Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2775/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Artur Kot Protokolant ref. staż. Klaudia Kruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2014 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (także jako spółka) wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2013 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a i ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1-2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.) – także jako utd. oraz lp. 1.1 i 2.9 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy, utrzymującą w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2013 r., o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10000 złotych.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym;

[...] listopada 2012 r. ok. godz. 16:00 na ul. Z. w W. funkcjonariusz Policji zatrzymał do kontroli drogowej samochód osobowy Opel Astra o nr rej. [...]. Pojazdem, w imieniu i na rzecz spółki B. kierował A. S. Pojazdem wykonywany był transport drogowy osób. W pojeździe znajdowało się elektroniczne urządzenie pomiarowo-liczące. Stwierdzono, że po wykonaniu usługi przewozowej kierowca drukował paragon fiskalny podmiotu wykonującego przewóz – spółki B. Ustalono, że bezpośrednio przed kontrolą pojazdem wykonywana była usługa przewozu pasażerki, która oświadczyła kontrolującemu, iż nie oczekiwała żadnej ochrony osób, nie czuła się zagrożona. Drogą telefoniczną zamówiła usługę przewozu za którą zapłaciła. Kontrolowany pojazd oznakowany był numerem telefonu: "[...]", napisem "Samochód reklamowy Firmy B. Sp. z o.o. ", ponadto napis: "[...]", a także "1,40 zł/km".

W czasie kontroli, funkcjonariusz przesłuchał w charakterze świadka kierowcę pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, który podał, że jest zatrudniony jako kierowca w spółce B. (nie pamięta) czy na podstawie umowy zlecenia czy na podstawie umowy o dzieło. Oświadczył, iż wykonywała bezpieczny przejazd-ochronę. W dniu kontroli zabrał pasażerkę z określonego miejsca, zlecenie otrzymał na terminal zamontowany w samochodzie z centrali firmy B. sp. z o.o. Ponadto dodał, iż w pojeździe ma zainstalowane urządzenie pomiarowo liczące, według którego cena naliczana jest na podstawie posiadanej tabeli. Wyjaśnił, iż pojazd pożycza mu kolega, nie ujawnił jednak czy użyczenie jest odpłatne. W czasie kontroli sporządzono dokumentację kserograficzną dokumentów i fotograficzną auta. Do kontroli kierujący przedstawił dowód osobisty, dowód rejestracyjny oraz identyfikator wystawiony przez "B. Sp. z o.o.".

Na kontrolowanym samochodzie znajdowały się naklejki z napisami "Samochód reklamowy Firmy B. Sp. z o.o., [...], [...], 1,40 zł/km".

Przebieg czynności kontrolnych został udokumentowany protokołem kontroli.

M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął postępowanie administracyjne, zawiadamiając o tym spółkę pismem z [...] marca 2013 r. W toku postępowania organ uzyskał informację z Urzędu m.st. Warszawy, iż spółce nie udzielono licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, ani na transport drogowy taksówką.

Spółka przesłała wyjaśnienia w sprawie oświadczając, iż kierowca wykonywał usługę reklamy na jej rzecz, a ponadto związany postanowieniami umowy zlecenia świadczył usługę bezpiecznego przejazdu w ramach ochrony mienia. W załączeniu pisma, przesłano kopię umowy o świadczenie usług reklamowych; koncesję MSWiA z [...] kwietnia 2012 r. w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz regulamin świadczenia usług transportu przez B. Spółka z o.o.

M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, za wykonywanie przejazdu z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym, wydał [...] maja 2013 r., decyzję, nakładającą na spółkę karę pieniężną w wysokości 24 000 złotych, ograniczając tę kwotę do 10000 złotych.

Wymierzona kara pieniężna objęła trzy zakresy naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym:

- wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji;

- wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 utd.,

- wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b utd.

B. Sp. z o.o. z siedzibą w W., odwołując się od decyzji I instancji podniosła, że jest firmą działającą jako agencja ochrony na podstawie koncesji udzielonej przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, więc przedmiotem jej działalności jest świadczenie usług ochrony osób i mienia, co precyzuje regulamin zaakceptowany przez klienta firmy. Spółka stwierdziła, iż jej działalność należałoby zakwalifikować jako niezarobkowy transport drogowy, czyli przewóz na potrzeby własne, o którym mowa w art. 4 pkt 4 utd. Zasadniczym bowiem kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie danego przejazdu jako przewóz drogowy na potrzeby własne będzie służebny charakter tego przejazdu wobec podstawowej działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorcę, w przypadku strony – usług ochrony osób i mienia. Fakt, iż przedmioty objęte ochroną musiały zostać poddane transportowi nie może stanowić o kwalifikowaniu takiego przejazdu jako transport drogowy. Pojazd był bowiem używany do przewozu przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, a przedsiębiorca legitymował się tytułem prawnym do tego pojazdu. Przewóz był wykonywany na potrzeby własne, gdyż był związany z prowadzoną przez spółkę działalnością w zakresie usług ochrony osób i mienia, a nie z transportem drogowym. W związku z tym działaniem spółki nie było wykonywanie przewozu okazjonalnego, a zatem nie mogło dojść do naruszenia przepisów art. 18 ust. 4a i ust. 5 utd. Zdaniem strony jej działania nie mieściły się w definicji przewozu okazjonalnego, zawartej w art. 4 pkt 11 utd., zinterpretowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją powołaną na wstępie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do argumentów strony dotyczących wykonywania działalności w zakresie ochrony osób i mienia zważył, iż z rozdziału 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 roku o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.) wynikają wymagania kwalifikacyjne pracowników ochrony, m.in. obowiązek posiadania przez nich licencji pracownika ochrony I lub II stopnia. Tymczasem podczas kontroli drogowej kierowca nie okazał żadnych ze wskazanych dokumentów – koncesji i licencji.

Dodatkowo organ podkreślił, iż bezspornie ustalono, że pomiędzy pasażerami, a kierowcą wykonującym przewóz w imieniu i na rzecz spółki w dniu kontroli została zawarta umowa przewozu. Wskazał, iż zarówno oznaczenia pojazdu, jak i zeznania kierowcy, forma przyjmowania zleceń, posiadanie urządzenia pomiarowo-liczącego - w sposób wystarczający - wskazywały, że w chwili kontroli kierowca w imieniu i na rzecz strony wykonywał zarobkowy okazjonalny przewóz osób. Podczas kontroli kierujący okazał kopię paragonu fiskalnego wydrukowanego z kasy rejestrującej znajdującej się w kontrolowanym pojeździe.

W odniesieniu do argumentu strony dotyczącego wykonywania przez nią jedynie przewozów na potrzeby własne organ uznał go za bezzasadny, bowiem był to przewóz odpłatny. Zgodnie z art. 4 pkt 4 utd. niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie określone warunki.

Organ wyjaśnił, iż podstawowym warunkiem uznania danego przewozu za niezarobkowy jest jego nieodpłatność. Odnosząc ten wymóg do niniejszej sprawy, podkreślił, iż dowody zgromadzone w sprawie potwierdzały jednoznacznie, że pasażerowie uiszczali opłaty za przejazd. Organ zauważył ponadto, że przewóz osób prowadzony w dniu kontroli nie był przewozem z przedsiębiorstwa strony lub do przedsiębiorstwa na własne potrzeby, ani przewozem pracowników i ich rodzin. Dodatkowo nie została spełniona przesłanka z art. 18 ust. 1 pkt 4a, gdyż na dzień kontroli kierowca nie był pracownikiem strony, lecz miał z nią zawartą, jak podał, umowę zlecenia lub umowę o dzieło.

