Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 35/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6230 System oceny zgodności, certyfikacja
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 50 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 5 pkt 23, art. 41 ust. 1, art. 41a ust. 1, art. 41b ust. 1, art. 41c ust. 3, ust. 4
journal: Dz.U. 2010 nr 138 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności - tekst jednolity.
article: art. 28, art. 154 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. C. na bezczynność Okręgowego Inspektora Pracy w W. w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji nakazującej odkupienie wyrobów objętych zakazem wprowadzenia do obrotu postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z [...] grudnia 2015 r.,skierowanym do Okręgowego Inspektora Pracy w W., R. C. prowadzący działalność gospodarczą Z. z siedzibą w T. (nazywany dalej: “Skarżący"), na podstawie art. 154 § 1 K.p.a. w zw. z art. 41c ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2010 r. Nr 138, poz. 935) wniósł o wydanie przez Państwową Inspekcję Pracy decyzji o nakazie odkupienia maszyn przez spółkę "S." Sp. j. z siedzibą w G. zindywidualizowanych maszyn będących własnością R. C.

W uzasadnieniu wniosku powołał się na interes prawny w wydaniu żądanej decyzji wynikający z prawa materialnego, tj. art. 41c ust. 3 i 4 ustawy o systemie oceny zgodności.

W odpowiedzi na wniosek Skarżącego z [...] grudnia 2015 r. Okręgowy Inspektor Pracy w W. (nazywany dalej: "OIP") w piśmie z [...] lutego 2016 r. wyjaśnił, że w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 154 § 1 K.p.a., wskazując na art. 155 K.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony, jednakże nie zostały spełnione dwie przesłanki, pozwalające na jego zastosowanie: z wnioskiem nie wystąpiła strona postępowania administracyjnego, zaś strona nie wyraziła zgody na zmianę decyzji, co było bezsporne.

Organ wyjaśnił, że Skarżący nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Postępowanie kontrolne prowadzone było wobec "S." Sp. j. E. S., zatem to ten podmiot posiadał status strony. Zgodnie bowiem z art. 41a ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności stroną jest osoba, która wprowadziła do obrotu lub oddała do użytku wyrób niezgodny z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi wymaganiami, wobec której postępowanie zostało wszczęte. R. C. miał możliwość, zgodnie z art. 41c ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności, złożyć żądanie nakazania przez organ administracji publicznej odkupienia wyrobu. Niezależnie od tego, czy takie żądanie zostało złożone, organ kontroli miał jedynie możliwość nakazania odkupienia wyrobu, nie był zaś przedmiotowym żądaniem związany. Podmiot składający żądanie nakazania przez organ administracji publicznej odkupienia wyrobu nie ma możliwości zaskarżenia decyzji, która nie przychyla się do żądania i nakazuje wyłącznie wycofanie wyrobu z obrotu lub z użytku.

Pismem z [...] kwietnia 2016 r. Skarżący, na podstawie art. 37 K.p.a. wniósł zażalenie na bezczynność OIP, żądając wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy w przedmiocie wydania decyzji o nakazie odkupienia maszyn przez spółkę "S." Sp. j. z siedzibą w G., zindywidualizowanych maszyn będących własnością Skarżącego i uznania go za stronę postępowania zgodnie z art. 28 K.p.a., który ma w zakresie wnioskowanej decyzji interes prawny do działania w przedmiotowej sprawie, oświadczając jednocześnie, że jako faktycznie władający tymi maszynami żąda on nakazania ich odkupu przez spółkę "S." Sp. j. z siedzibą w G.

W zażaleniu Skarżący zarzucił OIP naruszenie art. 35 § 1 - 3 K.p.a. w zw. z art. 36 § 1 K.p.a. polegającego na uznaniu, że podmiot składający żądanie nakazania przez organ administracji publicznej odkupienia wyrobów nie ma możliwości zaskarżenia decyzji z uwagi na brak interesu prawnego, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie Skarżący ma interes prawny aby żądać od organu administracji wydania stosownej decyzji w postaci nakazu odkupienia maszyn przez "S." Sp. j. z siedzibą w G. zgodne z art. 41c ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności, które to maszyny zostały sprzedane Skarżącemu przez importera spółkę "S." Spółka Jawna E. S. i są wadliwe oraz nie spełniają standardów w zakresie

bezpieczeństwa i prawidłowego oznakowania.

