarżący wniósł o uwzględnienie treści odwołania z dnia [...]r. od decyzji nr [..] wydanej również dnia [...]r., określającej skarżącemu zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za miesiące [...]r., w łącznej wysokości [...] zł. Do omawianego wniosku została dołączona niepodpisana przez stronę kopia w/w odwołania. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż uchybienie terminowi nastąpiło nie z własnej winy i woli, lecz w wyniku niezrozumienia treści doręczonej decyzji, przy czym okoliczności jej doręczenia są skarżone w treści odwołania od decyzji nr [...]. W tym odwołaniu skarżący podniósł zarzut niewłaściwego adresowania korespondencji na adres zameldowania, tj. ul. [...] w S., pomimo wskazania adresu do doręczeń korespondencji, tj. ul. [...] w S.. Ponadto, powołując się na zawarty w odwołaniu zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego, skarżący uznał, że wniosek ten jest w pełni uzasadniony.

Dyrektor Izby Skarbowej w S. po rozpatrzeniu sprawy w wyniku wniesionego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r., nr [...], postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], wydanym na podstawie art. 162 § 1 i § 2, art.163 §1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz.60 ze zm.) odmówił przywrócenia terminu.

Organ przytoczył treść przepisu art.162 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa regulującego instytucję przywrócenia terminu. Wskazał, że przywrócenie terminu jest możliwe tylko wtedy, gdy zainteresowany uprawdopodobni, że naruszenie terminu nastąpiło bez jego winy, a wniosek o przywrócenie złoży w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi i wraz z jednoczesnym złożeniem wniosku dopełni czynności, dla której ten termin był przewidziany, tj. w rozpoznawanej sprawie złoży odwołanie. Przywrócenie terminu może nastąpić wyłącznie na wniosek zainteresowanego, który wniesie go w formie podania. Zdaniem organu odwoławczego, strona zainteresowana powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, iż przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu zaczyna biec od dnia ustania przeszkody i licząc od tego dnia wynosi 7 dni, przy czym termin ten jest terminem nieprzywracalnym, gdyż zgodnie z § 3 art. 162 ustawy Ordynacja podatkowa, jego przywrócenie jest niedopuszczalne.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w S., zadaniem organu jest

w pierwszej kolejności stwierdzenie zaistnienia w/w przesłanek niezbędnych dla przywrócenia terminu, w tym ocena czy podatnik nie przyczynił się do omawianego uchybienia. Jako kryterium przy ocenie tej kwestii przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy.

O braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (np. choroba).

Zdaniem organu drugiej instancji, w rozpoznawanej sprawie skarżący

w żaden sposób nie uprawdopodobnił braku winy w niedotrzymaniu ustawowego terminu, określonego dla złożenia odwołania. Okoliczność niezrozumienia treści doręczonej decyzji, nie jest argumentem mogącym usprawiedliwiać powyższe uchybienie. Ponadto, w świetle obowiązujących przepisów prawa, jednocześnie

z wniesieniem podania należy dopełnić czynności dla której był określony termin,

w tym przypadku złożyć odwołanie od decyzji, której ono dotyczy. Obowiązku tego skarżący nie dopełnił. Z obowiązku tego nie zwalnia fakt wcześniejszego złożenia odwołania, będącego przedmiotem odrębnego postępowania odwoławczego, podobnie jak załączenie go do rozpatrywanego wniosku o przywrócenie terminu, tym bardziej, że dołączone odwołanie oprócz tego, że zawiera brak formalny

w postaci braku podpisu skarżącego, to dotyczy ono decyzji innej (decyzja nr [...]), niż złożony przez skarżącego wniosek (decyzja nr [...]).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., J. S. wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] r., nr [...] określającej wysokość zobowiązania z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za miesiące [...] r. w łącznej wysokości [...] zł oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nie dotarły do niego w określonym prawem terminie, gdyż Urząd Skarbowy kierował korespondencję omyłkowo na adres S. ul. [...], gdzie skarżący był faktycznie zameldowany. Tymczasem adres do korespondencji skarżący wskazał pismem z dnia [...]r. jako S. ul. [...]. Początkowo w [...] r. i następnych Urząd Skarbowy w S. kierował do skarżącego korespondencję na adres wskazany przez niego, jednakże w późniejszych latach pisma i decyzje kierowane były na ul. [...], pomimo tego, że skarżący nie wycofał treści pisma z [...] r.

