Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 762/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 165
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 2 sierpnia 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1970/14 odmawiającego zmiany prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2015 r. w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1970/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie odmówił zmiany prawomocnego WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2015 r. w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej GINB) z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia.

W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że prawomocnym postanowieniem z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1970/14 WSA w Warszawie odmówił D. W. i M. W. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OZ 355/15, oddalił zażalenie D. W. i M. W. na ww. postanowienie z dnia 18 lutego 2015 r.

Pismem z dnia 7 grudnia 2015 r., skarżący zwrócili się o przyznanie prawa pomocy. Sąd potraktował powyższe pismo jako wniosek o zmianę postanowienia z dnia 18 lutego 2015 r. w przedmiocie zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.

Zarządzeniem z dnia 21 stycznia 2016 r. przesłano skarżącym formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej PPF, celem jego wypełnienia. W dniu 26 lutego 2016 r. do sądu wojewódzkiego wpłynął formularz PPF złożony przez D. W. i M. W., w którym skarżący zwrócili się o udzielenie pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Z poprzednio nadesłanego formularza wynika, że skarżący prowadzą wspólnie gospodarstwo domowe. Posiadają dwie działki o łącznej powierzchni 2488m2. Obydwoje są emerytami, ich dochód z tytułu otrzymywanych emerytur wynosi łącznie 2781 zł. Mieszkanie jest pozbawione wody i ogrzewania. Nie posiadają innych nieruchomości, oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Skarżący wskazali, że zamieszkują pod adresem [...], w mieszkaniu o pow. 57m2. Oświadczyli, że domu, mieszkania, innych nieruchomości, zasobów pieniężnych oraz przedmiotów wartościowych nie posiadają. Dodali, że w mieszkaniu nie posiadają ogrzewania ani wody, nikt z nimi nie mieszka i nie prowadzi gospodarstwa domowego. Wskazali, że ich emerytury są na poziomie minimum socjalnego i wydatki z uwagi na prowadzenie tak licznych spraw sądowych są nie do wytrzymania. Nie mają kont bankowych. Dzieci wnioskodawców nie prowadzą z nimi wspólnego gospodarstwa, są tylko zameldowane pod tym adresem. Nie mają pojazdów mechanicznych poza rowerem, nie otrzymują pomocy od dzieci, znajomych i organizacji społecznych. Dodała, że J. W. nie prowadzi żadnej firmy. M. W. również nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, przy czym zaznaczono, że być może założyła działalność gospodarczą pod adresem w [...], ale jeżeli została zarejestrowała, to bardzo niedawno, a skarżąca nie osiąga jeszcze żadnych dochodów, być może, że będzie to działalność internetowa, do której też są potrzebne nakłady na opłaty czy ZUS. Wnioskodawcy dodali, że na żywność mają mniej niż 900 zł, z leków kupują tylko te ratujące życie. Załączyli kopie dokumentów PIT 40A za 2013 r., z których wynika, że M. W. osiągnął w 2013 r. dochód w kwocie: 21401 zł, a D. W. w kwocie: 17673 zł. Jak wynika zaś z aktualnie nadesłanego formularza PPF wnioskodawcy prowadzą nadal wspólne gospodarstwo domowe, utrzymują się aktualnie z kwoty 3047 zł miesięcznie w tym jest dodatek pielęgnacyjny, skarżący nie opisali w jakiej wysokości otrzymują dodatek, opisali że ponoszą koszty utrzymania mieszkania 500 zł miesięcznie, a ok. 800 zł miesięcznie wynoszą koszty leczenia, w zależności od stanu zdrowia na wykup leków nie mają pieniędzy - wykupują tylko leki ratujące życie, koszty postępowania sądowego przewyższają ich dochody a same kserokopie, listy polecone to koszt 1000 zł miesięcznie.

Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazali, by w okresie od wydania postanowienia z dnia 18 lutego 2015 r. do momentu zapadnięcia niniejszego postanowienia tegoż sądu nastąpiła istotna zmiana okoliczności dotyczących jej sytuacji majątkowej, co uzasadniałoby wydanie postanowienia o treści innej, niż treść postanowienia z dnia 18 lutego 2015 r.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli D. i M. W., wnosząc o jego uchylenie i podnosząc, że nie stać ich na poniesienie opłat sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W dniu 1 sierpnia 2016 r. do biura podawczego Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo procesowe D.W. i M. W., w którym wskazują, że WSA w Warszawie wyrokami z dnia 12 maja 2015 r. o sygn. akt VII SA/Wa 813/14 oraz VII SA/Wa 814/14 uchylił postanowienia GINB z dnia [...] lutego 2014 r. oraz poprzedzające je postanowienia GINB z dnia [...] grudnia 2013 r. wydane w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 1 Ppsa stronie może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Stosownie z kolei do art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej Ppsa), postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.

Uwzględniając treść powyższych norm prawnych stwierdzić trzeba, że sąd I instancji zasadnie zaskarżonym postanowieniem odmówił zmiany prawomocnego postanowienia z dnia 18 lutego 2015 r. i przyznania skarżącym prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, nie wykazali bowiem, aby od momentu wydania ww. postanowienia do dnia wydania skarżonego postanowienia ich sytuacja materialna zmieniła się na tyle, że teraz nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obowiązkiem strony skarżącej domagającej się zmiany postanowienia w tym przedmiocie jest wykazanie, że nastąpiła zmiana sytuacji majątkowej w porównaniu do tej ocenianej poprzednio, czego jednak nie uczyniono. Skarżący nie przedstawili żadnych nowych okoliczności, które uzasadniałyby zmianę dotychczasowego stanowiska, a wprost przeciwnie – jak trafnie ocenił to sąd I instancji – ich sytuacja nie pogorszyła się obecnie w porównaniu do sytuacji majątkowej analizowanej w postanowieniu z dnia 18 lutego 2015 r.

Podkreślenia przy tym wymaga, że skarżący, chcąc skorzystać z prawa pomocy, powinni liczyć się z koniecznością udzielania wszelkich informacji odnoszących się do ich sytuacji materialnej, a także udokumentowania podnoszonych we wniosku okoliczności.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.