Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1797/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-02-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie WSA Małgorzata Brachel-Ziaja (spr.) WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2012 r. sprawy ze skargi "S" Sp. z o. o. w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 1 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , decyzją z dnia [...] września 2011 r. znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku Spółki A. Sp. z o.o. z siedzibą w M. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2011 r. sygn. [...], orzekającej o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] lipca 2006 r., znak: [...], określającej środowiskowe uwarunkowania dla zamierzenia inwestycyjnego pn.. "Budowa drogi klasy GP od km 0+735 do ok. 3+225 (według kilometraża) od km 327+938,90 do ok. 330+428,00 (wg kilometraża DK Nr 94) łączącej, poprzez tereny Gminy W. , Węzeł "[...]" z projektowanym Węzłem "[...]" (pomiędzy osiami węzłów), wraz z budową III Etapu Węzła "[...]" na podstawie art. 158 par 1 w zw. z art. 156 par 1 pkt 2 oraz art. 127 par 3 w zw. z art. 138 par 1 pkt 1 kpa - utrzymał w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2011 r.

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania, w szczególności wskazało, że pismem z dnia 2. 06. 2011 r. spółka A. Sp. z o.o. z siedzibą w M. , złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. 05. 2011 r., sygn. [...], orzekającą o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] lipca 2006 r., znak; [...], określającej środowiskowe uwarunkowania zgody dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa drogi klasy GP od km 0+735 do ok.3+225 (według kilometraża) od km 327+938,90 do k. 330+428,00 (wg kilometraża DK Nr 94) łączącej, poprzez tereny Gminy W. , Węzeł "[...]" z projektowanym Węzłem "[...]" (pomiędzy osiami węzłów), wraz z budową III Etapu Węzła "[...]". Skarżąca Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów:

1/ art. 156 par 1 pkt 2 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie , że decyzją Wójta Gminy W. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa podczas gdy decyzja ta rażąco narusza przepisy;

a/ art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 27 .o4.2001 r. - Prawo ochrony środowiska /Dz./ U. z 2001 r., Nr 62, poz.627/ zwanej dalej w skrócie ustawą, gdyż nie uwzględniono wszystkich koniecznych w przypadku analizowanej inwestycji warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, przede wszystkim wymagań dotyczących zapewnienia ochrony przed hałasem,

b/ art. 56 ust. 2 pkt 3 ustawy przez brak wskazania w decyzji wymagań dotyczących ochrony środowiska w projekcie budowlanym , w tym zwłaszcza wymagań dotyczących budowy ekranów akustycznych.

cl art. 48 ust. 2 ustawy, poprzez wydanie decyzji z naruszeniem wskazań zawartych w postanowieniu Starosty K. z dnia [...]. 07. 2006 r.

d/ art 7, art. 77* par 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 par 3 k.p.a. z uwagi na pominięcie w decyzji Wójta Gminy W. podstawowego dowodu - Raportu oddziaływania inwestycji na środowisko w zakresie w jakim raport ten dotyczył ustalenia prognozowanego akustycznego oddziaływania inwestycji, wykazu nieruchomości znajdujących się w ponadnormatywnym zasięgu oddziaływania hałasu oraz rozwiązań niezbędnych do tego aby inwestycja była zgodna z przepisami określającymi dopuszczalne poziomy hałasu. Wydanie decyzji Wójta bez uwzględnienia faktu, że Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego /Uchwała Rady Gminy W. z dnia 11. 03. 2005 r.., Nr [...]/ nie zawiera kwalifikacji terenów pod kątem dopuszczalnych poziomów hałasu, powinno skutkować stwierdzeniem braku możliwości określenia środowiskowych uwarunkowań dla analizowanego zamierzenia w zakresie dopuszczalnych norm hałasu do czasu wydania przez właściwe organy, we właściwym trybie akustycznej klasyfikacji terenów, w obrębie których znajduje się inwestycja .

2/ art. 7, art. 77 par 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 par 3 k.p.a. poprzez zaniechanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , przeprowadzenia wszechstronnej analizy decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...]. 07. 2006 r. , co wynika z braku ustosunkowania się do wszystkich argumentów przedstawionych we wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji, potwierdzających jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa, brak wyjaśnienia przyczyn, dla których przyjęto, że skarżonej decyzji nie można uznać za rażąco naruszającej prawo oraz ograniczenie się do stwierdzenia, iż brak podstaw do przyjęcia, że pominięcie w decyzji środowiskowej jakichkolwiek wymagań i warunków mających na celu zapewnienie odpowiedniej ochrony przed hałasem pozwalało na takie stwierdzenie.

W konkluzji skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji SKO w K. z dnia [...] maja 2011 r. oraz o stwierdzenie nieważności powołanej wyżej decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] lipca 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanego wyżej zamierzenia inwestycyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , po dokonaniu analizy dowodów zgromadzonych w postępowaniu nieważnościowym oraz decyzji Wójta Gminy W. dnia [...] lipca 2006 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdziło, iż treść kwestionowanej decyzji Kolegium z dnia [...] maja 2011 r. odpowiada prawu; rozstrzygnięcie jest trafne jak również argumentacja zawarta w jego uzasadnieniu. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 56 ust. 2 ustawy, a w szczególności przy uwzględnieniu jego pkt 3/, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ określa:

1) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia;

2) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich;

3) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym,

4) wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia awarii;

5) wymogi w zakresie ograniczenia transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko,;

6) w przypadku, o którym mowa wart. 135 ust 1 - stwierdzenie konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.

W myśl przepisu art. 46 ust. 2 ustawy, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ o którym mowa w ust. l, uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem ochrony środowiska oraz z innymi organami tam wskazanymi. Organ administracji zobowiązany jest określić uwarunkowania techniczne planowanego przedsięwzięcia, w celu zapewnienia ochrony i zabezpieczenia wartości wskazanych w tym przepisie. Wbrew argumentom podniesionym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, brak jest podstaw do przyjęcia, iż Wójt Gminy W. dopuścił się kwalifikowanego naruszenie prawa przy wydawaniu decyzji. Orzekające ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , nie podziela również zapatrywania skarżącej, iż przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia, zostały oczywiście błędnie zastosowanie, bądź by miała miejsce oczywista sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją, a treścią tych przepisów Orzekając w postępowaniu jurysdykcyjnym. Wójt Gminy W. oparł się m.in. na podstawowym dowodzie przeprowadzonym w toku postępowania, którym był Raport o Oddziaływaniu Przedsięwzięcia na Środowisko w zakresie, w jakim raport ten dotyczył m.in. ustalenia prognozowanego akustycznego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium nie podzieliło również poglądu skarżącej, iż przywołane przepisy zostały zastosowane w sposób kwalifikowanie wadliwy, gdyż treść wydanego rozstrzygnięcia (k. [...]) pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że rozstrzygnięcie to spełniało wszelkie wymogi wynikające w przepisu art. 56 ust. 2 ustawy, obowiązującego w dacie wydania kwestionowanej decyzji oraz nie naruszą zarówno jego dyspozycji, jak i innych przepisów prawa materialnego. Tym bardziej nie sposób podzielić stanowiska Wnioskującego, iż treść rozstrzygnięcia jest oczywiście sprzeczna z brzmieniem tych przepisów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło również stanowiska, iż decyzja wydana została z uchybieniem art. 48 ust. 2 ustawy, poprzez rzekome nie uwzględnienie treści uzgodnienia Starosty K. zawartego w postanowieniu z dnia [...] lipca 2006 r., znak:[...] gdyż wszystkie wskazania tam zawarte zostały uwzględnione w treści wydanej decyzji. Orzekając ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie stwierdziło wiec, ani oczywistości naruszenia prawa, ani charakter przepisu, nie pozwala na przyjęcie takiego naruszenia, a racje ekonomiczne i skutki gospodarcze, które wywołuje decyzja sprzeciwiają się uwzględnieniu wniosku.

Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności -gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Z przyczyn przedstawionych powyżej oraz jak trafnie dostrzegł we wniosku sam wnioskujący o ponowne rozpatrzenie sprawy, jego rozważania sprowadzić można co najwyżej do oceny istnienia podstaw prawnych do wnioskowania o uzupełnienie rozstrzygnięcia wydanej decyzji w trybie przepisu art. 111 § l k.p.a. Jak wynika z akt sprawy wniosek taki nie został sformułowany, a postanowienia w tym przedmiocie nie zostało wydane. Argumentacja przedstawiona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skutkować mogłaby również możliwością oceny, czy wydana decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...] lipca 2006 r., /znak [...] mogłaby zostać zmieniona w trybie nadzwyczajnym przewidzianym dla decyzji niewadliwych, bądź wadliwych niekwalifikowanych, ale z z uwagi na tryb i przedmiot niniejszego postępowania, kwestie te nie mogą podlegać analizie w niniejszym postępowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dopatrzyło się również wydania kwestionowanej decyzji z kwalifikowanym naruszeniem innych przepisów, w szczególności art. 7, art. 77 § l, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., gdyż jak wynika z treści kontrolowanego rozstrzygnięcia, Wójt Gminy W. nie pominął podstawowego dowodu tj, Raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, a przy orzekaniu, uwzględnił ustalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (uchwała Rady Gminy W. z dnia 11 marca 2005 r., nr [...] r. Trafnie przyjęło wiec Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , w swojej decyzji z [...] maja 2011 r., sygn. akt [...], że wynikające z przywołanych powyżej przepisów i zawarte w postanowieniach uzgadniających warunki, wprowadzone zostały do treści decyzji. Decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy formalne, a ewentualne niezrealizowanie warunków w zakresie środowiskowym na etapie wydawania pozwolenia na budowę i realizacji inwestycji nie może skutkować przyjęciem, wadliwości kwalifikowanej decyzji *Wójta Gminy W . W decyzji Wójta został zawarty również warunek, iż przedsięwzięcie wymaga sporządzenia analizy porealizacyjnej, a jak trafnie wskazało Samorządowe Kolegium

Odwoławcze, decyzja Wójta Gminy W. zatwierdziła do realizacji opisany w "Raporcie o oddziaływaniu" konkretny wariant przedsięwzięcia, w którym określono, że w ramach ochrony przed hałasem w rejonach zabudowy mieszkaniowej zaprojektowane zostaną ekrany akustyczne.

W konkluzji Kolegium stwierdziło, że kontrolowana decyzja nie jest również dotknięta żadną z innych wad wymienionych w art. 156 par 1 k.p.a.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżąca spółka A. Sp. z o.o. domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , z dnia [...] września 2011 r. sygn.: [...] powtórzyła zarzuty zgłoszone już we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez SKO w K .W szczególności zarzut naruszenie przepisów; - art. 56 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska w zw. z par 5 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku /Dz. u. Nr 178, póz. 1841/ zwłaszcza w zakresie braku stwierdzenia, iż zamierzenie inwestycyjne w postaci drogi GP jest źródłem uciążliwości dla terenów sąsiednich w zakresie generowanego hałasu . Brak w decyzji Wójta jakichkolwiek warunków zabezpieczenia terenów sąsiednich przed hałasem stanowi przejaw rażącego naruszenia prawa.

- art. 56 ust 2 pkt 3 powołanej w. ustawy -Prawo ochrony środowiska w zw. z par 177, par 178 ust 1 , par 179 oraz par. 180 Rozporządzeniem Ministra Transportu i gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie /Dz. u. 1999 r. Nr 43 póz. 430/ poprzez przyjęcie iż przy projektowaniu drogi należy zaplanować zastosowanie odpowiednich środków ochrony (takich jak ekrany akustyczne, przeciwwibracyjne oraz konstrukcje przeciwwibracyjne), podczas gdy z tych przepisów nie wynika w sposób jednoznaczny, iż w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinny się znaleźć zapisy wskazujące na konkretne rozwiązania odnoszące się do ochrony środowiska , które inwestor powinien uwzględnić w projekcie budowlanym, a przez to brak ww elementów nie może rzekomo- stanowić podstawy do przyjęcia, że decyzja Wójta Gminy W. zapadła z rażącym naruszeniem prawa.

- art. 7 , art. 7-7 par. 1, 80 k.p.a. gdyż brak w aktach dowodu ,że przedłożony przez inwestora raport oddziaływania na środowisko został poddany przez Wójta Gminy W. wszechstronnej ocenie, a nawet gdyby został pozytywnie zweryfikowany to przedstawione w raporcie wnioski w tym konkretne rozwiązania dotyczące budowy ekranów akustycznych ich długości , usytuowania parametrów technicznych nie znalazły odzwierciedlenia w treści decyzji środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto Wójt nie wziął pod uwagę, że Miejscowy Plao Zagospodarowana Przestrzennego nie zawiera wymaganej klasyfikacji terenów pod kątem dopuszczalnych poziomów hałasu , co powinno skutkować stwierdzeniem braku możliwości określenia środowiskowych uwarunkowań.

- art. 156 par 1 pkt 2 k.p.a. przez przyjęcie przez SKO że do wydania decyzji Wójta nie doszło z rażącym naruszeniem prawa.

Na rozprawie w dniu 15. 02. 2012 r. pełnomocnik skarżącej podniósł dodatkowo, że podstawowa decyzja jest wadliwa ponieważ nie określa w ogóle warunków ochrony przed hałasem, chociaż odpowiednie zapisy znalazły się w ocenie oddziaływania . Skutek tej wady decyzji, to brak ostatecznego wiążącego wskazania gdzie mają się znaleźć ekrany akustyczne. W efekcie ekrany powstały tam gdzie ocena ich oddziaływania ich nie przewidywała, a nie powstały tam gdzie je przewidywała. Ekran powstał np. przed siedzibą skarżącej Spółki, choć tam nie miało go być. Ponadto w dacie wydawania decyzji podstawowej obowiązywał art. 11 Prawa ochrony środowiska, który do stwierdzenia nieważności decyzji nie wymagał rażącego naruszenia lecz jedynie naruszenie prawa. Ponadto w nawiązaniu do stanowiska SKO skarżąca podniosła, że wada decyzji polegająca na braku warunków ochrony przed hałasem nie mogła być usunięta poprzez uzupełnienie decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie powtarzając argumentację zamieszczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje:.

Skarga jest bezzasadna

Zgodnie z przepisem art. 3 par 1 ustawy z dnia 30.08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi IDŹ. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm./ zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie zgodności zaskarżonych do sądu . decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jaki przepisów postępowania

- o ile naruszenie ich mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 par 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz

powołaną podstawa prawną. Zatem sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze, jak i ponad te zarzuty w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania.

Przeprowadzona w myśl powyższych przepisów kontrola zaskarżonej decyzji nie dała podstawy do jej zakwestionowania.

Postępowaniem nieważnościowym była objęta decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...] lipca 2006 r., znak :[...]. Wójt działając na podstawie przepisu art. 104 k.p.a. oraz art. art. 46a ust. 7 pkt. 4, art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 roku. Nr 62, póz. 627, ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, po uzyskaniu uzgodnień: Starosty K. z dnia 31.07.2006 r., znak [...] oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia 20.07.2006 r., znak [...], oraz po stwierdzeniu zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wariantu II planowanego przedsięwzięcia, określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. budowa drogi klasy GP od km 0+753 do ok. 3+225 (wg lokalnego kilometraża), od km 327+938,90 do k. 330+428,00 (wg kilometraża DK 94) łączącej, poprzez tereny Gminy W. , [...] - (pomiędzy osiami węzłów) wraz z budową [...] . Decyzja określała rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i w fazie eksploatacji, a także wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Integralną część decyzji stanowiła charakterystyka przedsięwzięcia będąca załącznikiem do decyzji. Decyzja została wydana po uzyskaniu wymaganych uzgodnień oraz po uzyskaniu Raportu oddziaływania na środowisko, zgodnie z postanowieniami Starosty K. z dnia [...] lipca 2006 r. [...] i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia 6.07. 2006 r. [...] we wskazanych w nich zakresach, a w obu identycznie w zakresie ochrony przed hałasem.

Odmawiając stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji w trybie art. 156 par 1 pkt 2 k.p.a. trafnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze skonstatowało że instytucja nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji wynikającej z art. 16 k.p.a. i może mieć zastosowanie jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy (oczywisty) wadami określonymi w art. 156 par 1 k.p.a. przy czym wady te muszą mieć charakter wad ciężkich. W przypadku przesłanki nieważności, przewidzianej art. 156 par 1 pkt 2 k.p.a., - na którą powołuje się skarżąca -decyzja by musiała zostać wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Z wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz z treści jego skargi wynika, że zarzuca on, powyższej -decyzji Wójta, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Trzeba zauważyć, że przez rażące naruszenie prawa rozumie się kwalifikowane naruszenie prawa przy wydaniu decyzji. Może ono dotyczyć zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Jednakże decyzja obarczona ciężkimi wadami, jako oczywiście sprzeczna z przepisami prawa i nie do zaakceptowania z punktu widzenia porządku prawnego praworządnego Państwa, będzie mogła być w trybie nadzwyczajnym poprzez stwierdzenie nieważności wyeliminowana z obrotu prawnego. Przy czym do stwierdzenia nieważności w razie zaistnienia przesłanki z art. 156 par 1 pkt 2 k.p.a. nie ma ograniczeń czasowych.

Postępowanie nadzwyczajne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji różni się zakresem badania od postępowania odwoławczego. W postępowaniu nieważnościowym decyzję bada się w aspekcie istnienia przesłanek ustawowych wymienionych w przepisie art. 156 k.p.a. stanowiących podstawy stwierdzenia nieważności. Trzeba stwierdzić ,że wbrew zarzutom skarżącej Spółki, Kolegium wnikliwie zbadało decyzję i poprzedzające jej wydanie postępowanie administracyjne . Analizując treść decyzji Wójta, Kolegium Odwoławcze nie dopatrzyło się rażącego naruszenia prawa przy jej wydaniu. Decyzja Wójta została wydana bowiem z zachowaniem przepisów postępowania i podnośnych przepisów prawa materialnego, przy uwzględnieniu Raportu oddziaływania na środowisko. Wójt stwierdził także zgodność planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zawiera wszystkie niezbędne formalne elementy przewidziane przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska /Dz. U. z 2001 r., Nr 62, póz. 627, ze zm/, .w szczególności analizowanym i przywołanym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnienieniach obu decyzji tego organu przepis art. 56 ust 2 ustawy.

Trafny jest pogląd Kolegium, że decyzja Wójta nie narusza tego przepisu jak i innych przepisów w szczególności art. 7, 77 80 k.p.a. gdyż jak wynika z treści tej decyzji Wójt nie pominął dowodu w postaci Raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, a przy orzekaniu uwzględnił konieczność ochrony przed hałasem poprzez zaprojektowanie ekranów akustycznych w rejonach zabudowy mieszkaniowej. Nadto stwierdził, iż przedsięwzięcie wymaga sporządzenia analizy porealizacyjnej i prawdopodobnie wyznaczenia granic obszaru ograniczonego użytkowani

Skoro zarzuty skarżącej Spółki nie znalazły potwierdzenia w okolicznościach sprawy skargę, jako bezzasadną należało oddalić.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002r. Nr 153 póz. 1270 ze zm.),