Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2671/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6075 Działalność zawodowa w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 153, art. 145 par. 1 pkt 1 lit c, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Zalewski Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi P. A. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2014 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (dalej Minister) zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lutego 2014 r., którą odmówił P. A. (dalej skarżący) nadania uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] lutego 2012 r. skarżący zwrócił się do Ministra z wnioskiem o nadanie mu uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości.

Wobec tego Państwowa Komisja Kwalifikacyjna (dalej Komisja), działając na podstawie art. 191 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651, ze zm.), dalej ugn oraz § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 lutego 2008r. w sprawie nadawania uprawnień i licencji zawodowych w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami (Dz. U. z 2008 r. nr 31, poz. 189, ze zm. – dalej rozporządzenie), w dniu [...] maja 2012r. przeprowadziła postępowanie kwalifikacyjne obejmujące część pisemną egzaminu, w trakcie którego sprawdziła przygotowanie teoretyczne skarżącego do wykonywania działalności zawodowej w zakresie szacowania nieruchomości.

W części pisemnej egzaminu kandydat uzyskał łącznie 67 punktów, wobec wymaganych minimum 70 punktów na 100 możliwych do uzyskania, w tym 7 punktów za rozwiązanie zadania praktycznego, wobec wymaganych minimum 5 punktów na 10 możliwych.

W związku z negatywnym wynikiem postępowania kwalifikacyjnego Minister decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. odmówił skarżącemu nadania uprawnień zawodowych.

Pismem z dnia [...] lipca 2012 r., działając w trybie art. 127 § 3 kpa skarżący zwrócił się o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy.

Wobec powyższego Minister przekazał sprawę Komisji w celu przeprowadzenia ww. postępowania, o czym skarżący został powiadomiony.

W dniu [...] sierpnia 2012 r. Komisja przeprowadziła postępowanie kwalifikacyjne w trybie art. 127 § 3 kpa, polegające na ponownej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ustalenia Komisji spisano w protokole.

Minister decyzją z dnia [...] października 2012 r., po zapoznaniu się z całością akt sprawy, w tym z protokołem zespołu kwalifikacyjnego z dnia [...] maja 2012 r., z wyjaśnieniami kandydata zawartymi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] lipca 2012 r. oraz protokołem z dnia [...] sierpnia 2012 r. z przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego w związku z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2012 r.

Nie zgadzając się z powyższymi rozstrzygnięciami organu, P. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w której zakwestionował owe rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2430/12 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. stwierdzając, że na potrzeby egzaminu powinien istnieć wzorzec prawidłowych odpowiedzi na pytania testowe objęte egzaminem. Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych nie wynika, aby wzorzec taki został opracowany. W ocenie Sądu brak opracowania jednolitego wzorca odpowiedzi sprawia, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca naruszają przepisy art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Prowadząc postępowanie po wyroku Sądu z dnia 7 maja 2013 r. Minister zwrócił się do Wiceprzewodniczącego Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej ds. szacowania nieruchomości o ocenę poprawności wzorca prawidłowych odpowiedzi na pytania testowe objęte ww. egzaminem, ze szczególnym uwzględnieniem zastrzeżeń P. A. co do pytań o nr 13, 29, 61 oraz 74 zawartych w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r.

Wiceprzewodniczący Komisji w piśmie z dnia [...] września 2013 r. przedstawił wyjaśnienia w zakresie pytań egzaminacyjnych z dnia [...] maja 2012 r., oraz przedstawił szczegółowe wyjaśnienia co do poprawności odpowiedzi na ww. pytania.

Pismem z dnia [...] października 2013 r. skarżący został zawiadomiony o możliwości zapoznania się przed wydaniem decyzji w rozpatrywanej sprawie z aktami sprawy. W dniu [...] października 2012 r. skarżący skorzystał z tej możliwości.

Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. skarżący powtórzył zarzuty zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r.

W wyniku dokonanych ustaleń Minister decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. orzekł o odmowie nadania P. A. uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości. Organ po analizie całości zebranego w sprawie materiału dowodowego uznał, że kandydat udzielił 66 poprawnych odpowiedzi wobec wymaganych 70 punktów na 100 możliwych do uzyskania, w tym 7 pkt za rozwiązanie zadania praktycznego wobec wymaganych minimum 5 pkt na 10 możliwych. Nie spełnił zatem warunku określonego § 31 ust. 5 rozporządzenia i nie mógł zostać dopuszczony do części ustnej egzaminu.

W uzasadnieniu ww. decyzji Minister podniósł, iż dokonując kontroli merytorycznej wzorca prawidłowych odpowiedzi, stworzonego na potrzeby egzaminu w dniu [...] maja 2012 r. z odpowiedziami udzielonymi przez kandydata, stwierdził, że zespół kwalifikacyjny błędnie uznał, że skarżący na pytanie 22 udzielił prawidłowej odpowiedzi.

Minister stwierdził, że właściwą odpowiedzią na pytanie nr 22 jest odpowiedź w pkt b), natomiast kandydat zaznaczył odpowiedź a) i c).

Pytanie nr 22 brzmiało:

Mienie jako kategoria prawa cywilnego oznacza:

a) Całość praw i obowiązków przysługujących osobie prawnej lub fizycznej w stosunku do rzeczy;

b) Własność i inne prawa majątkowe przysługujące określonemu podmiotowi;

c) Własność i inne prawa rzeczowe należące do określonego podmiotu.

