Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 581/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.56 ust.1 pkt 2 lit.a
journal: Dz.U. 2009 nr 185 poz 1439
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu  oraz o spółkach publicznych - tekst jednolity.
article: par.84 ust.1
journal: Dz.U. 2009 nr 33 poz 259
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów  papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem  członkowskim.
article: art.89
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędziowie NSA Magdalena Bosakirska Joanna Sieńczyło-Chlabicz Protokolant Nina Szyller po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. S.A. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 878/13 w sprawie ze skargi R. S.A. w C. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 8 [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nienależyte wykonanie obowiązków informacyjnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. S.A. w C. na rzecz Komisji Nadzoru Finansowego [...] (...) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 września 2013 r. oddalił skargę R. S.A. z siedzibą w C. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 8 [...] 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej za nienależyte wykonanie obowiązków informacyjnych.

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.

Postanowieniem z 16 [...] 2011 r. organ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej w związku z podejrzeniem naruszenia przez R. S.A. z siedzibą w C. art. 56 ustawy z 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2009 r. Nr 185, poz. 1439 ze zm.) dalej: "ustawa o ofercie". Postanowieniem z 7 [...] 2011 r. rozszerzono przedmiot postępowania administracyjnego także o nienależyte wykonywanie obowiązków informacyjnych w związku z opublikowanym w dniu 10 [...] 2011 r. skonsolidowanego sprawozdania finansowego za okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r., opublikowanego w dniu 10 [...] 2011 r. sprawozdania finansowego za okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. oraz opublikowanych w dniu 17 [...] 2011 r. śródrocznym skróconym skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym za okres od 1 stycznia 2011 r. do 30 czerwca 2011 r. i śródrocznym jednostkowym sprawozdaniem finansowym za okres od 1 stycznia 2011 r. do 30 czerwca 2011 r. Dodatkowo, postanowieniem z 14 [...] 2012 r. rozszerzono przedmiot postępowania administracyjnego o nienależyte wykonywanie obowiązków informacyjnych w związku z: opublikowanym w dniu 12 [...] 2012 r. skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym za rok obrotowy 2011 oraz sprawozdaniem finansowym za rok obrotowy 2011.

Wobec powyższego, po rozpoznaniu sprawy, decyzją z 4 [...] 2012 r. organ nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z 8 [...] 2013 r. organ utrzymał w mocy decyzję z 4 [...] 2012 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy stan faktyczny i prawny potwierdził, iż skarżąca dopuściła się naruszenia polegającego na nienależytym wykonywaniu obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. Nr 33, poz. 259 ze zm.) dalej: "rozporządzenie", w zw. z § 19 b) Międzynarodowego Standardu Rachunkowości (dalej: MSR) 8 Zasady (polityka) rachunkowości, zmiany wartości szacunkowych i korygowanie błędów stanowiącego załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1126/2008 z 3 listopada 2008 r. przyjmującego określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 2008.320.1 ze zm.) (dalej: Rozporządzenie WE Nr 1126/2008) w zw. z § 22 MSR 8, w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2009, sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2009 oraz śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze roku obrotowego 2010, zawierającego skrócone jednostkowe sprawozdanie finansowe za I półrocze roku obrotowego 2010, poprzez niezastosowanie podejścia retrospektywnego, tj. nieskorygowanie pozycji sprawozdań finansowych oraz nieujawnienie danych porównawczych każdego okresu, tak jak gdyby zmienione zasady wyceny produkcji w toku były stosowane od zawsze. Jak podkreślił organ, z poczynionych w toku postępowania ustaleń wynika, iż skarżąca dokonała w 2009 r. zmiany wyceny produkcji w toku celem ujednolicenia zasad wyceny w grupie kapitałowej. Skutkiem dokonanej zmiany było powstanie obowiązku retrospektywnego przekształcenia pozycji skonsolidowanego oraz jednostkowego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2009, tj. zastosowania nowych zasad (polityki) rachunkowości wobec wyceny produkcji w toku, jak gdyby zasady te były stosowane od zawsze. Powyższego obowiązku skarżąca świadomie nie wypełniła i zastosowała podejście prospektywne polegające na zastosowaniu nowych zasad (polityki) rachunkowości wobec wyceny produkcji od momentu kiedy zmiana ta miała miejsce. W ocenie organu, brak zastosowania retrospektywnego podejścia w skonsolidowanym oraz jednostkowym sprawozdaniu finansowym za 2009 r. i nieskorygowanie pozycji sprawozdań finansowych oraz nieujawnienie danych porównawczych każdego okresu, tak jak gdyby zmienione zasady wyceny produkcji w toku były stosowane od zawsze miało wpływ na prawidłowość sporządzenia śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze roku obrotowego 2010, zawierającego skrócone jednostkowe sprawozdanie finansowe za I półrocze roku obrotowego 2010. Zdaniem organu, powyższe naruszenia miały charakter istotny w rozumieniu § 5 MSR 8 oraz § 31 MSR 1, gdyż mogły wpływać na decyzje inwestycyjne użytkowników sprawozdań.

Skarżąca, zdaniem organu, dopuściła się ponadto naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust. 1 rozporządzenia w zw. z § 17 MSR 20 stanowiącego załącznik do rozporządzenia WE Nr 1126/2008, w związku ze sporządzeniem śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze roku obrotowego 2010, zawierającego skrócone jednostkowe sprawozdanie finansowe za I półrocze roku obrotowego 2010, skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2010, sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2010, śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze roku obrotowego 2011, zawierającego skrócone jednostkowe sprawozdanie finansowe za I półrocze roku obrotowego 2011 skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2011 oraz sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2011, poprzez ujmowanie kolejno umarzanych rat kredytu technologicznego jednorazowo jako przychód w momencie umorzenia. Wskazując na § 19 ust. 2 umowy kredytu technologicznego organ podkreślił, iż kredyt technologiczny spełnia przesłanki dotacji do aktywów, której definicja zawarta jest w § 3 MSR 20, a zatem powinien być rozliczany zgodnie z § 17 MSR 20. Umorzenie części kredytu technologicznego powinno być ujmowane w zysku lub stracie na przestrzeni okresów proporcjonalnie do ujmowania odpisów amortyzacyjnych od tych aktywów. Zdaniem Komisji powyższe naruszenie ma charakter istotny w rozumieniu § 5 MSR 8 oraz § 31 MSR 1, gdyż mogło wpływać na decyzje inwestycyjne użytkowników sprawozdań finansowych.

