Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 102/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart, Sędziowie Asesor WSA Artur Kot /sprawozdawca/, Asesor WSA Andrzej Kuna, Protokolant Mariola Pronobis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2007 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2006r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lipca 2006 r., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 18 ust. 1 i art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm. – zwanej dalej ustawą o VAT), po rozpatrzeniu odwołania A. M., Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z [...] kwietnia 2006 r., określającą za czerwiec i lipiec 2002 r. wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie mniejszej od deklarowanej przez skarżącą oraz określającą wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień i październik 2002 r.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy powołał się na ustalenia dokonane przez organ I instancji. Z ustaleń tych wynika zaś, że po przeprowadzeniu kontroli podatkowej organ ten uznał, iż skarżąca w rozliczeniu za poszczególne miesiące 2002 r. zaniżyła podatek należny w związku z prowadzoną pozarolniczą działalnością gospodarczą, przez co w deklaracjach VAT – 7 zawyżała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc lub zaniżała wysokości zobowiązania podatkowego. W rozliczeniu za październik 2002 r. deklarowała zaś nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, gdy zdaniem organu wystąpiło zobowiązanie w podatku od towarów i usług. Skarżąca zawyżyła również kwotę podatku naliczonego w rozliczeniu za czerwiec 2002 r. (o [...] zł) oraz w rozliczeniu za lipiec 2002 r. (o kwotę [...] zł).

Dokonując sprzedaży elementów do samochodowych instalacji gazowych skarżąca stosowała zarówno stawkę 22%, jak i stawkę 7%. Zdaniem organu podatkowego, z uwagi na charakter i zastosowanie sprzedawanych towarów, obowiązana była stosować stawkę 22% (poza sprzedażą rur miedzianych). Powyższych ustaleń organ I instancji dokonał między innymi na podstawie opinii biegłego, który stwierdził, że sprzedawane przez skarżącą elementy instalacji gazowych należy uznać za typowe podzespoły i części samochodowych instalacji gazowych. Dodał, że nie mają one zastosowania w przydomowych instalacjach gazowych. Powołując się na art. 18 ust. 1 ustawy o VAT, organ I instancji stwierdził, że dokonywana przez skarżącą sprzedaż elementów do samochodowych instalacji gazowych podlegała zatem opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki 22% (poza sprzedażą rur miedzianych). Podkreślił nadto, że sprzedaż towarów dokumentowana przez skarżącą fakturami, opodatkowana była według stawki 22%, natomiast sprzedaż tego samego rodzaju towarów dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, ewidencjonowana przy użyciu kasy rejestrującej, opodatkowywana była według stawki 7%. W celu potwierdzenia dokonanych ustaleń, organ I instancji powołał się na zgłoszony przez skarżącą zakres prowadzonej działalności gospodarczej oraz udzielane przez nią informacje w trakcie kontroli podatkowej. Z protokołu z kontroli, do którego skarżąca nie wnosiła żadnych uwag, wynika zaś wprost, że jako zakres faktycznie prowadzonej działalności gospodarczej wskazała import towarów i sprzedaż elementów samochodowych instalacji gazowych.

Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącej dotyczącego zlecenia biegłemu wydania uzupełniającej opinii, w celu ustalenia, czy sprzedawane przez nią towary mogły również znajdować zastosowanie do innych niż spalinowe silniki samochodowe urządzeń, organ podatkowy stwierdził, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym posiadanej, jednoznacznej opinii biegłego, jej uzupełnienie oznaczałoby w istocie powtórzenie dokonanej już czynności. Załączone do wniosku pisma [...] przedsiębiorstwa [...] (kontrahenta skarżącej), nie mogą zdaniem organu mieć wpływu na opinię biegłego.

Od decyzji organu I instancji skarżąca wniosła odwołanie, występując o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik skarżącej postawił zarzut wydania przedmiotowej decyzji z rażącym naruszeniem art. 188 Ordynacji podatkowej. Organ I instancji nie uwzględnił bowiem jego wniosku o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego w sytuacji, gdy skarżąca przedstawiła dowody, z których wynika, że przedmiotowe urządzenia, tj. elementy instalacji gazowych, mogą mieć inne zastosowanie. Z pism [...] kontrahenta skarżącej ([...].) wynika, że urządzenia te posiadają różnorodne zastosowanie. Mogą być bowiem wykorzystywane w łodziach wodnych, generatorach lub gospodarstwach domowych. Treść tego pisma pozostaje zatem w sprzeczności z treścią opinii biegłego. Pełnomocnik skarżącej zauważył nadto, że z opinii biegłego wynika również, iż urządzenia importowane przez skarżącą mogą mieć zastosowanie do silników spalinowych innych niż silniki służące do napędu samochodów. Postawił zatem pytanie "o jakie silniki chodzi?".

Zdaniem pełnomocnika skarżącej, w rozpoznawanej sprawie należało przeprowadzić dowód z opinii biegłego w celu wyjaśnienia powyższych wątpliwości. Następnie można byłoby ewentualnie rozważać możliwość przeprowadzenia dowodu z opinii innego biegłego. Okoliczności będące przedmiotem wniosku dowodowego mają bowiem istotne znaczenie dla sprawy. Od dokonania stosownych ustaleń dotyczących przeznaczenia urządzeń importowanych przez skarżącą zależy jego zdaniem "w jakiej skali ich sprzedaż jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług". Podniósł, że oddalenie wniosku dowodowego na tej podstawie, iż dotychczas przeprowadzone dowody wykazały przeciwieństwo tego, co wnioskodawca chce udowodnić, narusza dyspozycje art. 188 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. Zauważył, wskazując na określony przez skarżącą zakres prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, potwierdzony przez kontrolujących, że skarżąca importowała zawory redukcyjne ze stopu aluminium, zawory redukcyjne do samochodowych instalacji gazowych oraz komplety zaworów redukcyjnych z osprzętem. Sprzedawcą była [...] firma [...]. Import udokumentowany został Jednolitymi Dokumentami Administracyjnymi SAD 8 i SAD 8 BIS. W okresie objętym kontrolą skarżąca dokonywała również zakupów towarów handlowych w kraju, tj. zbiorników na gaz do instalacji samochodowych różnej objętości. Sprzedaż towarów handlowych skarżąca dokumentowała fakturami oraz raportami okresowymi z kasy rejestrującej.

Zdaniem organu odwoławczego, z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że sprzedaż bezrachunkowa (ewidencjonowana za pomocą kasy rejestrującej), opodatkowana według stawki 22%, dotyczyła zbiorników LPG do samochodów. Sprzedaż towarów opodatkowana według stawki 7% dotyczyła zaś części do instalacji gazowych wszelkiego typu. Dokonując sprzedaży udokumentowanej fakturami skarżąca stosowała podstawową stawkę VAT (22%). W zależności zatem od tego, w jaki sposób dokumentowała sprzedaż, stosowała skarżąca różne stawki VAT. Z wyjaśnień skarżącej wynika przy tym, że części do instalacji gazowych oferowane przez nią do sprzedaży mają zastosowanie do wszelkich instalacji LPG (są uniwersalne), a ich zastosowanie zależy od kupującego. Organ odwoławczy wskazał również na to, co wynika z dopuszczonej jako dowód w sprawie opinii biegłego. Zauważył, że w aktach sprawy znajduje się informacja sporządzona przez organ administracji podatkowej Republiki [...], z której to informacji wynika, że firma [...] zajmuje się handlem produktami do pojazdów mechanicznych. Dodał, że o importowaniu przez skarżącą produktów do pojazdów samochodowych świadczy również to, co wynika z przedłożonych przez nią dokumentów SAD oraz dowodów przyjęcia importowanych towarów. Skarżąca oznaczała wszystkie importowane przez nią towary symbolami SWW 912-2 lub 966-12. Takie same symbole zawierają wystawiane przez nią faktury, z treści których wynika, że sprzedaż towarów opodatkowywała VAT według stawki 22%.

Odnosząc się do zarzutów i argumentacji pełnomocnika skarżącej, organ odwoławczy podniósł, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, niewystarczające do opodatkowania sprzedawanych przez skarżącą towarów preferencyjną stawką VAT (7%) jest ogólne stwierdzenie przez kontrahenta [...] ([...].), iż towary te nadają się do wszelkiego typu instalacji gazowych, a trzy z nich mogą być zastosowane w łodziach morskich, generatorach elektrowni lub gospodarstwach domowych. Wyjaśnienia skarżącej, iż sprzedawane przez nią towary mogą być zastosowane do wszelkich instalacji LPG (miały uniwersalny charakter) nie przesądzają zdaniem organu odwoławczego o tym, że ich sprzedaż podlegała opodatkowaniu według 7% stawki VAT. Skarżąca nie wskazała zaś podstawy prawnej pozwalającej na zastosowanie opodatkowania według preferencyjnej stawki VAT, konkretnej nazwy sprzedawanych przez nią towarów lub ich oznaczenia odpowiednim symbolem. Z opinii biegłego wynika zaś, że sprzedawane przez skarżącą towary (17 podzespołów i części samochodowych instalacji gazowych) nie mają zastosowania w przydomowych instalacjach gazowych rozumianych jako piece centralnego ogrzewania i ciepłej wody. Brak jest zatem podstaw do zaliczenia tych towarów do materiałów budowlanych, których sprzedaż podlegałaby opodatkowaniu według stawki 7%. Organ odwoławczy zauważył, że sporządzając opinię, biegły "miał na względzie dokumenty SAD, kserokopie faktur VAT (...) oraz pismo firmy [...].". W załącznikach nr 2 i 5 do ustawy o VAT zawierających wykazy towarów i usług podlegających opodatkowaniu preferencyjną stawką podatku (7%), brak jest jakichkolwiek silników spalinowych. Oznacza to, że w tym zakresie brak jest podstaw do kontynuowania postępowania w celu odpowiedzi na pytanie pełnomocnika skarżącej, do jakich jeszcze silników spalinowych można zastosować sprzedawane przez nią towary.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca, która pismem z 21 sierpnia 2006 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego. Wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, postawiła zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 188 i art. 189 Ordynacji podatkowej, polegający na nienależytym wyjaśnieniu sprawy, z uwagi na pominięcie złożonego w sprawie wniosku o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego, co mogło mieć wpływ na treść decyzji organów podatkowych. Uzasadniając swoje stanowisko, skarżąca podtrzymała w zasadzie argumentację prezentowaną w trakcie postępowania podatkowego. Kwestionując ustalenia organu odwoławczego podniosła, że pisma złożone do akt sprawy, dostarczone przez firmę [...], wskazują na zupełnie inne ustalenia, niż to co wynika z opinii biegłego. Zachodzi zatem konieczność przedstawienia biegłemu tych pism celem ewentualnej weryfikacji opinii. Stosowny wniosek skarżącej nie został natomiast rozpoznany.

Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skarżącej zauważył, że z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, iż organ ten za bezcelowy uznał wniosek o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego.

W trakcie rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku, skarżąca oświadczyła, że sprzedając osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej elementy do instalacji gazowych, poza zbiornikami LPG, stosowała stawkę 7% na podstawie ustnego oświadczenia osoby kupującej. Nie żądała i tym samym nie przechowywała oświadczeń tych osób w formie pisemnej dla celów dowodowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

I. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – powoływanej dalej jako "u.p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Po rozpoznaniu sprawy Sąd stwierdził, że brak jest uzasadnionych podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Nie dopatrzył się bowiem naruszenia przez organy podatkowe prawa materialnego. Nie dostrzegł również naruszenia przez organy prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

II. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy ustalenia prawidłowej stawki VAT w celu opodatkowania sprzedawanych przez skarżącą towarów handlowych, tj. elementów do instalacji gazowych. Rozwadze Sądu poddana została argumentacja skarżącej i jej zarzuty dotyczące sposobu przeprowadzenia postępowania podatkowego, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego i jego oceny dokonanej przez organy podatkowe. W szczególności, pod rozwagę Sądu poddały strony postępowania sądowoadministracyjnego kwestię kompletności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Skarżąca konsekwentnie podnosi bowiem, że organy podatkowe obowiązane były uwzględnić jej wniosek o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego, z uwagi na to, co wynika z pisma uzyskanego przez nią od jej [...] kontrahenta. Zdaniem organów podatkowych, przeprowadzenie tego dowodu jest niecelowe, gdyż opinia biegłego jest wystarczająca i nie wymaga uzupełnienia, a dokonane w sprawie ustalenia faktyczne wynikają również z oceny innych dowodów, w tym dowodów przedstawionych przez skarżącą oraz udzielanych przez nią informacji.

Z dyspozycji art. 18 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2 i 3. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie mogłoby mieć zastrzeżenie wskazane w ust. 2 (dla towarów wymienionych w załączniku nr 3 stawka podatku wynosi 7%). Skarżąca nie wykazała jednak, że sprzedawane przez nią towary należy zaliczyć do towarów wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy o VAT. Odrębną podstawę prawną opodatkowania sprzedawanych przez skarżącą towarów według stawki 7% mógłby stanowić art. 51 ust. 1 ustawy o VAT, ale pod warunkiem, że sprzedawane przez nią towary zaliczane były do materiałów budowlanych określonych w załączniku nr 5 (w sprawie nie ma zastosowania zastrzeżenie z art. 50). Skarżąca nie wykazała jednak, że sprzedawane przez nią towary należy zaliczyć do materiałów budowlanych wymienione w tym załączniku. Biegły wykluczył zaś możliwość zastosowania sprzedawanych przez skarżącą towarów w przydomowych instalacjach gazowych rozumianych jako piece centralnego ogrzewania i ciepłej wody (zob. k. 139 t. II akt administracyjnych).

III. Stan faktyczny sprawy jest w zasadzie bezsporny. Skarżąca stosowała preferencyjną stawkę VAT (7%) dokonując sprzedaży elementów do instalacji gazowych na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (obroty ewidencjonowała za pomocą kasy rejestrującej). Na rozprawie oświadczyła, że podstawę zastosowania stawki 7% stanowiło oświadczenie kupującego. W trakcie postępowania podatkowego skarżąca koncentrowała swoją uwagę na tym, aby wykazać potencjalną możliwość opodatkowania sprzedawanych przez nią towarów według stawki 7%. Temu miało służyć uzyskanie od [...] kontrahenta zaświadczenia, iż sprzedawane przez [...] "mini-zestawy L109505K, L19512K oraz L109513K mogą znaleźć wielorakie zastosowanie m. in. w łodziach morskich, generatorach elektrowni, czy też gospodarstwach domowych". Tego samego rodzaju elementy sprzedawane przedsiębiorcom skarżąca opodatkowywała jednocześnie według stawki 22% (co wynika z treści faktur dokumentujących transakcje), gdyż zgodnie z oświadczeniami kupujących towary te miały być montowane do samochodowych instalacji gazowych.

Zdaniem Sądu, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, w świetle zgromadzonego przez organy podatkowe materiału dowodowego, argumentacja i zarzuty skarżącej oraz przedstawione przez nią dowody (w szczególności zaświadczenie uzyskane od jej [...] kontrahenta) nie podważyły skutecznie dokonanej przez organy oceny stanu faktycznego sprawy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wymagał uzupełnienia, gdyż pozwalał na wyciągnięcie takich wniosków, jakie legły u podstaw rozstrzygnięć organów podatkowych. Podkreślenia wymaga, że opinia biegłego, mająca niewątpliwie istotne znaczenie dla sprawy, wydana została między innymi na podstawie oceny zaświadczenia uzyskanego przez skarżącą od jej [...] kontrahenta. Z opinii tej wynika wprost, że sprzedawane przez skarżącą elementy instalacji gazowych są typowymi podzespołami i częściami samochodowych instalacji gazowych, tj. służących wyłącznie do zasilania silników spalinowych gazem i nie mają zastosowania [podkreślenie biegłego] w przydomowych instalacjach gazowych rozumianych jako piece centralnego ogrzewania i ciepłej wody. Elementy te, chociaż nie są do tego zaprojektowane, mogą być zastosowane również do silników spalinowych służących na przykład do napędu łodzi motorowych, generatorów prądu elektrycznego i innych urządzeń napędzanych silnikami spalinowymi. Jednak w Polsce, podstawowym zastosowaniem części i podzespołów wymienionych w załączonej do opinii tabeli, jest ich montaż do silników samochodowych.

W świetle tak jednoznacznej opinii, mając na względzie okoliczności sprawy, wielkość obrotów opodatkowanych stawkami podstawową i preferencyjną, zakres działalności wykonywanej przez skarżącą, informację uzyskaną od administracji podatkowej Republiki [...] co do zakresu działalności prowadzonej przez "[...]. (handel produktami do pojazdów mechanicznych), krajowe realia dotyczące zakresu zastosowania silników spalinowych przystosowanych do zasilania gazem, sporządzane przez skarżącą dokumenty przyjęcia (PZ) lub z jej zlecenia przygotowywane dokumenty SAD, to uznać należy, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły, iż skarżąca dokonywała w zdecydowanej większości sprzedaży elementów wykorzystywanych do samochodowych instalacji gazowych, tj. czynności podlegających opodatkowaniu według stawki 22%. Z opinii biegłego wynika, że uwzględnił on również okoliczności dotyczące specyfiki polskiego rynku elementów do instalacji gazowych. Podkreślenia wymaga nadto, że skarżąca jako podstawowy zakres prowadzonej działalności gospodarczej (zarówno faktycznej jak i wynikającej z dokonanych przez nią zgłoszeń) wskazywała import i sprzedaż elementów do samochodowych instalacji gazowych. Podstawowy zakres działalności prowadzonej przez jej [...] kontrahenta dotyczył zaś handlu produktami do pojazdów mechanicznych, zgodnie z informacją uzyskaną od administracji podatkowej Republiki [...] (zob. k. nr 166, t. III akt administracyjnych). Z powyższego wynika, że skarżąca nie sprzedawała towarów podlegających opodatkowaniu według stawki 7%.

IV. W ocenie Sądu, nie może mieć wpływu na wynik sprawy wskazywanie przez skarżącą i jej [...] kontrahenta potencjalnych możliwości zastosowania elementów do instalacji gazowych sprzedawanych osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej. Zauważyć należy, że skarżąca nie twierdzi, iż towary te rzeczywiście miały zastosowanie do urządzeń innych niż służących zasilaniu gazem spalinowych silników samochodowych. Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług według stawki preferencyjnej nie może być uzależnione od subiektywnych odczuć podatnika dotyczących potencjalnych możliwości zastosowania sprzedawanych przez niego towarów w sposób odmienny od tego do czego towary te zostały zaprojektowane. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że sprzedawane przez skarżącą towary rzeczywiście wykorzystywane były w celach innych niż służących zasilaniu gazem samochodowych silników spalinowych. Możliwość zastosowania sprzedawanych przez skarżącą towarów na potrzeby uzasadniające zastosowanie stawki 7% przy opodatkowaniu ich sprzedaży została wykluczona przez biegłego.

Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy stosować zasady logiki, dostępnej wiedzy i doświadczenia życiowego (zdrowego rozsądku). Zauważyć zatem należy, że od wielu lat w Polsce znacząco rozwija się rynek samochodowych instalacji gazowych. Brak jest natomiast informacji o tym, że ten segment rynku można uznać za porównywalny z rynkiem instalacji gazowych służących zasilaniu innych niż samochodowe instalacji gazowych. Biegły wykluczył możliwość zastosowania sprzedawanych przez skarżącą towarów do przydomowych instalacji gazowych rozumianych jako piece centralnego ogrzewania i cieplej wody. Sprzedawane przedsiębiorcom towary skarżąca opodatkowywała nadto według stawki 22%, natomiast sprzedaż towarów nieokreślonym osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej opodatkowywała według stawki preferencyjnej (7%). Nie przedstawiła przy tym w trakcie postępowania podatkowego żadnych dowodów potwierdzających zastosowanie sprzedawanych przez nią towarów w innych celach niż służących zasilaniu gazem samochodowych silników spalinowych. Nie wskazała żadnej osoby, która mogłaby potwierdzić, że zakupione od skarżącej elementy do instalacji gazowych wykorzystała w celach pozwalających na zastosowanie opodatkowania według preferencyjnej stawki VAT. W tej sytuacji nie sposób uznać, że wartość sprzedawanych przez nią elementów do instalacji gazowych mogących służyć do zasilania gazem innych niż samochodowe urządzeń była porównywalna z wartością sprzedaży opodatkowanej według stawki podstawowej. Z akt sprawy wynika natomiast, że w rozliczeniu za lipiec i wrzesień 2002 r. skarżąca wykazywała sprzedaż podlegającą podatkowaniu według stawki 7% w porównywalnej wysokości do wartości sprzedaży opodatkowanej według stawki 22%. W rozliczeniu za sierpień i październik 2002 r. wykazywała natomiast wartość sprzedaży podlegającej opodatkowaniu według stawki 7% jako wielokrotność sprzedaży opodatkowanej według stawki 22% (w sierpniu skarżąca deklarowała sprzedaż według stawki 7% w kwocie [...] zł netto, zaś według stawki 22% w kwocie [...] zł netto; w październiku deklarowała sprzedaż według stawki 7% w kwocie [...] zł, a według stawki 22% w kwocie [...] zł). Oznaczałoby to, że podstawowy zakres działalności skarżącej stanowiła sprzedaż elementów do instalacji gazowych służących do innych celów niż zasilanie gazem samochodowych silników spalinowych, co należałoby uznać za oczywiście sprzeczne zarówno z dowodem z opinii biegłego, jak wskazanym przez skarżącą zakresem prowadzonej działalności gospodarczej oraz charakterem działalności gospodarczej jej [...] kontrahenta.

V. Istotne jest również to, że skarżąca deklarowała opodatkowanie według stawki 7% tylko w sytuacji, gdy obrót ewidencjonowała za pomocą kasy rejestrującej. Przyjęcie za wiarygodną argumentacji skarżącej oznaczałoby zatem, że podstawowy rodzaj prowadzonej przez nią działalności gospodarczej nie był związany ze sprzedażą elementów do samochodowych instalacji gazowych. To zaś byłoby oczywiście sprzeczne zarówno z tym co wykazywała w stosownych zgłoszeniach, jak również z informacjami o faktycznym zakresie prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, a także z tym, co jest powszechnie znane bez konieczności uzupełniania materiału dowodowego (wielkość rynku samochodowych instalacji gazowych i wielkość rynku innych urządzeń służących zasilaniu gazem). Zatem również z tej przyczyny uznać należało za zbędne występowanie do biegłego o wydanie uzupełniającej opinii.

Zauważyć nadto należy, że skarżąca nie wystawiała faktur dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej pomimo znacznej wartości sprzedaży opodatkowanej według stawki 7%. Gdyby sprzedawała materiały budowlane, to bez wątpienia kupujący żądaliby wystawienia faktur, gdyż tylko w ten sposób udokumentowane wydatki na zakup materiałów budowlanych dawałyby prawo do odliczeń na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 14, poz. 176 ze zm.). Również z tej przyczyny należy uznać, że argumentacja skarżącej nie może prowadzić do wniosku, iż dokonywała sprzedaży materiałów budowlanych.

Mając na względzie powyższe Sąd uznał, wbrew zarzutom skarżącej, że organy podatkowe nie naruszyły reguł postępowania dowodowego, a ich ustaleń nie sposób uznać za dowolne. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że naruszyły przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca nie kwestionowała ustaleń dotyczących podatku naliczonego. Nie stawiała również zarzutów dotyczących naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego. Nie wskazała podstawy prawnej pozwalającej na zastosowanie do sprzedawanych przez nią towarów 7% stawki VAT. Po zbadaniu sprawy zgodnie z art. 134 u.p.p.s.a., Sąd nie znalazł zatem podstaw do uwzględnienia skargi.

VI. W ocenie Sądu, organy podatkowe zebrały wystarczający materiał dowodowy i dokonały jego oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej. Skarżąca nie podważyła skutecznie ustaleń faktycznych dokonanych przez organy w trakcie postępowania podatkowego. Podkreślenia wymaga, że skarżąca nie posiada żadnych dowodów na to, że towary, których sprzedaż opodatkowywała według preferencyjnej stawki (7%), podlegały opodatkowaniu według tej stawki. Jej argumentacja sprowadzała się do wskazywania możliwego zastosowania elementów do instalacji gazowych, przy czym nie potrafiła przekonująco wyjaśnić powodów, które spowodowały, iż określała importowane towary jako elementy służące do samochodowych instalacji gazowych. Nie wyjaśniła nadto w sposób wiarygodny, z jakich względów preferencyjną stawkę VAT stosowała opodatkowując sprzedaż ewidencjonowaną za pomocą kasy rejestrującej. Oceniając argumentację skarżącej zauważyć należy, że jej uwzględnienie prowadziłoby do wniosków sprzecznych z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organy podatkowe ustaliły podstawowy zakres prowadzonej przez kontrahenta skarżącej działalności gospodarczej. Dokonały drobiazgowej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Dopuściły również dowód z opinii biegłego mający istotne znaczenie dla sprawy. Po zbadaniu sprawy zgodnie z dyspozycjami art. 134 § 1 u.p.p.s.a., Sąd nie znalazł zatem podstaw do uwzględnienia skargi.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.