W związku z powyższym, wysyłana od [...] r. korespondencja nie mogła dotrzeć do skarżącego, tym samym nic on nie wiedział o toczącym się postępowaniu. W ocenie skarżącego, brak skutecznego doręczenia decyzji nie może powodować wskazywania terminów do wniesienia odwołania i innych. Brak staranności i pomyłka Urzędu Skarbowego spowodowały, że skarżący nie otrzymał decyzji w zakreślonym przez prawo terminie i wobec powyższego nastąpiło przedawnienie roszczenia.

Podatnik podniósł także zarzut przedawnienia roszczenia (5 lat), do czego Urząd Skarbowy w ogóle się nie ustosunkował twierdząc, że odwołanie zostało wniesione po terminie.

W ocenie skarżącego decyzja uległa przedawnieniu, a jej brak skutecznego doręczenia stronie nie może rodzić negatywnych skutków prawnych dla podatnika.

Skarżący wskazał, iż przedmiotem skargi jest przede wszystkim zwrócenie uwagi na kolejność czynności urzędowych oraz na złamanie procedur przez Urząd Skarbowy w S., a nie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz ustosunkował się do zarzutów skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga jest niezasadna.

Wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że w trakcie prowadzonych przez organ podatkowy czynności kontrolnych w zakresie sprawdzenia wykonywania obowiązków podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych w [...] r., strona stawiała się w Urzędzie Skarbowym w S. oraz składała pisemne wyjaśnienia, wskazując jako adres ul. [...] w S. Wobec powyższego wszelka korespondencja adresowana do strony, kierowana była na wskazany adres zameldowania, lecz wracała do Urzędu z adnotacją, iż adresat się wyprowadził.

Z notatki służbowej z dnia [...]r. (k.[...] akt podatkowych) wynika, że w związku z powyższym protokół kontroli z dnia [...]r. wysłany został na adres do korespondencji S. ul. [...] i został odebrany w dniu [...]r.

Postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązana podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za [...]r. z dnia [...] r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., skierował na adres S. ul. [...] w S.. Zwrotne potwierdzenie odbioru tej przesyłki było niewłaściwe opisane przez doręczyciela, gdyż brak było informacji, czy osoba o nazwisku W. (k.[...] akt podatkowych) była pełnoletnim domownikiem i czy podjęła się oddania pisma adresatowi. Sąd zauważył, iż postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego z dnia [...] r. nie zostało doręczone stronie prawidłowo. Tym samym organ podatkowy nie mógł przyjąć, iż strona została prawidłowo poinformowana o obowiązkach wynikających z art.146 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Doręczenie postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego na adres ul. [...], świadczy o tym, że organ podatkowy wskazany adres traktował jako adres do korespondencji (k.[...] akt podatkowych), co koresponduje z informacją skarżącego zawartą w skardze, iż pismem z dnia [...] r. kierowanym do Urzędu Skarbowego w S., jako adres do doręczeń wskazał ul. [...], [...] S. (k.[...] akt sądowych). Powyższy adres korespondencyjny podatnik wskazał jednak nie do tej konkretnej sprawy (protokół rozprawy- k.[...] akt sądowych).

Następnie, organ podatkowy wydał w dniu [...] r. postanowienie wyznaczające nowy termin załatwienia sprawy do dnia [...] r. oraz wezwał podatnika do złożenia określonych dokumentów i wyjaśnień, które doręczył na adres w S. ul. [...], a następnie po ich zwrocie do organu z adnotacją, iż adresat się wyprowadził na adres ul. [...] w S. Potwierdzeniem tego faktu jest zwrotne potwierdzenia odbioru przesyłki z którego wynika, że przedmiotowe postanowienie odebrała siostra B. W., która podjęła się oddania pisma adresatowi (k.[...] akt podatkowych ).

Wskazać należy, że w dniu [...] r. B. W. poinformowała organ podatkowy, że brat jest nieobecny w S. i skontaktuje się z Urzędem w dniu [...] r., na okoliczność czego sporządzono notatkę służbową (k.[...] akt podatkowych). W dniach [...] r. i [...] r. podatnik zgłosił się do Urzędu Skarbowego w S. przedkładając część żądanych dokumentów oraz odebrał postanowienie o wyznaczeniu nowego terminu do załatwienia sprawy.

Zdaniem Sądu, w świetle powyższych faktów, zarzut strony, że nic nie wiedziała o toczącym się postępowaniu jest całkowicie bezzasadny.

