Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 459/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 par. 1, art. 105 par. 1, art. 196 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie sędzia WSA Ewa Kamieniecka, asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.), , Protokolant st. sekretarz sądowy Dorota Hurman, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie choroby zawodowej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. (dalej w skrócie: PPIS lub organ I instancji), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z 20.04.2017r., wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie choroby zawodowej Z. K. – choroby skóry: pokrzywka kontaktowa – wymienionej w poz. 18.6 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367) dalej: r.RM z 2009 r.

W uzasadnieniu organ l instancji wskazał, że postępowanie w sprawie zostało zainicjowane zgłoszeniem Z. K. z 09.11.2015 r. W ten sposób zainicjonowanym postępowaniu organ I instancji wydał decyzję z 22.09.2016 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - choroby skóry: pokrzywka kontaktowa – z poz. 18.6 wykazu chorób zawodowych. Decyzją z 30.01.2017 r. D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. (dalej w skrócie: DPWIS lub organ II instancji), uchylił decyzję organu I instancji. Powodem takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że w sprawie choroby zawodowej Z. K. było już prowadzone postępowanie, które zostało zakończone decyzją PPIS z dnia 20.12.2000 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej: choroby skóry pod postacią wyprysku skóry na dłoniach i twarzy. Decyzję tę wydano na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych. W ponownie prowadzonym postępowaniu, organ I instancji dokonał analizy przepisów rozporządzenia z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych oraz przepisów r.RM z 2009 r., na podstawie którego wydano decyzję z 22.09.2016 r. Na podstawie takiej analizy stwierdził, że zakres regulacji rozporządzenia z 18.11.1983 r. - znajdujący się w poz. 10 wykazu chorób zawodowych - dotyczył ogólnie "chorób skóry". Pojęcie prawne określone w r.RM z 2009 r.: "choroby skóry - pokrzywka kontaktowa", mieści się zatem w pojęciu prawnym tej choroby ujętym w rozporządzeniu z roku 1983. W tym zakresie organ powołał się na stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 26.08.2008 r. (sygn. akt II OSK 585/08), gdzie przyjęto, że w takim przypadku należy uznać, że zachodzi tożsamość sprawy.

W świetle ustaleń dotyczących tożsamości podstawy prawnej, organ I instancji uznał, że zachodzi brak podstaw do merytorycznego rozpatrzenia ponownego wniosku Z. K. w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej - choroby skóry: pokrzywka kontaktowa.

Nadto organ I instancji wypowiedział się w kwestii podejmowania zatrudnienia przez Z. K. po roku 1989 r. i charakteru wykonywanej pracy, w szczególności zwracając uwagę na brak narażania zawodowego związanego ze zgłoszoną chorobą zawodową w przypadku zatrudnienia od 01.09.1996 do 31.03.1997 r. w Zakładzie Konserwacji i Eksploatacji Urządzeń Wodno-Melioracyjnych oraz Robót Ziemnych (praca polegała na pilnowaniu wału przed wjazdem samochodów).

Odwołanie od w/w decyzji do DPWIS złożył Z. K. Zdaniem odwołującego, w sprawie dokonano błędnej analizy kodeksowej definicji "pracodawcy", co było podstawą błędnego wskazania, że pracodawcą odwołującego był "Zakład Konserwacji i Eksploatacji Urządzeń Wodno-Melioracyjnych oraz Robót Ziemnych [...]", a nie osoby fizyczne J. P. i J. P., co w konsekwencji doprowadziło do błędnego wskazania, że pracodawca wnioskodawcy został zlikwidowany (nie miał statusu strony w postępowaniu). Odwołujący podkreślił, że jego pracodawcą były osoby fizyczne a nie zakład, dlatego też te osoby powinny mieć status strony. Według odwołującego, w sprawie nie występuje tożsamość przedmiotowa, gdyż "choroba skóry pod postacią wyprysku skóry na dłoniach i twarzy", nie mieści się w zakresie znaczeniowym – chorób: pokrzywki kontaktowe. Zakres tych chorób jest inny, nie zachodzi pomiędzy nimi tożsamość znaczeniowa. W jego przekonaniu, chorobę skóry pod postacią wyprysku skóry na dłoniach i twarzy można zakwalifikować w aktualnym wykazie chorób zawodowych jako zapalenie skóry z podrażnieniem (poz. 18.2), natomiast pokrzywki kontaktowe stanowią odrębną pozycję w wykazie (poz. 18.6).

