Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1581/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1 art. 145 par. 1 pkt 1 lit a i c art. 174 pkt 2 art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7,8,9,77 par. 1 art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 11 ust. 1 art. 53  art. 53b art. 54 pkt 4 art. 57
journal: Dz.U. 2011 nr 264 poz 1573
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 30 stycznia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary /spr./ sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia del. WSA Marek Wroczyński Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej X. Q. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 51/13 w sprawie ze skargi X.Q. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2013r., sygn. akt IV SA/Wa 51/13, oddalił skargę X. Q. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 23 grudnia 2011 r. X. Q., obywatelka Chińskiej Republiki Ludowej ur. [...].02.1979 r., wystąpiła do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z zamiarem kontynuacji zatrudnienia w Polsce.

Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż wobec wnioskodawczyni zachodzą przesłanki określone w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 201 lr.5 Nr 264, poz. 1573 ze zm.).

Cudzoziemka złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wskazała m.in. na naruszenie art. 7, 8 i 77 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na zaniechaniu ustalenia okoliczności, w jaki sposób doszło do omyłkowego i błędnego wypełnienia wniosku przez pełnomocnika wnioskodawczyni.

Decyzją z dnia [...] października 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie Szefa Urzędu Wojewoda słusznie orzekł, iż zainteresowana wypełnia przesłanki określone w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach w związku z nieuwzględnieniem w treści złożonego wniosku faktu prowadzenia przeciwko niej postępowania karnego w sprawie.

Skargą X. Q. zaskarżyła powyższą decyzję zrzucając jej rażące naruszenie przepisów prawa: art. 57 ust 1 pkt 6 a ustawy o cudzoziemcach poprzez jego nieprawidłową wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wadliwe uznanie iż strona rozumiała i posiadała wiedzę na temat kierowanych do niej pytań przez tłumacza, mimo że z jej zeznań oraz okoliczności faktycznych wynika, iż doszło do błędnego zrozumienia pytania tłumacza kierowanego do skarżącej dotyczącego postępowania karnego wszczętego przeciwko niej; art. 53 ust 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego niezastosowanie, mimo iż na terytorium RP przebywa mąż skarżącej J. D. na podstawie decyzji Wojewody Mazowieckiego zezwalającej na zamieszkanie, który tworzy rodzinę wraz z nią i jej córką; art. 7, 8, 9 i 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na zaniechaniu udzielenia niezbędnych informacji stronie w postępowaniu administracyjnym, zaniechanie należytego ustalenia okoliczności w jaki sposób doszło do omyłkowego i błędnego wypełnienia wniosku przez pełnomocnika skarżącej oraz faktu, iż na terytorium RP przebywa legalnie mąż skarżącej i tworzy rodzinę wraz z nią i jej córką, jest zatrudniony w oparciu o umowę o pracę i uzyskuje z tego tytułu dochody, posiada ubezpieczenie społeczne które rozciąga się także na małżonkę, co skutkuje faktycznym rozdzieleniem rodziny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku podkreślił, że jak wynika z akt sprawy w przedmiotowej sprawie skarżąca w chwili występowania z przedmiotowym wnioskiem w dniu 23 grudnia 2011 r. przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2010 r. We wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na str. 6 w pkt VII na pytanie czy była karana sądownie, skarżąca udzieliła odpowiedzi odmownej. Odpowiedzi odmownych udzieliła także na pytania dotyczące toczących się przeciwko niej postępowań karnych lub w sprawach o wykroczenia oraz ciążących na skarżącej zobowiązań wynikających z orzeczeń sądowych, postanowień i decyzji administracyjnych, w tym zobowiązań alimentacyjnych, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą. Składając wniosek o udzielenie przedmiotowego zezwolenia cudzoziemka podpisała oświadczenie znajdujące się na końcu wniosku, z którego wynika m.in., iż jest świadoma, że złożenie wniosku lub dołączenie dokumentów zawierających nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje spowoduje odmowę udzielenia zezwolenia lub jego cofnięcie. Jednocześnie w dniu 1 lutego 2012 r. do Wojewody wpłynęło pismo Zastępcy Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Stołecznej Policji informujące, że pobyt X. Q. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zgodnie z przekazaną informacją w stosunku do cudzoziemki prowadzone było postępowanie przygotowawcze przez KPP w P. za czyn z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 305 § 1 k.k. , a w dniu 24 marca 2011 r. sprawę przekazano do Prokuratury Rejonowej w P. nr [...]. Z przekazanej informacji wynikało ponadto, iż wobec strony zastosowano środek zapobiegawczy w postaci dozoru policyjnego. Ponadto pismem z dnia 24 maja 2012 r. SR w P. II Wydział Karny poinformował, iż w stosunku do oskarżonej X. Q. prowadzone jest postępowanie karne w sprawie [...] bez wyznaczonego terminu rozprawy. Akt oskarżenia został skierowany do Sądu w dniu 25 maja 2011 r.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, organy zasadnie uznały, iż skarżąca wypełnia przesłanki określone w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach w związku z nieuwzględnieniem w treści złożonego wniosku faktu prowadzenia przeciwko niej postępowania karnego. Sąd podkreślił, że decyzja o odmowie udzielenia stronie przedmiotowego zezwolenia na podstawie art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach nie jest decyzją o charakterze uznaniowym i organ orzekający nie ma możliwości - bez naruszenia przepisów prawa - wydania decyzji pozytywnej w przedmiotowej sprawie.

