Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 215/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant apl. prok. Małgorzata Wilkos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2007 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu;


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 215/06

Uzasadnienie

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w W. decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] nałożył na J. G. (Węgry) kary pieniężne w kwotach: 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych i 400 zł za nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w dniach [...] i [...] lipca 2005 r.

Stan faktyczny ustalono na podstawie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2005 r. w miejscowości K. na autostradzie nr [...]. Kontroli poddano samochód ciężarowy m-ki [...] nr rej. [...] prowadzony przez J. G. Pojazd powracał na Węgry bez ładunku po rozładowaniu w Polsce. Kierujący pojazdem odmówił podpisania protokółu kontroli i decyzji, którą otrzymał łącznie z protokółem kontroli w dniu kontroli, uiszczając nałożoną karę pieniężną gotówką bezpośrednio kontrolującemu. Kierowca podpisał załącznik do protokółu kontroli zawierający m.in. dokument przewozowy oraz siedmiodniową karę opłaty nr [...] za przejazd po drogach krajowych. Karta opłaty była wypełniona w ten sposób, że w rubryce nr rejestracyjny pojazdu wpisano "[...] 07.2005" oraz "[...]", natomiast rubryki "ważna od" i "ważna do" były niewypełnione.

Od decyzji tej J. G. złożył odwołanie, nadane w węgierskiej placówce pocztowej dnia 3 sierpnia 2005 r., które wpłynęło do polskiej placówki pocztowej i do Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w W. w dniu 8 sierpnia 2005 r. W odwołaniu skarżący podnosił, że kartę opłaty zakupił dzień przed kontrolą ([...] lipca 2005 r.) i z tą datą ją wypełnił wpisując ją do rubryki o 4 mm wyżej od wskazanej w karcie. Zdaniem skarżącego karty opłaty nie można było używać dłużej, ponieważ zapis "[...]07.2005" jednoznacznie ustalał jej ważność (karta byłą siedmiodniowa) i taki błąd administracyjny nie powinien skutkować ukaraniem tak wysoką karą pieniężną. W związku z tym skarżący wnosił o zmniejszenie wymierzonej kary pieniężnej w kwocie 3000 zł.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ administracji stwierdził, że z ustaleń dokonanych w sprawie wynika, iż skarżący okazał do kontroli kartę opłaty nie wypełnioną zgodnie z § 5 ust. 3-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.), a tym samym karta ta, zgodnie z § 5 ust. 6 rozporządzenia, nie mogła stanowić dowodu wniesienia opłaty. Nadto skarżący naruszył przepisy o czasie pracy kierowców bowiem nie okazał do kontroli wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w dniach [...] i [...] lipca 2005 r. co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 400 zł.

Składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. G. wnosił o zmniejszenie wymierzonej kary pieniężnej w kwocie 3000 zł. W uzasadnieniu skarżący, podobnie jak w odwołaniu od decyzji podnosił, że nieprawidłowe wypełnienie karty opłaty spowodowane było pomyłką oraz nieznajomością języka polskiego i angielskiego. Bezspornym natomiast, zdaniem skarżącego jest, że karty nie można było użyć po raz drugi, gdyż zawierała ona wpis daty początkowej jej ważności, aczkolwiek nie we właściwej rubryce, co jednakże nie zmieniało faktu naniesienia tej daty, od której płynął termin siedmiodniowy na jaki została wydana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna aczkolwiek nie z przyczyn w niej podnoszonych.

Jak wynika z akt sprawy, decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącemu w dniu 22 lipca 2005 r. Zatem termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 5 sierpnia 2005 r. Skarżący odmówił co prawda podpisania decyzji, co odnotowano na decyzji z datą 22 lipca 2005 r., nie odmówił jednakże jej przyjęcia.

Stosownie do art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przysługuje odwołanie do organu nadrzędnego w stosunku do organu, który karę tę nałożył, w terminie 14 dni od dnia doręczenia (...) tej decyzji. Zgodnie natomiast z art. 129 § 1 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję.

Decyzja w pierwszej instancji została wydana przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w W. i za pośrednictwem tego organu skarżący wniósł odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jako do organu drugiej instancji, jednakże uczynił to z naruszeniem terminu do wniesienia odwołania.

W myśl bowiem art. 57 § 5 k.p.a. (obowiązującego na dzień wydania decyzji przez organ pierwszej instancji i złożenia odwołania) termin uważany był za zachowany, jeżeli przed jego upływem nadano pismo w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożono w polskim urzędzie konsularnym.

Skarżący nadał odwołanie w węgierskiej placówce pocztowej w dniu 3 sierpnia 2005 r. i wpłynęło ono do polskiej placówki pocztowej w dniu 8 sierpnia 2005 r. oraz z tą samą datą do organu pierwszej instancji. W związku z powyższym należało stwierdzić, iż pojawiło się ono w polskiej placówce pocztowej po terminie do jego wniesienia.

Sytuacja ta nakazywała organowi odwoławczemu zachowanie się stosownie do art. 134 k.p.a., tj. wydanie postanowienia o niedopuszczalności odwołania oraz stwierdzenie uchybienia terminu do jego wniesienia. Skarżący nie złożył, łącznie z odwołaniem, wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, zatem organ odwoławczy, rozpoznając odwołanie, rażąco naruszył art. 93 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 57 § 5 k.p.a. bowiem odwołanie złożone po terminie nie podlegało rozpatrzeniu.

Należy podkreślić, iż jako rażące kwalifikowane są nie tylko naruszenia przepisów prawa materialnego, lecz także przepisów kompetencyjnych oraz przepisów procesowych. Rozpatrzenie zatem odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, to jest decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 k.p.a.).

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.