Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 757/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi E. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów z kapitałów pieniężnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W.określił Skarżącej – E. F., wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu uzyskanych w 2007 r. dochodów kapitałowych w wysokości 20.321 zł.

Organ pierwszej instancji wskazał, że w oparciu o wyniki kontroli podatkowej w I.E. D. sp. j., przeprowadzonej przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W., ustalono, że zeznanie podatkowe PIT-38 Skarżącej za 2007 r. zostało wypełnione nieprawidłowo. Skarżąca nie uwzględniła bowiem przychodu z tytułu realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych.

Według Skarżącej dochód wykazany w jej zeznaniu podatkowym PIT-38 za 2007 r. został wyliczony na podstawie własnych wyliczeń, ponieważ Skarżąca nie otrzymała informacji PIT-8C za 2007 r. od syndyka masy upadłości I. W związku z przedłożeniem jej informacji PIT-8C za 2007 r. Skarżąca stanęła na stanowisku, iż jest to dochód skumulowany z lat 2005, 2006 i 2007.

Organ pierwszej instancji wskazał następnie, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. włączono do akt postępowania podatkowego opinię biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym w W. z dnia [...]stycznia 2008 r. oraz opinię biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym w W. z dnia [...] października 2007 r.

Z zestawienia sporządzonego przez biegłego wynikało, iż wpłaty dokonane przez Skarżącą na rzecz I. w 2006 r. nie przekroczyły kwoty wypłat, zaś w 2007 r. kwota wypłat przekroczyła już wysokość wpłat. Zatem informacja PIT-8C za 2007 r. jest zgodna z wyliczeniami dokonanymi przez biegłego sądowego. W dniu 30 listopada 2005 r. Skarżąca dokonała na rzecz spółki wpłaty depozytu w wysokości 200.000 zł. W 2006 r. wpłaciła dodatkowo kwotę 400.000 zł oraz dokonała wypłaty środków w wysokości 62.000 zł. Pozostała więc kwota depozytu w wysokości 538.000 zł. Zatem w 2006 r. nie wystąpił przychód. W 2007 r. Skarżąca dokonała wypłaty środków w łącznej wysokości 644.950 zł, przekraczając sumę wniesionego depozytu, w związku z czym osiągnęła przychód w wysokości 106.950 zł.

Według organu pierwszej instancji kwota stanowiąca różnicę pomiędzy kwotą przekazaną w 2007 r. przez spółkę na rachunek bankowy Skarżącej, a kwotą wpłaconego przez Skarżącą depozytu stanowi zatem przychód z kapitałów pieniężnych podlegający opodatkowaniu w roku podatkowym, w którym przychód został uzyskany.

W odwołaniu Skarżąca wniosła o uchylenie w całości powyższej decyzji, zarzucając naruszenie:

1) art. 120, art. 121 oraz art. 122 i art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) – dalej "O.p.", poprzez rozstrzygnięcie sprawy niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i w sposób budzący wątpliwości Skarżącej oraz niepodjęcie wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz prawnego i nie wyjaśnienie Skarżącej zasadności przesłanek, którymi kierował się organ, w tym zasadności przyjęcia niektórych dowodów, a pominięcia innych dowodów,

2) art. 210 § 1 pkt 6 O.p., poprzez niejasne i niezrozumiałe uzasadnienie faktyczne,

3) art. 30b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) – dalej "u.p.d.o.f.", poprzez błędne ustalenie dochodu uzyskanego przez Skarżącą w 2007 r. i tym samym niewłaściwe określenie kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za ten rok.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W.utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Dyrektor Izby Skarbowej odwołał się do art. 9, art. 10 ust. 1 pkt 7, art. 17 ust. 1 pkt 10, art. 23 ust. 1 pkt 38a i art. 30b ust. 1u.p.d.o.f., a także art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2007 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2010 r. Nr 211, poz. 1384 ze zm.) – dalej "u.f.i.". Podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż w okresie inwestowania środków pieniężnych za pośrednictwem I. w latach 2005-2007, Skarżąca zainwestowała łącznie 600.000 zł, zaś wypłaciła łącznie 706.950 zł. Zatem różnica w kwocie 106.950 zł stanowiła przychód za 2007 r., Skarżąca nie wypełniła zaś ciążącego na niej obowiązku wykazania powyżej wskazanego przychodu w zeznaniu podatkowym PIT-38 za 2007 r.

Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przez organ pierwszej instancji kosztów uzyskania przychodów organ odwoławczy zauważył, iż w opinii biegłego z dnia 31 kwietnia 2008 r. sporządzonej dla potrzeb postępowania karnego przeciwko wspólnikom I., biegły na podstawie analizy ksiąg handlowych stwierdził, że nie można jednoznacznie ustalić, w jakiej kwocie spółka naliczała i pobierała prowizje od swoich klientów wynikające z zawartych umów o świadczenie usług pośrednictwa finansowego. W ocenie Dyrektora trudno ustosunkować się do zarzutu nieuwzględnienia kosztów uzyskania przychodów, z uwagi na niewskazanie dowodów na poniesienie tych kosztów oraz nie wyszczególnienie, jakich zdarzeń te koszty dotyczą. Ponadto skoro za podstawę opodatkowania przyjęto kwoty faktycznie otrzymane przez Skarżącą, to nawet w przypadku potrącenia przez spółkę prowizji, której organy podatkowe nie są w stanie ustalić w oparciu o dostępny materiał dowodowy, przyjęta podstawa opodatkowania nie zawiera prowizji, tj. wydatków, lecz stanowi dochód faktycznie uzyskany przez Skarżącą.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie brak było podstaw do kwestionowania przez Skarżącą ustaleń organu pierwszej instancji dokonanych na podstawie opinii biegłego. Opinie te sporządzono bowiem na podstawie analizy dokumentów źródłowych. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że przyjęta przez Naczelnika Urzędu Skarbowego metoda ustalenia wysokości podstawy opodatkowania na podstawie nadwyżki wypłat ponad dokonanymi wpłatami, to jest ustalenie dochodu z tytułu kapitałów pieniężnych uzyskanych od spółki, równego przychodowi obliczonemu rachunkiem narastającym jako różnica sumy wpłat od początku inwestowania i sumy wypłat przypadająca na dany rok podatkowy, była prawidłowa. Przyjęty zatem przez do obliczenia podatku należnego dochód z tytułu kapitałów pieniężnych, równy przychodowi obliczonemu rachunkiem narastającym jako różnica sumy wpłat od początku inwestowania i sumy wypłat przypadająca na dany rok podatkowy, także był prawidłowy. Dokonany sposób rozliczenia znajduje potwierdzenie również w historii rachunku bankowego Skarżącej. Zarzut błędnego rozliczenia dochodu Skarżącej i niewłaściwego określenia kwoty zobowiązania był bezzasadny.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ pierwszej instancji dokonał wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego materiału dowodowego. W ocenie organu odwoławczego, w trakcie toczącego się postępowania podatkowego przed organem pierwszej instancji, dokładnie ustalono stan faktyczny sprawy, oraz w sposób wyczerpujący wyjaśniono wszelkie okoliczności dotyczące postępowania. W wydanej decyzji szczegółowo opisano stan faktyczny sprawy oraz przytoczono treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych i ich wykładnię, po czym dokonano ich prawidłowej subsumcji w prawidłowo ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy. Decyzja organu pierwszej instancji spełnia także wszystkie wymogi określone w art. 210 § 1 O.p.

W skardze Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie w całości obydwu wydanych w sprawie decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 5a pkt 13 u.p.d.o.f. w związku z art. 2 ust 1 pkt 2 u.f.i. oraz art. 9 ust. 1, art. 10 ust 1 pkt 7, art. 17 ust 1 pkt 10, art. 17 ust. 1b, art. 30b ust. 2 pkt 3, ust. 5, ust. 6 i art. 45 ust. 1a pkt 1 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2007 roku, poprzez ich błędną subsumcję, gdyż z wydanej decyzji oraz dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, iż organ nie ustalił i nie udowodnił, iż Skarżąca osiągnęła przychód z kapitałów pieniężnych, tj. obrotu pochodnymi instrumentami finansowymi w 2007 r., w szczególności:

a) że Skarżąca zawarła umowę z I., jaka była treść tej umowy, czy Skarżąca upoważniła spółkę do zawierania umów na handel instrumentami pochodnymi - brak jest umowy podatniczki oraz pełnomocnictwa udzielonego spółce w aktach sprawy;

b) że Skarżąca nabyła instrumenty finansowe w rozumieniu u.f.i., tj. jakie to były instrumenty, kiedy nabyte, za jaką cenę oraz kiedy, za jaką cenę i w jakiej ilości te instrumenty zostały sprzedane - co pozwoliłoby ustalić źródło kwestionowanych przychodów za 2007 r., ich moment osiągnięcia i wysokość;

c) czy mimo generalnego wskazania na podstawie opinii biegłych, że I. zajmowała się rynkiem instrumentów finansowych i posiadała umowy z B.S.A. oraz z B. S.A., spółka ta faktycznie realizowała umowę ze Skarżącą i nabyła w jej imieniu i na jej rzecz pochodne instrumenty finansowe - co jest niezbędne do prawidłowego określenia źródła przychodów z kapitałów pieniężnych;

d) czy na indywidualnym rachunku Skarżącej znajdowały się określone instrumenty kupione w jej imieniu oraz w jaki sposób organ ustalił jakie instrumenty nabyte i sprzedane w 2007 r., a także jaka część ewentualnie przelanego zysku na wspólne konto rozrachunkowe dotyczyło osoby Skarżącej;

e) wobec faktów ustalonych przez organ na podstawie zebranych dowodów w toku postępowania: o prowadzonej działalności gospodarczej spółki w zakresie obrotu pochodnymi instrumentami finansowymi w poszczególnych latach, faktu prowadzenia przez nią nierzetelnej dokumentacji księgowej, faktu prowadzenia postępowania upadłościowego spółki oraz spraw karnych wobec jej wspólników z uwagi na oszustwa wobec jej klientów, a także z uwagi na brak dowodów dotyczących obrotu instrumentami finansowymi w imieniu i na rzecz Skarżącej w 2007 r. - organ nie rozważył w decyzji czy kwota wypłacona Skarżącej w latach 2005-2007 była przychodem z tytułu otrzymanych odsetek i dyskonta papierów wartościowych, od których podatek pobiera płatnik na podstawie art. 30a u.p.d.o.f., czy wypłaty te miały charakter błędów dokonanych przez spółkę i stanowią świadczenie nienależne spółki, a spółka miała roszczenie o ich zwrot, czy były to odsetki za przetrzymanie pieniędzy, które spółka miała inwestować, ale nie zainwestowała, czy wypłacona nadwyżka miała charakter odszkodowania, a w pozostałej części nastąpił zwrot środków pieniężny, czy też wypłata dokonana przez spółkę na konto Skarżącej w 2007 r. pochodziła ze środków (depozytów) innych inwestorów, co stanowi świadczenie nienależne uzyskane wskutek oszustw spółki, a co stanowi inne źródło uzyskania przychodu;

2) art. 10 ust 1 pkt 7 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2007 r., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie przez organy podatkowe, iż przychód z kapitałów pieniężnych - odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych oraz realizacji praw z nich związanych, stanowi różnica między wpłatami, a wypłatami środków z całego okresu inwestowania, rozliczany rachunkiem narastającym, podczas gdy przychód z kapitałów pieniężnych stanowi odpłatne zbycie pochodnych instrumentów finansowych, bądź realizacja praw z nich wynikających w danym roku podatkowym - co skutkowało wydaniem decyzji podatkowej bez podstawy prawnej i co stanowi rażące naruszenie prawa, a ponadto poprzez brak rozróżnienia i ustalenia w wydanej decyzji, czy przychód miał powstać w wyniku zbycia pochodnych instrumentów finansowych, czy w wyniku realizacji praw z nich wynikających;

3) art. 30b ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 5 i ust 6 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2007 r., poprzez błędną wykładnię i subsumcję będącą konsekwencją uznania przez organ, iż kwota wypłacona Skarżącej na konto w 2007 r. stanowi dochód uzyskany z kapitałów pieniężnych - odpłatnego zbycia i realizacji praw z pochodnych instrumentów finansowych, mimo, iż nie istnieją lub nie zostały zgromadzone w sprawie dowody na okoliczność źródła przychodów Skarżącej w 2007 r., momentu osiągnięcia tych przychodów i ich wysokości, a także poprzez uznanie przez organ, że Skarżąca powinna złożyć deklarację PIT-38 i odprowadzić podatek za 2007 r. na podstawie kwestionowanej przez nią informacji syndyka PIT-8C za 2007 r., pomimo braku dowodów wskazujących na prawdziwość danych w niej zawartych;

4) art. 9 ust 2 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2007 r., poprzez błędne uznanie przez organ, iż dochodem w realiach niniejszej sprawy jest suma dochodów uzyskanych przez Skarżącą we wszystkich latach inwestowania w I., a nie dochód uzyskany w danym roku podatkowym, wskutek przyjęcia rachunku narastającego i bezkrytycznego uznania za dowód w sprawie PIT-8C syndyka, i przez to doprowadzenie do stanu podwójnego opodatkowania dochodów osiągniętych na przełomie kilku lat podatkowych, zatem wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa;

5) art. 120 O.p., polegające na uznaniu przez organ, że przychód z kapitałów pieniężnych - pochodnych instrumentów finansowych stanowi różnica między wpłatami, a wypłatami dokonanymi w ciągu całego okresu inwestowania, pomimo braku podstawy prawnej do takiego twierdzenia, co konsekwentnie doprowadziło do podwójnego opodatkowania dochodów osiągniętych na przełomie kilku lat inwestowania oraz do ominięcia przepisów o przedawnieniu zobowiązań podatkowych - co stanowi rażące naruszenie prawa, a więc naruszenie zasady praworządności;

6) art. 121 O.p., poprzez wydanie decyzji określającej zobowiązanie Skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu osiągniętych w 2007 r. dochodów kapitałowych, gdy zebrany materiał budzi niejasności i wątpliwości dotyczące okoliczności faktycznych, które nie zostały rozstrzygnięte na korzyść Skarżącej, tj. czy rozliczała się ona w ciągu lat, z których osiągnięty dochód został wciągnięty do podstawy opodatkowania w 2007 r., czy podatniczka zawarła umowę o pośrednictwo finansowe ze spółką, jakie źródło przychodu stanowi kwota przekazana na konto Skarżącej w 2007 r., a jeśli jest to kwota z obrotu pochodnymi instrumentami finansowymi - to jakie to były instrumenty, jaka była faktyczna wysokość przychodu i jaki był moment uzyskania przychodu oraz poprzez braku ustosunkowania się do twierdzeń Skarżącej;

7) art. 122 w związku z art. 187 O.p., poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodów niezbędnych do wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz poprzez ograniczenie się organu jedynie do przeprowadzenia dowodów, które są niekorzystne dla Skarżącej, pomijając całkowicie dowody dla niej korzystne lub z góry przyjętego założenia zbędne, oraz poprzez brak ustosunkowania się w decyzji do pisma z dnia 8 sierpnia 2013 r. A., brak zbadania historii wpłat i wypłat na dostępnych wyciągach bankowych spółki i wyciągnięcia z nich wniosków korzystnych dla Skarżącej, brak powołania biegłego specjalisty z zakresu rachunkowości lub rynku F., poprzez nie odniesienie się do argumentacji Skarżącej w zakresie kwestionowania przez nią przychodu, kosztów uzyskania przychodu i dochodu osiągniętego w 2007 r. oraz zaniechanie przez organ odwoławczy podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, a także poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji niektórych zebranych dowodów w sprawie, które według organu mogły nie mieć znaczenia lub mogły być niekorzystne, co nasuwa wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością ustalonego stanu faktycznego oraz wzbudza wątpliwości co do trafności oceny innych dowodów w sprawie, oraz poprzez niedokonanie analizy wszystkich dowodów i przez to niedokonanie pełnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, jak również poprzez nieuzupełnienie materiału dowodowego w sprawie mimo przedstawienia przez Skarżącego niepełnego materiału dowodowego będącego w jej posiadaniu oraz poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczności będące sporne między Skarżącą, a organem;

8) art. 124 w związku z art. 210 § 1 pkt 6 O.p., poprzez niewskazanie przez organ na jakich dowodach się oparł oraz jakim dowodom odmówił wiarygodności, oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym zebranym w sprawie i przez to dokonanie oceny, czy dana okoliczność została udowodniona, na niepełnym materiale dowodowym, również poprzez istnienie sprzeczności między takimi elementami decyzji, jak przytoczona podstawa prawna i uzasadnienie i rozstrzygnięcie oraz poprzez nie ustosunkowanie się do twierdzeń Skarżącej, iż dochód wskazany w PIT-8C za 2007 r. był dochodem, który Skarżąca miała osiągnąć w latach 2005, 2006 i 2007, które to twierdzenie było uważane przez Skarżącą za istotne dla sposobu załatwienia sprawy;

9) art. 180, art. 187 i art. 191 w związku z art. 121 i art. 122 O.p., poprzez oparcie się przez organ na niepełnym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie i przez to oparcie rozstrzygnięcia bez uwzględnienia wzajemnej łączności między dowodami oraz wyciągniecie wniosków nieodpowiadających zasadom logiki - np. na podstawie opinii biegłych wskazujących na generalną działalność gospodarczą, generalne wyniki zysków i strat, oraz wskazujące przykładowe umowy o pośrednictwo finansowe wyciągnięcie negatywnych skutków dla strony, brak zgromadzenia innych dowodów w postaci dokumentów lub powołania biegłych, brak odniesienia się do dowodów dopuszczonych, a poprzez to oparcie decyzji na dowolnej ocenie dowodów; a także brak rozstrzygnięcia zaistniałych wątpliwości faktycznych na korzyść Skarżącej;

10) art. 197 w związku z art. 122, art. 180 § 1 O.p. i 187 § 1 O.p., poprzez niepowołanie w sprawie biegłego - specjalisty z zakresu rynku F. lub biegłego z zakresu rachunkowości na okoliczność określenia źródła przychodów w 2007 r. uzyskanych przez Skarżącą, rodzaju źródeł, momentu ich osiągnięcia, ich wysokości, określenia kosztów uzyskania przychodów, a także zbadania czy i jaka część zysków uzyskanych przez spółkę w 2007 r. stanowiła przychód Skarżącej, z jakiego rodzaju źródła przychodu, a także na jakie konto były przelewane zyski uzyskane przez spółkę, czy na to samo konto były przelewane depozyty wpłacane przez inwestorów, w jakiej części Skarżąca mogła partycypować w ewentualnych zyskach oraz czy jej wypłaty mogły pochodzić z depozytów wpłacanych przez innych inwestorów, czy pieniądze wpłacone przez Skarżącą zostały przekazane na zabezpieczenie transakcji forex czy na inne konto spółki, czy z tego konta były wypłacane innym inwestorom rzekome zyski oraz czy wypłaty dokonane na konto Skarżącej mogły pochodzić z wpłat innych inwestorów, a także na okoliczność czy kwota depozytu 538.000 zł mogła pozwolić na osiągnięcie zysku w wysokości 106.950 zł od stycznia do kwietnia 2007 r. z obrotu pochodnymi instrumentami finansowymi, a jeśli tak, to jakimi;

11) art. 70 § 1 O.p., poprzez bezprawne ominięcie przez organ podatkowy przepisów o przedawnieniu zobowiązań podatkowych na skutek przyjęcia, iż przychód z kapitałów pieniężnych - obrotu pochodnymi instrumentami finansowymi stanowi różnica między wpłatami, a wypłatami ze wszystkich lat dotyczących inwestowania i przez to rażące naruszenie prawa.

Skarżąca wniosła ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z następujących dokumentów:

- informacji PIT-8C wystawionej przez spółkę I.za lata 2005 i 2006, na okoliczność wykazania przez spółkę osiągniętego przez Skarżącą przychodu, kosztów osiągnięcia przychodu oraz dochodu wynikającego z wpłaconego przez Skarżącą depozytu w powyższych latach podatkowych, które były podstawą do odprowadzenia przez nią podatku od dochodów kapitałowych za powyższe lata,

- deklaracji PIT-38 złożonej przez Skarżącą za 2005 r. i 2006 r., na okoliczność złożenia powyższej deklaracji, niekwestionowania tych deklaracji oraz kwot należnego podatku wpłaconych na ich podstawie przez właściwe urzędy skarbowe, a także na okoliczność podwójnego opodatkowania Skarżącej podatkiem dochodowym od osób fizycznych z tytułu uzyskanych w 2007 r. zysków kapitałowych na skutek niezgodnego z prawem przyjęcia podstawy obliczenia przychodu jako różnicy wpłat i wypłat z całego okresu inwestowania,

- wezwania Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 października 2010 r. do wyjaśnienia wpłaconej kwoty 13.101 zł z uwagi na brak informacji umożliwiających jej właściwe zarachowanie, na okoliczność potwierdzenia wpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu osiągniętego przez Skarżąca dochodu w 2006 r.,

- zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego - pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2013 r. wraz z tytułem wykonawczym z dnia [...] grudnia 2013 r. na okoliczność tego, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku Skarżącej.

Skarżąca wniosła ponadto o zwrócenie się do Sądu Okręgowego w W. [...] Wydział [...] o nadesłanie wyroków karnych wobec wspólników I. znajdujących się w aktach sprawy [...]wraz z uzasadnieniami i przeprowadzenia z nich dowodu na okoliczność prowadzenia przez spółkę działalności przestępczej polegającej na oszukiwaniu inwestorów spółki, co mogło mieć wpływ na określenie źródła przychodów w niniejszej sprawie i na jej wynik.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Zarzuty skargi uznał za niezasadne.

Pismem procesowym z dnia 14 lipca 2014 r. Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów:

- informacji z Drugiego Działu Rachunkowości Podatkowej z dnia 14 lutego 2014 r., wydanej do sprawy [...], na okoliczność faktu uiszczenia przez Skarżącą podatku dochodowego z papierów wartościowych i instrumentów finansowych za lata 2005-2007 oraz na okoliczność braku ustosunkowania się przez organ odwoławczy do argumentacji i dowodów Skarżącej o uzyskanym dochodzie i wpłatach podatku należnego za lata 2005- 2006 w procesie wydawania decyzji, co skutkowało wyliczeniem dochodu w oparciu o rachunek narastający, a co stanowi rażące naruszenie prawa ze względu na brak przepisu uprawniającego organ do takiego twierdzenia, a także rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności poprzez powielenie argumentacji organu pierwszej instancji w zakresie wyliczenia podatku i brak dokonania własnych ustaleń faktycznych dotyczących zapłaty podatku w latach 2005-2006, uwzględniających argumentację Skarżącej,

- postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] marca 2014 r. o umorzeniu postępowania karnoskarbowego, na okoliczność potwierdzenia faktu zapłaty podatku przez Skarżącą za lata 2005-2006 oraz na okoliczność niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organ odwoławczy.

Powyższe dowody w ocenie Skarżącej potwierdzają jej argumentację wskazywaną w toku postępowania podatkowego i w skardze.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 14 stycznia 2015 r. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", postanowił oddalić wnioski dowodowe zawarte w skardze Skarżącej i uwzględnić wnioski dowodowe zawarte w piśmie procesowym z dnia 14 lipca 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej zwana: "P.p.s.a."), stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) i pkt 2 P.p.s.a.).

Sąd rozpoznający sprawę w związku ze złożoną przez Skarżącą skargą, po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, stwierdza, że nie mogły być one uznane za zasadne.

W niniejszej sprawie zasadnicze zarzuty skargi dotyczą błędnego określenia przez organy podatkowe wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r., w oparciu o dane wynikające z korekty informacji o dochodach PIT-8C, sporządzonej przez Syndyka masy upadłości Spółki I. na podstawie opinii biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym w W., poprzez uznanie, iż środki wypłacone przez spółkę I. w części przekraczającej wpłaty do tej Spółki, stanowią przychód z kapitałów pieniężnych i nieuwzględnienie poniesionych kosztów wykonania umowy.

W pierwszej kolejności jednak odnieść się trzeba do zarzutu przedawnienia, podniesionego w skardze.

Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. przedawnia się zatem z końcem 2013 r.

Jak wynika z akt sprawy w dniu [...]listopada 2013r. postanowieniem Nr [...]wobec Pani E.F. wszczęto dochodzenie w sprawie poświadczenia nieprawdy w zeznaniu rocznym PIT-38 za 2007r., tj. o przestępstwo skarbowe z art. 56§ 1 kks w związku z art. 56 § 2 kks, co skutkuje na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] września 2013r. Nr [...].

Zawiadomieniem z dnia [...]listopada 2013r. Nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego W. poinformował Skarżącą, że na skutek wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu uzyskanych w 2007 r. dochodów kapitałowych (karta 202-204 akt podatkowych). Powyższe zawiadomienie doręczono Stronie Skarżącej w dniu 15 grudnia 2013r. Wobec powyższego, stwierdzić należy, iż wbrew sugestiom Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. nie przedawniło się.

Przechodząc do istoty sprawy podnieść należy, że na organie prowadzącym postępowanie dowodowe ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 O.p.). Zgodnie zaś z zasadą wyrażoną w art. 191 O.p. zebrane dowody podlegają przy tym swobodnej ocenie tego organu. Zasada ta zakłada, że organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Ocena dowodów musi być przeprowadzona zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł tej oceny. Prawa strony w postępowaniu podatkowym gwarantowane są w omawianym zakresie zarówno przez zasady ogólne rozdziału 1 działu IV Ordynacji podatkowej, jak też przez przepisy dotyczące postępowania dowodowego tej ustawy.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdza, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Zgodnie z unormowaniami art. 122 O.p. podjęły wszelkie niezbędne działania celem ustalenia stanu faktycznego, oparły wydane rozstrzygnięcie na zebranym materiale dowodowym nie naruszając przy tym przepisów zarówno prawa materialnego, jak i procesowego. Po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art. 187 O.p.) dokonano prawidłowej oceny, mieszczącej się w ramach swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). Świadczy o tym analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego, która pozwala stwierdzić, że rozumowanie organów podatkowych uwzględnia przedstawione wyżej reguły postępowania podatkowego, a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

Organy podatkowe dane wynikające z raportów miesięcznych sporządzonych przez I.E. D. na podstawie salda Zbiorczego Konta Rozliczeniowego wyliczanego na ostatni dzień bankowy każdego miesiąca kalendarzowego potwierdzających stan rachunku Skarżącego w I.E. D. spółka jawna, stanowiące według Strony kapitał inwestycyjny, który generował osiągane przez nią zyski z odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych, porównały z dowodami źródłowymi, tj. dowodami wpłat i wypłat, z ustaleniami bieglej sądowej oraz korektami informacji PIT-8C sporządzonymi przez Syndyka masy upadłości w I.E. D. spółka jawna.

W ocenie Sądu brak jest podstaw do kwestionowania przez Skarżącą ustaleń organów podatkowych opartych na podstawie opinii biegłego sądowego z zakresu rachunkowości oraz organizacji i zarządzania przedsiębiorstwem. Sąd zauważa, iż opinia ta została opracowana na podstawie ksiąg handlowych upadłej spółki I.E. D. spółka jawna, wyciągów bankowych z B.S.A., wyciągów bankowych z B.S.A., potwierdzeń zawarcia i rozliczenia transakcji pomiędzy B.S.A. a upadłą spółką, zapisów na poszczególnych kontach rozrachunkowych obrazujących transakcje zawierane pomiędzy upadłą spółką a B.S.A., raportu kasowego wraz z dokumentami KP i KW oraz tymczasowych pokwitowań odbioru środków finansowych wydanych przez I..

Z opinii biegłego bezspornie wynikało, że rozliczenia księgowe I E. D., zostały uznane za nierzetelne od początku funkcjonowania tej Spółki. Biegły zbadał prawidłowość zestawień sporządzanych przez I. obrazujących wyniki osiągane w poszczególnych okresach, które przedstawiane były klientom (zbiorcze konto rozliczeniowe). Biegły porównał te zestawienia z dokumentacją źródłową, w szczególności z wyciągami bankowymi Spółki oraz potwierdzeniami transakcji wystawianymi przez B.S.A. Zestawienia sporządzane przez I.w znacznym stopniu (rażąco) nie odpowiadały danym źródłowym.

Nie można zatem, uznać danych wykazywanych przez Spółkę w raportach miesięcznych za rzetelne i nie mogły one w związku z powyższym stanowić podstawy rzetelnych wyliczeń.

Na tle niebudzącej wątpliwości Sądu okoliczności faktycznej, iż w 2007 roku Skarżąca uzyskała z firmy I. wypłatę środków pieniężnych w kwocie wskazanej w zaskarżonej decyzji, zasadniczą kwestią sporną pozostało ustalenie, jak należy kwalifikować wypłacone Skarżącej środki finansowe a także, w którym momencie powstał z tego tytułu obowiązek podatkowy.

Zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo uznały, że wypłacone Skarżącej środki finansowe w 2007 r. stanowi przychód pochodzący ze zbycia pochodnych instrumentów finansowych oraz realizacji praw z nich wynikających, o jakim mowa w art. 17 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.f. Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. źródłami przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.

Za przychody z kapitałów pieniężnych w myśl z art. 17 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.f. uważa się przychody z odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych oraz z realizacji praw z nich wynikających. W myśl art. 17 ust. 1b przychód określony w art. 17 ust. 1 pkt 10 powstaje w momencie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych. Ustawowa definicja pochodnych instrumentów finansowych zawarta w art. 5a pkt 13 u.p.d.o.f., odnosi się do instrumentów finansowych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.f.i.

Stosownie zaś do przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.f.i. instrumentami finansowymi są niebędące papierami wartościowymi finansowe kontrakty terminowe oraz inne równoważne instrumenty finansowe rozliczane pieniężnie, umowy forward dotyczące stóp procentowych, swapy akcyjne, swapy na stopy procentowe, swapy walutowe. W kategorii tej mieszczą się transakcje zawierane na rynku Forex.

Zgodnie z art. 30b ust. 1 u.p.d.o.f. powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych lub pochodnych instrumentów finansowych, i z realizacji praw z nich wynikających oraz z odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz z tytułu objęcia udziałów (akcji) w spółkach mających osobowość prawną albo wkładów w spółdzielniach w zamian za wkład niepieniężny w postaci innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, podatek dochodowy wynosi 19 % uzyskanego dochodu. Na podstawie art. 30b ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.f. dochodem jest różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych oraz z realizacji praw z nich wynikających a kosztami uzyskania przychodów, określonymi na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 38a. W myśl art. 23 ust. 1 pkt 38a nie uważa się za koszty uzyskania wydatków związanych z nabyciem pochodnych instrumentów finansowych - do czasu realizacji praw wynikających z tych instrumentów albo rezygnacji z realizacji praw wynikających z tych instrumentów albo ich odpłatnego zbycia - o ile wydatki te stosownie do art. 22g ust. 3 i 4, nie powiększają wartości początkowej środka trwałego oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Dochodów z kapitałów pieniężnych nie łączy się z pozostałymi dochodami opodatkowanymi na zasadach określonych w art. 27 oraz art. 30c u.p.d.o.f., co wynika z treści art. 30b ust. 5 u.p.d.o.f. Zgodnie z ust. 6 powołanego przepisu, dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych, a także z realizacji praw z nich wynikających oraz należny podatek dochodowy należy wykazać w zeznaniu podatkowym PIT-38. składanym w terminie do końca kwietnia roku następującego po roku podatkowym.

Z zebranego przez organy podatkowe materiału dowodowego wynika, iż Pani E. F. dokonywała inwestowania środków pieniężnych za pośrednictwem spółki I.. Ustalenia faktyczne organów podatkowych w tym zakresie, nie zostały skutecznie podważone przez Stronę skarżąca, ani w trakcie postępowania podatkowego, ani też w skardze skierowanej do Sądu, w której Strona w zasadzie jedynie polemizuje z oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie wskazując na konkretne fakty i dowody, które pozwalałby na przyjęcie, iż Skarżąca przychodów wskazanych przez organy podatkowe nie osiągnęła. Zauważenia również wymaga, iż stanowisko Strony zawarte w skardze jest sprzeczne, z jej zeznaniami złożonymi w postępowaniu karnym skarbowym, gdzie Skarżąca szczegółowo wyjaśniła zasady inwestowania za pośrednictwem firmy I.co wynika jednoznacznie z postanowienia o umorzeniu dochodzenia [...]z dnia [...] marca 2014 r. sygn. akt [...] załączonego przez pełnomocnika Strony do akt sądowych do pisma z dnia 14 lipca 2014 r.(k- 97 -101 akt sądowych).Za niewiarygodne w tym zakresie Sąd uznał również zarzuty podnoszone w skardze, iż nie wiadomo czy Skarżąca w ogóle podpisała umowę z firmą I.i z jakiego żródła osiągnęła przychód. W trakcie postępowania podatkowego nie była to sporna okoliczność. Na etapie skargi pełnomocnik Strony, jak już Sąd wskazał wyżej, podniósł, iż w aktach sprawy brak jest umowy Skarżącej z firmą I.i bez znaczenia pozostaje okoliczność, że Skarżąca figuruje w innych dokumentach dotyczących firmy I. wskazywanych przez organy podatkowe. Natomiast przy piśmie z dnia 14 lipca 2014 r. skierowanym do tutejszego Sądu pełnomocnik Strony Skarżącej złożyła do akt sądowych postanowienie o umorzeniu dochodzenia karnego skarbowego. Sąd przeprowadził dowód na podstawie art.106 § 3 p.p.s.a .z powyższego dokumentu w celu wyjaśnienia podnoszonych wątpliwości. Z postanowienia jednoznacznie wynika, iż Pani Skarżąca w trakcie postępowania karnego skarbowego, złożyła obszerne wyjaśnienia, w których wskazała, iż w 2005 r. podpisała umowę o świadczenie usług pośrednictwa finansowego z firmą "I.E.D." Spółka jawna. Wpłaciła na rachunek tej firmy depozyt pieniężny i co miesiąc zyski wypracowane przez kwotę depozytu, wpływały na jej rachunek bankowy. W ślad za pieniędzmi przychodziła pisemna informacja z tej firmy o wypłaconym zysku, pobranej przez firmę prowizji oraz stan depozytu, który był niezmienny tj. o wartości początkowej. Tak było przez cały czas do momentu wycofania przez Skarżącą depozytu i rozwiązania tym samym z firmą umowy współpracy w kwietniu 2007 r. Te wyjaśnienia całkowicie przeczą zarzutom podnoszonym przez pełnomocnika Skarżącej, a jednocześnie w ocenie Sądu, rozwiewają wszelkie wątpliwości co do zawarcia umowy przez Skarżącą z firmą I.

Wskazać również należy, że Sąd oddalił wnioski pełnomocnika Strony zawarte w skardze o przeprowadzenie dowodu z informacji PIT - 8C oraz zeznań podatkowych Skarżącej za lata 2005-2006, bowiem dokumenty te nie dotyczą roku 2007.To ile Skarżąca zapłaciła czy też wykazała podatku za poprzednie lata podatkowe nie ma znaczenia dla określenia wysokości zobowiązania za 2007 r. w podatku dochodowym od osób fizycznych, którego dotyczy skarga. Pełnomocnik Skarżącej nie zauważa, że decyzja wydawana przez organy podatkowe na podstawie art.21 § 3 O.p. określa wysokość zobowiązania podatkowego, a nie kwotę zaległości, aby istotnym było w sprawie ustalenie, ile i kiedy Skarżąca wpłaciła podatku. Okoliczności istotne w postępowaniu karnym skarbowym np. dlaczego w 2005 czy w 2006 r. Skarżąca wykazała podatek w zeznaniu podatkowym w takiej czy innej wysokości, nie mają znaczenia w postępowaniu podatkowym dotyczącym roku 2007 r. Ponadto dokumenty te nie były znane organom podatkowym w trakcie postępowania, bo Strona ich nie złożyła do akt podatkowych, ale dopiero na etapie postępowania sądowego, organ nie mógł ich wziąć pod uwagę. Taka sytuacja nie jest zawiniona przez organ, a więc nie może być mowy o naruszeniu prawa dającego podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.

W ocenie Sądu nie było również podstaw prawnych do przeprowadzenia dowodu z wyroków karnych zapadłych w stosunku do Spółki .I, bowiem nie mają one również znaczenia w sprawie dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego w stosunku do Skarżącej. Tak samo należało ocenić pozostałe dokumenty wymienione w skardze.

Reasumując, w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prawidłowo przeprowadziły, postępowanie dowodowe, z którego wynika, iż w 2007 r. uzyskała ona przychód, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f., określony w art. 17 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.f., tj. przychód z odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych oraz realizacji praw z nich wynikających w kwocie 106.950,00 zł. Dochodów z kapitałów pieniężnych nie łączy się z pozostałymi dochodami opodatkowanymi na zasadach określonych w art. 27 oraz art. 30c ustawy, co wynika z treści art. 30 b ust. 5 u.p.d.o.f.

Z treści art. 17 ust. 1b w zw. z ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.f. wynika, że przychód z odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych oraz z realizacji praw z nich wynikających powstaje w momencie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych. Ustawa nie wskazuje, co oznacza sformułowanie "realizacja praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych" i kiedy dochodzi do realizacji tych praw. W orzecznictwie sądowym za niekwestionowany należy uznać pogląd, iż w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychód z tytułu realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych powstaje w dacie faktycznego otrzymania przez uprawnionego do płatności. Pogląd taki prezentują organy orzekające w sprawie, a Sąd orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten podziela. Trafnie bowiem wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że realizacja, to inaczej urzeczywistnienie, wprowadzenie w życie, zastosowanie w praktyce. W słownikach termin ten jest tłumaczony również jako spieniężenie (E. Sobol, Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo PWN, Warszawa 2003, s. 940).

W kontekście tego, w ocenie Sądu, realizacja praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych następuje wówczas, gdy podmiot uzyskujący przychód z realizacji tych praw wycofuje z podmiotu dokonującego transakcji swoje przychody i gdy dochodzi do wypłaty tych środków, a zatem gdy ma miejsce faktyczne uzyskanie przychodu. Prawidłowa jest zatem wykładnia przepisu dokonana przez organ podatkowy, polegająca na uznaniu, że przychód powstał w momencie wypłaty Skarżącej środków pieniężnych, a zatem w 2007 r.

Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia po stronie kosztów uzyskania przychodów wykazanych na raportach prowizji Sąd stwierdza, iż organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania, aby dokonać ustaleń w tym zakresie, jednakże z uwagi na prowadzenie wielu fikcyjnych transakcji przez firmę I. i brak wiarygodnej dokumentacji, nie miały możliwości ustalenia ewentualnych wydatków poniesionych przez Stronę. Z akt sprawy wynika, iż w opinii biegłego z dnia 31 kwietnia 2008 r. sporządzonej dla potrzeb postępowania karnego przeciwko wspólnikom Spółki, na podstawie analizy ksiąg handlowych stwierdzono, że nie można jednoznacznie ustalić, w jakiej kwocie Spółka naliczała i pobierała prowizje od swoich klientów wynikające z zawartych umów o świadczenie usług pośrednictwa finansowego. W księgach handlowych Spółki prowizje odzwierciedlone są jedną kwotą w danym miesiącu, bez rozbicia na poszczególnych klientów. Zdarzały się sytuacje naliczania prowizji od osób, które w rzeczywistości nie posiadały już w Spółce żadnych depozytów. Z opinii biegłego wynika, że Spółka nigdzie nie wykazywała rzeczywistych obrotów transakcji walutowych ani tym bardziej ich wyników. Spółka nie naliczała prowizji ani od faktycznych obrotów transakcji Forex, ani od fikcyjnych obrotów. Klientom w raportach podawano fikcyjne wyniki transakcji walutowych a nie zestawienie tych transakcji.

Strona w trakcie postępowania podatkowego również nie przedstawiła żadnych dowodów poniesienia wydatku związanego z uzyskanym przychodem. Nie było więc podstaw w ocenie Sądu go kwestionowania korekty PIT-8C sporządzonej przez Syndyka zgodnie z wyliczeniami dokonanymi przez biegłego sądowego.

Słusznie też zauważa organ odwoławczy, że skoro za podstawę opodatkowania przyjęto kwoty faktycznie wypłacone (otrzymane) przez Stronę, to nawet w przypadku potrącenia przez Spółkę prowizji, której organy podatkowe nie są w stanie ustalić w oparciu o dostępny materiał dowodowy, przyjęta podstawa opodatkowania nie zawiera prowizji ( wydatku), lecz stanowi dochód faktycznie przez Stronę uzyskany. Ponieważ innych dowodów na poniesienie kosztów związanych z inwestowaniem środków w Spółce I.Strona nie przedstawiła, przyjęty przez organy podatkowe do obliczenia należnego podatku dochód z tytułu kapitałów pieniężnych uzyskany od I.E. D. i Spółka sp. jawna równy przychodowi obliczonemu rachunkiem narastającym jako różnica sumy wpłat od początku inwestowania i sumy wypłat przypadająca na dany rok podatkowy jest prawidłowy. Zatem zarzut dotyczący nieuwzględnienia kosztów uzyskania przychodów, a także naruszenia art. 30 b ust. 2 u.p.d.o.f., należy uznać za nieuzasadniony, jak również zarzut naruszenia art. 180 O. p. poprzez niepodjęcie żadnych działań w celu dokonania ustaleń faktycznych w zakresie poniesionych przez Skarżącą kosztów.

Z analizy wyciągu o wysokości wpłat i wypłat dokonywanych przez Stronę Skarżącą wynikało, że Pani E. F. inwestowała swoje środki za pośrednictwem firmy I.dokonując wpłat i wypłat. Z powyższego zestawienia wynika, że w okresie inwestowania środków pieniężnych za pośrednictwem firmy I.(2005-2007), Skarżąca zainwestowała łącznie 600.000,00 zł, zaś wypłaciła w tym okresie łącznie 706.950.00 zł. Zatem różnica w kwocie 106.950,00 zł stanowi przychód 2007 r., od którego obliczono podatek dochodowy w kwocie 20.231,00 zł. Za 2005 i 2006 r. organ nie stwierdził przychodu do opodatkowania, bowiem suma wpłat dokonanych przez stronę przekraczała wysokość wypłat. Gdyby zaś iść tokiem rozumowania przedstawionym w skardze i określić wysokość zobowiązania podatkowego za 2007 r. nie biorąc pod uwagę lat poprzednich, to organ nie mógłby odliczyć od osiągniętego przez Skarżącą przychodu, dokonanych przez nią wpłat na rachunek inwestycyjny w roku 2005 i 2006 .W 2007 roku Strona żadnych wpłat nie dokonywała, co w ocenie Sądu byłoby wyliczeniem mniej korzystnym dla Skarżącej, nie uwzględniałoby bowiem wpłat za lata poprzednie. W konsekwencji podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym stanowiłaby kwota wypłaty otrzymanej przez Skarżącą w 2007 r. tj. 644.950,00 zł.

Za chybiony więc należy uznać zarzut naruszenia art.9 ust.2 u.p.d.o.f. , poprzez przyjęcie przez organ do opodatkowania sumy omawianych dochodów Skarżącej za lata 2005-2007 łącznie. Tezie tej przeczy zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz uzasadnienia decyzji wydanych w pierwszej i drugiej instancji, z których jednoznacznie wynika, iż organ nie stwierdził, przychodu do opodatkowania w latach 2005 – 2006.

Kolejnym całkowicie chybionym zarzutem skargi jest wskazanie przez Stronę na nieważność zaskarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom Strony Skarżącej, kwestionowana decyzja nie jest obarczona wadą, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 2 O.p. Jak trafnie wskazał organ podatkowy w odpowiedzi na skargę, o braku podstawy prawnej można mówić tylko wówczas, gdy nie istnieje przepis prawa pozwalający uregulować daną materię w drodze decyzji administracyjnej albo też przepis istnieje, lecz nie ma charakteru powszechnie obowiązującego. Taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie.

W świetle powyższego skarga jest bezzasadna. Orzekające w tej sprawie organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Na uwzględnienie nie zasługiwały więc również zarzuty naruszenia art.120 i art.121 O. p.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.