Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 520/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2007-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 4, art. 25 ust. 1
journal: Dz.U. 1992 nr 21 poz 86
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania.
article: art. 122, art. 150, art. 187 par. 1, art. 190, art. 191
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski Asesor WSA Wojciech Czajkowski (spr.) Protokolant Anna Fic po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2007r. w Olsztynie sprawy ze skargi A Spółka z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r. o Nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Spółka z o.o. A. z siedzibą w E. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r. o nr "[...]", którą uchylono w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli z "[...]" r., nr "[...]" i określono Spółce podatek dochodowy od osób prawnych za 1999 rok w kwocie 19.878,00zł.

Z akt sprawy wynika, że organ I instancji przeprowadził w Spółce kontrolę skarbową w zakresie rzetelności deklarowania w 1999r. podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa. W toku kontroli organ stwierdził nieprawidłowości polegające na zaniżeniu przez A. przychodu z działalności gospodarczej o kwotę 2.946,23 zł oraz uznaniu za koszty uzyskania przychodów szeregu wydatków nie stanowiących tych kosztów w rozumieniu art.15 ust.1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000r., nr 54, poz.654 z późn.zm.). Po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania podatkowego w sprawie, zawyżenie kosztów ustalono ostatecznie na kwotę 61.805,96 zł.. Nieprawidłowości w dokumentacji księgowej Spółki opisano zaś w kolejnych pozycjach uzasadnienia wydanej w sprawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r., nr "[...]".

W toku postępowania organ II instancji za bezzasadny uznał między innymi wniosek Spółki o skorygowanie popełnionego przez nią błędu w ewidencjach księgowych w 1999 roku. A zwróciła się bowiem o uwzględnienie w kosztach uzyskania przychodu nie ujętego wcześniej wydatku na zakup dwudziestu maszyn "[...]" oraz takiej samej ilości maszyn "[...]", który udokumentowano fakturą VAT z dnia 31 października 1999r. o numerze "[...]", wystawioną przez Agencję B – K. K. na kwotę netto 76.700.00 zł.

Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji Dyrektora Izby z dnia "[...]" r., wydatek ten został już raz ujęty w ewidencji księgowej, czego potwierdzeniem było zestawienie zakupów od wymienionej Agencji, przy czym Spółka odliczyła również i wykazała w rejestrze zakupów VAT podatek naliczony z tytułu tego zakupu.

Decyzja organu z "[...]"r. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 lipca 2005r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż o uchyleniu rozstrzygnięcia zdecydowało niewyjaśnienie w postępowaniu podatkowym kwestii ewentualnego uznania za koszt uzyskania przychodów kwoty 76.700,00 zł, wydatkowanej na zakup czterdziestu maszyn szwalniczych, co naruszyło przepisy procesowe Ordynacji podatkowej, tj. art.122. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej. Sąd zwrócił uwagę, że wbrew twierdzeniom organu, w zestawieniu kosztów udokumentowanych i ewidencji księgowej spółki brak jest pozycji o wymienionej wartości. W postępowaniu sądowym wskazano zaś na nowy dowód – remanent na dzień 31.12.1999r. i pojawiła się nowa argumentacja co do zasadności uznania spornej kwoty za koszt uzyskania przychodu. Jednocześnie w aktach sprawy znajduje się dowód wskazany przez skarżącą – aneks do umowy dzierżawy z dnia 30.04.1999r. W ocenie Sądu, wyjaśnienia wymagała okoliczność ilości i rodzaju maszyn używanych przez skarżącą w 1999 roku do prowadzenia działalności usługowej - szycia odzieży oraz związku tego wydatku na zakup maszyn z przychodem za 1999 rok. Z uwagi na powyższe, Dyrektor Izby Skarbowej przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinien przeanalizować umowy dzierżawy wraz z aneksami oraz inne dowody i ocenić ich skutki podatkowe.

Jednocześnie powołując przepisy art. 15 ust.1 i 4 oraz art. 9 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych Sąd podtrzymał ocenę prawną dokonanych przez organ ustaleń faktycznych odnośnie pozostałych zakwestionowanych jako koszt uzyskania przychodów, spornych wydatków.

Po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego w związku ze wskazaniami zawartymi w wyroku Sądu z dnia 28 lipca 2005 r., uzasadniając decyzję z dnia "[...]" r. organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż postępowanie to prowadzone było przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej od dnia 4 stycznia 2006 r. do 17 sierpnia 2006 r.. Przedstawiciele strony przedkładali bowiem kolejne zwolnienia lekarskie oraz nie dostarczali dowodów, pomimo wielokrotnego wysyłania wezwań. Ostatecznie zaś strona nie przedłożyła dowodu poniesienia wydatku na kwotę 76.700,00 zł, który wg zeznań świadka A. K. był uregulowany, tak jak inne należności Spółki A, za pośrednictwem banku, tj. przelewem.

Jak wskazał organ, świadek ta zeznała do protokołu przesłuchania z dnia 10.08.2006 r., że A przez pewną część 1999 roku dzierżawiła maszyny od państwa K. będących właścicielami PPH C i Agencji B. Pod koniec 1999 roku, najprawdopodobniej w październiku, dzierżawione maszyny Spółka A zakupiła na własność od Agencji B – K. K., co zostało udokumentowane fakturą VAT. Ilości dzierżawionych maszyn wyszczególnione były w dwóch aneksach, z dnia 4 stycznia 1999r. i 30 kwietnia 1999r., do umowy dzierżawy z dnia 30.12.1998r.. Z zeznań tych wynikało również, że maszyny szwalnicze używane przez Spółkę A. były własnością A. K. i Jej męża K. W okresie kiedy wspólnie prowadzili oni działalność pod firmą PPH C wymienione maszyny stanowiły wyposażenie tej firmy. Po zakończeniu działalności C, w związku z przejściem A. K. na rentę, jej małżonek otworzył działalność gospodarczą na swoje imię i nazwisko. Wtedy te maszyny były na wyposażeniu prowadzonej przez niego Agencji B. W związku z powyższym choć były to te same maszyny, to dzierżawione były na podstawie różnych umów dzierżawy. Maszyny te po zakończeniu jednej dzierżawy a rozpoczęciem drugiej umowy dzierżawy nie musiały być zabierane ze Spółki.

Dyrektor Izby podniósł w uzasadnieniu decyzji, iż dla wyjaśnienia spornego zakupu przesłuchano w charakterze świadka M. N., konserwatora maszyn zatrudnionego w Spółce A na stanowisku mechanika do końca 1999 roku. Świadek ten zeznał jednak, iż nie uczestniczył przy zakupie maszyn i nie potrafi

nic powiedzieć na temat tego zakupu.

Jedynym dowodem księgowym uzyskanym od Spółki A w toku postępowania uzupełniającego był, jak podał organ, wydruk - historia rachunku bankowego Spółki za 1999 r., posiadanego w "[...]". Z dokumentu tego nie wynikało jednak dokonanie operacji na kwotę 76.700,00zł z tytułu zakupu wymienionych maszyn.

A. K. zeznała natomiast do protokołu z dnia 10 sierpnia 2006r., iż nie znalazła przelewów Spółki A z 1999 r., gdyż prawdopodobnie zostały one zniszczone na koniec 2005 r.. Minął bowiem pięcioletni okres ich przechowywania.

Po ponownym przeanalizowaniu zapisów kont zespołu "4" i zespołu "5", na których ewidencjonowano koszty Spółki nie stwierdzono ponadto by, w kosztach tych ujęto fakturę VAT o nr "[...]" z dnia 31.10.1999 r. .

Organ odwoławczy stwierdził tym samym brak podstaw do uwzględnienia po stronie kosztów na wniosek strony, wydatku z tytułu dokonania zakupu maszyn na kwotę 76.700,00 zł. Nie dość bowiem, że Spółka nie dokonała zarachowania tego wydatku w księgach, to nie przedstawiła wiarygodnego dowodu jego poniesienia w postaci przelewu bankowego, którym zgodnie z zeznaniami A.K. miała być uregulowana należność z tytułu zakupu maszyn szwalniczych. Sam zaś wniosek Strony z dnia 10.07.2004 r. o uwzględnienie w kosztach Spółki A wydatku na zakup maszyn oraz kserokopia faktury VAT z dnia 31.10.1999 r. Nr "[...]" nie są wystarczającymi dowodami dla potwierdzenia zaistnienia tego zdarzenia gospodarczego. Tym bardziej, iż z zeznań świadka Pani A. K. wynikał fakt wielokrotnego przesuwania spornych maszyn (dzierżawy lub sprzedaży) pomiędzy podmiotami, których właścicielami byli A. i K. K. Ostatecznie, nawet dowód z przesłuchania mechanika obsługującego park maszynowy w Spółce A nie potwierdził dokonania spornego zakupu.

W sytuacji więc, gdy strona nie udowodniła poniesienia spornego wydatku, nie przedstawiła dowodów potwierdzających fakt zakupu, otrzymania maszyn oraz zapłaty za nie, a nie udało się zdobyć tych dowodów organom podatkowym, to mając na uwadze zasadę wyrażoną w art. 15 ust. 1 ustawy podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którą kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu, nie można było wywodzić dla podatnika pozytywnych skutków prawnych.

Jak wskazał organ, w interesie podatnika było zabezpieczenie wszelkich dokumentów i dowodów pozwalających na ustalenie stanu faktycznego. Zgodnie zaś z zeznaniami A. K. dokumenty te zostały zniszczone na koniec 2005 roku, a więc w czasie kiedy wiadomo było, iż po wydaniu wyroku przez WSA w Olsztynie, dowody te będą niezbędne do dalszego prowadzenia postępowania.

Tym samym Dyrektor Izby Skarbowej po uzupełnieniu materiałów sprawy podtrzymał ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną zawarte w uchylonym wyrokiem Sądu, swoim wcześniejszym rozstrzygnięciu z dnia "[...]"r.

W złożonej skardze A Spółka z o.o. wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i umorzenie postępowania.

Uzasadniając skargę zwróciła uwagę, iż przy pełnej księgowości obowiązują w Spółce przepisy ustawy o rachunkowości, z których wynika metoda memoriałowa, a nie kasowa.

Jednocześnie skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu błędną interpretację zebranego w czasie kontroli materiału dowodowego. Podniosła, iż w toku postępowania zostały udostępnione kontrolującym wszystkie posiadane dokumenty księgowe. Pozostałe dokumenty, w tym m.in. potwierdzenia kasowe, wpłaty i wypłaty bankowe zostały natomiast w ustawowym terminie zniszczone.

Jak podała Spółka, na żądanie organu podatkowego przedłożono dokument bankowy - kwoty dokonanych przelewów i rozliczenie kont za kontrolowany okres. Dokumenty te potwierdzają zaś, zdaniem skarżącej, dokonaną zapłatę za maszyny.

Ponadto strona zarzuciła organowi, iż dowód w postaci przesłuchania świadka M. N., zinterpretowany został na niekorzyść Spółki i nie ma mocy prawnej, Przeprowadzono go bowiem bez udziału strony.

Skarżąca zwróciła również uwagę, że osoby kontrolujące widziały sporne maszyny, produkcję bieżącą oraz faktury sprzedaży wyprodukowanego towaru. Funkcjonowanie zakładu krawieckiego bez maszyn szwalniczych jest zaś niemożliwe.

W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi jako w całości bezzasadnej, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji.

Na rozprawie w dniu 18 stycznia 2006r. pełnomocnik Spółki przedłożyła oryginał faktury VAT Nr "[...]" z dnia 31 października 1999r. wystawionej przez Agencję B - K. K. wraz z wydrukiem komputerowym zawierającym adnotacje o sposobie zaksięgowania, z którego wynikało, że kwotę zakupu 76.000,00 zł zaksięgowano do magazynu, a nie jako koszt VAT. Pełnomocnik wyjaśniła jednocześnie, że z ewidencji księgowej i wykazu bankowego wynika, iż kwota faktury została zapłacona. Bank nie prowadzi zaś dokumentacji odbiorców.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem badając legalność zaskarżonej decyzji zgodnie z kompetencją ustanowioną w art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269) Sąd nie stwierdził, aby decyzja ta naruszała prawo. Podkreślić zaś należy, iż na podstawie art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", decyzja administracyjna podlega uchyleniu wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy.

Uznając w oparciu o analizę materiałów sprawy, iż tego rodzaju naruszeń zaskarżonej decyzji zarzucić nie można, zauważyć na wstępie należy, iż nie mogła podlegać ponownej ocenie przez skład orzekający w niniejszej sprawie prawidłowość decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w kwestiach rozstrzygniętych wyrokiem WSA w Olsztynie z dnia 28 lipca 2005r. Stosownie bowiem do art.153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Rozpoznając ponownie sprawę Sąd zobowiązany był tym samym do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu stanowisku, w pełnym zakresie. W związku z niniejszym postępowaniem zbadał natomiast w szczególności, czy zostały prawidłowo wykonane przez organ wskazane w wyroku WSA z dnia 28 lipca 2005r. zalecenia dotyczące podjęcia uzupełniających czynności procesowych, a następnie oceny poczynionych ustaleń faktycznych z punktu widzenia ich skutków podatkowych.

Istota sporu w związku z ponownym rozpoznaniem sprawy przez Sąd sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy słusznym było nieuwzględnienie po stronie kosztów poniesionych w 1999 roku kwoty 76.700zł, w związku ze wskazaniem przez podatników na zakup czterdziestu maszyn szwalniczych od Agencji B - K. K.

Badając akta sprawy Sąd uznał, iż podnoszone przez Spółkę zarzuty w tej kwestii nie zasługują na uwzględnienie, zaś Dyrektor Izby dokładnie wyjaśnił i przekonywująco uzasadnił wszystkie aspekty związane ze spornym wydatkiem.

Konstrukcja prawna kosztu uzyskania przychodów określona w art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oparta jest na swoistej klauzuli generalnej, która stanowi, że kosztem tym są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art.16 ust.1 Decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest zatem poniesienie go w celu osiągnięcia przychodu, przy czym każdy wydatek - poza wyraźnie wskazanym w ustawie - wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodu.

Jak wielokrotnie podkreślano w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, które mają decydujący wpływ na określenie zobowiązań podatkowych, nie można uznać za koszt wydatków, których charakter budzi wątpliwości, a podatnik wątpliwości tych nie wyjaśnia. Ciężar dowodu co do wskazania istnienia związku przyczynowego między konkretnym wydatkiem, a uzyskanym przychodem obciąża przy tym podatnika (por. wyrok NSA w Gdańsku 27.06.2001r. o sygn. akt I SA/Gd 45/99, NSA w Katowicach z 24.05.2000r. o sygn. akt I SA/Ka 2181/98).

Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków trzeba brać pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodu. Okoliczności te należy oceniać indywidualnie, biorąc pod uwagę racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodu (p. wyrok NSA W-wa z 16.12.2005r. o sygn.akt II FSK 82/05 LEX nr 187769).

W ocenie Sądu, materiały niniejszej sprawy nie dają wystarczających podstaw do uznania, że w odniesieniu do spornego wydatku skarżąca Spółka w sposób przekonywujący wyjaśniła wszystkie wątpliwości jakie wyłaniają się na tle zakwalifikowania tego kosztu, a zarazem wykazała istnienie związku przyczynowego z uzyskanym przez Nią przychodem. Podkreślić zaś należy, iż w świetle art. 25 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie można na organy podatkowe nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających związek przyczynowy pomiędzy oznaczonymi wydatkami, a uzyskanym przychodem, jeżeli dostatecznych dowodów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik. Tym bardziej, gdy jak w niniejszej sprawie, dotychczasowe ustalenia organów prowadzą do wniosków przeciwnych do ogólnie sformułowanych twierdzeń podatnika. Z akt sprawy wynika bowiem, co trafnie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej, fakt wielokrotnego przesuwania spornych maszyn pomiędzy podmiotami gospodarczymi prowadzonymi w przez A. i K. K., jak również to, że pomimo wezwań organu wnosząca o uznanie tego wydatku strona nie przedłożyła poza sporną fakturą z dnia 31.10.1999r., dokumentacji dotyczącej rozrachunków z firmą B. Wobec wyłaniających się wątpliwości w związku z nie zaewidencjonowaniem transakcji na kontach na których księgowano koszty Spółki, strona nie dostarczyła też innych dowodów potwierdzających poniesienie spornego wydatku.

Wbrew twierdzeniom skarżącej, zapłaty za wymienione w fakturze maszyny nie potwierdził wydruk "[...]" – historii rachunku bankowego spółki za 1999r., z którego nie wynika, iż dokonano operacji na kwotę wynikającą ze spornej faktury. Brak jest również jakiegokolwiek innego dowodu potwierdzającego wydatkowanie tej kwoty, bowiem jak zeznała przesłuchana w charakterze świadka A. K., przelewy Spółki z 1999r. zostały zniszczone. Na podkreślenie zasługuje fakt, iż co słusznie zauważył organ II instancji, nastąpiło to w końcu 2005 roku, a więc w czasie gdy postępowanie podatkowe za rok 1999 nie było jeszcze zakończone. Zapłaty w związku z zakupem maszyn szwalniczych od firmy B nie potwierdziły ponadto zeznania przesłuchanego w charakterze świadka M. N. Z zeznań tego świadka wynika m.in., że będąc w Spółce A mechanikiem i konserwatorem maszyn "wydawało mu się", iż są to maszyny Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowego C – A. i K. K. Z zeznań tych wynika również, iż M. N. przez cały okres zatrudnienia u p. K. uważał, że pozostaje u jednego pracodawcy. Przez kilka lat pracy nie zauważył nawet kiedy zmieniona została umowa o pracę, poprzez pojawienie się w niej zamiast firmy C, firmy A. Świadek ten nie potrafił jednoznacznie określić ilości używanych w 1999r. w zakładzie przy ul. "[...]" w E., maszyn szwalniczych. Podał jednakże, iż maszyny te składowano również w magazynie przy ul. "[...]" w E., skąd część z nich była wywożona do nowego zakładu w N. To zaś powoduje, że prawdopodobną staje się podnoszona przez organ podatkowy teza, że wprowadzenie tych maszyn na magazyn i ujęcie w "ewidencji wyposażenia" oraz nieewidecjonowanie w kosztach działalności było działaniem zamierzonym, a nie błędem księgowym.

Reasumując stwierdzić należało, iż w związku z kontrolą zaskarżonej decyzji w aspekcie zgodności z przepisami postępowania, naruszenia tych przepisów sąd nie stwierdził. Zebrany przez organy podatkowe materiał dowodowy dawał zaś podstawy do poczynionych ustaleń faktycznych. W związku z oceną tego materiału organy podatkowe wszechstronnie przeanalizowały wszystkie okoliczności istotne dla ustalenia zasadniczej w sprawie kwestii, czy rzeczywiście Spółka A poniosła wydatek i dokonała zapłaty za fakturę VAT Nr "[...]" z dnia 31 października 1999r. wystawioną przez Agencję B – K. K., a tym samym, czy kwota z tej faktury stanowiła koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Przez wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego należy rozumieć

ustosunkowanie się przez organy podatkowe do każdego dowodu bądź grupy dowodów

jednorodnych i dokonanie ich oceny we wzajemnym powiązaniu. Od tego ustalenia

zależne jest bowiem przyjęcie, czy rzeczywiście dokonano zapłaty kwoty wynikającej ze spornej faktury. Z materiałów postępowania wynika, iż organy dopełniły tego obowiązku. Natomiast strona skarżąca nie wykazała, iż rzeczywiście wydatek taki poniosła uiszczając wykazaną w fakturze kwotę. W tym stanie rzeczy nieuznanie przez Dyrektora Izby Skarbowej spornego wydatku za koszt uzyskania przychodów, nie budzi zastrzeżeń.

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z prawem skład orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził też naruszenia przepisów postępowania w związku z zarzutami strony dotyczącymi nie brania przez nią udziału w przeprowadzaniu dowodu z przesłuchania świadka M. N., z uwagi na nieprawidłowe zawiadomienie. Podkreślić należy, iż skuteczne zawiadomienie strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka jest obowiązkiem organu podatkowego, stosownie do art. 190 Ordynacji. Z akt wynika jednak, że organ prowadzący postępowanie dwukrotnie zawiadomił stronę o terminie, w którym ma być przeprowadzony ten dowód. Pierwsze przesłuchanie M. N. w dniu 16.03.2006 r. odbyło się po prawidłowym doręczeniu jej zawiadomienia, zaś wniosek Prezesa Zarządu Spółki z dnia 15 marca 2006r. o zmianę terminu przesłuchania wpłynął do organu dopiero w dniu 17.03.2006 r.. Prawidłowo, bo ze skutkiem prawnym doręczenia zastępczego określonym w art. 150 Ordynacji podatkowej Spółka została również zawiadomiona o ponownym przesłuchaniu tego świadka w dniu 30.05.2006 r. Organ w przypadku skutecznego doręczenia stronie na wskazany przez nią adres, zawiadomienia, o którym mowa w art. 190 Ordynacji mógł tym samym, w przypadku niestawienia się, przeprowadzić czynności bez jej udziału.

Wszystkie poczynione wyżej uwagi potwierdzają więc ocenę, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .