Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 37/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 par. 1, art. 30 par. 3, art. 97 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 46 ust. 1, 1a i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2410
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2021 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] wydaną

na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., zwanej dalej: "p.b."), po rozpatrzeniu odwołania M. B. (zwanego dalej: "Stroną" lub "Skarżącym" ), Wojewoda (zwany dalej: "Organem II instancji" lub "Wojewodą") utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] (zwanego dalej: "Organem I instancji") z [...] lipca 2020 r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej P. Spółce z o.o. z siedzibą w W. (zwanej dalej: "Inwestorem") pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], obejmującej budowę wieży o konstrukcji słupowej, o wysokości całkowitej 52,30 m n.p.t., stanowiącej konstrukcję nośną dla 3 anten sektorowych i 2 anten radiolinii z dwiema szafami sterującymi, z rozdzielnicą elektryczną oraz z zewnętrzną instalacją elektroenergetyczną na terenie działki nr ewid.[...], położonej przy ul. [...] w P. , obręb P., G. P..

W uzasadnieniu decyzji Organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy.

Decyzją z [...] listopada 2016 r. Organ I instancji odmówił Inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. zamierzenia inwestycyjnego. Na skutek odwołania Inwestora, Organ II instancji decyzją z [...] stycznia 2017 r., uchylił ww. decyzję Organu I instancji z [...] listopada 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Postanowieniem z [...] lutego 2017 r. Organ I instancji zawiesił postępowanie administracyjne z uwagi na śmierć jednej ze stron postępowania. Postanowieniem

z [...] sierpnia 2017 r. Organ odmówił podjęcia, na żądanie strony, postępowania administracyjnego. Postanowieniem z [...] października 2017 r. Organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie Organu I instancji z [...] sierpnia 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1362/17 uchylił zaskarżone postanowienie Organu II instancji

z [...] października 2017 r. oraz poprzedzające je postanowienie z [...] sierpnia 2017 r., ze wskazaniem, że Organ I instancji podejmie kontynuację obowiązków ustalenia spadkobierców po zmarłej stronie.

Organ I instancji postanowieniem z [...] marca 2020 r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie administracyjne, wskazując, że właściwy sąd orzekł

o ustanowieniu kuratora spadku po zmarłej stronie postępowania.

Decyzją z [...] lipca 2020 r. Organ I instancji zatwierdził projekt budowlany

i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę szczegółowo opisanej na wstępie - stacji bazowej telefonii komórkowej.

Jak wynika z uzasadnienia ww. decyzji Inwestor złożył oświadczenie

o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany jest kompletny i zgodny z postanowieniami uchwały Rady Miejskiej w P. z 4 lipca 2006 r. Nr XLVI/360/06 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn.: "P. " oraz sporządzony został przez osoby posiadające uprawnienia w odpowiednich specjalnościach. Ponadto, jak wynika z kwalifikacji przedsięwzięcia, sporządzonej w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów

z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestor do projektu budowlanego dołączył również analizę oddziaływania pól elektromagnetycznych sporządzoną już w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448), obowiązujące od 1 stycznia 2020 r. Z uzasadnienia postanowienia Sądu Okręgowego w S. z [...] lutego 2020 r., sygn. akt II Ca [...] wynika, że doszło do objęcia spadku po zmarłym B. B. przez jednego ze spadkobierców, tym samym nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zawieszenie postępowania.

Odwołanie od decyzji Organu I instancji wniósł Skarżący, zastępowany przez pełnomocnika będącego adwokatem.

Wydanej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., poprzez stwierdzenie, że przedmiotowy projekt budowlany jest zgody z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru wskazanego w planie oznaczeniem [...] KS,U,

- art. 30 § 5 k.p.a., poprzez jego zastosowanie, podczas gdy spadek po zmarłym B. B. został objęty przez M. B. oraz jego rodzeństwo,

- art. 97 § 1 pkt 1 oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez odmowę ich zastosowania, podczas gdy do chwili obecnej Sąd nie wydał postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po B. B..

Organ II instancji dokonał ponownego rozpoznania sprawy.