Kolejne naruszenie dotyczyło niespełnienia przez spółkę dyspozycji art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust. 1 rozporządzenia w zw. z § 59 MSSF 3 stanowiącego załącznik do rozporządzenia WE Nr 1126/2003 w zw. z § B64 lit. f), i), n) ii) oraz q) MSSF 3. Jak ustalił organ, sporządzając skonsolidowane sprawozdanie finansowe za 2010 r. spółka nie zamieściła w nim ujawnień dotyczących spółki R. tj.: wartości godziwej na dzień przejęcia każdej głównej kategorii zapłaty, kwoty ujętych na dzień przejęcia głównych klas nabytych aktywów i przejętych zobowiązań, przyczyn, które doprowadziły do powstania zysku na okazyjnym nabyciu, kwoty przychodu oraz zysku lub straty jednostki przejmowanej od dnia przejęcia, uwzględnionej w skonsolidowanym sprawozdaniu z całkowitych dochodów za okres sprawozdawczy oraz przychodów i zysku lub straty połączonej jednostki za bieżący okres sprawozdawczy, wyliczonych w taki sposób, jak gdyby datą przejęcia w przypadku wszystkich połączeń jednostek prowadzonych w trakcie roku był początek rocznego okresu sprawozdawczego. W ocenie organu ww. braki ujawnień są istotne w rozumieniu § 5 MSR 8 oraz § 31 MSR 1, gdyż mogą mieć wpływ na decyzje gospodarcze podejmowane przez użytkowników sprawozdań finansowych. Jak podkreślił organ, inwestorzy mają zagwarantowane prawo dostępu do informacji, które umożliwiają im ocenę podejmowanych przez spółkę działań, w tym prowadzonej akwizycji oraz jej wpływu na sytuację finansową spółki. Uzyskane zaś informacje umożliwiają podejmowanie decyzji inwestycyjnych w oparciu o kompletne i rzetelne informacje finansowe.

Ustalając wymiar kary organ uwzględnił czas trwania stanu niezgodnego z prawem oraz ilość stwierdzonych naruszeń, jak również dokonał analizy stanu faktycznego sprawy uwzględniając okoliczności przemawiające na korzyść skarżącej spółki. W ocenie organu, nałożona na spółkę kara w wysokości [...] złotych, stanowiąca jedynie 10 % zagrożenia ustawowego spełnia funkcję prewencyjną jak i represyjną. Organ nadmienił również, iż nałożona kara stanowi 1,2 % osiągniętego przez spółkę jednostkowego zysku za III kwartały 2012 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji z 4 [...] 2012 r., zarzuciła organowi m.in. nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych, pomimo że w sprawie wymagane były wiadomości specjalne z zakresu międzynarodowych standardów rachunkowości/międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej (MSR/MSSF) oraz z zakresu doradztwa inwestycyjnego, nie przeprowadzenie dowodu z zeznań osoby, która podpisywała w imieniu kredytodawcy umowę o kredyt technologiczny zawartą przez skarżącą, nie przeprowadzenie rozprawy, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, ustalenie wymiaru kary administracyjnej z naruszeniem granic uznania administracyjnego oraz z naruszeniem zasady proporcjonalności, błędne uznanie, że kryterium wysokości kapitałów własnych przyjęte przez skarżącą jako kryterium istotności nie może stanowić podstawy ustalenia istotności w rozumieniu powołanych standardów MSR, błędne przyjęcie, że błędy w sprawozdaniach finansowych stanowią nienależyte wykonywanie obowiązków informacyjnych w rozumieniu powołanych przepisów, pomimo że opinia rewidenta zawierająca uwagi do tych sprawozdań została ujawniona przez skarżącą razem z tymi sprawozdaniami.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną.

Zdaniem Sądu I instancji, organ administracji działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "k.p.a.") posiadał uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że skarżąca dopuściła się naruszenia polegającego na nienależytym wykonywaniu obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust. 1 rozporządzenia w zw. z § 19 b) MSR 8 stanowiącego załącznik do Rozporządzenia WE Nr 1126/2008 w zw. z § 22 MSR 8, w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2009, sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2009 oraz śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze roku obrotowego 2010, zawierającego skrócone jednostkowe sprawozdanie finansowe za I półrocze roku obrotowego 2010, poprzez niezastosowanie podejścia retrospektywnego, tj. nieskorygowanie pozycji sprawozdań finansowych oraz nieujawnienie danych porównawczych każdego okresu, tak jak gdyby zmienione zasady wyceny produkcji w toku były stosowane od zawsze; naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust. 1 rozporządzenia w zw. z § 17 MSR 20 stanowiącego załącznik do rozporządzenia WE Nr 1126/2008, w związku ze sporządzeniem śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze roku obrotowego 2010, zawierającego skrócone jednostkowe sprawozdanie finansowe za I półrocze roku obrotowego 2010, skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2010, sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2010, śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze roku obrotowego 2011, zawierającego skrócone jednostkowe sprawozdanie finansowe za I półrocze roku obrotowego 2011 skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2011 oraz sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2011, poprzez ujmowanie kolejno umarzanych rat kredytu technologicznego jednorazowo jako przychód w momencie umorzenia; nie wypełnienia należycie dyspozycji art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust. 1 rozporządzenia w zw. z § 59 MSSF 3 stanowiącego załącznik do rozporządzenia WE Nr 1126/2003 w zw. z § B64 lit. f), i), n) ii) oraz q) MSSF 3, sporządzając skonsolidowane sprawozdanie finansowe za 2010 r. w którym nie zamieściła ujawnień dotyczących spółki R.: wartości godziwej na dzień przejęcia każdej głównej kategorii zapłaty, kwoty ujętych nadzień przejęcia głównych klas nabytych aktywów i przejętych zobowiązań, przyczyn, które doprowadziły do powstania zysku na okazyjnym nabyciu, kwoty przychodu oraz zysku lub straty jednostki przejmowanej od dnia przejęcia, uwzględnionej w skonsolidowanym sprawozdaniu z całkowitych dochodów za okres sprawozdawczy oraz przychodów i zysku lub straty połączonej jednostki za bieżący okres sprawozdawczy, wyliczonych w taki sposób, jak gdyby datą przejęcia w przypadku wszystkich połączeń jednostek prowadzonych w trakcie roku był początek rocznego okresu sprawozdawczego, co dawało organowi podstawę do nałożenia kary w wysokości [...] złotych.

Za nieuzasadniony, w ocenie Sądu, należało uznać zarzut nieprzeprowadzenia przez organ z urzędu dowodu z opinii biegłego. W ocenie Sądu, wyjaśnienie niniejszej sprawy nie wymagało wiadomości specjalnych. Komisja Nadzoru Finansowego jako wyspecjalizowany organ administracji publicznej, powołany do nadzoru nad szeroko rozumianym rynkiem finansowym, posiada specjalistyczną wiedzę z obszaru objętego jej nadzorem, w tym również z zakresu MSR, MSSF oraz doradztwa inwestycyjnego. Prowadząc postępowanie KNF dokonała prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o wskazane w decyzji dowody, w tym zeznania świadków, a następnie dokonała prawidłowej interpretacji i właściwego zastosowania przepisów MSR/MSSF.

