Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1800/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 4
journal: Dz.U. 2014 poz 1182
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jednolity
article: art. 7, art. 25 ust. 4
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Iwona Maciejuk (spr.), Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2016 r. sprawy ze skargi Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej p.w. św. S .w M. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]; 2. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej p.w. św. S. w M. kwotę 200 zł (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 22 i art. 35 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, po rozpatrzeniu wniosku Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej p.w. [...] w [...] oraz wniosku S.K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r.

nr [...], nakazującą Proboszczowi Parafii Rzymskokatolickiej p.w. [...] w [...] przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez uaktualnienie danych osobowych S. K., polegające na naniesieniu w księdze chrztów adnotacji o treści zgodnej z żądaniem zawartym w "oświadczeniu woli" z dnia [...] kwietnia 2013 r.

W uzasadnieniu GIODO wskazał, że do Biura GIODO wpłynęła skarga S.K. na przetwarzanie jego danych osobowych przez Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej p.w.  [...] w [...], siedzibą w [...] przy ul. [...], zwanego dalej Proboszczem Parafii. Wnioskodawca zwrócił się do Generalnego Inspektora z wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej nakazującej Proboszczowi Parafii sprostowanie, w jego ocenie, nieaktualnych danych osobowych. podał, iż w dniu [...] kwietnia 2013 r. wysłał do Proboszcza ww. Parafii Rzymskokatolickiej oświadczenie o wystąpieniu z Kościoła Katolickiego, połączone z prośbą o sprostowanie nieaktualnych danych osobowych.

W wyjaśnieniach do GIODO Proboszcz Parafii wskazał, że nie została wszczęta procedura wystąpienia z Kościoła Katolickiego ponieważ nie istniała podstawa prawna do jej rozpoczęcie. Prawo Kanoniczne stanowi, że akt wystąpienia z Kościoła musi być złożony osobiście i wobec proboszcza miejsca zamieszkania a nie chrztu. Ponadto Proboszcz dodał, że jest proboszczem parafii chrztu wnioskodawcy, a nie jego miejsca zamieszkania.

Po nakazaniu przez GIODO decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. naniesienie

w księdze chrztów adnotacji o treści zgodnej z żądaniem wnioskodawcy, zawartym

w jego oświadczeniu woli z dnia [...] kwietnia 2013 r., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył zarówno Proboszcz Parafii Rzymskokatolickiej p.w.  [...] w [...], jak i S. K. Proboszcz Parafii zarzucił,

że organ nie wskazał podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa, które dają Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych uprawnienie do określenia kto należy do Kościoła Katolickiego. S.K. wniósł o zmianę decyzji poprzez jednoznaczne potwierdzenie, że prawo do merytorycznej decyzji administracyjnej GIODO jest zawsze niezależne od wyznania skarżącego. Alternatywnie - jeżeli organ administracji z jakichś powodów uważa, że taka zmiana jest niemożliwa wniósł

o zawieszenie postępowania i zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego

o wyjaśnienie zagadnienia wstępnego, a mianowicie czy przepis art. 43 ust. 2 u.o.d.o.

w zakresie w jakim nakłada na Generalnego Inspektora obowiązek badania przynależności religijnej skarżących przed wydaniem decyzji administracyjnej jest zgodny z: 1) art. 2 pkt 5 ustawy o gwarancjach wolności sumienia i wyznania (...) 2) art. 9 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (...) 3) art. 51 ust. 4 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP."

Wnioskodawca zarzucił, że organ wydając decyzję posiłkuje się jedynie wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego. Według wnioskodawcy decyzja jest niezgodna z prawem przez to, że poprzedza ją badanie światopoglądu wnioskodawcy. Według strony organ naruszył art. 9 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka

i Podstawowych Wolności.

GIODO utrzymując w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. wskazał, że w myśl art. 43 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych, w odniesieniu do zbiorów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, oraz zbiorów, o których mowa w ust. 1 pkt la, przetwarzanych przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego oraz Centralne Biuro Antykorupcyjne, Generalnemu Inspektorowi nie przysługują uprawnienia określone

w art. 12 pkt 2, art. 14 pkt 1 i 3 - 5 oraz art. 15 - 18. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy

z obowiązku rejestracji zbioru danych zwolnieni są administratorzy danych dotyczących osób należących do kościoła lub innego związku wyznaniowego, o uregulowanej sytuacji prawnej, przetwarzanych na potrzeby tego kościoła lub związku wyznaniowego.

