Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2371/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. O. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w sprawie ze skargi I. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

I. O. (nazywany dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 2017 r. Nr [...] wydaną w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 1369 ze zm., nazywanej dalej: "p.p.s.a.").

W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może doprowadzić do powstania nieodwracalnych skutków oraz powstania znacznej szkody, gdyż strona będzie zobowiązana zwrócić posiadaną licencję, co uniemożliwi prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżący podał również, że konieczność zwrotu licencji może przynieść negatywne skutki społeczne w postaci utraty pracy przez zatrudnianych przez skarżącego pracowników. W przypadku zaprzestania prowadzenia działalności przez skarżącego, powrót do branży, odnowienie kontraktów z klientami oraz kontrahentami korporacyjnymi, będzie praktycznie niemożliwy. Ponadto zerwane kontrakty doprowadziłyby do powstania zadłużenia, którego skarżący nie byłby w stanie uregulować. Do wniosku nie zostały dołączone żadne dokumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o czym stanowi art. 61 § 3 tej ustawy.

Z powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji (w niniejszej sprawie postanowienia), składając stosowny wniosek, jest zobowiązana uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Pod pojęciem "wyrządzenia znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04).

Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wspomniana konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody wnioskodawca chciałby przedstawić, celem wykazania, że spełnia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, Lex nr 569795), albowiem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11) poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Strona zobowiązana jest zatem do uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r. sygn. akt II FZ 338-339/07). Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II FSK 1894/120).

Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, przez który należy rozumieć także brak stosownych dokumentów potwierdzających argumentację podaną przez stronę we wniosku, nie jest brakiem formalnym, do uzupełnienia którego Sąd ma obowiązek wezwać skarżącego w trybie art. 49 p.p.s.a.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawił żadnych dowodów, które świadczyłyby o możliwości wystąpienia przesłanek, o których stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a.

Skarżący jako przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazał niemożność prowadzenia działalności gospodarczej i utratę źródła utrzymania dla siebie i swoich pracowników oraz utratę pozycji na rynku i zerwanie kontraktów, które mogą doprowadzić do powstania zadłużenia.

Rozpatrując wniosek skarżącego w świetle przesłanek art. 61 § 3 p.p.s.a. należy stwierdzić, że samo pogorszenie się sytuacji finansowej skarżącego, czy jego pracowników (zatrudnienia których w żaden sposób nie uprawdopodobnił), nie świadczy jeszcze o wywołaniu przez zaskarżony akt niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Sąd zauważa, że z uzasadnienia wniosku nie wynika jaka jest sytuacja majątkowa skarżącego w momencie składania wniosku. Stanowisko strony nie zostało w tym zakresie poparte żadnymi dokumentami obrazującymi sytuację finansową skarżącego jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą i będącego posiadaczem kilku licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu taksówką (na co wskazuje liczba zarejestrowanych skarg w Sądzie). Należy również zauważyć, że skarżący, powołując się na utratę kontaktów biznesowych, nie przedstawił dowodów potwierdzających istnienie umów z klientami korporacyjnymi.

Sąd zauważa także, że konieczność zwrotu licencji na podstawie art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. nr 1414 ze zm.), co powinno było już dawno nastąpić, gdyż skarżona decyzja jest ostateczna dłuższej niż 14 dni, także nie jest trudnym do odwrócenia skutkiem w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem w przypadku uwzględnienia skargi możliwy jest jej zwrot skarżącemu i tym samym przywrócenie stanu pierwotnego.

W związku z tym, że skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.