Odnosząc się do zarzutu skargi związanego z nieprzeprowadzeniem z urzędu dowodu z zeznań osoby, która podpisywała w imieniu kredytodawcy umowę o kredyt technologiczny, Sąd ten przychylił się do stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym, skoro w postępowaniu administracyjnym skarżąca nie wnosiła o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka Komisja nie widziała potrzeby powoływania takiego dowodu z urzędu, gdyż uznała, że wszelkie postanowienia umowy zostały wyjaśnione i nie zachodzi potrzeba powoływania kolejnych dowodów na okoliczność, która została wyjaśniona.

Odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia przez organ rozprawy, Sąd I instancji wskazał, że przeprowadzenie przesłuchania świadków w postępowaniach prowadzonych przez Komisję nie wymaga jej przeprowadzenia. W prowadzonym postępowaniu nie doszło do naruszenia zasady wyrażonej w art. 10 k.p.a. Komisja zagwarantowała skarżącej czynny udział w postępowaniu, w tym prawo zadawania pytań świadkom, dokonując zawiadomienia w trybie akt 79 k.p.a.

Przechodząc do kwestii związanej z wymierzeniem kary, Sąd uznał, iż organ należycie uzasadnił jej wysokość uwzględniając zarówno wagę jak i rodzaj stwierdzonych naruszeń. Okoliczności powyższe zostały wyjaśnione szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Zdaniem Sądu, nałożona przez organ kara jest współmierna do naruszenia i nie stanowi nadmiernego obciążenia dla strony. Zgodnie bowiem ze skonsolidowanym raportem kwartalnym Grupy Kapitałowej R. S.A. za III kwartał 2012 r. zawierającym skrócone kwartalne sprawozdanie spółki opublikowanym w dniu 31 [...] 2012 r., zysk netto spółki narastająco wyniósł [...] zł. Tym samym nałożona kara pieniężna w wysokości [...] zł stanowi 1,2 % osiągniętego jednostkowego zysku za III kwartały 2012 r.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku spółka R. wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o przyznanie zwrotu należnych kosztów postępowania, w tym kosztów wpisu oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a." naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 8 [...] 2013 r. oraz nie uchylenie zaskarżonej decyzji, na skutek:

1) niezasadnego przyjęcia, że wskazana powyżej decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym ("ustawa o nadzorze") poprzez nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych, pomimo że w sprawie wymagane były wiadomości specjalne;

a) z zakresu międzynarodowych standardów rachunkowości/ międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej (MSR/MSSF); oraz

b) z zakresu doradztwa inwestycyjnego w zakresie ustalenia, czy zarzucane Skarżącej pominięcia lub zniekształcenia mogły, pojedynczo lub razem, wpłynąć na decyzje gospodarcze podejmowane przez inwestorów giełdowych, co w świetle § 5 MSR 8 i § 7 MSR 1 stanowi kryterium uznania pominięć lub zniekształceń za istotne;

2) niezasadnego przyjęcia, że wskazana powyżej decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze poprzez nie przeprowadzenie dowodu z zeznań osoby, która podpisywała w imieniu kredytodawcy umowę o kredyt technologiczny zawartą przez Skarżącą, a to celem ustalenia, jaki był podstawowy warunek uzyskania umorzenia kredytu technologicznego, co było konieczne w świetle niejednoznacznych w tym zakresie postanowień umowy o kredyt technologiczny i co stanowiło okoliczność istotną dla rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na kryteria kwalifikowania dotacji rządowych jako dotacji do aktywów w świetle § 3 MSR 20;

3) niezasadnego przyjęcia, że wskazana powyżej decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.a. w zw. z art. 89 § 2 k.p.a. w zw. z 11 ust. 5 ustawy o nadzorze poprzez nie przeprowadzenie rozprawy, na której przesłuchani byliby świadkowie, dzięki czemu Skarżąca oraz organ administracji mogłyby zadawać świadkom pytania na bieżąco celem dokładniejszego wyjaśnienia sprawy;

4) niezasadnego przyjęcia, że wskazana powyżej decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny zeznań świadka D. S. w sposób wewnętrznie sprzeczny i dowolny, a to poprzez uznanie z jednej strony zeznań tego świadka za wiarygodne oraz oparcie się o te zeznania w zakresie, w jakim świadek stwierdzał naruszenie przez R. standardów MSR/MSSF, a z drugiej strony przez dokonanie ustaleń sprzecznych z zeznaniami tego świadka w zakresie, w jakim świadek uznał, że R. wypełniła ciążące na niej obowiązki i w zakresie, w jakim świadek działając jako biegły rewident oceniający sprawozdania R. nie wskazał w swej opinii zarzucanych przez KNF naruszeń;

5) niezasadnego przyjęcia, że wskazana powyżej decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze poprzez naruszenie granic swobodnej oceny dowodów, poprzez:

a) dokonanie ustalenia, że podstawowym warunkiem uzyskania umorzenia kredytu technologicznego było nabycie aktywów, pomimo że postanowienie § 20 umowy kredytu technologicznego stanowi, iż umorzenie kredytu technologicznego dokonywane jest po uruchomieniu przez Kredytobiorcę sprzedaży towarów i usług;

b) dokonanie ustalenia, że umorzenie kredytu powinno być rozliczone jako dotacja do aktywów z uwagi na to, że kredyt był przeznaczony na sfinansowanie nabycia aktywów - pomimo że dotacji nie stanowił sam kredyt, a dopiero jego umorzenie, w związku z czym sam cel kredytu nie ma znaczenia dla ustalenia warunków uzyskania umorzenia (czyli warunku uzyskania dotacji);

6) niezasadnego przyjęcia, że wskazana powyżej decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i ustalenie, że Skarżąca naruszyła standardy MSSF 3, pomimo że nie wskazał na te naruszenia biegły rewident badający sprawozdania finansowe Skarżącej;

7) niezasadnego przyjęcia, że wskazana powyżej decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a to art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez ustalenie wymiaru kary administracyjnej z naruszeniem granic uznania administracyjnego oraz z naruszeniem zasady proporcjonalności, poprzez nałożenie kary niewspółmiernie wysokiej do rodzaju i skali ustalonych przez organ naruszeń;

II. na podstawie art. 174 pkt 1) p.p.s.a., zarzucono naruszenie prawa materialnego i niewłaściwą kontrolę legalności decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 8 [...] 2013 r. oraz nie uchylenie zaskarżonej decyzji, na skutek:

1) niezasadnego przyjęcia, że wskazana powyżej decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa materialnego, a to art. 56 ust. 1 pkt 2) lit. a) ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych ("ustawa o ofercie") w zw. z § 84 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (rozporządzenie w sprawie informacji) w zw. z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości (rozporządzenie nr 1606/2002) w zw. z § 5 MSR 8 i § 7 MSR 1 poprzez błędną wykładnię tych przepisów i uznanie, że kryterium wysokości kapitałów własnych przyjęte jako kryterium istotności przez R. nie może stanowić podstawy ustalenia istotności w rozumieniu powołanych standardów MSR, pomimo że samo rozporządzenie w sprawie informacji posługuje się kryterium 10 % kapitałów własnych jako kryterium istotności przy raportach bieżących;

