Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 278/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody z dnia 19 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżoną decyzję, 2/ zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego J. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżący J. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody z dnia 19 marca 2013r. uchylającą decyzję Starosty z dnia 21 marca 2012r., orzekającą :

1. o zmianie decyzji ostatecznej wydanej przez Burmistrza z 29 października 2001 r., dotyczącej rozbudowy i przebudowy przyziemia budynku mieszkalnego z adaptacją na jadłodajnię na terenie działek nr [...] przy ul. P. [...] w J. w zakresie załączonej dokumentacji budowlanej dotyczącej realizowanej rozbudowy budynku mieszkalno-usługowego

2. o zatwierdzeniu projektu budowlanego planowanych zmian - rozbudowy i przebudowy istniejącego budynku na budynek mieszkalno-usługowy wraz ze zmianą projektu zagospodarowania terenu obejmującego działki nr [...] przy ul. P. w J.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu 3 stycznia 2012 r. J. G. wystąpił do Starosty Powiatowego, w trybie art. 36a ustawy Prawo budowlane, o zmianę wyżej przywołanej decyzji ostatecznej z 29 października 2001 r., wydanej przez Burmistrza Miasta.

Do złożonego wniosku załączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt. Po dokonaniu stosownych uzgodnień oraz uzupełnieniu projektu przez inwestora Starosta zmienił decyzję o pozwoleniu na budowę we wnioskowanym zakresie ww. decyzją z dnia 21 marca 2012r.

We wniesionym odwołaniu właścicielka sąsiedniej nieruchomości G. B. podniosła negatywny wpływ planowanej rozbudowy na jej nieruchomość, wskazując na pogorszenie warunków naświetlenia jej działki.

Wojewoda rozpoznając odwołanie wskazał, że przedmiotowy budynek mieszkalny jednorodzinny z częścią usługową to obiekt składający się z podstawowej bryły budynku mieszkalnego, zawierającego przyziemie, parter i piętro z dachem płaskim oraz dobudowanej bryły przyziemia z dachem płaskim od strony południowo-zachodniej. Budynek ten swoim północno-wschodnim narożnikiem i fragmentem ściany północno-wschodniej na długości ok. 0,8 m położony jest bezpośrednio przy granicy z należącą do G. B. działką nr 12/2.

Nieruchomość przy ul. P. w J. składa się z działek o numerach [...]. Na przedmiotowym terenie znajdują się następujące obiekty: budynek mieszkalny jednorodzinny z częścią usługową w rozbudowie, o wysokości 3 kondygnacje nadziemne tj. parter i piętro z dachem płaskim w części mieszkalnej budynku, bryła podpiwniczona (przyziemie) oraz część budynku 1 kondygnacyjna (przyziemie) - część usługowa z dachem płaskim, w części usługowej zaplecze kuchenne jadłodajni, budynek ten zlokalizowany jest w północnej części nieruchomości, budynek wczasowy położony w części południowo-zachodniej nieruchomości o wysokości 3 kondygnacje naziemne w tym poddasze użytkowe, dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci 40°, kalenica równoległa do elewacji frontowej budynku.

Wojewoda podkreślił, że na podstawie zatwierdzonego projektu rozbudowy i modernizacji przyziemia w budynku mieszkalnym oraz projektu zmiany sposobu użytkowania części przyziemia na jadłodajnię sezonową na podstawie decyzji z 29 października 2001r. wydanej przez Burmistrza Miasta do wykonania pozostało:

wyburzenie istniejących szerokich schodów i wybudowanie nowych schodów wejściowych na taras - dach przyziemia, przy jego północno-zachodnim narożniku,

zmiana sposobu użytkowania całej oprócz kotłowni kondygnacji przyziemia na jadłodajnię sezonową zawierającą salę konsumpcyjną i strefę zaplecza kuchennego, zatem realizacja inwestycji na podstawie pozwolenia na budowę z 2011 r. nie została zakończona.

