Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1858/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-03-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 i ust. 2, art. art. 22 ust. 2 i ust. 2a
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant Referendarz Łukasz Strzępek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2014 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Naczelnik Wydziału Organizacji Zarządzania Drogami i Ruchem Drogowym Urzędu Miejskiego w S., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta S., odmówił zgody na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w S. dla usytuowania reklamy (nośnika reklamowego) na wiacie przystankowej stanowiącej własność [...] ( aktualnie [...] S.A.) z siedzibą w Warszawie. W podstawie prawnej tej decyzji organ wskazał art. 19 ust. 1 i ust. 5, art. 20 pkt 8 i art. 40 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 39 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.), § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajdzie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481 ) oraz art. 104 k.p.a.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że przedmiotowa decyzja została wydana w wyniku rozpatrzenia po raz trzeci wniosku [...] S.A. z dnia [...] roku , bowiem poprzednie dwie jego decyzje zostały uchylone decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, a sprawa dwukrotnie przekazana mu została do ponownego rozpatrzenia. Stwierdził następnie, że wnioskodawca domagał się udzielenia zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowymi ul. [...] w S. w okresie od [...] r. do dnia [...] r. (po korekcie od [...] r.) gabloty reklamowej o powierzchni [...] m². Ten nośnik reklamowy miał zostać umieszczony na wiacie przystankowej stanowiącej własność Spółki. W ocenie organu I instancji istota żądania wnioskodawcy zmierzała do posadowienia w miejsce istniejącej autobusowej wiaty przystankowej komunikacji miejskiej swojej wiaty, na której w dalszej kolejności miała zostać zainstalowana gablota reklamowa. [...] S.A. zmierzała zatem do umieszczenia w pasie drogowym ul. [...] obiektu budowlanego i urządzenia reklamowego niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego na co w szczególnie uzasadnionych przypadkach zezwolenia może udzielić stosownie do art. 39 ust. 3 ustawy zarządca drogi. W ocenie organu przedmiotowy wniosek nie mógł jednak zostać rozpatrzony pozytywnie z uwagi na jego treść. Udzielenie bowiem zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim reklamy prowadziłoby do równoczesnego udzielenia zezwolenia na posadowienie w pasie drogowym wiaty przystankowej stanowiącej własność wnioskodawcy. Tymczasem zezwolenie na posadowienie przedmiotowej wiaty – w przekonaniu organu powinno zostać poprzedzone zwarciem umowy opartej na art. 7 ustawy z dnia 19 grudnia 2012 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz. U. z 2009 r. Nr 19, poz. 10), która winna uwzględniać przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 2009 r. o koncesjach na roboty budowlane lub usługi ( Dz. U. Nr 19, poz. 101).

W odwołaniu od tej decyzji [...] S.A. zarzuciła jej wydanie z naruszeniem art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej ( j.t. Dz. U. z 2011 r. nr 45, poz. 236) oraz art. 7 ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym. Naruszenia pierwszego z tych przepisów Spółka upatrywała w bezpodstawnym przyjęciu, że jej wniosek potencjalnie dotyczył powierzenia jej zadań z zakresu gospodarki komunalnej. Natomiast w przypadku drugiego przepisu organ bezpodstawnie uznał, że udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu zainstalowania w nim nośnika reklamowego zintegrowanego z wiatą przystankową prowadzi do obejścia prawa poprzez pominięcie procedur zapewniających zachowanie zasad uczciwej konkurencji. W ocenie Spółki w złożonym wniosku nie ubiegała się ona jednak o powierzenie zadań o charakterze publicznym, a "jedynie w sposób uboczny, będący efektem eksploatacji nośnika reklamowego będzie funkcjonowanie wiaty przystankowej". Tym samym skoro nie ubiegała się ona o powierzenie jej zadań komunalnych to nie było obowiązku zastosowania w sprawie przepisów o partnerstwie publiczno-prywatnym, jak i ustawy o koncesji na roboty budowlane. [...] S.A. zwróciła także uwagę, że przedmiot partnerstwa publiczno-prywatnego został w ustawie sformułowany bardzo szeroko i praktycznie obejmuje on każdą formę współpracy gminy z podmiotem prywatnym, jednakowoż partnerstwo publiczno-prywatne nie stanowi obligatoryjnej formy tej współpracy. W ocenie Spółki w sprawie nie ma miejsca wspólne przedsięwzięcie w rozumieniu ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym, a ponadto zgodnie ze stanowiskiem doktryny realizacja planowanego przedsięwzięcia może przebiegać w inny sposób niż przewidziany w tej ustawie. Tym samym niezrozumiałe dla Spółki było dążenie Prezydenta Miasta S. do zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisów o partnerstwie publiczno-prywatnym, podczas gdy strona ubiegała się tylko o udzielenie jej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

