Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1533/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Iwona Maciejuk, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2019 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do celów ochrony osób i mienia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] czerwca 2018 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm.) oraz art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1839, ze zm.), decyzję nr [...], mocą której utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] dotyczącą odmowy wydania T. S. pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osób i mienia.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż T. S. wnioskiem z dnia [...] czerwca 2017 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osób i mienia. Podkreślił, iż do wskazanego celu prawdopodobnie będzie chciał przeznaczyć jeden z już posiadanych, na podstawie innych pozwoleń, pistoletów. Podkreślił, iż jest kwalifikowanym pracownikiem ochrony fizycznej, a posiadanie własnej broni do celów zawodowych uczyni go atrakcyjniejszym pracownikiem dla firm, które wypełniają zadania ochronne. Będąc bowiem wyposażonym w "dobrze opanowany" egzemplarz broni, w stresującej sytuacji taktycznej, łatwiej jest trafić przeciwnika w miejsce mniej zagrażające jego zdrowiu i życiu. Oświadczył, że nie zamierza prowadzić koncesjonowanej działalności gospodarczej wynikającej z ustawy o ochronie osób i mienia, lecz podjąć zatrudnienie w firmie [...] z siedzibą w [...], która zajmuje się doraźną ochroną obywateli [...] podczas ich pobytu na terenie Polski. Nadmienił, że od ponad [...] lat jest zawodowym instruktorem strzelania z uprawnieniami państwowymi. Specjalizuje się w szkoleniu strzeleckim pracowników ochrony. Ponadto był pierwszym instruktorem w woj. [...], który prowadził licencyjne szkolenia strzeleckie. Jest autorem wielu artykułów oraz książki o [...], które ukazują się w prasie fachowej. Poinformował, że orzeczenia lekarskie nr [...] i psychologiczne nr [...] o braku przeciwwskazań do dysponowania bronią znajdują się w posiadaniu organu I instancji.

W toku postępowania organ I instancji uzyskał informację z Krajowego Rejestru Karnego, iż strona w nim nie figuruje oraz pozytywną o niej opinię z Komisariatu Policji [...] w [...] z [...] lipca 2017 r. W opinii wskazano m.in., iż wymieniona jednostka Policji nie prowadziła postępowań wyjaśniających lub przygotowawczych, w których T. S. występował jako osoba pokrzywdzona lub poszkodowana. Nie odnotowano też interwencji Policji w następstwie zdarzeń mających związek z opiniowanym.

W dniu [...] sierpnia 2017 r. organ I instancji przeprowadził dowód z przesłuchania strony, która powtórzyła argumenty przedstawione we wniosku o wydanie pozwolenia.

Organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania stwierdził, iż brak jest przesłanek do wydania pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osób i mienia i w dniu [...] października 2017 r. wydał decyzję odmowną.

Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji oraz podniosła, iż ustawodawca przewidując istnienie celu wydania pozwolenia na broń "B", miał na myśli możliwość legalnego wykorzystania prywatnie posiadanej broni do pracy w charakterze kwalifikowanego pracownika ochrony. W Polsce nie jest możliwe legalne chronienie osób i mienia "prywatnie". Uzyskanie zaś koncesji jako jednoosobowa firma, która przewiduje pracę z bronią, wymaga natomiast uzyskania pozwolenia "firmowego" na broń obiektową. W ocenie strony w Polsce nie ma zatem innej możliwości wykorzystania tego celu posiadania broni, jak tylko wykonywanie pracy w tym zawodzie, będąc pracownikiem podmiotu posiadającego koncesję MSWiA na wykonywanie usług w zakresie ochrony osób i mienia. Pracownika ochrony wyposaża się w broń tylko w sytuacjach stałego, realnego ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia, podczas wykonywania pracy. W przypadku uzbrojonego pracownika ochrony stan zagrożenia jest obligatoryjny, zatem składając wniosek o pozwolenie na broń, nie uważał za konieczne podnoszenie tej kwestii. Broń obiektowa nie zawsze znajduje się "w dobrym stanie", nie ma też możliwości jej wypróbowania.

Nadmienił, że jest członkiem [...]. W sytuacji terroryzmu politycznego bardzo istotne jest, aby wszyscy uzbrojeni przedstawiciele prawa byli jak najbardziej profesjonalni i skuteczni.