Obecnie planowane zmiany wprowadzone do projektu to:

zmiana usytuowania nie wykonanych schodów zewnętrznych na kondygnację wysokiego parteru z północno-zachodniego narożnika budynku na ścianę frontową budynku, schody wejściowe pod zadaszeniem, wiata drewniana,

wprowadzenie funkcji zaplecza kuchennego na kondygnację przyziemia w nowej bryle budynku, nie wprowadzenie funkcji usługowej w przyziemiu bryły podstawowej części mieszkalnej i tym samym wprowadzenie nowych podziałów pomieszczeń, wydzielenie pomieszczenia recepcji, przeniesienie projektowanej sali konsumpcyjnej na kondygnację parteru, będącej przedmiotem rozbudowy,

- wykonanie zejścia szerokimi schodami na kondygnację przyziemia od frontu budynku, do części usługowej, przeniesienie projektowanego zejścia od strony południowo-zachodniej, schody będą prowadzić do zaprojektowanej recepcji

Ponadto projekt obejmuje:

likwidację północnych szerokich schodów zewnętrznych wraz ze spocznikiem, pozostaje fragment spocznika zabudowany ścianką boczną północną,

wykonanie wejścia głównego do części mieszkalnej budynku od strony południowo-wschodniej poprzez schody zewnętrzne, wejście pod małym zadaszeniem,

nadbudowa istniejącej bryły przyziemia o jedną kondygnację,

wykonanie schodów zewnętrznych wejściowych na kondygnację wysokiego parteru do części usługowej pod zadaszeniem, wiata konstrukcji drewnianej,

- wykonanie poddasza użytkowego nad główną bryłą budynku, z dachem wysokim o konstrukcji drewnianej,

przebudowę obiektu w ramach istniejącej zabudowy w pomieszczeniach lokalu mieszkalnego.

Po planowanych zmianach wejścia główne do obiektu usytuowane będą od południowo-wschodniej strony budynku, zaś od strony północno-zachodniej pozostanie jedno wejście gospodarcze do zaplecza kuchennego jadłodajni.

W budynku usługowym znajduje się 16 pokoi i apartamentów, natomiast w budynku mieszkalno-usługowym jadłodajnia i 1 lokal mieszkalny. Wydzielono 17 miejsc postojowych spełniając przy tym warunek nałożony w decyzji Burmistrza Miasta o warunkach zabudowy nr [...] z dnia 7 października 2008r.

Organ II instancji odnosząc się do zarzutu skarżącej podniesionego w odwołaniu wskazał, że na stronie 6 przedłożonego projektu budowlanego przedstawiono opis zacienienia z którego wynika, że zostały spełnione warunki rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.).

Organ odwoławczy podkreślił, że zamierzona inwestycja posiada wymagane uzgodnienia i nie pozostaje w sprzeczności z prawem miejscowym i przepisami szczególnymi. Planowane przedsięwzięcie nie narusza również interesów osób trzecich. Załączony projekt budowlany został wykonany przez osoby uprawnione zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami.

Projektowana rozbudowa odpowiada charakterystyce urbanistycznej poprzez kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu a także charakterystyce architektonicznej wyrażonej w gabarytach i formie architektonicznej zabudowy już istniejącej. Projektowana inwestycja ze względu na swój rodzaj i charakter oddziaływania nie stwarza zagrożenia dla środowiska, nie wprowadza zakłóceń w ekologicznej charakterystyce powierzchni ziemi, gleby, powietrza oraz wód podziemnych i powierzchniowych.

Skoro inwestor spełnił wymogi określone w art. 32 ust.4 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, to organ I instancji zgodnie z regulacją art. 35 ust.4 nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W złożonej skardze G. B. zarzuciła, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o postanowienie Starosty z 19 grudnia 2005 r. o udzieleniu zgody na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych umożliwiających wykonanie ścian bez otworów okiennych i drzwiowych na granicy z działką nr [...] oraz decyzję Burmistrza o warunkach zabudowy z 7 października 2008 r., w odniesieniu do których skarżąca zainicjowała postępowanie w celu stwierdzenia ich nieważności z uwagi na brak udziału w tych postępowaniach. Skarżąca podkreśliła, że błędnie zostało przyjęte, że planowania rozbudowa nie narusza jej interesów. Planowana inwestycja spowoduje pogorszenie warunków nasłonecznienia działki i wpłynie negatywnie na prawo własności skarżącej.

Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2012r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Gd 465/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia 4 czerwca 2012r.

Sąd ustalił, że przedmiot postępowania określony w zaskarżonej decyzji wyznacza regulacje prawne mające znaczenie dla kontroli legalności tego aktu. Są to przede wszystkim przepisy art. 32-35 i art. 36a ustawy z dnia ustawy z dnia 7 lipca 1994 r - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. - dalej "Prawo budowlane") oraz rozporządzenia wykonawcze do Prawa budowlanego, jak również przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Jak wynika z treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego tylko w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Niespełnienie tych wymagań winno zatem skutkować wydaniem decyzji odmownej.

