Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 522/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, 2 , 4, 5, art. 7 ust. 1, 2,, 6 i 7 art. 5 ust. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 85 poz 728
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77, , art. 75 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: załacznik nr 1
journal: Dz.U. 2006 nr 22 poz 169
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI I PRACY z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w  których są świadczone usługi hotelarskie - tekst jednolity
article: art. 77
journal: Dz.U. 2010 nr 220 poz 1447
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi B. K. i W. K. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2012 r. nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji, na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728, z późn. zm.; dalej u.o.a.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej k.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania B. K. i W. K. od decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] ustalającej opłatę za używanie 29 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 16.095,00 zł – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

W dniu 14 maja 2012 r. przeprowadzono kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych w lokalu położonym przy ul. M. w O. zajmowanym na potrzeby działalności gospodarczej prowadzonej przez B. K. i W. K., będących wspólnikami R. s.c., dalej zwanymi skarżącymi. Kontrola została przeprowadzona w obecności pracownika – E. K. Na okoliczność przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół, który został podpisany bez zastrzeżeń przez ww. pracownika; do protokołu kontroli załączono też oświadczenie podpisane przez E. K.

W wyniku kontroli ujawniono w lokalu 29 odbiorników telewizyjnych marki [...] i [...]. Odbiorniki były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Stwierdzony okres używania odbiorników telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez skarżącą według oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli wynosi kilka miesięcy. E. K. wskazała, że właścicielka firmy oświadczyła, że odbiorniki zostaną zarejestrowane. W trakcie kontroli nie przedstawiono dowodu zarejestrowania odbiorników. Do protokołu załączono oświadczenie E. K., z którego wynika, że 29 odbiorników telewizyjnych w lokalu przy ul. M. w O. jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z powodu rezerwacji pokoi.

Organ pismem z dnia 8 czerwca 2012 r. poinformował skarżących o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia używania 29 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Decyzją z dnia [...] października 2012 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 6 u.o.a. w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (Dz. U. Nr 132, poz. 1116, z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. ustalił opłatę za używanie 29 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 16.095,00 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 u.o.a. oraz z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342), w celu wykonania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych, odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w placówce operatora publicznego w ciągu 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. Wszystkie jednostki centralne, przedsiębiorstwa, instytucje, podmioty prowadzące działalność gospodarczą zobowiązane są do wnoszenia opłaty abonamentowej za każdy posiadany odbiornik telewizyjny i radiofoniczny, w tym również za odbiorniki w samochodach służbowych.

Na podstawie art. 2 ust. 2 u.o.a. domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika, a to z kolei oznacza, że posiadacz winien wnieść opłatę abonamentową za jego używanie. Organ wskazał, że strona nie dopełniła obowiązku rejestracji 29 używanych odbiorników telewizyjnych do dnia wydania niniejszej decyzji.

Skarżący złożyli odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 i art. 78 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie i niepodjęcie niezbędnych czynności koniecznych do wydania decyzji, w szczególności poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli i w konsekwencji nieustalenie rzeczywistej ilości odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. Skarżący wskazali, że upoważnieni przez organ kontrolerzy oparli swoje ustalenia na oświadczeniu pracownika skarżących, przez co nie dokonali samodzielnej kontroli każdego z 29 pokoi celem ustalenia, czy w każdym z nich jest odbiornik telewizyjny, oraz czy odbiornik ten umożliwia natychmiastowy odbiór programów, co warunkuje obowiązek regulowania opłat zgodnie z ustawą o opłatach abonamentowych. Podkreślili, że do obowiązków E. K. należało zajmowanie się obsługą restauracji ((kelnerka). Pracownik ten nie wykonywał obowiązków związanych z obsługą , stąd uznał, że skoro pokoi jest 29, to w każdym z nich powinien być telewizor w stopniu umożliwiającym odbiór programów. Oświadczenie E. K. było błędne, ponieważ nie znała ona rzeczywistego stanu technicznego odbiorników oraz tego, czy są one podłączone do sieci w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. Organ powinien przeprowadzić kontrolę każdego z 29 pokoi oraz przesłuchać skarżących celem ustalenia rzeczywistej ilości używanych odbiorników telewizyjnych w hotelu "M.".