Wskazał, że Inwestor wnioskiem z [...] listopada 2015 r. wystąpił do Organu

I instancji o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z instalacją energetyczną na działce nr [...], położonej w miejscowości P., G. P.. Do wniosku Inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane, które nie było kwestionowane na żadnym z etapów postępowania. Jednocześnie inwestor

do dokumentacji projektowej dołączył:

- pismo Szefa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z [...] kwietnia 2015 r., akceptujące lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie ww. działki

- pismo ze Starostwa Powiatowego w P. z [...] maja 2015 r., informujące, że grunty rolne z ww. działki nr [...], nie są objęte szczególną ochroną prawną i fakt przeprowadzenia postępowania w sprawie ich trwałego wyłączenia z produkcji rolnej nie wymaga formy decyzji administracyjnej.

Wojewoda podał, że zgodnie z projektem budowlanym przedsięwzięcie polega na budowie bezobsługowej stacji telefonii komórkowej, będącej obiektem infrastruktury technicznej. Wieża, typu MONOBOT H-51, posiadać będzie wysokość trzonu 51 m oraz wysokość całkowitą 52,30 m n. p. t. (włącznie z betonowym cokołem i kotwą fundamentową wystającymi ponad poziom terenu oraz odgromnikiem). Wieża stanowi konstrukcję nośną dla anten sektorowych i radiolinii wraz z urządzeniami pomocniczymi. Na wieży zamontowane zostaną 3 anteny sektorowe na wysokości 49,9 m (po jednej na każdym z azymutów: 5°, 115°, 235°) oraz 2 anteny radiolinii (po jednej na każdym z azymutów: 85° i 302°). Projektowana inwestycja nie emituje hałasu i wibracji, nie powoduje zakłóceń elektrycznych, nie ingeruje w istniejący drzewostan, nie wpływa na gospodarkę wodną, w tym jakość wód oraz powietrza, czy gleby. Inwestycja spełnia również wymagania określone w § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznym jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego pn.: "P. ", uchwalony przez Radę Miejską w P. - uchwała Nr [...] z [...] lipca 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Zacho, z 2006 r. Nr [...], poz. 1699), zwanego dalej – "m.p.z.p.".

Działka inwestycyjna nr [...] położona jest na terenie elementarnym oznaczonym w m.p.z.p. symbolem [...] 55KS,U. Zgodnie z postanowieniami szczegółowymi, tj. § 5 ust. 55 planu miejscowego, ww. teren przeznaczony został pod obsługę komunikacji drogowej, w ramach której dopuszcza się usługi związane

z komunikacją drogową. W ramach kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszcza się lokalizacje obiektów budowlanych infrastruktury technicznej. Postanowienie szczegółowe m.p.z.p. dla przedmiotowego terenu elementarnego

w zakresie obsługi infrastruktury technicznej odsyłają zaś do postanowień ogólnych, tj. § 4 ust. 6 pkt 1 lit. c i pkt 2 m.p.z.p. Stosownie do ww. postanowień na obszarze objętym planem w zależności od potrzeb na etapie projektów realizacyjnych należy projektować studnie awaryjne zgodnie z "Planem zaopatrzenia ludności w wodę pitną w sytuacjach nadzwyczajnych dla miasta i gminy [...] " - § 4 ust. 6 pkt 1 lit. c planu miejscowego. Realizację nowych obiektów należy skoordynować z uzbrojeniem terenu w infrastrukturę techniczną: woda - z sieci wodociągowej (...); elektryczność - z sieci elektrycznej (...); gaz - z sieci gazowej (...); ogrzewanie - z sieci cieplnej lub indywidualnych niskoemisyjnych źródeł ciepła (...); ścieki sanitarne - do sieci kanalizacji sanitarnej (...); wody opadowe - do sieci kanalizacji deszczowej (...); gospodarka odpadami - należy stworzyć warunki segregacji odpadów oraz odbioru odpadów z nieruchomości (...) - § 4 ust. 6 pkt 2 planu miejscowego.

Następnie Wojewoda zauważył, że zgodnie z postanowieniami ogólnymi m.p.z.p., tj. przepisami § 3 ust. 4, dla każdego terenu elementarnego obowiązuje suma ustaleń ogólnych zawartych w § 2, § 3 i § 4, szczegółowych zawartych w odpowiedniej karcie terenu znajdującej się w § 5 oraz końcowych znajdujących się w § 8 i § 9. Zgodnie z § 3 ust. 5 pkt 3 m.p.z.p., symbol U oznacza teren zabudowy usługowej nieuciążliwej. W myśl słowniczka planu miejscowego - § 3 ust. 6 pkt 6, stanowiącego wyjaśnienie pojęć w nim użytych - usługi nieuciążliwe to m.in. usługi łączności, których funkcjonowanie:

a) nie powoduje przekroczenia żadnego z parametrów dopuszczalnego poziomu szkodliwych lub uciążliwych oddziaływań na środowisko poza zajmowaną działką,

b) nie jest źródłem uciążliwych lub szkodliwych odpadów, nie powoduje nieodwracalnych zmian środowiska przyrodniczego w obrębie zajmowanej działki,

c) ani w żaden oczywisty sposób nie pogarsza warunków użytkowania terenów sąsiadujących np. przez emisję nieprzyjemnych zapachów, dymów, składowania nieestetycznych odpadów na otwartej przestrzeni.

Organ II instancji podkreślił, że zasada opisana w § 3 ust. 4 planu miejscowego nie stanowi, iż wszystkie elementy wymienione w ustaleniach ogólnych planu miejscowego (§ 2, 3 i 4), czyli również zapis § 3 ust. 5 pkt 3 planu miejscowego stwierdzającego m.in., że na terenach U wyklucza się maszty do urządzeń telefonii komórkowej, obowiązują we wszystkich poszczególnych terenach elementarnych

w których użyto symbolu U. Na terenach elementarnych przewidziane bowiem

są zamierzenia inwestycyjne zaprojektowane dla konkretnego terenu uwzględniające jego charakter i otoczenie, i dopiero całościowa analiza zapisów planu może wskazać możliwości inwestycyjne na danym terenie. Postanowienia szczegółowe stanowią bowiem uszczegółowienie postanowień ogólnych i każdy z terenów elementarnych może różnić się swoistego rodzaju charakterystycznymi postanowieniami planistycznymi. Zgodnie zaś z postanowieniami szczegółowymi na terenie elementarnym [...] [...] KS, U dopuszcza się lokalizowanie obiektów budowlanych infrastruktury technicznej, do jakiej należy stacja bazowa telefonii komórkowej. Infrastruktura techniczna stanowi bowiem każdy element infrastruktury lub sieci, który może służyć do umieszczenia w nim lub na nim elementów infrastruktury lub sieci telekomunikacyjnej, nie stając się jednocześnie aktywnym elementem tej sieci telekomunikacyjnej, taki jak rurociągi, kanalizacja, maszty, kanały, komory, studzienki, szafki, budynki i wejścia do budynków, instalacje antenowe, wieże i słupy - patrz art. 2 pkt 6 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Tym samym, Wojewoda uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie zawarty w odwołaniu zarzut o niezgodności realizacji przedsięwzięcia z postanowieniami m.p.p.z.p.

Inwestor do projektu budowlanego dołączył również:

- kwalifikację przedsięwzięcia, sporządzoną w oparciu o przepisy w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, sporządzoną celem oceny, czy przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, oraz

- analizę występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku.

Jak wynika z kwalifikacji, moc EIRP, dla poszczególnych anten umieszczonych na azymutach 5°, 115° i 235° mieści się w przedziale od 1000W do 2000W EIRP. Stosownie do postanowień § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć dla odpowiedniej kwalifikacji przedmiotowej inwestycji koniecznym jest zbadanie, czy w odległości do 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny, znajduje się miejsce dostępne dla ludności. I tak przy maksymalnym pochyleniu anteny (najbardziej niekorzystnym) na azymucie 5° wiązka promieniowania przebiega w najniższym punkcie 43,4 m n. p. t. w punkcie oddalonym 70 m od środka elektrycznego (brak istniejącej zabudowy), na azymucie 115° wiązka promieniowania przebiega 40,9 m n. p. t. w punkcie oddalonym 70 m od środka elektrycznego (brak istniejącej zabudowy), na azymucie 235° wiązka przebiega 42,6 m n. p. t. w punkcie oddalonym 70 m od środka elektrycznego oraz 36,5 m nad istniejącą zabudową. Przy czym w niniejszej sprawie nie jest wymagane rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Na każdym z azymutów umieszczona jest tylko jedna antena. Przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości - art. 124 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 1219). Dla oceny, czy planowane zamierzenie inwestycyjne stanowi przedsięwzięcie znacząco albo potencjalnie znaczącą oddziałujące na środowisko nie jest wymagane dokonanie oceny potencjalnego, przyszłego możliwego zagospodarowania i zabudowy terenu.

