Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 524/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 22, art. 33, art. 54, art. 59
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 29 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Asystent sędziego Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2014 roku sprawy ze skargi Hanny J.-K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 17 § 1 i art. 34 § 4 w związku z art. 18, art. 33 pkt 1, 7, 9, 10 oraz art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (w brzmieniu obowiązującym do dnia 20 listopada 2013 r., Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia H. J. – K. z dnia 30 grudnia 2012 r. na postanowienie z dnia 15 listopada 2012 r., którym Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] nie uznał za uzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...],[...],[...], Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie wydano w oparciu o następujący stan faktyczny:

W dniu 30 grudnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wystawił tytuły wykonawcze o numerach [...],[...],[...] na zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r., luty 2006 r. i maj 2006 r., celem wdrożenia postępowania egzekucyjnego wobec H. J. – K..

Powyższe należności określone zostały w decyzjach Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 7 grudnia 2009 r. o numerach [...] i [...]. W wyniku przeprowadzenia postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzjami z dnia 10 sierpnia 2010 r. o numerach [...] i [...] utrzymał w mocy zaskarżone decyzje organu podatkowego pierwszej instancji. W dniu 27 października 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wydał postanowienia o numerach [...] i [...] o odmowie wstrzymania wykonania ww. decyzji z dnia 10 sierpnia 2010 r.

Postanowieniami z dnia 31 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 1223/10 i I SA/Łd 1224/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 10 sierpnia 2010 r. Skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 10 sierpnia 2010 r. oddalone zostały przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokami z dnia 27 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 1223/10 i I SA/Łd 1224/10.

Odpisy ww. tytułów wykonawczych przesłano do zobowiązanej pocztą wraz z zawiadomieniem z dnia 4 stycznia 2011 r. Nr E A/721/24/11-B S o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem.

W dniu 1 lutego 2011 r. do Urzędu Skarbowego w [...] wpłynęło pismo z dnia 31 stycznia 2011 r. zatytułowane "Zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego". W piśmie tym wnosząc o uchylenie tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...], wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów oraz zaprzestanie egzekucji, zobowiązana podniosła zarzuty:

• wystawienia i egzekwowania tytułów wykonawczych z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej i rzeczowej;

• niewykonalności poddanych egzekucji obowiązków z uwagi na złożenie przez stronę - wraz ze skargami do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w [...] - wniosków o wstrzymanie wykonania decyzji;

• niedoręczenia upomnienia wbrew art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji;

• określenia w pozycji 33 tytułu wykonawczego Nr [...] wysokości zaległości niezgodnie z kwotą wskazaną w decyzji z dnia [...] Nr [...];

• naruszenia art. 87 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez powoływanie się przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie będące aktem prawa powszechnie obowiązującego;

• niespełnienia przez tytuły wykonawcze oraz zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego wymogów formalnych, poprzez wymienienie w poz. 15 numeru telefonu zobowiązanej, stanowiące naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, niewymienienie w poz. 29 wszystkich tytułów wykonawczych przepisu Ordynacji podatkowej, stanowiącego podstawę egzekwowanego obowiązku; podpisanie tytułu wykonawczego przez Kierownika Referatu Rachunkowości Podatkowej, któremu zgodnie z § 37 Regulaminu organizacyjnego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 16 grudnia 2010 r. takie uprawnienie nie przysługuje; strona zaznaczyła przy tym, że w Regulaminie organizacyjnym Urzędu Skarbowego w [...] z 16 grudnia 2010 r. brak przepisu normującego datę wejścia w życie regulaminu; brak pieczęci nagłówkowej w poz. 66 tytułów wykonawczych. Ponadto, w opinii strony, braki formalne zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego, sprowadzające się do wymienienia w zawiadomieniu innego numeru rachunku bankowego niż wskazany w poz. 54 i 55 tytułów wykonawczych, stanowią naruszenie art. 59 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; w związku z powyższym, zdaniem strony, jako podstawy prawnej zawiadomienia Nr EA/ 721/24/11-BS nie można było wskazać tytułów wykonawczych o numerach [...],[...], [...];

* prowadzenie egzekucji pomimo złożenia przez zobowiązaną wniosku o rozłożenie spłaty zaległości na raty;

* naruszenia przepisów ograniczających egzekucję i zapewniających stronie minimum egzystencji, tj. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, kodeksu pracy oraz prawa bankowego poprzez niewskazanie w zawiadomieniu o zajęciu rachunku bankowego kwot wolnych od zajęcia.

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] uznał za nieuzasadnione podniesione przez stronę zarzuty.

W zażaleniu strona ponowiła zarzuty, zawarte w piśmie z dnia 31 stycznia 2011 r., podnosząc również przeciwko Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w [...] zarzut nierozpatrzenia wszystkich zarzutów, w tym nieustosunkowanie się do wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów. Strona wniosła przy tym o uchylenie postanowienia, wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia oraz "zaprzestanie egzekucji".

Postanowieniem z dnia 8 września 2011 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji z dnia 21 lutego 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Uzasadniając rozstrzygnięcie, Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wskazał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego celem jednoznacznego zdefiniowania intencji strony i nadania pismu z dnia 31 stycznia 2011 r. waloru określonego środka zaskarżenia, podlegającego załatwieniu w przewidzianym przepisami prawa trybie.

Realizując dyspozycję, zawartą w kasacyjnym rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej w [...], pismem z dnia 23 września 2011 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], wezwał zobowiązaną, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, do złożenia pisemnych wyjaśnień co do charakteru prawnego "stwierdzeń", zawartych w piśmie z dnia 31 stycznia 2011 r.

Na ww. wezwanie, doręczone zobowiązanej w dniu 3 października 2011 r., strona nie udzieliła odpowiedzi.