Do dowołania załączono pismo E. K. z dnia 10 października 2012 r. zatytułowane "Cofnięcie oświadczenia", w którym wskazała, że cofa swoje oświadczenie z dnia [...] maja 2012 r., albowiem była niesłusznie przekonana, że w każdym pokoju jest odbiornik telewizyjny umożliwiający natychmiastowy odbiór programów TV.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Minister Administracji i Cyfryzacji w uzasadnieniu decyzji odniósł się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu wskazując, że ustalenie, czy odbiorniki znajdują się umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu może dokonać się w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności ewentualnie w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. W przedmiotowej sprawie z treści protokołu kontroli wynika, że kontrolerzy weszli w posiadanie informacji dotyczących ilości ujawnionych odbiorników i ich gotowości do natychmiastowego odbioru programu w oparciu o oświadczenie wiedzy E. K. Jednocześnie w oświadczeniu podano przyczynę braku możliwości sprawdzenia bezpośrednio przez kontrolerów technicznej zdolności odbiorników do odbioru programu - "rezerwacja pokoi". Ustawodawca nie wyposażył kontrolerów Poczty Polskiej S.A. w ustawowe prawo do żądania dokumentów tożsamości od osób uczestniczących w kontroli ani oglądania pomieszczeń, w których zgromadzone są odbiorniki, wbrew woli właściciela lokalu czy osoby uczestniczącej w kontroli, zwłaszcza w sytuacji gdy obejrzenie pokoi nie jest możliwe z powodu obecności gości hotelowych. Dlatego też okoliczności dotyczące posiadania odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu muszą opierać się na oświadczeniach wiedzy złożonych przez właścicieli kontrolowanych obiektów lub osób uczestniczących w kontroli. Organ I instancji ustalił, że skarżący w dniu [...] czerwca 1012 r., a więc dwa tygodnie po przeprowadzonej kontroli zarejestrowali 29 odbiorników telewizyjnych. Okoliczność ta potwierdza, że właśnie taka ilość odbiorników była używana w trakcie kontroli, a nadto że oświadczenie pracownika spontanicznie złożone w trakcie kontroli odpowiada stanowi faktycznemu. Organ nie dał wiary oświadczeniu E. K. załączonemu do odwołania, albowiem zgodnie z informacją zamieszczoną na głównej stronie internetowej prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej, oferują oni 40 w pełni urządzonych pokoi, a w zakładce "Hotel" oferują ich 30, tym samym skarżący posiadają więcej niż 29 pokoi. Ponadto strona powiadomiona o wszczęciu postępowania nie podjęła nawet próby wykazania, że ustalenia protokołu są nieprawdziwe. Jeśli nie dysponowała wskazaną w protokole, a następnie zarejestrowaną ilością odbiorników, to jako przedsiębiorcy mogli wykazać, że nabyła odbiorniki po dniu kontroli czy też z innych powodów odbiorniki te nie były zdolne do natychmiastowego odbioru programu. Organ dysponując nie budzącym zastrzeżeń protokołem i oświadczeniem osoby uczestniczącej w kontroli nie miał podstaw do prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego. Oświadczenie E. K. odwołujące oświadczenie złożone w trakcie kontroli ma na celu jedynie odwrócenie od pracodawcy niekorzystnych skutków związanych z używaniem niezarejestrowanych odbiorników.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję skarżący B. K. i W. K. wnieśli o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

- naruszenie art. 77 i następnych ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez ich niezastosowanie i przeprowadzeniem kontroli w przedsiębiorstwie skarżących bez zawiadomienia ich o zamiarze wszczęcia kontroli oraz dokonaniem czynności w trakcie nieobecności skarżących lub osób przez nich upoważnionych,

- naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez błędne uznanie, iż w niniejszej sprawie powyższe przepisy nie znalazły zastosowania i to pomimo, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania poprzez oparcie ustaleń faktycznych sprawy na podstawie dowodów przeprowadzonych toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy.

Ponadto ponownie postawili zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 i art. 78 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie i niepodjęcie niezbędnych czynności koniecznych do wydania decyzji, w szczególności poprzez nieustalenie rzeczywistej ilości odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów w przedsiębiorstwie skarżących.

