Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 4056/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt. 14, art. 43 ust. 1 pkt 10, art. 43 ust. 1 pkt 10a, art. 43 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 14 b par. 3, art. 14 h, art. 14gpar. 1,  art. 169 par. 1,
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Sałek, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba (sprawozdawca), sędzia WSA Artur Kuś, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 września 2018 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 8 listopada 2017 r. A. S.A. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżącą", "Stroną" lub "Spółką") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z [...] października 2017 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

1.1. W dniu 20 czerwca 2017 r. Skarżąca złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego w trybie licytacji komorniczej i prawa do odliczenia podatku naliczonego.

We wniosku Skarżąca wskazała, że specjalizuje się w edukacji informatycznej. Jest podatnikiem podatku VAT. Spółka w drodze licytacji komorniczej nabyła spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego nr [...] przy ul. [...] w W. W dniu 25 listopada 2015 r. Sąd Rejonowy dla W. w W., [...] Wydział Cywilny w sprawie o sygn. akt [...] wydał postanowienie o przysądzeniu na rzecz nabywcy – A. S.A. ograniczonego prawa rzeczowego - spółdzielczego własnościowego prawa do ww. lokalu użytkowego (postanowienie prawomocne [...] grudnia 2015 r.).

Powyższą sprzedaż udokumentowano fakturą VAT wystawioną 6 czerwca 2016 r., wystawioną przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. w W. K.P., w której wykazano podatek od towarów i usług według stawki 23%. W ocenie Strony, powyższa faktura została wystawiona błędnie, gdyż ww. zakup nieruchomości powinien być zwolniony z podatku VAT zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2016 r., poz. 710 ze zm., dalej: "u.p.t.u.") Tymczasem w odpowiedzi na wniosek Spółki z 29 lipca 2016 r. ( sygn. akt [...]) o podanie podstawy prawnej lub interpretacji podatkowej uzasadniającej prawidłowość zastosowania stawki VAT, komornik sądowy przedłożył postanowienie Sądu Rejonowego dla W. w W., [...] Wydział Cywilny sygn. akt [...] wraz z uzasadnieniem, gdzie m.in wskazano podstawy do obciążenia Spółki podatkiem VAT. Spółka wskazała, że mogła zapoznać się z ww. postanowieniem dopiero 8 grudnia 2016 r., w którym to dniu odnotowano wpływ pisma komornika sądowego z 2 grudnia 2016 r. wraz z załączonym ww. postanowieniem Sądu. Tym samym Spółka de facto została pozbawiona możliwości zaskarżenia ww. postanowienia i zakwestionowania argumentacji wyrażonej w jego uzasadnieniu. Skarżąca wskazała, iż z uzasadnienia ww. postanowienia wynikało, że Sąd podzielił stanowisko komornika sądowego, że sprzedaż licytacyjna w przedmiotowej sprawie rodzi obowiązek odprowadzania podatku do towarów i usług (VAT).

Ostatecznie powyższa sprzedaż została obciążona 23% podatkiem od towarów i usług.

Spółka dążąc do ustalenia podstaw prawnych wystawienia przez komornika sądowego faktury VAT z tytułu sprzedaży ww. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego nr 1, podjęła stosowne działania w wyniku których ustalono historię nieruchomości:

- 23 kwietnia 2001 r. Zarząd [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w W. ul. [...] przydzielił F. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. lokal użytkowy na zasadzie spółdzielczego -własnościowego prawa do lokalu nr [...] znajdującego się w W. przy ul. [...] o łącznej powierzchni 182,3 m2 za wkład budowlany w wysokości 497.679,00 zł, który to został pokryty w całości,

- 31 stycznia 2011 r. zawarto akt notarialny; zgodnie z brzmieniem § 2 aktu notarialnego R.C. działający w imieniu F. S.A. z siedzibą w W. oświadcza, że sprzedaje F. S.A. z siedzibą w W. opisane w § 1 tego aktu spółdzielcze własnościowe prawo do przedmiotowego lokalu użytkowego za cenę 1.500.000.00 zł złotych. R.C. działający w imieniu F. S.A. oświadcza, że prawo to za niniejszą cenę kupuje. Co istotne - § 8 aktu notarialnego stanowi, iż pobrano podatek od czynności cywilnoprawnej od umowy sprzedaży 2% od ceny w kwocie 1.500.000,00 zł stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 101 poz. 649,), zapłaconego przelewem przez sprzedającego na rachunek bankowy Kancelarii Notarialnej złotych 30.000.00.

Spółka mając na względzie art. 43 ust. 1 pkt 10a lit. b pkt 190 a u.p.t.u. podjęła również działania mające na celu uzyskanie informacji dotyczących ww. nakładów (w tym w szczególności nakładów poczynionych na ww. lokal użytkowy, które to stanowiły powyżej 30 % wartości początkowej ww. lokalu) odpowiednio w okresie 2001-2011 przez F. S.A. oraz w okresie 2011-2015 przez F. S.A. wystosowując następujące wnioski o udzielenie informacji dotyczących przedmiotowego lokalu użytkowego do K.P. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. w W., Spółdzielni Mieszkaniowej [...], Naczelnika Urzędu Skarbowego W.,

W odpowiedzi na ww. wnioski wystosowano pisma, które nie zawierały odpowiedzi na zapytanie Spółki odnośnie nakładów poczynionych na ww. lokal użytkowy.

Ponadto Spółka 23 marca 2017 r. wystosowała do Centrum Personalizacji Dokumentów MSWiA wniosek o udostępnienie danych jednostkowych z rejestru mieszkańców oraz rejestru Pesel M.S. - obecnego prezesa zarządu F. S.A., który to (istnieje ku temu wysokie prawdopodobieństwo) może być w posiadaniu informacji w przedmiocie nakładów poczynionych na ww. lokal użytkowy. Do dnia złożenia wniosku o udzielenie interpretacji nie otrzymano odpowiedzi na ww. wniosek.

W przyszłości Spółka planuje dokonać dalszej sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do przedmiotowego lokalu użytkowego.

W związku z powyższym opisem Skarżąca zadała następujące pytania:

1) Czy komornik sądowy właściwie wystawił fakturę VAT naliczając 23% podatku od towarów i usług, a co za tym idzie nie ma zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 2 u.p.t.u. i Spółka ma prawo do obniżenia podatku należnego oraz do zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego mając na względzie, iż transakcja sprzedaży nieruchomości udokumentowana fakturą VAT podlega opodatkowaniu i nie jest zwolniona od podatku od towarów i usług.

2) Czy w przypadku sprzedaży przedmiotowej nieruchomości Skarżąca powinna naliczyć 23% podatku od towarów i usług, czy sprzedaż ta objęta jest zwolnieniem od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u.?

3) Od którego momentu (przy uwzględnieniu zamiaru sprzedaży nieruchomości przez Skarżącą) należy liczyć pierwsze zasiedlenie przedmiotowej nieruchomości, w sytuacji gdy komornik sądowy właściwie wystawił fakturę VAT naliczając 23 % podatku od towarów i usług?

4) Czy w sytuacji, gdy komornik sądowy błędnie wystawił fakturę VAT i pomimo zwrócenia się o skorygowanie ww. faktury VAT nie została ona przez niego skorygowana to czy Spółka będzie zobowiązana do zapłaty Podatku od czynności, cywilnoprawnych zgodnie z regulacją prawną zawartą w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych z 9 września 2000 r. w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2016 r.

Zdaniem Skarżącej, w opisanym stanie faktycznym, faktura została wystawiona przez komornika błędnie, ponieważ zakup nieruchomości powinien zostać zwolniony z podatku od towarów i usług na podstawie art 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. i w następstwie Spółce nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego oraz do zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Skarżąca wskazała, iż pierwsze zasiedlenie przedmiotowej, zgodnie z poczynionymi przez nią ustaleniami miało miejsce w 2001 r, w którym to ww. spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego nr [...] zostało przydzielone F. S.A. z siedzibą w W. przez Zarząd [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w W. ul. [...], co oznacza, iż od tej daty, do dnia złożenia wniosku upłynęło już prawie 16 lat.

Spółka wskazała, iż pomimo wystosowania zapytań do poszczególnych podmiotów, nie posiada informacji o wydatkach na ulepszenie przedmiotowej nieruchomości poniesionych przed transakcją zbycia, w stosunku do których dokonującemu dostawy przysługiwałoby prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, które byłyby równe lub przekraczały 30 % wartości początkowej tego obiektu. Mając na uwadze wszystko powyższe Spółka nie posiada wiedzy jakoby występowały wyjątki określone w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

Z kolei w sytuacji, gdy Komornik Sądowy właściwie wystawił fakturę VAT, zdaniem Skarżącej należy uznać, że pierwsze zasiedlenie przedmiotowej nieruchomości należy liczyć od momentu uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności dla ww. nieruchomości.

1.2. W związku z tym, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art 14b § 2 i 3 oraz 14f § 2 i 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej. "O.p."), pismem z 3 lipca 2017 r. na podstawie art. 169 § 1 i § 2 i 4 w zw. z art. 14h O.p., wezwano Skarżącą do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania - pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia poprzez:

1) wyczerpujące przedstawienie zdarzenia przyszłego do którego ma się odnieść się organ tak, aby zawierało wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia przepisów z zakresu podatku od towarów i usług, których interpretacji oczekuje Spółka, tj. jednoznaczne i precyzyjne wskazanie:

a) czy F. S.A. nabyła spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, tj. odpłatnej dostawy towarów,

b) czy F. S.A. przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z nabyciem spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego,

c) w jaki sposób i od kiedy w dany sposób lokal użytkowy był wykorzystywany przez F. S.A., w tym czy był wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej i od kiedy,

d) czy lokal użytkowy był wykorzystywany przez F. S.A. wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług,

e) czy w odniesieniu do lokalu użytkowego F. S.A. ponosiła nakłady na jego ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym stanowiące co najmniej 30% wartości początkowej tego lokalu - jeśli tak należy wskazać:

■ czy przysługiwało jej prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z ponoszonymi nakładami,

■ kiedy ww. nakłady miały miejsce (należy wskazać konkretną datę),

■ czy po ulepszeniach przekraczających 30% wartości początkowej lokal użytkowy był oddany do użytkowania w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu tj. czy był przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze i od tego momentu do dnia sprzedaży (nabycia przez Skarżącą w drodze licytacji) minął okres co najmniej 2 lat,

■ czy po ulepszeniach przekraczających 30% wartości początkowej lokal użytkowy w stanie ulepszonym był wykorzystywany do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat.

f) jeśli F. S.A. nie nabyła spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz nie ponosiła nakładów na jego ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym stanowiących co najmniej 30% jego wartości początkowej należy wskazać:

▪ w jaki sposób lokal użytkowy był wykorzystywany przez F. S.A., w tym czy był wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej,

■ czy w odniesieniu do lokalu użytkowego F. S.A. ponosiła nakłady na jego ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym stanowiące co najmniej 30% wartości początkowej tego lokalu - jeśli tak należy wskazać czy po tych ulepszeniach lokal użytkowy był oddany do użytkowania w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, tj. czy był przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze,

g) w jaki sposób Spółka, która nabyła w drodze licytacji komorniczej lokal użytkowy będzie go wykorzystywała, w tym czy będzie go wykorzystywała w prowadzonej działalności gospodarczej, czy lokal będzie służył do wykonywania czynności opodatkowanych czy też do czynności zwolnionych z opodatkowania,

h) czy lokal użytkowy będzie wykorzystywany przez Skarżącą wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług,

i) kiedy konkretnie nastąpi sprzedaż lokalu użytkowego przez Spółkę,

j) czy Skarżąca w odniesieniu do lokalu użytkowego będzie ponosiła nakłady na jego ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym stanowiące co najmniej 30% wartości początkowej lokalu - jeśli tak należy wskazać:

■ czy Stronie będzie przysługiwało prawdo do odliczenia podatku naliczonego w związku z ponoszonymi nakładami,

■ kiedy ww. nakłady będą miały miejsce,

▪ czy po ulepszeniach przekraczających 30% wartości początkowej lokal użytkowy będzie oddany do użytkowania w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu tj. czy będzie przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze i od tego momentu do dnia sprzedaży minie okres co najmniej 2 lat,

▪ czy po ulepszeniach przekraczających 30% wartości początkowej obiekt w stanie ulepszonym będzie wykorzystywany do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat,

2) przeformułowanie przedmiotu interpretacji (pytania nr 3) tak aby dotyczyło interpretacji przepisów prawa podatkowego z zakresu podatku od towarów i usług oraz dotyczyło sytuacji prawnopodatkowej Spółki, a w konsekwencji przedstawienie własnego stanowiska w sprawie adekwatnego do nowo sprecyzowanego przedmiotu interpretacji.

3) dokonanie dodatkowej opłaty 80 zł z tytułu złożenia wniosku - dodatkowe 40 zł za zdarzenie przyszłe związane ze sprzedażą lokalu w zakresie podatku VAT oraz dodatkowe 40 zł za zdarzenie przyszłe z zakresu podatku od czynności cywilnoprawnych.

1.3. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z 14 lipca 2017 r. Skarżąca nie uzupełniła wszystkich informacji, o których wskazanie organ wzywał w wystosowanym wezwaniu.

1.4. W wyniku powyższego, postanowieniem z [...] lipca 2017 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił wniosek Strony bez rozpatrzenia.

1.5 Pismem z 4 sierpnia 2017 r. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o uchylenie postanowienia i wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

1.6. Postanowieniem z [...] października 2017 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] lipca 2017 r.

Organ nie zgodził się ze stanowiskiem Strony, iż w złożonym wniosku przedstawione zostały wszelkie informacje niezbędne do dokonania oceny zastosowania określonych przepisów w niniejszej sprawie. Wskazał, że zakres złożonego wniosku sprowadzał się do oceny stanowiska, czy Spółka ma prawo do obniżenia podatku należnego oraz do zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego na podstawie faktury VAT wystawionej przez Komornika Sądowego z tytułu sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego na licytacji komorniczej, a także czy w przypadku sprzedaży przedmiotowej nieruchomości Skarżąca powinna naliczyć 23% podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta objęta jest zwolnieniem od podatku od towarów i usług. Organ, aby dokonać oceny zajętego stanowiska w pierwszej kolejności powinien dokonać rozstrzygnięcia czy nabycie lokalu powinno być zwolnione z opodatkowania, czy też powinno podlegać podstawowej stawce podatku od towarów i usług.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zaznaczył, że analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących prawo do zwolnienia od podatku dostaw budynków, budowli lub ich części, prowadzi do konkluzji, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z trzech podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie ww. obiektów, dlatego też o uzupełnienie tychże okoliczności organ wezwał Stronę. Okoliczności te były niezbędne dla ustalenia czy i w jakim momencie doszło do momentu pierwszego zasiedlenia, o którym mowa art. 2 pkt 14 u.p.t.u., a w konsekwencji do określenia, czy w analizowanej sprawie znajdzie zastosowanie zwolnienie określone w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, art. 43 ust. 1 pkt 10a u.p.t.u., bądź art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., czy też wykluczenie przewidzianych w ww. przepisach zwolnień z podatku i zastosowanie stawki podstawowej. Przy ustalaniu momentu pierwszego zasiedlenia niezbędne były informacje, których brakowało w opisie zdarzenia przyszłego odnośnie ulepszeń przedmiotowej nieruchomości przekraczających 30% wartości początkowej lokalu użytkowego oraz czy po takich ulepszeniach lokal został oddany do użytkowania w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu tj. czy lokal był przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze i od tego momentu do dnia sprzedaży (nabycia przez Spółkę w drodze licytacji) minął okres co najmniej 2 lat.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie zgodził się ze Stroną, że brak informacji odnośnie dokonywanych ulepszeń przekraczających 30% wartości początkowej lokalu był wystarczający do oceny czy w sprawie zachodziły przesłanki do zwolnienia wskazane w art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.tu. Samo przedstawienie informacji odnośnie wejścia w posiadanie przedmiotowego własnościowego prawa do lokalu użytkowego, jak i historia w oparciu o księgi wieczyste, kto, w którym roku i za jaką cenę nabywał prawo do lokalu nie dawało przesłanek aby na tej podstawie można było stwierdzić moment pierwszego zasiedlenia i w konsekwencji, czy dany lokal korzysta ze zwolnienia na podstawie konkretnego przepisu, tym bardziej że stawka podatku z jaką Skarżąca nabyła lokal nie była przez nią kwestionowana.