2) niezasadnego przyjęcia, że wskazana powyżej decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa materialnego, a to art. 56 ust. 1 pkt 2) lit. a) ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust. 1 rozporządzenia w sprawie informacji w zw. z art. 4 rozporządzenia nr 1606/2002 w zw. z § 59 MSSF stanowiącego załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przyjmującego określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (rozporządzenie nr 1126/2008) w zw. z § B64 lit. f), i), n) ii) oraz q) MSSF 3, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że dane wymagane przez, powołane standardy nie mogą być zamieszczone przez odniesienie do innego dokumentu;

3) niezasadnego przyjęcia, że wskazana powyżej decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa materialnego, a to art. 56 ust. 1 pkt 2) lit. a) ustawy o ofercie w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 1) ustawy o ofercie przez błędną wykładnię i przyjęcie, że błędy w sprawozdaniach finansowych stanowią nienależyte wykonywanie obowiązków informacyjnych w rozumieniu powołanych przepisów, pomimo że opinia rewidenta zawierająca uwagi do tych sprawozdań została ujawniona przez Skarżącą razem z tymi sprawozdaniami.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a., a z postawionych w niej zarzutów wynika, że spór prawny rozpatrywanej sprawie odnosi się do kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie kary pieniężnej za nienależyte wykonanie obowiązków informacyjnych stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Według Sądu I instancji, stan faktyczny rozpatrywanej sprawy - który uznał za prawidłowo ustalony przez organ – uzasadniał stanowisko Komisji Nadzoru Finansowego – ocenione, jako nie naruszające zasady swobodnej oceny dowodów - że skarżąca kasacyjnie spółka dopuściła się naruszeń polegających na nienależytym wykonywaniu obowiązku informacyjnego, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych w związku z § 84 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim: 1) w związku z § 19 b) i § 22 Międzynarodowego Standardu Rachunkowości (MSR) 8 Zasady (polityka) rachunkowości, zmiany wartości szacunkowych i korygowanie błędów stanowiącego załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1126/2008, w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2009, sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2009 oraz śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze 2010, zawierającego skrócone jednostkowe sprawozdanie finansowe za I półrocze roku obrotowego 2010, poprzez niezastosowanie podejścia retrospektywnego, tj. nieskorygowanie pozycji sprawozdań finansowych oraz nieujawnienie danych porównawczych każdego okresu, tak jak gdyby zmienione zasady wyceny produkcji w toku były stosowane od zawsze; 2) w związku z § 17 MSR 20 Dotacje rządowe oraz ujawnienie informacji na temat pomocy rządowej stanowiącego załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1126/2008, w związku ze sporządzeniem śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze 2010, skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2010, sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2010, śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze 2011, zawierającego skrócone jednostkowe sprawozdanie finansowe za I półrocze roku obrotowego 2011, sporządzeniem skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2011 oraz sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2011, poprzez ujmowanie kolejno umarzanych rat kredytu technologicznego jednorazowo jako przychód w momencie umarzania; 3) w związku z § 59 i § B64 lit. f), i), n) ii) oraz q) Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej (MSRF) 3 Połączenie jednostek stanowiącego załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1126/2008, w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego sprawozdania finansowego a rok obrotowy 2010, poprzez niezamieszczenie w nim: ujawnień dotyczących wartości godziwej na dzień przejęcia każdej głównej kategorii zapłaty, kwoty ujętych na dzień przejęcia głównych klas nabytych aktywów i przejętych zobowiązań, przyczyn które doprowadziły do powstania zysku na okazyjnym nabyciu, kwoty przychodu oraz zysku lub straty jednostki przejmowanej na dzień przejęcia uwzględnionej w skonsolidowanym sprawozdaniu z całkowitych dochodów za okres sprawozdawczy oraz przychodów i zysku lub straty połączonej jednostki za bieżący okres sprawozdawczy, wyliczonych w taki sposób, jak gdyby datą przejęcia w przypadku wszystkich połączeń jednostek prowadzonych w trakcie roku był początek rocznego okresu sprawozdawczego. Według Sądu I instancji, prawidłowości ustaleń faktycznych przeprowadzonych w rozpatrywanej sprawie, ani też prawidłowości oceny przez organ zebranych w niej dowodów, w żadnym stopniu nie podważa nieprzeprowadzenie z urzędu przez organ dowodu z opinii biegłego oraz dowodu z zeznań osoby podpisującej w imieniu kredytodawcy umowę o kredyt technologiczny. Za bez znaczenia z punktu widzenia oceny o zgodności z prawem kontrowanej decyzji Sąd I instancji uznał również nieprzeprowadzenie przez organ z urzędu rozprawy administracyjnej. Sąd I instancji wyjaśnił również, że w jego ocenie, orzeczona przez Komisję Nadzoru Finansowego w wysokości [...] zł kara pieniężna, nie jest niewspółmierna do stopnia stwierdzonego naruszenia prawa, jak również nie jest nadmierna w relacji do kondycji finansowej skarżącej spółki. Wysokość tej kary stanowi bowiem 1,2 % jednostkowego zysku spółki za III kwartały 2012 r.

Ze stanowiska Sądu I instancji, jak również z podważającej jego prawidłowość argumentacji strony skarżącej kasacyjnie wynika, że w rozpatrywanej sprawie kwestię sporną stanowią następujące grupy zagadnień. Po pierwsze, chodzi o zagadnienie odnoszące się do ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, których prawidłowość - z punktu widzenia zupełności tych ustaleń oraz zasady swobodnej oceny dowodów - podważa strona skarżąca kasacyjnie. Po drugie, sporną w sprawie kwestię stanowi zagadnienie odnoszące się do oceny zasadności stanowiska Sądu I instancji, że - w niewadliwie ustalonym i ocenionym, jego zdaniem, stanie faktycznym sprawy - Komisja Nadzoru Finansowego słusznie oceniła i zakwalifikowała zachowania (działania/zaniechania) skarżącej kasacyjnie spółki, jako nienależyte wykonywanie przez nią obowiązku informacyjnego, o którym mowa art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych w związku z § 84 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w związku z odpowiednimi postanowieniami Międzynarodowego Standardu Rachunkowości (MSR) oraz Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej (MSRF) stanowiących załączniki do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1126/2008, a w konsekwencji, że bez naruszenia prawa, nałożyła na spółkę karę pieniężną adekwatną do wagi stwierdzonych naruszeń i kondycji finansowej spółki.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie, zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają stanowiska Sądu I instancji odnośnie do zawartej w zaskarżonym wyroku propozycji rozstrzygnięcia spornych w rozpatrywanej sprawie kwestii, ani też oceny tego Sądu, że kontrolowana decyzja Komisji Nadzoru Finansowego nie jest niezgodna z prawem. Skarga kasacyjna nie została bowiem oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do oceny zasadności zarzutów opartych na podstawie określonej w pkt 2 art. 174 p.p.s.a. przypomnieć należy, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach wskazanej podstawy kasacyjnej, nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny.

Sposób w jaki skonstruowane, zwłaszcza zaś uzasadnione zostały zarzuty naruszenia przepisów postępowania (pkt 1) – 7) petitum skargi kasacyjnej), nie daje podstaw aby przyjąć, że strona skarżąca kasacyjnie skutecznie podważyła stan faktyczny, który przyjęty został przez Sąd I instancji – jako prawidłowo ustalony przez organ - za podstawę wyrokowania w rozpoznawanej sprawie.

W sytuacji, gdy w rozpatrywanej sprawie przedmiot kontroli Sądu I instancji stanowiła decyzja KNF o nałożeniu kary pieniężnej za nienależyte wykonywanie przez spółkę obowiązku informacyjnego, a istota i cel tego obowiązku informacyjnego - w kontekście zasady transparencji działania podmiotu, którego dotyczy - wyraża się w zapewnieniu inwestorom dostępu do wszystkich istotnych informacji na temat spółek publicznych, co służyć ma, wobec możliwości uzyskania takich informacji od emitenta, zracjonalizowaniu podejmowanych przez nich decyzji inwestycyjnych, bez których to informacji - wobec braku lub nienależytego ich udostępnienia (upublicznienia) przez emitenta - decyzje inwestorów pozbawione byłyby waloru racjonalności poprzez pozbawienie lub ograniczenie możliwości oceny rzeczywistej kondycji finansowej emitenta oraz perspektyw jego rozwoju, to w rozpatrywanej sprawie zasadnicze znaczenie miało to, czy zachowanie (działanie/zaniechanie) skarżącej kasacyjnie spółki, rzeczywiście można i należało oceniać, jako niekorespondujące z nakazanym jej wzorem zachowania, tj. innymi słowy jako uchybiające nałożonemu na nią obowiązkowi informacyjnemu. A mianowicie, czy zachowanie to rzeczywiście/potencjalnie mogło wpływać na decyzje inwestorów determinowane w tym przypadku, nie tyle wpływem konkretnych okoliczności i zdarzeń gospodarczych oraz wiedzą o tych okolicznościach i zdarzeniach - co w świetle istoty i celu obowiązku informacyjnego stanowić powinno zasadnicze kryterium podejmowania tych decyzji – co stosowaniem przez spółkę nowych zasad (polityk) rachunkowości bez uwzględnienia podejścia retrospektywnego oraz niewłaściwym (nienależytym) stosowaniem przez nią zasad rachunkowości w zakresie odnoszącym się do umarzania kredytu technologicznego i niewłaściwym (nienależytym) stosowaniem zasad sprawozdawczości finansowej poprzez niezamieszczenie w sprawozdaniu podlegających ujawnieniu w nim danych. Z tego też punktu widzenia zasadnicze znaczenie miało to, czy ustalone i ocenione przez organ fakty, przyjęte następnie przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania, w dostatecznym stopniu uzasadniały przypisane skarżącej spółce zachowania polegającego na naruszeniu obowiązku informacyjnego poprzez nienależyte jego wykonywanie, zwłaszcza zaś naruszenia tego obowiązku w sposób istotny w rozumieniu § 5 MSR 8 oraz § 31 MSR 1, a więc takiego naruszenia, które mogło mieć wpływ na decyzje inwestycyjne (gospodarcze) użytkowników sprawozdań finansowych.

W sytuacji, gdy treść i zakres obowiązku organu administracji w zakresie odnoszącym się do ustalenia faktów koniecznych dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nienależyte wykonywanie obowiązku informacyjnego, zdeterminowany został konkretnymi, a powyżej już przywołanymi przepisami prawa materialnego, stwierdzić należy, że z zarzutów opartych na podstawie określonej w pkt 2 art. 174 p.p.s.a. nie wynika, aby ich autor - podważając prawidłowość ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie - uwzględniał ten właśnie (konieczny) aspekt zagadnienia.

W tym też kontekście podkreślenia wymaga, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd I instancji nie podważył ustaleń Komisji Nadzoru Finansowego, że: 1) zmiana zasad (polityk) rachunkowości polegająca na zaniechaniu zastosowania przez spółkę wymaganego podejścia retrospektywnego (§ 19b MSR 8), wobec braku skorygowania danych porównawczych w związku ze zmianą zasad wyceny produkcji w toku, skutkowała tym, że zmiana ta spowodowałaby zwiększenie wyniku z lat ubiegłych oraz zmniejszenie zysku netto za 2009 r. o kwotę [...]; 2) ujmowanie w sprawozdaniach kolejno umarzanych rat kredytu technologicznego jednorazowo, jako przychodu w momencie umorzenia skutkowało tym, że gdyby następowało w sposób korespondujący z § 17 MSR 20, to wynik netto wykazywany: w średniorocznym sprawozdaniu za I półrocze 2010 r. byłby niższy o [...] zł; w skonsolidowanym i jednostkowym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2010 byłby niższy o [...] zł; w średniorocznym sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2011 r. byłby niższy o [...] zł; 3) brak ujawnień dotyczących przejętej spółki R. (kwestia wartości godziwej i inne) skutkował brakiem ujawnienia, w relacji do kosztu przejęcia, konkretnych danych odnoszących się do przychodów spółki oraz jej zysku netto za 2010 r. Sąd I instancji nie podważył również dowodów, na podstawie których okoliczności te zostały ustalone.

Zarzuty skargi kasacyjnej, jak wynika ze sposobu w jaki zostały one skonstruowane oraz uzasadnione, do przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych oraz dowodów, na podstawie których je ustalono, w istocie rzeczy się nie odnoszą. Zarzuty skargi kasacyjnej okoliczności tych nie podważają, jako (prawnie) obojętnych z punktu widzenia znamion przypisanego skarżącej spółce naruszenia prawa polegającego na nienależytym wykonywaniu obowiązku informacyjnego o charakterze istotnym (w przedstawionym powyżej rozumieniu tego pojęcia), ani też nie wykazują, że okoliczności te - w relacji do (kwestionowanego) zachowania skarżącej spółki - nie są w dostatecznym stopniu wystarczające, aby wskazane naruszenie można było skutecznie jej przypisać.

Natomiast próba podważania tych okoliczności przez pryzmat krytycznej (i odmiennej, niż ta dokonana przez organ) oceny jednego spośród wielu dowodów, na podstawie których okoliczności te zostały ustalone (pkt 4 petitum skargi kasacyjnej), czy też przez pryzmat nieprzeprowadzenia przez organ z urzędu dowodu z opinii biegłego oraz świadka (pkt 1 i pkt 2 petitum skargi kasacyjnej) oraz nieprzeprowadzenia przez organ z urzędu rozprawy administracyjnej (pkt 3 petitum skargi kasacyjnej), a w końcu przez pryzmat odmiennej, niż dokonana przez organ, oceny postanowień umowy kredytu technologicznego (pkt 5 petitum skargi kasacyjnej) nie może odnieść skutku oczekiwanego przez autora skargi kasacyjnej z tego powodu, że nie wykazał i nie uzasadnił on, że zarzucane naruszenia wskazanych przepisów k.p.a. w związku z 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym było istotne w tym sensie, że kształtowały lub współkształtowały one treść kwestionowanego orzeczenia w ten sposób, że w sytuacji, gdyby do tych zarzucanych naruszeń nie doszło, to wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny.

W tym też kontekście stwierdzić należy, że nie ma żadnych usprawiedliwionych i przekonujących podstaw, aby podważać zasadność i prawidłowość stanowiska Sądu I instancji z którego wynika, że skarżąca spółka nie będąc pozbawioną prawa do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, nie podejmowała w nim jednak żadnej inicjatywy zmierzającej do wykazywania potrzeby i niezbędności przeprowadzenia dowodów z zeznań świadka, który w imieniu kredytodawcy podpisywał umowę kredytu technologicznego, dowodu z opinii biegłego, czy też konieczności przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Zarzut zaś, że organ wskazanych dowodów i czynności procesowych nie przeprowadził z urzędu, w sytuacji gdy postawa strony w prowadzonym postępowaniu była w tym zakresie pasywna, w żadnym stopniu nie uzasadnia twierdzenia, że gdyby dowody i czynności te były przeprowadzone, to wynik sprawy mógłby być inny. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu tych zarzutów, nie daje żadnych podstaw, aby twierdzić, że tak w istocie rzeczy mogłoby być, zwłaszcza, że argumentacja ta, jak powyżej już to zasygnalizowano, nie odnosi się w ogóle do przywołanych powyżej okoliczności faktycznych oraz ich relacji do istoty i treści obowiązku informacyjnego. W analizowanym zakresie podnieść należy również, że autor skargi kasacyjnej, nie wykazał i nie uzasadnił, aby ze względu na normatywną treść art. 89 k.p.a., w postępowaniu w którym wydana została kontrowana przez Sąd I instancji decyzja, konieczne było przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. W tej mierze wyjaśnienia wymaga, że nieprzeprowadzenie przez organ rozprawy administracyjnej nie stanowi uchybienia procedurze administracyjnej i nie wpływa na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, jeżeli całość materiału dowodowego w konkretnej sprawie została zgromadzona i nie zachodzą przesłanki z art. 89 k.p.a. Oznacza to więc, że tylko w sytuacji wykazania przez autora skargi kasacyjnej deficytu materiału dowodowego oraz ziszczenia się przesłanki potrzeby wyjaśnienia sprawy z udziałem świadków lub biegłych albo w drodze oględzin (przesłanka potrzeby uzgodnienia interesów stron w rozpatrywanej sprawie nie ma znaczenia), można byłoby omawiany zarzut uznać za usprawiedliwiony. Gdy chodzi natomiast o kwestię odnoszącą się do nieprzeprowadzenia przez organ z urzędu dowodu z opinii biegłego, to niezależnie od powyżej przedstawionych argumentów podnieść należy, że autor skargi kasacyjnej nie wykazał również, aby w rozpatrywanej sprawie, z uwagi na jej przedmiot, wymagane były wiadomości specjalne uzasadniające zwrócenie się przez Komisję Nadzoru Finansowego do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Dowód z opinii biegłego powinien być bowiem dopuszczony wówczas, gdy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do okoliczności faktycznych okaże się, że pełna ocena jego wyników wymaga bliższego poznania reguł istniejących w danej dziedzinie. Biegły powinien więc wyjaśnić i naświetlić przyjęte za obowiązujące zasady ogólne w danej dziedzinie lub jedynie odnieść się do konkretnych kwestii przedstawionych mu jako budzące wątpliwości (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1717/09). Uwzględniając powyższe, jak również istotę przyjętych w k.p.a. regulacji odnoszących się do zasad prowadzenia postępowania wyjaśniającego i dowodowego w sprawie administracyjnej, nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że to organ administracji, a nie biegły – jak zdaje się to sugerować strona skarżąca kasacyjnie w uzasadnieniu omawianego zarzutu – ustala stan faktyczny sprawy oraz podejmuje w niej rozstrzygnięcie adekwatne do poczynionych ustaleń. Biegły nie wyręcza więc organu, w realizacji jego funkcji orzeczniczych, a dowód z opinii biegłego, o ile zostanie przeprowadzony, również podlega swobodnej ocenie organu. Ponadto, w odniesieniu do okoliczności, na którą dowód z opinii biegłego miałby być przeprowadzony – stosowanie MSR i MSRF oraz ocena istotności wpływu naruszenia obowiązku informacyjnego – a więc okoliczności, co do której wiedza specjalna była zdaniem strony skarżącej kasacyjnie wymagana w rozpatrywanej sprawie, w kontekście powyżej już przywołanych uwag nie sposób nie zwrócić uwagi również i na to, że ani biegły, ani też dowód z jego opinii, nie mogą wyręczać organu administracji w interpretacji prawa oraz w prawnej kwalifikacji stwierdzonych w sprawie faktów i ustalania ich konsekwencji prawnych. Omawiany zarzut i związane z nim oczekiwanie autora skargi kasacyjnej nie są więc uzasadnione. Zwłaszcza, gdy podkreślić również, że Komisja Nadzoru Finansowego jest wyspecjalizowanym organem administracji publicznej powołanym do nadzoru nad rynkiem finansowym, co ze swej istoty zakłada – a założenie to nie zostało w żadnym stopniu podważone, w szczególności, gdy argumentacji strony przedstawionej w uzasadnieniu omawianego zarzutu przeciwstawić argumentację zawartą w uzasadnieniu kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji - posiadanie przez ten organ wiedzy specjalnej, w tym również z zakresu MSR i MSSF. W omawianym zakresie, prawidłowości stanowiska Sądu I instancji nie podważa również argument z postępowania prowadzonego w sprawie innej spółki (por. s. 7 uzasadnienia skargi kasacyjnej). W tej mierze, strona skarżąca kasacyjnie nie uwzględnia tego, że rozpatrywana sprawa jest sprawą odrębną od tej, na którą się powołuje, a odrębność tę, w kontekście względów natury materialnoprawnej i procesowej, odnosić należy również do odrębności ich stanów faktycznych, w tym zwłaszcza treści postanowień umów kredytu technologicznego. Z tego też punktu widzenia, stanowisko autora skargi kasacyjnej odnośnie do istnienia w spornej kwestii dopuszczalnej swobody działania lub też wątpliwości związanych z jej złożonością i kontrowersyjnym charakterem, uznać należy za bezzasadne, a prezentowany w jego uzasadnieniu argument za nieprzydatny. Podważając natomiast trafność pozostających ze sobą w funkcjonalnym związku zarzutów z pkt 2 i 5 petitum skargi kasacyjnej oraz zarzutu z pkt 4 i pkt 6 petitum wniesionego środka zaskarżenia, niezależnie od powyżej przedstawionych już argumentów, zwrócić należy uwagę na to, że zarzucając Sądowi I instancji wadliwość stanowiska odnośnie do prawidłowości działania KNF, gdy chodzi o ocenę dowodu z zeznań świadka D. S. oraz postanowień umowy kredytu technologicznego, co wiąże z selektywnością oceny tych dowodów, autor skargi kasacyjnej nie dostrzega tego, że sam oczekuje, aby w rozpatrywanej sprawie oceny tych dowodów dokonywać właśnie w sposób, który sam zarzuca organowi. Wprost bowiem odwołuje się bowiem, do konkretnych twierdzeń świadka (bez szerszego ich przywołania) oraz do postanowienia umowy kredytu technologicznego z jej § 20 (w oderwaniu od pozostałych postanowień umowy, zwłaszcza zaś jej § 19 ust. 2 i § 1 ust 2), a w konsekwencji w oderwaniu od pozostałych dowodów zebranych i przeprowadzonych w sprawie (por. s. 13 uzasadnienia zaskarżonej decyzji i podniesiony w niej argument z treści zeznań świadków S. S. i P. W.), a tym samym od rysujących się na ich tle wzajemnych relacji i zależności. W tej mierze, podnieść należy, że z wyrażonej w art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że nie wyznacza ona organowi merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien więc uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ nie jest więc skrępowany regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów. Orzeka na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego – zasady logiki dotyczą rozumowania wyrażającego formalne schematy powiązań pomiędzy podstawami wnioskowania i wnioskami, zasady doświadczenia życiowego wyznaczają natomiast granice dopuszczalnych wniosków i stopień prawdopodobieństwa ich występowania w danej sytuacji, pewną wiedzę o typowym przebiegu zdarzeń, które po sobie następują; chodzi więc o logikę w powiązaniu wniosków z zebranymi dowodami oraz wykazanie jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych. Oznacza to obowiązek oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, każdego z nich z osobna i we wzajemnym ich związku. W przypadku dowodów przeciwstawnych organ może jednym z nich dać wiarę, a innym tej wiarygodności odmówić, kierując się w tym względzie zasadą racji dostatecznej, wyrażającej się w postulacie, aby za udowodnione uznawać tylko te fakty, które zostały uzasadnione według określonych, rozsądnych dyrektyw poznawczych. Nie mogą więc z dowodów wyciągać wniosków, które z nich nie wynikają. Muszą też wyjaśnić przyczyny takiej oceny w sposób logiczny, zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego.

Z punktu widzenia przedstawionych uwag stwierdzić należy więc, że autor skargi kasacyjnej nie podważył prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, że ustalenia faktyczne w rozpatrywanej sprawie przeprowadzone zostały przez Komisję Nadzoru Finansowego bez naruszenia prawa, w tym zwłaszcza bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów.

Skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą kasacyjnie nie może odnieść również zarzut z pkt 7 petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut nałożenia na spółkę kary pieniężnej z naruszeniem granic uznania administracyjnego oraz z naruszeniem zasady proporcjonalności poprzez wymierzenie tej kary w wysokości niewspółmiernej do rodzaju i skali ustalonych przez organ naruszeń. Zarzut ten, nie został bowiem uzasadniony w sposób (por. s. 13 uzasadnienia skargi kasacyjnej), jakiego należałoby oczekiwać w świetle wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a. Stanowisku Sądu I instancji, który z punktu widzenia przypisanych spółce naruszeń związanych z nienależytym wykonywaniem obowiązku informacyjnego odniósł się zarówno do funkcji represyjnej jak i prewencyjnej orzeczonej kary, a w tym kontekście również do jej wysokości w relacji do jednostkowego zysku spółki za III kwartały 2012 r., co uwzględnia kryterium sytuacji finansowej podmiotu oraz górnej granicy kary (art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.), autor skargi kasacyjnej nie przeciwstawił w ogóle żadnych argumentów, z punktu widzenia których stanowisko WSA w Warszawie można byłoby uznać za nieprawidłowe. "Argumentem" takim, nie jest bowiem niczym nie poparte twierdzenie, że "w ocenie skarżącej kara jest zbyt wysoka". Nie jest nim również twierdzenie o potrzebie kierowania się przy wymiarze kary "najróżniejszymi ocenami", czy "wszelkimi okolicznościami", zwłaszcza w sytuacji, gdy autor skargi kasacyjnej w ogóle nie wyjaśnił, jakiego rodzaju i jakie konkretnie dyrektywy wymiaru kary pieniężnej, w relacji do okoliczności stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności w relacji do kondycji finansowej spółki, pominął Sąd I instancji kontrolując decyzję KNF wydaną w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Za pozbawione usprawiedliwionych podstaw uznać należało również zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) i art. 96 ust. 1 pkt 1), przepisów rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami państwa niebędącego państwem członkowskim (§ 84 ust. 1) oraz art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002 w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości związku z § 5 MSR i i § 7 MSR 1 oraz w związku z § 59 MSSF) stanowiących załączniki do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1126/2008.

W punkcie wyjścia przypomnienia wymaga, że w ramach podstawy wskazanej w pkt 1 art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach, mianowicie na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub na podstawie naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie. Wobec tego, że autor skargi zarzucił wyrokowi Sądu i instancji błędną wykładnię wymienionych powyżej przepisów prawa materialnego wyjaśnić należy, że zarzut "błędnej wykładni prawa" to zarzut mylnego zrozumienia treści przepisu przez sąd administracyjny I instancji. Wymaga on - aby mógł być rozpatrzony - wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładania przepisu, którego zarzut kasacyjny dotyczy i jaka powinna być jego prawidłowa wykładania, co oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej oraz wsparcia prezentowanego w tej mierze stanowiska odpowiednią argumentacją, co wprost wynika z art. 176 p.p.s.a.

Z punktu widzenia przedstawionych uwag wprowadzających stwierdzić należy, że zarzuty błędnej wykładni prawa materialnego, które w ramach podstawy określonej w pkt 1 art. 174 p.p.s.a. postawione zostały w pkt 1) – 3) petitum skargi kasacyjnej, nie mogą odnieść skutku oczekiwanego przez ich autora. Przede wszystkim z tego powodu, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku w ogóle nie wynika, aby Sąd I instancji dokonywał wykładni wymienionych powyżej przepisów prawa krajowego i unijnego, a tym samym, aby w odniesieniu do tych przepisów wyraził pogląd, którego prawidłowość podważa strona skarżąca kasacyjnie. Sąd I instancji nie wyraził bowiem stanowiska, że "kryterium wysokości kapitałów własnych przyjęte jako kryterium istotności nie może stanowić podstawy ustalenia istotności w rozumieniu MSR", ani też stanowiska, że "dane wymagane przez MSR i MSSF nie mogą być zamieszczane przez odniesienie do innego dokumentu", ani też w końcu stanowiska, z którego miałoby wynikać, że "błędy w sprawozdaniach finansowych stanowią nienależyte wykonywanie obowiązków informacyjnych, pomimo, że opinia rewidenta zawierająca uwagi do tych sprawozdań została ujawniona razem z tymi sprawozdaniami". Z powyższego wynika więc, że autor skargi kasacyjnej podjął polemikę z "poglądem", którego Sąd I instancji w ogóle nie wyraził, gdy chodzi o określone rozumienie przywołanych i spornych w rozpatrywanej sprawie przepisów prawa materialnego. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przywołał jedynie treść kwestionowanych przepisów prawa materialnego nie podejmując w odniesieniu do nich żadnych zabiegów interpretacyjnych, których rezultatem miałby być "pogląd" kwestionowany przez stronę skarżącą (por. s. 10 – 13 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Niezależnie od powyższego, za oczywiście nieuzasadnione uznać należy oczekiwanie strony skarżącej odnośnie do obowiązku i potrzeby dokonywania wykładni prawa unijnego przez pryzmat regulacji krajowej (por. s. 11 – 12 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Autor skargi kasacyjnej nie uwzględnia tego, że regulacje zawarte w ustawie o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, a w konsekwencji także regulacje zawarte w wydanym na podstawie art. 60 ust. 2 tej ustawy rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami państwa niebędącego państwem członkowskim stanową refleks prawa unijnego. Przywołana ustawa, w zakresie zawartej w niej regulacji dokonuje bowiem wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/34/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego oraz informacji dotyczących tych papierów wartościowych, które podlegają publikacji, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/6/WE z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku), dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/71/WE z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE dyrektywy Komisji 2003/124/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonującej dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie definicji i publicznego ujawniania informacji wewnętrznych oraz definicji manipulacji na rynku, dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia, dyrektywy 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym oraz zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE, dyrektywy Komisji 2007/14/WE z dnia 8 marca 2007 r. ustanawiającej szczegółowe zasady wdrożenia niektórych przepisów dyrektywy 2004/109/WE w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/73/UE z dnia 24 listopada 2010 r. zmieniającej dyrektywę 2003/71/WE w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych oraz dyrektywę 2004/109/WE w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym. Tym samym, z istoty rzeczy, proces wykładni stosowanych w rozpatrywanej sprawie przepisów prawa, musiał zakładać odnoszenie prawa krajowego do regulacji zawartych w prawie unijnym a nie odwrotnie. Prawo krajowe ma bowiem w analizowanym zakresie charakter wtórny w relacji do regulacji zawartych w prawie unijnym oraz w relacji do określonych w nim celów. Niezależnie od powyższego podnieść należy również, że sporna w sprawie kwestia odnosząca się do zagadnienia istotności charakteru naruszeń przypisanych skarżącej spółce w zakresie dotyczącym (nienależytego) wykonywania obowiązku informacyjnego, nie może być rozstrzygana w sposób sugerowany przez autora skargi kasacyjnej (por. s. 11 – 12 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Nie wykazał i nie wyjaśnił on bowiem w ogóle, jakie konkretnie regulacje przywołanej powyżej ustawy krajowej albo rozporządzenia krajowego z dnia 19 lutego 2009 r. i dlaczego, miałyby być brane pod uwagę przy ocenie, czy doszło/nie doszło do istotnego pominięcia lub zniekształcenia danych przedstawionych w sprawozdaniu finansowym w rozumieniu § MSR 8 i § 7 MSR 1, a w tym kontekście, dlaczego kryterium oceny tej istotności miałoby być kryterium 10 % kapitałów własnych, w odniesieniu do którego, sam autor skargi kasacyjnej nota bene stwierdza, że stosowane jest ono dla innych potrzeb (por. s. 12 uzasadnienia skargi kasacyjnej).

Tym samym omawiane zarzuty nie mogą być uznane za skuteczne. I to nawet wówczas, gdyby założyć – czego Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu nie wolno jednak czynić, zważywszy na konsekwencje wypływające z obowiązywania w postępowaniu przez tym Sądem zasady dyspozycyjności – że omawiane zarzuty ocenić należało jako zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego. Nie mniej jednak wyjaśnić należy, że zarzut "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego wymaga wykazania i wyjaśnienia, jak powinien być on stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, dlaczego powinien być on zastosowany. Zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polega więc na zarzuceniu tzw. błędu subsumcji, tj. gdy ustalony w sprawie stan faktyczny błędnie uznano za odpowiadający albo nieodpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej. Innym słowy, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, albo (w formie negatywnej) z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego - niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd, rozumiane jest, jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu. Nawet więc gdyby założyć, przy wskazanym powyżej zastrzeżeniu, że autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji niewłaściwe zastosowanie wymienionych przepisów prawa materialnego, jako wzorców kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Komisji Nadzoru Finansowego, co wiązać należałoby ze wskazaną powyżej formą pozytywną, to i tak tego rodzaju zarzuty, nie mogłyby być uznane za skuteczne. W związku z tym bowiem, że zarzut błędnego zastosowania (bądź niezastosowania) przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego, to brak skutecznego podważenia tych ustaleń z punktu widzenia ich prawidłowości i zgodności z prawem, pozbawiałby je usprawiedliwionych podstaw. Zwłaszcza, gdy podkreślić również, że oceny prawidłowości zastosowania prawa materialnego nie można dokonywać na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca uznaje za prawidłowy.

W kontekście natomiast argumentacji, która legła u podstaw ostatnich dwóch zarzutów naruszenia prawa materialnego (s. 12 – m13 uzasadnienia skargi kasacyjnej), podnieść należy, że wykonywanie obowiązku informacyjnego przez zobowiązany do tego podmiot nie jest celem samym w sobie. W tej mierze, ponownie podnieść należy, że istota oraz cel tego obowiązku wyrażają się w potrzebie zapewnienia inwestorom dostępu do wszystkich istotnych informacji na temat spółek publicznych, co służyć ma, wobec możliwości uzyskania takich informacji od emitenta, zracjonalizowaniu podejmowanych przez nich decyzji inwestycyjnych. Bez tych informacji – w związku z brakiem lub nienależytym ich udostępnieniem (upublicznieniem) przez emitenta - decyzje inwestorów pozbawione byłyby waloru racjonalności wskutek pozbawienia lub ograniczenia ich w dostępie do niezbędnej wiedzy, a tym samym możliwości oceny rzeczywistej kondycji finansowej emitenta oraz perspektyw jego rozwoju.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.