Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2422/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2013 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji celowej pobranej w nadmiernej wysokości; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Ministra Finansów z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], zwiększone zostały wydatki budżetowe na 2011 r. w części [...]. Powyższe środki pochodziły z rezerwy celowej zaplanowanej w ustawie budżetowej na rok 2011 (w cz. [...]) i zostały przeznaczone na dofinansowanie świadczeń pomocy materialnej dla uczniów o charakterze socjalnym - zgodnie z art. 90d i art. 90e ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.).

Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], wprowadzono zmiany w budżecie na rok 2011 w części [...] polegające na podziale na poszczególne jednostki samorządu terytorialnego dotacji celowej w kwocie [...] zł na podstawie złożonego przez K. wniosku z dnia [...] marca 2011 r., nr [...].

Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], dysponent części [...] poinformował Gminę P. o zwiększeniu planu dotacji celowych na 2011 r. o kwotę [...] zł w dziale [...].

Decyzją Ministra Finansów z dnia [...] października 2011 r. po raz kolejny zwiększono wydatki budżetowe na 2011 r. w części [...] w dziale [...]. Powyższe środki pochodziły z rezerwy celowej zaplanowanej w ustawie budżetowej na rok 2011 (w cz. [...]) i były przeznaczone na dofinansowanie świadczeń pomocy materialnej dla uczniów o charakterze socjalnym.

Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r., nr [...], wprowadzono zmiany w budżecie na rok 2011 w części [...] polegające na podziale na poszczególne jednostki samorządu terytorialnego dotacji celowej w kwocie [...] zł na podstawie złożonego przez K. wniosku z dnia [...] października 2011 r., nr [...].

Pismem z dnia [...] października 2011 r., nr [...], [...] poinformował G. o zwiększeniu planu dotacji celowych na rok 2011 o kwotę [...] zł w dziale [...]. Zgodnie z ww. dokumentami w 2011 r. plan wydatków budżetowych przewidziany dla G. w dziale [...] ukształtował się na poziomie [...] zł.

W dniu [...] grudnia 2011 r. G. dokonała zwrotu niewykorzystanej części dotacji w kwocie [...] zł. Na realizację wskazanych zadań własnych wydano zatem kwotę [...] zł. W realizacji zadań G. nie uwzględniła zatem postanowień art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych.

Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. G. została wezwana do zwrotu pobranej w nadmiernej wysokości dotacji celowej w kwocie [...] zł wraz z należnymi odsetkami liczonymi od dnia [...] lutego 2012 r.

W związku z brakiem dokonania zwrotu ww. kwoty, pismem z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], Wojewoda [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjnego w sprawie zwrotu dotacji celowej pobranej w nadmiernej wysokości wraz z należnymi odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, a następnie - po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego - decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], orzekł w przedmiocie zwrotu dotacji celowej pobranej w nadmiernej wysokości w kwocie [...] zł wraz z należnymi odsetkami liczonymi począwszy od dnia [...] lutego 2012 r. do dnia zapłaty.

Pismem z dnia [...] maja 2012 r. G. złożyła odwołanie od ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Zdaniem Strony decyzja Wojewody [...] została wydana z naruszeniem art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w związku z art. 90r ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.) oraz art. 2 i art. 167 ust. 1 i 4 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że ograniczenie wysokości dotacji określone w tym przepisie będzie miało zastosowanie do dotacji celowej dla jednostki samorządu terytorialnego na realizację zadania własnego jakim jest świadczenie pomocy materialnej o charakterze socjalnym dla uczniów w postaci stypendiów i zasiłków uczniowskich.

Decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...], Minister Finansów uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wskazania terminu, od jakiego nalicza się odsetki w sprawie i rozstrzygając co do istoty sprawy w tym zakresie orzekł, że naliczenie odsetek w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych następuje począwszy od dnia [...] lutego 2012 r. do dnia dokonania zwrotu dotacji. W pozostałej części zaś, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r.

Minister Finansów stwierdził, że w niniejszej sprawie niewątpliwie doszło do pobrania dotacji celowej z budżetu państwa w nadmiernej wysokości i ta część dotacji celowej powinna być zwrócona do budżetu państwa.

Organ wyjaśnił, że zarówno interpretacja literalna, jak i interpretacja systemowa, mającego zastosowanie w sprawie, art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych są jednoznaczne. Zgodnie z tym przepisem, kwota dotacji na dofinansowanie zadań własnych bieżących i inwestycyjnych nie może stanowić więcej niż 80% kosztów realizacji zadania, chyba że odrębne ustawy stanowią inaczej.

Podkreślono, że żaden z przepisów zawartych w ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty nie stanowi jednocześnie, by dotacje celowe na dofinansowanie świadczeń pomocy materialnej dla uczniów o charakterze socjalnym mogły być przyznane w wyższej wysokości, bądź też by dotacje celowe były przyznawane w pełnej wysokości realizowanego zadania. Art. 90r ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty stanowi bowiem jedynie, że na dofinansowanie świadczeń pomocy materialnej o charakterze socjalnym gmina otrzymuje dotację celową z budżetu państwa.

Minister Finansów zwrócił uwagę, że ustawodawca wyraźnie rozgraniczył pojęcia dofinansowania i finansowania realizacji zadań publicznych (por. art. 126, art. 127 ust. 1 pkt 1 oraz art. 127 ust. 2 pkt 3 ustawy o finansach publicznych zawierający definicję dotacji celowych). Rozróżnienie takie zawierają również: ww. art. 90r ust. 1 ustawy o systemie oświaty, ww. art. 128 ust. 2 oraz art. 169 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, definiujący pojęcie dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. Zdaniem organu powyższe oznacza, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają zasady ogólne wynikające z art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w którym ustawodawca odwołuje się wprost do dotacji celowych, do proporcji, i w którym dodatkowo jest mowa o dofinansowaniu określonych zadań (analogicznie jak w art. 90r ust. 1 ustawy o systemie oświaty).

Ponadto organ podkreślił, że zadania realizowane w zakresie świadczeń pomocy materialnej o charakterze socjalnym dla uczniów były i są zadaniami własnymi jednostek samorządu terytorialnego (zgodnie z art. 90p ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty). Zdaniem Ministra Finansów, z istoty zadania (własnego jednostki samorządu terytorialnego) i obowiązujących przepisów, należy wywieść wniosek, że przedmiotowe świadczenia na rzecz uczniów nie mogą być finansowanie w całości z budżetu państwa, lecz powinny być jedynie w określonym zakresie dofinansowywane. Użycie w art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych oraz w art. 90r ust. 1 ustawy o systemie oświaty wyrazu dofinansowanie oznacza, że środki z budżetu państwa w postaci dotacji celowej mają na celu jedynie wsparcie realizacji określonego zadania własnego gminy. W związku z tym, jednostki samorządu terytorialnego nie mogą być zwolnione z obowiązku ponoszenia chociażby części kosztów realizacji zadań własnych, w tym przypadku zadań dotyczących udzielania pomocy materialnej dla uczniów o charakterze socjalnym. Organ zauważył, że obowiązujący od dnia 1 stycznia 2010 r. art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych jest przepisem określającym jedynie poziom przyznanej dotacji celowej, który nie może być przekroczony, chyba że przepisy ustaw odrębnych stanowią inaczej. Żaden z obowiązujących przepisów nie stanowi natomiast, by jednostki samorządu terytorialnego korzystały ze zwolnienia z ww. obowiązku realizacji wymienionych zadań własnych.

W opinii Ministra Finansów organ pierwszej instancji dokonał prawidłowego zastosowania w sprawie art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Kwestia obowiązku zwrotu dotacji, jako pobranej w nadmiernej wysokości, zdaniem Ministra Finansów, nie budzi wątpliwości. Stosownie bowiem do art. 169 ust. 2 i 4 ustawy o finansach publicznych, dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Zwrotowi do budżetu państwa podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości.

Uchylając zaskarżoną decyzją w części dotyczącej naliczania odsetek i ponownie orzekając co do istoty sprawy w tym zakresie, Minister Finansów wyjaśnił, że ani z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ani też z dokumentów zgromadzonych w sprawie nie wynika na jakiej podstawie organ pierwszej instancji dokonał ustalenia terminu, od jakiego należało naliczyć w odsetki od podlegającej zwrotowi kwoty. Stosownie do art. 169 ust. 5 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu państwa nalicza się od dnia stwierdzenia nieprawidłowego naliczenia lub nienależnego pobrania dotacji. Po analizie sprawy Minister Finansów uznał, że termin ten powinien stanowić dzień [...] lutego 2012 r. - zatem dzień doręczenia pisma z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], określającego w sposób jednoznaczny kwotę pobranej w nadmiernej wysokości dotacji oraz zawierającego równoczesne wezwanie do jej zwrotu. Powyższe pismo dowodzi jednoznacznie o stwierdzeniu nieprawidłowego naliczenia dotacji.

Pismem z dnia [...] października 2012 r. G. złożyła skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2012 r., wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji ją poprzedzającej. Zdaniem strony skarżącej decyzja Ministra Finansów narusza:

1. art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w związku z art. 90r ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty oraz art. 2 i art. 167 ust. 1 i 4 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że ograniczenie wysokości dotacji określone w tym przepisie będzie miało zastosowanie do dotacji celowej dla jednostki samorządu terytorialnego na realizację zadania własnego, jakim jest świadczenie pomocy materialnej o charakterze socjalnym dla uczniów w postaci stypendiów i zasiłków uczniowskich,

2. naruszenie art. 169 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych poprzez przyjęcie, że dotacja celowa, która została udzielona G. z przeznaczeniem na dofinansowanie świadczeń pomocy materialnej dla uczniów o charakterze socjalnym została pobrana w nadmiernej wysokości w kwocie [...] zł.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując wcześniej prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd bada zatem legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Dokonując w rozpoznawanej sprawie oceny, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia - Sąd stanął na stanowisku, iż organy administracji zarówno przy wydawaniu decyzji w I, jak i w II instancji nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

W konsekwencji Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.