Sąd stwierdził, że organ drugiej instancji nie wywiązał się należycie z wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego obowiązku sprawdzenia zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Sprawdzenie to winno być dokonane z zachowaniem wymogów wynikających z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., co nie zostało przez organ drugiej instancji dopełnione. W zaskarżonej decyzji nie odniesiono się w sposób prawidłowy do podnoszonej najpierw w odwołaniu, a następnie w skardze kwestii spełnienia przez projekt budowlany wymagań określonych w przepisach technicznych, w szczególności w § 13 oraz w § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zgodnie z § 60 ust. 1 powyższego rozporządzenia pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) - w godzinach 7.00 – 17.00. Organ drugiej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji nie odniósł się do tej kwestii. Brak oceny przez organ odwoławczy czy sporna inwestycja nie spowoduje ponadnormatywnego ograniczenia nasłonecznienia i zacienienia budynku usytuowanego na działce skarżącej musi skutkować uchyleniem decyzji Wojewody. Sąd stwierdził, że bez przedłożenia analizy zacienienia kwestia ta nie może zostać rozstrzygnięta. Sporządzona przez osobę kompetentną analiza winna być tak wykonana, aby jej treść była zrozumiała dla strony i przekonywała ją o poprawności wykonanej analizy, w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów. Również organy wydające decyzję w sprawie w takiej sytuacji winny w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. dokonać jej oceny.

Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, po stwierdzeniu konieczności zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji, wskazując, że organ II instancji dysponuje wystarczającymi środkami prawnym by w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy podjąć rozstrzygnięcie zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym. We wskazaniach co do dalszego postępowania Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji uwzględni przepisy dotyczące zacieniania sąsiednich nieruchomości oraz dokona oceny zgodności projektu budowanego z przytoczonymi przepisami. Ustalenia w tym zakresie przedstawi i uzasadni w decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda wydał opisaną wyżej zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję z dnia 19 marca 2013r. Podstawę prawną dla jej wydania stanowił przepis art. 138 § 2 kpa. Organ wskazał, że po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy z uwagi na znacznie większy zakres nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym przez Starostę uchyleniu podlega jego decyzja z dnia 21 marca 2012r. a sprawa zostaje przekazana po ponownego rozpoznania.

Organ II instancji ustalił, że stosownie do wyroku Sądu, Starosta zobowiązany będzie do wyjaśnienia kwestii przesłaniania i zacieniania działki sąsiadującej, oznaczonej nr [...]. W projekcie budowlanym znajduje się jedynie wzmianka "opis zacieniania " zgodnie z którą do zacieniania sąsiednich nieruchomości nie dochodzi. Wzmianka ta nie jest poparta żadnym materiałem dowodowym (brak analizy zacieniania) i z tego względu nie może stanowić dowodu na to, że do zacieniania nie dochodzi.

Nadto organ II instancji wskazał, że treść decyzji powinna być kompatybilna z treścią złożonego wniosku. W rozpatrywanej sprawie zakres wniosku złożonego przez inwestora nie pokrywa się z sentencją wydanej przez Starostę decyzji, a ponadto wniosek, jak również decyzja nie określa choćby w przybliżeniu zakresu planowanej inwestycji. Szczegółowy zakres zmian winien znaleźć odzwierciedlenie w decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wątpliwości Wojewody wzbudziło też załączone do wniosku oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Prawo to wynika z zawartej umowy użyczenia. Organ powołał się na wyrok wydany przez WSA we Wrocławiu z dnia 8 sierpnia 2011r. sygn. akt II SA/Wr 587/11, w którym stwierdzono, że umowy o charakterze obligacyjnym, np. umowa użyczenia daje inwestorowi prawo do dysponowania cudzą nieruchomością na cele budowlane, jeżeli właściciel nieruchomości wyraził zgodę na dysponowanie jego gruntem na cele budowlane. W umowy użyczenia znajdującej się w aktach sprawy precyzyjnie określony został jedynie przedmiot umowy użyczenia (działka). Bez wskazania celu budowlanego (zakresu inwestycji) nie można uznać, że stosunek zobowiązaniowy, z którego wynika ogólne prawo do dysponowania działkami, stanowi podstawę do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla potrzeb planowanej inwestycji.

Organ II instancji wskazał również, że nie można uznać aby inwestor posiadał zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno budowlanych, w zakresie wykonania ścian i otworów okiennych i drzwiowych w budynku mieszkalnym bezpośrednio przy granicy z działką nr [...]. Z pisma Ministra Transportu z dnia 7 grudnia 2005r, jak i postanowienia Starosty z 19 grudnia 2005r. wynika, że odstępstwo zostało udzielone dla działki nr [...], a wiec nie objętej inwestycją. W sytuacji gdyby to był błąd pisarski Starosta miał i ma obowiązek te sprawę wyjaśnić w sposób regulowany przepisem art. 113 kpa.

Nadto organ II instancji wskazał, że zgodnie z § 6 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16 czerwca 2003r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, ostemplowania dokonuje się na częściach rysunkowych egzemplarzy projektu budowlanego, m.in. na mapie zagospodarowania działki lub terenu. Załączony do projektu budowlanego projekt mapy zagospodarowania terenu nie został ostemplowany, co wskazuje że nie został uzgodniony pod względem ppoż.

Powołując się na powyższe organ II instancji ustalił, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie, co uzasadnia uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Staroście na podstawie art. 138 § 2 kpa.

Skargę na powyższą decyzję wniósł J. G.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w projekcie budowlanym autor projektu zgodnie z rzeczywistością opisał brak konieczności wykonywania analizy zacieniania na tej podstawie, że nie ulega zmianie lokalizacja obiektów, tj. zacieniającego i zacienianego względem siebie, gdyż projektowana rozbudowa (do dwóch kondygnacji nadziemnych) planowana jest w odl. 13,3m od budynku na dz. nr [...], również usytuowanie budynków i rozbudowa względem stron świata powoduje, że nie można mieć wątpliwości o braku zacieniania ww. budynku. Wskazano również, że budynek na działce nr [...] znajduje się w odległości 1,5m i 2 m od granicy działki inwestora i otwory okienne w ścianie południowej tego budynku nie mają swojego odzwierciedlenia w dokumentacji projektowej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżący podniósł, że w tytule projektu jest sformułowanie rozbudowy i modernizacji, w tytule decyzji o pozwoleniu na budowę jest: rozbudowy i przebudowy. Słowo modernizacja zostało zastąpione prawidłowo słowem przebudowa. W oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością powołano się na umowę użyczenia, która dla inwestorów jest umową obejmującą prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pomyłka pisarska została opisana w decyzji organu I instancji jako pomyłka i należy to traktować jako wyjaśnienie sprawy. Nadto skarżący podniósł, że projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawcę ds. ppoż - pieczątki rzeczoznawcy znajdują się zarówno na rzucie parteru budynku, jak i na mapie zagospodarowania terenu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a.- sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia 19 marca 2013r. wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa o uchyleniu w całości decyzji Starosty Puckiego z dnia 21 marca 2012r. w przedmiocie zmiany decyzji Burmistrza Miasta z 29 października 2001r. oraz o zatwierdzeniu projektu budowlanego planowanych zmian rozbudowy i przebudowy istniejącego budynku wraz ze zmianą projektu zagospodarowania terenu opisanych w decyzji działek, położonych w J. przy ul. P.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z przyczyn wskazanych w skardze. Zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, albowiem wydana została z naruszeniem przepisów art. 153 p.p.s.a. i art. 138§ 2 kpa.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zatem w rozpoznawanej sprawie wiążące dla organu i dla Sądu są ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w powołanym wyżej wyroku Sądu z dnia 12 grudnia 2012r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 465/12. Ze wskazań zawartych w tym wyroku w sposób jednoznaczny wynika, że niezbędnym w sprawie jest ustalenie czy projekt budowlany spełnia wymagania określone w szczególności w § 13 oraz § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powyższe jest niezbędne dla ustalenia czy inwestycja nie spowoduje ponadnormatywnego ograniczenia nasłonecznienia i zacienienia budynku usytuowanego na działce sąsiedniej. Jak to wskazał Sąd kwestia ta nie może być rozstrzygnięta bez przedłożenia analizy zacienienia, która winna spełniać warunki przytoczone w uzasadnieniu wyroku Sądu. Jednocześnie Sąd wskazał, że organ II instancji dysponuje wystarczającymi środkami prawnymi by w wyniku ponownego rozpoznania sprawy podjąć rozstrzygniecie zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym.