Ponadto zdaniem odwołującego się, aby można było twierdzić, że istnieje tożsamość sprawy - muszą zaistnieć łącznie wszystkie przesłanki, tj. te same podmioty, ten sam przedmiot, niezmieniony stan faktyczny sprawy (np. wyrok WSA Warszawa w sprawie II SA/Wa 1507/16). W niniejszej sprawie nie ma co najmniej dwóch tych przesłanek. Przesłanki w postaci tego samego przedmiotu sprawy (postępowania były toczone w zakresie innych chorób). Po drugie, wnioskodawca wskazywał i wykazał (stosownymi dowodami medycznymi - dokumentacją medyczną), że choroby skóry (związane z zawodem, z wykonywana pracą), wystąpiły w ostatnim czasie, z całą pewnością po wydaniu decyzji z grudnia 2000 r. Dlatego też w okolicznościach tejże sprawy - w żaden sposób nie można twierdzić, że stan sprawy jest taki sam jak w grudniu 2000 r.

Z ostrożności procesowej odwołujący sformułował zarzut polegający na braku dochowania w sprawie obowiązków związanych z zabezpieczeniem prawidłowego przebiegu postępowania. W szczególności organ powinien z urzędu (na zasadzie art. 8, art. 9, art. 10 k.p.a.) zwrócić się do wnioskodawcy do wskazania rzeczywistej treści żądania (wniosku) - wiedząc o decyzji z 2000 r. Powinien ustalić i wyjaśnić zakres obecnego wniosku (czy nie jest to wniosek dotyczący wyeliminowania decyzji z 2000r. z obrotu prawnego).

DPWIS decyzją z 14.06.2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy odniósł się do tożsamości sprawy zakończonej decyzją z 20.12.2000 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej: choroby skóry pod postacią wyprysku na dłoniach i twarzy (poz. 10 rozporządzenia Rady Ministrów z 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych), utrzymaną w mocy decyzją z 02.02.2001 r. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. - Oddział w L. ze sprawą wszczętą na skutek zgłoszenia z 09.11.2015 r. Zwracając uwagę na brak pełnego wywodu dotyczącego przyczyn, dla których organ I instancji uznał tożsamość spraw (jedynie lakonicznie wskazał na tożsamość jednostek chorobowych), jednakże zdaniem organu odwoławczego, nie jest to podstawa do uchylenia decyzji, gdyż nie ma wpływu na kierunek zapadłego rozstrzygnięcia. W przekonaniu organu odwoławczego, zachodzi tożsamość podmiotowa sprawy (te same strony postępowania winny brać udział w ówczesnym, jak i obecnym postępowaniu). Występuje również tożsamość przedmiotowa - żądania, tj. zarówno w obecnym jak i wcześniejszym postępowaniu Z. K. żądał przeprowadzenia postępowania administracyjnego dotyczącego tej samej choroby zawodowej. Rozważając element przedmiotowy - kwestię tożsamości podstawy prawnej, organ II instancji wskazał, że podstawę prawną decyzji z 20.12.2000 r. stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 18.11.1983 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych. Natomiast w dniu złożenia ponownego zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W myśl tych przepisów - zarówno jednostka orzecznicza jak i organ I instancji rozpatrywali okoliczności do rozpoznania i stwierdzenia choroby skóry - pokrzywka kontaktowa (poz. 18.6 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do r.RM z 2009 r.). W załączniku do rozporządzenia z 1983 r. za chorobę zawodową ogólnie uznawano chorobę skóry (poz. 10). Z tego zestawienia wynika, że szerszym pojęciowo jest jednostka chorobowa wskazana w rozporządzeniu z 1983 r., gdyż obejmuje ona wszystkie choroby skóry, również pokrzywki. W nowej regulacji doszło do przejęcia spektrum przypadków chorobowych zdefiniowanych w starej regulacji. W tej części regulacja została przejęta przez nowy akt prawny. Powyższe prowadzi do uznania, że w sprawie występuje również tożsamość podstawy prawnej.

