Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1097/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art 2 ust 3 pkt 4
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy ze skargi C. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku 1. uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie obejmującym utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta z dnia 17 stycznia 2012 roku nr [...] w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006 rok, 2. uchyla decyzję Prezydenta Miasta z dnia 17 stycznia 2012 roku nr [...] w punkcie 2, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej C. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia 28 czerwca 2012 r. nr [...] , wydaną z powołaniem się na przepis art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., zwana dalej: "O.p.") w związku z art. 2 ust. 3 pkt 4, art. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm., zwana dalej: "u.p.o.l.") Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 17 stycznia 2012 r. określającą C. [...] S.A. z siedzibą w W. (zwanej dalej: "Stroną" bądź "Skarżącą") zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2006 w wysokości [...] zł oraz odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2006.

Jak wynika z akt sprawy, Strona w złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2006 wykazała:

- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m²,

- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m²,

- budynki pozostałe o pow. [...] m²,

- budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości

[...] zł.

Następnie, w złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, korekcie tej deklaracji (wpływ do organu w dniu 27 kwietnia 2009 r.) Strona wykazała:

- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m²,

- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m²,

- budynki pozostałe o pow. [...] m²,

- budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości

[...] zł.

We wniosku Strona wyjaśniła, że nadpłata w wysokości [...] zł powstała z tytułu opodatkowania budowli dróg wewnętrznych oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, które w 2006 r. nie podlegały podatkowi od nieruchomości.

Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 24 listopada 2010 r. wszczął postępowanie w celu określenia Stronie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2006.

Decyzją z dnia 17 stycznia 2012 r. Prezydent Miasta określił Stronie zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie [...] zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006 rok.

Określając zobowiązanie, organ przyjął jako podstawę opodatkowania:

- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m²,

- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m²,

- budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości

[...] zł.

W odwołaniu od ww. decyzji, Strona zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w związku z art. 4 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, poprzez:

- uznanie, że drogi wewnętrzne oraz place wewnątrzzakładowe, co do których Strona domagała się wyłączenia z opodatkowania w roku 2006 nie spełniają kryteriów drogi w rozumieniu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. i tym samym nie podlegają wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości,

- uznanie, że na nieruchomości zajmowanej przez Stronę nie zostały wydzielone pasy drogowe wraz z budowlą drogi.

Nadto Strona podniosła zarzut naruszenia art. 70 § 1 i art. 208 § 1 O.p., poprzez określenie wysokości zobowiązania podatkowego pomimo upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2006.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu sprawy, zaskarżoną decyzję organu I instancji utrzymało w mocy.

Przywołując treść art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., organ odwoławczy wyjaśnił, że z przedstawionych przez Stronę dokumentów wynika, że na terenie nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania, oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków symbolami Ba, Bp i Bi znajdują się place składowe, place manewrowe, trasy dostawcze, łączniki między budynkami, chodniki. Organ ten uznał, powołując się na art. 84 Konstytucji RP oraz art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, że organy podatkowe są zobowiązane przyjąć, iż posiadane przez Stronę nieruchomości nie stanowią dróg wewnętrznych, gdyż w stosownej ewidencji nie są oznaczone symbolem "dr", a stanowią grunty – przemysłowe, zurbanizowane tereny niezabudowane oraz inne tereny zabudowane.

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia zobowiązania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przywołując brzmienie art. 70 § 1 O.p., wyjaśniło, że w przypadku zobowiązania Strony w zakresie podatku od nieruchomości za rok 2006 termin przedawnienia zobowiązania upływałby z dniem 31 grudnia 2011 r. Okoliczność uiszczenia przez Stronę wymaganych rat przedmiotowego zobowiązania w 2006 r. oznacza, że zobowiązanie podatkowe wygasło wskutek zapłaty i nie mogło ponownie wygasnąć na skutek upływu terminu przedawnienia.

Strona złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na powyższą decyzję i wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie:

– art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l, w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. w związku z art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, przez przyjęcie, że wyłączenie budowli dróg z podatku od nieruchomości zależało od oznaczenia gruntów, na których znajdowały się drogi, symbolem "dr" w ewidencji gruntów i budynków,

– art. 233 § 2 w związku z art. 21 § 3, art. 70 § 1 i art. 208 § 1 O.p., przez odmowę uchylenia decyzji w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, w sytuacji gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 rok.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 21 lutego 2013 r. o sygn. akt I SA/Sz 796/12, uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 czerwca 2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 17 stycznia 2012 r. w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku. Podstawą prawną powyższego orzeczenia był art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Powyższy wyrok, w związku z rozpoznaniem skargi kasacyjnej Skarżącej został uchylony w części oddalającej skargę (pkt 3) przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2015 r. o sygn. akt II FSK 1614/13, a sprawa przekazana w tym zakresie do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjn w Szczecinie.

W uzasadnieniu orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w rozpatrywanej sprawie spór dotyczy wyłączenia spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości dróg wewnętrznych w stanie prawnym obowiązującym w 2006 r., a w szczególności znaczenia dla tego wyłączenia oznaczenia gruntów w ewidencji gruntów i budynków. Powyższa kwestia, w stanie prawnym obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., wywoływała wątpliwości interpretacyjne, tak co do wiążącego charakteru zapisów ewidencji gruntów i budynków, jak i co do charakteru dróg wewnętrznych objętych zwolnieniem. Naczelny Sąd Administracyjny przywołał uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r. o sygn. akt II FPS 2/13 (opublikowana

w: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) i wskazał, że stosownie do powoływanej uchwały, zasada związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków uregulowana w art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie miała decydującego znaczenia dla wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., budowli dróg oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, o którym mowa w wymienionym przepisie, w przypadku braku w tej ewidencji odpowiedniego oznaczenia symbolem "dr". Uchwała ta ma ogólną moc wiążącą (art. 269 § 1 p.p.s.a.) i w związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym skargę kasacyjną w przedmiotowej sprawie winien ją uwzględnić przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podzielił zaprezentowane w niej stanowisko oraz argumentację i nie znajduje podstaw do ponownego przedstawienia tej kwestii poszerzonemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Jak wskazał Naczelny Sad Administracyjny w uzasadnieniu uchwały dokonano wykładni językowej art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. i uznano, że ustawodawca wyłączył spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości trzy kategorie obiektów: pasy drogowe, drogi i obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Tym samym uznał, że pojęcia "droga" i "pas drogowy" oznaczają różne przedmioty opodatkowania. Nie zdefiniował przy tym tych pojęć dla celów ustawy podatkowej, co czyni koniecznym odwołanie się w ramach wykładni systemowej zewnętrznej do definicji tych pojęć zawartych w ustawie o drogach publicznych. Również definicje drogi i pasa drogowego zawarte w tej ostatniej ustawie potwierdzają tezę, że droga i pas drogowy to nie są pojęcia tożsame. Zgodnie z art. 4 pkt 1 i pkt 2 ustawy o drogach publicznych, droga jest budowlą, natomiast pas drogowy to wyłącznie grunt, na którym zlokalizowana jest droga wraz z urządzeniami funkcjonalnie z nią związanymi. Interpretując art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, Sąd w uchwale stwierdził, że niewątpliwie funkcje budynków i gruntów, ujawnione w ewidencji gruntów i budynków mają znaczenie dla określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dalej jednakże wywiódł, że reguła ta (związania danymi z ewidencji) dla ustalenia istnienia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości ma zastosowanie wówczas, gdy ewidencja gruntów i budynków sklasyfikuje określone kategorie wymienione w u.p.o.l. Nie może ona natomiast mieć zastosowania w przypadku, gdy określonymi symbolami, używanymi w ewidencji, nie można oznaczyć gruntów i obiektów, wskazanych w ustawie podatkowej. Tymczasem w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. wyraźnie wyodrębniono dwie różne kategorie przedmiotów wyłączonych z opodatkowania w postaci pasa drogowego i drogi, a oznaczenia przyjęte w ewidencji gruntów i budynków nie przewidują symbolu właściwego dla gruntów stanowiących pasy drogowe, nie obejmują też swym zakresem budowli.

W świetle powyższego,, Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej dotyczący błędnej wykładni, a w konsekwencji niewłaściwego zastosowania przez Sąd I instancji przepisów art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w związku z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. W konsekwencji za trafne także uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., poprzez pozostawienie w obrocie prawnym decyzji SKO (w zaskarżonym zakresie) wydanej z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1) lit. a-c i pkt 2) p.p.s.a.).

Orzekając, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga jedynie w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Jednakże, zgodnie z brzmieniem art. 190 p.p.s.a., Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz, stosownie do art. 153 p.p.s.a., wskazaniami co do dalszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa jedynie wówczas, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez ten Sąd oraz wtedy, gdy po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zmieni się stan prawny (vide: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Lexis Nexis 2008, s. 490). Ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz analizy stanu prawnego wynika, że w rozpoznawanej sprawie nie zaszły okoliczności wskazane powyżej. Oznacza to, że rozważania na temat legalności zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wyłączenia spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości dróg wewnętrznych w stanie prawnym obowiązującym w 2006 r., a w szczególności znaczenia dla tego wyłączenia oznaczenia gruntów w ewidencji gruntów i budynków, muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 12 sierpnia 2015 r. o sygn. akt II FSK 1614/13.

Przeprowadzone w tak zakreślonych ramach badanie sprawy wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Jednocześnie Sąd wskazuje, że wydanym w rozpoznawanej sprawie wyrokiem z dnia 21 lutego 2013 r. oznaczonym sygn. akt I SA/Sz 796/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w pkt 1 powołanego wyroku uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie obejmującym utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego Skarżącej w podatku od nieruchomości za 2006 r. oraz, w punkcie drugim uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia Skarżącej powyższego zobowiązania. Natomiast w punkcie 3 powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł o oddaleniu skargi w pozostałym zakresie, tj. w zakresie odmowy stwierdzenia Skarżącej nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006 r. Skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w części dotyczącej ww. punktu 3 w konsekwencji czego Naczelny Sąd Administracyjny ww. wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2015 r. orzekł o uchyleniu wyroku sądu I instancji jedynie w powołanym punkcie 3. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając przedmiotową sprawę ponownie rozpoznaje ją jedynie w zakresie odmowy stwierdzenia na rzecz Skarżącej nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006 r.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd wskazuje, że jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku w rozpatrywanej sprawie spór dotyczy wyłączenia spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości dróg wewnętrznych w stanie prawnym obowiązującym w 2006 r., a w szczególności znaczenia dla tego wyłączenia oznaczenia gruntów w ewidencji gruntów i budynków.

W niniejszej sprawie organy podatkowe wskazały, że stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ) podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie organów, skoro drogi wewnętrzne, na istnienie których powołuje się Skarżąca, nie zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków (bez oznaczenia "dr"), to brak jest podstaw do wyłączenia takich dróg z opodatkowania.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, w związku z tym, że powyższa kwestia, w stanie prawnym obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., wywoływała wątpliwości interpretacyjne, tak co do wiążącego charakteru zapisów ewidencji gruntów i budynków, jak i co do charakteru dróg wewnętrznych objętych zwolnieniem Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów dnia 18 listopada 2013 r. powziął uchwałę o sygn. akt II FPS 2/13 (opublikowana w: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którą, zasada związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków uregulowana w art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie miała decydującego znaczenia dla wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., budowli dróg oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, o którym mowa w wymienionym przepisie, w przypadku braku w tej ewidencji odpowiedniego oznaczenia symbolem "dr".

Uchwała ta ma ogólną moc wiążącą (art. 269 § 1 p.p.s.a.) i w związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym skargę kasacyjną w przedmiotowej sprawie jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] rozpoznając sprawę ponownie winien ją uwzględnić przy rozpoznaniu skargi. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podzielił zaprezentowane w niej stanowisko oraz argumentację.

Jak wskazał Naczelny Sad Administracyjny w uzasadnieniu uchwały dokonano wykładni językowej art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. i uznano, że ustawodawca wyłączył spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości trzy kategorie obiektów: pasy drogowe, drogi i obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Tym samym uznał, że pojęcia "droga" i "pas drogowy" oznaczają różne przedmioty opodatkowania. Nie zdefiniował przy tym tych pojęć dla celów ustawy podatkowej, co czyni koniecznym odwołanie się w ramach wykładni systemowej zewnętrznej do definicji tych pojęć zawartych w ustawie o drogach publicznych. Również definicje drogi i pasa drogowego zawarte w tej ostatniej ustawie potwierdzają tezę, że droga i pas drogowy to nie są pojęcia tożsame. Zgodnie z art. 4 pkt 1 i pkt 2 ustawy o drogach publicznych, droga jest budowlą, natomiast pas drogowy to wyłącznie grunt, na którym zlokalizowana jest droga wraz z urządzeniami funkcjonalnie z nią związanymi. Interpretując art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, Sąd w uchwale stwierdził, że niewątpliwie funkcje budynków i gruntów, ujawnione w ewidencji gruntów i budynków mają znaczenie dla określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dalej jednakże wywiódł, że reguła ta (związania danymi z ewidencji) dla ustalenia istnienia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości ma zastosowanie wówczas, gdy ewidencja gruntów i budynków sklasyfikuje określone kategorie wymienione w u.p.o.l. Nie może ona natomiast mieć zastosowania w przypadku, gdy określonymi symbolami, używanymi w ewidencji, nie można oznaczyć gruntów i obiektów, wskazanych w ustawie podatkowej. Tymczasem w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. wyraźnie wyodrębniono dwie różne kategorie przedmiotów wyłączonych z opodatkowania w postaci pasa drogowego i drogi, a oznaczenia przyjęte w ewidencji gruntów i budynków nie przewidują symbolu właściwego dla gruntów stanowiących pasy drogowe, nie obejmują też swym zakresem budowli.

Reasumując, Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę ponownie uznał, zgodnie z wykładnią powołanych przepisów dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny zawartą w ww. uchwale jak i w wyroku wydanym w przedmiotowej sprawie, że przypisanie przez organy ewidencji gruntów i budynków decydującej roli w zakresie stosowania wyłączenia, o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie jest działaniem prawidłowym. Ewidencja ta może być bowiem podstawą do wymiaru i poboru podatków jedynie wtedy, gdy klasyfikuje kategorię gruntów wskazanych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Jednakże ustawodawca w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. wyraźnie wskazał na różne kategorie przedmiotów opodatkowania - pas drogowy i drogę. W ewidencji gruntów i budynków nie ma symbolu właściwego dla gruntów stanowiących pasy drogowe, nie obejmują też swym zakresem budowli - dlatego też art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w tym zakresie nie mogło znaleźć zastosowania.

W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej dotyczący błędnej wykładni, a w konsekwencji niewłaściwego zastosowania przez Sąd I instancji przepisów art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w związku z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w brzmieniu obowiązującym w 2006 r.

Mając na uwadze powyższe okoliczności za zasadny uznać należało zatem zarzut skargi w przedmiocie naruszenia art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. w związku z at. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe zobowiązane będą do ustalenia czy drogi wewnętrzne na terenie zakładu produkcyjnego faktycznie istniały w spornym okresie - można bowiem opodatkować (wyłączyć z opodatkowania) jedynie budowle istniejące w rzeczywistości.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym wyroku dostępne są w internetowej bazie orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.