Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 947/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1
journal: Dz.U. 2016 poz 1066
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art.3 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.235
journal: Dz.U. 2016 poz 1666
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej K.p.a.) oraz art. 12 ust. 2 pkt 1 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, po rozpatrzeniu odwołania OTP S.A. w siedzibą w P., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r. nr [...] o stwierdzeniu u S. L. choroby zawodowej - choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa poz. [...]

w wykazie chorób zawodowych określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy.

Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. w związku ze zgłoszeniem podejrzenia u S. L. choroby zawodowej przebytej w latach [...] r., po wszczęciu w sprawie postępowania, skierował ww. do Ośrodka Medycyny Pracy w S., który w dniu [...] r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej - choroby [...] lub [...] albo ich następstwa: [...] przebyta - poz. [...] w wykazie chorób zawodowych określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367). W uzasadnieniu tego orzeczenia lekarskiego wskazano, iż ww. od [...] r. - [...] r. pracował jako [...] [...] Spółka A. W karcie oceny narażenia zawodowego podano, iż w trakcie pracy samodzielnie prowadził [...] na terenie zakładu pracy, obejmującym [...] hale, zagrodę, kontenery, jak również [...] i był narażony na [...] przenoszących m.in.: [...]. W okresie od [...] r. do [...] r. pracował w P.H.S.R [...] w S., a od [...] r. do [...] r. zatrudniony był jako [...] w [...]. Badany wyjaśnił, iż podczas pracy w przedsiębiorstwie [...] był kilkukrotnie [...] Obserwował [...], mogącą odpowiadać [...] - w [...].

Po ustąpieniu zmiany [...] przez ok. [...] lata odczuwał dolegliwości bólowe stawów i mięśni o wędrującym i nawrotowym charakterze. Z tego powodu został skierowany do Poradni Chorób Zakaźnych w S., gdzie na podstawie wykonanych badań [...] - dodatnich w klasie [...] ujemnych w klasie [...], rozpoznano [...], został przeleczony antybiotykami. Pod opieką Poradni Chorób Zakaźnych w S. pozostawał od [...] r. do [...] r. Wyeliminował przeciwciała p/ko [...]., co ujawniło badanie z dnia [...] r. - ujemne w obydwu klasach. Fakt ten był podstawą do uznania zakażenia za wyleczonei zakończenia obserwacji pacjenta w Poradni Chorób Zakaźnych. Podsumowano, iż retrospektywna analiza dolegliwości pacjenta oraz wyników badań z lat [...] r. potwierdziła, że S. L. przebył wówczas zakażenie [...], zapoczątkowane rumieniem wędrującym, z następowym rozwinięciem się ponad trzyletnich dolegliwości z zakresu układu kostno - stawowego, co z kolei pozwoliło na rozpoznanie [...] .

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. w oparciu o zebrany materiał dowodowy, w tym ww. orzeczenie lekarskie i ocenę narażenia zawodowego, wydał decyzję w dniu [...] r. nr [...] o stwierdzeniu choroby zawodowej - choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa wymienionej w poz. [...] w wykazie chorób zawodowych.

S.A. (dawniej [...], a poprzednio [...]). wniosła odwołanie od powyższej decyzji wskazując na naruszenie:

- art. 77 § 1 art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie przez organ I instancji granicy swobodnej oceny dowodów i błędne ustalenia, m.in. w zakresie narażenia zawodowego,

- art. 16 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. wobec wydania przez organ ponownego rozstrzygnięcia w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, tj. decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r. o umorzeniu postępowania w stosunku do SA. Nadto Spółka podniosła, że:

- zastosowano błędną wykładnię przepisów prawa materialnego, polegającą na przyjęciu, iż można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że obecna choroba S. L; została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy w czasie jego zatrudnienia w S.A. i u jej poprzedników prawnych,

- decyzja został wydana w oparciu o niewłaściwie sporządzone orzeczenia lekarskie, które to nie uwzględniło wszystkich występujących w sprawie okoliczności,

- pominięto, że badany został całkowicie wyleczony z [...] w [...]r.

Prowadząc postępowanie PWIS w S. w związku, z faktem iż S. L. otrzymał już decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej – [...] u innego pracodawcy, wydaną w oparciu o korektę orzeczenia lekarskiego w której wskazano, iż ww. został powtórnie skierowany do Poradni po nowym [...] r. z odczynem [...], zwrócił się do jednostki orzeczniczej I stopnia o wyjaśnienie kwestii, czy stwierdzona [...] przebyta w latach [...] oraz obecnie występująca [...] pod postacią [...] są schorzeniami tożsamymi.

W odpowiedzi Ośrodek Medycyny Pracy w S. w piśmie

z dnia [...]r. wskazał, iż brak jest danych [...] oraz badań [...] by wiązać aktualne zakażenie zapoczątkowane w [...] r. z przebytym wcześniej [...], zakończonym eliminacją przeciwciał. Zaznaczono, iż zakażenie z lat [...] oraz zakażenie aktualne są dwoma różnymi zakażeniami [...] z podobnymi objawami klinicznymi..

W ustosunkowaniu się do zarzutów odwołania OMP w S.

w wyjaśnieniach z dnia [...] r. zaznaczył, iż orzeczenie lekarskie wydano na podstawie karty oceny narażenia zawodowego, gdzie stwierdzono, że pacjent w trakcie pracy poruszał się po rozległym terenie, również [...]. Do dokumentacji dołączono zakres obowiązków L. - w którym rzeczywiście nie ma uwzględnionego [...], jednak nie wynika z niego jednoznacznie, żeby praca była wyłącznie biurowa i, że ww. nie poruszał się po rozległym terenie zakładu pracy. Wyjaśniono również, że nie znając topografii zakładu pracy, ani nie mając wiedzy co do obecnych tam obszarów zielonych trudno jest odnieść się do ww. kwestii. Natomiast wykazano, że [...] w środowisku śródmiejskim, znajdują się w [...]. Jeżeli więc obszar zakładu pracy pokrywała roślinność, to jest możliwe nabycie [...] poprzez przechodzenie przez [...], będące [...]

Rozpatrując wniesione odwołanie PWIS w S. stwierdził, że OMP

w S. w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] r. o rozpoznaniu u S. L. choroby zawodowej wyjaśnił przesłanki jakimi się kierował wydając przedmiotowe orzeczenie, biorąc pod uwagę okres narażenia zawodowego, czynności jakie wykonywał ww., retrospektywną analizę dolegliwości oraz wyniki badań [...], które potwierdziły, przebyte wówczas [...] i, zapoczątkowane [...], z następowym rozwinięciem się ponad [...] dolegliwości z zakresu układu kostno-stawowego, które pozwoliło na rozpoznanie [...]. Dalej podniósł, iż Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. prowadząc postępowanie w związku z podejrzeniem u S. L. choroby zawodowej, w związku z nowym [...] przez [...] r. wydał decyzję z dnia [...] r. umarzającą postępowanie w stosunku do S.A. , uznając że narażenie S. L. w związku z aktualnie rozpoznaną chorobą zawodową – [...] wystąpiło w [...] w S. Praca

w S.A. nie miała zatem wpływu na powstanie obecnie stwierdzonej choroby zawodowej, stąd zasadnie wszczęto i prowadzono postępowanie administracyjne w sprawie choroby zawodowej S. L. wobec powyższego zakładu pracy, zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] r. o stwierdzeniu choroby zawodowej, bowiem stwierdzona ww. decyzją choroba zawodowa nie jest tożsama z chorobą zawodową stwierdzoną decyzją z dnia [...] r.

Z kolei fakt, iż S. L. po zakażeniu [...] ok. [...] przebywał pod opieką Poradni Chorób Zakaźnych w S. do [...] , kiedy to zakażenie uznano za wyleczone i dopiero w roku [...], po ponownym pokłuciu przez [...] znalazł się pod opieką ww. Poradni, wbrew twierdzeniu odwołującego się, nie ma znaczenia dla istoty sprawy. W prowadzonym postępowaniu jednoznacznie wskazano, iż w przypadku S. L. mamy do czynienia z dwoma odrębnymi, nie powiązanymi ze sobą zachorowaniami na [...], w skutek narażenia na [...] przenoszoną przez kleszcze.

PWIS odnosząc się do kwestii narażenia zawodowego S. L. na [...] podczas pracy w [...] stwierdził, iż możliwe było nabycie [...] poprzez przechodzenie przez [...], będące [...], tym bardziej, iż jak wynika z pkt [...] karty oceny narażenia zawodowego z dnia [...] r. sporządzonej przez PIS, tj.: charakterystyka wykonywanej pracy (rodzaj wykonywanych czynności), cyt.: "...samodzielne prowadzenie [...] na terenie całego [...], jak również porządkowanie całego terenu [...] (w tym [...]). Dodatkowo jak wynika z pism S. L. systematycznie na polecenie kierownictwa wykonywał on prace porządkowe polegające na [...] i likwidowaniu porastających teren [...].

Nadto organ podkreślił, że decydującą rolę w rozpoznaniu [...] przewlekłej przebytej, jako choroby zawodowej, miała retrospektywna ocena analizy dokumentacji medycznej oraz wywiadu epidemiologicznego. Zdaniem jednostki orzeczniczej, [...] przebyta u S. L była przyczynowo związana z wykonywaną pracą w Sp.A. Oceniając wydane w niniejszej sprawie orzeczenie lekarskie organ odwoławczy uznał, iż w sposób wyczerpujący, spójny i niebudzący wątpliwości jednostka orzecznicza wykazała podstawy do rozpoznania u S. L. choroby zawodowej w postaci – [...] przebytej choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa poz. [...] w wykazie chorób zawodowych określonym w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych z uwagi na zależności pomiędzy rozpoznaną chorobą, a rodzajem wykonywania pracy.

Powyższą decyzję S.A w P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W skardze strona zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2351 Kodeksu pracy w zw. z § 6 ust. 1 oraz w zw. z pkt 26 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie przez organ, iż można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba S. L. którą, zdaniem organu, przebył on w latach [...], została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania przez niego pracy w czasie jego zatrudnienia w [...] Transport [...] Sp. u jej poprzedników w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r., podczas gdy z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w tym w aktach osobowych pracownika z okresu jego zatrudnienia w Sp.A. i jej poprzedników prawnych oraz z pism Ośrodka Medycyny Pracy - Centrum Leczenia i Profilaktyki z dnia [...] r. i dnia [...] r. jednoznacznie wynika, iż nie można stwierdzić, że w całym okresie zatrudnienia w Sp.A. i u jej poprzedników prawnych, S. L. pracował w narażeniu na ukłucia [...] przenoszących bakterię [...] a tym samym, iż zarażenie [...] bezspornie bądź z wysokim prawdopodobieństwem powstało w związku w wykonywaniem przez niego pracy w Sp.A. i u jej poprzedników prawnych,

2) rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77§ 1 i art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie przez organ granicy swobodnej oceny dowodów i błędne ustalenie

w sposób dowolny, że:

- S. L. w okresie jego zatrudnienia w Sp.A i u jej poprzedników prawnych pracował w narażeniu na ukłucia [...] przenoszących m.in. bakterię [...], podczas gdy z zebranego materiału dowodowego, tj. między innymi akt osobowych S. L. oraz pism Ośrodka Medycyny Pracy - Centrum leczenia i profilaktyki z dnia [...] r. i dnia [...] r. nie wynika bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, jakoby S. L. w całym jego okresie zatrudnienia w Sp.A. i u jej poprzedników prawnych pracował w narażeniu na ukłucia [...] przenoszących m.in. bakterię [...] oraz - co najważniejsze - jakoby zarażenie [...] powstało właśnie w związku w wykonywaniem przez S. L. pracy w Spółka A. i u jej poprzedników prawnych,

- S. L. w okresie jego zatrudnienia w Sp.A. i u jej poprzedników prawnych został zarażony bakterią [...], co w konsekwencji spowodowało uznanie przez organ, choroby zawodowej u S. L, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego, w szczególności z pisma S. L. do Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...]r. oraz z dokumentów i informacji wskazanych w pismach Ośrodka Medycyny Pracy - Centrum Leczenia i Profilaktyki z dnia [...] r. i dnia [...] r., a także z przeprowadzonych badań [...] z [...] r., jednoznacznie wynika, że S. L. został całkowicie wyleczony z [...] w [...]r.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie.

Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższego kryterium uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie uczyniono decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji o stwierdzeniu u S. L. choroby zawodowej - choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa poz. [...] w wykazie chorób zawodowych określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

Zgodnie z art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U.

z 2016 r., poz.1666 ze zm. - dalej K.p.), za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących

w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Z powyższego unormowania wynika, że o stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zachowanie dwóch przesłanek.

Pierwsza to zamieszczenie danego schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367- zwanego dalej rozporządzeniem), druga to ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Oznacza to, że podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej jest wykazanie ścisłego związku przyczynowo skutkowego pomiędzy charakterem wykonywanej pracy, a powstałymi objawami chorobowymi.

Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego,

a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Zebrany materiał dowodowy służy ustaleniu stanu faktycznego. Decyzje w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej wydaje państwowy inspektor sanitarny właściwy ze względu na siedzibę zakładu pracy na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 rozporządzenia). W myśl § 5 ust. 1 tego rozporządzenia właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający określone odrębnymi przepisami wymagania kwalifikacyjne. Zgodnie z jego § 6 ust. 1 lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego.

Niewątpliwie w sprawie choroby zawodowej zasadnicze znaczenie ma dokładne wyjaśnienie charakteru zatrudnienia zawodowego oraz elementów charakteryzujących środowisko pracy pod kątem występujących w nim czynników narażających. Wobec tego organ powinien dążyć do zgromadzenia takiego materiału dowodowego, który stanowiłby podstawę do jednoznacznej oceny, czy konkretna osoba była podczas wykonywania pracy narażona na czynniki szkodliwe, które pozwalałyby na stwierdzenie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem zawodowej etiologii choroby. Przy czym, w ocenie Sądu możliwe jest rozpoznanie choroby zawodowej nawet po jej całkowitym wyleczeniu, przy niebudzącym wątpliwości rozpoznaniu klinicznym oraz po spełnieniu innych koniecznych warunków orzeczniczych.

Zdaniem Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie szczególnie wnikliwie przeprowadziły postępowanie administracyjne, celem wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności dla wydania zgodnego z prawem jej rozstrzygnięcia.

Jak wynika z akt sprawy, sporządzono kartę oceny narażenia zawodowego

w związku z podejrzeniem choroby zawodowej, zaś S. L. został poddany badaniu w uprawnionej jednostce orzeczniczej, tj. w Ośrodku Medycyny Pracy w S., która w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] r. nr [...] rozpoznała u ww. chorobę zawodową w postaci przebytej [...] - choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa.

Rozpoznanie choroby zawodowej należy do właściwości stosownych jednostek medycznych i organy inspekcji sanitarnej nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenia jednostek służby zdrowia w kwestii rozpoznania choroby zawodowej są zatem wiążące dla organów, jeżeli zostały one wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu. W przedmiotowej sprawie organy trafnie uznały orzeczenie OMP z dnia [...] r. nr [...] za dowód w sprawie, gdyż orzeczenie to spełnia wymogi proceduralne. Przede wszystkim jest jasne i nie zawiera sprzeczności, a nadto znajduje potwierdzenie w innych dowodach zgromadzonych w sprawie. Przy czym ww. jednostka orzecznicza dokonała analizy warunków pracy byłego pracownika Spółki, czynników narażenia zawodowego, zarówno w kontekście przeprowadzonej diagnostyki lekarskiej jak i ustosunkowała się do argumentów strony, wyjaśniając rzetelnie i wszechstronnie powody zajętego stanowiska. Również sama ocena narażenia zawodowego nie narusza prawa, gdyż została w prawidłowy sposób udokumentowana. Trafnie zatem dowody te przyjął organ odwoławczy za podstawę swoich ustaleń faktycznych.

W ocenie Sądu, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że zgodzić należy się ze stanowiskiem organów inspekcji sanitarnej, iż S. L. w okresie jego zatrudnienia w Sp.A. pracował w narażeniu zawodowym i istnieje uzasadniony związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy rozpoznanym przez jednostkę medyczną schorzeniem a warunkami pracy, gdyż powyższe jest konsekwencją prawidłowo zebranego i ocenionego materiału dowodowego.

Z karty narażenia zawodowego sporządzonej w dniu [...] r. przez Inspektora Sanitarnego wynika, że pracownik w latach [...] podczas zatrudnienia na kolejnych stanowiskach u ww. pracodawcy (tj. samodzielnego inspektora ds. zaopatrzenia, samodzielnego inspektora-magazyniera, inspektora zaplecza magazynowo-zaopatrzeniowego) zajmował się prowadzeniem gospodarki magazynowej oraz porządkowaniem całego terenu porośniętego trawą (w tym jej koszenie) i w związku z tym był narażony na ukłucia kleszczy przenoszących m.in. bakterię [...]. Powyższe znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach S. L. z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. w których, to ww. oświadczył, że jako jedyny pracownik magazynu technicznego [...] S., musiał utrzymać porządek na magazynie wewnątrz jak i na zewnątrz, w tym na terenie magazynu przynależnego do dwóch hali na placu składowym w dużej części trawiastego o powierzchni ok [...] m2, w związku z tym systematycznie na polecenie kierownictwa wykonywał prace porządkowe polegające na koszeniu trawy i likwidowaniu porastających teren zakładu krzaków. Zasadnie organ odwoławczy uznał te wyjaśnienia za wiarygodne, zwłaszcza w sytuacji gdy znajdująca się w aktach administracyjnych dokumentacja pracownicza potwierdza, że w zakresie obowiązków byłego pracownika mieściło się wykonywanie poleceń kierownika. Wobec tego przyjąć należy za wykazane, że świadczona praca polegała nie tylko na czynnościach zaopatrzenia magazynu, ale także na czynnościach porządkujących porośnięty roślinnością teren zakładu. Wskazane przez skarżącego pisma OMP z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. w żaden sposób nie podważają prawidłowości tych ustaleń. Co prawda OMP przyznał, że rzeczywiście w zakresie obowiązków pracownika nie ma koszenia trawy, jednakże równocześnie stwierdził, że nie wynika też z nich, aby praca była wyłącznie biurowa i że ww. nie poruszał się po rozległym terenie przedsiębiorstwa. Podczas wywiadu lekarskiego S. L. wyjaśnił, że wykonując pracę w [...] był kilkukrotnie [...], zaś jednostka medyczna wykazała, iż przebyta u ww. [...] o była przyczynowo związana z wykonywaną pracą. Stąd organ odwoławczy miał podstawy do przyjęcia, że S. L. pracował w środowisku, w którym mógł być narażony na ukłucia [...] przenoszących bakterię [...]. Natomiast wskazana przez Spółkę okoliczność, że jednostka orzecznicza nie znała topografii terenu zakładu pozostaje bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji i nie stała na przeszkodzie dla uznania przez organ, iż możliwe było nabycie [...] w wyniku przechodzenia przez pracownika poprzez [...] . Dla przyjęcia narażenia zawodowego wystarczające jest, aby wykonywane czynności w pracy mogły powodować kontakt z określonym czynnikiem, będącym zagrożeniem dla zdrowia pracownika. A z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W konsekwencji oznacza to, że całokształt materiału dowodowego pozwalał organowi na stwierdzenie, iż S. L. pracował w narażeniu na ukłucie [...] przenoszących bakterię [...] a tym samym, iż zarażenie [...] bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem powstało w związku z wykonywaniem przez ww. Sp. A.

W orzecznictwie sądowoadministarcyjnym przyjmuje się, że dla uznania danej choroby zawodowej wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na jej powstanie nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym wypadku warunki takie ją spowodowały, zaś nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika. Wskazuje się także, że w razie ustalenia przez właściwego lekarza, iż rodzaj rozpoznanej u pracownika choroby mieści się w wykazie, a pracownik świadczył pracę w warunkach narażenia zawodowego, które w świetle dostępnej wiedzy medycznej mogą tę chorobę wywoływać, tak lekarz, jak i organy inspekcji sanitarnej obowiązane są uznać takie schorzenie za chorobę zawodową.

W takim przypadku istnieje bowiem domniemanie istnienia związku między warunkami pracy a chorobą. Oczywiście domniemanie to może zostać obalone przez pracodawcę, jeśli udowodni, że zachorowanie jest skutkiem innej przyczyny, pozazawodowej. Tymczasem skarżąca w toku prowadzonego postępowania nie zgłosiła żadnych dowodów na okoliczność, że S. L. został ukąszony przez [...] poza miejscem pracy, zaś powołana w skardze sama taka ewentualność z uwagi na powszechne występowanie [...] - przy prawidłowych ustaleniach organów inspekcji sanitarnej, co do istnienia czynnika szkodliwego dla zdrowia występującego w środowisku pracy - nie jest wystarczająca do wzruszenia domniemania związku przyczynowego pomiędzy wystąpieniem choroby zawodowej, a wykonywaniem pracy w warunkach narażenia zawodowego. Również Sąd dokonując analizy akt sprawy nie dostrzegł, aby istniały jakiekolwiek okoliczności poddające w wątpliwość ustalenia organów co do istnienia zawodowej etiologii choroby.

Nadto podkreślenia wymaga, że wbrew twierdzeniu skarżącej, nie było wymagane wykazanie przez organ okoliczności ukąszenia kleszcza (w tym czy [...] zarażony bakterią [...], który ukłuł byłego pracownika, pochodził z terenów trawiastych i to znajdujących się w obrębie przedsiębiorstwa), a jedynie wykazanie co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem wystąpienia czynnika szkodliwego w miejscu pracy, skutkującego powstaniem choroby zawodowej, co oznacza, że okoliczność ta nie musi być potwierdzona jednoznacznym dowodem. W orzecznictwie wskazuje się, że w świetle art. 235¹ K.p. nie jest wymagane bezsporne wykazanie związku między warunkami pracy w warunkach narażenia, a stwierdzoną dolegliwością. Wobec powyższego, jeżeli określony czynnik może być odpowiedzialny za powstanie określonej jednostki chorobowej, to występowanie tego narażenia zawodowego na stanowisku pracy daje podstawę, by domniemywać, że doprowadził on do choroby zawodowej.

Podsumowując stwierdzić należy, że żaden z zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą nie zasługuje nie uwzględnienie, albowiem w sprawie nie doszło do naruszenia przez organy art. 77 § 1 i 80 K.p.a. oraz art. 2351 K.p. w zw. z § 6 ust. 1 oraz w zw. z pkt 26 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Również Sąd działając z urzędu poza granicami skargi nie stwierdził żadnych uchybień uzasadniających wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji organu sanitarnego.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.