Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2082/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art. 12 art. 33 par. 1 art. 35 art. 36 art. 63 par. 3 i 3 art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 196/18 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. zobowiązuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. do rozpoznania wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w W. o stwierdzenie nieważności decyzji w terminie 2 miesięcy od otrzymania wyroku wraz z aktami sprawy, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w W. kwotę 1037 (jeden tysiąc trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 listopada 2018 r. sygn. akt IV SAB/Wa 196/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej "C." z siedzibą w W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W piśmie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2016 r. Wspólnota Mieszkaniowa "C." w W. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 K.p.a. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na realizacji garażu podziemnego wraz z towarzyszącą mu infrastrukturą o powierzchni użytkowej niemniejszej niż 0,5 ha, w ramach przedsięwzięcia p.n. "Budowa zespołu budynków użyteczności publicznej o wiodącej funkcji biurowo-usługowo-handlowej oraz służącej prowadzeniu działalności społeczno-kulturalnej T. w P. wraz z siedzibą T. propagujących kulturę [...] w P. i na świecie wraz z garażami podziemnymi, wjazdem i towarzyszącą infrastrukturą".

Następnie w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. skarżąca rozszerzyła powyższe żądanie wnosząc dodatkowo o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. w sprawie [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z [...] stycznia 2014 r. oraz decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. przenoszącej wydaną na rzecz T. w P. decyzję nr [...] z [...] stycznia 2014 r., znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, wraz z wnioskiem o jej wstrzymanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w piśmie z [...] sierpnia 2017 r., /doręczonym 18 sierpnia 2017 r./ wezwało wnioskodawcę do usunięcia braków wniosku z [...] października 2016 r. poprzez złożenie prawidłowego pełnomocnictwa upoważniającego pełnomocnika do działania w jego imieniu w terminie 7 dni.

W piśmie z dnia [...] sierpnia 2017 r. strona poprzez swojego pełnomocnika zwróciła się do organu o wskazanie na czym polega nieprawidłowość pełnomocnictwa załączonego do wniosku z [...] października 2016 r. i wyjaśniła, że pełnomocnictwo zostało podpisane przez właściwie umocowaną osobę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. poinformowało stronę o pozostawieniu jej wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. przenoszącej wydaną na rzecz T. w P. decyzję nr [...] z [...] stycznia 2014 r., znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, podstawie art. 64 § 2 K.p.a. bez rozpoznania. Wskazało przy tym, że złożone do akt sprawy pełnomocnictwo zostało podpisane przez osobę niewłaściwie umocowaną do reprezentacji skarżącego. Ciąg pełnomocnictw je poprzedzających nie wskazuje na to, że zostało ono udzielone przez Wspólnotę w sposób zgodny z przepisami. Z akt sprawy wynika, (kopia aktu notarialnego z dnia [...] maja 2014 r.), że zarząd Wspólnotą został powierzony spółce P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., która to osoba prawna udzieliła dalszego pełnomocnictwa pełnomocnikowi.

Z tym stanowiskiem nie zgodziła się Wspólnota i wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w piśmie z dnia [...] marca 2018 r., a następnie wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W skardze zarzucono naruszenie przez SKO w W. art. 35 § 1, 2 i 3 K.p.a. w zw. z art. 12 § 1 i 2 K.p.a. przez nieuzasadnione pozostawienie bez rozpoznania wniosków skarżącej pomimo upływu przeszło roku od ich wniesienia.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że wbrew twierdzeniom organu do wniosku z [...] października 2016 r. zostało załączone pełnomocnictwo udzielone w dniu [...] września 2016 r. przez Wspólnotę Mieszkaniową "C." w W. – w poświadczonym za zgodność z oryginałem odpisie, sporządzonym na podstawie art. 4 ust. 1 b ustawy Prawo o adwokaturze.

Pełnomocnictwo z dnia [...] września 2016 r. zostało podpisane przez osobę należycie umocowaną do reprezentacji skarżącego – spółkę P. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. (KRS nr: [...]), ponieważ podmiotem sprawującym zarząd nieruchomością Wspólną oraz działającym w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej "C." w W. jest spółka P. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. przy ul. N. [...] lok. [...], wpisana do rejestru przedsiębiorców prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie, XII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS [...].