Skarżący wskazali, że zaskarżone decyzje wydane zostały w wyniku kontroli przeprowadzonej w trybie art. 7 u.o.a.. Przepis ten, jak i pozostałe przepisy ww. ustawy nie określa szczególnych procedur kontrolnych, które mają zastosowanie do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników. A skoro tak, to organ I instancji był obowiązany stosować zasady ogólne kontroli przedsiębiorców, które uregulowane zostały w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej. Zdaniem skarżących tym samym przy przeprowadzonej kontroli zastosowanie miał m.in. art. 79 ust. 4 ww. ustawy, w myśl którego zgodnie z zasadami kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, kontrolę wszczyna się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, wszczęcie kontroli wymaga ponownego zawiadomienia. Uzasadnienie przyczyny braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli winno umieścić się w książce kontroli i protokole kontroli. Zdaniem skarżących organ I instancji uchybił ww. przepisom prawa, albowiem nie zawiadomił skarżących o zamiarze wszczęcia kontroli, pomimo że nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 79 ust. 2 i 3 ww. ustawy, która uzasadniałaby takie odstąpienie. Sama kontrola została przeprowadzona bez udziału skarżących. E. K., chociażby z uwagi na fakt niezawiadomienia o terminie kontroli, nie była osobą upoważnioną przez skarżących do udziału w czynnościach kontrolnych w dniu [...] maja 2012 r. Zasadą wynikająca z art. 80 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej jest dokonywanie czynności kontrolnych w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej, chyba że wystąpiły okoliczności opisane w art. 80 ust. 2 tejże ustawy. W niniejszej sprawie takie okoliczności nie wystąpiły. Skarżący podkreślili, że w protokole znalazły się twierdzenia sugerujące, że w trakcie kontroli oświadczenie składała K. Jednakże w dniu przeprowadzenia kontroli skarżąca nie uczestniczyła w podejmowanych czynnościach i tym samym nie mogła złożyć żadnego oświadczenia.

Skarżący powtórzyli zawartą w odwołaniu argumentację dotycząca naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 i art. 78 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a. dodatkowo wskazali, że wprawdzie dopełnili dnia 1 czerwca 2012 r. obowiązku rejestracji 29 odbiorników telewizyjnych, ale część z nich do dnia zgłoszenia rejestracji nie spełniało wymogu stanu technicznego umożliwiającego natychmiastowy odbiór programów. Podnieśli, załączając wyciąg z książki hotelowej, że w dniu kontroli w hotelu "[...]" zajętych było sześć pokoi. Tym samym istniała możliwość skontrolowania praktycznie wszystkich pokoi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasową argumentację. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutu skarżących wskazał, że jak wynika z treści protokołu kontroli, w trakcie dokonywania czynności skontaktowano się także z B. K. Wprawdzie nie wskazano za pośrednictwem jakiego środka komunikacji, tym niemniej treść protokółu wskazuje na złożenie oświadczenia przez skarżącą w zakresie okresu używania odbiorników i deklaracji co do ich zarejestrowania. Okoliczność ta została potwierdzona przez uczestniczącą w kontroli E. K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] grudnia 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] października 2012 r., ustalającą opłatę za używanie 29 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 16.095,00 zł.

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie organ miał w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącą opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe.

Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 9 września 2004 r. w sprawie o sygn. K 2/03 (OTK ZU nr 8/A/2004, poz. 83), abonament to przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa. Jest to więc danina publiczna, różna od innych danin wskazanych w art. 217 Konstytucji przez swój celowy charakter, nie stanowiąca dochodów państwa o charakterze stricte budżetowym. Zarazem abonament, mając charakter publicznoprawny i będąc dochodem publicznym, podlega zasadzie wyłączności władzy ustawodawczej w kształtowaniu dochodów i wydatków państwa. Z drugiej strony jest abonament rodzajem daniny publicznej niebędącej podatkiem, a jedynie "zbliżonej do podatku". Nie jest on opłatą w klasycznej postaci, lecz ma charakter daniny publicznej związanej z możliwością korzystania z publicznych mediów i stanowi dochód celowy pozabudżetowy, przeznaczony na finansowanie misji publicznej.

Abonament jest daniną publiczną, od których podatnik w zasadzie nie może się uwolnić (obowiązek ich świadczenia jest niezależny od woli osoby fizycznej czy też przedsiębiorcy).

W myśl art. 2 ust. 2 u.o.a. domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 u.o.a.).

Modyfikację tej zasady ustawodawca wprowadza w ust. 5 art. 2 u.o.a określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych.

Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza.

W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności.

W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności, (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.).

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez organ art. 77 i następnych ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 z późn. zm.) podkreślić należy, że do ww. kontroli nie stosują się przepisy tejże ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1 tej ustawy, ustawa reguluje podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zadania organów w tym zakresie. Działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. (art. 2 ustawy).

Kontrola, jaka została przeprowadzona u skarżącej (przedsiębiorcy) nie dotyczyła prowadzonej przez nią działalności gospodarczej zatem zarzuty naruszenia przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej są nietrafne. Organ kontrolujący (operator publiczny) działając stosownie do ustawy o opłacie abonamentowej skontrolował spełnienie obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.

