Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 289/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku U. K. "[...]" Sklep [...] o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych ze skargi U. K. "[...]" Sklep [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2010r. znak [...] w przedmiocie określenia prawidłowej podstawy opodatkowania z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego postanawia : odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. skarżąca U. K. wystąpiła

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym oraz uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe razem z mężem. Jej mąż obecnie nie pracuje. Jedynym dochodem rodziny jest dochód skarżącej uzyskiwany z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej (sklep [...]) w wysokości [...] zł, który w ciągu roku ulega znacznym wahaniom.

Postanowieniem z dnia 5 maja 2011 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Rozstrzygnięcie niniejsze doręczone zostało stronie [...] maja 2011 r.

Pismem z [...] czerwca 2011 r. skarżąca prawidłowo wniosła sprzeciw

na powołane postanowienie referendarza sądowego. Zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na nieprawidłowym przyjęciu, iż skarżąca jest w stanie uiścić opłatę sądową od złożonej skargi bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie

i rodziny. Nie zgodziła się ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu. Wskazała, iż Sąd odmawiając jej przyznania pomocy we wnioskowanym zakresie swoje stanowisko uzasadnił tym, iż jest to kolejny wniosek złożony przez skarżącą zawierający dane uniemożliwiające prawidłowe zweryfikowanie jej sytuacji finansowej. Podała, że przedstawiła na żądanie Sądu wszelkie dokumenty świadczące o jej sytuacji finansowej. Dane te są niezmienne, gdyż jej sytuacja materialna od dłuższego czasu pozostaje na tym samym poziomie. Ponadto wskazała, iż Sąd wydając negatywne dla niej rozstrzygnięcie kierował się orzeczeniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, który rozpoznawał już jej zażalenia w tym przedmiocie.

Dodatkowo wskazała, że wysokość zobowiązań znacznie przewyższa osiągane

przez nią dochody.

Pismem z [...] czerwca 2011 r. strona została zobowiązana do złożenia wyciągów z rachunków bankowych osobistych i związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (za ostatnie 6 miesięcy), potwierdzonych pieczęcią banku oraz zeznania podatkowego za 2010 r. W odpowiedzi na powyższe skarżąca nadesłała kopię zeznania podatkowego za 2010 r. oraz kserokopię wygenerowanego elektronicznie wyciągu bankowego za okres październik – grudzień 2008 r. z saldem [...] zł i od stycznia do maja 2011 r. z tym samym saldem. Jednocześnie wyjaśniła, że na rachunkach brak jest jakichkolwiek operacji (widnieje na nich debet na ponad

[...] zł) i nie posiada aktualnych wyciągów.

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) wniesienie w terminie sprzeciwu od wyżej wymienionego postanowienia spowodowało, iż utraciło ono moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisami art. 243 § 1 i art. 245 § 1 p.p.s.a właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.

Prawo pomocy w zakresie częściowym stosownie do art. 245 § 3 p.p.s.a. obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Sąd może zwolnić osobę z części kosztów postępowania, jeżeli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Celem występującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym instytucji "prawa pomocy" jest zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem

w sprawie. Zawarte w art. 246 § 1 p.p.s.a. sformułowanie "gdy osoba ta wykaże" oznacza zaś, że to na wnoszącym wniosek o przyznanie prawa pomocy spoczywa obowiązek udowodnienia, iż znajduje się on w tej szczególnej sytuacji uprawniającej do skorzystania

z prawa pomocy.

Rozpatrując wniosek o prawo pomocy należy zaznaczyć, że generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w tym postępowaniu. Dlatego też każda osoba wszczynająca postępowanie, bądź żądająca od Sądu podejmowania określonych czynności powinna liczyć się z wydatkami na ten cel. Istotne jest także, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wyjaśnienia i udokumentowania sytuacji majątkowej uzasadniającej przyznanie prawa pomocy. Przedmiotowy wniosek dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania sądowego obejmują wpis od skargi wynoszący [...] zł.

Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, a także stan faktyczny sprawy uznać należy, że nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przyznanie skarżącej prawa pomocy w żądanym zakresie. Nie wykazała ona bowiem w sposób przekonywujący, pomimo inicjatywy dowodowej ze strony Sądu, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Nie przedstawiła w szczególności dokumentów potwierdzających historię operacji na rachunkach bankowych. Skarżąca nie wykazała także, iż reguluje swoje zaległości w zobowiązaniach publicznoprawnych. Nie wykazała, że jej mąż zmuszony jest korzystać z pomocy społecznej z uwagi na znikome dochody małżonków. Do sprzeciwu nie załączyła żadnych dowodów potwierdzających zasadność jej wniosku.

Dlatego też Sąd uznał, że brak jest podstaw do przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą (sklep [...]), z której uzyskuje przychody. Stały dochód na obecną chwilę określiła na kwotę ok. [...] zł dla dwuosobowego gospodarstwa domowego, co w żaden sposób nie przesądza o możliwości powstania uszczerbku w utrzymaniu koniecznym dla skarżącej i jej męża, jeżeli uiści ona należny wpis od skargi. Ponadto Sąd zauważa, iż Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie rozpoznawał już wniesione przez skarżącą zażalenia na postanowienia odmawiające przyznanie prawa pomocy i oddalał jej zażalenia. Wskazywał, iż przedstawione przez skarżącą informacje są niewystarczające do odtworzenia jej rzeczywistej sytuacji majątkowej. Natomiast Sąd nie jest zobowiązany do prowadzenia dochodzenia w sytuacji, gdy dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego nie są znane mimo istniejącego po stronie skarżącej ciężaru wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy (por. postanowienia NSA z 9 marca 2011 r. sygn. akt I GZ 54/11 oraz I GZ 55/11 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).

W tym stanie rzeczy uznać należy, iż skarżąca nie wykazała, że zachodzą przesłanki do zastosowania wobec niej prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.