W sprawie występowania pól elektromagnetycznych, Organ II instancji wskazał, że anteny sektorowe pracować będą w częstotliwości 2100 Mhz (2,1 Ghz).

Jak wyjaśnił Wojewoda, dane dotyczące rozkładu pól elektromagnetycznych

o poziomach wyższych niż dopuszczalne przedstawiono między innymi w formie graficznej. Analizę dokonano w oparciu o dane techniczne urządzeń instalowanych

na stacji bazowej uzyskanych od Inwestora, kart katalogowych anten sporządzonych przez ich producenta, danych dotyczących lokalizacji stacji bazowej uzyskanych od Inwestora, kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej. Z przedstawionych obliczeń

i rysunków wynika, że pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy większych niż 10 W/m2 nie będą występowały na wysokościach dostępnych dla ludności. Maksymalny zasięg występowania obszarów pól E-M o wartościach gęstości mocy większych niż 10 W/m2 występować będą w płaszczyźnie poziomej

w maksymalnej odległości 3,9 m od anteny, niezależnie od W nachylenia wiązki głównej. W płaszczyźnie pionowej pole E-M, w wariancie najmniej korzystnym, czyli przy maksymalnym nachyleniu anten, występować będzie w sektorze 5° w najniższym punkcie 49,6 m n. p. t., w sektorze 115° w najniższym punkcie 49,5 m n.p.t., w sektorze 235° w najniższym punkcie 49,5 m n. p. t. Przy czym pole E-M znajdować będzie się jedynie nad działką inwestycyjną (działką nr [...]).

Dodatkowo Wojewoda nadmienił, że Inwestor, po zrealizowaniu inwestycji, jest zobowiązany do potwierdzenia wyników analiz przeprowadzonych na etapie projektowania i tym samym sprawdzenia dotrzymania standardów jakości środowiska w otoczeniu urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, poprzez wykonanie rzeczywistych pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Dopiero, gdy pomiary potwierdzą, że obowiązujące normy nie są przekroczone stacja bazowa będzie mogła być użytkowana (art. 122a i art. 152 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska).

Podsumowując Wojewoda uznał, że projekt zagospodarowania działki nie narusza przepisów, w tym techniczno- budowlanych, a projekt budowlany jest zgodny z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia w sprawie art. 30 § 5 k.p.a, Organ

II instancji wyjaśnił, że Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z [...] lutego

2020 r., sygn. akt II Ca [...] zmienił postanowienie Sądu Rejonowego S. - [...] w S. z [...] października 2019 r., sygn. akt I [...] [...] w ten sposób, że między innymi uchylił postanowienie o ustanowieniu Skarżącego kuratorem spadku po B. B.. Jak wskazał Sąd Okręgowy do spadku

po ww. zmarłym został powołany jego syn M. B., który objął spadek

w posiadanie, w skład którego wchodzi między innymi nieruchomość położona

w P. przy ul. [...]. Organy administracji publicznej, w tym organy administracji architektoniczno - budowlanej, nie mają kompetencji do rozstrzygania kwestii spraw cywilnych, a tym samym prowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do dokonania ustaleń przeciwnych.

Konkludując Wojewoda uznał, że w sprawie nie zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania z art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. W sprawie występuje bowiem osoba zarządzająca spadkiem, która spadek objęła, a więc osoba uprawniona

do występowania w imieniu zmarłego. Skarżący zarządzający spadkiem uczestniczył w postępowaniu przez swojego pełnomocnika.

Przed wydaniem decyzji Organ II instancji poinformował wszystkie strony postępowania o możliwości skorzystania z uprawnień wynikających z art. 10 k.p.a.,

w tym zapoznania się z materiałami sprawy oraz wnoszenia wszelkich uwag

i wyjaśnień. Żadna ze stron postępowania z przedmiotowego prawa nie skorzystała.

M. B., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą

na decyzję Organu II instancji z dnia [...] listopada 2020 r. wnosząc o jej uchylenie

w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji.

