Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1080/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 197 par. 2 art. 199 art. 220 par. 1 i par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 28 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D., M., J. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1112/07 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi D. W. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) kwietnia 2007 r., znak: (...) w przedmiocie odmowy podjęcia postępowania postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 16 stycznia 2008 r. odrzucił zażalenie D. i M. W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2007 r.

W dniu (...) lutego 2008 r. (data prezentaty Sądu) do Sądu wpłynęło zażalenie M. W. i J. W. oraz D. W. i M. W. datowane na dzień (...) lutego 2008 r., na ww. postanowienie.

Zarządzeniem o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego z dnia 18 listopada 2008 r., M. W. i J. W., D. W. i M. W. wezwani zostali do uzupełnienia braków formalnych wymienionego zażalenia poprzez uiszczenie wpisu sądowego.

W dniu (...) grudnia 2008 r. M. W. i J. W. oraz M. W. i D. W. złożyli zażalenie na ww. zarządzenie. Kwestie powyższego zażalenia rozstrzygnął w stosunku do M. W. i J. W. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 czerwca 2009 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OZ 532/09.

W związku z ww. postanowieniem NSA, M. W. i J. W. wezwani zostali zarządzeniem z dnia 27 listopada 2009 r. do wykonania solidarnie zarządzenia z dnia 18 listopada 2008 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia 11 sierpnia 2010 r., stwierdził, że z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego od zażalenia M. i J. W. z dnia (...) lutego 2008 r. na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2008 r., zażalenie to należy odrzucić na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Na powyższe postanowienie D., M., J. i M. W. wnieśli zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z treści zażalenia wynika, że skarżący nie zgadzają się z rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2010 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Oznacza to, że do czasu uzupełnienia tego braku sąd nie może rozpoznać żadnych innych wniosków strony. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zażalenie od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.) jeżeli w wezwaniu poinformowano stronę o tym rygorze.

W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zastosował w sposób prawidłowy powyższy przepis – odrzucił zażalenie od którego, pomimo wezwania w którym zamieszczono informację o rygorze odrzucenia zażalenia, nie uiszczono wpisu.

Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 orzekł jak w sentencji.