Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1239/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 4, art. 148 par 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca) Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Asystent sędziego Bartłomiej Pastucha, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 marca 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. Wojewoda po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez M. S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] września 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] o udzieleniu M. i M. K. oraz D. K. pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych tj. wstawienie drzwi zewnętrznych wg załączonego projektu przebudowy elewacji budynku mieszkalno-usługowego na działce nr ew. [...] i [...] w P. przy ul. [...].

W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne.

Starosta P. przeprowadził ponowne postępowanie w wyniku postanowienia wydanego przez Wojewodę w dniu [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], uchylającego w całości postanowienie Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej opisaną powyżej decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r.

Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r., wydanym na podstawie art. 149 § 3 kpa w zw. z art. 147, art. 148 oraz art. 150 § 1 kpa, Starosta P. odmówił M. S. wznowienia postępowania w sprawie zakończonej powyżej opisaną decyzją ostateczną. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji podał, że żądanie M. S. jest niedopuszczalne z uwagi na fakt, iż zostało złożone po upływie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się on wydanej decyzji (art. 148 kpa).

Powyższe postanowienie zaskarżył M. S., wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. lub ewentualnie o uchylenie ww. postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Starostę [...]. Stwierdził, iż błędnie ustalono, że uchybił terminowi do złożenia podania o wszczęcie postępowania, bowiem wiadomość o decyzji, której dotyczy wniosek, powziął już w dniu [...] listopada 2015 r. Jednocześnie podniósł, że informację pozwalającą na złożenie ww. wniosku otrzymał dopiero z chwilą doręczenia mu przedmiotowej decyzji, tj. w dniu [...] czerwca 2016 r. Do tego czasu nie posiadał informacji o organie, który wydał decyzję, co uniemożliwiało mu złożenie wniosku w przedmiocie wznowienia postępowania. Zaznaczył, że sformułowanie podania było również niemożliwe z uwagi na jego niewiedzę co do formy rozstrzygnięcia.

Rozpatrując zażalenie Wojewoda uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 kpa i stanowi ono odstępstwo od zasady ogólnej postępowania administracyjnego - trwałości decyzji ostatecznej - wyrażonej w art. 16 kpa.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że wznowienie postępowania prowadzi do ponownego rozpatrzenia sprawy celem sprawdzenia, czy którakolwiek z wad postępowania nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. Możliwość uruchomienia ponownego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy w tym nadzwyczajnym postępowaniu, uwarunkowana jest pozytywnym wynikiem przeprowadzonego uprzednio wstępnego postępowania, dotyczącego ustalenia istnienia przesłanek dopuszczalności wszczęcia wznowionego postępowania. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego obejmuje dwa etapy. Pierwszym jest tzw. etap wstępny (wyjaśniający), w trakcie którego organ ma ustawowy obowiązek zbadać formalną dopuszczalność przeprowadzenia postępowania wznowieniowego, a więc istnienie przyczyn przedmiotowych i podmiotowych żądania oraz to czy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w terminie określonym w art. 148 § 1 i § 2 kpa. Oznacza to, że organ administracji sprawdza czy żądanie pochodzi od strony lub innego podmiotu uprawnionego do żądania wznowienia, czy dochowano terminu złożenia żądania oraz czy wnoszący wskazał żądanie - przesłankę wznowienia. Dopiero po stwierdzeniu zaistnienia wszystkich tych przesłanek i wznowieniu postępowania, właściwy organ może merytorycznie badać przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 1-8 kpa i wydać jedno z rozstrzygnięć przewidzianych przez art. 151 kpa. W przeciwnym przypadku organ odmawia wznowienia postępowania. Natomiast w sytuacji, gdy wniosek o wznowienie postępowania wskazuje przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, organ administracji nie powinien badać czy podmiot wnoszący podanie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta może być przedmiotem ustaleń i ocen dopiero w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia o wznowieniu, co wynika z treści art. 149 § 2 kpa. Oznacza to, że w omawianej sytuacji organ przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania bada jedynie zachowanie terminu do złożenia podania. Natomiast złożenie wniosku o wznowienie postępowania po terminie (należy odnieść się do wszystkich zgłoszonych przesłanek) zobowiązuje organ do podjęcia postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 3 kpa, tj. postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.