Kandydat pierwotnie zaznaczył wszystkie trzy odpowiedzi jako prawidłowe, po czym zaznaczył, że odpowiedź b) należy traktować jako błędną. Zgodnie z art. 44 i 44(1) § 1 kc, mieniem jest własność i inne prawa majątkowe. Zatem kandydat otrzymał 0 pkt za udzielenie odpowiedzi na pytanie nr 22, gdyż prawidłową odpowiedzią była odpowiedź b).

Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. P. A. zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją o odmowie nadania uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości.

Uzasadnienie wniosku stanowi powtórzenie zarzutów zawartych w pismach z dnia: [...] lipca 2012 r., [...] lipca 2013 r. oraz [...] listopada 2013 r. Kandydat zakwestionował prawidłowość oceny pytań o nr 18, 22, 29, 57, 61, 72, 74 i 81 za które otrzymał 0 punktów, oraz pytania nr 13, za które otrzymał 1 punkt. Jednocześnie skarżący zarzucił organowi brak uzasadnienia w zaskarżonej decyzji przyczyn nieprzyznania punktów za pytania o nr: 2, 6, 19, 20, 27, 28, 33, 34, 36, 37, 38, 41 ,44 ,46, 51, 54, 55, 66, 68,77, 84 oraz 88.

Ponadto skarżący zakwestionował prawidłowość oceny rozwiązania zadania praktycznego.

Jego zdaniem przyznana przez Komisję ilość punktów jest nieadekwatna do przedstawionego rozwiązania. Wobec powyższego wniósł o ponowną ocenę rozwiązania testu oraz zadania praktycznego, przyznanie dodatkowych punktów i dopuszczenie do części ustnej egzaminu w zakresie szacowania nieruchomości, jednocześnie zarzucając organowi naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 77, 80, 107 § 3 oraz art. 24 kpa, a także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 31 ust. 2 pkt 1 i 2, ust. 3 i 5 oraz § 32 rozporządzenia, a także przepisu art. 191 ust. 1 i 3 w zw. z art. 177 ust. 1 pkt 6 ugn.

W związku z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, rozpatrywana sprawa została przekazana Komisji, o czym skarżący został zawiadomiony pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r.

W dniu [...] kwietnia 2014 r. Komisja przeprowadziła postępowanie kwalifikacyjne, w trakcie którego dokonała ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ustalenia Komisji zostały utrwalone w protokole z dnia [...] kwietnia 2014 r. z którego wynika, iż kandydat za rozwiązanie testu uzyskał 60 punktów oraz 7 punktów za rozwiązanie zadania.

Minister pismem z dnia [...] maja 2014 r. zawiadomił P. A. o zakończeniu postępowania w przedmiotowej sprawie oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Skarżący skorzystał z tej możliwości w dniu [...] maja 2014 r.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Minister działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2014r.

W uzasadnieniu decyzji organ naczelny stwierdził, że postępowanie kwalifikacyjne w przedmiotowej sprawie przeprowadziła Państwowa Komisja Kwalifikacyjna. Ustalenia, zarówno faktyczne jak i prawne, dokonane w trakcie tego postępowania, należało przyjąć w całości, gdyż odpowiadają zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu oraz są zgodne z przepisami prawa dotyczącymi nadawania uprawnień w zakresie szacowania nieruchomości.

Odnosząc się do zakwestionowanej przez kandydata oceny udzielonych odpowiedzi Komisja stwierdziła, co następuje:

Pytanie nr 13 brzmiało: Gleboznawczą klasyfikacją obejmuje się:

a) użytki rolne;

b) wszystkie grunty leśne;

c) wszystkie grunty pod wodozbiorami (wodami zamkniętymi).

Kandydat jako prawidłowe zaznaczył odpowiedzi a) i b) i otrzymał, jak poprzednio, 1 punkt za odpowiedź na ww. pytanie.

Pytanie nr 18 brzmiało:

Jednostkę rejestrową gruntów stanowią:

a) grunty należące do tego samego właściciela, leżące w tym samym obrębie ewidencyjnym;

b) grunty stanowiące własność gminy należące do tego samego użytkownika wieczystego, leżące w tym samym obrębie ewidencyjnym;

c) działki gruntu należące do tego samego użytkownika wieczystego, leżące w tym samym obrębie ewidencyjnym, stanowiące własność gminy i Skarbu Państwa.

Kandydat zaznaczył wszystkie trzy odpowiedzi jako prawidłowe. Zgodnie z treścią przepisu § 13 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) obowiązującą w terminie przeprowadzenia egzaminu:

Działki położone w granicach jednego obrębu, wchodzące w skład jednej nieruchomości, tworzą jednostkę rejestrową gruntów. Odrębną jednostkę rejestrową gruntów tworzą również położone w granicach jednego obrębu:

1) działki stanowiące część nieruchomości, jeżeli:

a) związane jest z nimi inne niż własność prawo rzeczowe,

b) zostały przekazane w zarząd lub trwały zarząd,

c) wchodzą w skład gospodarstwa rolnego, w rozumieniu przepisów o podatku rolnym,

2) działki o nieuregulowanym stanie prawnym, stanowiące przedmiot odrębnego władania,

3) działki stanowiące część nieruchomości, będące przedmiotem umowy dzierżawy.

Jednostki rejestrowe gruntów skupiające działki ewidencyjne wchodzące w skład gospodarstw rolnych wyróżnia się w ewidencji przy pomocy odpowiedniego numeru identyfikacyjnego REGON, o którym mowa w przepisach o statystyce publicznej, zwanego dalej "numerem REGON".

Z przytoczonego przepisu wynika, że nie mogą do tej samej jednostki rejestrowej należeć grunty dwóch właścicieli, a więc gminy i Skarbu Państwa i dlatego odpowiedź c) należało uznać jako błędną. Jeżeli w ocenie kandydata zamiast spójnika "i" powinien być "lub" to tym bardziej powinien odpowiedź c) uznać za błędną.

W świetle powyższego jako poprawne należało zaznaczyć odpowiedzi a) i b), co oznacza, że odpowiedź kandydata na pytanie nr 18 była nieprawidłowa.

Pytanie nr 22 brzmiało:

Mienie jako kategoria prawa cywilnego oznacza:

a) całość praw i obowiązków przysługujących osobie prawnej lub fizycznej w stosunku do rzeczy;

b) własność i inne prawa majątkowe przysługujące określonemu podmiotowi;

c) własność i inne prawa rzeczowe należące do określonego podmiotu.

Kandydat pierwotnie zaznaczył wszystkie trzy odpowiedzi jako prawidłowe, po czym zaznaczył, że odpowiedź b) należy traktować jako błędną. Zgodnie z art. 44 i 441 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93, ze zm.), mieniem jest własność i inne prawa majątkowe. Własność i inne prawa majątkowe, stanowiące mienie państwowe, przysługują Skarbowi Państwa albo innym państwowym osobom prawnym. Zatem kandydat otrzymał 0 pkt za udzielenie odpowiedzi na pytanie nr 22, gdyż prawidłową odpowiedzią była odpowiedź b).

Pytanie nr 29 brzmiało:

Który z poniższych obiektów budowlanych jest budowlą?

a) ogrodzenie murowane;

b) wiata garażowa;

c) droga.

Kandydat zaznaczył odpowiedzi a) i c) jako prawidłowe. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.), w art. 3 pkt 3 definiuje budowlę jako obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak:... (dalej następuje wyliczenie przykładowych obiektów, które są budowlami). Oznacza to, że wszystkie obiekty, które nie spełniają cech budynku i obiektu małej architektury są budowlą. Taka interpretacja wynika z analizy art. 3 pkt 1 ww. ustawy, który stanowi, że obiektem budowlanym jest budynek, budowla i obiekt małej architektury.

Wiata garażowa jest również budowlą, ponieważ nie jest wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, przypuszczalnie ma dach, jedną, dwie lub trzy ściany, a jeśli byłaby wyodrębniona tzn. miała wszystkie ściany to nie nazywano by jej wiatą tylko budynkiem, bo spełniałaby cechy budynku z definicji zawartej w art. 3 pkt 2 ww. ustawy Prawo budowlane. Ponadto należy zaznaczyć, że wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. Nr 112 poz. 1316), definicja wiaty jako szczególnego rodzaju budynku, jest sprzeczna z treścią wynikającą z art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, czyli aktu prawnego wyższego rzędu. Sprzeczna jest także z ustawą z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613, ze zm.). W świetle art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy, podstawę opodatkowania stanowi: dla budynków i ich części - powierzchnia użytkowa, dla budowli - wartość stanowiąca podstawę amortyzacji. Ponadto w art. 1 a ust. 1 ww. ustawy podano, że określenie budynek oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, natomiast przez budowlę rozumie się obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

W świetle przytoczonych powyżej przepisów poprawną odpowiedzią jest a), b) i c), co oznacza, że odpowiedź kandydata na pytanie nr 29 była nieprawidłowa.

Pytanie nr 57 brzmiało:

Ustalenia zakresu wartości współczynników korygujących w metodzie korygowania ceny średniej dokonuje się w oparciu o:

a) wartości obliczone metodą porównywania parami;

b) ceny podobnych nieruchomości pochodzące z rynku sąsiedniego;

c) ceny transakcyjne - maksymalną, minimalną i średnią z analizowanego zbioru.

Kandydat jako prawidłową zaznaczył odpowiedzi b) i c), które jego zdaniem wynikają z wykładni przepisu § 4.4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109, ze zm.). Pytanie wyraźnie dotyczyło wartości współczynników korygujących, a w odpowiedzi b) jest sformułowanie z rynku sąsiedniego i już to powinno eliminować tą odpowiedź jako poprawną. Zatem rozważania kandydata dotyczące nieruchomości podobnych należało uznać za bezzasadne.

Na pytanie nr 57 jako prawidłową należało zaznaczyć wyłącznie odpowiedź c), wobec czego odpowiedź kandydata uznano za nieprawidłową.

Pytanie nr 61 brzmiało:

Jeżeli cel określony w decyzji o wywłaszczeniu został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega:

a. pozostała część;

b. pozostała część, jeżeli istnieje możliwość jej zagospodarowania zgodnie z planem miejscowym;

c. pozostała część, jeżeli istnieje możliwość jej zagospodarowania zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu.

Kandydat jako prawidłowe zaznaczył odpowiedzi b) i c). Zgodnie z art. 137 ww. ugn nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli:

1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo

2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany.

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część.

W przytoczonym powyżej przepisie nie ma warunku możliwości zagospodarowania nieruchomości zgodnie z planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania. Przytoczone przez kandydata wyroki Trybunału Konstytucyjnego dotyczą sytuacji, gdy cel wywłaszczenia został zrealizowany w terminach wskazanych w powyższym przepisie i następnie nastąpiła zmiana celu wykorzystania wywłaszczonej nieruchomości. Ponadto należy wskazać, że przepis art. 137 ust. 2 ugn, który warunkował zwrot części nieruchomości na warunkach zawartych w odpowiedziach b) i c) - na które powołuje się kandydat - obowiązywał do dnia 31 marca 2009 r. i w dacie egzaminu (czyli w dniu [...] maja 2012 r.) nie był przepisem obowiązującym. Zmiana nastąpiła na podstawie ustawy z dnia 9 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 42, poz. 335), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2009 r. Zatem w dacie egzaminu, warunki określone w odpowiedziach b) i c) nie występowały.