Pełnomocnictwo z dnia [...] września 2016 r. zostało podpisane przez B. G. – Prezes Zarządu P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (KRS nr: [...]), umocowaną do jednoosobowej reprezentacji komplementariusza spółki P. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. (KRS nr: [...]).

Spółka P. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. (KRS nr: [...]) jest następca prawnym (na skutek przekształcenia) spółki P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (nr KRS: [...]).

Zarząd nieruchomością wspólną został powierzony poprzednikowi prawnemu P. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. (KRS nr: [...]) - spółce P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (nr KRS: [...]) w drodze załączonej do wniosku umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i jego sprzedaży, umowy o powierzenie zarządu nieruchomością wspólną oraz pełnomocnictwa z dnia [...] maja 2014 r., sporządzonej przez J. S. – Notariusza w W. (Repertorium A [...], § 5.1. Umowy, s. 14 i n.), co znajduje swoje odzwierciedlenie we wpisie nr [...] w dz. III KW [...]; nr [...] podstawy wpisu.

Pomimo przekształcenia spółki P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (nr KRS: [...]) w spółkę P. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. (KRS nr: [...]) treść wpisu nr [...] w dz. III KW [...] nie została stosownie zmieniona i w dalszym ciągu w księdze wieczystej, jako podmiot sprawujący zarząd nieruchomością wspólną, widnieje spółka P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (nr KRS: [...]). Zakres załączonego pełnomocnictwa obejmuje umocowanie do reprezentowania Wspólnoty Mieszkaniowej "C." w W. w ramach załączonego postępowania.

W przedmiotowej sprawie zdaniem skarżącej organ zdaje się nie dostrzegać regulacji z art. 18 ustawy o własności lokalu, która jako lex specialis powinna zawsze być brana pod uwagę w sprawach dotyczących pełnomocnictwa udzielanego przez zarządcę nieruchomości wspólnej będącego osobą prawną.

Zgodnie z ustawą o własności lokali wspólnotę mieszkaniową tworzy ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości. Wspólnota mieszkaniowa stanowi jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, która zgodnie z art. 6 ustawy posiada zdolność prawną i sądową. Jako ułomna osoba prawna wspólnota mieszkaniowa posiada cechy osobowości prawnej, w tym strukturę organizacyjną, której elementem jest zarząd, reprezentujący wspólnotę na zewnątrz. Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z art. 18 ust.1 ustawy o własności lokali właściciele lokali mogą w umowie o ustanowienie odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, w szczególności powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej. Stosownie do art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ja na zewnątrz, przy czym czynności zwykłego zarządu podejmuje samodzielnie, do podjęcia zaś czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności.

Biorąc pod uwagę przywołane regulacje, Wspólnota wskazała, że osoba prawna sprawująca zarząd nad nieruchomością wspólną wspólnoty mieszkaniowej jest w pełni umocowana do reprezentowania wspólnoty na zewnątrz, w tym do udzielania w imieniu wspólnoty dalszych pełnomocnictw, jako że przysługują jej przywołane powyżej uprawnienia zarządu. Inna wykładnia pozbawiałaby wspólnotę posiadającą zarządcę będącego osobą prawną możliwości faktycznego wykonywania czynności składających się na zarząd wg ustawy o własności lokali. Dokonując wykładni art. 33 § 1 K.p.a. należy zatem wziąć pod uwagę regulacje wprowadzone ustawą o własności lokali i zauważyć, że pełnomocnictwo do zastępowania skarżącego w postępowaniu administracyjnym zostało udzielone prawidłowo tj. przez prawidłowo ustanowionego zarządcę skarżącego na rzecz osoby fizycznej posiadającej zdolność do czynności prawnych.

W związku z powyższym, zdaniem skarżącej, pełnomocnictwo złożone do akt niniejszej sprawy jest prawidłowe, wnioski nie są obciążone żadnymi brakami formalnymi, a organ nie miał żadnych podstaw by pozostawić je bez rozpoznania. Tym samym postępowanie organu naruszyło normę z art. 64 § 2 K.p.a. przez jego bezpodstawne zastosowanie.

