Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 852/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1 ustl. 1, art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Nadleśnictwa B. w G. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 roku numer [...]; 2. zasądza od Nadleśnictwa B. w G. na rzecz skarżącego K. K. kwotę 680,00 (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2017 r. K. K. (dalej powoływany jako: "skarżący") zwrócił się do Nadleśnictwa B. w G. o udostępnienie w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej jako: "u.d.i.p."), informacji w postaci:

"1) Jakie podmioty – proszę podać nazwy i adresy – prowadzą obecnie prace związane z wycinką drzew (wycinają drzewa, przygotowują je do transportu, wywożą) na terenie Nadleśnictwa?,

2) Jakie podmioty – proszę podać nazwy i adresy – prowadziły w latach 2015 – 2017 prace związane z wycinką drzew (wycinały drzewa, przygotowywały je do transportu, wywoziły) na terenie Nadleśnictwa?

3) Proszę o przesłanie mi skanów umów zwartych przez Państwa

z podmiotami, o których mowa w pytaniu 1 i 2 powyżej."

Skarżący wniósł, aby żądana informacja została udzielona na adres poczty elektronicznej.

W wyniku rozpoznania powyższego wniosku, Nadleśnictwo B. w G. decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] orzekło o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji. Rozstrzygnięcie wydano na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 5 u.d.i.p. oraz art. 104 k.p.a. Uzasadniając powyższe stanowisko organ wskazał, że żądana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. Zgodnie zaś z art. 5 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu między innymi w zakresie tajemnic ustawowo chronionych. Jedną z takich tajemnic jest tajemnica przedsiębiorstwa. Stąd też udostępnienie ww. informacji naruszyłoby wymienioną tajemnicę, albowiem pozwoliłoby na zidentyfikowanie wartości kontraktów i ich stron, co mogłoby z kolei narazić kontrahentów nadleśnictwa na straty w wyniku działań konkurencyjnych podmiotów. Uzyskanie odpowiedzi na zadane pytanie może ponadto pozwolić na poznanie struktury kosztowej kontrahentów. Biorąc zaś pod uwagę powszechnie znane ze środków masowego przekazu nielegalne działania, tzw. organizacji ekologicznych i ich członków oraz sympatyków, można z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić, że dostęp do tych informacji może narazić kontrahentów na straty związane z nielegalnym blokowaniem ich pracy, psuciem ich wizerunku rynkowego. Poza sporem winno być również , że informacje powyższe w rękach nieodpowiedzialnych działaczy ekologicznych (czego dowiedli oni nie raz) mogą przynieść wymierne straty finansowe w działalności przedsiębiorców związanych z nadleśnictwem.

W następstwie ponownego rozpoznania sprawy na skutek "odwołania" skarżącego, Nadleśnictwo B. w G. decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ powtórzył w całości (dosłownie) treść uzasadnienia zawartego w zaskarżonej decyzji.

Nie godząc się z powyższą decyzją, K. K. wywiódł skargę do sądu administracyjnego, zarzucając naruszenie:

- art. 15 k.p.a., art. 17 pkt 3 k.p.a. oraz art. 127 § 2 k.p.a. poprzez rozpoznanie odwołania od decyzji organu z dnia [...] sierpnia 2017 r. przez ten sam organ, zamiast przez organ wyższego stopnia, tj. Regionalnego Dyrektora Lasów Państwowych w B., co prowadzi do nieważności postępowania na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.;

- art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez uznanie wnioskowanej informacji publicznej za tajemnicę przedsiębiorcy bez dostatecznego wyjaśnienia rozstrzygnięcia w tym zakresie.

Na tej podstawie skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji z dnia

[...] sierpnia 2017 r.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że

w sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej organem wyższego stopnia nad Nadleśniczym jest właściwy miejscowo Regionalny Dyrektor Lasów Państwowych. Przykładowo należy tu przywołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 września 2011 r. sygn. akt II SAB/Kr 77/11. Tym samym dwukrotne rozpoznanie niniejszej sprawy przez ten sam organ przesądza o nieważności decyzji.

Jedynie z ostrożności procesowej skarżący zarzucił decyzji naruszenie przepisów u.d.i.p. oraz u.z.n.k., wskazując równocześnie na lakoniczność przedstawionego przez organ uzasadnienia, które nie pozwala na przyjęcie, że tajemnica przedsiębiorcy faktycznie przemawia za odmową udostępnienia wnioskowanej informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga podlegała uwzględnieniu albowiem decyzja Nadleśniczego Nadleśnictwa B. w G. odmawiająca udzielenia skarżącemu informacji publicznej została wydana z naruszeniem przepisów prawa, mogącym mieć wpływ na sposób załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Przede wszystkim wskazać należy, że prawo do informacji publicznej realizowane jest na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej powoływanej jako: "u.d.i.p." Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, określając zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej. Stanowi ona wyraz realizacji prawa do informacji publicznej, zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. W myśl art. 61 ust. 2 Konstytucji, prawo do informacji publicznej dotyczy m.in. dostępu do dokumentów. Stosownie natomiast do ust. 3, prawo to może podlegać ograniczeniu ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.

Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi natomiast, że informację publiczną podlegającą udostępnieniu na zasadach i w trybie tej ustawy stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Kategorie takich informacji, w formie przykładowego katalogu zostały wskazane w art. 6 u.d.i.p.

Na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępniania informacji publicznej nałożony został na władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa (pkt 3) oraz podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (pkt 4).

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, wskazać należy, że stosownie do treści art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r. poz. 788), Lasy Państwowe są państwową jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej reprezentującą Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia. Z kolei w art. 32 ust. 2 tej ustawy wymieniono jednostki organizacyjne wchodzące w skład Lasów Państwowych, do których należy m.in. nadleśnictwo (pkt 3). Natomiast zgodnie z art. 35 ww. ustawy nadleśniczy kieruje nadleśnictwem oraz reprezentuje Skarb Państwa w stosunkach cywilnoprawnych, w zakresie swojego działania. W świetle przytoczonych wyżej przepisów stwierdzić należy, że Nadleśniczy Nadleśnictwa B. w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. jest podmiotem zobligowanym do udzielenia informacji publicznych, będących w jego posiadaniu.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi również zastrzeżeń, tak Sądu, jak

i organu, że żądane przez skarżącego informacje mieszczą się w ustawowym pojęciu informacji publicznej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że umowy zawierane przez nadleśnictwo, dotyczące gospodarowania drewnem uzyskanym z wycinki, wchodzą w zakres informacji publicznej. Informacją publiczną jest bowiem każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swych kompetencji. Taki charakter będzie miała również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów. Informacją publiczną jest zatem każda wiadomość wytworzona przez władze publiczne i odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (tak m.in.: wyroki NSA z dnia: 20 stycznia 2012 r. sygn. I OSK 2118/11, 7 marca 2012 r. sygn. I OSK 2265/11, 27 marca 2012 r. sygn. I OSK 155/1 - opublikowane

w bazie CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest ponadto stanowisko, że umowy cywilnoprawne, dotyczące dysponowania (gospodarowania) majątkiem publicznym, stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej (tak: wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. I OSK 1741/13 i z dnia 11 września 2012 r. sygn. I OSK 916/12- opublikowane w bazie CBOSA).

W niniejszej sprawie sporną pozostaje natomiast kwestia zasadności odmowy udostępnienia wnioskowanej przez skarżącego informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, o której stanowi art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że "tajemnica przedsiębiorcy" nie jest zdefiniowana w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z definicji legalnej "tajemnicy przedsiębiorstwa", którą zawiera art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. nr 153, poz. 1503, ze zm.). W doktrynie wskazuje się, że pojęcia te w istocie stanowią synonimy (M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, str. 78). Zgodnie z treścią tego przepisu przez "tajemnicę przedsiębiorstwa" rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. W świetle tego przepisu, aby dana informacja, stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa, musi spełniać warunki: poufności, braku ujawnienia i zabezpieczenia informacji. Jeśli przedsiębiorca nie podjął działań w celu zabezpieczenia poufności, to informacja nie jest poufna, skoro każdy może mieć do niej dostęp. Informację można uznać za chronioną na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji tylko wówczas, jeśli jest ona poufna. Pozostałe przesłanki w postaci braku ujawnienia informacji

i podjęcia działań zabezpieczających są jedynie konsekwencją przesłanki poufności. Aby można zatem było mówić o skutecznym zastrzeżeniu danych informacji jako objętych tajemnicą przedsiębiorstwa, muszą być spełnione dwa warunki: a) sam przedsiębiorca musi podejmować działania mające na celu zachowanie określonych danych w poufności; b) muszą to być działania usystematyzowane, które obiektywnie dowodzą chęci zachowania w poufności określonych informacji i działania te nie mogą być wyłączną reakcją na złożony wniosek o udostepnienie informacji publicznej, lecz powinny mieć charakter stały (vide: wyrok WSA w Warszawie

z 13.12.2016r. sygn. II SA/Wa 1001/16).

W orzecznictwie także zwraca się uwagę, że aby dana informacja podlegała ochronie, tj. stanowiła tajemnicę przedsiębiorcy, musi spełniać dwie przesłanki: formalną i materialną (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r. I OSK 511/13, LEX 1368966). Przesłanka formalna jest spełniona wówczas, gdy zostanie wykazane, że przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania poufności tych informacji (brak ujawnienia). Nie wystarczy więc samo przekonanie podmiotu dysponującego informacją o działalności przedsiębiorcy, że posiadane przez niego dane mają charakter poufny. Poufność danych musi być wyraźnie lub w sposób dorozumiany zamanifestowana przez samego przedsiębiorcę. To on powinien podjąć w stosunku do danych informacji niezbędne działania w celu zachowania ich poufności, ponieważ to na nim spoczywa w razie sporu ciężar wykazania, że określone dane stanowiły tajemnicę przedsiębiorcy. Ponadto musi zostać spełniona przesłanka materialna, tzn. aby określone informacje mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorcy muszą ze swojej istoty dotyczyć kwestii, których ujawnienie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy (informacje

o charakterze technicznym, technologicznym, organizacyjnym przedsiębiorstwa, informacje posiadające choćby minimalną wartość gospodarczą, np. szczegółowy opis stosowanych technologii, urządzeń) z wyłączeniem informacji, których upublicznienie wynika np. z przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2112/13, LEX nr 1456979).

W konsekwencji powyższych rozważeń uznać należy, że wynikające z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. uzasadnienie decyzji odmawiającej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. udostępnienia informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy powinno zawierać argumentację na okoliczność spełnienia w sprawie przesłanek formalnych

i materialnych tej odmowy. Obie te przesłanki muszą być bowiem spełnione, aby dana informacja podlegała ochronie. Nie wystarczy zatem ogólnikowe wskazanie

w decyzji odmawiającej udostępnienia wnioskowanej informacji, że żądane informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa, konieczne jest wykazanie, że żądane informacje w istocie tę tajemnicę zawierają. Zatem każda nieujawniona do wiadomości publicznej informacja techniczna, technologiczna, organizacyjna przedsiębiorstwa lub inna informacja posiadająca wartość gospodarczą, co do której przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności powinna być, przed jej udostępnieniem w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, indywidualnie oceniona pod kątem zakwalifikowania jej jako tajemnicy przedsiębiorcy. Natomiast ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę ustawowo chronioną ma charakter wyjątku od zasady jawności informacji publicznej i nie może być wykładane rozszerzająco. Oznacza to, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie może poprzestać na stwierdzeniu o istnieniu takiej tajemnicy, sformułowanym jedynie na podstawie subiektywnej oceny dokonanej w tym zakresie przez przedsiębiorcę. Wskazanie konkretnej podstawy i zakresu utajnienia danej informacji jest konieczne ze względu na specyficzny charakter objęcia ochroną tajemnicy przedsiębiorcy. W tych przypadkach organ musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Ewentualne przesłanki nieudzielenia informacji publicznej ze wskazanego powodu muszą być omówione i wyjaśnione w sposób wyczerpujący i precyzyjny (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt

I OSK 1993/16, LEX nr 2226910). Przyjęcie odmiennego stanowiska czyniłoby fikcyjnym konstytucyjnie chronione prawo obywatela do uzyskania informacji publicznej, ponieważ dla pozbawienia go dostępu do szerokiego kręgu informacji wystarczające byłoby formalne i niepodlegające jakiejkolwiek kontroli zadeklarowane przez przedsiębiorcę zastrzeżenie, że określone informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa (tak: wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 października 2017 r.

II SA/Bd 68/17, LEX 2395769).

Tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawy, organ poza ogólnym stwierdzeniem, że umowy zawierane z kontrahentami podlegają ochronnie ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa (podanie tych informacji pozwala na zidentyfikowanie stron i wartości zawartych umów, a także struktury kosztowej kontrahentów), nie dokonał żadnej analizy i nie wyjaśnił z czego wywodzi tę tajemnicę i jakich postanowień umowy ta ochrona dotyczy. Kontrolowana decyzja

w ogóle nie zawiera rozważań w odniesieniu do poufności poszczególnych elementów umów żądanych przez skarżącego.

W ocenie Sądu, niewystarczające jest powołanie się jedynie na tajemnicę przedsiębiorcy, tak jak uczynił to organ, bez szczegółowego rozwinięcia, w jakim aspekcie tajemnicę tę należałoby oceniać. Przede wszystkim, organ nie wyjaśnił także, które z elementów umów obejmują kwestie, których ujawnienie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorców. Zdaniem Sądu,

z pewnością tajemnicą przedsiębiorcy nie są objęte wszystkie postanowienia zawieranych przez organ umów, czyli cała ich treść, gdyż za chronioną informację należy uznać tylko tę, która jest poufna. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że możliwe jest udostępnienie informacji publicznej z wyłączeniem szczególnie istotnych informacji podlegających ochronie, np. ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, poprzez ich utajnienie w procesie anonimizacji określonych danych. Anonimizacja jest czynnością o charakterze technicznym, dokonywaną na dokumencie stanowiącym informację publiczną, polegającą na zasłonięciu części tego dokumentu, zawierającej dane niepodlegające udostępnieniu.

Jednocześnie należy podkreślić, że w zaskarżonej decyzji podmiot zobowiązany nie wykazał w sposób dostateczny, że zaistniała w sprawie przesłanka, która uprawniałaby go do odmowy udostępnienia wnioskowanych przez skarżącego informacji z powołaniem się na określoną w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. tajemnicę przedsiębiorcy. Decyzja w powyższej kwestii nie została należycie i przekonująco uzasadniona, co także stanowi o naruszeniu wymogów z art. 107 § 3 K.p.a. Natomiast, jak już wyżej wyjaśniono, dla skutecznego ograniczenia dostępu do informacji publicznej z uwagi na zaistnienie omawianej tajemnicy, nie wystarczy samo powołanie się na taką tajemnicę. Niezbędne jest wykazanie jej zaistnienia, czyli uzasadnienie i wykazanie zasadności objęcia żądanych informacji statusem tajemnicy przedsiębiorcy. W tym celu niezbędne jest przeanalizowanie aspektu materialnego żądanych danych w kontekście wskazywanej tajemnicy. Innymi słowy, w uzasadnieniu decyzji podmiot zobowiązany musi wykazać zaistnienie takiej tajemnicy w stosunku do wnioskowanych danych. Tego w zaskarżonej decyzji nie uczyniono. Z kolei ogólne wywody organu nie zostały odniesione do istoty rzeczy, czyli do treści przedmiotowych umów.

Już nie jako końcowo podkreślić należy, że przesłanka ograniczająca zasadę jawności informacji publicznej musi być oceniana w sposób obiektywny, oderwany od woli danego przedsiębiorcy. Nie wystarczy więc, by żądana informacja dotyczyła przedsiębiorcy, tj. by odnosiła się do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i by była wolą przedsiębiorcy objęta tajemnicą. W takich przypadkach organ musi szczegółowo określić, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy

i w czym znajduje ona uzasadnienie. Kontrolowana w tej sprawie decyzja nie spełnia powyższych warunków. Organ bowiem arbitralnie przyjął, że żądane informacje korzystają z omawianej ochrony, skutkiem czego usprawiedliwiona jest ich odmowa stosownie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Przywołanego stanowiska nie sposób jednak podzielić w świetle opisanych wyżej wymogów w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Reasumując, Sąd stwierdził, że brak dostatecznej analizy organu w kontekście przesłanki z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz sformułowanie jedynie ogólnych wniosków, bez stosownego ich umotywowania, uzasadniają zarzut podjęcia rozstrzygnięcia

z naruszeniem powyższych przepisów oraz wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Brak prawidłowego uzasadnienia stanowi z kolei podstawę do postawienia organowi skutecznego zarzutu naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasad ustalonych w art. 8 i art. 11 K.p.a.

Sąd nie podziela natomiast podnoszonego przez skarżącego zarzutu rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez kwestionowaną decyzję. Nie ma bowiem racji skarżący, że ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej winno nastąpić przez Regionalnego Dyrektora Lasów Państwowych w B., jako organ wyższego stopnia nad Nadleśniczym Nadleśnictwa B. w G.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następują

w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy k.p.a.

z wyjątkami określonymi w pkt 1 i 2 (ust. 2). Obowiązek stosowania tych przepisów proceduralnych dotyczy również decyzji wydawanych po załatwieniu wniosku

o ponowne rozpatrzenie sprawy. W myśl bowiem art. 17 ust. 1 u.d.i.p. "do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej o odmowie udostępnienia informacji (...) przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio". W myśl zaś ust. 2 powołanego wyżej przepisu, "wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania". W tym jednak przypadku przepisy dotyczące odwołań znajdują zastosowanie odpowiednio ze skutkiem odpowiedniego zastosowania przepisów k.p.a. Obowiązek odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. związany jest

z faktem, iż istotną cechą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest jego niedewolutywność. Wniesienie tego środka nie powoduje skutku w postaci przesunięcia kompetencji do rozpoznania lub rozstrzygnięcia sprawy na organ wyższego stopnia, lecz powierza ją ponownie temu samemu organowi. Brak cechy dewolutywności, choćby względnej, powoduje określone konsekwencje w zakresie rezultatów odpowiedniego stosowania do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przepisów dotyczących odwołań od decyzji. Wymóg odpowiedniości ich stosowania oznacza, że do wniosku i wywołanego nim postępowania nie znajdują zastosowania te przepisy dotyczące odwołań i postępowania odwoławczego, które związane są

z cechą dewolutywności odwołania.

Tymczasem zaskarżona decyzja została wydana jako efekt załatwienia wniosku o ponowne rozpatrzenie spraw, a zastosowany tryb był wynikiem ustalenia, że podmiot zobowiązany do jej udostępnienia nie jest organem władzy publicznej.

W przypadku zaś załatwienia sprawy z wniosku o ponowne jej rozpatrzenie, przez inny - niż organ władzy publicznej - podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, także obowiązkiem tego podmiotu jest wydanie rozstrzygnięcia mieszczącego się w określonym przez ustawodawcę katalogu zamkniętym;

z zastrzeżeniem, że nie może on wydać rozstrzygnięcia określonego w art. 138 § 2 k.p.a., ponieważ w tym przepisie prawnym jest mowa o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a więc nie jest możliwe "przekazanie sprawy sobie" (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2015 r., I OSK 1762/14, LEX nr 2091087).

Z tych wszystkich przyczyn Sąd stwierdził, że wykazane wyżej wady ocenianej decyzji, czynią koniecznym jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku. Rozpoznając ponownie sprawę, organ winien uwzględnić dokonaną wyżej ocenę prawną i usunąć dostrzeżone przez Sąd naruszenia prawa, zgodnie z dyspozycją

art. 153 ww. ustawy.

Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, zawarte

w punkcie 2 wyroku, uzasadnia przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ww. ustawy.

Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi

w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej w kwocie 480 zł.