Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 909/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego [...] z dnia [...] września 2016 r. 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 5 098 (pięć tysięcy dziewięćdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ("SKO") decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1224) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na spółkę H. sp. z o.o. ("skarżąca", "spółka") w wysokości 49.932,00 zł za zajęcie pasa drogowego al. [...], w okresie od [...] maja 2016 r. do [...] czerwca 2016 r. poprzez umieszczenie w nim ogródka sezonowego o łącznej powierzchni 277,40 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi.

Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] maja 2016 r. pracownicy ZDM przeprowadzili kontrolę pasa drogowego w rejonie al. [...] w [...]. Stwierdzili jego nielegalne zajęcie poprzez umieszczenie - przed lokalem "[...]" - ogródka sezonowego (gastronomicznego) o łącznej powierzchni 277,40 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi.

Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną oraz sporządzono protokół nr [...], w którym zapisano powierzchnię ogródka gastronomicznego.

Kolejne kontrole - przeprowadzone w dniach [...],[...],[...],[...],[...],[...] maja oraz [...] czerwca 2016 r. - potwierdziły funkcjonowanie ogródka gastronomicznego w ww. miejscu. Dowodem jest dokumentacja fotograficzna oraz adnotacje urzędowe sporządzone przez pracowników ZDM.

ZDM, zawiadomieniem z dnia z dnia [...] maja 2016 r., poinformował stronę o wszczęciu postępowania w sprawie nr [...] oraz - zgodnie z art. 10 k.p.a. - że może zapoznać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzieć się w tym zakresie w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia. W zawiadomieniu strona została także poinformowana zgodnie z art. 79 § 1 k.p.a., że w dniu [...] czerwca 2016 r. o godz. 11.00 przeprowadzone zostaną oględziny miejsca umieszczenia ogródka.

W dniach [...] i [...] czerwca 2016 r. strona zapoznała się z dokumentami zgromadzonymi w sprawie i wskazała, że posiada decyzję zezwalającą na umieszczenie ogródka gastronomicznego w ww. pasie drogi.

Jak wynika z akt sprawy ww. zezwolenie obowiązuje od dnia [...] czerwca 2016 r.

Prezydent Miasta [...] orzekł o wymierzeniu skarżącej kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia w decyzji z dnia [...] września 2016 r., nr [...].

Od decyzji organu I instancji spółka wniosła odwołanie zarzucając naruszenie przepisów art. 7, art. 9, art. 10, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz przez brak niezwłocznego poinformowania strony o wykonanych czynnościach, co skutkowało pozbawieniem strony możliwości wzięcia aktywnego udziału w postępowaniu. Strona wskazała także, że organ w sposób wadliwy dokonał obliczeń zajętej powierzchni oraz prowadził postępowanie w sposób krzywdzący dla strony, gdyż nie poinformował jej niezwłocznie o jego wszczęciu.

Wskazaną na wstępie decyzją SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że powierzchnia ogródka została szczegółowo opisana w protokole kontroli z dnia [...] maja 2015 r. Z tego protokołu wynika, że powierzchnia zajęcia to 277,4 m2 oraz że menadżer lokalu został powiadomiony o kontroli i jej następstwach. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że istnienie parasoli w granicach ogródka nie ma dla sprawy znaczenia. Ta okoliczność została wpisana do protokołu celem lepszego zobrazowania ogródka.

Także za bezzasadną uznano argumentację spółki dotyczącą wadliwego działania organu poprzez opieszałość w informowaniu strony. Wskazano, że strona wiedziała zarówno o samym zajęciu pasa drogowego, jak i o konieczności uzyskania zgody zarządcy. Dowodem powyższego jest uzyskanie zezwolenia z dnia [...] czerwca 2016 r. Poza tym - jak wskazało SKO - z protokołu kontroli wynika, że pracownicy zarządcy informowali osobę upoważnioną o zajęciu pasa drogowego oraz o konsekwencjach z tym związanych.

Spółka wniosła skargę do WSA w Warszawie. Zaskarżyła decyzję SKO w całości zarzucając organowi:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego w zakresie art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że w okresie wskazanym w zaskarżonych decyzjach doszło do zajęcia przez skarżącą pasa drogowego o powierzchni wskazanej w tych decyzjach, w sytuacji gdy brak jest jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającej wielkość zajętej powierzchni oraz dat, w jakich doszło do jej zajęcia, z jednoczesnym uwzględnieniem, iż skarżąca wystąpiła już [...] marca 2016 r. o zgodę na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego od dnia [...] maja 2016 r.,

2) naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez brak rozpoznania całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności:

- brak rozpoznania treści wniosków składanych do organu I instancji przez skarżącą od marca 2016 r.,

- nieuwzględnienia na korzyść skarżącej faktu celowego opóźnienia przez organ I instancji wydania opinii oraz zgód na zajecie pasa drogowego,

- przyjęcie za udowodnioną powierzchnię zajmowanego pasa drogowego przez cały okres objęty decyzją, w wymiarze 277,40 m2, przy jednoczesnym wskazaniu, iż powierzchnia parasoli nie ma znaczenia - w sytuacji gdy powierzchnia wskazana w decyzji odpowiada powierzchni 6 parasoli przy założeniu, iż w dniu [...] maja 2016 r., tj. w jedynym dniu, z którego pochodzą pomiary, wykonano je w sposób prawidłowy;

b) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art 140 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do całości twierdzeń, żądań oraz zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu, w tym:

- do kwestii powiadomienia skarżącej o toczącym się postępowaniu dopiero pismem doręczonym w dniu [...] czerwca 2016 r., tj. w dacie, w której stronie doręczono też decyzję dotyczącą zgody na zajęcie pasa drogowego,

- do celowego, niezgodnego z przepisami k.p.a., przedłużania przez organ pierwszej instancji postępowania dotyczącego wyrażenia zgody na zajęcie pasa drogowego,

- do podniesionego w odwołaniu wadliwego dokonania pomiarów - ograniczonych do pomiaru jednej krawędzi jednego z parasoli - w sytuacji gdy samo SKO wskazało, iż powierzchnia parasoli jest bez znaczenia dla ustalenia powierzchni zajmowanego pasa drogowego - brak zaś w aktach jakichkolwiek innych pomiarów,

co miało wpływ na rozpoznanie sprawy;

3) nierozpoznanie istoty sprawy poprzez brak jakichkolwiek ustaleń dotyczących oceny działania organu pierwszej instancji w toku zarówno wydawania przedmiotowej decyzji, jak i trwającego od [...] marca 2016 r. postępowania dotyczącego wyrażenia zgody na zajęcie pasa drogowego, zakończonego ostatecznie decyzją udzielającą tej zgody dopiero od dnia [...] czerwca 2016 r., niezgodnie z wnioskiem skarżącej.

W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie od SKO na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że z uwagi na fakt, że planowała otwarcie ogródka gastronomicznego od maja 2016 r., już w dniu [...] marca 2016 r. złożyła stosowny wniosek w Urzędzie m. [...] Biurze [...] Wydziale [...]. Wydanie decyzji nastąpiło jednak dopiero [...] czerwca 2016 r. W tym dniu zarząd spółki otrzymał także zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie nielegalnego zajęcia pasa drogowego. Chcąc zabezpieczyć się przed nakładaniem przez ZDM kolejnych kar zarząd H. sp. z o.o. zrezygnował z odwoływania się od ww. decyzji i złożył wniosek o umorzenie postępowania w sprawie nielegalnego zajęcia pasa drogowego.

W dniu [...] czerwca 2016 r. członkowie zarządu H. Sp. z o. o. zapoznali się z dokumentacją dotyczącą zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Zauważyli, że wymiary podane w protokole z dnia [...] maja 2016 r. są prostym zwielokrotnieniem wymiaru jednego parasola, tj. 680 cm, 1360 cm (dwukrotność), 2720 cm (czterokrotność).

W takim stanie rzeczy - zdaniem skarżącej - pomiary ogródka zostały przeprowadzone nierzetelnie i nie mogą być podstawą do określenia jego powierzchni.

W skardze wskazano także, że zdjęcia, na których widnieje data [...] maja 2016 r., wyraźnie pokazują, iż pod parasolami stojącymi przy Pubie [...] znajduje się wolna przestrzeń, poza obszarem ogrodzenia wyznaczającego ogródek. Widoczne jest na nich także niezajęte przez meble przejście do wejścia lokalu. Zdjęcie potwierdzające istnienie niezajętej przez meble przestrzeni pod parasolami widnieje również w aktach ZDM pod datą [...] czerwca 2016 r. Jak wynika z ww. zdjęć powierzchnia zajmowana przez parasole w żaden sposób nie pokrywa się z powierzchnią ogródka. Co więcej, nie sposób ocenić prawidłowości dokonanego pomiaru jednego parasola, który to pomiar był podstawą do wyliczenia przez ZDM rzekomej powierzchni zajmowanego terenu. Powierzchnia parasoli, jak już argumentowała skarżąca w odwołaniu do SKO, jest zmienna i zależy choćby od siły ich naciągu.

Wskazano także, że protokół zawiera nieprawdziwą informację, iż "na miejscu został powiadomiony o nielegalnym zajęciu pasa drogowego i konsekwencjach z tego wynikających p. L. R., menager lokalu Pub [...] ".

W konkluzji spółka podniosła, że dokumentacja, na której oparł się organ jest wyrywkowa, mało rzetelna i nie potwierdza wymiarów ogródka, ani nie potwierdza zajęcia pasa drogowego w dniach [...] maja 2016 r. - [...] czerwca 2016 r. w sposób ciągły. W szczególności pomiar dokonany w dniu [...] maja 2016 r. jest przeprowadzony błędnie, bo na podstawie wymiarów jednego parasola. Nie ma przy tym żadnego potwierdzenia powierzchni ogródka w dniach [...],[...],[...],[...],[...],[...] maja oraz [...] czerwca 2016 r. Z kolei za dni [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] maja 2016 r. brak jest jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającej istnienie w tych dniach ogródka gastronomicznego przed Pubem [...].

Poza tym SKO w [...] konsekwentnie przywołuje w swojej decyzji "ulicę [...] ", pomimo że taka ulica w [...] nie istnieje.

Jednocześnie lakoniczność uzasadnienia decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. sprawia, w ocenie spółki, iż dwuinstancyjność postępowania administracyjnego stała się fikcją.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących przewlekłego postępowania w sprawie wydania zezwolenia na zajęcia pasa drogowego, organ odwoławczy wskazał, że procedura wydawania zgody oraz ewentualna przewlekłość w działaniu organu nie mają dla sprawy znaczenia. Organy w takiej sprawie badają fakt zajęcia pasa drogowego, powierzchnię i czas zajęcia oraz fakt posiadania zgody na rzeczone zajęcie. Zatem kwestia przewlekłej procedury dotyczącej wydania zezwolenia wychodzi poza ramy kognicji organu w ramach prowadzonej sprawy. W ocenie SKO nie mogą zasługiwać na aprobatę także twierdzenia strony, że nie udowodniono zajęcia pasa drogowego w dniach [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] maju 2016 r. Konstrukcja ogródka jest bowiem zajęciem o charakterze trwałym i wobec tego sprzecznym z zasadami logiki oraz prawidłowego gospodarowania byłoby gdyby właściciel każdego dniu zmieniał kształt zajęcia. Odnośnie zaś zarzutu dotyczącego wadliwego wymierzenia czasz parasoli, organ wskazał, że granicę zajęcia wyznaczał drewniany płotek oddzielający ogródek od pasa drogowego. Powyższe ogrodzenie miało charakter stały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej "p.p.s.a.").

Analizowana pod ww. kątem skarga spółki jest uzasadniona albowiem zaskarżona decyzja SKO oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta m. [...], wydane w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego, naruszają przepisy prawa w stopniu uzasadniającym usunięcie ich z obrotu prawnego.

Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił przepis art. 40 ust. 12 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, a zasadniczą kwestię sporną - prawidłowość ustaleń organu co do okresu i powierzchni zajęcia pasa drogowego al. [...] w rejonie nr [...] w [...] przed restauracją [...].

Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji miał na uwadze istotę kary administracyjnej, jaką jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów wynikających z obowiązujących przepisów prawa. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara ta jest skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem (por. wyrok TK z 15 stycznia 2007 r., P 19/06).

W świetle powyższego podstawowym zadaniem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia było jednoznaczne ustalenie, czy i w jakim okresie dany obiekt (urządzenie) skarżącej zajmował pas drogowy bez zezwolenia oraz określenie powierzchni spornego zajęcia. Jeśli zaś w ww. kwestiach strona zgłaszała wątpliwości, to rzeczą organu było wykazać ich niezasadność przy pomocy dostępnych środków dowodowych.

W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie tak się nie stało.

Zauważyć należy, że według art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

W orzecznictwie przyjmuje się, że dowód na okoliczność bezprawnego zajęcia pasa drogowego nie będzie pełny, jeżeli w materiałach dowodowych sprawy nie zostanie przedstawiony urzędowy dokument geodezyjny określający, z jednej strony - linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, z drugiej zaś - kolizję z tymi liniami umieszczonego w pasie drogowym urządzenia bądź obiektu, pozwalającą stwierdzić przypadek zajęcia pasa drogowego. Co oczywiste, ustalenia organu wynikające z decyzji w przedmiocie nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia również muszą odwoływać się do tego właśnie dowodu.

W celu więc wykazania granic pasa drogowego niezbędnym jest przedłożenie planu gruntu z wyraźnie zaznaczonymi liniami granicznymi tego gruntu (np.: wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 171/08).

W rozpoznawanej sprawie organ I instancji - jak i organ odwoławczy - przyjął, że ogródek przy restauracji skarżącej umieszczany został w pasie drogowym.

W ocenie Sądu powyższe ustalenia nie wynikają jednak z akt sprawy. W szczególności nie wynika z nich przebieg spornego pasa drogowego. Co więcej, na żaden dowód w tym zakresie nie powołują się w wydanych decyzjach same organy.

Nieautoryzowane pieczęcią organu zdjęcie fragmentu miasta widzianego z góry z naniesionymi kolorowymi liniami, których znaczenia nie wyjaśniono, nie może stanowić wiarygodnego dowodu na prawnie doniosłe dla rozstrzygnięcia fakty. Podobną - znikomą - wartość dowodową ma kolorowy - również nieautoryzowany przez organ - kolorowy rysunek (plan) okolicy al. [...], na którym odręcznie zaznaczono umiejscowienie obiektu skarżącej.

Sąd stwierdza, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można jednoznacznie ustalić, czy sporny ogródek znajdował się w pasie drogowym al. [...] w [...].

Także niedostatecznie wykazano w postępowaniu administracyjnym powierzchnię zajętego pasa drogowego. Brak jednoznacznego wskazania, co stanowiło podstawę wyliczenia przez pracowników organu I instancji powierzchni ogródka gastronomicznego zajmującego pas drogowy. Jedynym dowodem w tym zakresie jest protokół z kontroli pasa drogowego z dnia [...] maja 2016 r., w którym znajduje się odręcznie narysowany plan ogródka z wymiarami 680 cm, 2720 cm, 1360 cm, oraz 1360 cm. Strona wielkości te odnosi do wymiarów czasz parasoli uwidocznionych na zdjęciach z przeprowadzanych kontroli. Wskazuje, że te wymiary są prostym zwielokrotnieniem wymiaru jednego parasola, tj. 680 cm, 1360 cm (dwukrotność) i 2720 cm (czterokrotność).

Sąd także powziął wątpliwości co do ustaleń w ww. zakresie. Organ I instancji nie podaje bowiem w ogóle, co było podstawą wyliczenia w decyzji powierzchni zajęcia, a organ II instancji wprost podnosi, że "istnienie parasoli w granicach ogródka nie ma dla sprawy znaczenia", a okoliczności w tym zakresie zostały wpisane do protokołu jedyni w celu "lepszego zobrazowania ogródka". W odpowiedzi na skargę wskazuje się zaś, że granice zajętej powierzchni odpowiadają powierzchni ogrodzonej drewnianym płotkiem.

Podkreślić należy, że o drewnianym płotku, jako podstawie do ustalenia powierzchni ogródka, po raz pierwszy mowa jest dopiero w odpowiedzi na skargę a przecież uzupełnianie istotnej w sprawie argumentacji na etapie odpowiedzi na skargę nie może być uznane za czyniące zadość wymogowi prawidłowego uzasadnienia stanowiska organu. Przedmiotem kontroli Sądu z punktu widzenia zgodności z prawem, jest bowiem decyzja i to ona kształtuje sytuację prawną strony, nie zaś odpowiedź na skargę.

Tak więc organ zobowiązany będzie w ponownym postępowaniu prawidłowo ustalić także i tę kwestię, tj. powierzchnię zajęcia. Faktycznie bowiem okoliczności w tym zakresie budzą wątpliwości z powodów wyżej przedstawionych, a także ze względu na fakt, że we wniosku strony o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego (nierozpoznanego przez organ w terminie, co doprowadziło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia) w ww. zakresie mowa jest o powierzchni 231,00 m2 (ogródek gastronomiczny) oraz o powierzchni 25,20 m2 (reklamy na parasolach) - por. uzasadnienie decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r.

Poza tym bez odpowiedzi SKO pozostały kwestie związane z nieterminowością działania organu w wydaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na okres, którego dotyczyła zaskarżona decyzja. W tym zakresie aktualna jest przedstawiona powyżej argumentacja o nieprawidłowości działania organu, który do istotnych, zdaniem strony, okoliczności odnosi się dopiero w odpowiedzi na skargę.

W konsekwencji Sąd uznaje, że w tej sprawie organy dokonały niepełnych i nierzetelnych ustaleń faktycznych, które nie mogły być podstawą orzeczenia o nałożeniu na stronę kary administracyjnej. Wydając decyzje organy dopuściły się przede wszystkim mogącej mieć wpływ na ostateczny wynik sprawy obrazy przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., polegającej na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej. Naruszenie ww. przepisów mogło zaś mieć - w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Wobec zatem niewykazania w sprawie podstawowej dla rozstrzygnięcia okoliczności, tj. przebiegu pasa drogowego w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja oraz powierzchni zajęcia, o ile faktycznie doszło do niego w ramach pasa drogowego, odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi oraz dokonywanie pełnej oceny zaskarżonej decyzji - z uwzględnieniem art. 134 § 1 p.p.s.a. - na tym etapie sprawy jest przedwczesne.

Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii kosztów zostało wydane na podstawie art. 200 ww. ustawy z uwzględnieniem § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2016 r., poz. 1668). Wskazana w punkcie 2 wyroku kwota (5098 zł) obejmuje uiszczony wpis sądowy (1498 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (3600 zł).