Postanowieniem z dnia 21 listopada 2011r. Nr [...] organ egzekucyjny nie uznał zgłoszonych zarzutów za uzasadnione.

W dniu 2 stycznia 2012 r. H. J. – K. skierowała do Dyrektora Izby Skarbowej w [...] zażalenie z dnia 1 stycznia 2012 r. na ww. postanowienie.

Zobowiązana, na podstawie art. 236 § 1 i 2 pkt 1, art. 223 § 1 w związku z art. 239 ustawy Ordynacja podatkowa, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz o jego uchylenie w całości. Ponadto postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 15, art. 17 § 1, art. 18, art. 22 § 2, art. 27 § 1 i 2, art. 29 § 2, art. 33 pkt 10, art. 59 § 1 pkt 3, art. 72 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 18, art. 65 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Uzasadniając zażalenie ponowiła dotychczasowe zarzuty.

Postanowieniem z dnia 1 października 2012 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy podniósł, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], ponownie rozpatrując sprawę, nie wykonał w wystarczający sposób dyspozycji organu odwoławczego w przedmiocie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego celem ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości charakteru prawnego wszystkich zarzutów, podniesionych przez stronę w piśmie z dnia 31 stycznia 2011 r.

Pismem z dnia 8 października 2012 r. Nr [...] organ pierwszej instancji wystąpił do zobowiązanej o złożenie wyjaśnień, na piśmie, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, co do charakteru prawnego stwierdzeń zawartych w piśmie z dnia 31 stycznia 2011 r., zatytułowanym "Zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego", a w szczególności co do niespełnienia przez zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego wymogów formalnych, przewidzianych przez obowiązujące przepisy prawa, braku w Regulaminie organizacyjnym Urzędu skarbowego w [...] z dnia 16 grudnia 2010 r. przepisu normującego datę wejścia w życie Regulaminu, naruszenia przepisów ograniczających egzekucję i zapewniających stronie minimum egzystencji, tj. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Kodeksu pracy oraz Prawa bankowego poprzez niewskazanie w zawiadomieniu o zajęciu rachunku bankowego kwot wolnych od zajęcia.

Ponadto organ pierwszej instancji podniósł, iż w przypadku nieokreślenia charakteru prawnego żądań strony w wyznaczonym terminie, organ egzekucyjny dokona ich oceny samodzielnie uznając, iż są one jedynie żądaniem ustosunkowania się do wątpliwości strony. Na wezwanie doręczone stronie w dniu 15 października 2012r. nie została udzielona odpowiedź.

Postanowieniem z dnia 15 listopada 2012 r. Nr [...] organ egzekucyjny, po ponownym rozpatrzeniu zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, nie uznał zgłoszonych zarzutów za uzasadnione.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], w przedmiocie zarzutu wystawienia i egzekwowania tytułów wykonawczych z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej i rzeczowej – powołał brzmienie art. 3 pkt 2 ppkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Wskazał, że według danych rejestracyjnych zobowiązana zgłosiła dwa adresy prowadzenia działalności gospodarczej, tj. [...] Z., ul. A. 17 - zgłoszenie aktualizacyjne NIP l z dnia 22 grudnia 2004 r. i [...] Ł., ul. B. 269 - zgłoszenie aktualizacyjne NIP-1 z dnia 19 stycznia 2006 r. W zgłoszeniu aktualizacyjnym NIP-1 z dnia 14 grudnia 2004 r. zobowiązana jako adres zamieszkania wskazała [...] W., C. 2A. Na dzień wydania zaskarżonego postanowienia organ nie posiadał informacji, że zobowiązana złożyła zgłoszenie aktualizacyjne VAT-R w innym urzędzie skarbowym w związku ze zmianą organu podatkowego w sprawach podatku od towarów i usług. Wobec powyższego, biorąc pod uwagę, iż skarżąca wykonywała czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako osoba fizyczna, na terenie objętym zakresem działania dwóch urzędów skarbowych, tj. Urzędu Skarbowego w [...] oraz Urzędu Skarbowego Ł. – Ś. właściwość miejscową ustalono według miejsca zamieszkania, tj. [...] W., C. 2A.

W przedmiocie zarzutu wykonania w całości lub części obowiązku albo nieistnienia obowiązku organ wymienił decyzje określające zobowiązania skarżącej w podatku od towarów i usług. Wskazał, że w dniu wystawienia tytułów wykonawczych, tj. w dniu 30 grudnia 2010r., decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] były ostateczne.

W przedmiocie zarzutu niedoręczenia upomnienia organ wskazał, że w przypadku zaległości, objętych tytułami wykonawczymi Nr [...],[...],[...] nie doręczono upomnienia wobec braku takiego obowiązku, zgodnie z § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy należności pieniężne zostały określone w doręczonym orzeczeniu.

W przedmiocie zarzutu braków formalnych tytułów wykonawczych organ stwierdził, iż niewypełnienie przez podatnika w zgłoszeniu aktualizacyjnym rubryki 16 tj. "dane kontaktowe" nie powoduje zmiany poprzedniego stanu faktycznego i podane wcześniej numery telefonów wciąż pozostają aktualne. Co do zarzutu braku w wierszu 29 wszystkich tytułów wykonawczych przepisu Ordynacji podatkowej wskazującego podstawę egzekwowanego obowiązku organ wskazał, że w przedmiotowych tytułach wykonawczych wskazano akt normatywny, na podstawie którego wydano decyzję.

Co do zarzutu złożenia wniosku o rozłożenie zaległości podatkowej na raty organ wskazał, że złożenie tego wniosku nie prowadziło do wstrzymania wykonania decyzji. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] postanowił odmówić rozłożenia na raty spłaty zaległości podatkowych. Ponadto organ podatkowy wskazał, iż złożenie wniosku o rozłożenie spłaty zaległości na raty nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego.

Postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu dopiero w sytuacji, gdy zostanie wydana decyzja pozytywna o rozłożeniu na raty zaległości podatkowej, co wynika z art. 56 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Odnośnie zarzutu dotyczącego braku pieczęci nagłówkowej w poz. 66 tytułów wykonawczych w części G tytułów wykonawczych nadano klauzulę o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji. Obejmuje ją jedna pieczęć, zawierająca pieczęć nagłówkową organu egzekucyjnego i dane osoby z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego upoważnionej do nadania tej klauzuli oraz datę nadania klauzuli.

Ponadto organ pierwszej instancji zaznaczył, iż w piśmie z dnia 31 stycznia 2011 r. strona, poza zarzutami enumeratywnie wymienionymi w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, uznanymi przez organ egzekucyjny za niezasadne, zawarła twierdzenia, których nie można zakwalifikować jako zarzuty z uwagi na ich charakter prawny. Organ egzekucyjny, po dwukrotnym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie, biorąc pod uwagę, iż strona nie sprecyzowała charakteru prawnego zarzutów, zakwalifikował je jako uwagi i podniósł, iż są nietrafne. Organ powołał § 18 pkt 5 ppkt 1 Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Skarbowego w [...]. Wskazał, że zajęcie rachunku bankowego zobowiązanej ze wskazaniem nazwy i adresu banku (bez wskazania numeru) jest dopuszczalne dla spełnienia celu egzekucji. Przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego nastąpiło w myśl obowiązujących przepisów prawa i nie narusza przepisów, ograniczających egzekucję

zapewniających stronie minimum egzystencji. Dłużnik zajętej wierzytelności zobowiązany jest do przestrzegania i stosowania przepisów ustawy Prawo bankowe, a w szczególności art. 54 ww. ustawy. W sprawie nie znajdują zastosowania: art. 87 § 1 Kodeksu pracy oraz art. 72 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż organ egzekucyjny nie prowadzi egzekucji z wynagrodzenia za pracę zobowiązanej. Ponadto biorąc pod uwagę, iż zobowiązana podnosząc zarzuty, wniosła o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, ale nie wskazała powodów lub dowodów uzasadniających jego wstrzymanie, brak było ku temu podstaw. Postanowienie doręczono zobowiązanej w dniu 26 listopada 2012 r.

W dniu 31 grudnia 2012 r. zobowiązana wniosła zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 15 listopada 2012 r. Wniosła o uchylenie w całości ww. postanowienia. Wydanemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 15, art. 17 § 1, art. 18, art. 22 § 2, art. 27 § 1 i § 2, art. 29 § 2, art. 33 pkt 1, art. 59 § 1 pkt 3, art. 72 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, art. 7, art. 18, art. 65 § 1, art. 77 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

Uzasadniając zażalenie strona ponownie podniosła, iż postanowienie z dnia 15 listopada 2012 r. jest niekompletne, gdyż organ egzekucyjny nie zbadał wnikliwie sprawy i nie odniósł się do wszystkich zarzutów, zgłoszonych przez zobowiązaną w dniu 31 stycznia 2011 r. W konsekwencji z powodu błędu w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy wydano decyzję rozstrzygającą jedynie o części żądania wnoszącej zarzuty. Zobowiązana ponowiła zarzuty, podniesione w sprawie.

Ponadto wnioskiem z dnia 14 czerwca 2013 r. zobowiązana wystąpiła o wznowienie postępowań podatkowych, zakończonych ostatecznymi decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 10 sierpnia 2010 r.

Po rozpatrzeniu zażalenia w dniu 29 stycznia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej wydał postanowienie utrzymujące w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu powołał brzmienie art. 33 oraz 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do dnia 20 listopada 2013 r. Powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 25 czerwca 2007 r. sygn. akt I FPS 4/06.

Ustosunkowując się do podniesionego w zażaleniu zarzutu wystawienia tytułów wykonawczych przez niewłaściwy rzeczowo i miejscowo organ Dyrektor Izby Skarbowej powołał się na wyroki z dnia 27 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 1223/10 i I SA/Łd 1224/10, w których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podniósł, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] był organem właściwym miejscowo do przeprowadzenia kontroli podatkowej i postępowania podatkowego zakończonego decyzjami z dnia 7 grudnia 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2005 r. i za miesiące od stycznia do września 2006 r. Organ powołał brzmienie art. 17 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Wskazał, iż w powołanych wyrokach Sąd stwierdził, iż poza sporem jest to, że kryterium określenia właściwości miejscowej organu podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. powinno być miejsce zamieszkania podatniczki z uwagi na treść art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz z uwagi na to, że w grudniu 2004 r. podatniczka poinformowała Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] o zmianie swego adresu. Organ zauważył, iż zgodnie z art. 5 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 ww. ustawy - w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej organów jednostek samorządu terytorialnego - jest właściwy do orzekania organ pierwszej instancji, z zastrzeżeniem punktu 4 (który w analizowanej sprawie nie ma zastosowania). Tytuły wykonawcze zawierają zatem prawidłowe oznaczenie wierzyciela, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...].

Odnosząc się do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ uznał, że postępowanie egzekucyjne względem H.J.-K. prowadzone jest z zachowaniem właściwości rzeczowej przez organ właściwy według miejsca zamieszkania zobowiązanej, którym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...].

