Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 17/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6061 Projektowanie i wykonywanie prac geologicznych oraz zagospodarowywanie złoża
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono sprzeciw z art. 64b § 1 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 151a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2021 r. sprawy ze sprzeciwu [...] S.A. z siedzibą w [...] od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu robót geologicznych oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy, decyzją z dnia 23 listopada 2020 r., nr SKO/GG-427/1/2020, po rozpatrzeniu, na posiedzeniu niejawnym, odwołania J. J. i R. J. od decyzji z dnia 22 września 2020 r., nr DG.SR.6540.6.2020, wydanej przez działającego z upoważnienia Starosty P., Geologa Powiatowego, Naczelnika Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa, zatwierdzającej "Projekt robót geologicznych dla określenia warunków geologiczno-inżynierskich dla projektowanej budowy słupów linii elektroenergetycznej 110 kV Ż.-T." planowanych na działkach: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], w obrębie O. [...] oraz na działkach nr [...], nr [...] i nr [...], w obrębie G. [...], gmina G., powiat [...], na czas oznaczony, tj. na okres 36 miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna - na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.) uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Na uzasadnienie organ wskazał, że działający z upoważnienia Starosty P., Geolog Powiatowy, Naczelnik Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa, po rozpatrzeniu wniosku pełnomocnika T. SA. Oddział w L., decyzją z dnia 22 września 2020 r., nr DG.SR.6540.6.2020, zatwierdził - opracowany przez uprawnionego geologa mgr C. K. (upr. geol. MOŚiZN nr [...]) - "Projekt robót geologicznych dla określenia warunków geologiczno-inżynierskich dla projektowanej budowy słupów linii elektroenergetycznej 110 kV Ż.-T." planowanych na działkach: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], w obrębie O. [...] oraz na działkach nr [...], nr [...] i nr [...], w obrębie G. [...], gmina G., powiat [...], na czas oznaczony, tj. na okres 36 miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna. W decyzji tej organ wskazał podstawowe założenia zawarte w projekcie podając, iż zadaniem geologicznym jest zbadanie warunków geologiczno-inżynierskich w podłożu projektowanej budowy dwutorowej linii napowietrznej 110 kV od istniejącej jednotorowej linii 110 kV relacji Ż. — T. ([...]), poprzez wykonanie nacięcia tej linii przy słupie nr [...] do słupa odgałęźnego na przedpolu projektowanej stacji 110/10 kV GST (odcinek od słupa [...] do słupa [...]). Początek linii będzie stanowić słup nr [...] zlokalizowany w istniejącej linii kV Ż.-T. Koniec linii stanowić będzie nowy słup nr [...]. Stacja będzie służyć do zasilania szybu górniczego [...], należącego do K. S.A. W sentencji rozstrzygnięcia organ podał też, że projektowany zakres prac obejmuje: 1) wykonanie 10 otworów do głębokości 6,0 m p.p.t. (o łącznym metrażu 60,0 mb). 2) wykonanie otworów wiertnicą mechaniczną typu [...] w średnicy rur a 160 mm (metodą obrotową, na sucho, przy użyciu świdrów rurowych i łyżek wiertniczych w zależności od potrzeb w jednej lub dwóch kolumnach rur 3) prowadzenie na bieżąco podczas wiercenia opisu makroskopowego przewiercanych gruntów 4) w przypadku nawiercenia poziomu wody dokonanie pomiarów głębokości zwierciadła wody aż do stabilizacji lustra, 5) pobieranie w trakcie prac terenowych próbek gruntu (o naturalnym uziarnieniu i zachowanej wilgotności) oraz wody dla potrzeb wykonania projektowanych badan laboratoryjnych (z każdej odmiennej warstwy gruntowej i nie rzadziej niż co 1 m przy odmiennym układzie warstw oraz nie rzadziej niż co 3 m przy powtarzalności serii warstw), 6) przeprowadzenie sondowań dynamicznych (sondą lekką [...]) w celu oznaczenia stopnia zagęszczenia gruntów niespoistych 7) zlikwidowanie otworów po zakończeniu prac poprzez zasypanie urobkiem z ubiciem, w kolejności przewierconych warstw 8) przeprowadzenie badań laboratoryjnych pobranych próbek (analiza oznaczenie stopnia zagęszczenia, stopnia plastyczności, wilgotności naturalnej, gęstości objętościowej, spójności, kąta tarcia wewnętrznego, endometrycznego modułu ściśliwości pierwotnej, modułu odkształcenia pierwotnego)

9) określenie agresywności wody gruntowej w stosunku do betonu i żelbetu, 10) tyczenie i niwelacja punktów badawczych.

Organ dodał, iż autor projektu określa, że prace geologiczne będą prowadzone w sposób gwarantujący zapewnienie ochrony środowiska naturalnego (pkt 6 projektu), w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanych robót nie występują obszary specjalnej ochrony z uwagi na walory środowiskowe. W odległości około 6 km od miejsca projektowanych robót znajduje się obszar prawnie chroniony — OSO Ł. ([...]). Dalej zawarł uwagi i zalecenia, a mianowicie: 1) Wyniki uzyskanych prac należy przedstawić w dokumentacji geologiczno- inżynierskiej opracowanej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia - 18 listopada 2016 r. w sprawie dokumentacji hydrogeologicznej i dokumentacji geologiczno-inżynierskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 2033), która podlega zatwierdzeniu przez starostę. 2) Zgodnie z art. 81 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 2126) do robót geologicznych w ramach projektu można przystąpić tylko po uprzednim zgłoszeniu zamiaru ich wykonania właściwemu organowi administracji geologicznej Staroście, Burmistrzowi oraz organowi nadzoru górniczego - jeżeli do robót geologicznych stosuje się wymagania dotyczące ruchu zakładu górniczego, na piśmie najpóźniej na dwa tygodnie przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót określając w nim zamierzone terminy rozpoczęcia i zakończenia robót geologicznych, ich rodzaj i podstawowe dane dotyczące robót geologicznych oraz imiona i nazwiska osób sprawujących dozór i kierownictwo, a także numery świadectw stwierdzających kwalifikacje do wykonywania tych czynności 3) roboty geologiczne mogą prowadzić osoby o odpowiednich kwalifikacjach naukowych i zawodowych stosownie do postanowień art. 50 ust. 1 ww. ustawy Prawo geologiczne i górnicze, 4) zgodnie z art. 85b tej ustawy Prawo geologiczne i górnicze wykonywanie robót geologicznych na podstawie projektu robót geologicznych nie może naruszać praw właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości, 5) niniejsza decyzja nie zwalnia wykonawcy z obowiązku przestrzegania wymagań określonych przepisami prawa, zwłaszcza ww. ustawy Prawo geologiczne i górnicze, kodeksu cywilnego, przepisów dotyczących zagospodarowania przestrzennego, ochrony zabytków, ochrony środowiska, ochrony przyrody, ochrony gruntów rolnych i leśnych, ochrony wód (w tym Prawa wodnego) oraz gospodarki odpadami. 