Wskazał, że Proboszcz Parafii miejsca chrztu nie dokonał wnioskowanego przez Skarżącą sprostowania jej danych osobowych, bo Skarżąca nie zastosowała się do kościelnej procedury formalnego wystąpienia z Kościoła Katolickiego (opartej na wewnętrznych przepisach prawa kościelnego).

GIODO podał, że z ustaleń postępowania administracyjnego przeprowadzonego w niniejszej sprawie, wynika, iż Skarżący uważany jest przez Proboszcza Parafii za osobę należącą do zbiorowości członków tego związku wyznaniowego, z uwagi na niezastosowanie się do wewnętrznych przepisów prawa kościelnego, regulujących kwestię wystąpienia z Kościoła Katolickiego.

GIODO przywołał wyroki NSA z dnia 24 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1828/12, z dnia 18 października 2013 r. sygn. akt I OSK 129/13, z dnia 18 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1487/12.

Organ przytoczył art. 25 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 2 ustawy

o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej.

GIODO stwierdził, że analiza ww. przepisów prawa, jak i orzecznictwa sądów administracyjnych prowadzi do wniosku, że decydującym dla wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy aktualnie wnioskodawca jest członkiem Kościoła Katolickiego. Organ stwierdził, że wymieniony wyżej Proboszcz jest administratorem danych osobowych wnioskodawcy.

Organ po przywołaniu treści art. 35 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych stwierdził, że wnioskodawca słusznie wystąpił do GIODO, stosownie do dyspozycji ust. 2 art. 35 u.o.d.o. Bezsporne jest, jak wskazał organ, że wnioskodawca złożył Proboszczowi Parafii miejsca chrztu, tj. administratorowi swoich danych osobowych, oświadczenie o wystąpieniu z Kościoła Katolickiego. Wyraził więc dostatecznie jasno swoją wolę co do dalszej przynależności do tego związku wyznaniowego.

W odniesieniu do żądania wnioskodawcy zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, GIODO wskazał, że strona może we własnym zakresie zwrócić

się do Trybunału Konstytucyjnego (wskazano na warunki złożenia skargi konstytucyjnej).

Odnosząc się do zarzutów wnioskodawcy, że z jednej strony decyzja bada jego światopogląd, a z drugiej całkowicie ignoruje negatywny aspekt wolności religijnej, czyli prawo do nieobarczania kwestiami religijnymi a zwłaszcza do niewyjawiania poglądów religijnych, organ podkreślił brak konsekwencji wnioskodawcy w jego argumentacji.

Cytowany przez wnioskodawcę wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, który stwierdził, że władze państwowe nie są uprawnione do ingerencji w sferę wolności sumienia jednostki oraz do dążenia do odkrycia jego lub jej przekonań religijnych lub do zmuszenia go lub jej do ich wyjawienia, wskazuje na to, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych sam wyszedł z inicjatywą analizy pozycji wnioskodawcy

w Kościele Katolickim, co nie jest prawdą. Organ przypomniał, że wnioskodawca

z własnej woli złożył skargę do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na Proboszcza Parafii na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie danych osobowych. Wskazał, że nie odniósł się w decyzji do światopoglądu wnioskodawcy,

nie oceniał jego przekonań oraz opinii na temat otaczającego go świata, wyznania, tudzież samego Kościoła Katolickiego, tym bardziej nie zakwalifikował wnioskodawcy do żadnej grupy ani mniejszości. Organ podniósł, że przeanalizował jedynie aspekt danych osobowych wnioskodawcy pod kątem przetwarzania ich przez administratora danych, którym w tym przypadku jest Proboszcz.

Decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej p.w. [...] w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wnosząc o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 7, art. 25 ust. 3 Konstytucji RP; 2. art. 1, art. 5 i art. 27 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską podpisanego 28 lipca 1993 r.; 3. art. 2 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej; 4. art. 9 ust. 2 pkt 2, art. 10 ust. 1, art. 11 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 2 pkt 1, 4, art. 32 ust. 2 pkt 8 ustawy o gwarancjach wolności sumienia i wyznania; 5. art. 6, art. 7, art. 19, art. 77, art. 107 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi Proboszcz podniósł, że organ nie wskazał dlaczego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej wyjaśnieniom Proboszcza Parafii w zakresie obowiązywanie procedur. Nie wskazał też podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa, które dają GIODO uprawnienie do określania, kto należy do Kościoła Katolickiego. Skarżący podniósł, że organ ochrony danych osobowych nie jest uprawniony do dokonywania oceny skuteczności wystąpienia z Kościoła, a także wydawania nakazów skierowanych do proboszczów, a dotyczących dokonania wpisów w księgach ochrzczonych. GIODO ingerując w wewnętrzne sprawy Kościoła, wykroczył poza zakres swoich kompetencji, czym naruszył także przepis art. 19 k.p.a., a działanie organu w tym zakresie należy uznać za podjęte bez podstawy prawnej, a więc również stanowiące naruszenie zasady legalizmu (określonej w art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a.). W przedmiotowej decyzji uzasadnienie prawne sprowadza się do stanowiska GIODO odnośnie do jego interpretacji uzasadnienia wyroków NSA. Z lektury powołanych wyroków nie można jednakże wyciągnąć wniosków, co do kompetencji Generalnego Inspektora, do których doszedł GIODO, podając je jako podstawę rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącego, GIODO nie jest uprawniony do dokonywania oceny skuteczności wystąpienia z Kościoła, a także wydawania nakazów skierowanych do proboszczów, a dotyczących dokonania wpisów w księgach ochrzczonych. Przyjęcie, że oświadczenie wnioskodawcy z dnia [...] kwietnia 2013 r. stanowi, skuteczny akt apostazji błędem co do ustaleń faktycznych popełnionym przez GIODO. Przyjęcie odmiennego stanowiska byłoby sprzeczne nie tylko z przepisami ustawowymi

i konkordatowymi, ale i z unormowaniami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w której Kościołowi Katolickiego zagwarantowano autonomię i niezależność w sprawach należących do jego własnego zakresu oraz wyrażono zasadę demokratycznego państwa prawnego, której fundamentem jest zasada legalizmu.

W odpowiedzi na skargę GIODO wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), organy władzy publicznej działają na podstawie

i w granicach prawa. Zasada legalizmu znajduje również swój wyraz wprost

w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., stanowiąc

w art. 6, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Przepisy procedury administracyjnej, którą i organ ochrony danych osobowych stosuje, normują postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych.

Obowiązek działania na podstawie prawa nie może być jednak rozumiany jako uprawnienie organu władzy publicznej do ingerowania w stosunki między Rzecząpospolitą Polską a Kościołem Katolickim. Te bowiem określają umowa międzynarodowa zawarta ze Stolicą Apostolską i ustawy (art. 25 ust. 4 Konstytucji RP). Rzeczpospolita Polska przestrzega zaś wiążącego ją prawa międzynarodowego (art. 9 Konstytucji RP). Samo istnienie podstawy prawnej do działania GIODO w postaci wydawania decyzji administracyjnych w sprawach przetwarzania danych osobowych (art. 12 pkt 2, art. 18 u.o.d.o.) nie jest równoznaczne z istnieniem podstawy prawnej

do ingerencji tego organu władzy publicznej w kwestię przynależności danej osoby

do Kościoła Katolickiego.

Stosunki między państwem a kościołami i innymi związkami wyznaniowymi

są kształtowane, zgodnie z art. 25 ust. 3 Konstytucji RP, na zasadach poszanowania ich autonomii oraz wzajemnej niezależności każdego w swoim zakresie, jak również współdziałania dla dobra człowieka i dobra wspólnego.

GIODO wkraczając w istocie – poprzez nakaz dokonania przez Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej w księdze chrztu określonej treści adnotacji – naruszył autonomię Kościoła. Organ władzy publicznej wkroczył bowiem w materię kształtowaną umową międzynarodową i ustawami, do których Konstytucja odwołuje się w art. 25 ust. 4.

Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 lipca

2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2095/14, zgodnie z którym Państwo nie może ingerować

w sferę przynależności do kościoła lub związku wyznaniowego (orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, GIODO nakazując decyzją administracyjną Proboszczowi Parafii Rzymskokatolickiej naniesienie – w stanie faktycznym niniejszej sprawy – w księdze chrztu określonej treści adnotacji dotyczącej wnioskodawcy przekroczył swoje kompetencje jako organ władzy publicznej, czym naruszył nie tylko przepis art. 7 Konstytucji RP. Organ naruszył nadto przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. w zw. z art. 35 ust. 1 u.o.d.o.

Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie podziela tym samym poglądów wyrażonych w powołanych przez organ w decyzji wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zakresie dopuszczalności oceny przez organ władzy publicznej skuteczności oświadczenia danej osoby w kwestii przynależności do Kościoła Katolickiego (wyrok NSA z dnia 18 października 2013 r. sygn. akt I OSK 129/13, wyrok NSA z dnia 18 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1487/12, wyrok NSA z dnia

24 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1828/12).

Z decyzji jednoznacznie wynika, że organ władzy państwowej podjął

się decydowania o przynależności określonej osoby do danego Kościoła, w tym przypadku Kościoła Katolickiego, co stanowi niedopuszczalne przekroczenie granic wykonywania władzy publicznej w sferze, która zastrzeżona jest Kościołowi Katolickiemu.

Zasadę autonomii i niezależności w odniesieniu do Kościoła Katolickiego wyrażają postanowienia art. 1 i art. 5 Konkordatu między Stolicą Apostolską

i Rzecząpospolitą Polską podpisanego w Warszawie dnia 28 lipca 1993 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 51, poz. 318) oraz przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1169), a szczególnie jej art. 2 stanowiący, iż Kościół rządzi się w swych sprawach własnym prawem, swobodnie wykonuje władzę duchowną i jurysdykcyjną oraz zarządza swoimi sprawami.

Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1182 ze zm.) stanowi akt prawny, o którym mowa w art. 51 ust. 5 Konstytucji RP. Określa zasady i tryb gromadzenia oraz udostępniania informacji. Akt ten stanowi instrument służący ochronie prawa do prywatności. Postanowienia Konstytucji RP zawarte w art. 51 adresowane są głównie do organów państwa (w ust. 2 jest mowa o władzy publicznej), co oczywiście nie oznacza, że podmioty niepubliczne nie podlegają ograniczeniom narzuconym przez art. 51 Konstytucji RP (v. B. Banaszak, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, Komentarz, Warszawa, 2009, str. 261).

Zdaniem Sądu, nie oznacza to jednak równocześnie dowolności w zakresie stosowania przepisów u.o.d.o. do Kościoła Katolickiego, który posiada uregulowane umową międzynarodową stosunki z Rzecząpospolitą Polską.

Zgodnie z art. 1 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską podpisanego w Warszawie dnia 28 lipca 1993 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 51, poz. 318), Rzeczpospolita Polska i Stolica Apostolska potwierdzają, że Państwo i Kościół Katolicki są – każde w swej dziedzinie – niezależne i autonomiczne oraz zobowiązują się do pełnego poszanowania tej zasady we wzajemnych stosunkach i we współdziałaniu dla rozwoju człowieka i dobra wspólnego. Stosownie zaś do art. 5 powołanej umowy międzynarodowej, przestrzegając prawa do wolności religijnej, Państwo zapewnia Kościołowi Katolickiemu, bez względu na obrządek, swobodne i publiczne pełnienie jego misji, łącznie z wykonywaniem jurysdykcji oraz zarządzaniem i administrowaniem jego sprawami na podstawie prawa kanonicznego.

Powyższe wyłącza w ocenie Sądu możliwość decydowania przez organ władzy publicznej o przynależności danej osoby do Kościoła Katolickiego, tym bardziej, że zgodnie z art. 4 ustawy o ochronie danych osobowych, przepisów tego aktu prawnego nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej. Choć w umowie międzynarodowej zawartej między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską nie ma wprost zapisu o wyłączeniu stosowania jej przepisów w zakresie przetwarzania danych osobowych członków Kościoła Katolickiego (zapisu takiego zresztą być nie mogło, albowiem u.o.d.o. stanowi akt prawny uchwalony 29 sierpnia 1997 r.), nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości – wobec treści powołanych przepisów umowy międzynarodowej – że art. 4 u.o.d.o. wyłącza możliwość nakazania przez organ władzy państwowej, tj. GIODO – w stanie faktycznym tej sprawy – wprowadzenia określonej (wskazanej przez ten organ) treści zapisów w księdze chrztu.

W sytuacji, gdy Proboszcz Parafii Rzymskokatolickiej utrzymuje, że odstąpienie wnioskodawcy od Kościoła Katolickiego było bezskuteczne wobec niezachowania warunków formalnych przewidzianych dla dokonania tej czynności, to brak było podstaw do wyrażenia odmiennego stanowiska w tym zakresie przez władzę państwową.

Brak było tym samym podstaw do nakazania Proboszczowi uwzględnienia poglądu władzy publicznej w tej sferze poprzez wydanie decyzji, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o., mimo że art. 43 ust. 2 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o., wyłącza uprawnienia GIODO, o których mowa w art. 12 pkt 2 i m.in. art. 18 u.o.d.o.

w odniesieniu do zbiorów dotyczących osób należących do kościoła lub innego związku wyznaniowego, o uregulowanej sytuacji prawnej, przetwarzanych na potrzeby tego kościoła lub związku wyznaniowego, co stanowi niejako uwzględnienie zapisów umowy międzynarodowej zawartej między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską.

Proboszcz Parafii Rzymskokatolickiej wskazał w niniejszej sprawie na reguły określające sposób skutecznego wystąpienia z Kościoła. Nie jest rolą organu władzy państwowej pośredniczenie w tym zakresie pomiędzy członkiem Kościoła Katolickiego

i Kościołem Katolickim.

W sprawie niniejszej – w jej stanie faktycznym – nie można mówić o jakimkolwiek naruszeniu przepisów ustawy o ochronie danych osobowych osoby wnioskującej do GIODO, które to naruszenie umożliwiałoby interwencję władzy państwowej w sposób ujęty w decyzji organu z dnia [...] kwietnia 2014 r.

Takiego naruszenia przepisów ustawy o ochronie danych osobowych przez Proboszcza Parafii GIODO nie wykazał. Organ powołał się jedynie na przepis art. 35 ust. 1 u.o.d.o., który stanowi, że w razie wykazania przez osobę, której dane osobowe dotyczą, że są one niekompletne, nieaktualne, nieprawdziwe lub zostały zebrane

z naruszeniem ustawy albo są zbędne do realizacji celu, dla którego zostały zebrane, administrator danych jest obowiązany, bez zbędnej zwłoki, do uzupełnienia, uaktualnienia, sprostowania danych, czasowego lub stałego wstrzymania przetwarzania kwestionowanych danych lub ich usunięcia ze zbioru, chyba że dotyczy to danych osobowych, w odniesieniu do których tryb ich uzupełnienia, uaktualnienia lub sprostowania określają odrębne ustawy.

Twierdzenie GIODO zawarte w zaskarżonej decyzji, że wnioskodawca wyraził dostatecznie jasno swoją wolę co do dalszej przynależności do Kościoła, na czym GIODO oparł decyzję, nie jest równoznaczne z wykazaniem przez organ naruszenia przez Proboszcza jakiegokolwiek przepisu u.o.d.o., co jest niezbędne dla zastosowania art. 35 ust. 1 u.o.d.o.

Ponownie rozpoznając sprawę, GIODO uwzględni rozważania Sądu przedstawione na gruncie stanu faktycznego niniejszej sprawy, w tym w szczególności weźmie pod uwagę, że Państwo nie może ingerować w sferę przynależności danej osoby do kościoła lub związku wyznaniowego, co w sprawie tej miało miejsce.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.