Biorąc powyższe pod uwagę, należy wskazać, iż prawidłowa odpowiedź to a), co oznacza, że odpowiedź kandydata na pytanie nr 61 była nieprawidłowa.

Pytanie nr 72 brzmiało:

Rzeczoznawca majątkowy dokonując wyceny nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej uwzględnia m.in. następujące dokumenty:

a) postanowienie wojewody;

b) urzędowy opis mienia;

c) orzeczenie wydane przez były Państwowy Urząd Repatriacyjny.

Kandydat jako prawidłowe zaznaczył odpowiedzi b) i c). Zdaniem kandydata wskazane odpowiedzi wynikają z Krajowego Standardu Wyceny Specjalistycznej Nr [...] oraz ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 169, poz. 1418, ze

zm.). Treść pytania dotyczyła dokumentów, które rzeczoznawca majątkowy uwzględnia przy wycenie nieruchomości. Należy podkreślić, że bez postanowienia wojewody, co do zakresu przedmiotu wyceny, nie można rozpocząć wyceny, a więc jest to dokument podstawowy dla rzeczoznawcy majątkowego.

W świetle powyższego jako poprawne należało zaznaczyć wszystkie trzy odpowiedzi, co oznacza, że odpowiedź kandydata na pytanie nr 72 była nieprawidłowa.

Pytanie nr 74 brzmiało:

Nieruchomość wspólną, w rozumieniu ustawy o własności lokali stanowi:

a) tylko grunt, na którym wybudowano budynek mieszkalny;

b) grunt oraz części budynku i urządzenia, które służą do użytku wszystkich właścicieli lokali;

c) grunt jako przedmiot prawa własności lub jako przedmiot użytkowania wieczystego oraz części budynku i urządzenia, które służą do użytku wszystkich właścicieli lokali.

Kandydat jako prawidłową zaznaczył odpowiedź c). Stosownie do przepisu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, ze zm.) nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Mając na względzie ww. przepis prawa należy uznać, że te części budynku i urządzenia, które służą do użytku wszystkich właścicieli mieści się w ustawowej definicji nieruchomości wspólnej, zawartej w ustawie o własności lokali.

W świetle powyższego należało zaznaczyć odpowiedzi b) i c) jako prawidłowe, tym samym odpowiedź kandydata na pytanie nr 74 była nieprawidłowa.

Pytanie nr 81 brzmiało:

Okresowa kontrola instalacji elektrycznej i piorunochronnej w zakresie stanu sprawności połączeń, zabezpieczeń i środków ochrony od porażeń, w budynkach o funkcji przemysłowej powinna być przeprowadzona:

a) co najmniej raz w roku;

b) co najmniej raz na 5 lat;

c) wg zalecenia instrukcji użytkowania obiektu.

Kandydat jako prawidłową zaznaczył odpowiedź a), natomiast prawidłową odpowiedzią jest odpowiedź b), bowiem jest ona zgodna z art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.). Wskazany w pytaniu zakres kontroli nie mieści się w zakresie kontroli, która powinna być przeprowadzana co najmniej raz w roku. Natomiast ww. przepis precyzuje zakres kontroli przeprowadzanej co najmniej raz na 5 lat, zgodnie z którym obiekty budowlane powinny być w czasie ich użytkowania poddawane przez właściciela lub zarządcę kontroli okresowej, co najmniej raz na 5 lat, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego, estetyki obiektu budowlanego oraz jego otoczenia; kontrolą tą powinno być objęte również badanie instalacji elektrycznej i piorunochronnej w zakresie stanu sprawności połączeń, osprzętu, zabezpieczeń środków ochrony od porażeń oporności izolacji przewodów oraz uziemień instalacji i aparatów.

Biorąc powyższe pod uwagę, należy uznać, że odpowiedź kandydata na pytanie nr 81 była nieprawidłowa.

Ponadto kandydat nieprawidłowo odpowiedział na niżej wymienione pytania, na które należało wskazać jako poprawne:

• pytanie nr 2 - odp. c);

• pytanie nr 6 - odp. a) i c);

• pytanie nr 19 - odp. a) i b);

• pytanie nr 20 - odp. c);

• pytanie nr 27 - odp. a), b) i c);

• pytanie nr 28 - odp. b), c);

• pytanie nr 33 - odp. b);

• pytanie nr 34 - odp. a), b) i c);

• pytanie nr 36 - odp. a), b);

• pytanie nr 37 - odp. a), b);

• pytanie nr 38 - odp. a), b) i c);

• pytanie nr 41 - odp. b);

• pytanie nr 44 - odp. a), b) i c);

• pytanie nr 46 - odp. a), b);

• pytanie nr 51 - odp. a), b) i c);

• pytanie nr 54 - odp. a);

pytanie nr 55 - odp. b), c);

• pytanie nr 66 - odp. a), b);

• pytanie nr 68 - odp. b);

• pytanie nr 77 - odp. c);

• pytanie nr 84 - odp. a);

• pytanie nr 88 - odp. c).