6) Niniejsza decyzja, z chwilą kiedy stanie się ostateczna, uprawnia do wykonywania robót objętych zatwierdzonym projektem. W podstawie materialnoprawnej decyzji powołano art. 80 ust. 1,2, 3, 4, 5, 6, 8, art. 85b, art. 156 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 3, art. 161 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz, 1064) oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących projektów robót geologicznych, w tym robót, których wykonywanie wymaga uzyskania koncesji (Dz. U. z 2011 r. Nr 288, poz. 1696, Dz. U. z 2015 r., poz. 964). Uzasadniając swoje stanowisko organ podał, że z wnioskiem z dnia 28 lipca 2020 r. o zatwierdzenie przedmiotowego projektu wystąpił pełnomocnik T. S.A., przedstawiając informacje o prawach, jakie przysługują wnioskodawcy do nieruchomości, w granicach których roboty mają być wykonywane, oraz załączając 2 egzemplarze projektu. Ponieważ, w ocenie organu, wniosek i przedłożony projekt spełniały wymogi ustawy Prawo geologiczne i górnicze, Starosta P. wszczął postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, o czym zawiadomił pełnomocnika inwestora oraz strony postępowania, informując jednocześnie o możliwości zapoznania się, w wyznaczonym terminie, z dokumentami, składania uwag i wniosków. Ponadto, na podstawie art. 80 ust. 5 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, Starosta P. wystąpił do Wójta Gminy G. o wydanie opinii do przedłożonego projektu rozstrzygnięcia, tj. decyzji zatwierdzającej przedłożony Projekt robót geologicznych. W dalszej części uzasadnienia organ przytoczył treść art. 156 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 3, w związku z art. 161 ust. 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, po czym wyjaśnił, że we wniosku z dnia 28 lipca 2020 r. pełnomocnik inwestora określił informacje o prawach, jakie przysługują wnioskodawcy do nieruchomości, w granicach których roboty maja być wykonywane, tj.: działki: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], obręb O. oraz nr [...] i nr [...], obręb G. - służebności przesyłu; działki: nr [...], obręb O. oraz nr [...], obręb G. - decyzje wydane na podstawie art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia z 1997 r. o gospodarce nieruchomościami; działka nr [...], obręb O. - umowa). Organ wskazał również, że strony postępowania ustalono w oparciu o dane zawarte we wniosku, dane zawarte w rejestrze gruntów prowadzonym przez organ oraz na podstawie ustaleń poczynionych podczas prowadzenia przez Starostę P. postępowań administracyjnych dotyczących wydania decyzji z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (znak spraw: GG.6853.19.2017 oraz GG.6853.22.2017). Wykaz stron postępowania zawiera notatka służbowa znajdująca się w aktach niniejszej sprawy. W tym postępowaniu, jak w końcowej części uzasadnienia podał organ pierwszej instancji, Wójt Gminy G. zajął stanowisko w sposób i w terminie przewidzianym w ustawie Prawo geologiczne i górnicze, tj. postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2020 r., nr ROŚiGN.6540.3.2020, pozytywnie zaopiniował przedłożony projekt rozstrzygnięcia.

Od tej decyzji, pismem z dnia 15 października 2020 r., odwołali się J. J. i R. J., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi instancji do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji. Wyjaśniają, że - wbrew temu, co twierdzi organ - wnioskodawczyni składała już tożsamy wniosek, wobec którego organ pierwszej instancji procedował. W dniu 25 kwietnia 2018 r. wydał on decyzję z nr SR.6540.3.2018, utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Legnicy - decyzją z dnia 18 czerwca 2018 r., nr SKO/GG-427/1/2018. Po jej zaskarżeniu, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 23 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 683/18, oddalił skargę. Wyrok ten został przez strony zaskarżony skargą kasacyjną z dnia 30 stycznia 2019 r. i sprawa zawisła przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie. Do dnia złożenia niniejszego odwołania nie została rozstrzygnięta. Odwołujący wskazują ponadto, że postanowieniem z dnia 4 września 2018 r., nr SKO/WSA-460/121/2018, Kolegium wstrzymało wykonanie swojej decyzji z dnia 18 czerwca 2018 r., nr SKO/GG-427/1/2018. Jak dalej motywują odwołujący, w toku poprzedniego postępowania złożyli pisemne zastrzeżenia do złożonego projektu wskazując, że nie zgadzają się z projektem i planowanymi robotami, podając jednocześnie przyczyny takiego stanowiska. Podnosili wówczas, że prawo do ich nieruchomości jest co najmniej sporne, gdyż toczył się wobec tego prawa spór przed właściwym sądem. J. i R. J. zwracają uwagę, że do dnia dzisiejszego wnioskodawczyni nie uregulowała wobec nich wszystkich należności z tytułu zarówno ustanowienia służebności przesyłu na nieruchomości, jak też wynagrodzenia z tytułu udostępnienia nieruchomości dla wykonania robót budowlano-montażowych. Działający wówczas przedstawiciel T. S.A. - przedsiębiorstwo W. Sp. z o.o. z siedzibą w G., wprowadził ich w błąd i działając podstępnie doprowadził do ustanowienia służebności i zgody na wykonanie robót budowlano-montażowych, nie płacąc za to ani grosza. Tym samym uznać należy, iż stan sprawy nie jest tak oczywisty, jakby wynikało to ze złożonego oświadczenia wnioskodawcy i nie jest oparty na stanie faktycznym sprawy. Strony wyjaśniają, że przepis art. 80 ust. 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, na który powołuje się organ pierwszej instancji, wskazuje, że posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości jest obligatoryjnym warunkiem złożenia wniosku o zatwierdzenie projektu. Takim tytułem prawnym, do stanowiącej ich własność nieruchomości, wnioskodawczyni z całą pewnością nie dysponuje. Wniosek zatem winien zostać oddalony. Odwołujący się podkreślają, że z treści złożonego przez nich oświadczenia o ustanowieniu służebności przesyłu nie wynika, aby wnioskodawczyni była uprawniona, w ramach tej służebności, do dysponowania nieruchomością do celów robót geologicznych. Potwierdza to wpis w księdze wieczystej nr [...]. Ustanowili wówczas służebność na rzecz T. S.A. w K., polegającą na prawie wybudowania oraz prawie korzystania (po wybudowaniu) z działki, w celu wykonywania czynności eksploatacyjnych, modernizacyjnych, konserwacji, remontów i usuwania awarii (...). Zatem z treści tej "służebności" w żaden sposób nie można wyprowadzić wniosku, iż obejmuje ona również roboty geologiczne. Zakres służebności jest ściśle określony, stanowi ograniczone prawo rzeczowe i nie może być w tym przypadku stosowana interpretacja rozszerzająca. Zakres służebności ma być tak interpretowany, jak wynika z jej treści. Organ pierwszej instancji w ogóle nie dokonał żadnej weryfikacji w tym zakresie, poprzestając wyłącznie na gołosłownych twierdzeniach wnioskodawczyni. Służebność dotyczyła jedynie wybudowania oraz prawa korzystania i wbrew twierdzeniom organu, wnioskodawczym nie dysponuje - w świetle tych oświadczeń - nieruchomością dotyczącą robót geologicznych. Jak bowiem zauważył sam organ, decyzja wydana w niniejszej sprawie (a także wniosek wnioskodawczym) oparta jest na przepisach ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Tymczasem, rozważając ówczesną służebność, dotyczyła ona prawa wybudowania linii elektroenergetycznej, a zatem obiektu liniowego, podczas gdy proces budowy toczy się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 3a powołanej ustawy, przez obiekt liniowy należy rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Ponadto, według art. 3 pkt 7 tej ustawy, przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, zaś art. 3 pkt 6 stanowi, że budowa to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego. Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy strony wskazują, iż wbrew temu co twierdzi organ, wnioskodawczyni nie mogła przedłożyć informacji o prawach, jakie przysługują jej do nieruchomości odwołujących, bowiem takimi prawami nie dysponuje. Zatem, działający z upoważnienia Starosty P., Geolog Powiatowy, Naczelnik Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa, wydając niniejszą decyzję, uchybił przepisom, co prowadzi do wniosku, że jest ona obarczona wadą. Niezależnie od powyższego J. i R. J. podnoszą, że w tej sprawie, w dniu 25 kwietnia 2018 r., została już wydana przez Starostę P. decyzja nr SR.6540.3.2018. Sprawa jest tożsama z aktualnie skarżoną decyzją. Kwestionowana obecnie decyzja w istocie rzeczy reguluje bowiem materię tożsamą, co decyzja z dnia 25 kwietnia 2018 r., nr SR.6540.3.2018. Jedyną różnicą jest rozszerzenie obecnej decyzji o działki nr [...] i nr [...], obręb O., które nie zmieniają istoty sprawy. Cytując następnie treść art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz wykładnię tego przepisu odwołujący stwierdzają, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia właśnie z takim przypadkiem, natomiast, ich zdaniem, stwierdzenie nieważności może dotyczyć zarówno decyzji ostatecznych, jak i nieostatecznych. Po raz kolejny podkreślają, że kwestia zatwierdzenia robót geologicznych przy udziale tych samych stron postępowania, na tych samych nieruchomościach i w tym samym zakresie została już rozstrzygnięta decyzją organu z dnia 25 kwietnia 2018 r., nr SR.6540.3.2018 - zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, a następnie do Naczelnego Sądu Administracyjnego (jeszcze nie rozstrzygniętą). Natomiast, w ocenie stron, tożsamości sprawy nie pozbawia aktualnie rozszerzenie decyzji o dwie działki ewidencyjne: nr [...] i nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy, rozpatrując sprawę w wyniku złożonego odwołania wskazało, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2020 r. poz. 1064 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą". Dalej wskazało, że w myśl art. 79 ust. 1 Prawa geologicznego i górniczego, prace geologiczne z zastosowaniem robót geologicznych mogą być wykonywane tylko na podstawie projektu robót geologicznych. Przepis art. 79 ust. 2 pkt 1- 5 ustawy stanowi, że projekt robót geologicznych określa w szczególności: cel zamierzonych robót oraz sposób jego osiągnięcia; rodzaj dokumentacji geologicznej mającej powstać w wyniku robót geologicznych; harmonogram robót geologicznych; przestrzeń, w obrębie której mają być wykonywane roboty geologiczne; przedsięwzięcia konieczne ze względu na ochronę środowiska, w tym wód podziemnych, sposób likwidacji wyrobisk, otworów wiertniczych, rekultywacji gruntów, a także czynności mające na celu zapobieżenie szkodom powstałym wskutek wykonywania zamierzonych robót. W myśl art. 80 ust. 1 ustawy, projekt robót geologicznych, których wykonywanie nie wymaga uzyskania koncesji, zatwierdza organ administracji geologicznej, w drodze decyzji. Zgodnie zaś z art. 80 ust. 3 zd. 1, stronami postępowania o zatwierdzenie projektu robót geologicznych są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości gruntowych, w granicach których mają być wykonywane roboty geologiczne. Jak wynika z art. 80 ust. 5 powołanej ustawy, zatwierdzenie projektu robót geologicznych wymaga opinii wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Projekt zatwierdza się na czas oznaczony, nie dłuższy niż 5 lat, w zależności od zakresu i harmonogramu zamierzonych robót geologicznych (art. 80 ust. 6 ustawy). Kolegium podkreśla, że projektowane prace geologiczne mają na celu jedynie rozpoznanie warunków geologiczno-inżynierskich oraz określenie parametrów fizyczno-mechanicznych gruntów występujących w podłożu planowanej inwestycji. W postępowaniu tym organ nie rozstrzyga żadnych technicznych kwestii i nie odnosi się do tego, co ma być ustalone na późniejszym etapie wydawania właściwej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przechodząc do realiów rozpatrywanej sprawy organ wskazuje, że poza sporem pozostaje, iż w dniu 25 kwietnia 2018 r., decyzją nr SR.6540.3.2018, działający z upoważniania Starosty P., Geolog Powiatowy, Naczelnik Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa zatwierdził "Projekt robót geologicznych dla określenia warunków geologiczno-inżynierskich dla projektowanej budowy słupów linii energetycznej 110 kV Ż.-T.", określając planowaną lokalizację robót na działkach: nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], położonych w obrębie O. oraz na działkach: nr [...], nr [...] i nr [...] położonych w m. G., gmina G., powiat [...]. W wyniku rozpatrzenia odwołania od tej decyzji, wniesionego przez właścicieli działki nr [...] położonej w G. – J. i R. J., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy, decyzją z dnia 18 czerwca 2018 r., nr SKO/GG-427/1/2018, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Wniesiona przez strony skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 683/18, została przez ten Sąd oddalona. Pismem z dnia 30 stycznia 2019 r. J. J., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła na ten wyrok skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do chwili obecnej skargi tej nie rozpatrzono, co powoduje, że w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja zatwierdzająca "Projekt robót geologicznych dla określenia warunków geologiczno-inżynierskich dla projektowanej budowy słupów linii energetycznej 110 kV Ż.-T.", z planowaną lokalizacją robót na działkach: nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], położonych w obrębie O. oraz na działkach: nr [...], nr [...] i nr [...] położonych w m. G., gmina G., powiat [...]