Wskazując na art. 3 ustawy o gospodarce komunalnej [...] S.A. stwierdziła także, że przepis ten dopuszcza możliwość zawierania umów na podstawie, których jednostki samorządu terytorialnego mogą powierzać zadania z zakresu gospodarki komunalnej nie tylko w trybie partnerstwa publiczno-prywatnego lecz także na zasadach ogólnych. Zatem składając swój wniosek chciała ona skorzystać z przysługującego jej prawa. Organ w uzasadnieniu swojej decyzji podkreślił zaś, że w sprawie istnieją materialnoprawne podstawy do umieszczenia nośnika reklamowego Spółki w pasie drogowym, a swoją odmowną decyzję oparł na stwierdzeniu konieczności zawarcia ze Spółką umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym, w sytuacji gdy brak było takiego obowiązku. Zdaniem [...] S.A. art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych dawał też możliwość udzielenia zezwolenia ma zajęcie pasa drogowego w drodze decyzji opartej na art. 40 tej ustawy. Wreszcie Spółka powołując się na stanowisko NSA zajęte w wyroku z dnia 8 października 2008 r., II GSK 352/08 stwierdziła, że decyzja wydawana w oparciu o art. 40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych jest decyzją uznaniową, w której od uznania organu uzależnione jest udzielenie żądanego zezwolenia oraz naddania tej decyzji konkretnej treści, bądź też odmowa jego udzielenia. Tym samym w przekonaniu Spółki nie można się zgodzić z decyzją organu I instancji bowiem miał on możliwość wydania żądanego zezwolenia i spełnione zostały przesłanki do jego udzielenia, a jednocześnie nie miał obowiązku zastosowania w sprawie przepisów o partnerstwie publiczno-prywatnym.

Zaskarżoną decyzją SKO w Katowicach utrzymało w mocy decyzję organu I instancji . W uzasadnieniu organ odwoławczy w sposób obszerny zreferował dotychczasowy przebieg postępowania uznając, że Prezydent Miasta S. wywiązał się z obowiązków nałożonych na niego wcześniejszymi decyzjami kasacyjnymi. W szczególności na wezwanie tego organu Spółka uzupełniła swój wniosek przedkładając plan sytuacyjny z przedstawioną lokalizacją zajęcia pasa drogowego pod panel reklamowy, zmodyfikowała także swój wniosek w kwestii okresu na jaki ubiegała się o zezwolenie. SKO zwróciło także uwagę, że w trakcie rozprawy administracyjnej przedstawiciel [...] S.A. wskazał, że planowana realizacja reklamy dotyczy miejsca dotychczasowego posadowienia wiaty przystankowej, a to działki nr [...] stanowiącej własność gminy S.. Przedstawiciel organu I instancji stwierdził zaś, że posadowiona w tym miejscu pasa drogowego ul. [...] wiata przystankowa stanowi własność miasta S.. W związku z tym zdaniem Kolegium należało uznać, że pas drogowy, o którego zajęcie ubiega się wnioskodawca jest już zajęty i dopóki właściciel dotychczasowej wiaty jej nie usunie, a nie zamierza tego zrobić, nie jest możliwe jego "powtórne zajęcie" . Powyższa przesłanka powoduje zdaniem SKO, że w aktualnej sytuacji brak jest podstaw do wydania żądanego zezwolenia, bowiem pas drogowy, o którego zajęcie ubiega się strona jest już zajęty obiektem stanowiącym własność zarządcy drogi, który nie zamierza go usunąć z tego miejsca.