Wydanej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1). art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., poprzez przyjęcie, iż przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami m.p.z.p., podczas gdy w rzeczywistości zamierzenie inwestycyjne wnioskodawcy dotyczące budowy stacji bazowej telefonii komórkowej jest niezgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania terenu dla obszaru wskazanego w planie oznaczeniem [...] [...] KS,U.

2). art. 30 § 5 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy wskazany przepis może znaleźć zastosowanie jedynie w przypadku spadków nieobjętych, a tymczasem spadek po B. B. został objęty przez Skarżącego oraz jego rodzeństwo,

3). art. 97 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez odmowę ich zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem do chwili obecnej Sąd nie wydał postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po B. B., i pomimo tego ani Organ I instancji, ani Wojewoda nie znaleźli podstaw do zawieszenia postępowania do czasu ostatecznego ustalenia kręgu spadkobierców zmarłego właściciela działki

nr [...].

Zdaniem Skarżącego, zabudowa główna przedmiotowej działki w postaci masztu antenowego jest niezgodna z przeznaczeniem terenu w m.p.z.p. Jak podnosił Skarżący w odwołaniu, podstawą kwalifikacji zgodności zamierzenia inwestycyjnego jest zapis zawarty w § 5 ust. 55 punkt 1 m.p.z.p., który ustala przeznaczenie terenu na obsługę komunikacji drogowej, w tym usługi związane z komunikacją drogową. Niewątpliwie maszt antenowy nie stanowi elementu opisanego w punkcie 1 w zakresie przeznaczenia terenu.

W części ogólnej planu znajduje się wyraźny zakaz lokalizowania masztów dla urządzeń telefonii komórkowej (tereny U). Tymczasem Organ II Instancji wywodził, że jest to zapis ogólny podlegający uszczegółowieniu. Stąd Organ wysnuwa wniosek, że zakaz taki wcale nie musi obowiązywać na całym terenie, w tym na przedmiotowej działce. Zdaniem Skarżącego, powyższe rozumowanie jest błędne. Przedmiotowa działka znajduje się przecież na terenie przeznaczonym dla zabudowy usługowej nieuciążliwej (oznaczonym w planie literą U) a na terenach U wyklucza się maszty telefonii komórkowej. Oznacza to, iż nie można na niej posadowić takiego masztu.

Według Skarżącego, Organy obu instancji rażąco naruszyły art. 30 § 5 k.p.a.

Z powyższego przepisu jasno wynika, że może on znaleźć zastosowanie wyłącznie

w sprawach dotyczących spadków nieobjętych. Tymczasem w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją odmienną. Inwestycja prowadzona jest w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...]. Jej właścicielem był B. B., który zmarł w dniu [...] lutego 1992 r. Do chwili obecnej nie zostało wydane postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po wyżej wymienionym.

W trakcie trwania niniejszego postępowania Inwestor wystąpił do sądu

o ustanowienie kuratora spadku po zmarłym. Postanowieniem dnia [...] lutego 2020 r., sygn. akt II Ca [...], Sąd Okręgowy w S. oddalił wniosek o ustanowienie kuratora spadku stwierdzając w uzasadnieniu orzeczenia, iż spadek po B. B. objął jego syn M. B.. Wbrew ustaleniom poczynionym przez Sąd Okręgowy, Organ I instancji zastosował art. 30 § 5 k.p.a. i na tej podstawie uznał Skarżącego za jedyną stronę postępowania. Tymczasem poza Skarżącym, B. B. pozostawił jeszcze czworo dzieci. Spadek został faktycznie objęty przez Skarżącego a także Z. M., R. B. i K. K., którzy zamieszkują w domu przy ul. [...] w Przęsocinie i wspólnie nieruchomość tę użytkują.

Skarżący uważa, że konsekwencją powyższego uchybienia było naruszenie

art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Skoro w sprawie nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5 k.p.a., postępowanie należało zawiesić. Mając na względzie, że do tej pory nie zostało wydane postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po B. B., aktualna staje się podstawa zawieszenia przewidziana w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).

Sąd wskazuje jednocześnie, że w związku z obowiązkiem podejmowania działań służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym

na podstawie art. 15zzs ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

(Dz. U. 2020 r. poz. 374).

Sądowa kontrola sprawy dokonana pod względem zgodności z prawem działań organu nie potwierdziła zasadności wniesionej skargi.

Przedmiot sprawy objętej skargą dotyczy decyzji wydanej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., zwanej dalej: "p.b."), przed wydaniem decyzji

o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12

ust. 7.