Od dnia 1 stycznia 2010r. weszła w życie ustawa z dnia 27 sierpnia 2009r o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240, dalej: u.f.p. z 2009r.)., która w przepisie art. 128 ust. 1 stanowi, że udzielanie dotacji celowych dla jednostek samorządu terytorialnego określają odrębne ustawy, natomiast zapis ust. 2 brzmi, iż kwota dotacji na dofinansowanie zadań własnych bieżących i inwestycyjnych nie może stanowić więcej niż 80% kosztów realizacji zadania, chyba, że odrębne ustawy stanowią inaczej.

Ustawodawca wprowadzając przepis art. 128 ust. 2 nowej ustawy o finansach, wyraźnie generalnie określił poziom dofinansowania zadań własnych gminy bieżących i inwestycyjnych. Należy zatem uznać, że całkowity koszt zrealizowanego zadania powinien zostać najwyżej w 80% sfinansowany ze środków budżetu państwa, natomiast 20% winna wyłożyć dana gmina.

W tym miejscu należy również wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wielokrotnie orzekał w sprawach dotyczących interpretacji zapisu art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych z 2009r. (patrz m.in. wyroki z dnia 3 stycznia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 2105/11; z dnia 25 stycznia 2012r. sygn. akt V SA/Wa 2119/11 ; niepubl., zawarte w: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z powyżej wspomnianego orzecznictwa należy wywieść, iż przepis art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych z 2009r. jednoznacznie określa górny limit procentowy na dofinansowanie kosztów realizacji zadań własnych bieżących i inwestycyjnych jednostek samorządu terytorialnego, dotacją celową udzieloną z budżetu państwa na poziomie 80% kosztów realizacji zadania. Jak trafnie zauważył Minister w zaskarżonej decyzji wykładnia językowa tego przepisu jest jednoznaczna i niepozostawiająca żadnych wątpliwości, co do jego rozumienia. Po pierwsze, użycie wyrazu "dofinansowanie" oznacza, że środki z budżetu państwa w postaci dotacji celowej mają na celu wsparcie realizacji określonego zadania własnego gminy w części, a nie w całości. Stosując wykładnię językową należy bowiem kierować się znaczeniem słów oraz tym, że ustawodawca racjonalnie używał takich, a nie innych słów. Należy zatem wskazać, że ustawodawca wyraźnie rozgranicza pojęcia "dofinansowania" i "finansowania" realizacji zadań publicznych np. w art. 126, art. 127 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 3 u.f.p. z 2009r. zawierający definicję dotacji celowych. Rozróżnienie takie zawiera także art. 169 ust. 2 definiujący "dotację pobranej w nadmiernej wysokości". Takie rozumienie powyższej normy prawnej prowadzi do logicznej konkluzji, że pozostała część finansowania realizacji zadania spoczywa na jednostce samorządu terytorialnego.

Należy ponadto wskazać, że zawarte we wspominanym przepisie określenie "chyba, że odrębne ustawy stanowią inaczej" również należy ściśle interpretować, nie można przy tym mówić o jakimkolwiek domniemaniu istnienia wyłączeń spod działania art. 128 ust. 2 u.f.p. z 2009r. Tylko wyraźnie wskazane w innych obowiązujących przepisach prawa (ustawach) wyłączenia będą miały skutek w postaci braku zastosowania górnego limitu dofinansowania. Taką regulację zawiera, na przykład ustawa z dnia 29 grudnia 2005r. o ustanowieniu programu wieloletniego ,,Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267 poz. 2259).

Sąd podziela tym samym stanowisko Wojewody [...] oraz Ministra Finansów odnoszące się do tego problemu, zawarte w zaskarżonych decyzjach.

W tym miejscu podkreślić należy, że żaden z przepisów zawartych w ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty nie stanowi, by dotacje celowe na dofinansowanie świadczeń pomocy materialnej dla uczniów o charakterze socjalnym mogły być przyznane w wyższej wysokości, bądź też by dotacje celowe były przyznawane w pełnej wysokości realizowanego zadania. Art. 90r ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty stanowi bowiem jedynie, że na dofinansowanie świadczeń pomocy materialnej o charakterze socjalnym gmina otrzymuje dotacją celową z budżetu państwa. Powyższe oznacza, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają zasady ogólne wynikające z art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w którym ustawodawca odwołuje się wprost do dotacji celowych, do proporcji i w którym jest mowa o dofinansowaniu (analogicznie jak w art. 90r ust. 1 ustawy o systemie oświaty). Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma także okoliczność, że zadania realizowane w zakresie świadczeń pomocy materialnej o charakterze socjalnym dla uczniów były i są zadaniami własnymi jednostek samorządu terytorialnego (zgodnie z art. 90p ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty).

