Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 1126/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 107 ust. 1, 3, 4, 5
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Małgorzata Niedobylska /spr./ Protokolant ref. st. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi "A" s.c. w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2012r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podatku akcyzowego od dostawy wewnątrzwspólnotowej i eksportu samochodów - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2012r. nr [...], którą dokonano spółce "A" s.c. A.P., M.C. (dalej: spółka lub skarżąca) zwrotu podatku akcyzowego

w kwocie 5 438 zł z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych oraz odmówiono zwrotu podatku akcyzowego w kwocie 7 138 zł.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749), art. 2 ust. 1 pkt 6 i 8, art. 107 ust. 1, 3, 4 i 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm. - dalej: u.p.a.), § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (Dz. U. z 2009 r., Nr 32, poz. 246).

Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że w dniu [...] listopada 2011r. spółka złożyła wniosek do Urzędu Celnego o zwrot akcyzy

z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej następujących samochodów:

Chrysler Grand Voyager o numerze nadwozia: [...];

BMW 330 o numerze nadwozia:; [...]

Mazda 6 o numerze nadwozia: [...];

Toyota Corolla o numerze nadwozia: [...];

oraz z tytułu eksportu samochodów:

Citroen C 5 o numerze nadwozia: [...];

Honda Jazz o numerze nadwozia: [...];

Hyundai Trajet o numerze nadwozia: [...].

We wniosku spółka podała, że w/w samochody zostały sprzedane za granicą, a wcześniej nie były rejestrowane w kraju. Do wniosku dołączyła kontrakt, dokument CMR dotyczące samochodów nr 1 i 3 oraz dokumenty potwierdzające zapłatę akcyzy dotyczące samochodów nr 1, 2 i 3 oraz faktury sprzedaży.

Z uwagi na to, że wniosek nie czynił zadość wymogom formalnym, spółkę wezwano do złożenia wniosku według przyjętego wzoru, a następnie do złożenia następujących dokumentów:

potwierdzających dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej lub eksportu,

dowodu zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub faktury z wykazaną akcyzą,

złożenia pisemnego oświadczenia o terminie i sposobie wywozu oraz miejsca dostarczenia przedmiotowych aut poza terytorium kraju.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie spółka złożyła oświadczenie o terminie

i sposobie wywozu oraz miejscu dostarczenia samochodów, określiła kwoty żądanego zwrotu opłaconej akcyzy, zaświadczenia zapłaty podatku akcyzowego od pojazdów z pozycji 5, 6, 7.

W oświadczeniu o terminie i sposobie wywozu wskazano, że samochód osobowy marki BMW 330 został wywieziony poza terytorium kraju w dniu 24 sierpnia 2011r. na lawecie do Francji, Toyota Corolla opuściła kraj w dniu 9 maja 2011r. na własnych kołach, miejscem dostarczenia była Litwa, wywóz został zrealizowany na zlecenie i w imieniu M.C. przez V.G., Citroen C-5 został wywieziony w dniu 3 marca 2010r. na własnych kołach na Białoruś, wywóz zrealizowany na zlecenie i w imieniu M.C. przez A.B., Honda Jazz opuściła kraj na własnych kołach w dniu 22 czerwca 2011r., miejscem przeznaczenia była Białoruś, dokonał tego na zlecenie i w imieniu M.C. I.D., z kolei Hyundai Trajet został przewieziony w dniu 17 lutego 2010r., na własnych kołach, na Białoruś, na zlecenie i w imieniu M.C. przez V.V.

Na podstawie informacji uzyskanej z Centralnego Ośrodka Informatyki

w Poznaniu, organ I instancji ustalił, że Honda Jazz o numerze nadwozia: [...], została zarejestrowana czasowo w dniu 22 czerwca 2011r. na nazwisko D.I.

W oparciu o powyższe dokumenty organ I instancji ustalił, że tylko w stosunku do samochodów Chrysler Grand Voyager oraz Mazda 6, spółka spełniła przesłanki do zwrotu podatku akcyzowego, przedstawiając zaświadczenie o zapłaceniu podatku akcyzowego, dokument potwierdzający dokonanie eksportu w jej imieniu, a także wykazała, że nabyła prawo do dysponowania samochodami jak właściciel.

W stosunku do pozostałych samochodów spółka nie przedłożyła dokumentów potwierdzających dokonanie eksportu czy dostawy wewnątrzwspólnotowej,

a ponadto w stosunku do samochodu Hyundai Trajet i Citroen C-5 uchybiła rocznemu terminowi do złożenia wniosku. W stosunku do Toyoty Corolli nie przedstawiła dokumentu potwierdzającego fakt zapłacenia podatku akcyzowego,

a również postępowanie sprawdzające dokonane w tym zakresie przez organ I instancji nie potwierdziło tej okoliczności. W stosunku do samochodu BMW 330 nie można było stwierdzić, jakiego pojazdu zwrot akcyzy dotyczył. O ile bowiem

w dokumencie potwierdzającym zapłatę akcyzy wskazano zarówno typ samochodu, jak i nr nadwozia, o tyle przedstawiona faktura w żadnej z pozycji nie wymieniała spółki cywilnej "A", a ponadto poza marką samochodu nie wskazywała jego typu ani nr VIN. Z kolei Honda Jazz w dniu 22 czerwca 2011r. została czasowo zarejestrowana w kraju, co stanowiło negatywną przesłankę zwrotu podatku akcyzowego. W ocenie organu I instancji, spółka nie przedstawiła dokumentów,

z których wynikałoby, że wskazani w fakturach nabywcy dokonali dostawy wewnątrzwspólnotowej bądź eksportu w imieniu spółki, a znajdujące się w aktach faktury zawierały jedną kwotę, nie wyszczególniając ceny towaru oraz ceny transportu, co podnosiła spółka.

Powyższe ustalenia, jak i wyciągnięte na ich podstawie wnioski, w pełni podzielił Dyrektor Izby Celnej, który wspomnianą na wstępie decyzją utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ II instancji zauważył, że mało prawdopodobne jest, że nabywcy przedmiotowych pojazdów regulowali zarówno cenę pojazdów, jak również płacili za ich transport, który następnie sami wykonywali w imieniu sprzedawcy.

W braku dowodów na powyższe oraz ze względu na zasady logicznego rozumowania, organ II instancji przyjął, że nabywcy pojazdów po przejęciu ich od zbywcy i objęciu w posiadanie, rozporządzali nimi jak właściciele w rozumieniu art. 107 ust. 1 u.p.a. Więź faktyczna i prawna zbywcy z w/w pojazdami ustała po przekazaniu ich nabywcom do przetransportowania na terytorium innego państwa środkami nabywców i na ich koszt, zaś przemieszczenie samochodów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego (czyli dostawa wewnątrzwspólnotowa) lub poza terytorium Unii Europejskiej (czyli eksport) było dokonane przez nabywców we własnym imieniu. W związku z tym, jak wskazał dalej organ odwoławczy, prawo do żądania zwrotu akcyzy służyło podmiotom, którzy

w swoim imieniu dokonali dostawy wewnątrzwspólnotowej lub eksportu, czyli

w sytuacji niniejszej sprawy - nabywcom przedmiotowych samochodów, którzy rozporządzając nimi jak właściciele, swoimi środkami, w swoim imieniu i na swój koszt wywieźli je poza terytorium kraju.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem organów, spółka złożyła do tutejszego Sądu skargę. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a to art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, przez niedopuszczenie jako dowodu oświadczenia podatnika o dokonaniu ustnych ustaleń określających moment przejścia prawa własności samochodów ze sprzedawcy na nabywców, naruszenie zasady zaufania podatników do działania organów podatkowych, tj. art. 121 Ordynacji podatkowej, naruszenie zasady prawdy obiektywnej przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i tym samym niezebranie

i nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, jak też sprzeczność istotnych ustaleń ze zgromadzonymi w sprawie dowodami. W dalszej części zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 2 pkt 8, art. 107 u.p.a. przez przyjęcie, że podatnikowi nie przysługiwało prawo do zwrotu akcyzy zapłaconej na terytorium kraju od niezarejestrowanych wcześniej samochodów osobowych, którymi rozporządzał jak właściciel, a które sprzedał następnie na rzecz kontrahentów z innych państw, którzy wywieźli je poza terytorium kraju oraz § 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego, przez nieuznanie dokumentów potwierdzających dokonanie dostawy

i eksportu.

Powołując się na powyższe naruszenia, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, przyznanie zwrotu podatku akcyzowego z tytułu eksportu oraz dostawy wewnątrzwspólnotowej oraz

o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi konsekwentnie podnosiła, że faktury zawierały, oprócz ceny pojazdu, również cenę za transport,

a przepisy ustawy nie wykluczają dokonania dostawy bądź eksportu przez nabywców pojazdów. Wskazała również, że uczyniła zadość wymogom formalnym wniosku przez złożenie oświadczenia, o jakim mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów

w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego, o terminie i sposobie wywozu oraz miejscu dostarczenia samochodu osobowego poza terytorium kraju. Zdaniem skarżącej, w sprawie zastosowanie znajdzie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 kwietnia 2011r., sygn. akt I SA/Gd 164/11, zgodnie z którym wykładnia celowościowa art. 107 ust. 1 u.p.a. sprzeciwia się temu, aby ograniczyć jego zastosowanie i obciążyć formalnie zobowiązany podmiot obowiązkiem ostatecznej zapłaty podatku akcyzowego w kraju, gdzie nie miała miejsca konsumpcja, skoro bezsporne jest, że nastąpiło przemieszczenie samochodu osobowego z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego. Wykładnia celowościowa, prounijna wskazuje więc, że norma tego przepisu powinna znaleźć zastosowanie także w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej dokonywanej "pośrednio", tzn. jak w przypadku, gdy sprzedany nabywcy z innego państwa członkowskiego samochód zostaje wywieziony przez niego z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego. Dalej skarżąca wskazała, że przepis art. 107 ust. 1 u.p.a. nie przewiduje, aby przemieszczenie było połączone

z przeniesieniem prawa do rozporządzania jak właściciel.

W ocenie skarżącej przedłożone w postępowaniu podatkowym dokumenty wyczerpywały obowiązki z art. 107 ust. 1 u.p.a. oraz rozporządzenia Ministra Finansów i dawały podstawy do zwrotu podatku akcyzowego, co do całej zgłoszonej kwoty. Jak wskazała dalej, żaden z pojazdów nie został zarejestrowany w Polsce. Czasowa rejestracja pojazdu Honda Jazz nie wyklucza zwrotu akcyzy, celem tej rejestracji nie było bowiem trwałe dopuszczenie pojazdu do ruchu, lecz umożliwienie przemieszczenia samochodu poza granice kraju.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu powołał się na argumenty, które stanowiły podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Jeszcze raz podkreślił, że to na podatniku spoczywał obowiązek przedstawienia dowodów potwierdzających dokonanie eksportu osobiście bądź przez upoważniony do tego podmiot.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne dokonywana jest pod względem zgodności zaskarżonych orzeczeń z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast na mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej: ustawa p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi, a także powołaną przez skarżącego podstawą prawną, ale zawsze w granicach danej sprawy.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakreślonych wyżej granicach, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, choć niektóre podniesione w niej argumenty okazały się słuszne.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy spełnienia przez skarżącą spółkę przesłanek zwrotu podatku akcyzowego, o których mowa w art. 107 ust. 1 u.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu: "podmiotowi, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, przysługuje zwrot akcyzy na wniosek, złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego".

Ustawodawca ponadto postanowił, że podmiot, o którym mowa w art. 107 ust. 1 u.p.a., jest obowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem (art. 107 ust. 3 u.p.a.).

Z mocy art. 107 ust. 4 u.p.a., do wniosku o zwrot załącza się dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa w art. 107 ust. 3 u.p.a.

Przesłankami zwrotu podatku akcyzowego, zgodnie z treścią powołanych przepisów, są:

1) nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel,

2) dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu we własnym imieniu lub zlecenie we własnym imieniu realizacji tych czynności,

3) brak zarejestrowania samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym,

4) zapłata akcyzy od samochodu osobowego na terytorium kraju,

5) złożenie wniosku właściwemu Naczelnikowi Urzędu Celnego,

6) zachowanie terminu jednego roku do złożenia wniosku, liczonego od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego.

Dla pozytywnego rozpoznania wniosku o zwrot podatku akcyzowego konieczne jest, aby wszystkie przesłanki zostały spełnione łącznie.

Dodatkowo, stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego, warunkiem otrzymania zwrotu akcyzy

w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego realizowanego bez udziału przewoźnika lub spedytora, przy użyciu własnego środka transportu, jest złożenie przez podmiot, który dokonał dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego, pisemnego oświadczenia o terminie i sposobie wywozu oraz miejsca dostarczenia samochodu osobowego poza terytorium kraju. Zgodnie z § 2 ust. 2 tego rozporządzenia,

w przypadku, gdy oświadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz dokumenty wymienione w art. 107 ust. 3 u.p.a., nie potwierdzają wykonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego, podmiot obowiązany jest do przedłożenia innych dokumentów wskazujących na ich wykonanie,

w szczególności:

1) korespondencji handlowej;

2) dokumentu dotyczącego ubezpieczenia lub frachtu;

3) dokumentu potwierdzającego zapłatę za wykonaną dostawę wewnątrzwspólnotową albo eksport.

W przedmiotowej sprawie skarżąca spółka domagała się zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów Chrysler Grand Vojager, BMW 330, Mazda 6, Toyota Corolla oraz z tytułu eksportu samochodów Citroen C-5, Honda Jazz, Hyundai Trajet.

Organy przyznały prawo do zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej Chrysler Grand Vojager i Mazda 6, odmówiły natomiast jej zwrotu w pozostałych przypadkach.

Odmawiając zwrotu podatku akcyzowego, organy obu instancji wskazały m.in., że podatnik nie przedstawił dokumentów potwierdzających dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej oraz eksportu.

Skarżąca próbowała dowieść, że w jej imieniu eksportu dokonali nabywcy tych samochodów, na dowód czego przedłożyła faktury sprzedaży, gdzie jako nabywcy figurowali obywatele Białorusi lub Litwy, jako miejsce sprzedaży wskazano miejscowość O. albo B. Spółka podniosła, że wskazana na fakturze cena zawierała zarówno cenę za pojazd, jak i za dokonanie transportu. Dodatkowo wskazała na złożenie oświadczenia, w którym potwierdziła fakt dostawy i eksportu dokonanych przez nabywców pojazdu w imieniu skarżącej spółki, co nie jest sprzeczne z u.p.a.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do spornej kwestii dopuszczalności dokonania dostawy przez nabywców, Sąd zgadza się ze stanowiskiem skarżącej, że prawo dopuszcza tego rodzaju rozwiązanie, co z resztą znajduje odzwierciedlenie

w wydanych na tym tle orzeczeniach sądów administracyjnych (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 kwietnia 2011r. sygn. akt I SA/Gd 164/11).

Przyjmuje się, że fakt przeniesienia prawa własności na skutek sprzedaży samochodu, nie pozbawia dotychczasowego właściciela prawa dokonania jego dostawy wewnątrzwspólnotowej czy też eksportu osobiście bądź przez inną osobę. Inaczej mówiąc, dokonujący dostawy wewnątrzwspólnotowej czy też eksportu nie musiał posiadać władztwa nad rzeczą. Dokonując w tym kontekście dalszej wykładni art.107 § 1 u.p.a., koniecznej dla rozstrzygnięcia sprawy, wydaje się, że dopuszczalna jest także sytuacja, w której nabywca towaru dokona jego eksportu czy też dostawy wewnątrzwspólnotowej w imieniu zbywcy. Wprawdzie konstrukcja ta budzić może pewne zastrzeżenia z cywilistycznego punktu widzenia, jednak na gruncie u.p.a. sytuacja taka nie została wykluczona. Taki pogląd prezentuje również Sąd we wskazanym wyżej wyroku.

Uzasadnienia dla takiego stanu rzeczy należy szukać również w mechanizmach prowadzenia działalności gospodarczej i minimalizowania kosztów przez przedsiębiorców. Można bowiem wyobrazić sobie sytuację, w której dotychczasowy właściciel dokonując sprzedaży samochodu obywatelowi Unii Europejskiej, czy też obywatelowi spoza Unii, umówi się z nim, że ten dokona w jego imieniu, w pierwszym przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej, w drugim eksportu, tak by zapewnić zbywcy prawo do zwrotu akcyzy, bez konieczności angażowania się w fizyczne dokonanie tej dostawy czy też tworzenie kosztów poprzez zlecanie tego innej osobie, gdy de facto konsumpcja następuje poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że Sąd nie kwestionuje możliwości dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej czy też eksportu przez nabywcę pojazdu w imieniu sprzedawcy, jednakże pod warunkiem spełnienia wszystkich wcześniej wymienionych przesłanek, o których mowa w art.107 ust.3 u.p.a. i § 2 ust.2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego.

Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca nie przedstawiła żadnego dokumentu potwierdzającego dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej bądź eksportu. Wbrew jej twierdzeniom, dokumentem takim nie mogą być przedstawione faktury, gdyż stanowią one jedynie dowód dokonania sprzedaży. Fakt wskazania w nich obywateli Litwy lub Białorusi nie może być samodzielną przesłanką do uznania, że dokonano dostawy wewnątrzwspólnotowej bądź eksportu, a zwłaszcza, że dokonano tego

w imieniu sprzedającego. Powyższego nie zmienia również złożone przez skarżącą w postępowaniu podatkowym oświadczenie, które miało potwierdzać te okoliczności.

Oświadczenie to zostało wymienione jako dodatkowy warunek zwrotu akcyzy

w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego, podczas gdy podstawowe wymogi zostały wskazane w u.p.a. Wspomniany wcześniej art. 107 ust. 3 u.p.a. wskazuje, że są nimi dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem, dodatkowymi dokumentami mogą być wymienione w § 2 ust. 2 rozporządzenia: korespondencja handlowa, dokument dotyczący ubezpieczenia lub frachtu, dokument potwierdzający zapłatę za wykonaną dostawę wewnątrzwspólnotową albo eksport.

Tymczasem w niniejszej sprawie żaden z takich dokumentów nie został przedstawiony.

Nie powiodła się, w ocenie Sądu, próba wykazania, że w fakturach tych, oprócz ceny towaru, zostały wyszczególnione również koszty transportu. Zalegające

w aktach faktury nie potwierdzają tych okoliczności.

Słuszne są uwagi organu, że nieracjonalne jest, z punktu widzenia zasad ekonomiki oraz zasad prowadzenia działalności gospodarczej, nawet w kontekście swobody umów, na jaką powołuje się spółka, przyjęcie, że kupujący zgodził się zapłacić cenę samochodu, jak również zapłacił za transport, którego sam dokonał, tyle, że

w imieniu sprzedawcy.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarżąca nie przedstawiła dokumentów potwierdzających dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej bądź eksportu, co stanowiło wystarczającą przesłankę do odmowy zwrotu podatku akcyzowego.

Zgodzić należy się również z ustaleniami organów, z których wynika, że

w stosunku do samochodów Citroen C-5, Hyundai Trajet, BMW 330 oraz Toyota Corolla zostały dodatkowo spełnione negatywne przesłanki zwrotu podatku akcyzowego tj. przekroczenie rocznego terminu do złożenia wniosku, niemożność zidentyfikowania pojazdu oraz niezapłacenie podatku akcyzowego.

Wskazany w art. 107 ust. 1 u.p.a. roczny termin jest terminem materialnym, zawitym i nieprzywracanym. Oznacza to, że jego upływ powoduje wygaśnięcie prawa do domagania się zwrotu podatku akcyzowego. Jak wynika z akt sprawy, i która to okoliczność została przyznana przez skarżącą, Citroen C-5 został wywieziony poza terytorium kraju w dniu 3 marca 2010r., Hyundai Trajet w dniu 17 lutego 2010r.,

a spółka złożyła wniosek o zwrot akcyzy w dniu 24 listopada 2011r., zatem

z uchybieniem rocznego terminu.

Słuszne są również uwagi organów odnośnie niemożności identyfikacji pojazdu BMW 330. Przedstawiona bowiem przez stronę faktura dotyczy transakcji dokonanych przez podmioty, z których żaden nie jest skarżącą spółką, a wskazany

w niej samochód nie został bliżej określony, nie wskazano jego typu ani numeru nadwozia. Z tych względów faktura ta nie może dowodzić dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej przez skarżącą spółkę.

Nie budzi również wątpliwości, że brak zapłaty akcyzy jest bezwzględną przyczyną odmowy jej zwrotu. Tymczasem z akt sprawy wynika, że spółka nie przedłożyła dokumentu, który wskazywałby na fakt zapłaty podatku akcyzowego

w stosunku do Toyoty Corolli, a podjęte przez organy czynności sprawdzające, które należy uznać za wyczerpujące, również tego nie potwierdziły.

Sąd natomiast nie podziela stanowiska Dyrektora Izby Celnej odnośnie skutków związanych z dokonaniem rejestracji czasowej w celu wywiezienia samochodu za granicę, która to okoliczność dotyczy Hondy Jazz.

Ustawa z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 98, poz. 602 ze zm.) w art. 74 ust. 2 wskazuje na dwa rodzaje rejestracji czasowej: z urzędu oraz na wniosek. Zgodnie z ust. 2 pkt 1 tego artykułu, rejestracji z urzędu dokonuje się w przypadku złożenia wniosku o rejestrację. Rejestracja na wniosek dopuszczalna jest w przypadku wywozu pojazdu za granicę, przejazdu pojazdu

z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz

w sytuacji przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy.

W niniejszej sprawie rejestracji czasowej dokonano w celu wywozu pojazdu za granicę. Wynika to bezpośrednio z pisma Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Departamentu Ewidencji Państwowych i Teleinformatyki – Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców, w którym wskazano, że Honda Jazz została po raz pierwszy zarejestrowana na terenie kraju w dniu 22 czerwca 2011r. i było to pozwolenie czasowe, w celu wywozu za granicę.

W ocenie Sądu, ten rodzaj rejestracji czasowej nie wyklucza prawa domagania się zwrotu akcyzy. Skoro rejestracji dokonano w celu wywiezienia tego samochodu za granicę, a z tego tytułu co do zasady zwracany jest podatek akcyzowy, to nie można odbierać podatnikowi prawa zwrotu tego podatku. W takiej sytuacji zaproponowana przez organ językowa wykładnia treści art. 107 ust. 1 u.p.a. pozostawałaby, co słusznie podnosi skarżąca, w sprzeczności z celem tego przepisu, którym ma być zwrot podatku akcyzowego, gdy jego konsumpcja zostaje dokonana poza terenem kraju. Rozważania te jednak, wobec niespełnienia przez spółkę pozostałych przesłanek do zwrotu podatku akcyzowego, pozostają bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia.

Podsumowując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.