W zakresie sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego Skarżący zarzucił Organom obu instancji błędne zastosowanie w sprawie art. 30 § 5 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawach dotyczących spadków nieobjętych jako strony działają osoby sprawujące zarząd majątkiem masy spadkowej, a w ich braku - kurator wyznaczony przez sąd na wniosek organu administracji publicznej. Są uznaje ww. zarzut za niezasadny. Należy w sprawie uwzględnić, że Sąd Rejonowy S. – [...] [...] w S. postanowieniem z [...] października 2019 r. ustanowił Skarżącego kuratorem spadku po zmarłym B. B.. Zaś Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. sygn. akt [...] [...] uchylił postanowienie o ustanowieniu Skarżącego kuratorem spadku, bowiem bezsprzecznie do objęcia spadku po B. B. już doszło. Jak ustalił Organ II instancji, na podstawie ww. postanowienia Sądu Okręgowego, do spadku został powołany Skarżący jako syn zmarłego, który to spadek objął w posiadanie. W skład spadku wchodzi m.in. nieruchomość położona w [...] przy ul. [...]. Z akt sprawy wynika, że Skarżący miał zapewnione prawo udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzjami obu instancji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Kwestia zapewnienia udziału pozostałym osobo mającym mieć, według Skarżącego, prawo do spadku po zmarłym B. B., nie miała wpływu na legalność wydania zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zarzut naruszenia uregulowań zawartych w ww. przepisie może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tego rodzaju zarzutu Skarżący nie powołał. Możliwość pominięcia innych osób w postępowaniu administracyjnym dotyczy wyłącznie zagrożenia ich indywidualnego interesu prawnego, a nie sfery praw i obowiązków Skarżącego, który brał udział w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji. W art. 10 § 1 k.p.a., chodzi o zapobieżenie pozbawienia strony prawa do czynnego udziału w obronie własnego interesu prawnego w toku instancji.

W konsekwencji powyższego, nie był uzasadniony zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a., oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że nawet wówczas, gdy wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału

w postępowaniu nie jest możliwe, organ nie powinien zawieszać postępowania, tylko kontynuować postępowanie z udziałem osoby, która spadek objęła, ewentualnie osoby zarządzającej masą spadkową lub z udziałem kuratora. Dopiero brak możliwości zapewnienia wskazanym osobom udziału w postępowaniu administracyjnym rodzi obowiązek jego zawieszenia. Zgodnie natomiast z ustaleniami Organu II instancji, dokonanymi w oparciu o orzeczenie sądowe, w nieruchomość sąsiadująca z terenem inwestycji (nr [...]) znajduje się w posiadaniu i zarządzie Skarżącego, jako spadkobiercy. Objęcie przez Skarżącego przedmiotowej masy spadkowej zwalniało Organ z obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie.

Jak wynika ze skargi, sporna jest między stronami dokonana przez Organy obu instancji wykładnia przepisów prawa materialnego (art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b.),

a konkretnie zgodność projektu budowlanego przedłożonego przez Inwestora

z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pod kątem inwestycji celu publicznego z zakresu łączności.

W art. 35 ust. 1 p.b., ustawodawca określił zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Oznacza to, że podstawowym obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu

Oceniając w trybie ww. przepisu zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w odniesieniu do inwestycji związanych z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej należy mieć na uwadze przepisy art. 46 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2410 ze zm., zwanej dalej: "ustawą wspierającą").

Jak wynika z brzmienia art. 46 ust. 1 ww. ustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane

w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia

1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna

z przepisami odrębnymi.

Jak wynika, z art. 46 ust. 1a ww. ustawy, nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań,

o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Natomiast zgodnie z art. 46 ust. 2 ww. ustawy, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Ustawodawca podkreśla jednoznacznie, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej,

a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne

z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

W sprawie niesporne jest, że dla terenu działki nr [...] przy ul. [...]

w Przęsocinie obowiązują postanowienia uchwały Rady Miejskiej w P. z [...] lipca 2006 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn.: "P. " (zwanej dalej" m.p.z.p").