Komendant Główny Policji, celem wyeliminowania stwierdzonych uchybień ww. decyzji, w tym naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. i art. 79a k.p.a., wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2018 r., mocą której uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ I instancji wyznaczył stronie 7-dniowy termin na przedstawienie dowodów potwierdzających ważną przyczynę posiadania broni w celu ochrony osób i mienia.

W odpowiedzi uzyskał informację, że strona nie jest w stanie przedstawić jednoznacznych dowodów na to, że osoby, obiekty lub mienie, które będzie chroniła, narażone są na stałe, realnie i ponadprzeciętne zagrożenie. W takich sytuacjach bowiem "ocenia się potencjalne zagrożenie a nie zaczyna miarodajną ochronę dopiero po fakcie, gdy już się coś stanie". Ze względu na obecne uwarunkowania polityczne, sytuacje konfliktowe mogą zdarzać się częściej i przybierać bardziej niebezpieczne formy. Dlatego też strona "nie widzi żadnej zależności między faktem czy chroniący kogoś agent ma swoją prywatną broń (legalnie używaną do pracy, czy służbową będącą własnością zatrudniającej go firmy od rodzaju i stopnia zagrożenia". Nadmienił, że uzbrojeni pracownicy firm zajmujących się ochroną noszą broń, z której nigdy nie strzelali, nie mając też żadnej pewności co do jej prawidłowego funkcjonowania. Używanie "własnej broni" zwiększa bezpieczeństwo i skuteczność.

Organ I instancji zwrócił się do przyszłego potencjalnego pracodawcy strony, tj. firmy [...] z siedzibą w [...] pismem o udzielenie informacji mających kluczowe znaczenie z punku widzenia przedmiotowego postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi, w dniu [...] marca 2018 r., uzyskał informację, że firma ta udostępnia broń palną osobom zatrudnionym posiadającym stosowne uprawnienia. W trakcie zleconych zadań osoby te nie mogą korzystać z prywatnej broni palnej. Broń jest wydawana tylko osobom wykonującym zadania, do realizacji których jest konieczna. Ponadto jest sprawna i spełnia wymogi jakościowe. W trakcie realizacji zadań wykonywanych przez firmę [...] związanych z ochroną osób i mienia, nie miały miejsca zdarzenia poważnie zagrażające bezpieczeństwu ochranianych osób lub mieniu.

W dniu [...] marca 2018 r. organ I instancji przeprowadził ponowny dowód z przesłuchania strony. W trakcie przesłuchania T. S. podkreślił, że nie pracuje i nie pracował w firmie zajmującej się ochroną osób i mienia. Oznajmił, że nie chce prowadzić działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia, m.in. z powodu przesycenia rynku takimi przedsiębiorstwami. Dodał, że poza problemami na strzelnicy w trakcie szkolenia pracowników ochrony, nie przypomina sobie "awarii broni". Podniósł, że pozwolenie, o które wnioskuje, ułatwiłoby i usprawniłoby realizację zleconych zadań, a ponadto ,,prywatna broń" której by używał, dawałaby gwarancję większej skuteczności i bezpieczeństwa w przypadku konieczności jej użycia.

Oceniając zgromadzony materiał dowodowy, Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, iż brak jest podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku i decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. odmówił wydania pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osób i minia.

Od tej decyzji strona wniosła odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Zdaniem T. S. aktualne przepisy prawa materialnego zezwalają na wykonywanie zadań na rzecz przedsiębiorcy, używając prywatnej broni. Przepisy nie wykluczają używania takiej broni, jeśli została ona zarejestrowana jako broń do ochrony osób i mienia. Pozwolenie na broń do ochrony osób i imienia jest pozwoleniem na prywatną broń w ramach ochrony osób i mienia, w celu wykonywania pracy. Zaakcentował, że posiadaną broń zamierza wykorzystywać tylko jako uzbrojony pracownik ochrony, w sytuacjach w których zatrudniająca firma uzna uzbrojenie za konieczne. Organ Policji źle interpretuje przepis ustawy o broni i amunicji, w którym jest mowa o celu posiadania pozwolenia, ograniczając zastosowania broni o celu "B" jedynie do ochrony własnego mienia i osób najbliższych. Podkreślił, że mimo, iż w Polsce nie było jeszcze zamachów [...], to nastawienie dużej części naszego społeczeństwa nieprzychylne osobom narodowości [...] stwarza zagrożenie.

Nadmienił też, iż był świadkiem awarii w pistolecie [...], w której doszło do pęknięcia jednej ze sprężyn, spowodowane wcześniejszym upadkiem oraz problemów z amunicją.