Efektem powyższych nieprawidłowości jest bezczynność organu, który nie rozpoznał prawidłowych wniosków skarżącej pomimo upływu ustawowych terminów do załatwienia sprawy z art. 35 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Wyrokiem z dnia 16 listopada 2018 r. sygn. akt IV SAB/Wa 196/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że z uwagi na to, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 K.p.a. nie podlega zaskarżeniu, kontrola tego aktu następuje w ramach skargi na bezczynność organu (por. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 30 września 2013 r., I OPS 2/13, Lex 1356405 oraz B. Adamiak, J. Borkowski, K.p.a. Komentarz, Warszawa 2012, s. 311).

Zdaniem Sądu, z bezczynnością organu mamy do czynienia nie tylko w przypadku, gdy mimo upływu terminu sprawa nie jest załatwiona, ale również w przypadkach, gdy organ odmawia jej rozpoznania lub załatwienia, bo mylnie sądzi, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem aktu administracyjnego. Organ prowadzący postępowanie, który pozostawia podanie bez rozpoznania mimo, że nie zachodziły przesłanki wskazane w art. 64 § 2 K.p.a., pozostaje w bezczynności.

Art. 64 § 2 K.p.a. obejmuje wyłącznie formalne braki pisma, inne niż wskazane w § 1, do których, stosownie do treści art. 63 § 2 i 3 K.p.a., należą: określenie żądania, podpis strony, jeżeli działa przez pełnomocnika – dołączenie pełnomocnictwa oraz wymagania wskazane w przepisach szczególnych. Innymi słowy, art. 64 § 2 K.p.a. dotyczy wyłącznie tego rodzaju formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie temu pismu (wnioskowi) biegu. Nie dotyczy natomiast okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego czy prawnego sprawy.

Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, zasadnie organ pozostawił jej wnioski bez rozpoznania z uwagi na brak wykazania (pomimo wezwania) właściwego umocowania Spółki P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (nr KRS: [...]) - przekształconej w spółkę P. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. (KRS nr: [...]), do udzielenia pełnomocnictwa jako zarządcy do jej reprezentowania.

Sąd stwierdził, że umowa zarządu, na którą powołuje się strona z dnia [...] maja 2014 r. Rep. A [...], została zawarta m.in. pomiędzy firmą "T. Sp. z o.o." Spółka komandytowa z siedzibą w W. a P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., a nie Wspólnotą.

Z akt sprawy nie wynika zaś, aby stosowna umowa zarządu, pomiędzy ww. Spółką P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. a Wspólnotą została dołączona do wniosku, czy też przedłożona na wezwanie organu. Tym samym dywagacje strony na temat nieuwzględnienia przez organ art. 18 ustawy o własności lokali, nie zasługują na uwzględnienie.

Na rozstrzygnięcie sprawy nie mogła mieć wpływu również okoliczność, iż skarżąca w piśmie z [...] sierpnia 2017 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie zwróciła się do organu o wskazanie na czym polega nieprawidłowość. Skarżąca reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika, który winien mieć świadomość jakie dokumenty należy dołączyć do pełnomocnictwa aby wykazać, że zostało ono właściwie ustanowione. W przypadku pełnomocnika, pobieżna weryfikacja akt pozwalała mu na ustalenie, ww. braku.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniosła Wspólnota Mieszkaniowa "C." z siedzibą w W. podnosząc zarzuty naruszenia:

1) art. 18 ustawy o własności lokali poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy ze złożonych do akt sprawy dokumentów wynika, że umową o powierzenie zarządu z dnia [...] maja 2014 r., zarząd taki skarżąca powierzyła skutecznie spółce P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (przekształconej następnie w P. Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w W.),

2) art. 6 ustawy o własności lokali przez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w sytuacji, gdy ze złożonych do akt sprawy dokumentów wynika, że w dniu [...] maja 2014 r. z chwilą sprzedaży pierwszego wyodrębnionego lokalu na rzecz K. Sp. z o.o. powstała wspólnota mieszkaniowa, której członkami byli w tym czasie K. Sp. z o.o. oraz T. Sp. z o.o. Sp. k., które to Spółki, działając jako wspólnota, powierzyły zarząd nieruchomością wspólną P. Sp. z o.o.,

3) art. 149 § 1 i § 2 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu mimo istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 35 K.p.a. w zw. z art. 36 K.p.a. w zw. z art. 12 § 1 i § 2 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że organ administracji nie dopuścił się bezczynności, pomimo pozostawienia wniosku bez rozpoznania i bezskutecznego upływu terminu na załatwienie sprawy,

4) art. 149 § 1 i § 2 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu mimo istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 64 § 2 K.p.a. w zw. z art. 33 K.p.a. polegającego na błędnym zastosowaniu art. 33 K.p.a. przez uznanie, że umowa o powierzenie zarządu nieruchomością wspólną z dnia [...] maja 2014 r. stanowi pełnomocnictwo udzielone osobie prawnej i wynikającym z tego błędu bezpodstawnym pozostawieniu wniosku bez rozpoznania pomimo braku przesłanek do zastosowania art. 64 § 2 K.p.a.,

5) art. 149 § 1 i § 2 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu mimo istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 8 oraz art. 77 K.p.a. polegające na braku wnikliwego rozpoznania sprawy i nieprzeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego co do istoty sprawy, oraz braku realizacji zasady pogłębiania zaufania, co skutkowało naruszeniem podstawowych zasad dowodzenia i koncentracji materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym i doprowadziło do bezzasadnego oddalenia skargi,

6) art. 151 P.p.s.a poprzez zastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające zdaniem skarżącej kasacyjnie Wspólnoty Mieszkaniowej potwierdzać zasadność podniesionych w niej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Wspólnotę Mieszkaniową "C." z siedzibą w W. ma usprawiedliwione podstawy.

Za zasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej jako K.p.a.) Zgodnie z treścią tego przepisu jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Wezwanie do usunięcia braku powinno zawierać określenie na czym polega brak. Tymczasem z wezwania do usunięcia naruszenia prawa wystosowanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. nie można ustalić na czym polega brak, który należałoby uzupełnić. Z wezwania tego wynika, że należy usunąć brak pisma poprzez złożenie prawidłowego pełnomocnictwa upoważaniającego do działania w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej. Wezwanie sformułowane zostało bardzo ogólnie i nie wiadomo z niego na czym polega nieprawidłowość pełnomocnictwa, która powinna być usunięta przez adresata wezwania. Dopiero w piśmie informującym pełnomocnika Wspólnoty Mieszkaniowej o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na czym polegać miała nieprawidłowość udzielonego przez Wspólnotę Mieszkaniową pełnomocnictwa.

Zdaniem SKO pełnomocnictwo nie spełniało wymogów wynikających z art. 33 K.p.a. Stosownie do tego przepisu pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnej. W ocenie SKO z treści kopii aktu notarialnego z dnia [...] maja 2014 r. Rep. A numer [...] wynika, że zarząd nieruchomością wspólną został powierzony P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (§ 5.1). Zarząd nieruchomością wspólną sprawuje więc osoba prawna, która działając w imieniu wnioskodawcy – Wspólnoty – udzieliła dalszego pełnomocnictwa adw. R. D.

W ocenie NSA, stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego uznać należy za niezasadne. SKO bezpodstawnie utożsamiło instytucję "pełnomocnika", o której mowa w art. 33 § 1 K.p.a. z instytucją "organu uprawnionego do reprezentowania podmiotu nie posiadającego osobowości prawnej", którym to podmiotem w niniejszej sprawie jest wspólnota mieszkaniowa. Organem uprawnionym do reprezentowania wspólnoty mieszkaniowej jest zarząd. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1892 ze zm.) właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej. W niniejszej sprawie Wspólnota Mieszkaniowa powierzyła zarząd nieruchomością wspólną osobie prawnej. W imieniu osoby prawnej działania podejmuje zarząd tej osoby. Zarząd Wspólnoty powierzony został P. sp. z o.o. z siedzibą w W.. Do występowania w imieniu Spółki upoważniony jest jej zarząd. Prezesem zarządu tej Spółki była B. G., która udzieliła pełnomocnictwa do działania w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej adwokatowi R. D. Ponownie podkreślić należy, że P. sp. z o.o. z siedzibą w W. nie działała jako pełnomocnik Wspólnoty Mieszkaniowej, który udzielił dalszego pełnomocnictwa adw. R. D., tylko jako podmiot (organ) zarządzający Wspólnotą Mieszkaniową, który udzielił pełnomocnictwa do działania w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej. Wspólnota Mieszkaniowa udzieliła pełnomocnictwa do działania w jej imieniu osobie fizycznej, to jest adwokatowi R. D. Tym samym wymóg wynikający z art. 33 § 1 K.p.a. został zachowany.