Zdaniem organu strona w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób. Organ stwierdził, że podejmowane przez spółkę działania niewątpliwie zmierzały do obejścia prawa. Opierając się na przepisach kodeksu cywilnego, odniósł stan faktyczny sprawy do definicji umowy przewozu, uwypuklając te zagadnienia, które stanowiły pole do nadużyć ze strony spółki.

Organ wyjaśnił dodatkowo, iż doszło do naruszenia przez stronę art. 18 ust. 5 pkt 2 utd., poprzez umieszczanie w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi. Umieszczenie na pojeździe powyższych oznaczeń wykazywało na zamiar zawarcia umowy z potencjalnym pasażerem o odpłatne wykonanie usługi przewozu. Dla potencjalnego pasażera bowiem oznaczenia "Samochód reklamowy Firmy B. Sp. z o.o." i "1,40 zł/km" oznaczały, iż ww. pojazdem realizowane są usługi przewozowe.

W ocenie organu administracji kontrolowany pojazd nie spełniał także kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, zaś kontrolowany pojazd był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą, co potwierdził materiał zdjęciowy oraz dowód rejestracyjny kontrolowanego pojazdu.

B. Sp. z o. o. z siedzibą w W. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzuciła organowi wydanie decyzji z naruszeniem prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na:

- błędnej wykładni art. 4 pkt 11 utd. polegającej na stwierdzeniu, iż skarżąca spółka wykonywała przewóz okazjonalny osób, podczas gdy świadczono usługę przewozu rzeczy pod ochroną;

- błędnej wykładni art. 4 pkt 11 utd. w zw. z art. 18 ust. 4a i 4b oraz w zw. z art. 18 ust. 5 utd. polegającej na stwierdzeniu, że skarżąca spółka wykonywała przewóz okazjonalny osób, pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób, podczas gdy pojazd skarżącej nie służył do przewozu okazjonalnego osób;

- błędnej wykładni art. 5 ust. 1 utd. polegającej na stwierdzeniu, iż skarżąca wykonywała transport drogowy bez wymaganej licencji podczas gdy wykonywała ona niezarobkowy transport drogowy, jako wykonywany pomocniczo w stosunku do jej podstawowej działalności gospodarczej, równocześnie spełniając warunki określone w art. 4 pkt 4 utd.

Skarżąca, powtarzając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego. Skarżąca dodała, że pracownik zatrudniony na umowę zlecenia wykonywał usługę ochrony mienia - przewozu chronionej rzeczy. Odnosząc się do argumentu organu II instancji, że kierowca podczas kontroli drogowej nie okazał żadnej licencji ochrony I lub II stopnia podniesiono, że usługa, jaką wykonywał kierowca nie była objęta ustawowym obowiązkiem posiadania licencji pracownika ochrony. Skarżąca wyjaśniła, że zatrudnia pracowników posiadających wymagane prawem licencje, lecz ich zadania w zakresie działalności są odmienne.

Zdaniem skarżącej zasadniczym kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie danego przejazdu jako przewóz drogowy na potrzeby własne będzie służebny charakter tego przejazdu wobec podstawowej działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorcę. Fakt, iż przedmioty objęte ochroną musiały zostać poddane transportowi nie mógł stanowić o kwalifikowaniu takiego przejazdu jako transportu drogowego.

W tych warunkach zdaniem skarżącej spełnia wszystkie cztery ustawowe przesłanki, aby jej działania zakwalifikować jako niezarobkowy transport drogowy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw dla jej uwzględnienia.

Odnosząc się do zarzutów skargi, w ocenie Sądu, kontrolowany przewóz drogowy, nie mógł być uznany za przewóz spełniający warunki przewozu na potrzeby własne, o jakim mowa w art. 4 pkt 4 utd. Zgodnie z treścią powołanego przepisu niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej

e) w zakresie usług turystycznych.