Według Sądu, działanie organu podatkowego w zakresie doręczania pism skarżącemu wybiórczo, raz na adres w S. ul. [...], a raz w S. na ul. [...] było całkowicie niezrozumiałe, zaś ustalanie adresu podatnika przez organ było nieudolne i doprowadziło do przedłużenia postępowania w sprawie. Mimo osobistych wizyt podatnika w Urzędzie Skarbowym w S. nie odebrano od niego oświadczenia o aktualnym adresie do korespondencji, pomimo trudności w doręczaniu mu pism, czy też nie zwrócono uwagi podatnikowi na konieczność wskazania takiego adresu w przez złożenie aktualizacji zgłoszenia NIP-1. Z dokumentu informatycznego wygenerowanego przez Urząd Skarbowy w S. dopiero [...] r. wynika, że adres na który organ kierował korespondencję do podatnika, tj. ul. [...], [...] S., jest adresem prowadzenia rachunkowości strony, ważnym od [...] r. do [...] r., lecz adres ten nie jest równoznaczny z adresem do korespondencji. Nadto, organ podatkowy dysponował adresem podatnika w W. ul. [...] (obecnie aktualny adres zamieszkania strony) podanym przez B. W., którego działanie zapoczątkowało w/w postępowanie podatkowe, jako miejsce faktycznego pobytu skarżącego (k. [...] akt podatkowych), lecz nie podjął żadnych czynności sprawdzających w tym kierunku.

Wskazać należy, iż z akt sprawy wynika, że w dniu [...] r. zostały wydane dwie decyzje nr [...] oraz [...] w sprawie określenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za [...] r. Powyższe decyzje zostały wysłane do strony jednym listem poleconym na adres w S. ul. [...], który w dniu [...] r. został zwrócony do Urzędu Skarbowego w S. wraz z adnotacją, że adresat wyprowadził się.

Zdaniem Sądu na podstawie wyżej wskazanych okoliczności, organ podatkowy błędnie przyjął, iż zostały one doręczone stronie na podstawie art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa w dniu [...]r. i z tą datą wiążąc wszelkie wynikające z doręczenia decyzji konsekwencje.

W ocenie Sądu, przedmiotowe decyzje zostały prawidłowo doręczone podatnikowi w dniu [...] r., czyli w dniu ich wydania stronie, podczas wizyty w Urzędzie Skarbowym w S. i dopiero od tej daty należy liczyć rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia odwołania od tych decyzji. Decyzje zawierały pouczenie o przysługującym sposobie i terminie do wniesienia odwołania.

Jak wynika z akt sprawy, jedynie od decyzji nr [...] strona w dniu [...] r. złożyła odwołanie, które zostało rozstrzygnięte postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r., nr [...], stwierdzającym, iż zostało ono wniesione z uchybieniem terminowi do jego wniesienia. Powyższego postanowienie strona nie zaskarżyła do sądu administracyjnego.

Po doręczeniu stronie powyższego postanowienia w dniu [...]r., podatnik złożył w dniu [...] r. podanie o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji nr [...] bez dołączenia odwołania od tej decyzji. Do w/w wniosku skarżący dołączył niepodpisaną przez siebie kopię odwołania z [...]r. od decyzji nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], które jest przedmiotem niniejszej sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej w S. odmówił przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji nr [...].

Ocena legalności postanowienia w przedmiocie przywrócenia terminu opiera się przede wszystkim na zbadaniu, czy prawidłowo organ uznał, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki przywrócenia terminu, określone w art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, a także czy strona dochowała terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Zgodnie z wymienionymi przepisami, w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem wniosku należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

Dokonując oceny, czy strona dopuściła się uchybieniu terminu bez swej winy, organ podatkowy powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i ocenić winę według obiektywnych mierników staranności. Brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

W realiach przedmiotowej sprawy sporna pozostaje kwestia uprawdopodobnienia przez stronę braku winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z aktami administracyjnymi sprawy, strona jako przyczynę uchybienia terminu podała niezrozumienie decyzji i okoliczności jej doręczenia. Argument ten w ocenie Sądu nie uprawdopodabnia, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy strony. Jak podkreśla się w literaturze oraz w orzecznictwie (wyroki NSA z dnia [...] r. sygn. akt I SA/Gd 794/99, sygn. akt I SA/Sz 2125/98) o braku winy można mówić tylko w przypadkach stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku,

a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy czym to na osobie zainteresowanej ciąży obowiązek uprawdopodobnienia stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i ustała nie wcześniej niż 7 dni przed złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można było wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się, m.in.: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, nagły wypadek losowy, czy nagłą chorobę. Jak podkreśla się w literaturze i orzecznictwie staranność w dotrzymywaniu terminów ustawowych jest podstawowym warunkiem realizacji uprawnień procesowych, a przywracanie terminów ograniczone jest w zasadzie do przypadków, w których terminowe dopełnienie obowiązku okazało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia.