. Tymczasem wnioskiem z dnia 28 lipca 2020 r. pełnomocnik T. S.A., wystąpił do Starosty P. o "zatwierdzenie projektu robót geologicznych dla określenia warunków geologiczno-inżynierskich dla projektowanej budowy słupów linii elektroenergetycznej 110 kV Ż. T.". We wniosku tym nie wskazano wprost jakich działek dotyczy. W zestawieniu tabelarycznym pełnomocnik inwestora wymienił jedynie działki: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] w obrębie O., gmina G. oraz nr [...], nr [...] i nr [...] w obrębie G., informując o prawach, jakie przysługują wnioskodawcy do ww. nieruchomości. Mając zatem na uwadze okoliczność, że dla działek o numerach: [...], [...], [...] i [...], położonych w obrębie O. oraz działek: nr [...], nr [...] i nr [...] położonych w obrębie G., decyzja zatwierdzająca "Projekt robót geologicznych..." została już wydana, posiada walor ostateczności i wciąż funkcjonuje w obrocie prawnym, organ winien był zwrócić się do wnioskodawcy o doprecyzowanie, czy ubiega się o wydanie decyzji zatwierdzającej "Projekt robót geologicznych..." w stosunku do wszystkich wymienionych w zestawieniu tabelarycznym działek, czy też decyzja ma dotyczyć jedynie działek nr [...] i nr [...] w obrębie O. - nie objętych decyzją organu z dnia 25 kwietnia 2018 r., nr SR.6540.3.2018.Kolegium podkreśla, że w przypadku, gdy podanie nie zawiera precyzyjnego określenia, czego dotyczyć ma rozstrzygnięcie, rzeczą organu jest to wyjaśnić. W szczególności organ winien wezwać stronę do uzupełnienia wniosku poprzez sprecyzowanie żądania, które - zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a. - stanowi obligatoryjny element podania o wszczęcie postępowania. Dopiero bowiem niebudzące wątpliwości określenie, czego domaga się strona będzie mogło stanowić przedmiot oceny organu i umożliwi poprowadzenie postępowania we właściwym kierunku oraz wydanie odpowiedniego rozstrzygnięcia w sprawie. Rozstrzygnięcie powinno stanowić odpowiedź na wniosek strony i być konsekwencją postępowania przeprowadzonego zgodnie z regułami zawartymi w rozdziale 2 k.p.a., a to z kolei jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy organ dysponuje wiedzą na temat oczekiwań strony, sprecyzowanych we wniosku o wszczęcie postępowania. Podkreślenia bowiem wymaga, że w przypadku postępowań prowadzonych na wniosek, organ jest związany wnioskiem strony, co oznacza, że to strona, a nie organ określa zakres żądania (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt II SA/S z 47/19 - Legalis Nr 1889130). Organ dodaje, że zgodnie z art. 6la § 1 k.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Do "innych uzasadnionych przyczyn", czyli tzw. przyczyn przedmiotowych należy m.in. prowadzenie postępowania w sprawie, która już została rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną (res iudicata). Zgodnie bowiem z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Niedopuszczalne jest zatem prowadzenie postępowania drugi raz w tej samej sprawie, gdy w obrocie prawnym pozostaje decyzja już raz sprawę rozstrzygająca. Wówczas należy odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 6la § 1 k.p.a. (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 7/20 - Legalis Nr 2307843).

W rozpatrywanej sprawie, z przedłożonej przez organ dokumentacji nie wynika, aby decyzja z dnia 25 kwietnia 2018 r., nr SR.6540.3.2018, zatwierdzająca "Projekt robót geologicznych..." (utrzymana w mocy przez tut. organ) została wyeliminowana z obrotu prawnego. Natomiast fakt, iż w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja oznacza, że sprawa nią objęta nie może być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego, a domniemanie ważności takiej decyzji może być obalone tylko w trybie określonym w przepisach procedury administracyjnej. Naruszenie tej reguły przez ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy pociąga za sobą sankcję nieważności wydanego w tych warunkach rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 2022/19 -Legalis Nr 2486263). Kolegium wskazuje, że nie ulega wątpliwości, że zaskarżona w tej sprawie decyzja działającego z upoważnienia Starosty P., Geologa Powiatowego, Naczelnika Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa z dnia 22 września 2020 r., nr DG.SR.6540.6.2020, zatwierdzająca "Projekt robót geologicznych dla określenia warunków geologiczno- inżynierskich dla projektowanej budowy słupów linii elektroenergetycznej 110 kV Ż.-T." została wydana w sytuacji, gdy w obrocie prawnym pozostaje decyzja kolegium z dnia 18 czerwca 2018 r., nr SKO/GG-427/1/2018, utrzymująca w mocy decyzję tego samego organu z dnia 25 kwietnia 2018 r., nr SR.6540.3.2018, zatwierdzającą "Projekt robót geologicznych dla określenia warunków geologiczno-inżynierskich dla projektowanej budowy słupów linii elektroenergetycznej 110 kV Ż.-T.". Co istotne, pierwszą z wymienionych decyzji (z dnia 25 kwietnia 2018 r., nr SR.6540.3.2018, utrzymaną w mocy przez organ odwoławczy) - funkcjonującą nadal w obrocie prawnym - zatwierdzono "Projekt robót geologicznych..." zlokalizowanych na działkach nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] w obrębie O., gmina G. oraz nr [...], nr [...] i nr [...] w obrębie G. Zatem kwestia realizacji przedsięwzięcia na ww. działkach (do czasu wyeliminowania opisanej decyzji z obrotu prawnego w trybie określonym przepisami procedury administracyjnej) została już decyzją ostateczną rozstrzygnięta. Dalej organ zauważa, że decyzja z 2018 roku dotyczy m.in. działki nr [...] w obrębie G., której współwłaścicielami są odwołujący – J. i R. J. Kolejna decyzja organu - z dnia 22 września 2020 r., nr DG.SR.6540.6.2020, dotyczy ponownie działek wymienionych już w decyzji z dnia 25 kwietnia 2018 r., nr SR.6540.3.2018 (co do których, jak wskazano wyżej, "Projekt robót geologicznych..." został ostateczną decyzją zatwierdzony), w tym również działki nr [...] - należącej do odwołujących i dodatkowo działek: nr [...] w obrębie O., stanowiącej własność M. K. i nr [...] w obrębie O., będącej własnością R. C. W tych okolicznościach organ powinien rozważyć, czy działki nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] w obrębie O., gmina G. oraz nr [...], nr [...] i nr [...] w obrębie G. winny być po raz kolejny objęte decyzją zatwierdzającą "Projekt...", czy też decyzją taką należało objąć tylko te działki, co do których decyzji zatwierdzającej "Projekt..." dotychczas nie wydano. W konsekwencji, w ponownie prowadzonym postępowaniu organ winien również rozważyć ewentualne umorzenie wszczętego postępowania w stosunku do podmiotów (właścicieli nieruchomości) będących stronami postępowania zakończonego decyzją z dnia 25 kwietnia 2018 r., nr SR.6540.3.2018, zatwierdzającą "Projekt robót geologicznych dla określenia warunków geologiczno-inżynierskich dla projektowanej budowy słupów linii energetycznej 110 kV Ż.-T.", określającą planowaną lokalizację robót na działkach: nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], położonych w obrębie O. oraz na działkach: nr [...], nr [...] i nr [...] położonych w m. G., gmina G., powiat [...] - utrzymaną w mocy ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 18 czerwca 2018 r., nr SKO/GG-427/1/2018. W świetle opisanych w powyższym uzasadnieniu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, Kolegium orzekło, jak w osnowie.

Na ostateczną decyzję w sprawie sprzeciw do wojewódzkiego sądu administracyjnego złożył T. S.A. z siedzibą w K., działając przez pełnomocnika. Na podstawie art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej zwaną p.p.s.a.) zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie przepisów postępowania tj. art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 sierpnia 1960 r. kodeksu postępowania administracyjnego (dalej zwaną k.p.a.) w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. polegające na uchyleniu decyzji Starosty P. z dnia 22 września 2020 r., znak DG.SR.6540.6.2020 będącej przedmiotem odwołania i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji w sytuacji braku przesłanek wynikających z tego przepisu, co miało istotny wpływ na wynik postępowania i doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, a w konsekwencji do nieuzasadnionego uchylenia się przez organ odwoławczy od wydania rozstrzygnięcia merytorycznego co do istoty sprawy. Mając na uwadze powyższe pełnomocnik wnosi o uwzględnienie sprzeciwu i na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a, uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 23 listopada 2020 r., znak SKO/GG-427/1/2020, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu strona skarżąca opisała dotychczasowy przebieg postępowania i wskazała, iż w sprawie brak podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., który to przepis został podany jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji, uchylającej decyzję organu I instancji. Zgodnie z jego treścią ustawowym warunkiem dopuszczalności uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia jest łączne wystąpienie dwóch przesłanek: naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów procesowych oraz stanowiące konsekwencję tego naruszenia a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie. Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, organ II instancji powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis ten zatem wymaga, aby organ odwoławczy wykazał w sposób przekonywujący, że w sprawie nie poczyniono wystarczających i wymaganych ustaleń, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tylko w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, tj. uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. W innych przypadkach przepisy k.p.a. wymagają, aby organ odwoławczy wydał decyzję merytoryczną tj. albo utrzymał decyzję organu I instancji w mocy, albo ją uchylił i orzekł co do istoty sprawy albo umorzył postępowanie w sytuacji, gdy zaistnieją do tego podstawy. Ponadto, zdaniem autor sprzeciwu, stosując przepis art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy powinien również uwzględnić obowiązywanie art. 136 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Ograniczenie postępowania dowodowego przeprowadzanego w postępowaniu odwoławczym nie wyłącza dopuszczalności nowych dowodów i nowych okoliczności faktycznych. Z zasady prawdy obiektywnej wypływa dla organu odwoławczego obowiązek uwzględnienia tych "nowości", chyba że prowadzą one do nowej sprawy. Jeżeli w wyniku ujawnienia nowych okoliczności faktycznych zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, organ odwoławczy kasuje decyzję organu I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia. W tej ostatniej sytuacji powinien jednak szczegółowo uzasadnić, dlaczego nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego we własnym zakresie, względnie dlaczego nie zlecił przeprowadzenia tego postępowania organowi pierwszej instancji na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. (wyrok NSA z 5 lutego 2008 r., II OSK 860/07). Tym samym organ odwoławczy powinien wyczerpująco wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji, że decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tylko w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, tj. uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. W innych przypadkach k.p.a. wymaga wydania decyzji merytorycznej, tj. albo utrzymania decyzji organu i instancji w mocy, albo jej uchylenia i orzeczenia co do istoty sprawy albo umorzenia postępowania w sytuacji zaistnienia takich podstaw. Jak zaznaczono powyżej, zadaniem organu odwoławczego jest jednoznaczne wykazanie, że decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Organ odwoławczy uchylając decyzje organu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania wskazał jedynie iż Starosta P. wydał dwie decyzję zatwierdzające "Projekt robót geologicznych dla określenia warunków geologiczno- inżynierskich dla projektowanej budowy słupów linii elektroenergetycznej 110 kV Ż.-T.". Na tej podstawie organ II instancji uznał, iż niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania drugi raz w tej samej sprawie, gdy w obrocie prawnym pozostaje decyzja już raz sprawę rozstrzygająca. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy skupiło się na tym, iż obydwie decyzje w części swym zakresem obejmują te same działki gruntu tj. działki nr [...], [...], [...],[...] [...], [...], [...]. Jednocześnie zaniechało wyjaśnienia czy zakres przedmiotowy obydwu decyzji jest tożsamy tj. czy zakres prac, które mają zostać wykonane w ramach złożonych przez Skarżącą dwóch projektów robót geologicznych dla określenia warunków geologiczno- inżynierskich dla projektowanej budowy słupów linii elektroenergetycznej 110 kV Ż.-T. następnie zatwierdzonych kolejnymi decyzjami Starosty P. z dnia 25 kwietnia 2018 r. i decyzja z dnia 22 września 2020 r. będzie taki sam i czy odwierty jakie mają zostać wykonane będą dokonywane w tych samych miejscach. Wskazać należy, iż zgodnie z treścią decyzji z dnia 25 kwietnia 2018 r. zadaniem geologicznym jakie ma być wykonane jest zbadanie warunków geologiczno-inżynierskich w podłożu projektowanej budowy dwutorowej linii napowietrznej 110 tW doręczonej sądowi odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:Sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej z punktu widzenia zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz.1660). W rozpoznawanej sprawie istotne jest także i to, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 2017, poz. 935 dalej "ustawa nowelizująca" lub "nowelą"). Zgodnie z art. 9 pkt 7 ustawy nowelizującej, w dziale III ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po rozdziale 3 dodano rozdział 3a zatytułowany "Sprzeciw od decyzji". Artykuł 64a noweli stanowi, że od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Postępowanie w sprawie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone, albowiem organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1). Skróceniu uległy też terminy procesowe: sprzeciw wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c. § 1), organ, który wydał zaskarżoną decyzję, przekazuje sprzeciw od decyzji sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy w terminie czternastu dni od dnia jego otrzymania (art. 64c § 4), a sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji w terminie trzydziestu dni od dnia wpływu sprzeciwu od decyzji (art. 64d § 1). W aktualnym stanie prawnym sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 151a § 1 zd. 1. p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 P.p.s.a.). Dalej trzeba powiedzieć, że według art. 15 K.p.a. postępowanie administracyjne ma charakter dwuinstancyjny. Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo przyjmują, że dwuinstancyjność w postępowaniu administracyjnym polega na wydaniu rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym przez organy dwóch różnych instancji. Zasada dwuinstancyjności powoduje, że każdy z organów (najpierw pierwszej, a potem drugiej instancji) przeprowadza postępowanie prowadzone w celu prawidłowego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. W postępowaniu administracyjnym nie mamy zatem do czynienia jedynie z kontrolą orzeczenia organu pierwszej instancji, prowadzeniem postępowania tak, aby załatwić sprawę co do jej istoty. Stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 1-3 K.p.a. organ II instancji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, bądź uchyla ją w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy względnie umarza postępowanie I instancji, ewentualnie zaś - umarza postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art. 138 § 2 K.p.a). W tym przypadku organ powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z kolejności przepisów, zawartych w art. 138 K.p.a. wynika, że zasadą winno być rozstrzyganie sprawy przez organ odwoławczy co do istoty, czyli albo utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji (jeśli jest ona, w ocenie organu odwoławczego prawidłowa) lub uchylenie tej decyzji i załatwienie sprawy merytorycznie. Rozstrzygnięcie kasatoryjne z art. 138 § 2 K.p.a., jest zatem wyjątkiem od zasady załatwienia sprawy przez organy. Wyjątek ten jest możliwy do zastosowania wyłącznie przy zaistnieniu ustawowych przesłanek (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II OSK 65/15, Lex Omega nr 2177618 oraz z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2958/14, Lex Omega nr 2142416). Inaczej mówiąc, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji rozpoznając sprawę nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w ogóle lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15, Lex Omega nr 2292208). Pamiętać przy tym trzeba, że orzeczenie uchylające decyzję pierwszej instancji i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia może zapaść wyłącznie wtedy, gdy ponad wszelką wątpliwość uzupełninie postępowania dowodowego nie jest możliwe w trybie art. 136 K.p.a. Rację ma bowiem strona, że stosownie bowiem do art. 136 K.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Na organie odwoławczym ciążą te same co na organie I instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Jeżeli więc organ I instancji nie wyjaśnił jakiś istotnych okoliczności sprawy albo nie zgromadził pełnego materiału dowodowego, to organ odwoławczy winień uzupełnić to postępowanie we własnym zakresie. Ograniczeniem jest jedynie sytuacja, opisana w art. 138 § 2 K.p.a., o której była mowa wcześniej, czyli gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wówczas organ odwoławczy może uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Sądowa kontrola decyzji w ramach sprzeciwu wymaga oceny, czy w tej konkretnej sprawie organ drugiej instancji uzasadnił w sposób należyty wydanie decyzji kasatoryjnej, czy też uchylił się od załatwienia sprawy co do istoty. Inaczej mówiąc, rolą sądu jest ocena czy zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. w tym konkretnym przypadku, miało pełne zastosowanie w materiale sprawy. Ten środek sądowej kontroli administracji ma przeciwdziałać zbędnemu przedłużaniu postępowania administracyjnego na skutek wydawania w toku postępowania kolejnych decyzji kasatoryjnych. Sąd nie powinien jednak autorytatywnie wypowiadać się o zagadnieniach merytorycznych związanych ze stosowaniem norm prawa materialnego. W postępowaniu wszczętym ze sprzeciwu, sąd skupia się na ocenie, czy w sprawie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i na którym organie powinien spoczywać obowiązek pełnego ustalenia stanu faktycznego oraz wydania decyzji co do meritum (zob. W. Piątek, Glosa do wyroku WSA w Białymstoku z dnia 20 lutego 2018 r., sygn. II SA/Bk 940/17, OSP 2019, nr 10, s. 177).Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy i oceniając decyzję organu odwoławczego, zdaniem sądu, sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestionowana decyzja kasacyjna nie narusza dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. W szerokim uzasadnieniu organ odwoławczy odniósł się do decyzji organu pierwszej instancji i wskazał, że naruszenie przepisów postępowania (w zakresie ścisłego ustalenia zakresu wniosku strony) powoduje, że decyzja organu odwoławczego nie może być inna. Trzeba tu powiedzieć, że stosownie do treści art. 61 § 1kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Kontrolowane postępowanie zostało wszczęte na wniosek strony, materialnoprawną podstawę orzekania stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze. W szczególności ustawodawca w art. 80 stanowi, że projekt robót geologicznych, których wykonywanie nie wymaga uzyskania koncesji, zatwierdza organ administracji geologicznej, w drodze decyzji. Następnie ust. 2 tego artykułu określa, że we wniosku o zatwierdzenie projektu robót geologicznych zamieszcza się informację o prawach, jakie przysługują wnioskodawcy do nieruchomości, w granicach której roboty te mają być wykonywane; a dalej ust. 3 wyjaśnia, że stronami postępowania o zatwierdzenie projektu robót geologicznych są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości gruntowych, w granicach których mają być wykonywane roboty geologiczne. Przepisy art. 41 stosuje się odpowiednio. Określenie żądania kierowanego do organu administracyjnego przez uprawniony podmiot jest bez wątpienia elementem podania o szczególnie istotnym znaczeniu z tego względu, że wyznacza on tryb postępowania właściwy w sprawie. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie waga tego elementu była wielokrotnie podkreślana z jednoczesnym akcentowaniem tego, że sformułowanie żądania, a w przypadku wątpliwości co do jego istoty, sprecyzowanie jego treści, jest wyłącznym przywilejem strony wnoszącej podanie. Wskazywano również stanowczo na bezwzględny brak uprawnienia organu administracyjnego do samodzielnego, czy dowolnego interpretowania treści żądania i ustawowy obowiązek podjęcia przez organ czynności w trybie art. 61 § 2 K.p.a. w sytuacjach, kiedy podanie nie czyni zadość wymogom ustalonym w przepisach prawa (vide: B. Adamiak, J. Borkowski: KPA, Komentarz, Warszawa 2006, s. 363; wyrok NSA z 24 lipca 2001 r., IV SA 1091/99, Lex nr 78924). Jeżeli zatem charakter wniesionego pisma budzi wątpliwości organ pierwszej instancji jest obowiązany wyjaśnić rzeczywistą wolę strony (w kontrolowanym postępowaniu dokładny zakres przedmiotowy wniosku). W związku z tym organ pierwszej instancji winien wykorzystać tryb określony w art. 64 § 2 K.p.a. i wezwać stronę do sprecyzowania żądania, bowiem trafnie SKO wywiodło w motywach rozstrzygnięcia, że kwestia ta budzi określone wątpliwości. W szerokim orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że art. 64 § 2 k.p.a. nie znajduje zastosowania w postępowaniu odwoławczym – (por. między innymi wyrok NSA z dnia 31 maja 2016 r. II OSK 2355/14, wyrok z dnia 13 października 2017 r. II OSK 2450/16). W wyrokach NSA prezentowane jest stanowisko, że art. 64 k.p.a. jest przepisem, który reguluje postępowanie przed organem I instancji. Nadto przepisy regulujące postępowanie pierwszoinstancyjne mogą mieć zastosowanie w postępowaniu zażaleniowym, czy odwoławczym tylko w sprawach nieuregulowanych odmiennie przepisami o postępowaniu drugoinstancyjnym (rozdział 10 Działu II k.p.a.). Zatem, zgodnie z regułą wykładni lex specialis derogat legi generali należy przyjąć, że w postępowaniu zażaleniowym i odwoławczym art. 64 k.p.a. nie ma zastosowania. Reasumując, już naruszenie przywołanego przepisu w stopniu, który dawał organowi odwoławczemu podstawę do zastosowania art. 138 § 2 kpa przemawia za trafnością stanowiska organu odwoławczego. Jak wynika z akt administracyjnych sprawa dotyczy decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Legnicy, uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej do ponownego rozpoznania zatwierdzającej "Projekt robót geologicznych dla określenia warunków geologiczno-inżynierskich dla projektowanej budowy słupów linii elektroenergetycznej 110 kV Ż.