Odnosząc się do kwestii oceny rozwiązania zadania praktycznego, Państwowa Komisja Kwalifikacyjna w protokole z dnia [...] kwietnia 2014 r. wskazała, że celem zadania jest sprawdzenie praktycznych umiejętności określania wartości nieruchomości dla różnych celów, przy wykorzystaniu różnych metod i technik wyceny. Kandydat rozwiązując zadanie egzaminacyjne uzyskał wynik wynoszący około 2,1 min zł, który jest zaniżony o około 1,5 min zł, gdyż powinien wynieść 3,6 min zł. Jednak Komisja, biorąc pod uwagę ograniczony czas przeznaczony na rozwiązanie zadania, oceniła poszczególne etapy zadania, nie przenosząc popełnionych wcześniej błędów rachunkowych na następne etapy rozwiązania zadania.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w pierwszej części zadania należało podać zasady określenia ceny dla potrzeb aktualizacji opłat za trwały zarząd nieruchomości. Kandydat nie podał wymaganych zasad, zatem nie przyznano punktu za ten element rozwiązania zadania.

W ramach drugiej części zadania należało podać zasady określenia wartości rynkowej nakładów poniesionych na nieruchomość. Kandydat podał wymagane zasady, wobec czego otrzymał 1 punkt za ten element rozwiązania zadania.

W części trzeciej zadania należało wskazać rodzaj wartości oraz sposób wyceny przedmiotowej nieruchomości. Kandydat podał ww. dane, zatem otrzymał 1 punkt za ten element rozwiązania zadania.

Część czwarta zadania dotyczyła obliczenia efektywnego dochodu brutto (EDB). Kandydat prawidłowo obliczył ww. dochód i otrzymał 1 punkt w tej części rozwiązania zadania.

W ramach piątej części zadania należało obliczyć wydatki operacyjne (Wo), które powinny wynosić 287 365,20 zł. Kandydat obliczył ww. wydatki w wysokości 139 527,72 zł., nie uwzględniając opłat za media oraz popełniając błąd przy obliczeniu podatku od budynku, co spowodowało błędny wynik w wydatkach operacyjnych. Zatem nie przyznano punktu za ten etap rozwiązania zadania.

W części szóstej zadania należało dokonać obliczenia wartości rynkowej nieruchomości, które polegało na przemnożeniu dochodu operacyjnego netto (DON) przez współczynnik kapitalizacji (Wk). Kandydat taką czynność wykonał w oparciu o błędne dane (złą wielkość DON wynikającą z błędnej wielkości Wo), ale za ten element już w części 5 zadania nie przyznano punktu. Mając powyższe na uwadze oraz nie uwzględniając błędnej wielkości wyniku kandydat otrzymał 1 punkt za ten element rozwiązania zadania.

W ramach siódmej części zadania należało obliczyć wielkość wskaźnika przeliczeniowego nakładów. Kandydat pożądaną czynność wykonał, wobec czego otrzymał 2 punkty za ten etap rozwiązania zadania.

Z kolei w części ósmej zadania należało określić wartość rynkową nakładów jednostki organizacyjnej. Kandydat taką czynność wykonał w oparciu o błędne dane, za które już wcześniej nie przyznano punktów. Zatem kandydat otrzymał 1 punkt w tej części rozwiązania zadania.

W ostatniej części zadania (nr 9) należało określić wartość nieruchomości jako podstawę do aktualizacji opłat z tytułu trwałego zarządu. Kandydat nie wykonał wymaganej czynności oraz podał, iż wartość nakładów to cena do aktualizacji.

W związku z powyższym nie przyznano punktu za ten element rozwiązania zadania.

Organ naczelny stwierdził, że w świetle powyższego, po analizie całości zebranego w sprawie materiału dowodowego należy uznać, że P. A. w części pisemnej egzaminu uzyskał łącznie 67 punktów, w tym 60 punktów z testu oraz 7 punktów za rozwiązanie zadania praktycznego, co oznacza, że nie zostały spełnione warunki zaliczenia części pisemnej egzaminu. W związku z powyższym kandydat nie spełnił warunku określonego w § 31 ust. 5 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 lutego 2008 r. i tym samym zakończył postępowanie kwalifikacyjne w części pisemnej egzaminu wynikiem negatywnym.

Wobec powyższego, uwzględniając wynik postępowania kwalifikacyjnego przeprowadzonego w dniu [...] kwietnia 2014 r. stwierdzono, że P. A. nie może zostać dopuszczony do części ustnej egzaminu.

Tym samym, zgodnie z § 32 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 lutego 2008 r., P. A. zakończył postępowanie kwalifikacyjne wynikiem negatywnym. Negatywny wynik postępowania kwalifikacyjnego stanowi podstawę do wydania decyzji o odmowie nadania uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości. Tym samym brak jest podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] lutego 2014 r.

