Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 1124/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 93 ust. 3b
journal: Dz.U. 2015 poz 782
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2016r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 19 października 2015r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu wniosku A. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 czerwca 2015r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 21 kwietnia 2009r. znak: [...] wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w K. przy ul. J. 137, oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków miasta K., w obrębie 0006 numerem działki 508, przedstawionego na mapie sytuacyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia 13 marca 2009r. pod numerem 457/2009, na następujące działki nr 508/1 o pow. 0,0170 ha, nr 508/2 o pow. 0,0395 ha, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 8 czerwca 2015r.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia 18 marca 2009r. T. Ś. zwrócił się do Prezydenta Miasta o wydanie decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości położonej w K. przy ul. J. 137, wskazując, że opiera swoje żądanie na art. 95 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zwanej dalej u.g.n.

Decyzją z dnia 21 kwietnia 2009r. znak: [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta zatwierdzono projekt podziału ww. nieruchomości na działki nr 508/1 o pow. 0,0170 ha, nr 508/2 o pow. 0,0395 ha. Następnie działki nr 508/1 i 508/2 zostały zbyte odpowiednio na rzecz A. i S. T. oraz D. i A. K.

Pismem z dnia 11 lutego 2015r. A. K. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 kwietnia 2009r. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że przyczyną jego złożenia są "rażące błędy" popełnione przez geodetę. Dodał, że ściana po której dokonano rozgraniczenia budynku na dwa podmioty nie jest ścianą ogniową, a ponadto nie zostały do końca zamurowane otwory okienne. W kolejnych pismach A. K. zakwestionował uprawnienie kierownika budowy, którego opinia znajdowała się w aktach sprawy.

Decyzją z dnia 8 czerwca 2015r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zwane dalej Kolegium, działając na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 i art. 156 § 1 pkt 1 -7 K.p.a., odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 21 kwietnia 2009r.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy złożył A. K., podnosząc, że opinia budowlana dotycząca podziału została sfałszowana, a budynek przy ulicy J. został wybudowany bez nadzoru budowlanego.

Kolegium, wydając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., opisaną na wstępie decyzję wskazało, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych i może wystąpić tylko wtedy, gdy decyzja jest - w sposób niewątpliwy - dotknięta przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Organ nadzoru stwierdza nieważność decyzji lub wydanie jej z naruszeniem prawa w takim zakresie, w jakim ustali występowanie wady określonej w art. 156 § 1 K.p.a., bez względu na granice żądania zgłoszonego przez stronę żądającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Dalej Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie A. K. we wniosku nie powołał wprost podstawy stwierdzenia nieważności wcześniej opisanej decyzji, jednakże z treści pism należy wnioskować, iż żądanie oparte jest na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Organ podkreślił, że nieostry charakter mają zarówno przesłanki zawarte w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., jak i granica pomiędzy nimi. Decyzja jest wydana "bez podstawy prawnej", gdy albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację do działania, albo przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydaniu decyzji administracyjnych i postanowień rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 725). Przesłanka "rażącego naruszenia prawa" nie została też zdefiniowana w kodeksie postępowania administracyjnego. Już z samej treści przepisu wynika jednak, że za takie nie może być uznawane każde naruszenie prawa materialnego bądź procesowego, lecz wyłącznie takie, któremu można przypisać kwalifikowany charakter "rażącego". Rażące naruszenie prawa to naruszenie przepisu prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych mogła być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Rażące naruszenie to naruszenie oczywiste, wyraźne, bezsporne; istniejące wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest utrwalone stanowisko, według którego rażący charakter naruszenia prawa należy oceniać w aspekcie skutków powodowanych przez przepis prawa oraz kontrolowaną decyzję administracyjną. Przyjmuje się, że z rażącym naruszeniem prawa będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy społeczno-gospodarcze skutki naruszenia są niemożliwe do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które to wymagania trzeba w takim wyjątkowym przypadku chronić kosztem trwałości decyzji ostatecznej. Tym samym dla stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenia prawa niezbędne jest stwierdzenie, że kwestionowana decyzja została wydana wbrew jednoznacznemu brzmieniu przepisu, stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia w sprawie.

Zgodnie z obowiązującym, w dacie rozstrzygania sprawy podziału nieruchomości przez Prezydenta Miasta, brzmieniem art. 93 ust. 3 a u.g.n., jeżeli przedmiotem podziału jest nieruchomość zabudowana, a proponowany jej podział powoduje także podział budynku, granice projektowanych do wydzielenia działek gruntu powinny przebiegać wzdłuż pionowych płaszczyzn, które tworzone są przez ściany oddzielenia przeciwpożarowego usytuowane na całej wysokości budynku od fundamentu do przekrycia dachu. W budynkach, w których nie ma ścian oddzielenia przeciwpożarowego, granice projektowanych do wydzielenia działek gruntu powinny przebiegać wzdłuż pionowych płaszczyzn, które tworzone są przez ściany usytuowane na całej wysokości budynku od fundamentu do przekrycia dachu, wyraźnie dzielące budynek na dwie odrębnie wykorzystywane części.

Z treścią powyższego przepisu koresponduje art. 95 u.g.n., zgodnie z którym niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu:

1) zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków;

2) wydzielenia działki budowlanej, jeżeli budynek został wzniesiony na tej działce przez samoistnego posiadacza w dobrej wierze;

3) wydzielenia części nieruchomości, której własność lub użytkowanie wieczyste zostały nabyte z mocy prawa;

4) realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy lub z odrębnych ustaw;

5) realizacji przepisów dotyczących przekształceń własnościowych albo likwidacji przedsiębiorstw państwowych lub samorządowych;

6) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej;

6a) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej;

6b) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego;

6c) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o pozwoleniu na realizację inwestycji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych;

7) wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego;

8) wydzielenia działek gruntu na terenach zamkniętych.

Kolegium mając na uwadze powołane wyżej przepisy oraz argumenty wskazywane przez A. K. w pismach kierowanych do Kolegium uznało za bezzasadny zarzut strony dotyczący rażącego naruszenia prawa art. 93 ust. 3 b u.g.n. Zdaniem Kolegium, przepis ten nie wymaga, aby w sprawie wydana była opinia budowlana w przedmiocie spełnienia przez ścianę warunków do uznania jej za ścianę ogniową. Przepis art. 93 ust 3 b u.g.n. przewiduje bowiem, iż w budynkach, w których nie ma ścian oddzielenia przeciwpożarowego, granice projektowanych do wydzielenia działek gruntu powinny przebiegać wzdłuż pionowych płaszczyzn, które tworzone są przez ściany usytuowane na całej wysokości budynku od fundamentu do przekrycia dachu, wyraźnie dzielące budynek na dwie odrębnie wykorzystywane części. Kolegium podkreśliło, że opinia budowlana, znajdująca się w aktach sprawy, którą kwestionuje A. K., nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji. Nie może bowiem stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 K.p.a. Wznowienie postępowania i stwierdzenie nieważności decyzji są bowiem odmiennymi trybami wzruszania decyzji ostatecznych, których nie można stosować zamiennie.Oparcie zatem zarzutu naruszenia przepisów postępowania na przyjęciu do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości załącznika do wniosku wydanego przez osobę nie mającą ku temu uprawnień, może bowiem ewentualnie stanowić podstawę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, a nie do stwierdzenia nieważności tej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

Kolegium nadmieniło, że podnoszona przez A. K. kwestia nadania innego numeru podzielonym działkom nie ma wpływu na sam przebieg granicy ustalonej w decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości, a wskazania dotyczące przebiegu granicy, która w ocenie wnioskodawcy "musi przebiegać w środku, a nie po brzegu ściany, jak wyznaczył geodeta", nie znajdują oparcia w przepisach art. 93 ust. 3 b u.g.n., gdyż przepis ten stanowi, iż granice projektowanych do wydzielenia działek gruntu powinny przebiegać wzdłuż pionowych płaszczyzn, które tworzone są przez ściany usytuowane na całej wysokości budynku od fundamentu do przekrycia dachu.

Odnosząc się do załączonego przez stronę do akt sprawy szkicu sytuacyjnego z 1996r., na którym nie widnieje ściana ogniowa w linii granicznej, Kolegium nadmieniło, że nie ma to związku z podziałem nieruchomości przy ul. J. 137 dokonanym w 2009r., gdyż powołany wyżej przepis zezwala, aby granice przebiegały wzdłuż pionowych płaszczyzn, które tworzone są przez ściany usytuowane na całej ścianie budynku.

Mając na uwadze powyższe Kolegium wskazało, że nie ma podstaw do stwierdzenia, iż decyzja Prezydenta Miasta z dnia 21 kwietnia 2009r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego i procesowego.

Jednocześnie Kolegium podkreśliło, że weryfikacja akt sprawy nie daje jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, że decyzja z dnia 21 kwietnia 2009r., została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.), została wydana bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.), została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.), była niewykonalna w dniu jej wydania (art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.), wywołałaby czyn zagrożony karą (art. 156 § 1 pkt 6K.p.a.) czy zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a.).

Końcowo Kolegium stwierdziło, że skoro decyzja z dnia 21 kwietnia 2009r., nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 §1 pkt 1-7 K.p.a., to brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku A. K. o stwierdzenie jej nieważności.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Kolegium wniósł A. K. domagając się "unieważnienia podziału działki 508 obręb 0006 w K. przy ul. J. 137 z art. 156 § 1 k.p.a. punkt 2". Skarżący, odnosząc się do twierdzeń organu o tym, że w miejscu podziału nieruchomości, jakkolwiek nie ma ściany ogniowej, to istnieje ściana od fundamentu do przekrycia wyjaśnił, że w miejscu podziału nieruchomości ściana w 1/2 długości nie posiada własnego fundamentu. Powołując się na dołączone do skargi zdjęcia oraz projekt rozbudowy budynku z 1996r. wskazał, że na zwykłej kostce brukowej zamontowano ścianę działową z regipsu, a na całej długości pierwszego pietra znajduje się ściana jednowarstwowa. Zdaniem skarżącego, ustawodawca odnosi się do ścian w liczbie mnogiej i o przekryciu dachowym, którego w przypadku ww. obiektów nie ma. Końcowo skarżący wniósł o powołanie biegłego z zakresu budownictwa, który mógłby ocenić rzeczywisty stan rzeczy. Wniósł nadto o wskazanie osoby odpowiedzialnej za błąd w rozgraniczeniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia.

Na rozprawie sądowej w dniu 31 marca 2016r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i jednocześnie oświadczył, że precyzuje ją w ten sposób, iż podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jest rażące naruszenie prawa. Rażącego naruszenia prawa upatruje w tym, że nie na całej długości ściana dzieląca budynek oparta jest na fundamencie, nie jest ona murowana i została wykonana z karton -gipsu.

Skarżący dodatkowo dodał, że na całości budynku nie ma przekrycia dachowego. Chce to przekrycie zrobić, ale sąsiad nie chce się na to zgodzić. Zarzucił, że działka została podzielona nie po ścianie budynku, ale po przekątnej ściany. Zarzucił, że geodeta sfałszował dane dotyczące budynków. W części budynek nie był zamieszkały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Podstawą orzekania w postępowaniu sądowadministracyjnym jest materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez właściwe organy w danej sprawie. W konsekwencji sąd administracyjny nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych w danej sprawie administracyjnej, a jedynie bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z dnia 23.01.2007r., sygn. akt II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, nr 2, poz. 31, uchwała NSA wydana w pełnym składzie z dnia 26.10.2009r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSA WSA 2010, Nr 1, poz.1, s.29 uzasadnienia). Sąd bierze ponadto pod uwagę fakty powszechnie znane, a także dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a. Zatem przepisy ustawy P.p.s.a. nie pozwalają sądowi administracyjnemu na przeprowadzanie dowodu z opinii biegłego, a tym bardziej na powoływanie biegłego celem sporządzenia opinii w sprawie, o co wnioskował skarżący.

Wymaga podkreślenia, że sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym, orzekającym o zgodności albo niezgodności z prawem aktu lub czynności organu administracji. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 P.p.s.a. uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 P.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 i 2 P.p.s.a.).

Na wstępie trzeba podkreślić, że niniejsza sprawa dotyczy decyzji wydanej przez Kolegium w trybie nadzwyczajnym, w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 kwietnia 2009r. wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w K. przy ul. J. 137, oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków miasta K., w obrębie 0006 numerem działki 508, przedstawionego na mapie sytuacyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia 13 marca 2009r. pod numerem 457/2009, na działki nr 508/1 o pow. 0,0170 ha, nr 508/2 o pow. 0,0395 ha.

Jak wynika z akt administracyjnych, w rozpoznawanej sprawie wnioskodawca nie powołał wprost podstawy prawnej żądania stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej (k.26 akt administracyjnych). Z treści pisma strony wynika jednak, że żądanie oparte jest na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (rażące naruszeni prawa, wydanie decyzji bez podstawy prawnej). W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że przyczyną jego złożenia są rażące błędy popełnione przez geodetę. Strona podniosła jednocześnie, że ściana po której dokonano rozgraniczenia budynku nie jest ścianą ogniową. W kolejnych pismach strona zakwestionowała uprawnienie kierownika budowy, którego opinia znajdowała się w aktach sprawy.

Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Kolegium wskazało, że nie ma podstaw do stwierdzenia, iż decyzja Prezydenta Miasta z dnia 21 kwietnia 2009r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego i procesowego. Kolegium stwierdziło, że decyzja z dnia 21 kwietnia 2009r., nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a.

Stanowisko Kolegium Sąd rozpoznający sprawę niniejszą podziela.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, podważającą zasadę trwałości decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 K.p.a. Należy mieć na uwadze, że tryb nadzwyczajny stwarza prawną możliwość weryfikacji oraz eliminacji z porządku prawnego decyzji ostatecznych dotkniętych wadami wyliczonymi w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Postępowanie to, z uwagi na nadzwyczajny charakter, może obejmować tylko ustalenie, czy decyzja, której stwierdzenia nieważności domaga się strona, obarczona jest (czy też nie) wadami wskazanymi w 156 § 1 K.p.a. Taki charakter i zakres tego postępowania oznacza, że w odróżnieniu od "zwykłego" postępowania administracyjnego, stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej ma miejsce jedynie w razie bezspornego ustalenia, że decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.

Ustalenie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa z oczywistych względów ma charakter ocenny, wymaga ustalenia, czy powołane przez stronę naruszenie prawa było "rażące" (oczywiste, jednoznaczne, widoczne "na pierwszy rzut oka"). Nie chodzi tu więc o błędy w wykładni prawa, ale o jasne, niedwuznaczne naruszenie prawa. Naruszony przepis nie może pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, a jego treść musi być jasna i nie może wywoływać sporów doktrynalno-orzeczniczych (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2012r., sygn. II GSK 190/12). Innymi słowy, rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z przepisem prawa zastosowanym w sprawie wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Prowadząc postępowanie w trybie określonym w art. 156 § 1 K.p.a. organ ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego, opierając się na dowodach zgromadzonych w poprzedzającym tę decyzję postępowaniu administracyjnym, a przy orzekaniu uwzględnia stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji.

W sprawie niniejszej Sąd podziela stanowisko Kolegium, że nieuzasadniony jest zarzut skarżącego dotyczący rażącego naruszenia art. 93 ust. 3 b u.g.n. Trafnie Kolegium wskazuje, że przepisy u.g.n. regulujące zatwierdzanie projektu podziału nieruchomości nie wprowadzają wymogu, aby w tego rodzaju sprawach wymagana była opinia budowlana w przedmiocie spełnienia przez ścianę budynku warunków do uznania jej za "ścianę ogniową" – ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Skoro zatem przepis prawa wymogu takiego nie wprowadza to wskazywane przez skarżącego naruszenie prawa nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości.

Należy również podkreślić, że stosownie do art. 93 ust. 3b u.g.n., jeżeli w budynkach nie ma ścian oddzielenia przeciwpożarowego granice projektowanych do wydzielania działek gruntu powinny przebiegać wzdłuż pionowych płaszczyzn, które tworzone są przez ściany usytuowane na całej wysokości budynku od fundamentu do przekrycia dachu, wyraźnie dzielące budynek na dwie odrębnie wykorzystywane części.

Celem zatem podziału jest takie jego przeprowadzenie by można było podzielić budynek na dwie odrębnie wykorzystywane części. Innymi słowy, takie zaprojektowanie podziału by granica podziału nie przebiegała np. przez środek danego pomieszczenia w budynku. Założeniem ustawodawcy było, że budynek posiada fundamenty i dach (art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). Warunkiem bezwzględnie koniecznym do zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości nie jest jednak posiadanie przez ścianę mającą podzielić budynek na dwie części fundamentu. Przepis art. 93 ust. 3b u.g.n. warunku takiego nie zawiera. Należy ponownie podkreślić, że przepis ten zezwala, aby w budynkach w których nie ma ścian oddzielenia przeciwpożarowego, granice projektowanych do wydzielenia granic gruntu przebiegały wzdłuż pionowych płaszczyzn, które tworzone są przez ściany usytuowane na całej wysokości budynku, a więc od poziomu fundamentu, aż do przekrycia dachu - wyraźnie dzielące budynek na dwie odrębnie wykorzystywane części.

W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, Kolegium słusznie uznało, że w sprawie niniejszej brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 K.p.a.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz. 461 ze zmianami) w zw. z art. 250 ustawy P.p.s.a. W tym miejscu podnieść należy, że z dniem 1.01.2016r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.10.2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015r. poz. 1801), które zawiera nowe stawki opłat za udział w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając jednak na uwadze, że zgodnie z § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, Sąd przyznał wynagrodzenia na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. – gdyż skargę w niniejszej sprawie wniesiono w dniu 9 listopada 2015r.