Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 645/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono zawieszenia postępowania
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 2.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 29 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku L. K.-K. o zawieszenie postępowania sądowego w sprawie ze skargi kasacyjnej L. K.-K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Bd 891/19 w sprawie ze skarg L. K.-K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: odmówić zawieszenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę L. K.-K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] maja 2019 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

L. K.-K., wywiodła od powyższego wyroku skargę kasacyjną zaskarżając orzeczenie Sądu I instancji w całości.

Pismem z dnia 7 września 2020 r. skarżąca kasacyjnie złożyła wniosek o zawieszenie postępowania kasacyjnego podnosząc, że w związku z zawartymi w skardze kasacyjnej zarzutami dotyczącymi oparcia wyroku Sądu I instancji na fałszywych zeznaniach kierowcy P. L., skarżąca zawiadomiła Prokuraturę Rejonową w Toruniu o możliwości popełnienia przez wymienionego kierowcę występku z art. 233 § 1 kodeksu karnego. Strona wskazała, że postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2020 r., Prokuratura Rejonowa w Skarżysku Kamiennej wszczęła śledztwo w tej sprawie pod sygnaturą [...].

W ocenie wnioskodawczyni zeznania tego świadka miały kluczowy charakter dla merytorycznego rozstrzygnięcia, albowiem kierowca zeznając odnośnie czasu swojej pracy w określonych dniach i wykonywania osobiście przejazdów zeznawał nieprawdę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącej kasacyjnie o zawieszenie postępowania przez Naczelnym Sądem Administracyjnym nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Zgodnie z § 2 powołanej regulacji jeżeli postępowanie karne lub administracyjne nie jest jeszcze rozpoczęte, a jego rozpoczęcie zależy od wniosku strony, sąd wyznaczy termin do wszczęcia postępowania, w innych przypadkach może zwrócić się do właściwego organu.

Na kanwie powołanego przepisu zwrócić należy na wykładnię orzeczniczą, którą Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający przedmiotowy wniosek w pełni podziela, a zgodnie z którą ocena istnienia przesłanek zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 p.p.s.a. oraz ich wpływu na przyszłe rozstrzygniecie należy wyłącznie do sądu. Rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania, jeżeli rozstrzygnięcie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem pierwszego postępowania. Przyjęte rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będąca przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygniecie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Związek postępowań, o których mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. musi być bezpośredni. (por. postanowienie NSA z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt I OSK 2668/16).

Zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ze względu na toczące się postępowanie w sprawie karnej, nie jest obligatoryjne. Wyraz "może" zawarty w dyspozycji powyższego przepisu wskazuje na to, iż zawieszenie postępowania sądowego zależy od uznania Sądu. Zawieszenie to, wpływające na czas trwania rozpoznawania sprawy, jest uzasadnione tylko wtedy, jeżeli ustalenie czynu (przestępstwa) w drodze karnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Rozstrzygnięcie sprawy karnej musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej (por. postanowienie NSA z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK1501/07).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy stwierdzić należy, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie oraz aktywność procesowa strony nie dają podstaw do stwierdzenia, aby podniesione we wniosku okoliczność, składania fałszywych zeznań przez kierowcę zatrudnionego przez skarżącą, miała bezpośredni i zarazem kardynalny wpływ dla oceny zarówno wydanego w sprawie wyroku Sądu I instancji, jaki i decyzji głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2019 r., w aspekcie nałożonej na stronę kary i przesłanek umożliwiających jej uwolnienia się od konsekwencji stwierdzonych naruszeń, które legły u podstaw obciążenia skarżącej karą pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Stwierdzić bowiem należy, że ustaleń odnośnie stwierdzonych naruszeń dokonano na podstawie odczytów danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy i tachografu zamontowanego w poddanym kontroli pojeździe, co wynika z treści decyzji organu odwoławczego oraz dowodów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy.

Zauważyć również należy, że w aktach znajdują się oświadczenia kierowcy P. L., składane przez samą stronę wraz z pismami procesowymi do organów, o dopuszczeniu się przez niego w konkretnych dniach, w tym wymienionych we wniosku o zawieszenie postępowania, naruszeń polegających na skracaniu dobowych okresów wypoczynku czy przekraczaniu czasu prowadzenia pojazdu.

Brak jest zatem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstaw do uznania, że efekt przeprowadzonego postępowania karnego w zakresie prawdziwości lub fałszywości zeznań świadka – kierowcy, mieć będzie istotne znaczenie dla sprawy w kwestii oceny prawidłowości ustalenia odpowiedzialności strony za stwierdzone naruszenia, których zaistnienie, jak wskazano ustalono na podstawie odczytów z kart kierowcy i tachografu zamontowanego w pojeździe, a których to ustaleń w swojej istocie strona nie kwestionowała, jak również nie kwestionowała prawidłowości wynikających z tych odczytów danych, czy prawidłowości działania urządzeń odczytujących i gromadzących dane, które pozwoliły na ustalenie naruszeń, co do skracania czasu odpoczynków czy przekraczania dobowego czasu prowadzenia pojazdu.

Nie będzie mieć, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, takiego wpływu dla sprawy, jak oczekuje tego strona, ustalenie, czy świadek fałszywie zeznał, że: "nie przekazywała nikomu swojego samochodu" i "przyznał, że przejazdy bez karty w tachografie wykonywała osobiście". Okoliczność ta nie będzie mieć w świetle art. 91a ust. 1 i art. 92b oraz art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym kluczowego znaczenia, albowiem jak już powiedziano, stwierdzone naruszenia nie były co do istoty kwestionowane, a okoliczność, któremu z kierowców lub osobie trzeciej należy przypisać odpowiedzialność za powstanie naruszenia, będzie przedmiotem analizy przez Naczelny Sąd Administracyjny w toku rozpatrywania skargi kasacyjnej.

Zastanawiającym jest fakt, w świetle podnoszonej, tak w toku postępowania administracyjnego jak i sądowego argumentacji strony, iż dopiero na etapie sprawy sądowej strona zdecydowała się na powiadomienie organów ścigania o możliwości popełnienia przestępstwa (2019 – 2020 r.), skoro już w odwołaniu od decyzji organu I instancji (grudzień 2018 r.) skarżąca wskazywała na okoliczność złożenia przez P. L. fałszywych zeznań.

Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.