Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1064/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22 j ust. 1 pkt 3.
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Joanna Mierzejewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi W. N. – B. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 7 lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W.N.-B. wniosła w dniu 22 kwietnia 2010 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie amortyzacji środka trwałego.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawczyni stała się właścicielem 1/2 części działki budowlanej na podstawie notarialnej umowy przeniesienia własności z 1980 r., natomiast pozostała 1/2 część działki należała do jej rodziców na prawach współwłasności ustawowej. Powyższa działka została zabudowana budynkiem mieszkalnym bliźniaczym składającym się z dwóch segmentów. Pozwolenie na budowę otrzymali rodzice Wnioskodawczyni działający w imieniu własnym oraz w imieniu i na jej rzecz jako osoby nieletniej. W listopadzie 1982 r. zakończono budowę i rozpoczęto użytkowanie budynku. Budynek otrzymał w ewidencji miasta dwa numery: 13 - dla jednego segmentu i 13a dla drugiego segmentu. Budynek posiada dwa odrębne wejścia dla każdego segmentu. Wnioskodawczyni posiada dowody na użytkowanie obydwu segmentów budynku od 1982 r.

W 1994 r. Wnioskodawczyni zawarła ze współwłaścicielami (swoimi rodzicami) umowę quoad usum, w której strony potwierdziły użytkowanie całego budynku od 1982 r., jednocześnie wyłączając (jak to było do tej pory) możliwość wspólnego korzystania z budynku na rzecz przyjęcia do wyłącznego użytkowania i pobierania z niego pożytków przez jednego z właścicieli segmentu budynku oznaczonego jako 13a (Wnioskodawczyni), zaś drugiego przez właścicieli segmentu budynku oznaczonego jako 13 (rodzice podatnika). W 2006 r. Wnioskodawczyni wynajęła (najem prywatny) użytkowany od 1994 r. wyłącznie przez nią na podstawie umowy podziału quoad usum segment oznaczony jako 13a. Z najmu rozlicza się na zasadach ogólnych, założyła ewidencję środków trwałych i rozpoczęła amortyzację budynku stosując stawkę indywidualną, jak do budynków mieszkalnych używanych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji podatnika.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy segment budynku oznaczony jako 13a spełnia przesłanki do uznania go jako używany środek trwały w dniu przyjęcia go do ewidencji środków trwałych przez Wnioskodawczynię w 2006 r. ?

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie wnioskodawczyni wskazała, że stosownie do treści art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), zwanej dalej u.p.d.f., podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22I, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4 nie może być krótszy niż 10 lat, z wyjątkami, które jednak w niniejszej sprawie nie mają zastosowania.

W myśl art. 22j ust. 3 ww. ustawy środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za:

używane - jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy, lub

ulepszone - jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

W podanej definicji kluczowym sformułowaniem jest termin "przed nabyciem". Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia nabycia. W takim razie należy przyjąć, że chodzi o jakiekolwiek nabycie, w tym również nabycie do użytkowania. Umowa quoad usum, zgodnie z powszechnie przyjętym w orzecznictwie Sądu Najwyższego i doktrynie poglądem (por. Kodeks cywilny, Komentarz, Wyd. Prawnicze, Warszawa 1972, str. 527 i nast.), może wiązać się z nabyciem przez poszczególnych współwłaścicieli uprawnienia do wzniesienia obiektu budowlanego. W wyniku podziału quoad usum współwłaściciel może więc nabyć prawo do dysponowania nieruchomością (wyrok NSA z dnia 1 października 1991 r., sygn. IV SA 293/91).

W wyniku tego podziału wnioskodawczyni nabyła prawo do wyłącznego korzystania (z wyłączeniem pozostałych współwłaścicieli) z segmentu budynku oznaczonego jako 13a. Umowa zmieniła praktycznie panujące do dnia podziału stosunki własnościowe. Przewidziany w art. 206 Kodeksu cywilnego podział rzeczy wspólnej (quoad usum) powoduje skutki podobne do zniesienia współwłasności, ograniczone w czasie do formalnego zniesienia współwłasności (wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2000 r., sygn. IV SA 2266/97). Teza taka pojawia się w wyroku Sądu Najwyższego z 13 lutego 2003 r. (sygn. akt: III RN 20/02) oraz w uchwale składu pięciu sędziów NSA z 20 grudnia 1999 r. (sygn. akt FPK 6/99). W obu orzeczeniach nie jest to główny motyw rozstrzygnięcia, jednak pojawia się identyczny pogląd, z którego wynika, że gdyby współwłaściciele dokonali podziału rzeczy quoad usum wyeliminowaliby tym samym współposiadanie.

Stosownie do art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) współwłasność istnieje wówczas, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom. Istota współwłasności polega bowiem na tym, że współwłaścicielom przysługują części wspólnego prawa własności (tzw. udziały), którymi mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc istnieje współwłasność można mówić tylko o istnieniu udziałów w tym prawie, o ich nabywaniu lub zbywaniu, nigdy o prawie do części rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w częściach. Będąca przedmiotem współwłasności rzecz jest niepodzielna i każdemu ze współwłaścicieli przysługuje prawo do całej rzeczy w trakcie trwania współwłasności, a nie jedynie do jej części określonej wielkością jego udziału. Tym samym można też uznać, że prawo do całej rzeczy każdy ze współwłaścicieli nabywa w momencie nabycia udziału w prawie własności. Każdy ze współwłaścicieli ma bowiem jednakowe prawo do całej rzeczy, ograniczone jedynie takim samym prawem pozostałych współwłaścicieli, a mianowicie każdy jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli (art. 206 Kodeksu cywilnego).

Umowa quoad usum powoduje zmianę tego stanu rzeczy dając prawo każdemu ze współwłaścicieli do odrębnej części budynku na wyłączne korzystanie, eliminuje w praktyce współposiadanie i jest w ten sposób formą nabycia części rzeczy do wyłącznego korzystania. Nabycie nieruchomości oznaczonej jako 13a do wyłącznego korzystania spełnia przesłanki jakiegokolwiek nabycia, o którym mowa w art. 22j ust. 3 u.p.d.f.

W wydanej w dniu [...] interpretacji indywidualnej, Dyrektor Izby Skarbowej, upoważniony przez Ministra Finansów, uznał w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że stosowanie do treści art. 22j ust. 1 pkt 3 u.p.d.f., z zastrzeżeniem art. 22I, podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym, że dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4, okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat, z wyjątkami nie mającymi jednak w sprawie zastosowania.

Stosownie do postanowień art. 22j ust. 3 pkt 1 ww. ustawy, środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za używane - jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy.

W podanej definicji występują dwa istotne sformułowania: pojęcie "przed nabyciem", które oznacza, iż chodzi o przeniesienie własności (np. sprzedaż, darowizna) oraz udowodnienie "wykorzystania", bez doprecyzowania, przez kogo i na jakie cele dany składnik majątku miał być wykorzystywany.

Zgodnie ze słownikową definicją, przez pojęcie używania rozumie się wykorzystywanie, czyli używanie czegoś z korzyścią, pożytkiem (Słownik współczesny języka polskiego pod red. prof, dr hab. Bogusławy Dunaj wyd. Wilga, Warszawa 1996, s. 1296).

Używanie środka trwałego musi zatem nastąpić przed jego nabyciem przez podatnika, co oznacza że podatnik może zastosować indywidualną stawkę amortyzacji, jeżeli nabył używany środek trwały, który przed jego nabyciem był wykorzystywany u poprzedniego właściciela przez wymagany okres 60 miesięcy.

W treści wniosku jako datę nabycia udziału w nieruchomości strona wskazała 1980 r., kiedy to na podstawie umowy notarialnej rodzice przenieśli na nią własność powyższego udziału. Na powyższej nieruchomości wzniesiono budynek mieszkalny bliźniaczy (dwa segmenty), który oddano do użytku w 1982 r. W 1994 r. wnioskodawczyni zawarła z współwłaścicielami (rodzicami ) umowę quoad usum, w której strony wyłączyły prawa do wspólnego korzystania z części budynku (segmentu 13a), na rzecz wyłącznego przyjęcia do korzystania i pobierania pożytków przez jednego współwłaściciela - wnioskodawczynię. Od 2006 r. wnioskodawczyni wynajmuje w ramach najmu prywatnego przedmiotowy segment 13a, rozlicza się na zasadach ogólnych, amortyzuje ww. segment stosując stawkę indywidualną.

Zgodnie z treścią art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność). W myśl natomiast art. 206 Kodeksu cywilnego każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. Według art. 207 Kodeksu cywilnego pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku do wielkości udziałów; w takim samym stosunku współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną.

Współwłaściciele mogą jednak w drodze umowy quoad usum określić sposób i zakres korzystania z rzeczy wspólnej oraz pobierania z niej pożytków i innych przychodów, a także ponoszenia wydatków i ciężarów związanych z rzeczą wspólną. Umowa quoad usum może kształtować stosunki wzajemne między współwłaścicielami na tle korzystania z rzeczy wspólnej inaczej niż to wynika z treści art. 206 ww. Kodeksu cywilnego i postanowienia takiej umowy są wiążące. W przypadku budynku mieszkalnego oznacza to, że dopuszczalne jest zawarcie przez korzystającego z niego współwłaściciela umowy najmu z osobą trzecią. Jednak skutki tej umowy ograniczają się wyłącznie do jej stron, nie odnoszą żadnego skutku w stosunku do pozostałych współwłaścicieli.

Jeżeli współwłaściciele określają prawo do korzystania z wydzielonej części rzeczy przez współwłaściciela w sposób wyłączny (quoad usum), istnieje domniemanie, że temu współwłaścicielowi przypadają pożytki i dochody z rzeczy również w sposób niepodzielny. Zatem dokonanie podziału quoad usum oznacza "wewnętrzne" zorganizowanie sposobu korzystania z rzeczy wspólnej.

Organ podkreślił, że podpisanie umowy quoad usum w stosunkach własnościowych nie wywołuje żadnych skutków. Umowa taka nie modyfikuje bowiem prawa własności. Tak więc pomimo zawarcia umowy quoad usum wnioskodawczyni nadal jest współwłaścicielką nieruchomości, w której udział nabyła w 1980 r.

Również fakt przeznaczenia pomieszczeń na wynajem na zasadach "najmu prywatnego" nie wiąże się w żaden sposób z przeniesieniem własności, więc nie można zgodzić się z twierdzeniem, iż używanie nieruchomości przed wynajęciem stanowi o nabyciu używanego składnika majątku.

Biorąc powyższe pod uwagę, organ stwierdził, że wnioskodawczyni nie może indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjnej dla budynku mieszkalnego (segmentu 13a) wykorzystywanego na potrzeby wynajmu prywatnego, gdyż budynek ten od dnia przekazania go do użytkowania w 1982 r. stanowił współwłasność strony i jej rodziców, czyli nie została spełniona przesłanka nabycia środka trwałego używanego wskazana w art. 22j ust. 3 pkt 1 u.p.d.f. Brak spełnienia warunku użytkowania środka trwałego przed jego nabyciem, skutkuje brakiem możliwości zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej, o której mowa w art. 22j ust. 1 pkt 3 ww. ustawy.

Jednocześnie organ wskazał na zapis art. 22g ust. 11 ww. ustawy, zgodnie z którym w razie gdy składnik majątku stanowi współwłasność podatnika, wartość początkową tego składnika ustala się w takiej proporcji jego wartości, w jakiej pozostaje udział podatnika we własności tego składnika majątku; zasada ta nie ma zastosowania do składników majątku stanowiących wspólność majątkową małżonków, chyba że małżonkowie wykorzystują składnik majątku w działalności gospodarczej prowadzonej odrębnie. Oznacza to, że odpisów amortyzacyjnych wnioskodawczyni może dokonywać tylko i wyłącznie od tej części wartości początkowej nieruchomości, która jest jej własnością, a nie od całej wartości nieruchomości.

Pismem z dnia 22 lipca 2010 r. strona wezwała Dyrektora Izby Skarbowej, działającego w imieniu Ministra Finansów, do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 9 sierpnia 2010 r. organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej w sprawie interpretacji indywidualnej.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej interpretacji indywidualnej, zarzucając jej niezgodność z prawem. Zdaniem skarżącej użyte w art. 22j ust. 3 u.p.d.f. pojęcie "nabycia" jest jednoznaczne i należy je rozumieć jako każde nabycie w sensie potocznym, językowym. Nabycie nie oznacza wyłącznie sytuacji, w której następuje przeniesienie własności, na dowód czego strona przywołała wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2000 r., sygn. akt III SA 451/99, w którym stwierdzono, że przyznanie danej osobie na wyłączną własność rzeczy w drodze zniesienia współwłasności jest nabyciem tych rzeczy. Zdaniem strony analogicznie umowa cywilnego podziału rzeczy wspólnej jest formą nabycia rzeczy do wyłącznego korzystania i dysponowania nieruchomością, w związku z czym powoduje skutki podobne do zniesienia współwłasności i w sensie potocznym pokrywa się z definicją nabycia (wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2000 r., IV SA 2266/97).

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Z przedstawionego przez stronę stanu faktycznego wynika, że w 1980 r. stała się ona współwłaścicielką, wraz z rodzicami, nieruchomości, która następnie zabudowana została budynkiem mieszkalnym bliźniaczym składającym się z dwóch segmentów. Budynek ten został oddany do użytku w 1982 r. W 1994 r. wnioskodawczyni zawarła z współwłaścicielami (rodzicami) umowę quoad usum, w której strony wyłączyły prawa do wspólnego korzystania z części budynku (segmentu 13a), na rzecz wyłącznego przyjęcia do korzystania i pobierania pożytków przez jednego współwłaściciela - wnioskodawczynię. Od 2006 r. wnioskodawczyni wynajmuje w ramach najmu prywatnego przedmiotowy segment 13a, rozlicza się na zasadach ogólnych, amortyzuje ww. segment stosując stawkę indywidualną.

W związku z powyższym stanem faktycznym skarżąca zadała pytanie, czy segment budynku oznaczony jako 13a spełnia przesłanki do uznania go jako używany środek trwały w dniu przyjęcia go do ewidencji środków trwałych?

W przedmiotowej kwestii spornej podzielić należy stanowisko organu podatkowego.

Możliwość ustalenia przez podatnika indywidualnej stawki amortyzacyjnej przewiduje art. 22j ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), zwanej dalej u.p.d.f. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż przepis ten z dniem 1 stycznia 2007 r. został znowelizowany ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2006 r., nr 217, poz. 1588), jednakże z mocy art. 13 tej ustawy do amortyzacji środków trwałych na podstawie art. 22j ust. 1 pkt 3 u.p.d.f. rozpoczętej przed dniem 1 stycznia 2007 r. stosuje się przepisy obowiązujące przed tym dniem.

Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do interpretacji pojęcia nabycia, użytego w art. 22j ust. 3 u.p.d.f. Zgodnie z tym przepisem budynki i budowle uznawane są za używane, jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy. Ustawodawca uznaje zatem za używane tylko takie środki trwałe, które były wykorzystywane przed ich nabyciem przez podatnika przez dany czas. Wykorzystywanie środka trwałego przez dany czas musi mieć miejsce przed jego nabyciem przez podatnika. Nie ma zatem możliwości ustalenia indywidualnych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych, które, będąc własnością podatnika, były używane przed ich wprowadzeniem do ewidencji przez określony czas przez samego podatnika.

Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżąca jest współwłaścicielką nieruchomości zabudowanej budynkiem bliźniaczym począwszy od 1980 r. i stanu tego nie zmieniła zawarta w 1994 r. umowa quoad usum. Umowa ta także nie doprowadziła – jak twierdzi strona skarżąca - do nabycia przez nią prawa posiadania segmentu 13a, gdyż prawo to skarżąca miała już wcześniej z samego tytułu bycia współwłaścicielką tej nieruchomości. Zgodnie bowiem z art. 206 Kodeksu cywilnego każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. Umowa quoad usum doprowadziła jedynie do modyfikacji stosunków wewnętrznych pomiędzy współwłaścicielami w ten sposób, że o ile przed jej zawarciem prawo do współposiadania i korzystania z segmentu 13a mieli wszyscy współwłaściciele, w tym także skarżąca, o tyle po zawarciu tej umowy prawo to przysługiwało jedynie skarżącej. Jak słusznie zauważył organ podatkowy, doszło zatem jedynie do modyfikacji wewnętrznych stosunków pomiędzy współwłaścicielami, umowa ta jednak nie wywołała żadnych skutków na zewnątrz. Tak więc pomimo zawarcia umowy quoad usum wnioskodawczyni nadal jest współwłaścicielką nieruchomości, w której udział nabyła w 1980 r.

Umowa quoad usum może przy tym wyłączyć prawo do korzystania z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli, ale nie może wyłączyć ich prawa do rozporządzania tą rzeczą. Z tego też względu nie ma żadnych podstaw do tego, aby porównywać skutki zniesienia współwłasności, będącego niewątpliwie formą nabycia własności rzeczy, do skutków umowy quoad usum, która, jak wyżej wskazano, żadnych skutków w sferze praw własnościowych nie wywiera.

Podsumowując stwierdzić należy, że umowa quoad usum nie stanowi podstawy nabycia środka trwałego w rozumieniu art. 22j ust. 3 pkt 1 u.p.d..f. W konsekwencji podzielić należy stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji, iż wnioskodawczyni nie może indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjnej dla budynku mieszkalnego (segmentu 13a) wykorzystywanego na potrzeby wynajmu prywatnego, gdyż budynek ten od dnia przekazania go do użytkowania w 1982 r. stanowił współwłasność strony i jej rodziców, czyli nie została spełniona przesłanka nabycia środka trwałego używanego wskazana w art. 22j ust. 3 pkt 1 u.p.d.f. Brak spełnienia warunku użytkowania środka trwałego przed jego nabyciem, skutkuje brakiem możliwości zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej, o której mowa w art. 22j ust. 1 pkt 3 ww. ustawy.

Powołane przez skarżącą wyroki nie podważają powyższego stanowiska. W wyroku NSA z dnia 26 stycznia 2000 r., IV SA 2266/97 Sąd ten wyraził pogląd, że przewidziany w art. 206 Kodeksu cywilnego podział rzeczy wspólnej powoduje skutki podobne do zniesienia współwłasności, ograniczone w czasie do formalnego zniesienia współwłasności. Oznacza to m.in. że współwłaściciele, którym w wyniku podziału nieruchomości wspólnej do wyłącznego użytkowania części tej nieruchomości, ponoszą samodzielnie koszty i wszelkie obowiązki związane z przypadającą im częścią nieruchomości.

Po pierwsze należy zauważyć, że wyrok ten dotyczył odmiennego stanu faktycznego i prawnego, odnosił się on bowiem do obowiązków administracyjnych związanych z korzystaniem z wydzielonych na podstawie umowy quoad usum części nieruchomości. Nie odnosił się natomiast w żadnym miejscu do kwestii, czy taka umowa może stanowić podstawę nabycia rzeczy. Ponadto wbrew stanowisku skarżącej skutki podobne, to nie skutki takie same, a tym samym stanowisko organów, że umowa quoad usum nie zmienia stosunków własnościowych jest prawidłowe. Z wyroku tego nie można więc wyczytać wniosków, do jakich doszła strona skarżąca, iż podział rzeczy wspólnej jest formą nabycia rzeczy do wyłącznego korzystania i dysponowania i spełnia warunki określone w art. 22j ust. 3 pkt 1 u.p.d.f.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.

.