Organ odwoławczy wskazał, że M. S. domaga się na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. Zgodnie z brzmieniem ww. przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Stosownie do treści art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej który wydał decyzję w I instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Ustawodawca rozróżnił jednak, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji - art. 148 § 2 kpa. Przepis ten nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa faktu doręczenia stronie decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła z którego pochodzi informacja. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję którą jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu więc o takie dane jak nazwa organu, który decyzje wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy.

Zdaniem organu odwoławczego bezsprzeczne jest w niniejszej sprawie, że M. S. w dniu [...] listopada 2015 r. dowiedział się o decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...]. Wskazuje na to pismo skarżącego z dnia [...] kwietnia 2016 r. (wpływ do Starostwa Powiatowego w P. w dniu [...] kwietnia 2016 r.), a także treść odwołania, w którym skarżący jednoznacznie wskazał, iż wiadomość o decyzji, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, powziął w ww. terminie. Informacja o wydanej na rzecz M. i M. K. oraz D. K. decyzji została przekazana skarżącemu w piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. przez Starostę [...]. Starosta P. zaznaczył w nim, że "P. [...] złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na wykonanie robót polegających na wstawieniu drzwi zewnętrznych w elewacji budynku mieszkalno-usługowego na działce nr [...] i [...] w P. i otrzymał pozwolenie na realizację wnioskowanego zakresu robót".

Organ odwoławczy stwierdził, że M. S. został poinformowany przez Starostę [...] o wydanej decyzji w sposób pozwalający na sformułowanie żądania wznowienia postępowania, zawarł bowiem we wspomnianym wyżej piśmie informacje dotyczące zakresu robót wykonywanych w ramach wnioskowanego przez inwestora pozwolenia, jednocześnie wskazując, że wniosek o ich wykonywanie został złożony i rozpatrzony pozytywnie. W doktrynie i orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjęty jest pogląd, że osoba wnosząca podanie o wznowienie postępowania musi mieć jedynie świadomość, że taka decyzja została wydana, w tym czego dotyczy jej rozstrzygnięcie. Strona nie musi jednak znać dokładnej treści rozstrzygnięcia.

Za niezasadne uznał Wojewoda twierdzenie skarżącego, że informację pozwalającą na złożenie wniosku o wznowienie postępowania otrzymał w dniu [...] czerwca 2016 r. z chwilą doręczenia przedmiotowej decyzji, gdyż wcześniej nie posiadał informacji o organie, który wydał decyzję oraz nie znał formy jej rozstrzygnięcia, co w jego ocenie uniemożliwiło mu sformułowanie i złożenie wniosku. Organ odwoławczy zaznaczył, że okoliczność nieznajomości procedury, czy też brak wiedzy prawniczej w zakresie obowiązujących regulacji prawnych nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Podsumowując organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie ma wątpliwości, że wiadomość o decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] skarżący powziął w dniu [...] listopada 2015 r. Zostało to poparte dowodami znajdującymi się w aktach sprawy. Bieg miesięcznego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją upłynął zatem w dniu [...] grudnia 2015 r. W dniu [...] lipca 2016 r. M. S. wystąpił do organu I instancji o wznowienie postępowania zakończonego wydaną decyzją, wskazując jednocześnie jako przesłankę wznowienia treść art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji właściwie ocenił dowody wskazujące, iż podanie zostało wniesione z uchybieniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 kpa, w wyniku czego zgodnie z art. 149 § 3 kpa należało wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: art. 7, 77, 80 i 9 kpa w zw. z art. 148 § 2 kpa poprzez błędną ocenę przez organy administracji I i II instancji przedstawionych przez skarżącego okoliczności i przyjęcie, że skarżący już w dniu [...] listopada 2015 r. posiadał informację o decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., w zakresie umożliwiającym złożenie wniosku o wznowienie postępowania w sytuacji, gdy w rzeczywistości, dopiero w dniu [...] czerwca 2016 r. (tj. dniu doręczenia skarżącemu odpisu tejże decyzji), skarżący powziął informację o formie rozstrzygnięcia, organie, który wydał zaskarżoną decyzję, oraz zakresie orzeczenia.

Wskazując na powyższe naruszenia pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty [...] z dnia [...] września 2016 r. znak: [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia Staroście [...].

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, że odmowa wznowienia postępowania oparta została na ustaleniu organów administracji, że doszło do przekroczenia miesięcznego terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, którego bieg rozpoczyna się od chwili powzięcia wiadomości o istnieniu decyzji i zawartym w nim rozstrzygnięciu (art. 148 § 2 kpa). Zdaniem Starosty [...] oraz Wojewody skarżący informację o decyzji powziął już w dniu [...] listopada 2015 r., gdy doręczono mu pismo od Starosty [...] podpisane przez mgr. inż. M. D. - K. Wydziału Architektury, Inwestycji i Zamówień Publicznych.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego w orzecznictwie sądowo-administracyjnym podkreśla się, że termin do złożenia wniosku rozpoczyna bieg od dnia w której strona poweźmie informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak forma rozstrzygnięcia, nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszej sprawie informację pozwalającą na złożenie wniosku o wznowienie skarżący powziął dopiero z chwilą doręczenia mu kopii decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. tj. w dniu [...] czerwca 2016 r. Do tego czasu nie posiadał informacji o organie, który wydał decyzję, ani o istocie i zakresie rozstrzygnięcia, co uniemożliwiało złożenie wniosku w przedmiocie wznowienia postępowania. Ponadto za wystarczającą informację o organie, który wydał decyzję objętą wnioskiem o wznowienie postępowania uznać należało wskazanie, że "wniosek (o wykonanie robót budowlanych) został złożony i rozpatrzony pozytywnie". Brakowało w przekazanej treści konkretnego wskazania organu I ewentualnie i II instancji, a także rodzaju rozstrzygnięcia, jego daty i numeru. Tego rodzaju informacja od organu, nie pozwalała w istocie na zredagowanie wniosku o wszczęcie postępowania wznowieniowego, który nie wymagałby uzupełnienia braków formalnych (art. 64 § 2 w zw. z art. 148 kpa).

Nadto, stosując prawidłowo zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej zawartą w art. 9 kpa, spełnienie przesłanki "dowiedzenia się o decyzji" determinującej rozpoczęcie biegu terminu, organy administracji I i II instancji powinny oceniać z uwzględnieniem okoliczności osobistych, tj. faktu, iż skarżący jest osobą starszą, nie posiadającą specjalistycznej wiedzy prawniczej i na tym etapie postępowania nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. W takim wypadku istotne jest, że do chwili doręczenia mu decyzji, a więc do dnia [...] czerwca 2016 r. nie wiedział w jakiej formie rozstrzygnięcie zapadło.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażona w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Zaskarżone postanowienie nie narusza bowiem prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wadliwości wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa (zob. W. Dawidowicz: Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu. Warszawa 1962, s. 230; W. Dawidowicz: Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu. Warszawa 1983, s. 242). Procedura tego nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji ostatecznych określona została przepisami art. 145 - 152 kpa.

Z regulacji tych wynika, że wstępna faza postępowania wznowieniowego (poprzedzająca postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia postępowania), polega na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania, do których należy m.in. zachowanie terminu do wystąpienia z podaniem o wznowienie. Termin ten został przez ustawodawcę określony w art. 148 kpa, który stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w I instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), biegnie natomiast od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

W niniejszej sprawie jako przesłankę wznowienia postępowania M. S. powołał pkt 4 art. 145 § 1 kpa. Przesłanka ta sprowadza się do sytuacji, w której stronie bez jej winy nie zapewniono udziału w postępowaniu.

Istota sporu na obecnym etapie postępowania sprowadza się nie do oceny wystąpienia wskazanej przez wnioskodawcę rzeczywistej przesłanki wznowienia postępowania, lecz do kwestii zachowania przez M. S. terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. Zasadnicze w sprawie jest ustalenie, kiedy skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, który Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni podziela, iż powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji (tak jak wskazuje to skarżący). W pierwszym przypadku chodzi bowiem tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim zaś o czynność jej doręczenia. Art. 148 § 2 kpa nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest jednak to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (por. wyroki NSA: z dnia 10 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 622/05, publ. ONSAiWSA 2006/5/133, LEX nr 188176; z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 547/07, LEX nr 489632 oraz z dnia 22 lutego 2012 r, sygn. akt II OSK 2336/10, LEX nr 1138146).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać za słuszne stanowisko Wojewody wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie dowodowe było wystarczające, by umożliwić rzetelną ocenę braku zachowania przez skarżącego terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydanym w dniu [...] sierpnia 2011 r. przez Starostę [...] na wniosek M. i M. K. oraz D. K. pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych. Tym samym orzeczona przez organ I instancji odmowa uwzględnienia wniosku o wznowienie postępowania zasadnie została uznana w postępowaniu zażaleniowym za prawidłową.

Nie można zgodzić się z argumentacją wskazaną w skardze, że skarżący do dnia [...] czerwca 2016 r. nie posiadał informacji o organie, który wydał decyzję, ani o istocie i zakresie rozstrzygnięcia, co uniemożliwiło mu skuteczne złożenie wniosku o wznowienie postępowania. W aktach sprawy (k. 37) znajduje się pismo M. S. z dnia [...] września 2015 r. skierowane do Starosty [...], w którym żądał "(...) wszczęcia postępowania administracyjnego w kierunku rozpatrzenia sprawy dokonywanych przez M. K. przy ul. [...] w P. czynności związanych z wykuciem muru części budynku na potrzeby własne, tj. wejścia na piętro". Powyższe pismo skarżący zakończył pytaniem "Czy ten Pan miał określone zezwolenie na dokonywanie takich czynności. Czekam na odpowiedź".

Pomimo, że Starosta P. przekazał na podstawie art. 65 § 1 kpa pismo skarżącego do organu nadzoru budowlanego, skarżący wniósł kolejne pismo do Starosty [...] w dniu [...] listopada 2016 r., w którym wskazał, "(...) wnoszę o podanie przez upoważnionego przez Starostę, Kierownika - czy M. K. otrzymał stosowną decyzję lub też pozwolenie Starosty na dokonanie zmian lub też na wykonanie drzwi". W odpowiedzi na powyższe pismo Starosta P. w piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. wskazał "(...) Pan [...] złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na wykonanie robót polegających na wstawieniu drzwi zewnętrznych w elewacji budynku mieszkalno - usługowego na działce nr [...] i [...] i otrzymał pozwolenie na realizację wnioskowanego zakresu robót". Powyższa korespondencja świadczy o tym, że skarżący wiedzę o decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r., organie, który ją wydał oraz o rozstrzygnięciu posiadał po doręczeniu mu pisma wydanego z upoważnienia Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r. (doręczonego skarżącemu w dniu 26 listopada). Na powyższe wskazuje również pismo skarżącego do Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. (k. 46 akt administracyjnych), w którym skarżący właśnie do tego organu zwrócił się o przesłanie mu "odpisu lub xero" wydanej decyzji. Data [...] listopada 2016 r. jest datą, w której skarżący powziął wiadomość o wydaniu decyzji, i od tej daty należy liczyć 30-dniowy termin na złożenie skutecznego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego.

Nie może odnieść zamierzonego skutku argumentacja skargi o nieporadności skarżącego i nieposiadaniu przez niego specjalistycznej wiedzy prawniczej bowiem z korespondencji z organem administracji wynika, że skarżący zorientowany jest w sprawie bardzo dobrze, a dla podkreślenia swojej argumentacji wskazywał przepisy kpa.

Wskazując na powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.