Ponadto organ wskazał, iż decyzją z dnia 7 grudnia 2009 r., Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] określił wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. w kwocie 29,10 zł. zaś decyzją z dnia 7 grudnia 2009 r. Nr [...] - wysokość zobowiązania za luty 2006 r. w kwocie 238,00 zł i za maj 2006 r. w kwocie 390,00 zł. Powyższe decyzje utrzymane zostały w mocy decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 10 sierpnia 2010 r. Nr [...]. W dniu 27 października 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wydał postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 10 sierpnia 2010 r. Ponadto postanowieniami z dnia 31 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 1223/10 i I SA/Łd 1224/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. Tym samym wierzyciel był uprawniony do wystawienia na podstawie ww. ostatecznych decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] w dniu 30.12.2010r. tytułów wykonawczych.

Podkreślono, iż w dniu 2 lutego 2011 r. małżonkowie H.J.–K. oraz M.K. złożyli wniosek VZM-1 o zwrot niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym, poniesionych od dnia 1 maja 2004 r., w którym wykazali kwotę do zwrotu w wysokości 612 zł.

W dniu 24 maja 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wydał postanowienie Nr [...], którym ww. zwrot w kwocie 612 zł został zaliczony na poczet objętych powyższymi tytułami wykonawczymi zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r., luty 2006 r. i maj 2006 r.

W związku z powyższym, należności objęte tytułami wykonawczymi o numerach [...] i [...] zostały pokryte w całości, natomiast tytuł wykonawczy Nr [...] został ograniczony do kwoty 246,71 zł, która została wyegzekwowana z wynagrodzenia za pracę H.J.-K.

Organ zauważył, iż na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 24 maja 2011 r. Nr [...] strona złożyła zażalenie, po rozpatrzeniu którego postanowieniem z dnia 29 marca 2012 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] uchylił ww. rozstrzygnięcie w całości i umorzył postępowanie w sprawie. Organ odwoławczy uznał bowiem, iż przysługująca osobom fizycznym kwota zwrotu niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym nie jest nadpłatą, ani zwrotem podatku, w związku z czym, nie jest możliwe jej zaliczenie na poczet zaległości podatkowych.

Z uwagi na powyższe, kwoty zobowiązań w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. oraz luty i maj 2006 r., które zostały pokryte poprzez zaliczenie ww. zwrotu niektórych wydatków związanych z budownictwem, ponownie stały się zaległościami podatkowymi.

W przedmiocie zaliczenia nadpłat z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. i 2010 r. na poczet zaległości podatkowych organ zauważył, iż są one przedmiotem postępowań odwoławczych, prowadzonych przez Dyrektora Izby Skarbowej w [...].

W opinii Dyrektora Izby Skarbowej w [...], zarzut naruszenia art. 54 § 1 pkt 7 ustawy Ordynacja podatkowa, nie znajduje uzasadnienia.

Odnosząc się do zarzutu wystawienia tytułów wykonawczych bez uprzedniego doręczenia upomnienia organ powołał brzmienie art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Organ wskazał, że przepisy szczególne regulujące prowadzenie egzekucji administracyjnej zostały zawarte w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Rozporządzenie to zostało wydane m.in. na podstawie delegacji zawartej wart. 15 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Minister Finansów w § 13 rozporządzenia wykonawczego zawarł katalog zwolnień z doręczenia upomnienia, określając, że postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia m.in. w przypadku, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu (pkt 1 ww. przepisu).

W odniesieniu do powyższego bezspornym jest, iż decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dna 7 grudnia 2009 r. określające wysokość zobowiązań w podatku od towarów i usług m.in. za grudzień 2005 r. oraz luty i maj 2006 r., w oparciu o które wystawione zostały przedmiotowe tytuły wykonawcze są orzeczeniami określającymi należność pieniężną w rozumieniu § 13 pkt 1 ww. rozporządzenia, co w konsekwencji przesądza o braku obowiązku doręczenia stronie upomnienia, a więc o możliwości wszczęcia postępowania egzekucyjnego bez dowodu jego doręczenia.

Za bezzasadny organ uznał również zarzut naruszenia art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Dyrektor Izby Skarbowej w [...] stwierdził, iż tytuły wykonawcze z dnia 30 grudnia 2010 r. spełniają wymogi formalne określone w art. 27 § 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. zawierają klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu ich do egzekucji administracyjnej, obejmującą pieczęć nagłówkową, podpis i pieczątkę z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego oraz datę. Ponadto sporządzone zostały zgodnie z wzorem tego rodzaju dokumentu, określonym w załączniku nr 4 do ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wobec powyższego, organ egzekucyjny obowiązany był do realizacji przedmiotowych tytułów wykonawczych jako spełniających wymogi formalne, przewidziane w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tym samym za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez organ egzekucyjny art. 29 § 2 ww. ustawy.

Organ wskazał ponadto, iż w związku z wątpliwościami co do charakteru prawnego zarzutu dotyczącego braków formalnych zawiadomienia z dnia 4 stycznia 2011 r. Nr E A/721724/11-B S 21-4274/11-BS o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Jednakże strona na skierowane do niej wezwania z dnia 23 września 2011 r. i 8 października 2012 r. nie udzieliła odpowiedzi, w związku z czym organ egzekucyjny uznał, że zarzut w tym zakresie należy potraktować jako żądanie ustosunkowania się do wątpliwości strony i w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odniósł się do kwestii egzekucji z rachunku bankowego.

Organ podkreślił, iż zarzut braków formalnych zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego, podniesiony w ramach zarzutu naruszenia przepisów ograniczających egzekucję i zapewniających stronie minimum egzystencji, nie mieści się w katalogu zamkniętym przesłanek wymienionych w art. 33 ww. ustawy. Z powyższego względu również nie może być przedmiotem analizy w niniejszym postanowieniu kwestia naruszenia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe oraz ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.