W sytuacji kiedy decyzja dla strony okazała się niezrozumiała, skarżący wykazując dbałość o własne interesy mógł skorzystać z pomocy prawnej, której udzielają podmioty specjalizujące się w tym zakresie, dlatego też, Sąd uznał, że prawidłowo organ podatkowy przyjął, iż ta okoliczność nie może świadczyć

o niezawionym przez stronę uchybieniu terminowi do złożenia odwołania.

Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego doręczenia decyzji stronie pod adres

w S. ul. [...], wskazać należy, iż nie ma ona znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, wobec faktu doręczenia decyzji stronie w dniu [...]r. podczas jej pobytu w Urzędzie Skarbowym w S. Od tej daty liczyć należało 14 dniowy termin do zaskarżenia decyzji, którego strona nie dotrzymała poprzez niezłożenie odwołania od tej decyzji nr [...], gdyż ograniczyła się do wniesienia jednego odwołania tylko od decyzji [...]. Kwestia prawidłowości doręczania przez organ pism podatnikowi w toku postępowania związanego z określeniem zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za [...]r. mogłaby mieć wpływ, gdyby Sąd w tym postępowaniu merytorycznie zajmował się prawidłowością wydanych w dniu

[...]r. decyzji podatkowych.

Nadto, zdaniem Sądu, nie została również spełniona przesłanka, o której mowa w art.162 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. wniosek nie został złożony

w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Skarżący nie wykazał stosowną argumentacją, aby dopełnił powyższy obowiązek w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Strona nie podała, aby jakakolwiek przeszkoda uniemożliwiła jej złożenie w terminie odwołania od decyzji nr [...]. Zwłaszcza, że wniosła odwołanie od decyzji [...].

Ponadto, wskazać należy, że zgodnie z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2009 r. (II FPS 9/08, LEX 488737) niedopełnienie obowiązku złożenia odwołania jednocześnie z wnioskiem

o przywrócenie terminu do jego wniesienia, o którym mowa w art.162 § 2 wspomnianej ustawy, stanowi brak formalny podania. W przypadku jego wystąpienia, organ podatkowy właściwy do rozpoznania odwołania powinien wezwać stronę na podstawie art.169 § 1 Ordynacji podatkowej do usunięcia braku w terminie 7 dni

z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

Jednakże pomimo, iż organ podatkowy tego nie uczynił, tj. nie wezwał strony do wniesienia odwołania od decyzji, co do której zabiega ona o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, Sąd uznał, że uchylenie tylko z tego powodu zaskarżonego postanowienia pozostawałoby bez wpływu na końcowe rozstrzygnięcie sprawy, bowiem po ewentualnym uzupełnieniu braku przez podatnika (tj. złożeniu odwołania) niczego by to nie zmieniło w świetle powyższych ustaleń faktycznych, gdyż strona nie spełniła przesłanek wynikających z art. 162 ustawy Ordynacja podatkowa.

W ocenie Sądu, mimo wskazanych nieprawidłowości i częściowo błędnego uzasadnienia, wydane postanowienie odpowiada prawu.

Dodatkowo, Sąd wyjaśnia skarżącemu, iż przedmiotem zaskarżenia niniejszej sprawy było postanowienie z dnia [...] r., nr [...] Dyrektora Izby Skarbowej w S. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r., nr US [...]. Sąd w tym postępowaniu nie mógł zajmować się postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r., nr [...], ani rozpoznać merytorycznie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. nr US [...] i nr US [...], pomimo wniosku strony zawartego w skardze, gdyż wyszedłby poza zakres zaskarżenia w tej sprawie. Sąd administracyjny nie orzeka na zasadach słuszności, lecz bada legalność zaskarżonego do niego orzeczenia, czyli jego zgodność z przepisami postępowania i prawa materialnego oraz wpływ ewentualnych naruszeń tych przepisów na wydane przez organ rozstrzygnięcie w sprawie.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie przepisu art.151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), skargę oddalił.