Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1183/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: par. 48 ust. 4 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 27 poz 268
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, Sędziowie Asesor WSA Katarzyna Golat (spr.), Sędzia NSA Anna Apollo, Protokolant Staż. ref. Anna Tymowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] nr [...] z [...] r. określającą w podatku od towarów i usług za [...] r. zobowiązanie podatkowe P. A. M. w kwocie [...] zł.

Według przekazanych Sądowi akt sprawy jej stan przedstawiał się następująco.

W dniach [...] i [...] r. pracownicy Urzędu Skarbowego w [...] przeprowadzili kontrolę w zakresie rozliczenia przez P. A. M. podatku od towarów i usług za [...] r. W wyniku dokonanych ustaleń stwierdzono, że zarówno w ewidencji zakupu, jak i w deklaracji VAT-7 za [...] r. podatniczka uwzględniła do rozliczenia m.in. podatek naliczony w łącznej kwocie [...] zł, wynikający z faktur zakupu usług marketingowych, wystawionych przez firmę "A" K. K., z siedzibą w R. Efektem przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego był ustalenie, że firma "A" K. K. nie dokonała zgłoszenia rejestracyjnego w podatku od towarów i usług, przed wystawieniem wskazanych faktur, co stało się przyczyną zakwestionowania przez organ pierwszej instancji obniżenia podatku należnego. Organ ustalił, że zgłoszenia rejestracyjnego P. K. K. dokonał dopiero w dniu [...] r., wskazując jednocześnie miesiąc złożenia pierwszej deklaracji VAT-7, tj. [...] r.

Stwierdzono, że uwzględnienie przez P. A. M. w deklaracji VAT-7 za [...] r. podatku naliczonego, wynikającego z faktur wystawionych przez w/w firmę spowodowało zaniżenie zobowiązania podatkowego o [...] zł. Wyrazem dokonanych ustaleń jest decyzja Naczelnika nr [...] z [...] r. określająca w podatku od towarów i usług za [...] r. zobowiązanie podatkowe P. A. M. w kwocie [...] zł.

Powyższa decyzja została przesłana na adres pełnomocnika P. A. M., tożsamy z miejscem zamieszkania podatniczki dnia [...] r., lecz nie została odebrana z urzędu pocztowego. Odpis decyzji wydano w siedzibie Urzędu Skarbowego w [...] drugiemu pełnomocnikowi P. A. M. dnia [...] r., co zostało potwierdzone protokołem.

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] z [...] r. w odniesieniu do odwołania z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] stwierdził, że nastąpiło uchybienie terminu do jego wniesienia. W wyniku rozpatrzenia skargi na to rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 14 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/GI 1161/05 uchylił zaskarżone postanowienie, zwracając uwagę na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie, czy doręczenie pierwszoinstancyjnej decyzji stronie, uznane przez Dyrektora Izby Skarbowej w [...] za skuteczne, rzeczywiście odpowiadało prawnym wymogom. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ II instancji przystąpił do rozpatrywania sprawy uznając, że odwołanie wpłynęło w terminie i jako takie może zainicjować postępowanie odwoławcze. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] uznając słuszność stanowiska organu pierwszej instancji zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] nr [...] z [...] r.

W uzasadnieniu przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego oraz argumentację prawną. Odnosząc się do argumentacji przywołanej w odwołaniu, Dyrektor Izby Skarbowej w [...] zaakcentował, iż zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) podatnik ma prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony określony w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług, przy czym kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot określonych w fakturach. Zatem do dnia [...] r. P. K. K. nie był uprawniony do wystawiania faktur VAT, co przekłada się na brak możliwości traktowania ich jako podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, strona zarzuciła Dyrektorowi Izby Skarbowej w [...]:

- naruszenie prawa materialnego, tj. art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym poprzez błędną wykładnię, polegającą na obciążeniu podatnika ryzykiem wybrania niewłaściwego kontrahenta, w postaci braku możliwości odliczenia podatku naliczonego;

- naruszenie art. 92 i 27 Konstytucji, poprzez ustalenie zobowiązania podatkowego na podstawie § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatniku akcyzowym (Dz.U. Nr 27, poz. 268 ze zm.), który to przepis został wydany bez ustawowej delegacji;

- nienależyte ustalenie stanu faktycznego;

- niewłaściwe sformułowanie sentencji i uzasadnień decyzji obu instancji, stojących w sprzeczności względem siebie, co narusza art. 210 Ordynacji podatkowej, a tym samym ogólną zasadę zaufania podatnika do organów podatkowych.

Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym skarżąca wskazała, że wystosowała dnia [...] r. do Urzędu Skarbowego w [...] pismo z zapytaniem, czy P. K. K. prowadzi firmę zgłoszoną w Urzędzie Skarbowym oraz czy ujawniała w dokumentacji księgowej przedmiotowe faktury. W odpowiedzi na Urząd Skarbowy w [...] przy piśmie z dnia [...] r. Nr [...] odmówił udzielenia odpowiedzi na temat prowadzenia działalności gospodarczej przez P. K. K., powołując się na tajemnicę skarbową.

Z kolei na poparcie zarzutu niewyjaśnienia stanu sprawy strona poniosła, że organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego dotyczącego faktycznej daty zarejestrowania P. K. K. jako podatnika podatku od towarów i usług. Powołała się na znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie P. K. K. z dnia [...] r. z którego wynika, że wystawiając faktury na rzecz podatniczki był on zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług i że zgłoszenie rejestracyjne z dnia [...] r. stanowiło jedynie potwierdzenie wcześniejszego zgłoszenia, dokonanego w [...] r., które uległo zagubieniu w Urzędzie Skarbowym. Skarżąca wywodzi ponadto, że Urząd Skarbowy w [...] nie wydał decyzji odmawiającej przyjęcia od P. K. K. zgłoszenia rejestracyjnego, w którym jako datę złożenia deklaracji VAT-7 wskazano [...] r.

Ponadto strona podniosła, że w rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnym powołano wadliwą podstawę prawną, wywołując sprzeczność między sentencją tego rozstrzygnięcia, a jego uzasadnieniem, co skarżąca zakwalifikowała jako rażące naruszenie art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. Powołała m.in. wyrok WSA w Gdańsku, z dnia 9.01.2007 r., I SA/GD 606/2005, w którym Sąd stwierdził, że decyzja z niewłaściwie sformułowaną sentencją i stojącym w sprzeczności z nią uzasadnieniem narusza obowiązujące przepisy, jak też ogólną zasadę zaufania podatników do organów podatkowych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do podniesionych zarzutów Dyrektor Izby Skarbowej w [...] podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaakcentował, że nie istniały prawne podstawy do wydania przez Urząd Skarbowy w [...] decyzji odmawiającej przyjęcia dnia [...] r. zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R, tylko ze względu na fakt, że w deklaracji tej został wskazany miesiąc, który już upłynął tj. [...] r. Organ argumentował, że obowiązek dokonania zgłoszenia rejestracyjnego wynika z przepisów prawa podatkowego natomiast uchybienie ustawowym terminom skutkuje powstaniem – po stronie osoby, która dopuściła się takiego uchybienia – określonych negatywnych konsekwencji.

Polemizując ze stroną Dyrektor Izby Skarbowej w [...] stwierdził, że żaden z organów obu instancji nie uznał P. K. K. za podatnika podatku od towarów i usług z powodu złożenia deklaracji. Przypomniał, że obowiązek podatkowy powstaje z mocy prawa, niezależnie od faktu dokonania rejestracji, a ponadto, że P. K. K. został wezwany po upływie terminu do złożenia deklaracji VAT-7 za [...] r. – celem dokonania rejestracji, względnie udzielenia stosownych wyjaśnień odnośnie powodu złożenia tychże deklaracji, jednakże nie stawił się na wezwanie.

Dodatkowo wskazał, że brak możliwości posłużenia się fakturami wystawionymi przez nieuprawniony podmiot nie zostało przez ustawodawcę uzależnione od braku winy czy dochowania staranności przez podatnika, bowiem odpowiedzialność podatkowa nie jest oparta na zasadzie winy.

Odnośnie do zarzutu błędnego wskazania podstawy prawnej organ uznał, że mimo, iż w sentencji organ pierwszej instancji powołał art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2003 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), choć winien powołać art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, to właściwy przepis został uwzględniony w uzasadnieniu wskazanej decyzji. Ze względu na identyczne brzmienie obu przepisów nie można twierdzeniu skarżącej o sprzeczności w treści decyzji przyznać słuszności. Ponadto przepis § 48 ust. 4 lit a rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatniku akcyzowym, stanowiący materialnoprawną podstawę w/w rozstrzygnięć organów podatkowych, został powołany przez organ I instancji w uzasadnieniu.

W odniesieniu natomiast do kwestii konstytucyjności § 48 ust. 4 lit a rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatniku akcyzowym, zwrócił uwagę na zakres art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, uprawniającego m.in. do określenia przypadków, w których nabycie towarów lub usług nie uprawnia do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 21 tej ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje :

Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwany dalej ppsa) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Skarga nie jest zasadna, bowiem nie można organom podatkowym skutecznie zarzucić, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego.

Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji, należy wskazać, iż kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi zasadność wyeliminowania z odliczenia od podatku należnego podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez podmiot, który w momencie ich wystawienia nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług.

W kontekście pierwszorzędnego zagadnienia dla dokonania weryfikacji zaskarżonego rozstrzygnięcia, jakim jest jego podstawa prawna, podkreślenia wymaga, że przedmiotowy stan faktyczny, dotyczący podatku za [...] r. powinien być rozpatrywany w oparciu o przepisy obowiązujące w Polce przed akcesją do Unii Europejskiej. To rzutuje na sposób rozpatrzenia niniejszej sprawy, bowiem np. orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, czy zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego (oznaczająca, że w sytuacji, gdy przepisy prawa państwa członkowskiego są sprzeczne z - bezpośrednio skutecznymi - przepisami prawa wspólnotowego, wówczas sąd państwa członkowskiego jest obowiązany rozstrzygnąć te kolizje zgodnie z zasadą pierwszeństwa) może mieć zastosowanie jedynie przy orzekaniu w oparciu o przepisy ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. Nie ma zaś podstaw prawnych do stosowania ich do zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem 1 maja 2004 r. (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 marca 2006 r. sygn. akt I FSK 767/05). Warto zatem przypomnieć, iż przepisy mającej zastosowanie w rozpatrywanej sprawie ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) zawierają szereg uregulowań, mających na celu zapewnienie prawidłowego funkcjonowania systemu rozliczeń między podatnikami tego podatku, a jednym z nich jest wprowadzenie specjalnego rejestru podatników VAT. Z kolei z faktem dokonania rejestracji ustawa podatkowa wiąże możliwość wystawiania faktur VAT, w tym faktur korygujących, bowiem wyłącznie faktury wystawione przez zarejestrowanego podatnika VAT uprawniają do obniżenia podatku. Zasady rejestracji podatników VAT sformułowane zostały w art. 9 ustawy i przepis ten nakłada obowiązek – przed dokonaniem pierwszej czynności określonej w art. 2 – złożenia w urzędzie skarbowym zgłoszenia rejestracyjnego, które zostaje potwierdzone przez urząd skarbowy (ust. 1 i 2). Z kolei w przypadku zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatnik zobowiązany jest do zgłoszenia tego faktu do urzędu skarbowego, bowiem zgłoszenie to stanowi podstawę do wykreślenia podatnika z rejestru (ust. 4). Równocześnie ustawodawca w art. 32 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym dotyczącym zasad wystawiania faktur jednoznacznie nałożył obowiązek wystawiania faktur VAT wyłącznie na podatników, uprawniając Ministra Finansów do określenia, w drodze rozporządzenia, zasad wystawiania faktur, rachunków uproszczonych, danych, które powinny zawierać oraz okresu i sposobu ich przechowywania, a także do określenia wzorów tych rachunków dla wszystkich lub niektórych rodzajów czynności (ust. 5). Ustawa o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wprowadziła zatem w zasadzie powszechny obowiązek rejestracji podatników podatku od towarów i usług. Skoro zatem w zamiarze ustawodawcy wszyscy czynni podatnicy podatku od towarów i usług - co do zasady - winni być podatnikami zarejestrowanymi, a rejestracja decyduje o prawie do odliczenia podatku przy nabyciu towarów i usług, to w system ten wpisuje się również reguła uzależniająca odliczenia podatku od tego, czy fakturę wystawił podmiot zarejestrowany (uprawniony do wystawienia faktury). Rozwinięciem tej zasady jest § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatniku akcyzowym (Dz.U. Nr 27, poz. 268 ze zm.), stanowiący iż w przypadku, gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi m.in. przed podmiot nieuprawniony do wystawiania tych dokumentów – faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Przepis ten uszczegóławia § 43 ust 3 tego rozporządzenia, zgodnie z którym podstawę do obniżenia kwoty podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego, stanowią wyłącznie oryginały faktur lub faktur korygujących albo ich duplikaty.

Rejestracja w podatku od towarów i usług powszechnie w orzecznictwie dotyczącym stanów prawnych powstałych przed akcesją traktowana była jako warunek niezbędny, umożliwiający podatnikom podatku od towarów i usług płacącym ten podatek korzystanie z podstawowego prawa podatnika określonego w art. 19 ustawy. Wymóg ten dotyczy zarówno rejestracji kontrahenta, jak i samego podatnika, co znajduje wyraz w judykaturze (obrazują to m.in. wyroki NSA z dnia 8.04.1999 r., sygn. akt III SA 2408/98 i z dnia 17.01.2001 r., sygn. akt SA/Sz 1734/99, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5.01.2001 r., sygn. akt III RN 48/00 - OSNP 2001/21/432).

Należy również nadmienić, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 kwietnia 2004 r. sygn. K 24/03 orzekł o niezgodności z Konstytucją RP przepisu § 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r., co nie oznacza, że uprawnione jest twierdzenie odmawiające waloru konstytucyjności przepisowi stanowiącemu prawną podstawę przedmiotowego rozstrzygnięcia, ze względu na odmienność zakresu regulacji. W uzasadnieniu wskazanego wyroku Trybunał zastrzegł, że zmienił się "kontekst normatywny" z uwagi na wprowadzenie do ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przepisu art. 32a, który nałożył na podatników obowiązek udostępniania, na żądanie nabywcy, dowodów księgowych, ewidencji, zgłoszeń rejestracyjnych itp. dokumentów.

Delegacja zawarta w art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, uprawniająca m.in. do określenia przypadków, w których nabycie towarów lub usług nie uprawnia do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 21 tej ustawy, mieści w hipotezie warunkowanie obniżenia podatku należnego. Należy również podkreślić, że – co zostało wyżej wywiedzione - obowiązek rejestracji wynika z ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, nie będąc statuowany wyłącznie przepisem rangi podustawowej. Stwierdzenie to obala możliwość skutecznego kwestionowania zgodności przedmiotowych przepisów z normą wynikająca art. 92 czy 217 Konstytucji RP.

Przenosząc przedstawione uregulowania prawne na stan faktyczny rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż organy podatkowe prawidłowo nie uznały prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez P. K. K. Jak bowiem wynika z akt dopiero w dniu [...] r. dokonał on zgłoszenia rejestracyjnego w podatku od towarów i usług, natomiast w [...] r. złożył oświadczenie VAT-6 o wyborze zwolnienia z podatku VAT. Wcześniejsze złożenie zgłoszenia, o którym mowa w oświadczeniu nie zostało udokumentowane. Z żadnego z pism znajdujących się w aktach sprawy z Urzędu Skarbowego w [...] (tj. z dnia [...] r., nr [...], z dnia [...] r. nr [...], z dnia [...] r., nr [...]) nie da się wywieść wiarygodności okoliczności na które wskazuje P. K. K. w oświadczeniu z dnia [...] r.

Nie ulega zatem wątpliwości, iż w dacie wystawienia spornych faktur wymieniony nie był on zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, a zatem faktury te nie mogły stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego.

W tym zakresie Sąd podzielił wywody organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę.

Odnośnie podnoszonego w skardze argumentu braku możliwości sprawdzenia wiarygodności kontrahenta i w związku z tym niedopuszczalności interpretacji przepisów rozporządzenia w kierunku uzależniającum ustawowe prawo podatnika od spełnienia przez kontrahenta podatnika przesłanki, której istnienie jest dla podatnika otrzymującego fakturę prawnie niemożliwe do zweryfikowania - powołać się można na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w tej kwestii w wyroku z dnia 16 czerwca 1998 r. U 9/97 (OTK 1998, nr 4, poz. 51), gdzie Trybunał stwierdził, iż ryzyko wyboru niewłaściwego kontrahenta obciąża nabywcę towarów lub usług.

Zaskarżone rozstrzygnięcie organu opiera się na przepisie § 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r., który statuuje wymóg obiektywny i formalny, odrywając go od przesłanki winy. Nie jest uprawnione upatrywanie w nieotrzymaniu informacji o kontrahencie naruszenia zasady zaufania do działań organów podatkowych, bowiem nie wprowadziły one w błąd podatniczki.

Sąd nie uznaje zasadności zarzutu sprzeczności sentencji z uzasadnieniem decyzji pierwszoinstancyjnej, bowiem powołanie podstawy prawnej nie stanowi elementu sentencji. Treść decyzji I instancji w swoim całokształcie nie jest nieczytelna z uwagi na powołanie niewłaściwej podstawy prawnej, a uchybienie to nie jest równoznaczne ani z zastosowaniem niewłaściwej podstawy prawnej, ani z dokonaniem błędnej submsumpcji. Błąd ten nie miał zatem istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę nie można też skutecznie wykazać, że zaskarżona decyzja narusza art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1 § 2 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób umożliwiający dokonanie prawidłowej subsumcji. Postępowanie wyjaśniające było prowadzone w szerokim zakresie, a wszystkie ustalenia znajdują potwierdzenie w wyczerpująco zebranym materiale dowodowym. Organy podatkowe szczegółowo uzasadniły swoje rozstrzygnięcie, nie przekraczając prawa do dokonania swobodnej oceny dowodów.

Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy, Sąd – na podstawie art. 151 ppsa – skargę, jako nieuzasadnioną oddalił.