Jak wynika z treści cytowanego przepisu, aby kontrolowany przejazd mógł być traktowany jako przewóz na potrzeby własne, musi łącznie spełniać warunki wymienione w art. 4 pkt 4 lit. a-d utd. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków powoduje, że przejazd nie może być traktowany, jako przewóz na potrzeby własne (por. orzeczenie NSA z 31 stycznia 2013 r, sygn. akt II GSK 1895/13). Kontrolowany przejazd drogowy nie spełniał wszystkich wymienionych warunków, gdyż samochód używany do przewozu był prowadzony przez kierowcę, który nie był pracownikiem strony skarżącej. Ustawa o transporcie drogowym nie definiuje na swój użytek pojęcia pracownika. Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z 18 października 1994 r. K 2/94; OTK 1994/2/36 podkreślił, iż "kodeksom przysługuje szczególne miejsce w systemie prawa ustawowego i dlatego terminy i pojęcia używane przez kodeksy traktuje się jako wzorcowe i istnieje domniemanie, iż inne ustawy nadają im takie samo znaczenie". Skoro więc ustawodawca w ustawie o transporcie drogowym posłużył się pojęciem "pracownik", ale go nie zdefiniował, to zasadne jest odwołanie się do legalnej definicji pojęcia pracownika sformułowanej w art. 2 Kodeksu pracy.

Brak podstaw do tworzenia w drodze wykładni odrębnej, szerszej definicji tego pojęcia, skoro ustawodawca, tworząc cały słowniczek pojęć użytych w ustawie o transporcie drogowym, nie zdefiniował pojęcia pracownika. W myśl powołanego przepisu Kodeksu pracy pracownikami są osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. W aktach sprawy znajduje się protokół przesłuchania świadka, który oświadczył, iż zatrudniony jest w firmie B., na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło. W trakcie kontroli co prawda nie przedstawiono przedmiotowej umowy, lecz okoliczność tę potwierdził w skardze pełnomocnik skarżącej wskazując, iż: "w dniu kontroli pracownik zatrudniony na umowę zlecenia wykonywał usługę ochrony mienia". Definicja pracownika nie obejmuje swym zakresem osoby zatrudnionej na podstawie cywilnoprawnej umowy zlecenia. Oceniając kontrolowany przejazd, należało uznać, iż kierujący pojazdem kierowca nie był pracownikiem przedsiębiorcy, a zatem przejazd nie spełniał przesłanki przewozu na potrzeby własne wymienionej w art. 4 pkt 4 lit. a utd.

Przejazd nie spełniał także zasadniczej przesłanki przewozu na potrzeby własnej – nieodpłatności. Jak bowiem zeznał kierujący kontrolowanym pojazdem i co wynika także z ustaleń kontroli, za przewozy/zlecenia pobierał opłaty wg wskazań tabeli, zgodnie ze wskazaniami urządzenia rejestrującego przebytą drogę oraz wystawiał rachunki za pomocą kasy rejestrującej.

Brak natomiast już jednego z warunków wymienionych w art. 4 pkt 4 lit. a-d utd. uzasadnia odstąpienie od badania pozostałych, bowiem jak wskazano powyższej tylko łączne spełnienie przesłanek pozwala traktować dany przejazd jako przewóz na potrzeby własne.

Jak słusznie uznał organ, w sytuacji gdy wykonywany przewóz nie był przewozem na potrzeby własne w rozumieniu ustawy, to w związku z treścią art. 4 pkt 3 lit. a utd., był transportem drogowym, a jako taki wymagał posiadania licencji (art. 5 ust. 1 utd.). Jak wynika z akt sprawy (pismo Urzędu Miasta W.

z [...] kwietnia 2013 r.) skarżącej nie udzielono licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób ani licencji na transport drogowy taksówką. Brak licencji uzasadniał nałożenie na podmiot kary pieniężnej w wysokości 8 000 złotych, która to kwota wynika z lp.1.1 załącznika do utd.

Zgodnie z art. 4 pkt 11 utd. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

Według art. 18 ust. 4a utd. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Stosownie do art. 18 ust. 5 utd. przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

- umieszczania i używania w pojeździe taksometru;

- umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi;

- umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

W myśl lp. 2.9 załącznika nr 3 do utd. karą pieniężną w wysokości 8 000 złotych sankcjonuje się wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5. Za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8 000 złotych (lp. 2.10 załącznika nr 3 do utd.).

Przenosząc powyższe uregulowania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że skarżąca spółka dopuściła się naruszenia wyżej wskazanych przepisów utd.

Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie, a w szczególności protokół kontroli, kopie dokumentów przedstawionych przez kierowcę podczas kontroli, zeznania kierującego oraz wyjaśnienia pasażerki pozwalają przyjąć, iż w dniu kontroli skarżąca spółka wykonywała działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego osób. O wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług przewozu świadczył fakt, iż kontrolowany pojazd został oznaczony w sposób jednoznacznie wskazujący na chęć zawarcia, z potencjalnym pasażerem, umowy o odpłatne wykonanie usługi przewozu.

Przedstawione wyżej okoliczności pozwalają przyjąć, iż poddany kontroli pojazd posiadał cechy upodabniające go do taksówki, do czego zgodnie z treścią art. 18 ust. 5 utd. nie był uprawniony. Nie ulega wątpliwości, co niejednokrotnie było podkreślane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że ratio legis wprowadzenia zakazów określonych w art. 18 ust. 5 utd. było wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijanie w ten sposób przepisów rejestracyjnych dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Wprowadzenie ścisłego rozróżniania transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego (art. 4 pkt 11 utd. w zw. z art. 18 utd.) polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczonych pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Art. 18 ust. 5 utd. ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzeniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie spełnia standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką.

W dowodzie rejestracyjnym kontrolowanego pojazdu wskazano, iż jest on przeznaczony do przewozu 4 osób łącznie z kierowcą. Pojazd ten nie spełniał więc kryterium konstrukcyjnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4a utd.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, organ prawidłowo nałożył na skarżącą karę pieniężną za stwierdzone powyżej przewinienia.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 utd. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 utd.).

W niniejszej sprawie suma nałożonych kar pieniężnych wyniosła 24 000 złotych, a zatem organ postąpił prawidłowo ograniczając jej wysokość do 10 000 złotych.

Odnosząc się do argumentacji skarżącej spółki kwestionującej ustalenia organu w zakresie okoliczności faktycznych stanowiących podstawę do nałożenia kary, Sąd podkreśla, iż przebieg czynności kontrolnych odzwierciedla protokół kontroli. Sporządzenie takiego dokumentu znajduje umocowanie w art. 74 utd. Przepis ten zobowiązuje przeprowadzającego kontrolę do sporządzenia protokołu z dokonanych czynności. Podpisuje go kontrolujący (w niniejszej sprawie funkcjonariusz Policji) i kontrolowany, który ma prawo wnieść zastrzeżenia. Kopię protokołu doręcza się kontrolowanemu (art. 74 ust. 3 utd.). Protokół z kontroli ma walor dowodowy, w szczególności w związku z tym, iż jego treść wykorzystywana jest do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania, zaś same ustalenia z protokołu z kontroli drogowej wyznaczają granice przyszłego postępowania administracyjnego, pod względem stanu faktycznego i prawnego. Protokół jest w zasadzie jedynym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej. Ma on cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Protokół kontroli drogowej korzysta, jako dokument urzędowy, z domniemania wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzony jest z udziałem kierowcy. Odpowiadający wymaganiom art. 68 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy, w ich zakresie działania, protokół z kontroli drogowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Obrazuje stan faktyczny, który mógłby być później trudny do odtworzenia. Protokół taki może być podważony jedynie przez konkretny dowód, iż dane w nim zgromadzone są nieprawdziwe (por. orzeczenie NSA z 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1062/09).

Skoro zatem skarżąca nie przedstawiła dowodów, które mogłyby obalić wiarygodność tego dokumentu odzwierciedlającego ustalenia kontroli, podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.