Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 16/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Rady Miejskiej we W. w przedmiocie pouczenia o sposobie odwołania postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 17 lutego 2011 r. z akt sprawy o sygn. IV SA/Wr 661/10, wobec treści pisma skarżącego Z. R. z dnia 15 grudnia 2010 r., wyłączono zawartą w pkt II pisma z dnia 20 września 2010 r. skargę Z. R. na bezczynność Rady Miejskiej W. w przedmiocie pouczenia o sposobie odwołania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 , podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

1

Ponadto, art. 3 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie jest bezczynność organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a p.p.s.a. Udzielenie informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony postępowania objawiające się w formie pouczenia skierowanego do strony jest bowiem jedynie przejawem spełnienia obowiązku ciążącego na organach administracji publicznej wyrażonego w art. 9 k.p.a., ( którego nie należy utożsamiać z obowiązkiem wskazywania stronom w każdej sytuacji wszelkich możliwych trybów wzruszania podjętych przez te organy aktów administracyjnych) jako elementu aktu wydanego przez ten organ, który nie może podlegać odrębnej kontroli sądu administracyjnego. Brak pouczenia w wydanym akcie administracyjnym o możliwości jego zaskarżenia oraz terminie i sposobie wniesienia od niego środka zaskarżenia jest jedynie uchybieniem procesowym organu. Zaniechanie organu w powyższym przedmiocie nie może, w świetle art. 3 §2 pkt 8 p.p.s.a. być przedmiotem bezczynności organu administracji publicznej o jakiej mowa w tym przepisie.Z tego względu przedmiotową skargę należy uznać za niedopuszczalną.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia

2