Ponadto odnosząc się do zastrzeżeń P. A. odnośnie procedury egzaminacyjnej należy zaznaczyć, że jedynym warunkiem dopuszczenia do części ustnej egzaminu jest uzyskanie 70 punktów z egzaminu pisemnego, w tym co najmniej 5 punktów za rozwiązanie zadania. W przypadku P. A. ten warunek nie został spełniony. W przedmiotowej sprawie nie można zastosować uznania administracyjnego, gdyż w sprawie nadania uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości organ jest związany przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, które nie pozostawiają wątpliwości, w jakim przypadku nadawane są uprawnienia rzeczoznawcy majątkowego. Ponadto należy zaznaczyć, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym postępowanie przed Państwową Komisją Kwalifikacyjną nie jest postępowaniem administracyjnym, do którego zastosowanie znajdowałyby przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a tym samym strona tego postępowania nie może na tym etapie kwestionować prawidłowości dokonanych przez Komisję ocen (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego 24 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1869/12). Państwowa Komisja Kwalifikacyjna nie jest organem administracji, lecz fachowym ciałem, do którego należy stwierdzenie, czy stopień przygotowania kandydata do tego zawodu, z którego wykonywaniem wiążą się niezwykle doniosłe skutki prawne, jest należyty i czy jest on właściwie przygotowany do wykonywania tego zawodu. Zawód rzeczoznawcy majątkowego wymaga tak znacznej wiedzy interdyscyplinarnej, że tylko specjaliści - eksperci w tej dziedzinie są w stanie stwierdzić, czy wiadomości kandydata są wystarczające, czy też nie uprawniają do wykonywania tego zawodu. Ocena kwalifikacyjna jest rezultatem oceniania wiadomości osoby ubiegającej się o nadanie uprawnień zawodowych, (por. wyroki NSA z dnia 20 marca 1998 r., II SA 106/98, niepubl., z dnia 5 czerwca 1998 r., II SA 507/98, niepubl., i z dnia 15 września 1998 r., II SA 1087/98, niepubl.).

Minister Infrastruktury i Rozwoju, na podstawie opinii Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej, decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. odmówił nadania P. A. uprawnień zawodowych rzeczoznawcy majątkowego, wskazując w jej uzasadnieniu fakty, dowody i przepisy prawa na których się oparł wydając decyzję. Fakt, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji, a w szczególności z oceną udzielonych przez kandydata odpowiedzi, nie oznacza, że organ nie uzasadnił przyczyn negatywnej oceny udzielonych odpowiedzi, a tym samym naruszył art. 107 § 3 Kpa i art. 80 Kpa.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 84 § 1 Kpa poprzez pominięcie oraz art. 84 § 2 Kpa w zw. art. 24 Kpa w stosunku do wiceprzewodniczącego należy zaznaczyć, że w postępowaniu o nadanie uprawnień zawodowych nie było podstaw do powołania biegłego, a wiceprzewodniczący Komisji nie jest pracownikiem organu administracji publicznej.

P. A. zakwestionował również zwrócenie się do wiceprzewodniczącego Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej w sprawie kontroli poprawności wyniku postępowania kwalifikacyjnego. Wobec powyższego należy zaznaczyć, że zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 lutego 2008 r. do zadań wiceprzewodniczącego Komisji należy ocena prawidłowości przeprowadzania postępowań kwalifikacyjnych, w tym kontrola poprawności wyników postępowania kwalifikacyjnego, o których mowa w § 26 ust. 2 i 3 oraz § 40 rozporządzenia, co zostało wskazane w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013r., które zostało również przekazane kandydatowi do wiadomości.

Natomiast stwierdzenia kandydata zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy odnoszące się do art. 145 § 1 Kpa i art. 156 § 1 Kpa są na tyle niezrozumiałe, że nie sposób się do nich odnieść. Kwestia wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 145 § 1 Kpa oraz podstawy stwierdzenia nieważności decyzji zawarte w art. 156 § 1 Kpa dotyczą trybów nadzwyczajnych w przypadku decyzji ostatecznych. Natomiast w przedmiotowej sprawie nie mogą mieć one zastosowania.

Kandydat stwierdził również, że organ w sprawie nadania uprawnień zawodowych powinien orzekać na podstawie obowiązujących w dacie orzekania przepisów prawa w tym zakresie. Należy podkreślić, że zgodnie z dyspozycją § 48 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie nadawania uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości, w przypadku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o nadanie uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości, wszczętej i niezakończonej przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, do rozpatrzenia tego wniosku stosuje się przepisy dotychczasowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. A. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 177 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wobec odmowy zastosowania skutkującej odmową nadania uprawnień zawodowych Skarżącemu, mimo spełnienia wszystkich przesłanek w tym z pkt 6 tegoż przepisu,

2) par. 32 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 lutego 2008 r. w sprawie nadawania uprawnień i licencji zawodowych poprzez błędną ocenę odpowiedzi i ustalenie negatywnego wyniku z części pisemnej,

3) art. 107 § 3 kpa poprzez nieodniesienie do wszystkich zarzutów Skarżącego zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z [...] lutego 2014 r.,

4) art. 7 w zw. z art. 77 kpa, art. 6 i 8 kpa poprzez jednostronną, dowolną oraz wadliwą ocenę odpowiedzi wnioskodawcy na pytania nr: (13 Organ uznał wadliwość tego pytania i przyznał mi 1 pkt), 18, 22, 29, 57, 61, 72, 74 i 81 w zw. z poprzez uznanie, że odpowiedzi na powyższe pytania były błędne, co doprowadziło do odmowy zaliczenia części pisemnej oraz brak wyjaśnienia w jakiej dacie ustalono klucz odpowiedzi, bo bezspornie nie istniał on w dniu [...] maja 2012 r.

5) art. 153 ppsa poprzez pominięcie wytycznych zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2013 r. wydanych w tej sprawie, które wiążą organa administracyjne.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił brak odniesienia się do poszczególnych zarzutów. Dodatkowo podniósł, że ocena organu różni się z oceną Komisji w zakresie odpowiedzi na pytanie nr 22 za które odjęto mu 1 pkt dopiero decyzją z 2014 r. w sytuacji gdy egzamin odbywał się w 2012 r. i do tego czasu Komisja dwukrotnie analizowała dowody i przeprowadzała postępowanie kwalifikacyjne uznając jego odpowiedź na to pytanie.