Sąd nie uwzględnił zarzutów skargi, iż na korzyść strony powinien przemawiać fakt nieznajomości języka polskiego przez skarżącą oraz innych języków obcych oraz że w związku z niezrozumieniem treści pytań przez cudzoziemkę jej pełnomocnik wypełniała wniosek według subiektywnego uznania. Zgodnie ze wskazaniem aktualnie reprezentującego stronę pełnomocnika cudzoziemka wyrażała swoją wolę kiwając głową i gestykulując. Podkreślić bowiem należy, iż jak wynika z treści zeznań złożonych przez skarżącą, posiadała ona świadomość sankcji wynikających z podania nieprawdziwych danych odnośnie kwestii karalności. W dniu 13 litego 2012 r. cudzoziemka przesłuchana do protokołu w charakterze strony zeznała w obecności tłumacza, iż była informowana o toczącym się postępowaniu sądowym. W odpowiedzi na pytanie dotyczące podania przyczyn niezamieszczenia przedmiotowej informacji w treści wniosku cudzoziemka zeznała, iż myślała że skoro nie zapadł w sprawie wyrok to nie musi tego zaznaczać. Ponadto, jak słusznie przyjęły orzekające w sprawie organy, z treści zeznań cudzoziemki oraz wyjaśnień jej pełnomocnika wynika, iż faktycznie rozumiała ona treść zadawanych jej pytań. Wskazanie treści odpowiedzi następowało bowiem poprzez skinienie głową strony. Nie sposób zatem mówić o "subiektywnym" sposobie wypełnienia wniosku przez pełnomocnika. Sąd zauważył, iż był to kolejny wniosek o wydanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, składany przez skarżącą.

W ocenie Sądu zgodzić należy się z organem odwoławczym, iż skoro art.57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach stanowi obligatoryjną przesłankę do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, to brak jest podstaw do badania, czy w przedmiotowej sprawie zachodzą okoliczności określone w art. 53 ust. 1 pkt 1 i 7 ww. ustawy, albowiem pozostawałoby to bez wpływu na rozstrzygnięcie i prowadziło do bezzasadnego przedłużania sprawy.

Odnośnie zarzutu, iż za pozostaniem skarżącej w Polsce przemawia zapewnienie sprawności postępowania karnego wszczętego przeciwko niej Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja nie orzeka o jej wydaleniu. Wydalenie skarżącej z Polski musi poprzedzić wydanie stosownej decyzji administracyjnej po przeprowadzeniu odrębnego postępowania.

Skargą kasacyjną X. Q. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

1) norm prawa materialnego, zawartych w art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, co się m.in. odnosi do uznania przez organ, a następnie przez Sąd, że strona skarżąca rozumiała pytania do niej kierowane,

2) norm prawa materialnego zawartych w art. art. 53 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 54 pkt 4 oraz art. 53b ust. 1 i ust. 5 ustawy o cudzoziemcach, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co przejawia się w przyjęciu przez Sąd nieobligatoryjności przepisu, więc braku obowiązku wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony,

3) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

4) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

5) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez brak wypełnienia obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego a organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed sądem I instancji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że skarżąca nie rozumiała pytań pełnomocnika wypełniającego za nią przedmiotowy wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie. Pełnomocnik ten wypełnił zatem wniosek pozostając w błędnym przekonaniu, że skarżąca rozumiała jej pytanie dotyczące wszczęcia wobec niej postępowania karnego. Nie można z tego faktu wyciągać negatywnych konsekwencji wobec skarżącej, bowiem ta nie miała pełnej swobody w wyrażaniu swej woli z uwagi na fakt niezrozumienia pytań. Cudzoziemka nie miała świadomości i zamiaru wprowadzenia organu w błąd i zatajania przed nim czegokolwiek. O jej uczciwości świadczy fakt udzielenia przez nią informacji na temat przedmiotowego postępowania karnego podczas rozprawy administracyjnej w dniu 13 lutego 2012 r. Na rozprawie tej obecny był tłumacz, skarżąca wówczas zrozumiała pytanie i uczciwie na nie odpowiedziała.

Skarżąca podniosła ponadto, że w związku z legalnym pobytem w RP jej męża i dzieci organ miał obowiązek udzielić jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach.

W skardze kasacyjnej wskazano także, że argumentem przemawiającym za pozostaniem skarżącej w Polsce jest także zapewnienie sprawności postępowania karnego przeciwko niej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 oraz w zw. z art. 8 i 9 k.p.a., który zmierza do podważenia przyjętego przez organy stanu faktycznego w zakresie dotyczącym ustaleń odnoszących się do oceny istnienia przesłanki negatywnej z art. 57 ust. 1 lit. a ustawy o cudzoziemcach skutkującej odmową udzielenia skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zarzut ten w istocie sprowadza się do kwestionowania przez skarżącą dokonanej przez organy i zaakceptowanej przez Sąd pierwszej instancji oceny zebranego materiału dowodowego i wyciągniętych z niego wniosków, skarżąca nie wskazuje przy tym na żadne konkretne uchybienia w ustalaniu stanu faktycznego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takie ogólnikowe zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Wskazać przy tym należy, że organy swoje ustalenia co do stanu faktycznego oparły m. innymi na oświadczeniach strony zawartych we wniosku z dnia 23.12.2011 r. o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, piśmie Komendanta Stołecznego Policji z 1 lutego 2012 r. informującym, że wobec cudzoziemki prowadzone było postępowanie przygotowawcze RSD-18/11 przez Komendę Powiatową w P. nr [...]. Kwalifikacja prawna art. 229 § 3 kk oraz art. 305 § m1 kk, piśmie Sądu Rejonowego w P. z dnia 24.05.2012 r. informującym, że wobec oskarżonej X. Q. jest prowadzone postępowanie karne w sprawie sygn. akt [...] i protokole przesłuchania strony z 13.02.2012 r. Nie można zatem zasadnie zarzucać, że nie ustalono w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności sprawy.