Organ zaznaczył, iż nie mając informacji odnośnie poniesionych nakładów nie mógł dokonać rozstrzygnięcia w sprawie będącej przedmiotem sporu, gdyż podane przez Stronę informacje w zakresie dat nabywania spółdzielczego własnościowego lokalu użytkowego bez informacji o dokonanych ulepszeniach przekraczających 30% wartości początkowej budynku w okresie przed nabyciem lokalu przez Skarżącą nie spełniały przesłanki do uznania czy w sprawie zachodziły podstawy do zastosowania zwolnienia z opodatkowania. Organ nie może bowiem działać na zasadzie domysłów, a wszelkie informacje dotyczące stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego i przedmiot interpretacji muszą być wskazane wprost we wniosku i muszą być czytelne.

W konsekwencji w przedmiotowej sprawie, konieczne stało się wezwanie Spółki do wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości. Przedstawiony przez Stronę opis zdarzenia przyszłego, nie posiadał bowiem wszystkich informacji odnośnie przepisów których interpretacji oczekiwała Skarżąca, tj. dotyczących poniesionych nakładów, wykorzystywania lokalu, czy też daty sprzedaży

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, iż rolą organu nie jest dokonywanie założeń do stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego a fakt, że Skarżąca przedstawiła we wniosku znane jej informacje nie jest równoznaczny z tym, że są one wystarczające do wydania interpretacji indywidualnej i stwierdzenia czy dostawa lokalu na rzecz strony będzie lub nie będzie korzystała ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie określonego przepisu prawa. Analizując treść odpowiedzi na wezwanie oraz złożonego zażalenia organ wywiódł wniosek, że Spółka ma świadomość, że przesłane uzupełnienie do wniosku nie zawierało wyczerpujących i jednoznacznych informacji, o uzupełnienie których wzywał organ. Strona wskazała, że nie posiada informacji odnośnie nakładów poczynionych przez poprzednich właścicieli i nie może ich uzupełnić. W tym kontekście Skarżąca nie wskazała także innych informacji będących przedmiotem wezwania związanych z historią lokalu a właśnie takie szczegółowe, dokładne i precyzyjne informacje były m.in. niezbędne, aby organ mógł dokonać oceny przedstawionego we wniosku stanowiska.

Organ podkreślił również, że w przedmiotowym przypadku brak ustalenia daty kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie lokalu (ze względu na brak informacji odnośnie poniesionych nakładów przekraczających 30% wartości początkowej lokalu) rzutuje na dalsze rozstrzygnięcie oceny stanowiska w zakresie dostawy przez Skarżącą spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego. Stwierdził, iż nawet pomijając ten bardzo istotny fakt, który miałby wpływ na to, w myśl którego przepisu ustawy o podatku od towarów i usług dokonana przez Skarżącą dostawa podlegałaby zwolnieniu z opodatkowania, to nawet gdyby przyjąć, że dopiero nabycie przez Stronę (które miało miejsce w 2015 r.) jest momentem pierwszego zasiedlenia dla tego lokalu, to brak sprecyzowania dokładnej daty sprzedaży powoduje, że wspomniany czas najbliższych 12 miesięcy na sprzedaż lokalu przez Stronę skutkowałby, iż dostawa mogłaby być dokonana albo 2 lata po tak rozumianym pierwszym zasiedleniu albo przed tym okresem. To również wpływa na zastosowanie odpowiedniej normy prawnej, na podstawie której dostawa lokalu może podlegać zwolnieniu z opodatkowania, a należy podkreślić że zdarzenie przyszłe będące przedmiotem wniosku powinno stanowić określoną sytuację faktyczną dotyczącą Spółki. W ocenie organu z uwagi na istotę interpretacji indywidualnych, w szczególności ich gwarancyjny charakter, przedmiotem tych rozstrzygnięć nie może być ocena prawna różnych, wielu, hipotetycznych sytuacji faktycznych. Bowiem podane we wniosku zdarzenie przyszłe stanowi faktyczną podstawę udzielonej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich ta interpretacja będzie mogła wywoływać skutki prawne.

W związku z powyższym interpretacja wydana na podstawie stanu faktycznego przedstawionego w przedmiotowej sprawie byłaby wyłącznie opinią organu co do wykładni przepisów i nie pełniłaby roli gwarancyjnej. Interpretacja indywidualna nie może bowiem stanowić wyjaśnienia przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do wariantów zdarzeń przyszłych, których Spółka rozważa wdrożenie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

2.1. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca sformułowała żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia własnego organu oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

1) art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 1 i 3 O.p. poprzez błędne przyjęcie, iż wniosek Skarżącej nie spełnia wymogów z art. 14b § 3 o.p. w zakresie wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, podczas gdy wniosek ten zawierał wyczerpujące przedstawienie zdarzenia przyszłego oraz stanowiska Strony w sprawie oceny prawnej tego zdarzenia przyszłego, co za tym idzie organ był obowiązany do wydania interpretacji indywidualnej,