W opinii Dyrektora Izby Skarbowej w [...] bez znaczenia dla prawidłowości powyższych działań pozostaje podniesiona przez zobowiązaną okoliczność złożenia wniosku o rozłożenie zaległości podatkowych na raty oraz odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 15 kwietnia 2010 r. o odmowie rozłożenia należności na raty. Zauważyć bowiem należy, iż samo złożenie wniosku o rozłożenie zaległości na raty bądź też odwołania od decyzji o odmowie udzielenia ww. ulgi, nie prowadzi do wstrzymania wykonania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, ani też nie skutkuje zawieszeniem postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu dopiero w razie wydania pozytywnej decyzji o rozłożeniu należności na raty na podstawie art. 56 § l pkt l ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Zarzut braku podjęcia czynności w celu dokładnego ustalenia staniu faktycznego zdaniem organu jest wynikiem subiektywnej oceny zobowiązanej. Wynik analizy zgłoszeń rejestracyjnych zobowiązanej zawarty jest w zaskarżonym postanowieniu.

Dyrektor Izby Skarbowej w [...] zauważył ponadto, iż nie mógł merytorycznie ocenić zarzutu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi, bowiem zarzut ten nie został sformułowany w piśmie z dnia 31 stycznia 2011 r. zatytułowanym "Zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego" lecz podniesiony dopiero w zażaleniu z dnia 30 grudnia 2012 r.

Odnosząc się natomiast do zarzutu pozbawienia strony możliwości zapoznania się z dowodami i materiałami zgromadzonymi w sprawie oraz możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem ww. postanowień organ zauważył, iż ze względu na szczególny charakter postępowania egzekucyjnego, rozumianego jako szereg czynności procesowych podejmowanych przez organy egzekucyjne, nie znajduje w nim zastosowania zasada ogólna postępowania administracyjnego wyrażona w art, 10 § 1 k.p.a. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 7 ww. ustawy.

W ocenie organu niezrozumiały w kontekście podniesionych zarzutów i zgromadzonych akt sprawy jest podniesiony przez zobowiązaną zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 17 § 1 u.p.e.a.

Natomiast w odniesieniu do zawartego w zarzutach na postępowanie egzekucyjne żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego organ zauważył, iż jak wynika z art. 34 u.p.e.a, konsekwencją uznania zarzutów za uzasadnione jest m.in. umorzenie postępowania egzekucyjnego, jednakże tego rodzaju sytuacja nie wystąpiła w analizowanej sprawie.

Na postanowienie z dnia 24 stycznia 2014 r. H.J.–K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając jej rażące naruszenie przepisów prawa a w szczególności:

— art. 15, art. 17 § 1, art. 18, art. 22 § 22, art. 27 § 1 i 2, art. 29 § 2, art. 33 pkt 1, art. 59 par. 1 pkt 3 i art. 72 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji;

— art. 7, art. 10 § 1 , art. 18, art. 65 § 1, art. 77 i art. 138 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W ocenie skarżącej organy egzekucyjne nie zbadały wnikliwie sprawy i nie odniosły się do wszystkich zgłaszanych przez nią zarzutów. W konsekwencji wydano decyzje częściową. W jej ocenie organ nie przeanalizował zgłoszeń rejestracyjnych zobowiązanej ale nie zastosował się do zaleceń organu odwoławczego, sformułowanych w decyzji z dnia 1 października 2012 r. Organ nie odniósł się również do kwestii przedawnienia zobowiązań, choć winien to uczynić z urzędu.

W uzasadnieniu strona powtórzyła podnoszone już wcześniej zarzuty:

(1) wystawienia i egzekwowania tytułów wykonawczych z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej i rzeczowej;

(2) wykonania w całości lub części obowiązku, albo nieistnienia obowiązku w związku z nieuwzględnieniem w kwotach zobowiązań należności organu wobec skarżącej (naruszenie art. 33 pkt 1 u. p. e. a.);

(3) niedoręczenia upomnienia przed wystawieniem tytułów wykonawczych;

(4) braków formalnych tytułów wykonawczych, polegających na wskazaniu nieaktualnych numerów telefonów, niewskazaniu podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku, braku kompetencji Kierownika Referatu Rachunkowości Podatkowej do podpisania tytułów wykonawczych, brak przepisu normującego datę wejścia wżycie Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 16 grudnia 2010 r;

(5) brak pieczęci nagłówkowej w poz. 66 (część G9) tytułów wykonawczych;

(6) braków formalnych zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, co stanowi naruszenie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a.;

(7) nieuwzględnienia faktu złożenia wniosku o rozłożenie zaległości podatkowej na raty;

(8) naruszenie przepisów ograniczających egzekucję i zapewniających stronie minimum egzystencji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień.