Po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Główny Policji w treści uzasadnienia decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r. stwierdził, że chociaż za ważną przyczynę posiadania broni do obu tych celów (ochrony osobistej oraz ochrony osób i mienia) uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia, to jednak niewątpliwie inne przesłanki będą opisywać zagrożenie życia osobistego wnioskodawcy (ochrona osobista), a inne zagrożenie powierzonego lub zarządzanego przez niego mienia (ochrona osób i mienia).

W przypadku broni w celu ochrony osób i mienia chodzi o ochronę przy pomocy broni, mienia innych osób oraz ochronę innej osoby aniżeli wnioskodawca, który osobiście zagrożony zamachem na życie lub zdrowie być nie musi.

Osoba ubiegającą się o wydanie takiego pozwolenia, musi wykazać, iż ochrona innej osoby niż wnioskodawca oraz mienia innych osób wymaga, aby osoby te lub mienie znajdowały się w sytuacji stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia w stopniu wyższym. Wymienione przesłanki, muszą występować łącznie, a zagrożenie winno wynikać z obiektywnych okoliczności, a nie tylko z przekonania osoby wnioskującej o wydanie jej pozwolenia na broń.

Aby zagrożenie życia lub zdrowia stanowiące ważną przyczynę posiadania broni można było uznać za stałe, musi się ono przejawiać permanentnością i aktualnością, a jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością. Ponadprzeciętność nie może sprowadzać się do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia. Spełnienie zatem wymogów formalnych koniecznych do ubiegania się o pozwolenie na broń nie stanowi okoliczności wystarczających do wydania pozwolenia.

W ocenie Komendanta Głównego Policji w przypadku wnioskodawcy nie zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia. Strona nie wykazała przesłanek uzasadniających konieczność posiadania broni. W piśmie z dnia [...] lutego 2018 r. stwierdziła bowiem, że nie jest w słanie przedstawić jednoznacznych dowodów, że osobom, które będzie chroniła, zagraża stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie. Powoływała się jedynie na potencjalne zagrożenie stwarzające prawdopodobieństwo potrzeby użycia broni w przypadku, gdy jako kwalifikowany pracownik ochrony podejmie zatrudnienie w firmie [...], zajmującej się wykonywaniem usług w zakresie ochrony osób i mienia, zwłaszcza gdy będzie wykonywała zadania wobec osób narodowości [...] i obywateli [...], gdzie takie zagrożenie istnieje. W pismach kierowanych do organu, jak również podczas składania zeznań strona podkreślała, że w przypadku uzbrojonego pracownika ochrony stan zagrożenia jest obligatoryjny. Do wykonania konkretnych zadań wymagane jest uzbrojenie agentów ochrony, zatem już samo to świadczy o realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu i powinno być wystarczającym dowodem.

Organ nadmienił, że T. S. jest kwalifikowanym pracownikiem ochrony fizycznej. Jednak nie jest uprawniony do wykonywania zadań ochrony osób i mienia w sposób inny, niż na rzecz przedsiębiorcy posiadającego koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia. Tymczasem strona nie zamierza prowadzić koncesjonowanej działalności gospodarczej wynikającej z ustawy o ochronie osób i mienia, ani nie ubiega się o wydanie koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej na świadczenie tego rodzaju usług.

Strona zamierza w najbliższej przyszłości podjąć zatrudnienie w takiej firmie, aby móc "legalnie wykorzystywać prywatnie posiadaną broń do pracy w charakterze kwalifikowanego pracownika ochrony. Tymczasem z pisma uzyskanego z firmy, którą strona wskazuje jako swojego potencjalnego pracodawcę, wynika, że osoby przez tę firmę zatrudnione w trakcie zleconych zadań nie korzystają z prywatnej broni palnej. Wykonując zlecenia wymagające posiadania broni palnej, pracują każdorazowo z bronią wydaną z magazynu firmy.

Komendant Główny Policji wskazał, że pracownik ochrony nosi (z zastrzeżeniem art. 41) przydzieloną broń palną tylko wtedy, gdy występuje w umundurowaniu lub ubiorze używanym przez specjalistyczną uzbrojoną formację ochronną. Broń wydawana jest i przydzielana danemu pracownikowi ochrony. Tym samym zarzut ten jest niezasadny, gdyż ustawa o ochronie osób i mienia konkretnie wskazuje, że pracownik ochrony zatrudniony w podmiocie świadczącym usługi w zakresie ochrony osób i mienia, posiada broń stanowiącą własność podmiotu, który go zatrudnia.