Przedmiotowa stacja bazowa ma być zlokalizowana na terenie elementarnym oznaczonym w m.p.z.p. symbolem [...] 55KS,U. Zgodnie z § 5 ust. 55 m.p.z.p., przedmiotowy teren przeznaczony został pod obsługę komunikacji drogowej,

w ramach której dopuszcza się usługi związane z komunikacją drogową. W ramach kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszcza się lokalizacje obiektów budowlanych infrastruktury technicznej. Do ww. terenu znajduje zastosowanie odesłanie do postanowień ogólnych, tj. § 4 ust. 6 pkt 1 lit. c i pkt 2 m.p.z.p. Stosownie do ww. postanowień na obszarze objętym planem w zależności

od potrzeb na etapie projektów realizacyjnych należy projektować studnie awaryjne, zaś realizację nowych obiektów należy skoordynować z uzbrojeniem terenu

w infrastrukturę techniczną sieci: wodociągowej, elektrycznej, gazowej, cieplnej lub indywidualnych niskoemisyjnych źródeł ciepła, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, a w przypadku gospodarka odpadami - należy stworzyć warunki segregacji odpadów oraz odbioru odpadów z nieruchomości.

Zgodnie ze szczegółowymi postanowieniami m.p.z.p., w analizowanym obszarze dopuszczalna jest wysokość zabudowy – max. 10 m. Jak podnosił Skarżący, w części ogólnej m.p.z.p., w § 3 ust. 5 pkt 3, przez tereny U (a tego dotyczy sporny obszar inwestycji), rozumie się tereny zabudowy usługowej nieuciążliwej. Dopuszcza się w tym terenie lokalizację mieszkań na potrzeby właściciela usług i garaży dla samochodów osobowych, salonów samochodowych z serwisem. Wyklucza się m.in. maszty dla urządzeń telefonii komórkowej. Z kolei Organ II instancji podnosił za § 3 ust. 4 m.p.z.p., że dla każdego terenu elementarnego obowiązuje suma ustaleń ogólnych zawartych w § 2, § 3 i § 4, szczegółowych zawartych w odpowiedniej karcie terenu znajdującej się w § 5 oraz końcowych znajdujących się w § 8 i 9 niniejszej uchwały, co ma przemawiać za dopuszczalnością wnioskowanego przez Inwestora zamierzenia.

Sąd poddając analizie ww. kwestię stwierdził, że szczegółowe unormowania m.p.z.p. dla terenu objętego badaniem w powiązaniu z postanowieniami ogólnymi planu wskazują na niejasność intencji uchwałodawcy co do dopuszczalności lokalizacji stacji telefonii komórkowej na terenie planowanego zamierzenia inwestycyjnego (oznaczonego symbolem U). W takiej sytuacji, rozwiązaniu nasuwających się wątpliwości interpretacyjnych planu miejscowego służyć będą przepisy ww. cytowanej ustawy wspierającej, które wprowadzono do porządku prawnego właśnie celem usunięcia barier prawnych, które m.in. przez liczne zakazy i ograniczenia w planach miejscowych, często nieuzasadnionych merytorycznie, prowadziły do tworzenia obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych. Dlatego jako zasadę zaproponowano, że żaden plan miejscowy nie może na jakimkolwiek obszarze zakazywać ani uniemożliwiać świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, w szczególności poprzez zakazy lub ograniczenia w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej, o ile nie jest to konieczne dla ochrony bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, przyrody, zdrowia, zabytków albo ze względu na inny ważny interes publiczny.

Jak wskazuje się w poglądach judykatury, które skład Sądu orzekający

w niniejszej sprawie w pełni podziela, zasada ogólna z art. 46 ust. 1 ustawy wspierającej, stanowi dyrektywę interpretacyjną dla organów orzekających

o zgodności planowanego przedsięwzięcia z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Cel kierunkowy wynikający z treści ww. przepisu musi być uwzględniany przy wykładni systemowej, co oznacza, że normy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego muszą być wykładane tak, aby usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Dotyczy to sytuacji, nie tylko wtedy, gdy mogą być one wyprowadzone z niejasnych i niekonsekwentnych ustaleń planu miejscowego, ale także wówczas, gdy stwierdzona zostanie oczywista niezgodność postanowień planu z warunkami wynikającymi z art. 46 ustawy wpierającej (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt II OSK 139/15, opubl. w Legalis 1902669). Szczególna sankcja przewidziana w art. 46 ust. 2 ww. ustawy zachodzi także wtedy, gdy w planie miejscowym, co prawda umieszczono lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, ale w taki sposób,

że w istocie, przy wykorzystaniu mechanizmu określonego w tym przepisie, sprowadzałoby się to uniemożliwienia lokalizowania tego rodzaju inwestycji i tym samym uniemożliwiałoby rozwój usług i sieci telekomunikacyjnych (por. wyrok NSA

z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1020/14, opubl. w Legalis 1449565).

Kierując się powyższym, Sąd uznaje, za prawidłowy wynik wykładni przepisów m.p.z.p., który przedstawił Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przepis

z art. 46 ust. 1 ustawy wspierającej, w zakresie definicji "łączności publicznej" odsyła do definicji "łączności publicznej" określonej w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez pojęcie łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych, wpisuje się ona w zakres pojęciowy sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, o której mowa w § 3 ust. 6 m.p.z.p.

Stację bazową telefonii komórkowej na gruncie przepisów p.b. należy traktować jako obiekt budowlany z wszelkimi tego konsekwencjami, składający się z szeregu urządzeń technicznych, będących instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 3 pkt 1 p.b.). W myśl § 3

ust. 6 p.p.z.p., w którym zawarto wyjaśnienie pojęć używanych w uchwale, wysokość zabudowy (pkt 8) to wysokość mierzona od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku, do kalenicy lub najwyższego przekrycia dachu. W ocenie Sądu, z przytoczonej regulacji wynika, że co do wysokości zabudowy dla infrastruktury telekomunikacyjnej nie ma zastosowania wysokość zabudowy dla terenu oznaczonego w planie symbolem [...] [...]KS,U, określona na poziomie max. 10 m. Zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie wysokości zabudowy, które określa m.p.z.p. odnoszą się przede wszystkim do obiektów o charakterze kubaturowym, takich jak budynki. Ograniczenie wysokości zabudowy nie dotyczy obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej, do której niewątpliwie zalicza się planowana stacja bazowa telefonii komórkowej. Odmienna interpretacja wysokości zabudowy doprowadziłaby do sytuacji, w której lokalizacja inwestycji z zakresu łączności publicznej polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej byłaby na terenie obowiązywania analizowanego planu miejscowego wykluczona, poza infrastrukturą telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy wspierającej, a więc takiej, której zasadnicza cecha, tj. wysokość konstrukcji wsporczej ograniczona jest do 5 m.

W omawianym planie miejscowym, bez względu na przeznaczenie poszczególnych terenów elementarnych, na żadnym z tych terenów nie została dopuszczona wysokość zabudowy odpowiadająca wysokości obiektu planowanego przez Inwestora. Co do zasady plan przyjmuje maksymalną wysokość zabudowy do max. 12 m. Wysokość projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej

przewidziana została na 52,30 m n.p.t. Zatem przy literalnie zastosowanej interpretacji postanowień planu lokalizacja projektowanej inwestycji nie jest możliwa na całym terenie jego obowiązywania, a więc również na terenie U, co w rzeczywistości prowadzi do faktycznego zakazu lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia (por. także wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 284/18, opubl. w internetowej bazie orzeczenia.nsa.gov.pl.)

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika ustalenie Organu, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi. Organ wskazywał, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Projektowana inwestycja nie emituje hałasu i wibracji, nie powoduje zakłóceń elektrycznych, nie ingeruje w istniejący drzewostan, nie wpływa na gospodarkę wodną, w tym jakość wód oraz powietrza, czy gleby. Inwestycja spełnia również wymagania określone w § 13 i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Na każdym z azymutów umieszczona będzie tylko jedna antena. Pole E-M znajdować się będzie jedynie nad działką inwestycyjną. W płaszczyźnie pionowej pole E-M występować będzie najniżej w pkt 49,5 n.p.t.

W takiej sytuacji, nie narusza prawa dokonana przez Organy obu instancji analiza postanowień m.p.z.p., dopuszczająca możliwość lokalizowania w spornym terenie, obiektu stacji bazowej telefonii komórkowej.

Podsumowując Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że w sprawie naruszone zostały przepisy postępowania oraz prawa materialnego, w stopniu mającym znaczenie dla wyniku sprawy, co oznacza, że skarga nie mogła być

uwzględniona.

Z powołanych przyczyn, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niezasadną skargę oddalił.