Organ II instancji nie uwzględnił w swoim rozstrzygnięciu powyższych wskazań, czym naruszył wskazany przepis art. 153 p.p.s.a. Zostało to spowodowane wydaniem w sprawie decyzji kasacyjnej, mimo braku podstaw do jej wydania, z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 kpa. Podane w uzasadnieniu przyczyny przekazania sprawy organowi I instancji nie uprawniały organu odwoławczego do skorzystania z możliwości zastosowania art. 138 § 2 kpa. Zgodnie z treścią tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Decyzja kasacyjna nie może być podjęta w sytuacjach innych niż określone w cyt. wyżej przepisie. Jedynie wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania i konieczność uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które ma istotny wpływ na rozstrzygniecie uzasadniają zastosowanie powyższego przepisu.

Z zaskarżonej decyzji nie wynika aby podstawą uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia była konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sposób określony ww. przepisie.

Podkreślić bowiem należy związanie organu wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi ww. wyroku. Tymczasem organ nie podjął w tym zakresie żadnych czynności i nie ustalił, czy projekt spełnia wymogi dotyczące zapewnienia nasłonecznienia dla sąsiedniej zabudowy. Zarzut skargi, że takie zacienienie nie nastąpi, co wynika z usytuowania budynków, na obecnym etapie sprawy nie może zostać uwzględniony. Wskazać należy, że inwestor na potwierdzenie swojego stanowiska nie złożył żadnego wyjaśnienia w tej kwestii i nie przedłożył żadnej analizy w celu uzasadnienia swojego twierdzenia. Czynności związane z dokonaniem powyższych ustaleń winny być dokonane przed organem II instancji. W skardze pojawiło się twierdzenie o otworach okiennych w ścianie południowej budynku sąsiedniego, które nie mają swojego odzwierciedlenia w dokumentacji projektowej. W tym miejscu wskazać należy, że dla sprawy rozstrzygający jest istniejący stan faktyczny na sąsiedniej działce, w tym dotyczący usytuowania otworów okiennych w ścianie budynku. Opis znajdujący się na str. 6 projektu nie został poparty analizą i z tej przyczyny, zarzuty właścicielki sąsiedniej nieruchomości dotyczące nasłonecznienia i zacienienia, nie mogą być ostatecznie rozpoznane.

Organ II instancji w drodze postępowania wyjaśniającego może wyjaśnić kwestie wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wątpliwości organu II instancji co do zawartej umowy, mogą zostać wyjaśnione poprzez ewentualne złożenie przez drugą ze stron oświadczenia, że na jej podstawie inwestor może dysponować nieruchomością na cele budowlane. Jednakże kwestia ta (brak prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) nie była podnoszona przez żadną ze stron umowy. Również pozostałe kwestie dotyczące nazewnictwa planowanych robót zawarte w decyzji organu I instancji i ich zakresu, czy też kwestia omyłkowego podania numeru działki w upoważnieniu Ministra Transportu i Budownictwa, nie mogły stanowić podstawy dla uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdyż ewentualne niezgodności mogą być usunięte przez organ II instancji poprzez zmianę zaskarżonej decyzji a nawet odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast niewątpliwie inwestor uzyskał zgodę na określone odstępstwo w upoważnieniu Ministra Infrastruktury z dnia 7 grudnia 2005r. Zostało ono sformułowane w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego charakteru. Oznaczenie w nim działki jako nr [...] nie wpływa na uzyskane upoważnienie do wyrażenia zgody na odstępstwo, które zostało udzielone.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wskazania co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 grudnia 2012r. nie zostały wykonane przez organ odwoławczy, mimo ich wiążącego charakteru. Z tej przyczyny organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę, winien rozpoznać ją w oparciu o analizę zacieniania, przy uwzględnieniu przepisów powoływanych przez Sąd, dotyczących zacieniania sąsiednich nieruchomości, z uwzględnieniem przepisu art. 107 § 3 kpa dotyczącego niezbędnych elementów uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. W konsekwencji stwierdzić należy, że aktualne pozostały wszystkie wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku Sądu z dnia 12 grudnia 2012r.

Wobec powyższego i działając na mocy przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego równowartość uiszczonego wpisu sądowego