Należy zgodzić się z organem, że z istoty zadania (własnego jednostki samorządu terytorialnego) i obowiązujących przepisów, które powołano w sprawie należy wywieść wniosek, że przedmiotowe świadczenia na rzecz uczniów nie mogą być finansowanie w całości z budżetu państwa, lecz powinny być jedynie w określonym zakresie dofinansowywane. To ze względu właśnie na charakter zadań (zadania własne jednostek) ustawodawca przewidział możliwość ich dofinansowania. Żaden z obowiązujących przepisów nie stanowi jednocześnie o zwolnieniu jednostek samorządu terytorialnego z obowiązku ponoszenia chociażby części kosztów realizacji zadań własnych w zakresie świadczeń pomocy materialnej dla uczniów o charakterze socjalnym. Obowiązujący od dnia 1 stycznia 2010 r. art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych jest przepisem określającym jedynie poziom przyznanej dotacji celowej, który nie może być przekroczony, chyba że przepisy ustaw odrębnych stanowią inaczej. Jak wynika z art. 2 pkt 4 ww. ustawy o finansach ilekroć w ustawie o finansach publicznych mowa jest o (...) odrębnych ustawach - rozumie się przez to ustawy inne niż niniejsza ustawa oraz ustawa budżetowa. Przepis ten nie odwołuje się zatem do uregulowań zawartych w aktach wykonawczych. Nie można zatem zgodzić się z poglądem prezentowanym w sprawie, że zaskarżona decyzja Ministra Finansów narusza postanowienia art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych a uzasadnieniem tego naruszenia są przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 22 lutego 2005 r. w sprawie terminów przekazywania dotacji celowej gminom na dofinansowanie świadczeń pomocy materialnej o charakterze socjalnym oraz sposobu ustalania wysokości tej dotacji (Dz.U. Nr 36,poz. 319).

Zarzut dotyczący naruszenia art. 169 ust. 2 ustawy o finansach publicznych nie jest również zasadny. Stosownie bowiem do art. 169 ust. 2 i 4 ustawy o finansach publicznych, dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Zwrotowi do budżetu państwa podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości. Wydane w sprawie decyzje zgodne są z ww. przepisami.

Nie można zgodzić się z zarzutem, że w związku z wejściem w życie art. 128 ust. 2 u.f.p. nastąpiły zmiany w zakresie zadań i kompetencji jednostek samorządu terytorialnego, które powinny powodować odpowiednie zmiany w podziale dochodów publicznych (art. 167 ust. 4 Konstytucji RP). Zauważyć bowiem należy, że pod rządami obowiązującej przed 1 stycznia 2010 r. ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych na podstawie art. 108 - który był częściowym odpowiednikiem obecnie obowiązującego art. 128 u.f.p. - dotacje celowe mogły być przyznawane na dofinansowanie zadań własnych bieżących i inwestycyjnych, jakkolwiek bez określenia wysokości tego dofinansowania. Powyższe potwierdza również niezasadność zarzutu dotyczącego naruszenia art. 2 Konstytucji RP.

Zauważyć należy, że dotacje celowe z budżetu państwa na dofinansowanie bieżących zadań własnych gminy powinny odgrywać ograniczoną rolę wśród źródeł dochodów jednostek samorządu terytorialnego, a w niniejszej sprawie pobrano środki finansowe wyższe, niż konieczne, wynikające z limitu procentowego określonego w ustawie o finansach publicznych, zasadnie więc organ określił kwotę części dotacji celowej podlegającej zwrotowi.

Z tych też powodów nie można się zgodzić ze stanowiskiem prezentowanym w skardze przez G., iż decyzje organów naruszają przepisy Konstytucji RP, albowiem dotacje celowe zostały przyznane na rok 2011 na podstawie obowiązujących przepisów i na ten właśnie rok budżetowy. Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010r., nie można zatem stwierdzić, że wprowadzenie do obrotu prawnego art. 128 ust. 2 u.f.p. z 2009r. miało charakter niespodziewany i naruszający zasady ochrony interesów w toku.

Oceniając zaskarżone decyzje Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. W kontekście powyższych przepisów nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia podniesione przez skarżącą zarzuty, należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznał, że organy administracji w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, należycie go oceniły, zaś wydane na jego podstawie decyzje odpowiadają prawu.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.