W toku przeprowadzonej przez operatora publicznego kontroli w dniu [...] maja 2012 r. w hotelu prowadzonym przez skarżących ustalono, że w obiekcie tym znajduje się 29 sprawnych odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, zainstalowanych w pokojach hotelowych, w stosunku do których nie został wykonany obowiązek ich rejestracji.

Ustaleń tych organ dokonał na podstawie protokołu kontroli i oświadczenia wiedzy złożonego przez pracownika skarżących.

W podpisanym bez zastrzeżeń przez E. K. protokole kontroli zawarte jest stwierdzenie, że 29 odbiorników telewizyjnych jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu , a ponadto zaprotokołowane jest jej oświadczenie, że ujawnione odbiorniki są zainstalowane w pokojach hotelowych od kilku miesięcy. Tym samym , zdaniem Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że upłynął czternastodniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie wynikający z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. nr 187, poz. 1341).

Protokół kontroli, zdaniem Sądu, zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

W przedmiotowej sprawie protokół został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych – co uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie. Przy czym zdaniem Sądu moc dowodową sporządzonego protokołu zwiększa również fakt, że został on bez zastrzeżeń podpisany przez pracownika podmiotu kontrolowanego, co potwierdza prawdziwość zawartych w nim ustaleń. Nie ma, zdaniem Sądu przeszkód prawnych, by w kontroli uczestniczyła, inna niż kontrolowany przedsiębiorca osoba, która – jak w przedmiotowej sprawie - jest pracownikiem zorientowanym w sprawach finansowych. Podpis takiej osoby na protokole kontroli należy uznać za potwierdzający, po pierwsze, że brała ona udział w kontroli, a po drugie, że osoba ta nie kwestionuje ustaleń kontroli.

Należy podkreślić, że oprócz podpisania bez uwag protokołu, w którym znajduje się zapis, że obecny pracownik skarżących został poinformowany o przepisach wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych, w aktach sprawy znajduje się własnoręcznie podpisane oświadczenie tego pracownika. Wszystko to wskazuje, że osoba ta (kelnerka) stanowi wiarygodne źródło dowodowe, którego wartości dowodowej nie można zakwestionować. Należy zgodzić się z organem, że oświadczenie pracownika skarżących złożone podczas kontroli było spontaniczne i precyzyjnie odpowiadało stanowi faktycznemu. Nie można dać wiary oświadczeniu pracownika skarżących załączonemu do odwołania, iż odwołuje swoje oświadczenie z dnia kontroli. Ilość niezarejestrowanych i posiadających zdolność techniczną do odbioru programu telewizyjnego odbiorników wynika ponadto z ilości pokoi wskazanych na stronach internetowych działalności gospodarczej skarżących. Potwierdzą tą liczbę dodatkowo fakt zarejestrowania przez skarżących 29 odbiorników telewizyjnych w dniu [...] czerwca 2012 r. a więc 2 tygodnie po przeprowadzonej kontroli. Ponadto z załącznika nr 1 (lp. 17 i lp. 28 pkt 1, 2) rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (j.t. Dz. U. z 2006 r., nr 22, poz. 169 ze zm.) wynika nałożony na właściciela hotelu obowiązek posiadania instalacji umożliwiającej odbiór programów radiowych i telewizyjnych w każdym pokoju. Zdaniem Sądu przedstawiony wyżej zebrany przez organy materiał dowodowy jest spójny i potwierdza, że w dniu kontroli tj. [...] maja 2012 r. ujawniono w hotelu prowadzonym przez skarżących 29 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

Sąd zauważa, że żaden przepis u.o.a. nie wymaga, by w kontroli uczestniczył podmiot kontrolowany, ani też by ważność protokołu zależała od jego podpisu względnie osoby przez niego upoważnionej. Dodatkowo pamiętać również należy, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział składają oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli.

Zatem ustalenia kontroli oparte na oświadczeniach pracownika skarżących organ prawidłowo przyjął za wiarygodne.

Skarżący stawiając zarzuty wobec udzielonych informacji przez obecnego podczas kontroli pracownika nie podważyli ustaleń organu dokonanych w trakcie tej kontroli a mając zapewniony czynny udział w każdym z jego stadiów, mieli możliwość przedstawienia przeciwdowodów na okoliczności objęte jego oświadczeniem.

W tej sytuacji, należy w konsekwencji uznać, że organy w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec powyższego Sąd uznał zaskarżoną decyzję wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. za prawidłową.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.