Wskazał, że zastosowany przez Komisję do interpretacji wyniku uzyskanych za poszczególne pytania testu (klucz):

1) nie uwzględnia, że w pyt. nr 13 nie ma możliwości udzielenia jednoznacznej odpowiedzi w świetle obowiązujących przepisów. Aktualnie brak jest precyzyjnych wymagań dotyczących gleboznawczej klasyfikacji (Organ uznał wadliwość tego pytania oraz przyznał mu dodatkowo 1 pkt.);

2) nie uwzględnia, że pytanie testowe nr 18 jest wadliwe w związku z zawartymi uchybieniami w tekście;

3) nie uwzględnia, że pytanie testowe nr 22. pierwotnie oceniono na 1 pkt a po 2 latach na 0 pkt.

4) nie uwzględnia, że przykładowe wyliczenia budowli, jakie zostały zawarte w art. 3 pkt. 3) ustawy Prawo budowlane nie stanową zamkniętego katalogu, interpretacje i stosowanie przepisów prawa było już przedmiotem rozważań i orzeczeń sądów w szczególności Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazującego, że ogrodzenie jest budowlą oraz że wiata garażowa jest budynkiem. Dodatkowo klucz nie uwzględnia, że "Za szczególny rodzaj budynku uważa się wiatę, która stanowi pomieszczenie naziemne, nieobudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione" co wynika z innych przepisów opisanych w jego analizie.

Stwierdza się, że prawidłowa odpowiedź na zadane pytanie nr 29 to odpowiedź "a' oraz "c" (odpowiedź "c" nie budzi wątpliwości, zatem jest poza zakresem analizy);

5) nie uwzględnia, że pytanie testowe nr 57 w świetle obowiązujących przepisów daje możliwość udzielenia szerszej i kompletnej odpowiedzi. Stwierdza się, że prawidłowa odpowiedź na zadane pytanie nr 57 to odpowiedź "b" i "c";

6) nie uwzględnia wykładni orzecznictwa sądowego, że jeśli cel wywłaszczenia został zrealizowany, to zwrot nie jest możliwy bez względu na to, kiedy realizacja ta nastąpiła. Nie można zatem mówić o zbędności nieruchomości i obowiązku je zwrotu, jeśli nieruchomość wywłaszczona została prawidłowo wykorzystana zgodnie z celem określonym w decyzji o wywłaszczeniu, a następnie tej realizacji zaprzestano lub nieruchomość przeznaczono na inne cele, włączając w to rozporządzenia tą nieruchomością na rzecz osób trzecich (sprzedaż, oddanie w użytkowanie wieczyste, oddanie w użytkowanie, najem, dzierżawę lub w trwały zarząd). Sądy administracyjne konsekwentnie odmawiały przyznania byłym właścicielom lub ich następcom prawnym roszczenia o zwrot nieruchomości po zaprzestaniu realizacji celu wywłaszczenia. W świetle powyższego stwierdza się, że pytanie testowe nr 61 jest wadliwe w związku z brakiem możliwości udzielenia jednoznacznej i prawidłowe j odpowiedzi;

7) nie uwzględnia, że jako odpowiedź prawidłową w pytaniu nr 72 w szczególności dla definicji dowodów zgodnie ze wskazaną podstawą prawną wskazuje się odpowiem | "b" i "c". Należy podkreślić, że pytanie zostało sformułowane niejednoznacznie i tendencyjnie bez podania podstawy prawnej oraz użyto słowa między innymi "...m.in." a także nie pytano bezpośrednio o zakres przedmiotu wyceny, czy tez o dokumenty podstawowe typu postanowienie wojewody, zatem argumentacja organu jest nieuprawniona;

8) nie uwzględnia, że pytanie testowe nr 74 jest wadliwe w związku z brakiem możliwości udzielenia jednoznacznej odpowiedzi, której zgodnie z treścią pytania podstawą prawną powinna być ustawa o własności lokali a nie treści zawarte portalu wikipedia w dziale Nieruchomości lokalowe. W argumentacji organu stwierdza się, że "Mając na uwadze ww. przepis prawa należy uznać, że te części budynku i urządzenia, które służą do użytku wszystkich właścicieli mieści się w ustawowej definicji nieruchomości wspólnej, zawartej w UoWL." Ta argumentacja jest wadliwa, gdyż w przetworzonej przez organ definicji może się zmieścić omyłkowo np.: samodzielny lokal mieszkalny, którego współwłaścicielami będą wszyscy dotychczasowi członkowie wspólnoty mieszkaniowej na zasadzie współwłasności a przecież taki lokal nie jest nieruchomością wspólną w rozumieniu Ustawy. Pytanie było sformułowane precyzyjnie i dotyczyło definicji w rozumieniu przytoczonej ustawy, a nie sformułowane na zasadzie, który z przykładów mieści się w definicji zawartej ustawie;

9) nie uwzględnia, że aktualnie brak jest precyzyjnych wymagań dotyczących ramowych badań eksploatacyjnych instalacji i urządzeń elektrycznych. W świetle przedstawione analizy stwierdza się, że pytanie testowe nr 81 jest wadliwe w związku z brakiem możliwości udzielenia jednoznacznej odpowiedzi. Jako odpowiedź prawidłową w szczególności dla budynków o funkcji przemysłowej zgodnie ze wskazaną podstawą prawną wskazuje się odpowiedź "a". Organ nie ma podstaw uznania odpowiedzi tylko w oparciu o przepisy Ustawy Prawo budowlane w szczególności z powodu przytoczenia zapisu w samym pytaniu, że dla udzielenia odpowiedzi należy przyjąć przepisy prawa budowlanego, a także z powodu zawarcia w treści pytania zapisu "w budynkach o funkcji przemysłowej" dla których to obowiązują przepisy szczególne określające częstsze kontrole zapewniające bezpieczeństwo użytkowania.