W przekonaniu organu II instancji, w zakresie oceny tożsamość stanu faktycznego w sprawie, brak było nowych faktów o znaczeniu prawotwórczym, tzn. nie było dowodów, które dawałyby podstawę do wydania innego rozstrzygnięcia sprawy niż te wskazane w decyzji z 2000 r. Zdaniem organu, brak było objawów schorzenia znajdującego się w wykazie chorób zawodowych. DPWIS zauważył także, że zarówno w przypadku postępowania zakończonego decyzją z 20.12.2000r., lekarze orzecznicy nie rozpoznali choroby zawodowej pod postacią choroby skóry, tak samo w niniejszym postępowaniu orzeczenie lekarskie wydane przez uprawnioną jednostki diagnostyczno-orzeczniczą I stopnia było negatywne i orzekało o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej: choroby skóry - pokrzywka kontaktowa (poz. 18.6).

Odnosząc się do pozostałych kwestii poruszonych w odwołaniu, tj. pominięcia strony postępowania: Zakładu Konserwacji i Eksploatacji Urządzeń Wodno-Melioracyjnych oraz Robót Ziemnych [...] w M., zdaniem organu II instancji w postępowaniu pierwszej instancji prawidłowo został wykluczony ten zakład pracy. Należało go jednak wykluczyć, nie jak wskazano w decyzji ze względu na jego likwidację, a na brak narażenia zawodowego, które można byłoby wiązać z podejrzeniem choroby zawodowej: choroby skóry - pokrzywki kontaktowej (poz. 18.6). Powołując się na regulację art. 2351 k.p. organ wskazał, że w postępowaniu o stwierdzenie chorób zawodowych poza osobami, których dotyczy podejrzenie choroby zawodowej, status strony przysługuje także pracodawcy, u którego osoba ta była zatrudniona w warunkach, które mogły spowodować skutki zdrowotne uzasadniające postępowanie o rozpoznanie i stwierdzenie choroby zawodowej. Powyższa zasada wynika m.in. z § 8 ust. 3 pkt 2 r.RM w sprawie chorób zawodowych, zgodnie z którym decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej doręcza się "pracodawcy, który zatrudniał pracownika w warunkach, które mogły spowodować skutki zdrowotne uzasadniające postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej". Natomiast przepisem prawa materialnego przesądzającym o istnieniu po stronie zarówno obecnego jak i byłego pracodawcy interesu prawnego w rozstrzygnięciu zagadnień związanych ze stwierdzeniem choroby zawodowej u pracownika jest art. 30 ustawy z 30.10.2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (vide: m.in. wyrok NSA z 21.10.2011 r., sygn. akt. II OSK 1564/11). Odwołując się do treść art. 28 k.p.a., według organu II instancji, w przypadku powołanego w odwołaniu pracodawcy warunki pracy nie pozostawały w związku narażeniem zawodowym. Tym samym upada w odniesieniu do tego pracodawcy przymiot strony, gdyż w zaistniałych okolicznościach nie ma on ani interesu prawnego, ani obowiązku. Przy czym organ odwoławczy zgodził się z odwołującym, że fakt likwidacji zakładu - prowadzonego w formie działalności gospodarczej przez osoby fizyczne, nie powoduje utraty legitymacji J.P. oraz J. P. do bycia stroną postępowania. Jednakże z uwagi na brak narażenia zawodowego, taki status upada. Ponadto, z uwagi na negatywny dla odwołującego kierunek rozstrzygnięcia, zdaniem organu, bez znaczenia dla sprawy pozostaje czy strony i które z nich, poza odwołującym, brały udział w postępowaniu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję DPWIS złożył Z. K. W uzasadnieniu skargi jej autor podtrzymał dotychczasowe stanowisko w kwestii braku tożsamość sprawy. W przekonaniu skarżącego, o tym że nie zachodzi tożsamość przedmiotowa, świadczy to, że "choroba skóry pod postacią wyprysku skóry na dłoniach i twarzy" nie mieści się w zakresie znaczeniowym - chorób: pokrzywka kontaktowa (poz. 18.6 wykazu chorób zawodowych). Zakres tych chorób jest inny, nie zachodzi pomiędzy nimi tożsamość znaczeniowa. Zdaniem skarżącego "chorobę skóry pod postacią wyprysku skóry na dłoniach i twarzy" można zakwalifikować w aktualnym wykazie chorób zawodowych jako zapalenie skóry z podrażnieniami (poz. 18.2), natomiast pokrzywki kontaktowej dotyczy poz. 18.6 wykazu chorób zawodowych.