- T." planowanych na działkach: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], w obrębie O. [...] oraz na działkach nr [...], nr [...] i nr [...], w obrębie G. [...], gmina G., powiat [...], na czas oznaczony, tj. na okres 36 miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna." W tym kontekście należy także przypomnieć, zacytowany wcześniej ust. 3 art. 80, który statuuje, komu przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu - są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości gruntowych, w granicach których mają być wykonywane roboty geologiczne. Prawidłowe zatem ustalenie zakresu przedmiotowego postępowania pozwoli organowi pierwszej instancji w konsekwencji, prawidłowo i wyczerpująco określić krąg stron tego postępowania. W tym wypadku trzeba także przypomnieć, że ustalenie prawidłowego kręgu stron postępowania leży także w wyłącznej kompetencji organu pierwszej instancji. Nadto, należy zgodzić się ze stanowiskiem SKO, że analiza akt wskazuje, że organ pierwszej instancji, prowadząc postępowanie wyjaśniające nie wyjaśnił i nie zbadał jednej z fundamentalnych kwestii postępowania, a mianowicie czy mamy w obrocie prawnym ostateczną decyzję, którą objęto (nawet częściowo) ten sam przedmiot postępowania. Jeśli tamta decyzja (z dnia 25 kwietnia 2018 r., nr SR.6540.3.2018) utraciła już ważność, z uwagi na upływ terminu w niej zawartego, to nie znaczy jeszcze, że inwestor w całości z tamtego zezwolenia nie skorzystał. To również należy wyjaśnić w toku postępowania przed wydaniem orzeczenia. Reasumując, nie sposób uznać (i w tym zakresie sąd podziela ocenę SKO, zawartą w uzasadnieniu jego decyzji), że organ pierwszej instancji przeprowadził pełne postępowanie w sprawie w zakresie podstawowych okoliczności. Sąd podziela bowiem stanowisko organu odwoławczego, że brak wyszczególnionych w uzasadnieniu SKO ustaleń uniemożliwia prawidłowe, z punktu widzenia zasad postępowania administracyjnego, dalsze prowadzenie tego postępowania.Reasumując, zdaniem sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy w sposób wręcz drobiazgowy, a dodatkowo w pełni trafny wskazało organowi pierwszej instancji na braki w prowadzonym postępowaniu w takim zakresie, że nie sposób uznać, aby braki te możliwe były do nadrobienia w drugiej instancji w trybie art. 136 kpa. Inaczej mówiąc, zdaniem sądu, należy podzielić ocenę kolegium, że nie wszystkie kwestie związane z realizacją wnioskowanej inwestycji zostały należycie wyjaśnione.Z powyższych względów na zasadzie art. 151a ppsa sąd orzekł jak na wstępie.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej z punktu widzenia zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz.1660). W rozpoznawanej sprawie istotne jest także i to, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 2017, poz. 935 dalej "ustawa nowelizująca" lub "nowelą"). Zgodnie z art. 9 pkt 7 ustawy nowelizującej, w dziale III ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po rozdziale 3 dodano rozdział 3a zatytułowany "Sprzeciw od decyzji". Artykuł 64a noweli stanowi, że od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Postępowanie w sprawie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone, albowiem organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1). Skróceniu uległy też terminy procesowe: sprzeciw wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c. § 1), organ, który wydał zaskarżoną decyzję, przekazuje sprzeciw od decyzji sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy w terminie czternastu dni od dnia jego otrzymania (art. 64c § 4), a sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji w terminie trzydziestu dni od dnia wpływu sprzeciwu od decyzji (art. 64d § 1). W aktualnym stanie prawnym sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 151a § 1 zd. 1. p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 P.p.s.a.). Dalej trzeba powiedzieć, że według art. 15 K.p.a. postępowanie administracyjne ma charakter dwuinstancyjny. Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo przyjmują, że dwuinstancyjność w postępowaniu administracyjnym polega na wydaniu rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym przez organy dwóch różnych instancji. Zasada dwuinstancyjności powoduje, że każdy z organów (najpierw pierwszej, a potem drugiej instancji) przeprowadza postępowanie prowadzone w celu prawidłowego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. W postępowaniu administracyjnym nie mamy zatem do czynienia jedynie z kontrolą orzeczenia organu pierwszej instancji, prowadzeniem postępowania tak, aby załatwić sprawę co do jej istoty. Stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 1-3 K.p.a. organ II instancji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, bądź uchyla ją w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy względnie umarza postępowanie I instancji, ewentualnie zaś - umarza postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art. 138 § 2 K.p.a). W tym przypadku organ powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z kolejności przepisów, zawartych w art. 138 K.p.a. wynika, że zasadą winno być rozstrzyganie sprawy przez organ odwoławczy co do istoty, czyli albo utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji (jeśli jest ona, w ocenie organu odwoławczego prawidłowa) lub uchylenie tej decyzji i załatwienie sprawy merytorycznie. Rozstrzygnięcie kasatoryjne z art. 138 § 2 K.p.a., jest zatem wyjątkiem od zasady załatwienia sprawy przez organy. Wyjątek ten jest możliwy do zastosowania wyłącznie przy zaistnieniu ustawowych przesłanek (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II OSK 65/15, Lex Omega nr 2177618 oraz z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2958/14, Lex Omega nr 2142416). Inaczej mówiąc, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji rozpoznając sprawę nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w ogóle lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15, Lex Omega nr 2292208). Pamiętać przy tym trzeba, że orzeczenie uchylające decyzję pierwszej instancji i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia może zapaść wyłącznie wtedy, gdy ponad wszelką wątpliwość uzupełninie postępowania dowodowego nie jest możliwe w trybie art. 136 K.p.a. Rację ma bowiem strona, że stosownie bowiem do art. 136 K.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Na organie odwoławczym ciążą te same co na organie I instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Jeżeli więc organ I instancji nie wyjaśnił jakiś istotnych okoliczności sprawy albo nie zgromadził pełnego materiału dowodowego, to organ odwoławczy winień uzupełnić to postępowanie we własnym zakresie. Ograniczeniem jest jedynie sytuacja, opisana w art. 138 § 2 K.p.a., o której była mowa wcześniej, czyli gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wówczas organ odwoławczy może uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Sądowa kontrola decyzji w ramach sprzeciwu wymaga oceny, czy w tej konkretnej sprawie organ drugiej instancji uzasadnił w sposób należyty wydanie decyzji kasatoryjnej, czy też uchylił się od załatwienia sprawy co do istoty. Inaczej mówiąc, rolą sądu jest ocena czy zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. w tym konkretnym przypadku, miało pełne zastosowanie w materiale sprawy. Ten środek sądowej kontroli administracji ma przeciwdziałać zbędnemu przedłużaniu postępowania administracyjnego na skutek wydawania w toku postępowania kolejnych decyzji kasatoryjnych. Sąd nie powinien jednak autorytatywnie wypowiadać się o zagadnieniach merytorycznych związanych ze stosowaniem norm prawa materialnego. W postępowaniu wszczętym ze sprzeciwu, sąd skupia się na ocenie, czy w sprawie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i na którym organie powinien spoczywać obowiązek pełnego ustalenia stanu faktycznego oraz wydania decyzji co do meritum (zob. W. Piątek, Glosa do wyroku WSA w Białymstoku z dnia 20 lutego 2018 r., sygn. II SA/Bk 940/17, OSP 2019, nr 10, s. 177).

Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy i oceniając decyzję organu odwoławczego, zdaniem sądu, sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestionowana decyzja kasacyjna nie narusza dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. W szerokim uzasadnieniu organ odwoławczy odniósł się do decyzji organu pierwszej instancji i wskazał, że naruszenie przepisów postępowania (w zakresie ścisłego ustalenia zakresu wniosku strony) powoduje, że decyzja organu odwoławczego nie może być inna. Trzeba tu powiedzieć, że stosownie do treści art. 61 § 1kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Kontrolowane postępowanie zostało wszczęte na wniosek strony, materialnoprawną podstawę orzekania stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze. W szczególności ustawodawca w art. 80 stanowi, że projekt robót geologicznych, których wykonywanie nie wymaga uzyskania koncesji, zatwierdza organ administracji geologicznej, w drodze decyzji. Następnie ust. 2 tego artykułu określa, że we wniosku o zatwierdzenie projektu robót geologicznych zamieszcza się informację o prawach, jakie przysługują wnioskodawcy do nieruchomości, w granicach której roboty te mają być wykonywane; a dalej ust. 3 wyjaśnia, że stronami postępowania o zatwierdzenie projektu robót geologicznych są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości gruntowych, w granicach których mają być wykonywane roboty geologiczne. Przepisy art. 41 stosuje się odpowiednio. Określenie żądania kierowanego do organu administracyjnego przez uprawniony podmiot jest bez wątpienia elementem podania o szczególnie istotnym znaczeniu z tego względu, że wyznacza on tryb postępowania właściwy w sprawie. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie waga tego elementu była wielokrotnie podkreślana z jednoczesnym akcentowaniem tego, że sformułowanie żądania, a w przypadku wątpliwości co do jego istoty, sprecyzowanie jego treści, jest wyłącznym przywilejem strony wnoszącej podanie. Wskazywano również stanowczo na bezwzględny brak uprawnienia organu administracyjnego do samodzielnego, czy dowolnego interpretowania treści żądania i ustawowy obowiązek podjęcia przez organ czynności w trybie art. 61 § 2 K.p.a. w sytuacjach, kiedy podanie nie czyni zadość wymogom ustalonym w przepisach prawa (vide: B. Adamiak, J. Borkowski: KPA, Komentarz, Warszawa 2006, s. 363; wyrok NSA z 24 lipca 2001 r., IV SA 1091/99, Lex nr 78924). Jeżeli zatem charakter wniesionego pisma budzi wątpliwości organ pierwszej instancji jest obowiązany wyjaśnić rzeczywistą wolę strony (w kontrolowanym postępowaniu dokładny zakres przedmiotowy wniosku). W związku z tym organ pierwszej instancji winien wykorzystać tryb określony w art. 64 § 2 K.p.a. i wezwać stronę do sprecyzowania żądania, bowiem trafnie SKO wywiodło w motywach rozstrzygnięcia, że kwestia ta budzi określone wątpliwości. W szerokim orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że art. 64 § 2 k.p.a. nie znajduje zastosowania w postępowaniu odwoławczym – (por. między innymi wyrok NSA z dnia 31 maja 2016 r. II OSK 2355/14, wyrok z dnia 13 października 2017 r. II OSK 2450/16). W wyrokach NSA prezentowane jest stanowisko, że art. 64 k.p.a. jest przepisem, który reguluje postępowanie przed organem I instancji. Nadto przepisy regulujące postępowanie pierwszoinstancyjne mogą mieć zastosowanie w postępowaniu zażaleniowym, czy odwoławczym tylko w sprawach nieuregulowanych odmiennie przepisami o postępowaniu drugoinstancyjnym (rozdział 10 Działu II k.p.a.). Zatem, zgodnie z regułą wykładni lex specialis derogat legi generali należy przyjąć, że w postępowaniu zażaleniowym i odwoławczym art. 64 k.p.a. nie ma zastosowania. Reasumując, już naruszenie przywołanego przepisu w stopniu, który dawał organowi odwoławczemu podstawę do zastosowania art. 138 § 2 kpa przemawia za trafnością stanowiska organu odwoławczego. Jak wynika z akt administracyjnych sprawa dotyczy decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Legnicy, uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej do ponownego rozpoznania zatwierdzającej "Projekt robót geologicznych dla określenia warunków geologiczno-inżynierskich dla projektowanej budowy słupów linii elektroenergetycznej 110 kV Ż.- T." planowanych na działkach: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], w obrębie O. [...] oraz na działkach nr [...], nr [...] i nr [...], w obrębie G. [...], gmina G., powiat [...], na czas oznaczony, tj. na okres 36 miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna." W tym kontekście należy także przypomnieć, zacytowany wcześniej ust. 3 art. 80, który statuuje, komu przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu - są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości gruntowych, w granicach których mają być wykonywane roboty geologiczne. Prawidłowe zatem ustalenie zakresu przedmiotowego postępowania pozwoli organowi pierwszej instancji w konsekwencji, prawidłowo i wyczerpująco określić krąg stron tego postępowania. W tym wypadku trzeba także przypomnieć, że ustalenie prawidłowego kręgu stron postępowania leży także w wyłącznej kompetencji organu pierwszej instancji. Nadto, należy zgodzić się ze stanowiskiem SKO, że analiza akt wskazuje, że organ pierwszej instancji, prowadząc postępowanie wyjaśniające nie wyjaśnił i nie zbadał jednej z fundamentalnych kwestii postępowania, a mianowicie czy mamy w obrocie prawnym ostateczną decyzję, którą objęto (nawet częściowo) ten sam przedmiot postępowania. Jeśli tamta decyzja (z dnia 25 kwietnia 2018 r., nr SR.6540.3.2018) utraciła już ważność, z uwagi na upływ terminu w niej zawartego, to nie znaczy jeszcze, że inwestor w całości z tamtego zezwolenia nie skorzystał. To również należy wyjaśnić w toku postępowania przed wydaniem orzeczenia. Reasumując, nie sposób uznać (i w tym zakresie sąd podziela ocenę SKO, zawartą w uzasadnieniu jego decyzji), że organ pierwszej instancji przeprowadził pełne postępowanie w sprawie w zakresie podstawowych okoliczności. Sąd podziela bowiem stanowisko organu odwoławczego, że brak wyszczególnionych w uzasadnieniu SKO ustaleń uniemożliwia prawidłowe, z punktu widzenia zasad postępowania administracyjnego, dalsze prowadzenie tego postępowania.

Reasumując, zdaniem sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy w sposób wręcz drobiazgowy, a dodatkowo w pełni trafny wskazało organowi pierwszej instancji na braki w prowadzonym postępowaniu w takim zakresie, że nie sposób uznać, aby braki te możliwe były do nadrobienia w drugiej instancji w trybie art. 136 kpa. Inaczej mówiąc, zdaniem sądu, należy podzielić ocenę kolegium, że nie wszystkie kwestie związane z realizacją wnioskowanej inwestycji zostały należycie wyjaśnione.

Z powyższych względów na zasadzie art. 151a ppsa sąd orzekł jak na wstępie.