2) art. 169 § 4 w zw. z art. 14h O.p. poprzez błędne przyjęcie, że zaistniały przesłanki do pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej, pomimo iż spełniał on wymogi, o których mowa w art. 14b § 3 O.p. bowiem zawierał w swej treści wyczerpujące przedstawienie zdarzenia przyszłego oraz stanowiska Strony w sprawie oceny prawnej tego zdarzenia przyszłego, co za tym idzie organ był obowiązany do wydania interpretacji indywidualnej,

3) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez wadliwe utrzymanie w mocy postanowienia z 25 lipca 2017 roku, pomimo że nie zaistniały przesłanki do pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej, co za tym idzie prawidłowym rozstrzygnięciem organu winno być uchylenie postanowienia poprzedzającego zaskarżone postanowienie w oparciu o art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. i wydanie interpretacji indywidualnej,

4) art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych arbitralnym działaniem organu, w sytuacji gdy podatnik miał prawo oczekiwać, iż jego sprawa zostanie rozpatrzona w wyniku wydania interpretacji indywidualnej.

2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

2.3. W piśmie procesowym z 14 lutego 2018 r. Skarżąca wskazała, że w treści skargi oraz pisma składanych w toku postępowania nastąpiła oczywista omyłka pisarska polegająca na tym, że zamiast "odrębnej własności" lokalu użytkowego nr [...] na ul. [...] w W. wpisywano wyrazy "spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

3. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej zwanej "P.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

4. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest to, czy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zawierał wyczerpujące przedstawienie niezbędnych, z punktu widzenia prawa materialnego, elementów opisu zdarzenia przyszłego.

5. Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Skarga jest niezasadna.

6.1. Wyjaśnienie podstaw prawnych wyroku należy rozpocząć od wskazania, że w myśl art. 14b § 1 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie z art. 14b § 2 O.p., wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. W myśl art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Przez "wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego", o którym mowa w art. 14b § 3 O.p., należy rozumieć taki opis zaistniałego stanu faktycznego lub też zdarzenia przyszłego, który odnosi się do wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia norm materialnego prawa podatkowego mogących znajdować zastosowanie w realiach przedstawionej sytuacji. Ocena czy w realiach konkretnej sprawy wnioskodawca wywiązał się z obowiązku wyczerpującego przedstawienia opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego musi być dokonywana w ścisłym powiązaniu z przepisami prawa materialnego, o których dokonanie interpretacji zwraca się wnioskodawca. Obowiązkiem występującego z wnioskiem o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest przedstawienie takiego opisu stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego, który pozwala na ustalenie wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia norm materialnego prawa podatkowego stanowiących przedmiot interpretacji, umożliwiając ich zastosowanie do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Mając z kolei na uwadze, że w postępowaniu interpretacyjnym znajduje zastosowanie zasada legalizmu organ interpretacyjny w oparciu o regulacje stosowanego odpowiednio na mocy art. 14h O.p., przepisu art. 169 § 1 O.p., uprawniony jest jedynie do żądania uzupełnienia opisu przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego o okoliczności istotne z punktu widzenia wchodzących potencjalnie w rachubę norm materialnego prawa podatkowego. Punktem wyjścia dla rozważań organu winna stać się treść przepisów prawa materialnego, których interpretacji w swojej indywidualnej sprawie domagał się wnioskodawca.

Wezwanie do uzupełnienia opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego nie może stanowić substytutu postępowania dowodowego realizującego zasadę prawdy materialnej. Jeśli tylko opis stanu faktycznego (lub zdarzenia przyszłego) pozwala na ocenę prawidłowości stanowiska pytającego, w kontekście normy prawa, która będzie stanowiła podstawę owej oceny, organ podatkowy nie powinien wzywać strony w trybie art. 14h, w związku z art. 169 § 1 O.p. do uzupełniania braków wniosku, a w razie ich nieuzupełnienia stosować przepis art. 14g § 1 O.p. Wzywając wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji organ powinien wykazać związek pomiędzy stawianymi w wezwaniu pytaniami a określonymi przepisami prawa materialnego. Organ winien wykazać, że danego elementu stanu faktycznego (informacji) wniosek ani odpowiedź na wezwanie organu nie zawiera. Powinien również - poprzez stosowne merytoryczne uzasadnienie (ze wskazaniem konkretnych uregulowań prawnych z zakresu prawa podatkowego) - wykazać, że bez tego elementu stanu faktycznego (informacji) udzielenie prawidłowej, zgodnej z prawem interpretacji jest niemożliwe. Nie wystarczy samo kategoryczne stwierdzenie, że ten element stanu faktycznego (informacja) jest niezbędny do udzielenia interpretacji indywidualnej w zakresie zagadnienia wskazanego we wniosku (tak np. w wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 13 lipca 2016 r., I SA/Gd 603/16 i w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 27 sierpnia 2015 r., I SA/Łd 622/15, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 lipca 2014 r., III SA/Wa 733/14 oraz III SA/Wa 771/14; z 24 lutego 2015 r., III SA/Wa 1796/14 -wyroki sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwanej też CBOSA, pod adresem "orzeczenia.nsa.gov.pl").

