Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2621/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołań E. M., J. M. oraz Z. M. - utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkalno-usługowej z garażem podziemnym, miejscami garażowymi na parterze wraz z terenem - infrastrukturą naziemną i podziemną na działce nr ew. [...], przy ul. [...], obręb [...] w [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżone ww. rozstrzygnięcie Starosty [...].

Na ww. decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 26 czerwca 2013 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2699/12 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] września 2012 r.

Po ponownym rozpatrzeniu odwołań i przeanalizowaniu sprawy organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powołując się na treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ wskazał, że wszystkie wymagania w omawianej inwestycji zostały spełnione – nie stwierdził naruszeń mogących skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Planowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, inwestycja jest zlokalizowana zgodnie z przeznaczeniem terenu określonym w § 4 i § 6 ust. 4 pkt 2 planu, przewiduje także określoną w § 6 ust. 4 pkt 3 i § 17 miejscowego planu dominantę przestrzenną w postaci wyższej od otoczenia zabudowy tworzącej pierzeję uliczną.

Inwestycja nie narusza ustaleń planu w zakresie: obowiązującej i nieprzekraczalnej linii zabudowy, ilości kondygnacji (7-8 kondygnacji, przy dopuszczalnej liczbie kondygnacji 6-8), intensywności zabudowy (2,43, przy dopuszczalnej max 3,3), | wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (39,58%, przy wymaganej min. 30%).

Spełniony został również wymóg zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, wg wskaźników zawartych w § 5 ust. 8 obowiązującego planu: 3 miejsca parkingowe na każde 100 m2 powierzchni użytkowej, i 1,2 miejsca parkingowo - garażowego na jedno mieszkanie.

Zaprojektowana liczba miejsc parkingowych (227), zgodnie ze szczegółowymi wyliczeniami zawartymi w projekcie budowlanym, jest zgodna ze wskazanymi w planie współczynnikami.

Organ zaznaczył, że nie mają racji Skarżący twierdząc, że powierzchnia użytkowa usług jest równa 1936,28m2 - do wartości tej zaliczają bowiem powierzchnię pomieszczeń, które nie służą działalności mającej na celu zaspokajanie potrzeb ludności, takich jak: pomieszczenia socjalne, zaplecze, magazyny, WC.

Nieruchomość posiada dostęp do drogi publicznej od ulicy [...] oraz dalej wzdłuż działki planowaną ulicą [...] na całej długości.

Inwestor do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dołączył dokumenty wymagane przepisem art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, tj. projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia oraz zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak również informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt. 1 b Prawa budowlanego. Organ stwierdził, że dokumentacja projektowa na dzień rozstrzygania przedmiotowej sprawy jest kompletna, czytelna, zgodna z obowiązującymi przepisami. Projekt budowlany zarówno w części dotyczącej zagospodarowania terenu, jak i architektoniczno-budowlanej sporządzony został zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 Prawa budowlanego oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 3 lipca 2003 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 120 poz. 1133). Jak wynika z oświadczeń złożonych przez projektantów rozwiązania przyjęte w projekcie odpowiadają zapisom zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690).

Przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana z zachowaniem warunków technicznych przewidzianych w § 12 ww. rozporządzenia o warunkach technicznych - budynek został częściowo usytuowany w granicy działki w ramach przewidzianej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zabudowy pierzejowej oraz w pozostałej części w odległości minimum 5m od granicy działki inwestycyjnej. Miejsca postojowe i śmietniki zaprojektowane zostały z zachowaniem odległości przewidzianych w § 19 i § 23 ww. rozporządzenia.

Organ ustalił, że projekt budowlany uzyskał uzgodnienia z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, rzeczoznawcą ds. sanitarno-higienicznych, rzeczoznawcą ds. bezpieczeństwa i higieny pracy, a także Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Sieci Uzbrojenia Terenu Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. opiniującego pozytywnie lokalizację sieci uzbrojenia terenu. Do dokumentacji została załączona również decyzja Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. orzekająca o udzieleniu [...] Sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego oraz opinia komunikacyjna Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...].

Odnosząc do zarzutów Skarżących, Wojewoda [...] nie podzielił zarzutu naruszenia § 13 i 60 ust. 2 ww. rozporządzenia.

Inwestycja jest zlokalizowana w stosunku do granicy sąsiedniej działki budowlanej nr ew. [...] w odległości większej niż odległości minimalne określone w § 12 ust. 1 powołanego rozporządzenia.

Wojewoda [...] podzielił stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2001 r., sygn. akt IV SA 532/01 i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2004 r., sygn. akt IV SA 2427/03, zgodnie z którymi: ewentualne zacienienie działek nie może uzasadniać kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę, prawo budowlane nie przewiduje bowiem ograniczeń z tytułu zacienienia działek, normując jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych w istniejących działkach przez obiekty budowlane.

Ponadto przepisy ustawy Prawo budowlane nie przewidują możliwości oceny przez organ zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi części projektu architektoniczno-budowlanej projektu budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego ocena ta jest ograniczona do projektu zagospodarowania działki lub terenu.

W świetle obowiązujących przepisów pełną odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie projektu, tj. zgodne z zasadami określonymi w art. 5 ustawy Prawo budowlane, ponosi projektant. Projektant jako osoba sporządzająca projekt budowlany odpowiedzialna jest za wykonanie projektu zgodnego z przyszłym zamierzeniem budowlanym. Wynika z tego, iż merytoryczna kontrola projektu dokonywana przez organ nie ma uzasadnienia. Kontrola ta ma charakter wyłącznie formalny, jej zakres wynika wyraźnie z treści art. 35 ust. 1 pkt. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, zaś naruszenie przez projektanta w sposób rażący zasad określonych w art. 5 Prawa budowlanego prowadzi do możliwości zastosowania sankcji określonych w art. 93 pkt. 1 Prawa budowlanego. Art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego nakłada na projektanta oraz osobę sprawdzającą wykonany projekt budowlany obowiązek dołączenia do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W projekcie budowlanym zatwierdzonym zaskarżoną decyzją znajdują się powyższe oświadczenia.

Ustosunkowując się do kolejnych zarzutów odwołania organ stwierdził, że decyzja Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nie zatwierdza rzędnych terenu dla działki nr ew. [...] z obrębu [...] w [...]. Przedmiotowa decyzja zatwierdza plan zagospodarowania terenu jedynie dla działki wskazanej w rozstrzygnięciu, tj. dla działki nr ew. [...] z obrębu [...] w [...].

Biorąc pod uwagę wykazaną analizę sprawy organ podsumował, że brak jest podstaw do uchylenia pozwolenia na budowę. Art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego stwierdza jednoznacznie, że nie można odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli są spełnione wymogi określone w art. 32 ust. 4 oraz 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. złożył Z. M. wnosząc o jej uchylenie, uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucili:

naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.:

-art. 153 w zw. z art, 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się przez organ do wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 czerwca 2013 r.;

-art. 8 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się Wojewody [...] do zarzutów Skarżącego podniesionych w odwołaniu z 8 sierpnia 2012 roku; utrzymanie w mocy decyzji, która uprzywilejowuje inwestora w stosunku do właściciela sąsiedniej działki, gdyż pozwolenie na budowę wydane dla [...] Sp. z o.o. wyłącza możliwość zagospodarowania działki nr [...], mimo tego, że jako organ administracji publicznej Starosta [...] powinien zwłaszcza uwzględniać konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron;

-art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie wpływu decyzji, wydanej przez Starostę [...], dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę [...] Sp. z o.o., na zagospodarowanie sąsiedniej działki nr [...]. Dzięki temu [...] Sp. z o.o. został uprzywilejowany w stosunku do właściciela sąsiedniej działki, gdyż pozwolenie na budowę wyłącza możliwość swobodnego zagospodarowania działki nr [...], co stanowi ograniczenie możliwości korzystania z prawa podmiotowego jakim jest prawo własności na działce sąsiedniej.

Zaskarżonej decyzji zarzucił również naruszenie przepisów materialnych, tj.:

-§ 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie;

-art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji RP poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową, której realizacja wyłączy całkowicie możliwość zagospodarowania pierzei położonej na działce nr [...] przez Skarżącego;

-art. 5 Prawa budowlanego w związku z § 238 warunków technicznych, poprzez utrzymanie w mocy decyzji mimo tego, że plac zabaw znajdujący się na dachu budynku, będzie posiadał tylko jedno wyjście ewakuacyjne;

-naruszenie przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w oparciu o projekt budowlany zatwierdzony przez rzeczoznawcę do zabezpieczeń przeciwpożarowych bazujący na nieaktualnym stanie prawnym z 2009 r.;

-§ 12 ust. 9 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową pomimo niedostosowania szerokości placu manewrowego przy drodze pożarowej do wymiarów podanych w powyższym akcie prawnym, a także przez to, iż droga przeciwpożarowa posiada szerokość faktycznie mniejszą od wymaganej w przepisach;

-§ 13 warunków technicznych, oraz art. 81 ustawy Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową niezapewniającą spełnienia wymagań związanych z naturalnym oświetleniem pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz poprzez stwierdzenie, jakoby organy administracji architektoniczno-budowlanej nie dokonywały merytorycznej kontroli projektu budowlanego (vide: str. 6 uzasadnienia decyzji);

-§ 60 ust. 2 warunków technicznych, poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową, zgodnie z którą zakłada się obniżenie standardu czasu nasłonecznienia w mieszkaniach wielopokojowych do 1,5 godziny a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego tego czasu w ogóle się nie określa;

-§ 5 pkt 7 i 8 Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2007 r. w sprawie: uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części [...] "[...] - [...]" oraz § 3 pkt 10 w zw. z § 3 pkt 9, 11, 13 warunków technicznych, poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową zawierającą zaniżony bilans powierzchni użytkowej usług, co wiąże się z brakiem zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych, zgodnych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

-pkt 6 i załącznika graficznego decyzji Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz Opinii ZUD nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową przewidującą kształt i kierunek zjazdów na ulicę z terenu działki w sposób niezgodny z ww. decyzją i opinią.

W uzasadnieniu skargi skarżący omówił i rozwinął argumentację dotyczącą powołanych zarzutów.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zadanie Sądu polega zatem na dokonaniu kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uchyla ją lub stwierdza jej nieważność.

Ponadto, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazana co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wskazać bowiem trzeba, że decyzje zapadłe w sprawie omawianej inwestycji były już poddawane ocenie tutejszego Sądu.

Przeprowadzając zatem kontrolę zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji oraz biorąc od uwagę wskazania zawarte w zapadłych w sprawie wyrokach (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2010 r., VII SA/Wa 1188/10, utrzymany w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2012 r. II OSK 126/11, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r., VII SA/Wa 2699/12), Sąd stwierdził, iż skarga jest niezasadna, bowiem w niniejszej sprawie nie miało miejsca naruszenie przepisów prawa, które skutkowałoby uwzględnieniem skargi, a co za tym idzie uchyleniem zaskarżonej decyzji lub stwierdzeniem jej nieważności.

Przedmiotem oceny Sądu w rozpatrywanej sprawie była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...], która w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymała w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkalno-usługowej z garażem podziemnym, miejscami garażowymi na parterze wraz z terenem - infrastrukturą naziemną i podziemną na działce nr ew. [...], przy ul. [...], obręb [...] w [...].

A zatem wskazać trzeba, że podstawowym zadaniem organu architektoniczno-budowlanego udzielającego pozwolenia na budowę jest zbadanie zamierzenia inwestycyjnego w zakresie jego zgodności z przepisami Prawa budowlanego (art. 32 oraz art. 35 Prawa budowlanego) oraz przepisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.).

Przepis art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane wskazuje, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 organ nie może odmówić udzielenia pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymogami ochrony środowiska w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, jak również sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, opracowań, sprawdzeń, a także wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

W powołanym przepisie art. 35 Prawa budowlanego został określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Warto zwrócić uwagę, że po zmianie ustawy Prawo budowlane z 27 marca 2003 r. (Dz.U z 2003 r. Nr 80, poz. 718) w świetle art. 35 Prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany został przede wszystkim pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu - ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie).

W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ administracji pierwszej i drugiej instancji uznał, że złożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów prawa budowlanego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Nie budzą zastrzeżeń Sądu ustalenia organów, z których wynika, że projekt jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części [...] "[...]" uchwalonego przez Radę Miejską w [...] uchwałą Nr [...] z dnia [...] października 2007 r. (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...]). Przedmiotowa działka inwestycyjna znajduje się bowiem na obszarze oznaczonym w planie symbolem 2MW/U - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług, oraz częściowo na obszarze [...] - ulica projektowana od ulicy [...].

Przedmiotowa inwestycja jest zlokalizowana zgodnie z przeznaczeniem terenu określonym w § 4 i § 6 ust. 4 pkt 2 planu, przewiduje także określoną w § 6 ust. 4 pkt 3 i § 17 miejscowego planu dominantę przestrzenną w postaci wyższej od otoczenia zabudowy tworzącej pierzeję uliczną. Projektowany zespół zabudowy mieszkalno-usługowej nie naruszył ustalenia planu w zakresie: obowiązującej i nieprzekraczalnej linii zabudowy, ilości kondygnacji (7-8 kondygnacji, przy dopuszczalnej liczbie kondygnacji 6-8), intensywności zabudowy (2,43, przy dopuszczalnej max 3,3) i wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (39,58%, przy wymaganej min. 30%). Projekt zapewnia odpowiednią ilości miejsc parkingowych, wg wskaźników zawartych w § 5 ust. 8 obowiązującego planu: 3 miejsca parkingowe na każde 100 m2 powierzchni użytkowej, i 1,2 miejsca parkingowo-garażowego na jedno mieszkanie.

Miejscowy plan definiuje w § 3 ust. 3 usługi jako samodzielne obiekty budowlane lub pomieszczenia w budynkach o innych funkcjach niż usługowe i urządzenia służące działalności której celem jest zaspokajanie potrzeb ludności a nie wytwarzającej bezpośrednio metodami przemysłowymi dóbr materialnych.

W części opisowej projektu budowlanego (Tom I, s. 80) wskazano, że przy powierzchni użytkowej usług równej 1080m2 przewidziano 33 miejsca postojowe. Natomiast z zestawienia powierzchni użytkowej usług wskazanej na rzucie kondygnacji parteru i kondygnacji +1 wynika, że powierzchnia ta wynosi 1114,28m2 - suma powierzchni użytkowej budynku, której przeznaczenie określono jako "sklep". Ilość miejsc parkingowych jakie winny być przewidziane dla usługowej funkcji budynku obliczona zgodnie ze wskazaniami miejscowego planu jest równa 33,4284 (1114,28m2:100m2x3). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wskazuje jednak, jak należy zaokrąglić wyliczoną w powyższy sposób liczbę miejsc parkingowych, a zatem zaprojektowanie przez inwestora 33 miejsc postojowych dla 1114,28m2 powierzchni użytkowej usług należy uznać jako zgodne z planem.

Z projektu wynika, że zespół zabudowy mieszkalno-usługowej z garażem podziemnym, miejscami garażowymi na parterze wraz z terenem - infrastrukturą naziemną i podziemną, ul. [...], dz. nr ew. [...] obręb [...] w [...] - jest zlokalizowany w stosunku do granicy sąsiedniej działki budowlanej nr ew. [...] w odległości większej niż odległości minimalne określone w § 12 ust. 1 warunków technicznych.

Należy zatem przychylić się do popartego orzecznictwem stanowiska organów, że zacienienie działek, na których zamierzenia inwestycyjne nie zostały skonkretyzowane decyzją o pozwoleniu na budowę zatwierdzającą projekt budowlany, nie może uzasadniać kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę. Prawo budowlane nie przewiduje bowiem ograniczeń z tytułu zacienienia działek, normując jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych przez obiekty budowlane przez co należy rozumieć obiekty istniejące lub obiekty co do których wydano decyzję o pozwoleniu na budowę.

Prawidłowo również organ przeanalizował, czy w niniejszym postępowaniu, w wyniku realizacji inwestycji, może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych. Bardzo czytelnie organ wyjaśnił, że jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Nie sposób zaaprobować też stanowiska, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości, dopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 672/05, publ: www.cbois.nsa.gov.pl).

Z kolei w kwestii niezapewnienia zaprojektowanym w ramach inwestycji pomieszczeniom przeznaczonym na pobyt ludzi wymagań związanych z ich naturalnym oświetleniem oraz nasłonecznieniem słusznie organ wyjaśnił, że w świetle obowiązujących przepisów pełną odpowiedzialność za prawidłowe, tj. zgodne z zasadami określonymi w art. 5 ustawy Prawo budowlane wykonanie projektu ponosi projektant. Projektant jako osoba sporządzająca projekt budowlany odpowiedzialna jest za wykonanie projektu zgodnego z przyszłym zamierzeniem budowlanym, zaś naruszenie przez projektanta w sposób rażący zasad określonych w art. 5 Prawa budowlanego prowadzi do możliwości zastosowania sankcji określonych w art. 93 pkt. 1 Prawa budowlanego. Art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego nakłada na projektanta oraz osobę sprawdzającą wykonany projekt budowlany obowiązek dołączenia do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

W projekcie budowlanym zatwierdzonym zaskarżoną decyzją znajdują się takie oświadczenia.

Ponadto projekt jest kompletny, został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, posiada niezbędne opinie i uzgodnienia, spełnia wymogi określone w art. 34 Prawa budowlanego i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Jak wynika z oświadczeń złożonych przez projektantów - rozwiązania przyjęte w projekcie odpowiadają zapisom zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nadto inwestor złożył wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod rygorem odpowiedzialności karnej. Projekt budowlany posiada uzgodnienia z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, rzeczoznawcą ds. sanitarno-higienicznych, rzeczoznawcą ds. bezpieczeństwa i higieny pracy, a także Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Sieci Uzbrojenia Terenu Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. opiniującego pozytywnie lokalizację sieci uzbrojenia terenu. Do dokumentacji została załączona również decyzja Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. orzekająca o udzieleniu Spółce [...] Sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego oraz opinia komunikacyjna Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...].

Zgodzić się zatem należy z organami obu instancji, że zgromadzona w sprawie dokumentacja pozwala ocenić, że wszystkie zakreślone przepisami wymagania w kontrolowanym przedsięwzięciu inwestycyjnym zostały spełnione - nie stwierdzono naruszeń mogących skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W tym zakresie organy obu instancji dokonały wnikliwej analizy zgodności projektu z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stwierdzając, iż odpowiada on prawu. Równie wnikliwie przeanalizowały organy zgodność spornej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co wykazano powyżej.

Przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana z zachowaniem warunków technicznych przewidzianych w § 12 tego rozporządzenia - budynek został częściowo usytuowany w granicy działki w ramach przewidzianej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zabudowy pierzejowej oraz w pozostałej części w odległości minimum 5m od granicy działki inwestycyjnej. Miejsca postojowe i śmietniki zaprojektowane zostały z zachowaniem odległości przewidzianych w § 19 i § 23 warunków technicznych.

Konkludując, jeszcze raz wskazania wymaga, że stosownie do art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 - organ nie może odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie wymagania dotyczące spornej inwestycji odpowiadają przepisom prawa, co obligowało organ do udzielenia pozwolenia na budowę.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów budowlanych, przepisów określających warunki techniczne, ani ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zaś uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom stawianym w art. 107 § 3 k.p.a.

Na koniec już tylko wskazać trzeba, że eksponowane przez skarżącego okoliczności związane ze sporną inwestycją nie mogą być uznane za naruszenie jego interesu prawnego. Posadowienie spornej inwestycji jest zaplanowane w odległościach przewidzianych obowiązującymi przepisami. Ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 1563/02, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 672/05, publ: www.cbois.nsa.gov.pl).

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.