Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1742/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant st. specjalista - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2020 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARIMR w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami w pomniejszonej wysokości oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. K. jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] wydaną w sprawie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2018.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2018 wraz z załącznikami graficznymi. Podczas kontroli administracyjnej stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku na rok 2018. Ustalenia tych nieprawidłowości dokonano w oparciu o pomiar powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO) odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej, wykonane na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki ewidencyjne ujęte we wniosku.

Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. Kierownik BP ARiMR przyznał Stronie płatności ONW w wysokości 644,85 zł, wynikającą z pomniejszenia płatności o kwotę 60,42 zł z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości. Organ I instancji wykluczył z płatności powierzchnię 0,03 ha działki ewidencyjnej nr [...] (działka rolna E), 0,08 ha działki ewidencyjnej nr [...] (działka rolna E) oraz 0,04 ha działki ewidencyjnej nr [...] (działka rolna F), łącznie 0,15 ha. Płatność ONW przyznano zatem do powierzchni zatwierdzonej 3,94 ha pomniejszonej na podstawie art. 19a ust. 1 oraz ze względu na nałożenie sankcji w oparciu o art. 19a ust. 3 rozporządzenia UE nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.UE.L.2014.181.48 ze zm.) o 1,5 - krotność stwierdzonej różnicy między obszarem zadeklarowanym i zatwierdzonym do płatności.

Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w którym zakwestionowała zmniejszenie zadeklarowanej powierzchni działek. Podkreśliła, że składając wniosek w formie elektronicznej kierowała się dokumentami otrzymanymi z ARiMR w wersji papierowej – tj. wyznaczona powierzchnią PEG/MKO, jak również wstępnie wypełnionym wnioskiem. Powołując się na dane tam zawarte Strona stwierdziła, że nie znajduje uzasadnienia dla zmniejszenia powierzchni działek nr [...], nr [...] i nr [...].

Dyrektor [...] OR ARiMR, opisaną na wstępie decyzją utrzymał rozstrzygnięcie Kierownika BP ARiMR. Organ II instancji wyjaśnił podstawy prawne wydanej decyzji. Wskazał, że Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015, poz. 364 ze zm.) – dalej jako: "rozporządzenie ONW", przy ustalaniu wysokości płatności ONW uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większa jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Organ wskazał również, że maksymalny obszar kwalifikowany, czyli powierzchnia uprawniona do przyznania płatności, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, powinna być ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. WE L 347 z 20.12.2013 r., str. 549).

Następnie wskazał, że maksymalny kwalifikowalny obszar to powierzchnia, która w oparciu o interpretację obszarów widocznych na ortofotomapie może być zakwalifikowana do płatności, tj. stanowi potencjalny obszar użytkowany rolniczo. Dokonując interpretacji danych ortofotomapy wykorzystuje się również dane uzyskane podczas kontroli na miejscu przeprowadzanych na danym terenie. Tak było w przedmiotowej sprawie, gdzie podczas wyznaczania powierzchni maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (MKO) uwzględniono wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach [...]-[...].08.2017 r. w gospodarstwie Strony w ramach działania Restrukturyzacja małych gospodarstw (raport z kontroli nr [...]). W oparciu o wyniki tych pomiarów dokonano aktualizacji powierzchni maksymalnego kwalifikowalnego obszaru na działkach ewidencyjnych nr [...], nr [...] i nr [...], a organ I instancji w wydanej decyzji dokonał uzasadnionych pomniejszeń powierzchni w ramach wyznaczonej w ten sposób powierzchni MKO.

Organ odwoławczy podkreślił, że w przesłanych do Strony materiałach (Informacja dotycząca działek deklarowanych do płatności) wskazano powierzchnie MKO wyznaczone wcześniej, tj. przed dokonaniem aktualizacji i uwzględnieniem wyników ww. kontroli. Organ zaznaczył przy tym, że powierzchnie MKO a także wypełniony tzw. spersonalizowany wniosek są materiałem pomocniczym, umożliwiającym wypełnienie wniosku. Wnioskodawca odpowiada zaś za prawidłowe, tj. zgodne ze stanem rzeczywistym wskazanie powierzchni poszczególnych upraw. Jednocześnie organ wskazał, że jak wynika z danych aplikacji eWniosek (wydruk w aktach sprawy) podane zostały informacje o aktualnym wyznaczonym obszarze MKO wynoszącym w przypadku działki nr [...] - 0,17 ha, [...] - 0,94 ha, [...] - 0,68 ha. Nie można zatem w rozpatrywanym przypadku uznać, aby Strona została wprowadzona w błąd poprzez podanie niewłaściwych powierzchni MKO przez organ ARiMR. Odwołująca nie przedstawiła też dowodu, który potwierdzałby faktyczną powierzchnię działek rolnych odpowiadającą deklaracji powierzchni w złożonym na rok 2018 wniosku, do czego była zobowiązana na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U z 2018, poz. 627 t.j. ze zm.), zwana dalej "ustawą PROW".

W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Kierownika BP ARiMR. Skarżąca wskazała, że określiła graficznie obrys, co warunkowało powierzchnię zadeklarowanych działek, podała numer działki i o jaką płatność się ubiega, a resztę wykonał system w dniu wprowadzenia wniosku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] OR ARiMR wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."). Sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli: została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa; dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa; w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 O.p.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się wskazanych wyżej uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 22 ustawy PROW pomoc ONW jest przyznawana na wniosek o jej przyznanie. Tryb składania wniosków o przyznanie tej płatności oraz warunki jej uzyskania reguluje rozporządzenie ONW. Zgodnie z § 2 ust 1 tego rozporządzenia płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 608, z poźn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1307/2013", którego gospodarstwo rolne jest położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli:

1) spełnia warunki określone w art. 31 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z poźn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1305/2013";

2) łączna powierzchnia użytków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013, zwanych dalej "użytkami rolnymi", położonych na obszarach górskich lub na innych obszarach charakteryzujących się szczególnymi ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha;

3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Zgodnie z § 2 ust 2 rozporządzenia ONW płatności ONW jest przyznawana do użytków rolnych:

1. na których jest:

a) położona działka rolna w rozumieniu art. 67 ust. 4 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, z poźn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1306/2013", o powierzchni co najmniej 0,1 ha, zwana dalej "działką rolną";

b) prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2011;

2. położonych na obszarach ONW.

Zgodnie natomiast z § 3 ust. 2 rozporządzenia ONW przy ustalaniu wysokości płatności ONW uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większa jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Jak wynika z powyższego, w pierwszej kolejności podstawowe znaczenie dla przyznania płatności ONW ma ustalenie powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Niewątpliwie obowiązkiem rolnika składającego wniosek o przyznanie pomocy jest podanie rzeczywistej powierzchni działek rolnych uprawnionych do przyznania tej pomocy.

W przedmiotowej sprawie Skarżąca zadeklarowała na rok 2018 do płatności ONW powierzchnię 4,09 ha. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosiła 3,94 ha. Z płatności wykluczono część działki ewidencyjnej nr [...] (działka rolna E) o powierzchni 0,03 ha, część działki ewidencyjnej nr [...] (działka rolna E) o powierzchni 0,08 ha oraz część działki ewidencyjnej nr [...] (działka rolna F) o powierzchni 0,04 ha. Łączna powierzchnia wykluczenia wyniosła 0,15 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

Oceniając legalność przeprowadzonego w sprawie postępowania, Sąd miał także na uwadze szczególne uregulowania przewidziane w art. 27 ustawy PROW. I tak, zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy PROW w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie przed wydaniem decyzji administracyjnej umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Z kolei stosownie do art. 27 ust. 2 powołanej ustawy, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Z powyższego wynika, że w tych szczególnych postępowaniach obowiązki organu w zakresie postępowania dowodowego zostały określone w sposób węższy, niż ma to miejsce na zasadach ogólnych wynikających z k.p.a., bowiem obowiązki organu nie obejmują wymogu samodzielnego poszukiwania i zebrania całego materiału dowodowego, ale ograniczają się do wszechstronnego rozpatrzenia dowodów dostarczonych przez samą stronę.

Tym samym podkreślić należy, że art. 27 ust. 2 ustawy PROW modyfikuje i odmiennie niż k.p.a. rozkłada tzw. ciężar dowodów pomiędzy stroną i organem postępowania administracyjnego. O ile bowiem w ramach postępowania administracyjnego to na organie ciąży obowiązek udowadniania wszystkich okoliczności faktycznych, o tyle w postępowaniach toczących się na podstawie ustawy PROW to na stronie ciąży obowiązek wykazania wszystkich okoliczności, na które powołuje się ona w ramach prowadzonego postępowania. Organy administracji publicznej nie mają zatem obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ograniczono również stosowanie zasady informowania stron i innych uczestników postępowania przez organ administracji publicznej (art. 9 k.p.a.) oraz zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.).

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że nie narusza ono przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. W ocenie Sądu, organ odwoławczy prowadził postępowanie w zgodzie z ww. zasadami, gdyż w sposób wyczerpujący rozpatrzył materiał dowodowy i odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, w sposób przekonujący uzasadniając swoje stanowisko.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że pomniejszenie przyznanych płatności ONW jest konsekwencją kontroli administracyjnej podczas której stwierdzono, iż powierzchnia uprawniona do tej płatności jest mniejsza, niż zadeklarowana we wniosku na rok 2018 o łącznie 0,15 ha. Ustalenia stwierdzonych nieprawidłowości dokonano w oparciu o pomiary powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki rolnej wykonane w dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki ewidencyjne nr [...], nr [...] i nr [...], których dotyczyły pomniejszenia. Wskazać należy, że ARiMR zgodnie z art. 67 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 prowadzi zintegrowany system administrowania i kontroli zwany "system zintegrowanym", obejmujący między innymi system identyfikacji działek rolnych, który w myśl art. 70 ust. 1 cyt. rozporządzenia ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000, a od 2016 r. w skali 1:5.000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Przy użyciu wskazanych narzędzi informatycznych przeprowadzane są kontrole administracyjne wniosków o płatność, mające na celu wykrycie nieprawidłowości dotyczących m.in. różnicy między działkami rolnymi zadeklarowanymi we wniosku, a działkami odniesienia zawartymi w systemie identyfikacji działek rolnych.

W rozpatrywanym przypadku podczas wyznaczania powierzchni maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (MKO) uwzględniono również wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach [...]-[...].08.2017 r. w gospodarstwie Skarżącej. W ramach przeprowadzonych czynności kontrolnych dokonano pomiarów poszczególnych upraw urządzeniem GPS. W oparciu o wyniki tych pomiarów dokonano aktualizacji powierzchni maksymalnego kwalifikowalnego obszaru na ww. działkach ewidencyjnych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie też zwrócono uwagę na to, że w materiałach, na które powołuje się Skarżąca, tj. w informacji dotyczącej działek deklarowanych do płatności, jak i we wstępnie wypełnionym wniosku wskazano powierzchnie MKO wyznaczone wcześniej, tj. przed dokonaniem aktualizacji i uwzględnieniem wyników ww. kontroli. Co równie istotne z danych aplikacji eWniosek (k. 34-36 akt sądowych) podane zostały informacje o aktualnym wyznaczonym obszarze MKO wynoszącym w przypadku działki nr [...] - 0,17 ha, [...] - 0,94 ha, [...] - 0,68 ha. Skarżąca nie została zatem wprowadzona w błąd poprzez podanie niewłaściwych powierzchni MKO przez organ ARiMR.

Nawiązując do powołanego powyżej art. 27 ust. 2 ustawy PROW dodać należy, że do skutecznego zakwestionowania wiarygodności ustaleń poczynionych na podstawie znajdujących się w systemie informatycznym ARiMR zdjęć obszarów zajmowanych przez ww. działki ewidencyjne uaktualnionych wynikami kontroli, konieczne było wskazanie przez rolnika konkretnych i racjonalnych zastrzeżeń oraz dowodów, których nie przedstawił on w niniejszym postępowaniu. W przedmiotowej sprawie Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, z których wynikałoby, że powierzchnie działek rolnych są inne, niż stwierdził organ na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

W rozpoznawanej sprawie Skarżąca nie podważyła zatem skutecznie ustaleń kontrolnych, a jej zastrzeżenia i uwagi należało ocenić jako gołosłowne i nieuzasadnione. Dokonanym przez organy ustaleniom nie można postawić zarzutu dowolności ani arbitralności, a kontrola administracyjna została przeprowadzona w sposób prawidłowy w oparciu o obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa.

Dodać przy tym należy, że wypełnienie wniosku o przyznanie płatności ONW musi wiązać się z działaniem starannym i nie może zwalniać wnioskodawcy z odpowiedzialności za prawidłowe wypełnienie wniosku, które jest podstawowym obowiązkiem strony. Rolnik występujący z wnioskiem o płatność musi dołożyć szczególnej staranności przy wypełnianiu wniosku, skoro błędy w tym zakresie mogą nieść istotne skutki.

Wątpliwości Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą skargę nie budzi także przedstawiony w uzasadnieniu decyzji organu I instancji – utrzymanej następnie w mocy zaskarżoną decyzją – sposób wyliczenia przyznanych Skarżącej płatności. Podkreślić należy, że kwota przyznanej Skarżącej płatności, zastosowane zmniejszenia, wykluczenia oraz nałożona sankcja w pełni znajdują uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa powołanych w decyzji organu I instancji. Z tego powodu zaskarżoną decyzję również pod względem rachunkowym należało uznać za prawidłową. Co istotne Skarżąca nie zarzucała organom błędów w tym zakresie. Zarówno zarzuty skargi jak i odwołania od decyzji Kierownika BP ARiMR koncentrowały się wokół powodów dokonania potrąceń płatności, tj. zmniejszeń powierzchni działek zadeklarowanych do płatności.

Reasumując, w ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą skargę, organ trafnie uznał, że wykryte w toku kontroli administracyjnej nieprawidłowości dotyczące powierzchni kwalifikującej się do płatności i stwierdzona różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną, obligowały organ I instancji do pomniejszenia należnych Stronie płatności.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 151 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.