Kolegium uznało także, że [...] S.A. ubiega się faktycznie o umieszczenie panelu reklamowego na wiacie przystankowej stanowiącej własność tej Spółki. W przekonaniu organu odwoławczego tak rozumiana "reklama" nie mieści się w definicji ustawowej reklamy wskazanej w art. 4 pkt 23 u.d.p. Zdaniem SKO reklama w rozumieniu tego przepisu "to co innego niż tablica reklamowa nie zawierająca jakiejkolwiek informacji reklamowej". Tablicę reklamową należy traktować "jako nośnik przygotowany do zapełnienia informacją wizualną oraz element konstrukcyjny reklamy, który dopiero w momencie uzupełnienia jej treścią staje się reklamą". Podkreśliło także, że sama tablica reklamowa nie spełnia definicji ustawowej reklamy w sytuacji gdy nie zawiera nośnika informacji wizualnej, w jakiejkolwiek materialnej formie a jedynie elementy konstrukcyjne z zamocowaniami. W przypadku reklamy powierzchnia zajętego pasa to powierzchnia reklamy odmiennie natomiast oblicza się powierzchnię zajętego pasa drogowego w przypadku obiektu budowlanego. W tym drugim przypadku dla potrzeb ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego obliczyć bowiem należy rzut poziomy takiego obiektu.

W skardze wniesionej na opisaną decyzję [...] S.A., zastępowana przez radcę prawnego G. F., zarzuciła jej wydanie z naruszeniem art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 oraz art. 7 i art. 77 k.pa. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W szczególności zdaniem skarżącej Spółki Kolegium, dopuściło się naruszenia reguł swobodnej oceny materiału dowodowego bowiem: nie oparło się na materiale dowodowy zebranym przez organ, nie dokonało wszechstronnej oceny materiału dowodowego, nie dokonało właściwej oceny znaczenia i wartości dowodów, a rozumowanie na podstawie, którego organ ustalił istnienie okoliczności faktycznych nie były zgodne z zasadami logiki.

Przenosząc te reguły na grunt kontrolowanego postępowania Spółka wskazała, że organ II instancji decyzję swoją oparł na domniemaniu, że podmiot który aktualnie zajmuje pas drogowy nie zamierza go opuścić. Tymczasem w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu na potwierdzenie tego twierdzenia. Wręcz przeciwnie przedstawiciel organu od początku prowadzonego postępowania dopuszczał możliwość demontażu funkcjonującej wiaty przystankowej, a jedyne, co budziło jego wątpliwości to potrzeba zawarcia z zarządcą drogi umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym. Działalnie organu II instancji, który posłużył się opisanym domniemaniem faktycznym nie poprzedzonym żadnym postępowaniem dowodowym w przekonaniu Spółki narusza także art. 7 i art. 77 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do twierdzeń skargi Kolegium stwierdziło, że ich nie podziela.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przede wszystkim przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności podjętego rozstrzygnięcia, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2012, poz. 270 zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną w niej podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji SKO w Katowicach wykazało, że mimo częściowo błędnego uzasadnienia nie narusza ona prawa w stopniu pozwalającym Sądowi na jej wzruszenie.

Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, że w myśl art. 40 ust. 1 i ust. 2 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi udzielonego w drodze decyzji administracyjnej. Przez "pas drogowy" należy rozumieć wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1 u.d.p.). Problematyka związana z ochroną pasa drogowego stanowi przedmiot regulacji rozdziału 4 u.d.p. Ustawa ta przewiduje w art. 39 ust. 1 generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W powołanym przepisie przykładowo wymieniono rodzaje zabronionych w pasie drogowym działań, wskazując wśród nich m.in. na zakaz lokalizowania obiektów budowlanych, urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 1 cyt. artykułu), czy zakaz umieszczania reklam poza obszarami zabudowanymi, z wyjątkiem parkingów.

Z punktu widzenia przedmiotu rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że ustawodawca generalnym zakazem wskazanym w art. 39 ust. 1 u.d.p. nie objął czynności polegających na umieszczaniu reklam w pasie drogowym, w przypadku gdy ma to miejsce w obszarach zabudowanych. Ustawodawca dopuścił też możliwość umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych w oparciu o zezwolenie udzielane przez zarządcę drogi, z zastrzeżeniem jednak, że może zostać ono udzielone "w szczególnie uzasadnionych przypadkach", a zatem na zasadzie wyjątku od zasady wskazanej w art. 39 ust. 1 ustawy. Regulacja ta oznacza, że zezwolenie na umieszczenie obiektu budowlanego w pasie drogowym może mieć miejsce tylko wtedy gdy nie zagrozi to stanowi technicznemu drogi i bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Wyjaśnienia w związku z tym wymaga czy wskazana we wniosku skarżącej Spółki wiata przystankowa stanowi obiekt budowlany, o jakim mowa w powołanych przepisach u.d.p., gdyż ustawa ta nie definiuje bowiem tego pojęcia. W tej sytuacji kierując się regułami wykładni systemowej należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. 2013 r. , poz. 1409 ze zm. dalej zwanej P.b.). Stosownie do art. 3 pkt 1 tej ustawy przez "obiekt budowlany" rozumieć należy budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, bądź stanowiącą całość techniczno-użytkową budowlę wraz z instalacjami i urządzeniami, bądź wreszcie obiekt malej architektury. Mając na uwadze tę definicję uznać należy, że wiata przystankowa nie stanowi budynku, ani też budowli lecz jako stosunkowo niewielki obiekt należy zaliczyć ją do obiektów małej architektury.

Z uwagi na złożony charakter wniosku strony skarżącej z dnia [...] roku sprecyzować należy, że zmierzał on do uzyskania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym obiektu budowlanego w postaci wiaty przystankowej oraz uzyskania zezwolenia zainstalowania na tym obiekcie tablicy (gabloty) reklamowej o powierzchni [...] m². Wyjaśnić należy, że umieszczenie wiaty przystankowej w pasie drogowym jest uzasadnione potrzebami związanymi z publicznym transportem drogowym czy szynowym, natomiast nie jest związane z potrzebami zarzadzania drogami czy potrzebami ruchu drogowego. Jednakowoż lokalizację w pasie drogowym tego rodzaju obiektów uznać należy za mieszczącą się w "szczególnie uzasadnionych przypadkach", o jakich jest mowa w art. 39 ust. 3 u.d.p. Zauważyć jednak przyjdzie, że zarówno realizacja wiaty przystankowej, jak i umieszczenie na niej reklamy wymagało zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 P.b. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, w którym jest mowa o budowie wiat przystankowych, jak i w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 P.b., regulującym kwestię instalowania tablic i urządzeń reklamowych (z wyjątkiem reklam świetlnych i pooświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym). Do zgłoszenia zamiaru budowy wiaty przystankowej oraz zainstalowania na niej reklamy należało dołączyć zatem m.in. oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przy czym umieszczenie reklamy na wiacie przystankowej "stanowiącej własność wnioskodawcy" nie wymagałoby wykazania się takim prawem. Odmiennie natomiast kwestia ta przedstawia się w przypadku posadowienia wiaty przystankowej w pasie drogowym. Problematyka ta nie stanowiła jednak przedmiotu szczegółowych rozważań organów obu instancji, w przekonaniu zaś skarżącej Spółki - jak się wydaje - do złożenia takiego oświadczenia upoważniałoby ją udzielone przez zarządcę drogi zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na okres 5, a po korekcie wniosku na okres 4 lat. Pozwolenie na zajęcie pasa drogowego nie stanowi jednak tytułu prawnego dającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bowiem zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 11 P.b. przez prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego przewidującego uprawnienie do wykonywania robót budowlanych. W przypadku gruntów znajdujących się w obrębie pasa drogowego drogi publicznej inwestor nie będący zarządcą drogi może uzyskać prawo dysponowania nieruchomością na cel budowlany natomiast w drodze stosunku obligacyjnego, o jakim jest mowa w art. 22 ust. 2 lub 2a u.d.p. Stosownie do pierwszego z tych przepisów zarząd drogi może oddać w najem lub dzierżawę albo użyczać w drodze umowy grunty znajdujące się w pasie drogowym m.in. na cele związane z potrzebami obsługi użytkowników ruchu, w czym mieściłaby się realizacja wiaty przystankowej. Zgodnie z drugim z tych przepisów w przypadku zawarcia umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym partner prywatny może otrzymać w najem, dzierżawę albo użyczenie nieruchomości leżące w pasie drogowym, w celu wykonywania działalności gospodarczej.

Zasadnie zatem Prezydent Miasta S. uznał, że umieszczenie wiaty przystankowej stanowiącej własność podmiotu prywatnego w miejsce dotychczasowej wiaty stanowiącej własność komunalną winno zostać poprzedzone umową z jednostką samorządu terytorialnego. Zgodzić się należy jednak ze stroną skarżącą, że umowa taka mogła zostać zawarta nie tylko w trybie przepisów o partnerstwie publiczno-prywatnym z uwzględnieniem przepisów o koncesjach na roboty budowlane lecz także na zasadach ogólnych, bowiem możliwość taką przewiduje art. 3 ustawy o gospodarce komunalnej, a także art. 22 ust. 2 u.d.p. W przypadku gdy wnioskodawca nie dysponował jednak żadną z tego rodzaju umów pozwalających mu na posadowienie w pasie drogowym wiaty przystankowej oczywistym jest, że brak było podstaw do podstaw do udzielenia mu pozwolenia na umieszczenie w pasie drogowym tablicy reklamowej na należącej do niego wiacie przystankowej.

W tym kontekście za co najmniej mało precyzyjne uznać trzeba też stwierdzenie zawarte we wniosku [...] S.A., w którego świetle strona skarżąca ubiegała się o umieszczenie reklamy na wiacie przystankowej "stanowiącej własność wnioskodawcy". Sytuacja taka mogłaby mieć miejsce bowiem tylko w przypadku nietrwałego połączenia z gruntem przedmiotowej wiaty. W przypadku natomiast jej trwałego związania z gruntem wiata taka stałaby się częścią składową gruntu stanowiącego własność gminy S. (art. 48 k.c.) i jako część składowa gruntu nie mogłaby stanowić odrębnego od niego przedmiotu własności (art. 47 § 1 k.c.).

Mając powyższe na uwadze zgodzić się należy ze stanowiskiem Prezydenta Miasta S., że wniosek w którym Spółka ubiegała się równocześnie o posadowienie w pasie drogowym wiaty przystankowej i o zezwolenie na umieszczenie na tej wiacie gabloty reklamowej winien zostać poprzedzony umową z zarządcą drogi. Jednakowoż niekoniecznie winna to być umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym, do której zawarcia powinno dojść z poszanowaniem przepisów o koncesji na roboty budowlane lub usługi.

W świetle przeprowadzonych rozważań za trafne co do zasady uznać należy jednocześnie stanowisko organu odwoławczego stwierdzające, że teren na którym miała zostać usytuowana przedmiotowa wiata był w dacie orzekania w sprawie zajęty przez wiatę stanowiącą własność gminy S. i w związku z tym wykluczone było udzielenie zezwolenia na zajęcie tego odcinka pasa drogowego, bowiem był on już zajęty. Odnosząc się do zarzutów skargi za nie posiadającą znaczenia należy uznać natomiast okoliczność czy zarządzający ul. [...] Prezydent Miasta S. byłby skłonny czy też jak stwierdzono "dopuszczał możliwość demontażu istniejącej wiaty", bowiem organ ten nie złożył stosownego oświadczenia woli dotyczącego tej kwestii. W konsekwencji za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia przez Kolegium przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. przez nieuprawnione posłużenie się domniemaniem faktycznym dotyczącym możliwego stanowiska podmiotu będącego zarządcą przedmiotowej drogi.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów skarga podlegała oddaleniu na podstawie 151 p.p.s.a.