Przy piśmie procesowym z dnia 22 sierpnia 2014 r. stanowiącym nawiązanie do odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej przesłał potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie decyzji z dnia 6 czerwca 2014 r.: Nr [...], którą, w wyniku wznowienia na wniosek strony postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia 10 sierpnia 2010 r. Nr [...] odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia 10 sierpnia 2010 r. Nr [...] (utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 7 grudnia 2009r. Nr [...]) z uwagi na brak istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 1 oraz pkt 5 ww. ustawy, odmówił uchylenia ww. wymienionej własnej decyzji z dnia 10 sierpnia 2010 r. pomimo stwierdzenia istnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej w części dotyczącej określenia w podatku od towarów i usług zobowiązania podatkowego za październik 2005 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za miesiące styczeń - wrzesień, listopad 2005 r. z uwagi na upływ terminu z art. 70 ww. ustawy, uchylił decyzje ostateczną z dnia 10 sierpnia 2010r. Nr [...] oraz decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 7 grudnia 2009 r. Nr [...] w części określającej zobowiązanie podatkowe za grudzień 2005r., z uwagi na istnienie przesłanki wymienionej w art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej i określił zobowiązanie podatkowe za ww. miesiąc w wysokości 5.547 zł., Nr [...], którą, w wyniku wznowienia na wniosek strony postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia 10 sierpnia 2010 r. Nr [...]: odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia 10 sierpnia 2010 r. Nr [...] z uwagi na brak istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 1 oraz pkt 5 ww. ustawy, odmówił uchylenia ww. wymienionej własnej decyzji z dnia 10 sierpnia 2010 r. pomimo stwierdzenia istnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej w części dotyczącej określenia w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za styczeń, lipiec, sierpień oraz wrzesień 2006 r., z uwagi na upływ terminu z art. 70 ww. ustawy, uchylił decyzję ostateczną z dnia 10 sierpnia 2010 r. Nr [...] oraz decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w Łasku z dnia 7 grudnia 2009r. Nr [...], z uwagi na istnienie przesłanki wymienionej w art. 240 § l pkt 11 Ordynacji podatkowi w części określającej zobowiązanie podatkowe za marzec, kwiecień i maj 2006r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za czerwiec 2006 r. i umorzył postępowanie w tej części; określającej zobowiązanie podatkowe za luty 2006 r. w wysokości 801 zł i określił zobowiązanie za ww. miesiąc w wysokości 285 zł. Organ wskazał, iż powyższe decyzje zostały skutecznie doręczone stronie w dniu 25 czerwca 2014 r.

Postanowieniem z dnia 10 września 2014 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 270 t.j. dalej p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod kątem ich zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jego wyeliminowania z obrotu prawnego.

Zarzuty na postępowanie egzekucyjne, zgłoszone przez skarżąca nie zasługują na uwzględnienie.

Rozpoznając niniejszą sprawę należy wziąć pod uwagę, że wydane w toku tego postępowania postanowienia były dwukrotnie uchylane na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a kierowane do strony wezwania do wypowiedzenia się co do charakteru zgłaszanych przez nią zarzutów pozostawały bez odpowiedzi.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów wymienionych przez skarżącą stwierdzić należy co następuje:

Ad. 1 Odnośnie zarzutu wystawienia i egzekwowania tytułów wykonawczych z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej j rzeczowej, z uwagi na naruszenie przy wymiarze tych zobowiązań art. 3 pkt 2 ppkt 2 ustawy o VAT, wskazać należy, że do zadań organu egzekucyjnego nie należy badanie czy decyzja obejmująca obowiązek podlegający wykonaniu jest prawidłowa czy też nie, tak pod względem zgodności z prawem materialnym, jak i procesowym. Kontrola merytoryczna decyzji wymiarowej odbywa się w trybie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa i jest realizowana przez rozpatrzenie odwołania wniesionego w odpowiednim terminie do organu drugiej instancji oraz w trybach nadzwyczajnych zgodnie z przepisami art. 240 i nast. Ordynacji podatkowej. Dlatego trafnie organ odwoławczy wskazał, że art. 33 u.p.e.a. zawiera zamknięty katalog zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz, że w ramach tego środka zaskarżenia nie mieści się zarzut wystawienia tytułów wykonawczych przez niewłaściwy organ.

Podzielić również należy stanowisko organu co do prowadzenia egzekucji przez właściwy organ egzekucyjny, określony zgodnie z art. 22 § 2 u.p.e.a. Skoro bowiem o właściwości organu decydowało miejsce zamieszkania zobowiązanej, a organ ten dysponował danymi dotyczącymi tego miejsca, które uzasadniały jego właściwość (w grudniu 2004 r. skarżąca informowała Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] o zmianie swego adresu, cały 2005 i 2006 r. zamieszkiwała na terenie objętym jego właściwością miejscową) – był właściwy do prowadzenia tego postępowania.

Ad. 2 Odnośnie zarzutu wykonania w całości lub w części obowiązku, albo nieistnienia obowiązku objętego egzekwowanymi tytułami wykonawczymi przede wszystkim należy wskazać, że zobowiązania skarżącej w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. oraz za luty i za maj 2006 r. określono w decyzjach z dnia 7 grudnia 2009 r. nr [...] oraz [...]. Na ich podstawie w dniu 30 grudnia 2010 r. wystawiono tytuły wykonawcze. W dniu ich wystawienia powyższe decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] bezspornie były ostateczne, bowiem w dniu 10 sierpnia 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wydał decyzje utrzymujące je w mocy, zaś w dniu 27 października 2010 r. odmówiono wstrzymania wykonania decyzji organu odwoławczego.

W dniu 2 lutego 2011 r. skarżąca wraz z mężem złożyli wniosek o zwrot niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym, poniesionych od dnia 1 maja 2004 r., w którym wykazali kwotę do zwrotu 612 zł

Wskazać należy, że w dniu 24 maja 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wydał postanowienie, którym zaliczył ów zwrot na poczet objętych powyższymi tytułami wykonawczymi zaległości w podatku VAT. Postanowieniem, z dnia 29 marca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] uchylił ww. rozstrzygnięcie w całości i umorzył postępowanie w sprawie. Uznał bowiem, iż przysługująca osobom fizycznym kwota zwrotu ww. wydatków nie jest nadpłatą ani zwrotem podatku, zatem nie jest możliwe jej zaliczenie na poczet zaległości podatkowych. W związku z powyższym kwoty należności w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. oraz luty i maj 2006 r. ponownie stały się zaległościami podatkowymi.

Natomiast w odniesieniu do nadpłat podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. i 2011 i 2005 r. również należy podzielić stanowisko organu. Skarżąca oraz jej mąż nie złożyli żadnych dyspozycji dotyczących zaliczenia ww. nadpłat, zatem organ podatkowy miał obowiązek z urzędu zaliczyć je na poczet zaległości podatkowych, zgodnie z zasadą wynikającą z art. 62 § 1 w związku z art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą, jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów nadpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności.

Nadpłata z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych została zaliczona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] na poczet zaległości męża zobowiązanej w podatku od towarów i usług za I i III kwartał 2011 r. ostatecznym postanowieniem z dnia 28 marca 2012 r. nr [...].

Zaliczenie nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. na poczet zaległości podatkowych nastąpiło postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 18 czerwca 2013 r. zaliczeniem jej na poczet zaległości skarżącej w podatku od towarów i usług za I kwartał 2009 r. Natomiast postanowieniem z dnia 18 czerwca 2013 r. nadpłata za 2010 r. została zaliczona na poczet zaległości skarżącej w podatku od towarów i usług za I kwartał 2009 r. oraz na zaległości jej małżonka w podatku od towarów i usług za III kwartał 2011 r. Postanowieniami z dnia 9 maja 2014 r. uchylono powyższe postanowienia w całości i przekazano sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej wskazać należy, iż zgodnie z powołanym przepisem odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu I instancji jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Zgodnie z art. 54 § 2 przepisu § 1 pkt 3 i 7 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. Przepisy § 1 pkt 2, 3 i 7 stosuje się również w razie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz stwierdzenia nieważności decyzji. Wobec wystawienia w dniu 30 grudnia 2010 r. tytułów wykonawczych, w których w pozycjach 39 wskazany został okres przerwy w naliczaniu odsetek od dnia 7 kwietnia 2009 r. do dnia 7 grudnia 2009 r., tj. od dnia następującego po dniu wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu I instancji, zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Ad. 3 Odnosząc się do zarzutu nie wystąpienia przed sporządzeniem tytułów wykonawczych z upomnieniami, zgodzić się należy z poglądem organów egzekucyjnych o braku takiego obowiązku w omawianej sprawie. Trafnie bowiem podnosi organ odwoławczy, że należność objęta decyzjami wymiarowymi Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], wydanymi w zakresie podatku VAT z 7 grudnia 2009 r. o nr [...] i [...], mieści się w pojęciu należność pieniężna określona w orzeczeniu – w rozumieniu § 13 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W tym zakresie wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z 19 lutego 2010 r. (sygn. akt II FSK 7/10, opubl. w CBOiS) przyjął, że: "przez należność pieniężną określoną w orzeczeniu, o którym mowa w § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r., należy rozumieć taką należność, której wysokość wynika z treści tego orzeczenia i to bez względu na to czy ma ona konstytutywny czy deklaratoryjny charakter." Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w powołanym przez organ wyroku z 4 stycznia 2006 r. (sygn. akt I SA/Gl 1114/05, opubl. w CBOiS).

Nie jest ponadto zasadny zarzut naruszenia art. 87 Konstytucji RP, bowiem powołane rozporządzenie Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r. jest – zgodnie zz treścią tej normy prawnej - źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej, zatem może być powoływane przez organ w pozycji 50 tytułów wykonawczych. Nie jest ono z całą pewnością jedynie pismem, nie posiadającym wiążącej mocy prawnej.

Ad. 4 Oczywiście bezzasadny był również zarzut naruszenia formalnych wymogów stawianych tytułom wykonawczym. Po pierwsze rację ma Dyrektor Izby Skarbowej wskazując, że skoro zamieszczenie w tytule wykonawczym numeru telefonu strony nie jest konieczne, to w konsekwencji przyjąć należy, że nawet nieprawidłowe wskazanie tego numeru nie przesądza o wadliwości tytułu wykonawczego. Dane dotyczące numeru telefonu zobowiązanego nie mogą być uznane za istotne z punktu widzenia obowiązku należytego określenia podmiotu zobowiązanego. Mają one charakter pomocniczy i służą do sprawnego przeprowadzenia egzekucji. Jak zasadnie wskazuje organ, uprawnienie do ewentualnego zamieszczenia tego rodzaju danych w tytule wykonawczym wynika bezpośrednio z treści tytułu wykonawczego (pozycja 15), którego wzór stanowi załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tym samym organ nie naruszył ustawy o ochronie danych osobowych. Po drugie Dyrektor Izby Skarbowej trafnie wskazuje, że wierzyciel obowiązany jest wskazać w poz. 29 jedynie akt normatywny, nie zaś konkretny przepis z podaniem jednostki redakcyjnej. Po trzecie niezasadny jest zarzut podpisania tytułów wykonawczych przez pracownika Urzędu Skarbowego w [...] nie posiadającego umocowania do dokonania tej czynności. Kierownik Referatu Rachunkowości Podatkowej działający z upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], który podpisał tytuł wykonawczy był pisemnie upoważniony do załatwiania spraw w imieniu organu administracji publicznej na podstawie art. 268a k.p.a., który ma odpowiednie zastosowanie do postępowania egzekucyjnego w administracji na podstawie art. 18 u.p.e.a. Formę pisemną upoważnienia do załatwiania spraw w imieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] stanowi indywidualny zakres obowiązków przyznany pracownikowi Urzędu Skarbowego, który podpisał tytuł wykonawczy. Szczegółowy zakres przyznanego upoważnienia określa Regulamin Organizacyjny Urzędu Skarbowego w [...] zatwierdzony przez Dyrektora Izby Skarbowej w [...] w dniu 24 marca 2010 r. i obowiązujący do 31 grudnia 2010 r. Zgodnie z § 18 ust. 5 Regulaminu, który obowiązywał w dacie wystawienia tytułów wykonawczych, do Zadań Kierownika Referatu Rachunkowości Podatkowej w Urzędzie Skarbowym w [...] należało m. in. uprawnienie do podpisywania tytułów wykonawczych do kwoty 50.000 zł. Po czwarte zaś treść tytułów wykonawczych wbrew twierdzeniom skarżącej zawiera klauzulę wykonalności obejmującą wszystkie wymagane prawem (i wymienione w formularzu) elementy: pieczęć nagłówkową, podpis i pieczątkę z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego oraz datę i został podpisany przez osobę do tego upoważnioną, co wynika z regulaminu i zakresu obowiązków tej osoby.