Zdaniem KGP ustawodawca w przepisie art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji mówi o zagrożeniu realnym, co oznacza, że podstawą przyznania pozwolenia na broń w celu ochrony osób i mienia nie mogą być zagrożenia hipotetyczne, mogące wystąpić w bliżej nieokreślonym czasie. Wskazywane zagrożenie, jakie stara się wykazać strona, nie nosi cech ani stałego, ani realnego, ani ponadprzeciętnego, a jedynie cechy zagrożenia hipotetycznego. Takiej odmiany zagrożenia (przypuszczalnego, domniemywanego) ustawodawca nie wskazał w przepisach ustawy o broni i amunicji i nie uzależniał od jej istnienia przyznania pozwolenia na posiadanie broni bojowej. Ponadto inne zdarzenia ukierunkowane na zagrożenie zdrowia lub życia, jak też mienia, w przypadku strony nie miały miejsca. Jednostka Policji właściwa dla miejsca zamieszkania strony wskazała między innymi, iż nie prowadziła postępowań wyjaśniających lub przygotowawczych, w których strona występowała jako osoba pokrzywdzona lub poszkodowana. Nie odnotowano też interwencji Policji w następstwie zdarzeń mających związek z opiniowanym.

Strona w trakcie postępowania administracyjnego nie wykazała stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia. Z samego faktu potrzeby ochrony fizycznej osób i mienia, w przypadku podjęcia przez stronę zatrudnienia w firmie wypełniającej zadania ochronne, nie można wywodzić potrzeby takiej ochrony przy pomocy broni palnej. Gdyby ustawodawca taką potrzebę dostrzegł, niewątpliwie dałby temu wyraz poprzez odpowiednią regulację prawną. Samo zatem subiektywne przekonanie strony o potencjalnym zagrożeniu życia, zdrowia, czy mienia podczas wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej, nie daje podstaw do przyznania jej tak szczególnego środka ochrony, jakim jest broń palna bojowa. Nie stawia jej bowiem automatycznie w grupie osób szczególnie zagrożonych. Zebrany materiał dowodowy nie potwierdza wypełnienia dyspozycji art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Tezy zawarte w odwołaniu prowadzą natomiast do wniosku, że posiadanie własnej broni do celów zawodowych uczyni go atrakcyjniejszym pracownikiem dla firm, które wypełniają zadania ochronne wymagające uzbrojonego personelu oraz zminimalizuje stan zagrożenia, między innymi dla społeczeństwa.

Przyjęcie kryteriów oceny okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń proponowanych przez stronę równałoby się niemalże z przyjęciem zasady powszechnej dostępności do legalnego posiadania broni w Polsce, czego nie dałoby się pogodzić z przepisami obecnie obowiązującej Konstytucji RP. Istotą reglamentacyjnego charakteru ustawy o broni i amunicji jest, aby pozwoleń na broń nie było więcej, niż to wynika z oczywistej potrzeby, określonej celem, do którego broń ma być używana.

Prawo do broni nie jest objęte konstytucyjnym katalogiem praw i swobód obywatelskich, a zatem nie ma ono charakteru powszechnego. Podlega administracyjnej reglamentacji, a strona nie przekonała, także organu odwoławczego, iż w jej przypadku spełnione zostały wymogi określone w art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Pozwolenia na broń nie wydaje się bowiem na wszelki wypadek, a wtedy gdy ustalenia faktyczne dotyczące osoby ubiegającej się o nie niezbicie wskazują, że inne środki dla ochrony życia i zdrowia są niewystarczające lub nieskuteczne.

T. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji w [...], nr [...], z dnia [...] czerwca 2018 r.

Zdaniem skarżącego obecnie obowiązująca ustawa o broni i amunicji przewiduje możliwość wydania pozwolenia na broń do celów ochrony osób i mienia – w legitymacji posiadacza broni cel posiadania "B". Organy Policji błędnie interpretują przepisy ustawy. Nie ma bowiem prawnie uzasadnionych podstaw ograniczenie zastosowania broni o celu "B" jedynie do ochrony własnego mienia i osób najbliższych.

Zawarte w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji określenie "stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia – dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia" dotyczy obu rodzajów pozwoleń zarówno do celu "ochrony osobistej", jak i tych do "ochrony osób i mienia". Pozwolenie "B" umożliwia używanie prywatnej broni w pracy.

KWP w [...] domagała się jednoznacznych dowodów, iż praca którą strona ma zamiar wykonywać, jest na tyle niebezpieczna, że uzasadnia uzyskanie pozwolenia na broń w celu "B". Powyższy dowód nie został wykazany, jednak organ winien rozpatrywać również potencjalne zagrożenia wymagające użycia broni. Brak wykazania zaistniałych zagrożeń nie jest dowodem na to, że ich w rzeczywistości nie ma i nie będzie.

W wymogach ustawowych nie ma sformułowania "jednoznaczne dowody", jest natomiast: "stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia". W przypadku osób narodowości żydowskiej potencjalne zagrożenie jest wysokie.

Podsumowując, skarżący stwierdził, że wbrew opinii organów Policji, przepisy prawa nie prowadzą do wniosku, że kwalifikowany pracownik ochrony nie może wykonywać zadań na rzecz zatrudniającego go przedsiębiorcy, używając prywatnej broni posiadanej na podstawie uzyskanego pozwolenia na broń w odpowiednim celu. Ustawa o broni i amunicji nie wyklucza używania takiej broni, jeśli została ona zarejestrowana jako broń do ochrony osób i mienia, czyli cel "B". Wtedy bowiem miałaby ona zastosowanie zgodne z przeznaczeniem. Chodzi bowiem o możliwość wyposażenia pracownika ochrony we własną broń tylko w sytuacjach, w których i tak byłby on wyposażony w broń, tyle że będącą własnością firmy.

Ustawodawca przewidując istnienie celu wydania pozwolenia na broń, miał na myśli właśnie możliwość legalnego wykorzystania prywatnie posiadanej broni do pracy w charakterze kwalifikowanego pracownika ochrony, jeżeli miał też na myśli wykorzystanie takiej broni do ochrony swojego mienia i rodziny, to również, a nie wyłącznie.

W treści odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 10 ust. 1 ust. 2 pkt 2 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1839 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Zgodnie zaś z ust. 2 pkt 1 i 2 tego przepisu, pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach ochrony osobistej, ochrony osób i mienia. Za ważną przyczynę, o której mowa w ust. 1 uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia – dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia (art. 10 ust. 3 pkt 1).

Z powyższych przepisów wynika zatem, że na stronie wnioskującej o wydanie pozwolenia na broń ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą ważne przyczyny posiadania broni. Stosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, to wnioskodawca ma przedstawić ważną przyczynę posiadania broni, a organy Policji mają obowiązek ocenić, czy okoliczności wskazane przez stronę dla jej wykazania pozwalają na wydanie pozwolenia.

Istota sporu w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do analizy stanu faktycznego sprawy przez pryzmat normy art. 10 ust. 1 i ust. 3 ustawy o broni i amunicji, tj. do ustalenia, czy skarżący przedstawił ważną przyczynę posiadania broni w celu ochrony osób i mienia, którą jest stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia innej, niż wnioskodawca, osoby.

Prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do kategorii praw i wolności osobistych. Jest to bowiem uprawnienie ściśle reglamentowane. Udzielenie osobie fizycznej prawa do dysponowania bronią palną stanowi odstępstwo od generalnej reguły, że broń znajdować się powinna wyłącznie w rękach uprawnionych służb. W wyroku z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05 (dostępny pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził ustaloną linię orzeczniczą, że "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego".

Biorąc powyższe pod uwagę, warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania powinny być badane w sposób restrykcyjny, przy czym to do organów Policji należy określenie zasad prowadzonej w tym zakresie polityki. To organ dokonuje oceny, czy w realiach danej sprawy występuje stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Sąd bada natomiast, czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone obowiązujące przepisy.

Możliwość cofnięcia pozwolenia na broń lub niewyrażenie zgody na jej posiadanie nie mogą być przy tym postrzegane jako zamach na swobody obywatelskie, a jedynie jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1296/07, dostępny pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że w przypadku ubiegania się o broń do ochrony osób i mienia zagrożenie uzasadniające wydanie wnioskowanego pozwolenia powinno być ukierunkowane bezpośrednio na życie lub zdrowie osoby ochranianej, innej niż wnioskodawca.