Mając powyższe na uwadze, za niezasadne uznać należy zaakceptowanie przez Sąd I instancji stanowiska SKO, że zaistniały podstawy do pozostawienia bez rozpoznania wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej z uwagi na brak wykazania, pomimo wezwania, właściwego umocowania Spółki P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (nr KRS: [...]) przekształconej w spółkę P. sp. z o.o. sp.k z siedzibą w W. (KRS: [...]), do udzielenia pełnomocnictwa jako zarządcy Wspólnoty Mieszkaniowej do jej reprezentowania.

Nie można też zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika powinna mieć świadomość jakie dokumenty należy dołączyć do pełnomocnictwa aby zostało ono ustanowione oraz że pobieżna analiza akt pozwalała na ustalenie o jaki brak chodzi. Ponownie stwierdzić należy, że wezwanie do usunięcia braków formalnych pisma zostało sformułowane enigmatycznie, bez wskazania na czym brak polega. Analiza akt sprawy pozwala z kolei na stwierdzenie, że żadnego braku formalnego pisma nie było.

Za niezasadny uznać należy również pogląd Sądu I instancji, że umowa zarządu z dnia [...] maja 2014 r. Rep. A [...] zawarta została między firmą "T. Sp. z o.o." Spółka Komandytowa z siedzibą w W. a P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie zaś ze Wspólnotą.

Z ww. aktu notarialnego wynika, że powierzenie zarządu nieruchomością wspólną Spółce P. Sp. z o.o. nastąpiło na skutek umowy zawartej między dwoma Spółkami, to jest Spółką "T. Sp. z o.o." Spółka Komandytowa z siedzibą w W. oraz Spółką K. Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Z zapisu tego można domniemywać, że K. Sp. z o.o. nabyła lokal w budynku zrealizowanym przez "T. Sp. z o.o." Spółka Komandytowa co spowodowało powstanie Wspólnoty Mieszkaniowej. W konsekwencji powierzenie zarządu nieruchomością wspólną Spółce P. Sp. z o.o. nastąpiło przez Wspólnotę Mieszkaniową nie zaś przez "T. Sp. z o.o." Spółka Komandytowa tak jak to przyjął Sąd I instancji.

Zarzut naruszenia art. 64 § 2 K.p.a. w zw. z art. 33 § 1 K.p.a. sam w sobie był wystarczający do uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. W tej sytuacji dokonywanie oceny zasadności pozostałych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów stało się zbędne.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona co pozwalało rozpoznać skargę. Zdaniem NSA, skarga Wspólnoty Mieszkaniowej C. zasługuje na uwzględnienie. Jak to zostało już wcześniej wskazane pozostawienie bez rozpoznania wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej było bezzasadne albowiem pełnomocnictwo do działania w imieniu Wspólnoty zostało udzielone prawidłowo. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno rozpoznać wniosek Wspólnoty. Co do zasady powinno nastąpić to w ciągu jednego miesiąca od otrzymania przez SKO odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie jednak, zdaniem NSA, nie można wykluczyć, że z uwagi na skomplikowany charakter sprawy termin ten zgodnie z treścią art. 35 § 3 K.p.a. będzie musiał być przez organ administracji przedłużony.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza akt sprawy nie daje podstaw do przyjęcia, że bezczynność organu administracji miała miejsce z naruszeniem prawa. Nierozpoznanie wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej nie nastąpiło na skutek niepodejmowania przez organ administracji czynności bez jakiegokolwiek racjonalnego powodu, tylko było wynikiem błędnego przyjęcia, że przedłożone przez Wspólnotę Mieszkaniową pełnomocnictwo nie spełnia wymogów wynikających z art. 35 § 1 K.p.a.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a, art.149 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a., art. 149 § 1b P.p.s.a., art. 200 P.p.s.a. oraz art. 203 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.