Ad. 5 Poza zakres zarzutów na postępowanie egzekucyjne wykraczała również sformułowana przez zobowiązaną argumentacja w zakresie braków formalnych zawiadomienia z 4 stycznia 2011 r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem i jednoczesnego naruszenia art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a.. Na zawiadomienie o zajęciu służy inny środek prawny – skarga na czynności egzekucyjne na podstawie art. 54 u.p.e.a. Nie mógł być zatem przedmiotem analizy organu w przedmiotowej sprawie, podobnie jak kwestia naruszenia przepisów ustawy prawo bankowe czy też ustawy Kodeks pracy. Zarzut braków formalnych zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego podniesiony w ramach zarzutu naruszenia przepisów ograniczających egzystencję i zapewnienia stronie minimum egzystencji nie mieści się w katalogu zamkniętym przesłanek wymienionych w art. 33 u.p.e.a.

Ad. 6 O obowiązkach wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, między innymi, art. 6 § 1 u.p.e.a., w myśl którego w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. W sytuacji wszczęcia przez zobowiązanego postępowania w przedmiocie rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej, wierzyciel może odstąpić od podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes publiczny (na przykład obawa bezskuteczności egzekucji w wypadku zwłoki w jej wszczęciu), ale nie ma prawnego obowiązku odstąpienia od podjęcia takich czynności. Wierzyciel zatem nie miał prawnego obowiązku wstrzymania się z podjęciem tych czynności tylko dlatego, że skarżący złożyli wniosek o rozłożenie płatności zaległości podatkowej na raty (wyrok NSA z 19 listopada 2010 r., II FSK 1957/10 CBOIS). Brak więc przesłanek dla twierdzenia, że wszczęcie lub prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, a przeciwnie - wszczęcie i prowadzenie egzekucji wynikało z prawnego obowiązku wierzyciela. W analizowanej sprawie bezspornym jest, że H.J.-K. nie wywiązała się z obowiązku zapłaty zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. oraz luty i maj 2006 r. w ustawowym terminie.

W związku z tym, wierzyciel uprawniony był do wystawienia w dniu 30 grudnia 2010 r. tytułów wykonawczych o numerach: [...] i [...], obejmujących powyższe zaległości, a następnie ich skierowania do organu egzekucyjnego, celem realizacji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z kolei organ egzekucyjny obowiązany był do zastosowania środków egzekucyjnych zmierzających do wykonania obowiązku.

Należy ponadto podzielić stanowisko organu odwoławczego, że organ I instancji w postanowieniu z 15 listopada 2011 r. nie mógł odnieść się do kwestii przedawnienia zobowiązań objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi. Trzeba bowiem zauważyć, że zarzutu tego skarżąca nie sformułowała w piśmie z dnia 31 stycznia 2011 r. zatytułowanym "Zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, lecz dopiero w zażaleniu z dnia 30 grudnia 2012 r. Zarzuty są środkiem zaskarżenia przysługującym w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, co oznacza, że nie można się nimi posługiwać w kolejnych stadiach postępowania. Przedmiotem zarzutów mogą być tylko te zarzuty, które zostały zgłoszone w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego. Po upływie tego terminu zobowiązany nie może uzupełniać zarzutów o nowe podstawy prawne lub faktyczne, gdyż takie zarzuty są spóźnione, niedopuszczalne i nie podlegają rozpatrzeniu (wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 grudnia 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 1031/11, opubl. w CBOiS). Ponadto zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny przyjmując od wierzyciela tytuł egzekucyjny do realizacji bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i dopuszczalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Tym samym na tym etapie nie jest uprawniony do badania kwestii przedawnienia obowiązku. Nie został więc naruszony przepis art. 29 § 1 u.p.e.a.

Ad. 7. Trafnie również organy egzekucyjne uznały za niezasadny zarzut pozbawienia strony możliwości zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych ze względu na szczególny charakter postępowania egzekucyjnego rozumianego jako szereg czynności procesowych podejmowanych przez organy egzekucyjne nie znajduje w nim zastosowania zasada ogólna postępowania administracyjnego wyrażona w art. 10 § 1 kpa nakładająca na organy administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania (wyroki WSA w Krakowie z 19 marca 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 1171/07, w Szczecinie z dnia 28 października 2009r. sygn. akt II SA/Sz 679/09, opubl. w CBOiS).

Ad 8. Zarzut braków formalnych zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego podniesiony w ramach zarzutu naruszenia przepisów ograniczających egzekucję i zapewniających stronie minimum egzystencji nie mieści się w katalogu zamkniętym przesłanek wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Z tego powodu nie mogła być przedmiotem analizy kwestia naruszenia przepisów ustaw prawo bankowe i Kodeks Pracy.

W ocenie Sądu zarzut, że Dyrektor Izby Skarbowej w [...] nie podjął czynności w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego, nie przeanalizował zgłoszeń rejestracyjnych i nie zastosował się do zaleceń organu odwoławczego, określonych w postanowieniu z 1 października 2012 r. jest wynikiem subiektywnej oceny zobowiązanej. Zaskarżone postanowienie zawiera obszerne i wyczerpujące uzasadnienie, obejmujące wyniki tejże analizy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

D.Cz.