Dodatkowo autor skargi wskazał, że obecne postępowanie administracyjne było nie tylko prowadzone w zakresie stwierdzenia tzw. "pokrzywki kontaktowej" (poz. 18.6), ale także tzw. fotodermatoz zawodowych (poz. 18.7), co wyklucza tożsamość przedmiotową (pomiędzy chorobami), a przez to wyklucza możliwość stwierdzenia przez organ tzw. powagi rzeczy osądzonej. Ponadto wskazał, że aby można było twierdzić, że istnieje tożsamość sprawy, to muszą zaistnieć łącznie wszystkie przesłanki, tj. te same podmioty, ten sam przedmiot, niezmieniony stan faktyczny sprawy. W niniejszej sprawie nie ma co najmniej dwóch tych przesłanek. Przesłanki w postaci tego samego przedmiotu sprawy (postępowania były toczone w zakresie innych chorób). Po drugie, skarżący wskazywał i wykazał (stosownymi dowodami medycznymi - dokumentacją medyczną), że choroby skóry (związane z zawodem, z wykonywana pracą), wystąpiły w ostatnim czasie (po wydaniu decyzji z grudnia 2000 r.). Dlatego też w okolicznościach tejże sprawy, nie ma tego samego stanu faktycznego jak w grudniu 2000 r. Strona przedstawiła bowiem szereg nowych dowodów (dokumentów medycznych ) - na okoliczności powstania nowych schorzeń. Dlatego organy sanitarne powinny na nowo ustalić stan faktyczny, a nie umarzać postępowanie (ze względu na tożsamość stanu faktycznego). Według skarżącego, specyfiką choroby zawodowej jest to, że jej objawy mogą uzewnętrznić się dopiero po kilkudziesięciu latach (tak właśnie było w okolicznościach sprawy), dlatego też organy sanitarne w przypadku zaistnienia takich nowych objawów, zobowiązane są na nowo przeprowadzić postępowanie dowodowe i w konsekwencji na nowo ustalić stan faktyczny. Nie mogą wówczas odwoływać się do decyzji sprzed kilkudziesięciu lat (tu 17 lat).

Ponadto, organ administracji powinien dochować wszelkich obowiązków związanych z prawidłowym przebiegiem postępowania, w szczególności powinien z urzędu (na zasadzie art. 8, art. 9, art. 10 k.p.a.) zwrócić się do wnioskodawcy o wskazanie rzeczywistej treści żądania (wniosku). Wiedząc o decyzji z 2000 r. organ powinien ustalić i wyjaśnić zakres obecnego wniosku (czy nie jest to wniosek dotyczący wyeliminowania decyzji z 2000 r.).

W odpowiedzi na skargę DPWIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Okoliczności rozpoznawanej sprawy wymagają rozważenia przypadku, w którym bezprzedmiotowość postępowania w przedmiocie choroby zawodowej wynika z istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji rozstrzygającej tę sprawę.

Punktem wyjścia do rozważań stanowić musi art. 235¹ Kodeksu pracy, zgodnie z którym za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy (narażenie zawodowe). Z treści cytowanego przepisu wynika wprost, że aby doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej, schorzenie, na które ona cierpi musi być wymienione w wykazie chorób zawodowych i musi być ono spowodowane występowaniem w środowisku pracy czynników szkodliwych dla zdrowia, albo pozostawać w związku ze sposobem wykonywania pracy (narażenie zawodowe), przy czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym winien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Charakter sprawy administracyjnej w przedmiocie choroby zawodowej nie wyklucza prowadzenia sprawy w sytuacji zakończenia już postępowania ostateczną decyzją, o ile istnieją okoliczności zmieniające ustalenia poczynione w poprzednim postępowaniu o tożsamym przedmiocie. A zatem decyzja odmowna nie stoi na przeszkodzie ponownemu wszczęciu postępowania. Jednakże w sytuacji, gdy stan faktyczny w sprawie okaże się identyczny, a zatem brak będzie okoliczności powodującej zmianę ustaleń poczynionych wcześniej, wystąpi tożsamość sprawy. Wydanie decyzji w przedmiocie występowania choroby zawodowej w takich warunkach musi budzić zastrzeżenia w aspekcie zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (tak stanowisko NSA zawarte w wyroku z 4.11.2016 r., sygn. akt II OSK 157/15).

Zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. ostateczne są decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Z kolei według art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Wskazać należy, że decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Sprawa musi dotyczyć więc tych samych podmiotów oraz tego samego przedmiotu, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Zmiana stanu prawnego nie wpływa przy tym na zmianę przedmiotu, jeżeli regulacja prawna została w pełni przejęta przez nowy akt. Stan faktyczny powinien być natomiast brany pod uwagę, jeżeli chodzi o tożsamość sprawy, tylko w odniesieniu do faktów prawotwórczych (por. J. Borkowski (w:) Komentarz, 2004, s. 732; wyrok NSA z 10.06.1994 r., II SA 1192/93, ONSA 1995, Nr 2, poz. 83).

Co do zasady należy przyjąć, że stwierdzenie w toku postępowania administracyjnego, że sprawa administracyjna została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją administracyjną, powoduje konieczność umorzenia tego postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że stanowisko DPWIS zawarte w zaskarżonej decyzji jest zgodne z prawem.

Analiza akt sprawy wskazuje, że w istocie pomiędzy sprawą zakończoną decyzją DPWIS z 02.02.2001 r. (utrzymującą w mocy decyzję PPIS z 20.12.2000 r.), a postępowaniem zainicjowanym przez skarżącego w listopadzie 2015 r., zachodzi tożsamość. Po pierwsze, zarówno w postępowaniu administracyjnym podlegającym kontroli w niniejszej sprawie, jak i w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z 02.02.2001 r., stroną domagającą się stwierdzenia choroby zawodowej był skarżący. Również ten sam był organ administracji publicznej właściwy do rozpoznania w obu sprawach. Tożsamy był również pracodawca [...] SA. Zmianie nie uległ również stan faktyczny sprawy ponieważ, zarówno przed wydaniem decyzji przez DPWIS w dniu 02.02.2001 r., jak i przed złożeniem wniosku przez skarżącego w 2015 r., skarżący nie pracował już u tego pracodawcy. Zakończył on pracę w roku 1983. Jak natomiast wskazał w zgłoszeniu z 9.11.2015 r., zmiany wypryskowe pojawiły się w roku 1981. Nie ulega zatem żadnej wątpliwości, że obie sprawy dotyczą tego samego pracodawcy i tego samego okresu zatrudnienia. Z tych też powodów, za prawidłowe należało uznać również stanowisko organów odnoszące się do braku interesu prawnego lub obowiązku w niniejszym postępowaniu późniejszego pracodawcy skarżącego, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że warunki pracy nie pozostawały w związku z narażaniem zawodowym (praca strażnika wałowego) oraz charakter samego rozstrzygnięcia (decyzja o umorzeniu postępowania).

W rozważanym kontekście należy zauważyć, że rezultat badania przeprowadzonego w uprawnionej jednostce orzeczniczej jest tożsamy z poprzednimi ustaleniami. W orzeczeniu z 28.06.2016 r. lekarz orzecznik D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. nie znalazł podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: pokrzywka kontaktowa. W tym orzeczeniu podaje się, że skarżący był w roku 1999 i 2000 diagnozowany w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w L. z podejrzeniem choroby zawodowej – wyprysk kontaktowy. Po wydaniu orzeczenia lekarskiego przez WOMP o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, skarżący był badany w trybie odwoławczym w Instytucie Medycyny Pracy w Ł., gdzie podtrzymano wcześniejsze orzeczenie. Jak wynika z orzeczenia lekarskiego z 28.06.2016 r., diagnozowano u skarżącego tą samą chorobę zawodową. Wskazuje się na ten sam okres narażenia zawodowego. Podaje się wieloletni przebieg schorzenia, utrzymywanie się zmian w zakresie dłoni i stóp pomimo braku kontaktu ze środowiskiem pracy od 1984 r., a także wielokrotnie opisywane w kartach leczenia zmiany z podejrzeniem łuszczycy pospolitej, ujemne testy płatkowe. Zbieżność powyższego orzeczenia lekarskiego z wydanymi uprzednio, będącymi rezultatem przeprowadzonych badań nie pozostawia wątpliwości co do wykluczenia u skarżącego rozpoznania pokrzywki kontaktowej – pochodzenia zawodowego.

W tej sytuacji nie było również konieczności czynienia rozważań co do możliwego wpływu czynników szkodliwych występujących w późniejszym środowisku pracy na zdrowie badanego. Jak wynika z orzeczenia, dla rozpoznania choroby zawodowej wymagane jest wykazanie związku przyczynowo skutkowego pomiędzy czynnikami środowiska pracy, a rozpoznanym schorzeniem. Poza tym okres, w którym występowanie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażaniu zawodowym, w przypadku choroby skóry wynosi od dwóch miesięcy do maksymalnie dwóch lata. W tym też kontekście przyjdzie zauważyć, że w ocenie czy zachodzi tożsamość sprawy, stan faktyczny powinien być brany pod uwagę tylko w odniesieniu do tzw. faktów prawotwórczych, tzn. mających znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy (skarżący zakończył pracę dnia 31.12.1999 r. a więc ponad 17 lat temu). Tak więc obecne wyniki badań, a zwłaszcza wskazywane przez skarżącego choroby skóry, które wystąpiły u niego w ostatnim czasie, nie mogą być podstawą do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej związanej z narażeniem zawodowym, które miało miejsce ponad 35 lat temu.

Wydaniu zaskarżonej decyzji nie sprzeciwia się również zmiana stanu prawnego. Jeżeli chodzi o podstawę prawną żądania skarżącego wskazać bowiem należy, że w dacie złożenia pierwszego wniosku o stwierdzenie choroby zawodowej – choroby skóry pod postacią wyprysku na dłoniach, jak i drugiego wniosku dotyczącego stwierdzenia choroby zawodowej – choroby skóry: pokrzywki kontaktowej (sprawa choroby skóry: fotodermatoz zawodowych z poz. 18.7 została rozstrzygnięta odrębną decyzją, w której to sprawie WSA we Wrocławiu oddalił skargę wyrokiem z dnia 12.12.2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 340/17), obowiązywały w prawdzie inne przepisy wydane na podstawie art. 237 § 1 Kodeksu pracy ale o tożsamej treści. W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych - za chorobę zawodową uznawano chorobę skóry (poz. 10 załącznika). Natomiast w dniu złożenia ponownego zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30.06.2009r. w sprawie chorób zawodowych. W myśl tychże przepisów, za chorobę zawodową uznaje się chorobę skóry - pokrzywkę kontaktową (poz. 18.6). Wobec tego należy stwierdzić, że skoro pojęcie prawne choroby zawodowej, określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z 2009 r. mieściło się w pojęciu prawnym tej choroby ujętym w rozporządzeniu Rady Ministrów z 1983 r. to w tej części regulacja została przejęta przez nowy akt prawny. W konsekwencji prowadzi to do uznania, że w przedmiotowej sprawie występuje również tożsamość podstawy prawnej.

Mając na uwadze powyższe rozważania należało zaakceptować ustalenie organu odwoławczego, że niniejsza sprawa została już prawomocnie rozstrzygnięta, co powodowało konieczność umorzenia przez organ pierwszej instancji postępowania w niniejszej sprawie, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Oceny prawidłowości takiego rozstrzygnięcia nie zmienił zarzut skargi odnoszący się do braku zwrócenie się przez organ do wnioskodawcy o wskazanie rzeczywistej treści żądania. W ocenie Sądu, skarżący w zgłoszeniu z 09.11.2015 r. w sposób nienasuwający wątpliwości określił zakres żądania: "Zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej". Takiego zarzutu nie formułował również w odwołaniu od decyzji PPIS z 22.09.2016 r.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd orzekł jak w sentencji w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a.