10) Dla pytań Nr: 2, 6, 19, 20, 27, 28, 33, 34, 36, 37, 38, 41, 44, 46, 51, 54, 55 *M 77, 84, 88 nie istnieje wzorzec prawidłowych odpowiedzi tożsamy z definicją wzorca uznaną przez zawody prawnicze.

Skarżący stwierdził, że zastosowany przez Państwową Komisję Kwalifikacyjną do interpretacji treści i wyniku zadania praktycznego sposób rozwiązania (klucz):

1. nie uwzględnia wszystkich aspektów zawartych w treści zadania,

2. nie uwzględnia wszystkich elementów przedstawionego przeze mnie rozwiązania zadania praktycznego.

Skarżący podniósł, że po raz pierwszy informacja o kluczu odpowiedzi pojawiła się przy okazji zapoznawania się z dowodami w dniu [...] maja 2014 r. Nie było tego wzorca podczas pierwszego postępowania administracyjnego zakończonego wyrokiem WSA z 7 maja 2013 r. Organ w postępowaniu ponownym nie wykonał należycie wytycznych WSA w Warszawie, mimo obowiązku wynikającego z art. 153 ppsa. Trudno zrozumieć opór organu i pominięcie wytycznych zawartych w wyroku WSA w Warszawie, co można odebrać jedynie, jako lekceważenie prawa.

W odpowiedzi na skargę Minister podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.

Odpowiadając na zarzut, że ocena organu różni się z oceną Komisji w zakresie oceny odpowiedzi na pytanie nr 22, z akt sprawy wynika, że zarówno Komisja w protokole z przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego dotyczącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] kwietnia 2014 r., jak i organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazali, iż odpowiedź skarżącego na pytanie nr 22 była nieprawidłowa, podając przyczyny przyznania 0 pkt za powyższe pytanie. Organ zaznaczył, że w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy dokonuje ponownej oceny zebranego w sprawie materiału przy jednoczesnym usunięciu naruszeń w prowadzonym postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a.

Szczególnie również należy podkreślić, że w niniejszej sprawie zapadło już rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2430/12. Wyrokiem tym Sąd uchylił wcześniejszą decyzję organu z dnia [...] października 2012r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. stwierdzając, że na potrzeby egzaminu powinien istnieć wzorzec prawidłowych odpowiedzi na pytania testowe objęte egzaminem.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że z akt administracyjnych nie wynika, aby wzorzec taki został opracowany. W ocenie Sądu brak opracowania jednolitego wzorca odpowiedzi sprawił, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca naruszają przepisy art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W tych okolicznościach trzeba wskazać, że zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia".

Organ administracji był zatem zobowiązany, aby prowadząc ponowne postępowanie po wyroku Sądu, zastosować się do wskazań zawartych w wyroku Sądu.

W sprawie niniejszej tak się jednak nie stało.

Ponieważ Sąd w wyroku z dnia 7 maja 2013r. wskazał, że prawidłowa ocena pracy egzaminacyjnej skarżącego byłaby możliwa, gdyby został opracowany wzorzec prawidłowych odpowiedzi na pytania testowe objęte tym egzaminem – to organ winien taki wzorzec opracować i ustalić, czy wszystkie prace egzaminacyjne były oceniane według tych samych kryteriów.

Było to tym bardziej istotne, z uwagi na fakt, że jak wynika z przepisu § 31 rozporządzenia część pisemna egzaminu zakwestionowana w skardze polegała na rozwiązaniu m.in. testu wielokrotnego wyboru składającego się z 90 pytań. Oznacza to, w myśl ust. 2 pkt 1 rozporządzenia , iż za prawidłową odpowiedź uznaje się odpowiedź wskazującą wszystkie poprawne odpowiedzi cząstkowe.

Z akt sprawy nie wynika, aby taki wzorzec prawidłowych odpowiedzi został opracowany na potrzeby egzaminu. Nie ustalono także, według jakiego wzorca oceniane były wszystkie prace egzaminacyjne.

Zdaniem Sądu taki wzorzec odpowiedzi powinien istnieć jako gwarancja dla wszystkich kandydatów, że prawidłowość udzielanych przez nich odpowiedzi może być odniesiona do jednego obiektywnego stanu. Sąd zauważa, że takie wzorce poprawnych odpowiedzi są przygotowywane w egzaminach innych zawodów np. prawniczych.

W ocenie Sądu brak opracowania jednolitego wzorca odpowiedzi sprawia, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca naruszają przepisy art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Fakt nieopracowania takiego wzorca, pomimo wyraźnych wskazań w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2430/12, przesądza o naruszeniu przez organ dyspozycji art. 153 p.p.s.a., co stanowi poważne uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Powyższe okoliczności dowodzą, że sprawa wymaga ponownego rozpoznania przez Ministra przy uwzględnieniu opisanych wskazań i bezwzględnego zastosowania się do wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku Sądu.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja jak też decyzja ją poprzedzająca nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienie się niniejszego wyroku.