Zarzucił również naruszenie art. 28 K.p.a. polegające na przyjęciu, że Skarżący nie jest stroną przedmiotowego postępowania, w sytuacji gdy Skarżący ma w zakresie wnioskowanej decyzji interes prawny do działania w przedmiotowej sprawie, mając na uwadze, że jako faktycznie władający maszynami żąda nakazania ich odkupienia przez "S." Sp. j. z siedzibą w G.

Pismem z [...] lipca 2016 r. Główny Inspektorat Pracy poinformował Skarżącego, że jego skarga na bezczynność OIP złożona w związku z negatywnym rozpatrzeniem pisma z [...] grudnia 2015 r. nie znalazła uzasadnienia. Wyczerpującej odpowiedzi na wniosek OIP udzielił pismem z [...] lutego 2016 r.

Pismem z [...] sierpnia 2016 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność OIP polegającą na niewydaniu decyzji przez OIP w przedmiocie nakazania odkupienia maszyn przez spółkę "S." S. j. z siedzibą w G. zindywidualizowanych maszyn będących własnością Skarżącego.

Skarżący zarzucił OIP naruszenie:

- przepisów prawa procesowego:

a) art. 35 § 1 - 3 K.p.a. w zw. z 36 § 1 K.p.a. polegające na uznaniu, że podmiot składający żądanie nakazania przez organ administracji publicznej odkupienia wyrobów nie ma możliwości zaskarżenia decyzji z uwagi na brak interes prawnego, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie Skarżący ma interes prawny w żądaniu wydania stosownej decyzji w postaci nakazu odkupienia maszyn prze "S." Sp. j. z siedzibą w G.;

b) art. 28 K.p.a. przyjętego jako uzasadnienie stanowiska organu polegającego na przyjęciu, że Skarżący nie jest stroną przedmiotowego postępowania, w sytuacji gdy Skarżący ma w zakresie wnioskowanej decyzji interes prawny do działania w przedmiotowej sprawie, mając na uwadze, że jako faktycznie władający maszynami żąda on nakazania ich odkupienia przez "S." Sp. j. z siedzibą w G..;

c) art. 104 K.p.a. polegające na przyjęciu, że sprawa w przedmiocie nakazania odkupienia maszyn została rozstrzygnięta, w sytuacji gdy Skarżący złożył wniosek o wydanie decyzji o nakazie odkupienia maszyn przez "S." Sp. j. z siedzibą w G., a organ administracji publicznej nie rozstrzygnął sprawy w formie decyzji oraz nie wydał żadnego merytorycznego rozstrzygnięcia co uniemożliwiało Skarżącemu wniesienie środka zaskarżenia, wydając wyłącznie decyzję o nakazie wycofania z obrotu przedmiotowych maszyn;

- przepisów prawa materialnego: art. 41c ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności w zw. z art. 41c ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności polegającej na niewydaniu decyzji przez OIP w przedmiocie nakazania odkupienia maszyn przez "S." Sp. j. z siedzibą w G., zindywidualizowanych maszyn będących własnością Skarżącego, w sytuacji gdy zgodnie z art. 41 c ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności, jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że wyrób nie spełnia zasadniczych, szczegółowych lub innych wymagań, a w tym jeśli maszyny są wadliwe oraz nie spełniają standardów w zakresie bezpieczeństwa i prawidłowego oznakowania należy wydać decyzję o nakazie odkupienia wyrobu na żądanie osób, które faktycznie nim władają, mając w szczególności na uwadze fakt, że Skarżący wnioskował o odkupienie przedmiotowych maszyn przez "S." Sp. j. z siedzibą w G.

Skarżący wniósł o zobowiązanie organu - OIP do wydania decyzji w przedmiocie nakazania odkupienia maszyn będących własnością Skarżącego przez "S." Sp. j. z siedzibą w G. w określonym terminie oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę OIP wniósł o jej odrzucenie, wyjaśniając, że Skarżący nie mógł być uznany za stronę postępowania w związku z treścią art. 41a ust. 1 ustawy o systemie oceny zgodności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.); zwanej dalej p.p.s.a.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu.

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).

W rozpatrywanej sprawie Skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność OIP w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji nakazującej odkupienie wyrobów objętych zakazem wprowadzenia do obrotu, wydawanej w oparciu o przepisy ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2016 poz. 655).

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o systemie oceny zgodności postępowanie w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi wymaganiami, zwane dalej "postępowaniem", wszczyna się z urzędu, w przypadku gdy ustalenia kontroli wskazują, że wyrób nie spełnia zasadniczych, szczegółowych lub innych wymagań.

W myśl art. 41a ust. 1 cyt. ustawy stroną postępowania jest osoba, która wprowadziła do obrotu lub oddała do użytku wyrób niezgodny z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi wymaganiami, wobec której postępowanie zostało wszczęte. Stroną postępowania może być także dystrybutor. Art. 5 pkt 23 ustawy o systemie oceny zgodności, stanowi, iż przez dystrybutora należy rozumieć osobę fizyczną lub prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która dostarcza lub udostępnia wyrób po jego wprowadzeniu do obrotu.

Z akt sprawy wynika, że podmiotem, o którym mowa w art. 41a ust. 1 ustawy była spółka "S." Sp. j. E. S., wobec której OIP wydał postanowienia z [...] marca 2012 r. i [...] sierpnia 2012 r. nakazujące usunięcie niezgodności wyrobów z zasadniczymi i/lub innymi wymaganiami albo jego wycofanie z obrotu. Postanowienia wydano na podstawie art. 41b ust.1 ustawy o systemie oceny, który stanowi, że organ prowadzący postępowanie może, w drodze postanowienia, wyznaczyć stronie postępowania termin na usunięcie niezgodności wyrobu z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi wymaganiami albo wycofanie wyrobu z obrotu lub z użytku oraz powiadomienie konsumentów lub użytkowników wyrobu o stwierdzonych niezgodnościach, określając termin i sposób powiadomienia.

Użytkownikiem wyrobów był Skarżący, co zostało stwierdzone w trakcie kontroli przeprowadzonej w firmie Skarżącego i potwierdzone w podanych powyżej postanowieniach, jak również załączonych do sprawy kopiach umów sprzedaży np. umowie sprzedaży Nr [...] z [...] października 2007 r., w których Skarżącego określa się jako użytkownika urządzeń.

Spółka "S." Sp. j. E. S. jako strona postępowania wniosła odwołania od postanowień OIP z [...] sierpnia 2012 r. i ., które organ postanowieniami z [...] maja 2012 r. i [...] października 2012 r. uznał za niedopuszczalne.

Strona - "S." Sp. j. E. S. - złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienia o niedopuszczalności zażalenia, które zostały oddalone prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - wyroki z dnia 17 września 2012 r.: sygn. akt: VI SA/Wa 1333/12; VI SA/Wa 1334/12; VI SA/Wa 1335/12; VI SA/Wa 1336/12; VI SA/Wa 1337/12.

Zgodnie z art. 41c ust. 3 cyt. ustawy jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że wyrób nie spełnia zasadniczych, szczegółowych lub innych wymagań, a strona postępowania nie podjęła działań, o których mowa w art. 41b ust. 1, organ prowadzący postępowanie może, w drodze decyzji:

1) nakazać wycofanie wyrobu z obrotu lub z użytku;

2) zakazać udostępniania wyrobu;

3) ograniczyć udostępnianie wyrobu;

4) nakazać stronie postępowania powiadomienie konsumentów lub użytkowników wyrobu o stwierdzonych niezgodnościach z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi wymaganiami, określając termin i sposób powiadomienia.

W myśl ust. 4 art. 41cyt. ustawy w decyzji, o której mowa w ust. 3 pkt 1, organ prowadzący postępowanie może także nakazać odkupienie wyrobu na żądanie osób, które faktycznie nim władają. Przepisy o rękojmi za wady stosuje się odpowiednio.

Z akt sprawy wynika, że Państwowa Inspekcja Pracy Okręgowy Inspektor Pracy w W., na podstawie art. 41c ust. 3 pkt 2 ustawy o systemie zgodności, decyzjami z [...] stycznia 2014 r. Nr [...]; Nr [...]; Nr [...]; Nr [...]; Nr [...] oraz Nr [...], których adresatem była spółka "S." Sp. j. E. S., zakazała tej Spółce dalszego udostępniania poszczególnych wyrobów w postaci maszyn rodzajowo wyszczególnionych użytkownikom.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że działając na podstawie art. 41b ust. 2 cyt. ustawy zlecił organowi, o którym mowa w art. 38 ust. 2 przeprowadzenie kontroli u użytkownika – Skarżącego mającej na celu ustalenie czy niespełnienie przez wskazane wyroby wymagań zasadniczych zostało faktycznie usunięte albo zostały wycofane z obrotu. Czynności kontrolne potwierdziły niezrealizowanie postanowień. Zobowiązany, tj. importer nie podjął w sprawie żadnych czynności w celu wykonania postanowienia i usunięcia niezgodności, stąd zasadnym było wydanie decyzji w oparciu o art. 41c ust. 3 pkt 2 ustawy o systemie zgodności.

Zatem stroną postępowań zakończonych decyzjami z [...] stycznia 2014 r. zakazującymi udostępniania wyrobów użytkownikom była spółka "S." Sp. j. E. S.

Wniosek Skarżącego z [...] grudnia 2015 r. złożony do OIP w W. o wydanie decyzji został złożony w oparciu o art. 154 § 1 K.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Rozpatrując wniosek w świetle przesłanek cytowanego przepisu należy na wstępie wyjaśnić określenie "żadna ze stron nie nabyła prawa". Tak w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, zgodnie z którym owo "nabycie prawa" należy w tym przypadku rozumieć szeroko. Przyjmuje się, że każde indywidualne rozstrzygnięcie prawne, które ma znamiona rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie i kształtuje sytuację prawną strony, należy traktować jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona "nabywa prawa".

Ocena, czy strona nabyła lub nie nabyła praw z decyzji ostatecznej, powinna być dokonywana na podstawie treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej. Zagadnienie nabycia praw z decyzji ostatecznej powinno być rozważane na płaszczyźnie przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę (warunek) decyzji oraz w świetle treści (osnowy) decyzji ostatecznej. Ustalenie, że decyzja nie tworzy praw nabytych dla żadnej ze stron postępowania wymaga stwierdzenia, że z treści rozstrzygnięcia strony nie mogą wywieść dla siebie żadnych korzyści prawnych, nie mogą wywieść ani uprawnień ani też sprecyzowania swoich obowiązków bądź obowiązków innych podmiotów, które byłyby korelatem ich uprawnień (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck,1996, s. 680, s. 691). Warto zaznaczyć, że już w okresie obowiązywania Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnem (Dz. U. Nr 36, poz. 341 z późn. zm.) przez "nabycie prawa", a więc treści decyzji "uprawniającej" rozumiano decyzję nakładającą pewien obowiązek lub nawet tylko stwierdzającą, że na danej osobie nie ciąży obowiązek. Taki pogląd reprezentowali też współtwórcy i komentatorzy Kodeksu postępowania administracyjnego E. Iserzon i J. Starościak (por. Zbigniew Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa-Poznań 1992, s. 368).

Do decyzji ostatecznych, o których mowa w art. 154 § 1 k.p.a., nie należą decyzje nakładające na stronę obowiązek, bowiem nawet te decyzje "są decyzjami, na mocy których pewne osoby nabywają prawo do wykonania tylko obowiązków wskazanych w decyzji, a nie innych" (E. Iserzon (w:) E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz III, Wydawnictwo Prawnicze 1965, s. 207), a zatem są to decyzje, na mocy których strona nabyła prawo.

A zatem, nie można jako nie tworzącej praw nabytych dla strony potraktować decyzji, która ustanawia obowiązki.

Oznacza to, że także w sytuacji, gdy ostateczna decyzja administracyjna nakłada na stronę określone obowiązki, ma ona znamiona prawne decyzji, z której strona "nabywa prawa", bowiem decyzja ta kształtuje sytuację prawną strony przez określenie czy i jakie obowiązki oraz w jakim zakresie na niej ciążą (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 1997 r., III RN/92/97, OSNAPiUS 1998, Nr 10, poz. 290, wyrok Najwyższego Trybunału Administracyjnego z dnia 27 stycznia 1932 r., 1. Rej. 7168/29 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 1985 r., III SA 1003/85, OSPiKA z 1987 r. Nr 7 - 8 poz. 163).

Decyzje z [...] stycznia 2014 r. są decyzjami zobowiązującymi ich adresata do określonego zachowania w postaci zakazu udostępniania wyrobów.

Należy również zauważyć, że w art. 154 § 1 K.p.a. jest mowa o stronie, którą zgodnie z art. 28 K.p.a. jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jak wynika z orzecznictwa pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 K.p.a., może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Pojęcie interes prawny, użyte w przepisie art. 28 k.p.a., oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Interes prawny - to interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. Zatem o istnieniu interesu prawnego decydują przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści (p. wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 1390/98). Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza więc ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu odróżnić jednak trzeba interes faktyczny, czyli stan, w którym strona jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak poprzeć tego zainteresowania przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W związku z tym uznać należy, że podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 K.p.a., nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Z powyższego wynika zatem, że o tym, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola, czy też przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danego podmiotu jako interes prawny.

Jak podano na wstępie niniejszego uzasadnienia, w myśl art. 41a ust. 1 ustawy o systemie oceny zgodności stroną postępowania - w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi wymaganiami – jak stanowi art. 41 ust. 1 cyt. ustawy - jest osoba, która wprowadziła do obrotu lub oddała do użytku wyrób niezgodny z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi wymaganiami, wobec której postępowanie zostało wszczęte. Stroną postępowania może być także dystrybutor.

Wskazany przepis określa zatem krąg podmiotów, wobec których możliwe jest wydanie decyzji administracyjnej. Podmiotem, o którym mowa w cytowanych przepisach była spółka "S." Sp. j. E. S.

W świetle poczynionych ustaleń należy stwierdzić, że Skarżący nie mógł być uznany za stronę postępowania w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi wymaganiami, co czyni niezasadnym jego zarzut o bezczynności organu w związku z brakiem wydania decyzji w przedmiocie nakazania odkupienia maszyn przez spółkę "S.", a w konsekwencji stanowi o niedopuszczalności skargi z [...] sierpnia 2016 r. wniesionej do Sądu, wziąwszy pod uwagę art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., nazywanej dalej: "p.p.s.a.").

Nadto należy zauważyć, że podstawą rozstrzygnięcia decyzji z [...] stycznia 2014 r. był art. 41c ust. 3 pkt 2 ustawy o systemie zgodności.

Żądanie Skarżącego sformułowane we wniosku z [...] grudnia 2015 r. o wydanie przez OIP decyzji opierało się na art. 41c ust. 4 ustawy o systemie zgodności, zgodnie z którym w decyzji, o której mowa w ust. 3 pkt 1, organ prowadzący postępowanie może także nakazać odkupienie wyrobu na żądanie osób, które faktycznie nim władają. Przepisy o rękojmi za wady stosuje się odpowiednio.

W dyspozycji art. 41c ust. 4 cyt. ustawy nie mieści się ust. 3 pkt 2 art. 41c ustawy będący podstawą decyzji z [...] stycznia 2014 r. W tym stanie rzeczy Skarżący nie wykazał istnienia interesu prawnego albowiem nie wskazał przepisu prawa materialnego, na podstawie którego mógłby wnosić o wydanie decyzji.

Z tych względów wniosek Skarżącego z [...] grudnia 2015 r. nie wszczął postępowania w sprawie wydania decyzji nakazującej odkupienie wyrobów objętych zakazem wprowadzenia do obrotu, a co za tym idzie Skarżący nie mógł zarzucić organowi bezczynności w postępowaniu.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.