Podkreślenia również wymaga, że cudzoziemka przebywa w Polsce od wielu lat i był to jej czwarty wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Z akt administracyjnych wynika, że zgodnie z wymogami art. 10 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach organy prowadzące postępowania w tych sprawach pouczyły cudzoziemkę w języku dla niej zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz przysługujących jej prawach i ciążących na niej obowiązkach. Wniosek o udzielenie pozwolenia na czas oznaczony sporządza się w języku polskim na urzędowym formularzu ( art. 11 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach). Wniosek ten zawiera oświadczenie składającego go cudzoziemca , że jest świadomy, że złożenie wniosku lub dołączenie dokumentów zawierających nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także zeznanie nieprawdy w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zatajenie prawdy, podrobienie , przerobienie dokumentu w celu użycia za autentyczny lub używanie takiego dokumentu spowoduje odmowę udzielenia lub jego cofnięcie. Oświadczenie takie cudzoziemka składała opatrując je swoim podpisem we wszystkich poprzednich postępowaniach. Trafne jest więc stanowisko organu, że aplikująca w chwili składania wniosku winna dokonać należytej staranności i w przypadku braku świadomości co do treści i zapisów zmieszczonych we wniosku w nim zamieszczonych winna zasięgnąć pomocy językowej czy prawnej lub zgłosić ten fakt osobie przyjmującej wniosek. Wniosek jest oświadczeniem wiedzy i cudzoziemiec wypełniając go i podpisując oświadczenie o skutkach podania fałszywych informacji ponosi pełną odpowiedzialność za udzielone informacje i czynności wykonywane przez ustanowionego przez siebie pełnomocnika.

Wbrew stanowisku skarżącej, w rozpoznawanej sprawie organy w sposób właściwy wywiązały się z wymogu dążenia do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ przy ustaleniu stanu faktycznego na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i może swobodnie, zgodnie z własną oceną materiału dowodowego w danej sprawie ustalić stan faktyczny. Ocenę dowodów organ obowiązany jest oprzeć na przekonywujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. W rozpoznawanej sprawie, mając na uwadze całokształt materiału dowodowego sprawy, trafnie przyjęto, że skarżąca wypełniając wniosek w pkt. VIII udzieliła świadomie fałszywych informacji, mając bowiem świadomość, że toczy się przeciwno niej jako oskarżonej postępowanie karne w sprawie o przestępstwo z art. 229 § 3 kk oraz art. 305 § m1 kk oświadczyła, że takie postępowanie się nie toczy zakreślając rubrykę Nie.

Organy orzekające w uzasadnieniu decyzji dokonały oceny wyjaśnień strony biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie zgodnie z art. 80 k.p.a. Słusznie więc Sąd pierwszej instancji uznał za racjonalną i zgodną z prawem ocenę dowodów obejmującą wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie, jej wyjaśnienia oraz informacje dotyczące prowadzonego przeciwko cudzoziemce postępowania karnego. Organy dokonały oceny przedstawionych przez cudzoziemkę faktów i dowodów w świetle całokształtu materiału dowodowego sprawy i postanowień ustawy o cudzoziemcach.

Z powyższych względów zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów procedury administracyjnej ( art. 7, 77 § 1, 80 oraz w zw. z art. 8 i 9 k.p.a.) należało oddalić jako nieuzasadnione, a stan faktyczny sprawy, wobec jego nieskutecznego zakwestionowania – uznać za ustalony prawidłowo.

Nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty naruszenia prawa materialnego - art. 57 ust. 1 pkt. 6 oraz art. 53 ust. 1 pkt. 7 w zw. z art. 54 pkt. 4 oraz art. 53b ust. 1 i ust. 5 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe, z uwagi na przyjęcie, że skarżąca nie spełnia przesłanek ustawowych do udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Również uzasadnienie tego zarzutu sprowadza się bowiem w istocie do podważenia dokonanych przez organy obu instancji ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów, na podstawie których ustalony został stan faktyczny.

Jednakże skarżąca, co wyżej wskazano, skutecznie nie wykazała naruszenia jakichkolwiek przepisów postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie bada trafności ustaleń faktycznych, poczynionych w zaskarżonym wyroku, jeżeli skarżący skutecznie nie zarzucił w ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., że przy ich dokonaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania.

Nie można zatem stawiać w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego, uzasadniając do błędnym ustaleniem przez Sąd stanu faktycznego sprawy.

W konkluzji stwierdzić należy, że wobec tego, iż skarżąca nie wywiodła skutecznego zarzutu naruszenia przepisów postępowania nie może skutecznie kwestionować ustaleń dotyczących spełnienia przez nią negatywnej przesłanki obligującej organ do odmowy udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (art. 57 ust. 1 pkt. 6 powołanej ustawy z o cudzoziemcach). Skarżąca bowiem nie podważyła, uznanych za prawidłowe przez Sąd pierwszej instancji, ustaleń faktycznych oraz dowodów, które doprowadziły organy obu instancji do wniosku, że skarżąca w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zeznała nieprawdę.

Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach cudzoziemcowi cofa się zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie tego zezwolenia cudzoziemiec złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że ratio legis wprowadzenia do katalogu przesłanek negatywnych regulacji prawnej o treści wynikającej z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach upatrywać należy w zamiarze ustawodawcy, by przyczynami nieprzyznania zezwolenia na zamieszkanie uczynić nie tylko zaistnienie zdarzeń prawnych o charakterze obiektywnym (np. nielegalny charakter pobytu cudzoziemca, stwierdzenie u cudzoziemca choroby lub zakażenia szczególnego rodzaju), ale również poddać rygorystycznej ocenie subiektywne nastawienie cudzoziemca do wymogów przedstawienia zgodnych z prawdą wyjaśnień na temat dotyczący swojej osoby (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2009 r. sygn. II OSK 636/08, ONSAiWSA 2010 nr 3, poz. 47; wyrok NSA z 18 czerwca 2009 r. sygn. II OSK 716/08). Przyjmowana przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnia przepisów ustawy o cudzoziemcach wskazuje, że odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z powodu złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe informacje w rozumieniu art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o cudzoziemcach jest uzasadniona wówczas, gdy informacja była nieprawdziwa, mogła mieć znaczenie w sprawie i została przekazana przez cudzoziemca ze świadomością jej nieprawdziwości. Znaczenie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mają takie informacje, które pozwalają ustalić przesłanki, o których mowa w art. 53 ustawy o cudzoziemcach albo dotyczą okoliczności wyłączających wydanie zezwolenia na podstawie art. 57 ustawy.

W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do podważenia zawartej w zaskarżonym wyroku oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do tego, że nieujawnienie przez skarżącą faktu toczącego się przeciwko niej postępowania karnego stanowiło wystarczającą przyczynę odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że z uwagi na to, iż w zaskarżonej decyzji nie został zawarty nakaz opuszczenia przez skarżącą terytorium RP, decyzja ta nie narusza jej prawa do życia rodzinnego. Z ingerencją władzy publicznej w życie rodzinne nie może być utożsamiana odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie, albowiem wiążące Polskę zobowiązania konwencyjne nakierowane są na przeciwdziałanie wydaniu decyzji skutkującej rozłączeniem cudzoziemca z jego rodziną.

Formę ochrony prawnej i opieki państwa nad rodziną, jaką gwarantuje art. 18 Konstytucji RP, upatrywać należy w normie uprawniającej wszystkich cudzoziemców, których małżonek spełnia wymogi art. 54 ustawy, do legalizacji swojego pobytu poprzez możliwość wystąpienia o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach). Powyższy przepis znajdował zastosowanie do osoby skarżącej, niemniej jednak sytuację prawną w jakiej się ona ostatecznie znalazła ukształtowała norma sankcyjna wyrażona w art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, do czego - co trzeba podkreślić - w całości przyczyniła się swoim zawinionym zachowaniem sama skarżąca. Zaistnienie jednej z przesłanek negatywnych określonych w art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach nakłada na organ obowiązek wydania decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na zamieszkanie niezależnie od ewentualnego spełnienia przesłanek pozytywnych określonych w art. 53 tej ustawy.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.