Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 258/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34, art. 33 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Olejnik, Sędziowie: sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca),, sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant Justyna Tatar, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi B. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutu przedawnienia zobowiązania objętego tytułami wykonawczymi oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej we W. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej K.p.a.) oraz art. 18 i 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm., zwanej dalej u.p.e.a.), po rozpatrzeniu zażalenia B. W. (zwany dalej skarżący, strona), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W - [...] z dnia [...] r., nr [...] , którym na podstawie art. 34 § 4 w związku z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. oddalił zarzut przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r., objętego tytułami wykonawczymi o nr [...] (numer systemowy [...] ) i [...] (numer systemowy [...] ) z dnia [...] r.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Naczelnik Urzędu Skarbowego W.-[...] będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym prowadził wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionego przez siebie tytułu wykonawczego z dnia [...] r., nr [...]. Podstawę wystawienia tytułu wykonawczego stanowiła decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] określająca skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. W postępowaniu tym organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 13 listopada 2006 r., nr [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego skarżącego w Banku Zachodnim WBK S.A. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostały doręczone zobowiązanemu w trybie zastępczym w dniu 5 grudnia 2006 r. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór ww. zawiadomienia w dniu 21 listopada 2006 r.

Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] r,. nr [...] uchylił w całości ww. decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Następnie postanowieniem z dnia 11 maja 2007 r. wydanym na podstawie art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny na wniosek wierzyciela zawiesił przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. W tym samym dniu organ egzekucyjny wystosował do dłużnika zajętej wierzytelności pismo o wstrzymanie realizacji zajęcia egzekucyjnego z dnia 13 listopada 2006 r., do czasu wydania nowej decyzji.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z ponownie określił podatnikowi decyzją z dnia [...] r., nr [...] nową wyższą kwotę zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r.

Po podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny na podstawie zaktualizowanego przez wierzyciela w dniu 14 grudnia 2007 r. tytułu wykonawczego, zawiadomieniami z dnia 4 listopada 2010 r. dokonał zajęć prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunków bankowych zobowiązanego. Zawiadomienia o zajęciu zostały doręczone stronie w dniu 16 listopada 2010 r.

W dniu 7 marca 2013 r. skarżący wystąpił do organu egzekucyjnego z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego wskazując, że należność objęta tym tytułem uległa przedawnieniu. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że zastosowany przez organ egzekucyjny w 2006 r. środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego był nieskuteczny, ponieważ decyzja na podstawie której wszczęto postępowanie egzekucyjne została w 2007 r. uchylona.

Postanowieniem z dnia [...] r., nr Naczelnik Urzędu Skarbowego W. - [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego, stwierdzając, że w sprawie nie zaistniała przesłanka do umorzenia określona w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a, gdyż zobowiązanie podatkowe objęte przedmiotowym tytułem wykonawczym nie uległo przedawnieniu i jest w dalszym ciągu wymagalne.

Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] , po rozpatrzeniu zażalenia strony, uchylił w całości zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. [...] z dnia 13 maja 2013 r., nr [...] i umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] .

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – [...] , będący wierzycielem wystawił w dniu [...] r. nowe tytuły wykonawcze o nr [...] (nr systemowy [...] ) i [...] (nr systemowy [...]), obejmujące należność z tytułu zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w łącznej kwocie 183.233,96 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę i prowadzi egzekucję administracyjna do majątku zobowiązanego B. W.

Zawiadomieniem z dnia [...] r., nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego strony w Banku Zachodnim WBK S.A. we W. O dokonanym zajęciu organ egzekucyjny powiadomił zobowiązanego w dniu 12 sierpnia 2013 r., przesyłając mu odpis ww. zawiadomienia wraz z odpisami powyższych tytułów wykonawczych. Dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienie doręczono w dniu 13 sierpnia 2013 r.

Przed datą doręczenia stronie odpisów tytułów wykonawczych (tj. w dniu 2 sierpnia 2013 r.) skarżący złożył do organu egzekucyjnego pismo, które zostało zakwalifikowane, jako zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. z uwagi na przedawnienie obowiązku objętego tytułami wykonawczymi z dnia [...] r. Strona powołując się na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. stwierdziła, że czynność egzekucyjna dokonana po dniu 22 lutego 2007 r. polegająca na zajęciu rachunku bankowego z dnia 17 listopada 2010 r., była niedopuszczalna i niezgodna z prawem. W ocenie skarżącego zastosowany środek egzekucyjny nie ma wpływu na bieg terminu przedawnienia należności objętej decyzją z dnia [...] r., która przedawniła się z dniem 21 listopada 2011 r.

Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – [...] na podstawie art. 34 § 4 w zw. z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. uznał za bezzasadny zarzut przedawnienia obowiązku dochodzonego w postępowaniu egzekucyjnym w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia 29 lipca 2013 r.

W uzasadniając podjętego rozstrzygnięcie organ egzekucyjny (będący jednocześnie wierzycielem) wskazał, że co prawda pierwotnie prowadzone postępowanie egzekucyjne wobec majątku zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r., nr [...] obejmującego należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. zostało umorzone postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., jednakże, biorąc pod uwagę orzecznictwo sądów administracyjnych, powyższe nie spowodowało unicestwienia prawnego skutku przerwania biegu przedawnienia, wywołanego dokonaną skutecznie czynnością egzekucyjną, która wywołała swe skutki dla postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanego na podstawie nowych tytułów wykonawczych z dnia 29 lipca 2013 r. Stąd zarzut przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. uznał za bezzasadny.

Skarżący złożył zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wnosząc o jego zmianę poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych z dnia [...] r. Powołując się na wyroki sądów powtórzył argumentację zaprezentowaną uprzednio w piśmie z dnia 2 sierpnia 2013 r. podkreślając, że zobowiązanie podatkowe objęte wskazanymi wyżej tytułami egzekucyjnymi przedawniło się z dniem 21 listopada 2011 r., stąd egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna. Jednocześnie podniósł, że nie otrzymał odpisu tytułu wykonawczego wydanego na podstawie decyzji z dnia [...] r., nr [...] .

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W., po rozpatrzeniu zażalenia B. W., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - [...] z dnia [...] r., nr [...] .

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia na wstępie przytoczył treść art. 18, art. 33 i art. 34 u.p.e.a. i podkreślił, że istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest kwestia przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r., objętego tytułami wykonawczymi o nr (nr systemowy ) i [...] (nr systemowy [...] ) z dnia [...] r.

Wskazując na treść art. 29 § 1 u.p.e.a. wyjaśnił, że badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej wiąże się z ustaleniem czy istnieją przesłanki, które warunkują przystąpienie przez organ egzekucyjny do egzekucji administracyjnej, które wymienił. Stwierdził, że taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – [...], działając jako organ egzekucyjny zbadał przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego dopuszczalność egzekucji administracyjnej i stwierdziwszy, że egzekucja jest dopuszczalna – wszczął na podstawie własnych ww. tytułów egzekucyjnych postępowanie egzekucyjne.

Przechodząc do oceny zarzutu przedawnienia objętego przedmiotowymi tytułami wykonawczymi zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. organ odwoławczy stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie.

Wskazał, że zgodnie z przepisem w art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin płatności podatku dochodowego od osób fizycznych objętego tytułami wykonawczymi o nr [...] (nr systemowy [...]) i SM [...] (nr systemowy [...]) upływał w dniu 30 kwietnia 2001 r. Biorąc pod uwagę podstawowy termin przedawnienia, zaległość objęta tymi tytułami wykonawczymi uległaby przedawnieniu z końcem roku 2006. Termin przedawnienia może jednak ulec przedłużeniu w wyniku wystąpienia okoliczności skutkujących przerwaniem jego biegu lub zawieszeniem. Podniósł, że z treści art. 21 i art. 70 § 4 O.p. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199) wynika, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany, jeżeli w czasie jego biegu zostaną spełnione przed upływem terminu przedawnienia łącznie dwie przesłanki – organ egzekucyjny zastosuje środek egzekucyjny oraz podatnik zostanie o zastosowaniu tego środka zawiadomiony.

Przytaczając treść art. 80 § 1 u.p.e.a. stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że organ egzekucyjny zastosował już wcześniej środek egzekucyjnym w postaci zajęcia wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego zmierzający do wyegzekwowania należności objętej przedmiotowymi tytułami wykonawczymi. Skarżący przyznaje, że już od 2006 r. było prowadzone postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia [...] r., nr [...] , którego podstawę prawną stanowiła decyzja z dnia [...] r., nr [...] .

Wskazał, że jak wynika z akt niniejszej sprawy w oparciu o ww. tytuł wykonawczy z dnia [...] r., zawiadomieniem z dnia 13 listopada 2006 r., nr [...]dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego w Banku Zachodnim WBK S.A., o którym został powiadomiony w dniu 5 grudnia 2006 r. (doręczenie w trybie zastępczym). Natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienie zostało doręczone w dniu 21 listopada 2006 r. Okoliczność ta, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej we W. świadczy o tym, że podstawowy bieg terminu przedawnienia, który rozpoczął się od 2002 r. został przerwany w dniu 21 listopada 2006 r., czyli przed upływem roku, w którym przedawnienie miało nastąpić i w świetle art. 70 § 4 O.p. rozpoczął bieg na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano ten środek.

Następnie zawiadomieniami z dnia 4 listopada 2010 r. organ egzekucyjny dokonał zajęć wierzytelności na rachunkach bankowych w Kredyt Bank S.A. - w dniu [...] r., w ING Bank Śląski S.A. - w dniu [...] r., w Banku Zachodnim WBK S.A. - w dniu [...] r. i w Banku Millennium S.A. - w dniu [...] r. O zastosowanym środku egzekucyjnym zobowiązany został powiadomiony w dniu 16 listopada 2010 r. Zastosowany wyżej środek również w ocenie organu spełnia przesłankę przerwania biegu terminu przedawnienia. W wyniku zastosowania ww. środka egzekucyjnego nastąpiło kolejne przerwanie biegu termin przedawnienia zobowiązania objętego przedmiotowymi tytułami wykonawczymi, który zaczął biec na nowo od dnia następującego po dniu w którym zastosowano ten środek, tj. od 18 listopada 2010 r. i upływa w dniu 18 listopada 2015 r.

Nadto w chwili dokonywania ww. zajęć z roku 2010, wbrew stanowisku skarżącego, w obrocie prawnym była już nowa decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr określająca wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w wysokości 927.235,00 zł.

W związku z wydaniem ww. decyzji wierzyciel pismem z dnia 28 listopada 2007 r. wystąpił do organu egzekucyjnego o wznowienie zawieszonego w dniu 11 maja 2007 r. postępowania egzekucyjnego. Następnie w dniu 14 grudnia 2007 r. wierzyciel zaktualizował pierwszą stronę tytułu wykonawczego nr [...] w ten sposób, że w części B, poz. 30 podał nową podstawę prawną, tj. decyzję z dnia [...] r., a w poz. 34 kwotę należności głównej do wyegzekwowania, wynikającą z tej decyzji w wysokości 187.585,20 zł i przekazał organowi egzekucyjnemu.

Organ wyjaśnił, że odpis zaktualizowanej pierwszej strony ww. tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zmianie wysokości zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego dokonanego zawiadomieniem z dnia 13 listopad 2006 r., zostały doręczone skarżącemu w dniu 10 marca 2008 r.

W konsekwencji zdaniem organu odwoławczego, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego objętego nowymi tytułami wykonawczymi został przerwany, ponieważ także w stosunku do tego zobowiązania spełnione zostały wskazane w art. 70 § 4 O.p. warunki skutecznego zastosowania środka egzekucyjnego. O zastosowanym zawiadomieniem z dnia 4 listopada 2010 r. skutecznym środku egzekucyjnym w postaci zajęcia wierzytelności na rachunku bankowym, podatnik został powiadomiony w dniu 16 listopada 2011 r., a więc jeszcze przed upływem kolejnego pięcioletniego biegu terminu przedawnienia, tj. przed 22 listopada 2011 r.

Dodatkowo organ wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na posiedzeniu w dniu 24 października 2013 r. rozpoznając skargę B. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] uznał, że dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym zobowiązanie skarżącego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. nie uległo przedawnieniu.

Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r. w ustawowym terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył B. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie prawa, tj.: art. 70 § 4 O.p. w związku z art. 1a pkt 12 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że środek egzekucyjny zastosowany w niedopuszczalnym postępowaniu egzekucyjnym, wywiera skutek materialno - prawny w postaci przerwania biegu przedawnienia oraz naruszenie art. 124 § 2 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. w postaci braku w zaskarżonym postanowieniu uzasadnienia prawnego, iż zobowiązanie skarżącego nie uległo przedawnieniu; art. 29 § 1 i 2 u.p.e.a. poprzez zaniechanie badania przez organ egzekucyjny dopuszczalności prowadzenia egzekucji, po uchyleniu decyzji będącej podstawą prawną do wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] , co skutkowało prowadzeniem przez organ niedopuszczalnej egzekucji; art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie mimo przedawnienia obowiązku podatkowego.

W uzasadnieniu skargi powtórzył argumentację zawartą w zażaleniu oraz na poparcie swoich twierdzeń przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych i Trybunału Konstytucyjnego. Nadto podniósł, że na dzień 7 sierpnia 2013 r. nie posiadał rachunków bankowych w BZ WBK S.A., o czym organ miał wiedzę. Zarzucił organom w wydanych orzeczeniach poświadczenie nieprawdy, że w miesiącu sierpniu 2013 r. doszło do kolejnego przerwania biegu terminu przedawnienia.

Dyrektor Izby Skarbowej we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 – 150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie - w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r., objętego tytułami wykonawczymi o nr [...] (nr systemowy [...]) i (nr systemowy ) z dnia [...] r.

Zasadniczym zarzutem skarżącego wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. jest to, że zobowiązanie to przedawniło się w dniu 21 listopada 2011 r., ponieważ czynność egzekucyjna organu dokonana po dniu 22 lutego 2007 r. była niedopuszczalna i niezgodna z prawem.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu skargi stwierdzić należy, że przedmiotem egzekucji prowadzonej wobec skarżącego jest zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. Stosownie do art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jednakże bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny (art. 70 § 4 O.p.).

Zasadnie organy wskazały w rozpatrywanej sprawie, że podstawowy termin przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. upływał z dniem 31 grudnia 2006 r. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 13 listopada 2006 r., nr [...] dokonał zajęcia prawa majątkowego, stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego zobowiązanego w Banku Zachodnim WBK S. A. Zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 5 grudnia 2006 r. Natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienie zostało doręczone w dniu 21 listopada 2006 r. Przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło więc w dniu 21 listopada 2006 r. i od dnia następnego rozpoczął bieg na nowo kolejny 5 – letni okres przedawnienia (do 22 listopada 2011 r.). Następnie wskutek zastosowania kolejnego środka egzekucyjnego, jakim było zajęcie prawa majątkowego, stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w dniu 17 listopada 2010 r. nastąpiło ponowne przerwanie biegu terminu przedawnienia, który zaczął biec na nowo od dnia 18 listopada 2010 r. i upłynie w dniu 18 listopada 2015 r. O zastosowanym środku egzekucyjnym podatnik został powiadomiony w dniu 16 listopada 2010 r. Powyższy środek egzekucyjny zastosowano na podstawie zaktualizowanego w dniu 14 grudnia 2007 r. tytułu wykonawczego, ponieważ w chwili dokonania zajęcia egzekucyjnego w obrocie prawnym występowała nowa decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia r., nr [...] określająca wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w wysokości 927.235,00 zł.

Należy podkreślić, że uchylenie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] r. określającej skarżącemu zobowiązanie podatkowe za 2000 r. nie niweczy materialnoprawnego skutku zastosowanego na jej podstawie środka egzekucyjnego w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia, ponieważ uchylenie decyzji wskutek kontroli instancyjnej nie wywołuje skutków wstecznych, ale działa na przyszłość, w odróżnieniu od stwierdzenia nieważności decyzji. Czynności egzekucyjne organu dokonane na podstawie tytułu wykonawczego wydanego w oparciu o uchyloną przez organ odwoławczy ww. decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] r. nie są obarczone wadami prawnymi. W judykaturze wyrażony został pogląd, że czynności egzekucyjne zastosowane w związku z tytułem wykonawczym wydanym na podstawie decyzji wymiarowej, która następnie została uchylona zachowują moc prawną, ponieważ decyzja ta do pewnego momentu funkcjonuje w obrocie, wywołując określone skutki prawne, w tym w zakresie postępowania egzekucyjnego, a to w związku z art. 70 § 4 O.p. Uchylenie decyzji nie powoduje wyeliminowania jej skutków od początku (ex tunc), gdyż taki stan nastąpiłby jedynie wówczas, gdyby decyzję tę uznano za nieważną (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2005 r., sygn. akt FSK 2390/04, wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1113/09, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I FSK 323/10, CBOSA).

Nie można więc podzielić poglądu wyrażonego w skardze, by w sprawie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, skoro skutecznie został przerwany bieg przedawnienia. Zatem organ odwoławczy zasadnie uznał, że w sprawie możliwe jest dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego.

Wobec powyższego, nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.