6.2. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest jednolity pogląd, że poza ramy stanu faktycznego opisanego we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej organ podatkowy udzielający interpretacji przepisów prawa podatkowego wykraczać nie może. Postępowanie w przedmiocie interpretacji opiera się wyłącznie na stanie faktycznym, wyczerpująco przedstawionym przez wnioskodawcę, tym bardziej, że w stosunku do tak opisanego stanu faktycznego wyrażane jest jego stanowisko. Organ nie może stanu faktycznego przedstawionego we wniosku własnymi ocenami podważać, ustalać, uzupełniać ani też zmieniać w jakimkolwiek zakresie, nawet wówczas, gdyby w oparciu o inne źródła, czy wiedzę znaną mu z urzędu, miał uzasadnione wątpliwości, co do zgodności przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego z obiektywną rzeczywistością. Instytucja interpretacji podatkowej nie daje bowiem organowi w tym względzie stosownych uprawnień dowodowych, co ma swoje uzasadnienie w zupełnie innej roli, jaką ma do spełnienia ten organ w tym postępowaniu. W postępowaniu w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji nie może toczyć się spór o stan faktyczny, nie może też być prowadzone postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych, tak jak ma to miejsce w postępowaniu podatkowym.

6.3. Jedną z przyczyn uznania, że wniosek nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. może być brak wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W sytuacji natomiast wątpliwości powziętych, co do wyczerpującego przedstawienia przez podatnika stanu faktycznego, który de facto uniemożliwia wyrażenie prawidłowego stanowiska w sprawie, organ interpretacyjny jest zobowiązany zastosować treść art. 169 § 1 O.p. w związku z art. 14h O.p. wzywając do uzupełnienia elementów stanu faktycznego koniecznych dla oceny stanowiska wnioskodawcy. Pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może nastąpić dopiero wówczas, gdy Strona nie uzupełni lub nie poprawi wniosku według zaleceń organu wydającego interpretację, w wyznaczonym do tego terminie.

Dla przekonania, że uzasadnienie postanowienia w przedmiocie pozostawienia wniosku o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego jest prawidłowe, organ winien nie tylko wykazać, że danego elementu stanu faktycznego (informacji) wniosek ani odpowiedź na wezwanie organu nie zawiera, ale przede wszystkim wykazać – poprzez stosowne merytoryczne uzasadnienie (ze wskazaniem konkretnych uregulowań prawnych z zakresu prawa podatkowego), że bez tego elementu stanu faktycznego (informacji) udzielenie prawidłowej zgodnej z prawem interpretacji jest niemożliwe.

7.1. Przenosząc powyższe poglądy, które Sąd podziela i przyjmuje za własne, na grunt niniejszej sprawy należy w pierwszej kolejności ustalić, czy organ trafnie identyfikuje luki w opisie zdarzenia przyszłego w zakresie niezbędnym dla oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Rdzeniem problemu prawnego przedstawionego we wniosku jest to, czy nabycie lokalu powinno być zwolnione z opodatkowania, czy też powinno podlegać podstawowej stawce podatku VAT. Analiza przepisów u.p.t.u. regulujących prawo do zwolnienia od podatku dostaw budynków, budowli lub ich części, doprowadziła organ do prawidłowej konkluzji, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z trzech podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku.

Rozstrzygnięcie sprawy poprzez wydanie interpretacji indywidualnej wymagało wiedzy o okolicznościach towarzyszących dostawie. Przy ustalaniu momentu pierwszego zasiedlenia niezbędne były informacje, których brakowało w opisie zdarzenia przyszłego odnośnie ulepszeń przedmiotowej nieruchomości przekraczających 30% wartości początkowej lokalu użytkowego, oraz czy po takich ulepszeniach lokal został oddany do użytkowania w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu tj. czy lokal był przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze i od tego momentu do dnia sprzedaży (nabycia przez Wnioskodawcę w drodze licytacji) minął okres co najmniej 2 lat. Także w ocenie Sądu te informacje były one niezbędne dla ustalenia czy i w jakim momencie doszło do pierwszego zasiedlenia, o którym mowa art. 2 pkt 14 u.p.t.u., a w konsekwencji do określenia, czy w analizowanej sprawie znajdzie zastosowanie zwolnienie określone w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 10, art. 43 ust. 1 pkt 10a, bądź art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., czy też należy wykluczyć zwolnienie przewidziane w tych przepisach na rzecz zastosowania stawki podstawowej.

7.2. Z treści art. 2 pkt 14 u.p.t.u. wynika, że pierwsze zasiedlenie może nastąpić w wyniku wybudowania budynków, budowli lub ich części (art. 2 pkt 14 lit. a u.p.t.u.) lub ich ulepszenia, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej (art. 2 pkt 14 lit. b u.p.t.u.). Przepis posługuje się spójnikiem "lub" będącym tzw. funktorem alternatywy łącznej pozwalając na połączenie dwóch zdań równorzędnych tj. dopuszcza możliwą wymienność dwóch równorzędnych części zdania. Zastosowanie w przepisie tego właśnie spójnika powoduje, że wystąpienie zarówno obu warunków łącznie, jak i każdego z nich osobno, będzie wiązało się z wystąpieniem określonych skutków. Przez pierwsze zasiedlenie, o którym mowa w art. 2 pkt 14 lit. a u.p.t.u należy rozumieć więc oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich wybudowaniu. Co trzeba podkreślić, niezależnie od tego, przez pierwsze zasiedlenie, o którym mowa w art. 2 pkt 14 lit. b u.p.t.u należy rozumieć także oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich ulepszeniu (w wymaganym zakresie).

Konweniuje to z wyrokiem TUSE z dnia 16 listopada 2017 r., C-308/16, Kozuba Premium Selection sp. z o.o. Jak wskazuje ten wyrok (pkt 30 i 32): "Artykuł 12 ust. 1 lit. a) tejże dyrektywy dotyczy dostawy budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym zasiedleniem. W związku z tym przepisy te łącznie dokonują rozróżnienia między nowym a starym budynkiem, przy czym sprzedaż starego budynku nie jest co do zasady objęta VAT (zob. podobnie wyrok z dnia 12 lipca 2012 r., J.J. Komen en Zonen Beheer Heerhugowaard, C-326/11, EU:C:2012:461, pkt 21) (...) dyrektywa VAT stwarza możliwość opodatkowania dostaw budynków, które zostały poddane przebudowie, gdyż takie działanie nadaje danemu budynkowi wartość dodaną, tak jak jego pierwotne wytworzenie". TUSE nakazuje w tym wyroku (pkt 59) rozumienie pojęcie "ulepszenia" w taki sam sposób jak pojęcie "przebudowy", to znaczy tak, że odnośny budynek powinien być przedmiotem istotnych zmian przeprowadzonych w celu zmiany jego wykorzystania lub w celu znaczącej zmiany warunków jego zasiedlenia. Natomiast w pkt 54 powołanego wyroku TSUE wskazuje, że pojęcie "przebudowy" obejmuje w szczególności przypadek, w którym zostały przeprowadzone pełne lub dostatecznie zaawansowane prace, po zakończeniu których odnośny budynek zostanie przeznaczony do innych celów.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, ulepszony (w sensie wyżej przedstawionym), budynek, budowla lub ich część staje funkcjonalnie nowym. Skoro jest funkcjonalnie nowym to może być na nowo zasiedlony, tj. po raz pierwszy po ulepszeniu. Nabywca lub użytkownik po ulepszeniu będzie więc pierwszym, bo nikt przed nim z nowych walorów budynku, budowli lub ich części nie korzystał. Elementem odnawiającym zasiedlenie budynku, budowli lub ich części będzie więc ulepszenie, polegające na istotnych zmianach przeprowadzonych w celu zmiany ich wykorzystania lub w celu znaczącej zmiany warunków ich zasiedlenia. W konsekwencji pierwsze zasiedlenie w rozumieniu art. 2 pkt 14 lit. b u.p.t.u. będzie miało miejsce wówczas, kiedy zmodernizowany budynek (obiekt) zostanie sprzedany lub np. oddany w najem, dzierżawę. Jeżeli natomiast po ulepszeniu podatnik przyjmie do używania budynek/budowlę w swojej działalności, pomimo że dojdzie do korzystania z budynku/budowli to nie dochodzi do pierwszego zasiedlenia. Analogicznie w wyroku Naczelnego Sąd Administracyjnego z 14 maja 2014 r., I FSK 382/14, CBOSA.

Wiedza o tym, czy były prowadzone ulepszenia, o jakiej wartości i jaka była ich charakterystyka jest relewantne dla oceny istnienia zwolnienia podatkowego. A zatem wiedza o tych okolicznościach jest niezbędnym elementem opisu zdarzenia przyszłego dla oceny zastosowania wskazanych przepisów wprowadzających zwolnienia przedmiotowe. Zasadnie więc organ wezwał Skarżącą o uzupełnienie tychże okoliczności brakujących w wniosku.

7.3. Samo przedstawienie informacji odnośnie wejścia w posiadanie prawa do lokalu użytkowego, jak i historia w oparciu o księgi wieczyste, kto, w którym roku i za jaką cenę nabywał prawo do lokalu nie dawało przesłanek, aby na tej podstawie można było stwierdzić moment pierwszego zasiedlenia i w konsekwencji czy dany lokal korzysta ze zwolnienia na podstawie konkretnego przepisu, tym bardziej że stawka podatku z jaką nabył Wnioskodawca lokal była przez niego kwestionowana.

Skarżąca wywodzi, że podjęła możliwe działania, aby uzyskać informacje odnośnie ponoszonych nakładów na lokal, a ich brak nastąpił z przyczyn od niego niezależnych to organ "powinien przyjąć", że w sprawie nie zaistniała żadna z określonych w art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. przesłanek negatywnych do wyłączenia zwolnienia dostawy prawa do lokalu użytkowego na rzecz Wnioskodawcy. Skarżąca nie zauważa, że organ nie obwinia jej o to, że nie zna pełnego stanu faktycznego. Sąd przyjmuje za wiarygodne twierdzenia Skarżącej, że podejmowała działania, aby pozyskać pewną wiedzę w kwestii nakładów na lokal ponoszonych przez poprzedniego właściciela. Finalnie jednak okazuje się, że Skarżąca pewnej wiedzy w tym zakresie nie ma. Oczywistym jest, że w postępowaniu interpretacyjnym organ wie tylko tyle o stanie faktycznym/ zdarzeniu przyszłym ile przedstawi wnioskodawca. Znamienne, że Skarżąca nie chce sama "przyjąć", że w sprawie nie zaistniała żadna z określonych w art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. przeformułowując opis stanu faktycznego, ale oczekuje że takie założenie poczyni organ. Skarżąca oczekuje więc, że organ sam wypełni lukę w stanie faktycznym, niejako zdejmując z niej odpowiedzialność za ewentualnie błędne przedstawienie stanu faktycznego i w konsekwencji ryzyko utraty walorów ochronnych przez oczekiwaną interpretację oraz przerzucając tę odpowiedzialność na organ interpretacyjny. Skarżący wskazała, że nie posiada informacji odnośnie nakładów poczynionych przez poprzednich właścicieli i nie może ich uzupełnić. Skarżąca oczekuje zatem, że organ przyjmie za prawdę to, czego sama za prawdę przyjąć nie chce.

Zdaniem Sądu stanowisko Skarżącej jest błędne. W postępowaniu interpretacyjnym organ nie może działać na zasadzie domysłów i założeń co do stanu faktycznego, a wszelkie informacje dotyczące stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i przedmiot interpretacji muszą być wskazane wprost we wniosku, muszą być czytelne i nie mogą rysować się wariantowo.

8. Ponadto Skarżąca nie zgadza się z organem, że wskazanie, iż sprzedaż lokalu nastąpi "w ciągu 12 najbliższych miesięcy" przemawiało za brakiem możliwości wydania interpretacji podatkowej w żądanym zakresie.

W tym zakresie organ przekonując wskazuje, że w przedmiotowym przypadku brak ustalenia daty, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie lokalu (ze względu na wyżej omawiany brak informacji odnośnie poniesionych nakładów przekraczających 30% wartości początkowej lokalu) rzutuje na dalsze rozstrzygnięcie oceny stanowiska w zakresie dostawy przez Skarżącą prawa do lokalu użytkowego. Niezależnie od tego, organ trafnie wywodzi, że nawet przyjmując że dopiero nabycie przez Skarżącego (które miało miejsce w 2015 r.) jest momentem pierwszego zasiedlenia dla tego lokalu, to brak sprecyzowania konkretnej, dokładnej daty sprzedaży powoduje, że wspomniany czas "najbliższych" 12 miesięcy (uzupełnienie wniosku było składane w lipcu 2017 r.) na sprzedaż lokalu przez Stronę skutkowałby tym, że dostawa mogłaby być dokonana albo 2 lata po tak rozumianym pierwszym zasiedleniu albo przed tym okresem.

Właśnie, aby zapobiec tego typu dylematom i możliwej wariantowości rozstrzygnięcia, organ wzywał do wskazania: "kiedy konkretnie nastąpi sprzedaż lokalu użytkowego przez Wnioskodawcę".

Nieprecyzyjne wskazanie planowanej daty sprzedaży lokalu wpływa na zastosowanie odpowiedniej normy prawnej na podstawie której dostawa lokalu może podlegać zwolnieniu z opodatkowania lub nie. Z uwagi na istotę interpretacji indywidualnych, w szczególności ich gwarancyjny charakter, przedmiotem tych rozstrzygnięć nie może być ocena prawna różnych, wielu, hipotetycznych sytuacji faktycznych. Bowiem podane we wniosku zdarzenie przyszłe stanowi faktyczną podstawę udzielonej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich ta interpretacja będzie mogła wywołać określone skutki prawne.

Jak wskazała Skarżąca w reakcji na wezwanie organu, na chwilę obecną nie znalazła potencjalnego nabywcy lokalu i nie może precyzyjnie określić czasu, w którym dokona dostawy tego lokalu. Organ ma rację, gdy zauważa, że wniosek odnośnie dostawy lokalu przez Stronę wyklucza możliwość wydania interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie. Interpretacja indywidualna nie może bowiem stanowić wyjaśnienia przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do wariantów zdarzeń przyszłych, których Spółka rozważa wdrożenie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

9. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, że wobec braku istotnych informacji, których nie udzieliła Skarżąca w odpowiedzi na wezwanie organ interpretacyjny nie był w stanie ocenić stanowiska w zakresie prawa do zastosowania zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług dla nabycia prawa do lokalu użytkowego oraz prawa do odliczenia podatku z tego tytułu, jak również zwolnienia z opodatkowania dostawy przez Wnioskodawcę tego prawa do lokalu użytkowego. Organ po wezwaniu Skarżącej do uzupełnienia wniosku nadal nie posiadał informacji niezbędnych z punktu widzenia przepisów, których interpretacji oczekiwała Skarżąca, gdyż ona sama nie posiadała tych informacji.

Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełniał wymogów z art. 14b § 3 O.p. w zakresie wyczerpującego przedstawienia zaistniałego zdarzenia przyszłego, mimo wezwania do uzupełnienia braków wniosku. Tym samym zarzut naruszenia art. 14g § 1 O.p. w zw. z art. 14b § 1 i 3 O.p. oraz art. 169 § 4 O.p. w zw. z art. 14h O.p. poprzez pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania.

Zarzuty naruszenia prawa procesowego tj. art. 233 § 1 pkt 1 O.p. stanowią konsekwencję podniesionego zarzutu naruszenia art. 14g, 14b § 1 i 3 O.p. i art. 169 § 4 O.p., a sprowadzają się one do stwierdzenia, że organ nie miał prawa wydać postanowienia pozostawiającego wniosek bez rozpatrzenia, a następnie utrzymać go w mocy. Niezasadność głównego zarzutu naruszenia art. 14g, art. 14b § 1 i 3 oraz art. 169 § 4 O.p. pociąga więc za sobą niezasadność zarzutów naruszenia przepisów postępowania.

W ocenie Sądu organ pozostawiając wniosek bez rozpatrzenia wskazał, które elementy są niezbędne do udzielenia prawidłowej zgodnej z prawem interpretacji i z czego wynika ich niezbędność powołując adekwatne przepisy prawa i poglądy judykatury. To czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p.

10. 1. Sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniu naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatruje się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znajduje też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości lub w części.

10.2. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało skargę oddalić.