Możliwość wydania pozwolenia na broń do ochrony osób i mienia w przypadku występowania stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia mienia istnieje wówczas, gdy zagrożenie to przekłada się na stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia osoby ochranianej.

Ustawodawca, formułując omawiany przepis i opisując zagrożenia uzasadniające udzielenie pozwolenia na broń palną w celu ochrony osób i mienia, posłużył się m.in. określeniem "realne zagrożenie". Literalna wykładnia tego zwrotu świadczy o tym, że realne zagrożenie jest zagrożeniem przewidywalnym, czy wielce prawdopodobnym. Musi ono wynikać z ciągu wydarzeń, jakie miały miejsce w życiu osoby ochranianej. Inaczej rzecz ujmując, strona wnosząca o wydanie omawianego pozwolenia, powinna udowodnić, że osoba ochraniana znajdowała się już w sytuacji realnego, stałego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia, ewentualnie powinna wykazać, iż pewnego rodzaju zdarzenia, które dotykają osobę ochranianą, świadczą o takim zagrożeniu.

Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wskazuje, że skarżący nie udowodnił istnienia powyższych przesłanek. Organ zasadnie uznał, że stan faktyczny sprawy nie pozwala na przyjęcie, że skarżący wykazał istnienie stałego i realnego zagrożenia dla podmiotu ochranianego (osoby ochranianej). Skarżący nie wskazuje zresztą podmiotu, który ma być przez niego chroniony z użyciem broni palnej bojowej, lecz powołuje się na zamiar podjęcia zatrudnienia w firmie [...] z siedzibą w [...], zajmującej się ochroną osób i mienia, a także na chęć zwiększenia swej atrakcyjności na rynku pracy poprzez posiadanie własnej broni palnej bojowej do celów ochrony osób i mienia.

Przedstawione przez skarżącego okoliczności trafnie, zdaniem Sądu, zostały ocenione przez organ jako nie dające podstawy do uzyskania wnioskowanego pozwolenia. Trafnie też Komendant Główny Policji podkreśla, iż zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2017 r., poz. 2213) pracownik ochrony nosi, z zastrzeżeniem art. 41, przydzieloną broń palną tylko wtedy, gdy występuje w umundurowaniu lub ubiorze używanym przez specjalistyczną uzbrojoną formację ochronną. W myśl zaś art. 41 ust. 2 cyt. ustawy przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku, gdy pracownik ochrony wykonuje zadania ochrony osób w miejscu publicznym. Broń zatem wydawana jest i przydzielana danemu pracownikowi ochrony. Ustawa o ochronie osób i mienia we wskazanym przepisie konsekwentnie zatem wskazuje, że pracownik ochrony zatrudniony w podmiocie świadczącym usługi w zakresie ochrony osób i mienia, posiada broń stanowiącą własność podmiotu, który go zatrudnia. Przepis art. 40 ust. 2 należy zaś, zdaniem Sądu, rozumieć w ten sposób, iż w sytuacji gdy pracownik ochrony wykonuje zadanie ochrony w miejscu publicznym, to może on nosić przydzieloną mu broń palną także wtedy, gdy nie występuje w umundurowaniu lub ubiorze używanym przez specjalistyczna uzbrojoną formację ochronną (por. Rafał Kręgulec i Paweł Pojorski "Komentrz do art. 40 ustawy o ochronie osób i mienia" WK 2015, teza 4), cyt. za G. Gozdór "Ustawa o ochronie osób i mienia...", s. 226).

W ocenie Sądu z samego faktu ochrony osób i mienia, w przypadku zamiaru podjęcia zatrudnienia w firmie wypełniającej zadania ochronne, nie można wywodzić istnienia stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia osób i mienia, a co za tym idzie potrzeby takiej ochrony przy pomocy broni palnej.

Reasumując, w ocenie Sądu, organy Policji prawidłowo oceniły, że T. S. nie przedstawił ważnej przyczyny posiadania broni i dlatego nie można było wydać mu wnioskowanego pozwolenia. Ocena ta nie nosi cech dowolności, a przy jej ferowaniu organy odniosły się szczegółowo do okoliczności przywołanych przez skarżącego dla wykazania, że spełnia przesłanki warunkujące uzyskanie pozwolenia na broń. Wydając zaskarżoną decyzję, organ dokonał prawidłowej wykładni art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, a prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie nie naruszył przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 12, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a., bowiem wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy, należycie ocenił materiał dowodowy oraz szczegółowo uzasadnił rozstrzygnięcie.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji.