Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1083/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-11-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie Sądu - art. 195 par. 2 ustawy - PoPSA
Powołane przepisy: article: art. 195 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. w kwestii zażalenia z dnia 15 września 2016 r. złożonego przez pełnomocnika skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 sierpnia 2016 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej postanawia uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 sierpnia 2016 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

W dniu 29 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną wywiedzioną przez pełnomocnika skarżącej A Sp. z o.o. w Z. od wyroku z dnia 15 kwietnia 2016 r. oddalającego wyżej wskazaną skargę.

U podstaw tego rozstrzygnięcia legło stwierdzenie niewykonania przez pełnomocnika skarżącej wezwania do uzupełnienia w terminie siedmiu dni braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Z adnotacji operatora pocztowego naniesionych na zwrotne potwierdzenie odbioru tej przesyłki i kopertę jej nadania wynika bowiem, że przesyłkę tę złożono w placówce pocztowej w dniu 14 lipca 2016 r., o czym równocześnie poinformowano adresata, umieszczając zawiadomienie w jego oddawczej skrzynce pocztowej. Zawiadomienie powtórne pozostawiono w dniu 22 lipca 2016 r., a w dniu 30 lipca 2016 r. przesyłkę zwrócono z adnotacją, że nie została podjęta w terminie. Stosownie do art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., należało zatem uznać, że skutek doręczenia wezwania nastąpił w dniu 28 lipca 2016 r. W konsekwencji ostatnim dniem terminu do wykonania wezwania był czwartek 4 sierpnia 2016 r., a ponieważ termin ten upłynął bezskutecznie, konieczne stało się odrzucenie skargi kasacyjnej.

W zażaleniu pełnomocnik skarżącej zażądał uchylenia powyższego postanowienia w całości, podnosząc, że narusza ono art. 178 w związku z art. 58 § 1 pkt 3, art. 73 § 4 oraz art. 49 § 1 p.p.s.a. wskutek błędnego przyjęcia, że doszło do zaistnienia skutku doręczenia wezwania.

Uzasadniając swe stanowisko, autor zażalenia wskazał, że jego biuro mieści się w budynku usługowym, w bieżącym roku nie miało przerwy w funkcjonowaniu, a w godzinach pracy (jest czynne w dni robocze od 8 do 17) zawsze przebywa w nim co najmniej kilka spośród dziewięciu osób, które zatrudnia. Zaznaczył też, że wszelka korespondencja jak dotąd doręczana była osobiście, bezpośrednio wyznaczonemu pracownikowi, a jedyny problem w tym zakresie powstał właśnie w lipcu br., co nieprzypadkowo zbiegło się z faktem zatrudnienia przez operatora pocztowego nowego listonosza, który zresztą pracował niespełna miesiąc. W tym okresie korespondencję doręczano nieregularnie lub wcale, co wywołało zdziwienie i interwencję wnoszącego zażalenie, niemniej jednak w odpowiedzi operator pocztowy wyjaśniał wówczas, że sytuacja ta ma związek z trwającym okresem urlopowym.

W świetle powyższego pełnomocnik skarżącej uznał za niewiarygodne, by przy próbie doręczenia wezwania nie zastano nikogo w biurze. Zarazem wyraził przekonanie, że nie jest możliwe, by nikt nie zauważył ewentualnego zawiadomienia (i zawiadomienia powtórnego) w drzwiach tego pomieszczenia. Podkreślił również, że doręczający nie mógł pozostawić tych dokumentów w miejscu przez siebie wskazanym, gdyż biuro nie dysponuje własną oddawczą skrzynką pocztową. Ponadto zwrócił uwagę, że nie jest jedynym poszkodowanym wskutek działania nierzetelnego listonosza. Zaakcentował też, że operator pocztowy za zasadną uznał reklamację kwestionowanej usługi pocztowej, wskazując, iż w istocie wątpliwe jest, by listonosz pozostawił wspomniane zawiadomienia w podanym przez siebie czasie i miejscu.

Do zażalenia załączono:

1) dowód uiszczenia wpisu od tego pisma;

2) pismo pięciu osób, które oznajmiły, że są zatrudnione przez pełnomocnika skarżącej, potwierdziły opisane wyżej zasady organizacji biura i zasygnalizowały, że w zakreślonym czasie istniały problemy z doręczaniem przesyłek, w szczególności część z nich (wysłanych przez klientów) w ogóle nie dotarła;

3) oświadczenie zastępcy komornika sądowego urzędującego w lokalu mieszczącym się w tym samym budynku, w którym wskazano, że przesyłka skierowana do kancelarii komorniczej w omawianym okresie została zwrócona nadawcy z nieprawdziwą adnotacją, iż adresat wyprowadził się;

4) oświadczenie administratora budynku o tym, że biuro autora zażalenia nie ma oddawczej skrzynki pocztowej;

5) uwzględnienie reklamacji usługi pocztowej przez operatora pocztowego z uwagi na opatrzenie kwestionowanej przesyłki informacją niezgodną ze stanem rzeczywistym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W rozpatrywanym przypadku zastosowanie znajduje art. 195 § 2 p.p.s.a., w myśl którego, jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Analiza akt sprawy nie pozostawia bowiem wątpliwości, że badane zażalenie jest oczywiście uzasadnione, gdyż materiał dowodowy, zgromadzony na etapie jego wniesienia, wykazuje, iż nie zaistniała okoliczność, która determinowała podjęcie zaskarżonego orzeczenia.

Wymaga dostrzeżenia, że u podstaw wydania postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej legło stwierdzenie niewykonania wezwania do uzupełnienia jej braku formalnego, przy czym bezskuteczny upływ terminu do dokonania tej czynności miał nastąpić po niepodjęciu przez pełnomocnika skarżącej awizowanej przesyłki zawierającej wezwanie. Kwalifikację tę podjęto, mając na względzie adnotacje operatora pocztowego umieszczone na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki i kopercie, w której przesyłkę tę wysłano, a zatem w oparciu o dokumenty urzędowe korzystające z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nich stwierdzone (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2228/13, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Autor zażalenia dowiódł jednak, że opisana usługa pocztowa została wykonana nienależycie, w szczególności prawdzie nie odpowiadają oświadczenia o pozostawieniu zawiadomienia (i zawiadomienia powtórnego) w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Jak bowiem wynika z akt sprawy doręczyciel nie mógł tego uczynić, gdyż wspomniana skrzynka nie istnieje.

Uwzględniając powyższe, podkreślić należy, że brak prawidłowego zawiadomienia adresata o złożeniu przesyłki w placówce pocztowej i możliwości jej odbioru, a zatem niespełnienie przez doręczyciela wymogów opisanych w art. 73 § 2 i 3 p.p.s.a., uniemożliwia stwierdzenie zaistnienia skutku doręczenia na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a. W niniejszej sprawie oznacza to, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej nie zostało doręczone. Tym samym termin do wykonania wezwania nie rozpoczął biegu i nie mogło dojść do jego bezskutecznego upływu. W konsekwencji odrzucenie skargi kasacyjnej z tego powodu było niedopuszczalne.

W świetle okoliczności ujawnionych na etapie wniesienia zażalenia stwierdzić zatem należało, że postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej jest wadliwe i wymaga uchylenia stosownie do art. 195 § 2 p.p.s.a.

Z tych względów wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne.