Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 614/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Sędziowie NSA Janusz Nowacki, p. o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant referendarz sądowy Ewa Alberciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2004 r. sprawy ze skargi C. T. na postaowienie Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. hp


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] - po rozpoznaniu zażalenia C. T. na postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] o zawieszeniu postępowania w sprawie przyznania statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku - postanowieniem z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Powołując się na treść art.97 § 1 pkt 4 kpa wyjaśnił, że zagadnieniem wstępnym są sytuacje, w których wydanie merytorycznego orzeczenia jest uwarunkowane uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego, będącego przedmiotem odrębnego postępowania, należącego do kompetencji innego organu niż ten, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej.

Zagadnienie wstępne dotyczy uprawnień, obowiązków lub innych okoliczności, mających znaczenie prawne.

C. T., przed dokonaniem rejestracji w urzędzie pracy, zaskarżył do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych decyzję ZUS o odmowie przyznania renty, gdyż lekarz orzecznik uznał skarżącego za zdolnego do pracy.

C. T. kwestionując decyzję zakwestionował tym samym swoją zdolność do pracy. Ponadto w aktach sprawy znajduje się orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności zaliczające go do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności w okresie od 25 czerwca 1999 r. do 24 czerwca 2002 r.

Z uwagi na fakt, że w aktach sprawy znajdują się dwa sprzeczne orzeczenia lekarskie dotyczące zdolności w/w do pracy oraz brak ostatecznego orzeczenia rozstrzygającego kwestię uprawnień rentowych, organy zatrudnienia nie mogły jednoznacznie ustalić, czy wnioskodawca spełnia przesłanki określone w art.2 ust.1 pkt 2 i art.23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, uzasadniające przyznanie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnej.

Stosownie bowiem do art.2 ust. 1 pkt 2 ustawy bezrobotnym może być osoba zdolna i gotowa do podjęcia pracy, która m. in. nie nabyła prawa do renty z tytułu niezdolności. Natomiast zgodnie z art.23 ustawy prawo do zasiłku przysługuje wyłącznie osobie bezrobotnej.

Z tych też względów zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu art.97 § 1 kpa, jest ustalenie, czy C. T. jest zdolny do pracy i czy z tego tytułu będzie pobierał rentę.

C. T. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu do ustalenia prawa skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych.

Podniósł, że rozstrzygnięcie w sprawie renty nie jest zagadnieniem wstępnym. Fakt zaskarżenia orzeczenia ZUS-u nie powinien mieć wpływu na status osoby bezrobotnej, gdyż jest zdolny i gotowy do podjęcia pracy z ograniczeniami wynikającymi ze stanu zdrowia.

Był zatrudniony w zakładzie pracy chronionej po zaliczeniu do I grupy inwalidów. Mimo ustalenia grupy inwalidzkiej nie otrzymał świadczenia rentowego. Jego sytuacja jest inna niż to opisują organy administracyjne. Ubiega się o status osoby bezrobotnej w związku z utratą pracy w zakładzie pracy chronionej, w którym przepracował 2,5 roku.

Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153,poz.1270/ Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Po myśli art.145 § 1 pkt 1 ustawy Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

1/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

2/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

3/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istoty wpływ na wynik sprawy.

Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 k.p.k. lub w innych przepisach.

Mając na uwadze tak określoną kognicję i przyczyny wzruszenia decyzji Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie naruszało prawo. Nie można mu bowiem postawić zarzutu naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego.

Wbrew poglądowi skarżącego rozstrzygnięcie odwołania od orzeczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Rozstrzygało bowiem o zdolności do pracy skarżącego nie tylko jako warunku do uzyskania świadczenia rentowego, ale również do uzyskania statusu osoby bezrobotnej.

Nie ma podstaw prawnych, aby "zdolność do pracy" ze względu na stan zdrowia inaczej oceniać w postępowaniu o nabycie prawa do renty i w postępowaniu o przyznanie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnego.

Z tych też względów Sąd na podstawie art.151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.