Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1140/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-03-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art.61 par. 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "[...]" Sp. z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "[...]" Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

"[...]" Sp. z o.o. w W., reprezentowana przez radcę prawnego A. F. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia "[...]", nr "[...]", utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia "[...]" w sprawie cofnięcia udzielonego Spółce "[...]" zezwolenia wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w O. znak "[...]" w dniu "[...]" na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa, zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skutkować będzie faktyczną, trudną do odwrócenia utratą przez skarżącą spółkę prawa do organizowania gier, w co najmniej znacznej ilości czynnych punktów gier. Wykonanie bowiem zaskarżonej decyzji oznaczać będzie de facto fizyczną likwidację punktów gier ujętych w cofniętym zezwoleniu, a tym samym, obok działań logistycznych (tj. fizyczne wyłączenie działających tam automatów z eksploatacji, wywiezienie ich do innych punktów gier lub do magazynu), również obowiązek podjęcia przez stronę skarżącą szeregu czynności administracyjnych, m.in. zgłoszenia wycofania automatów z punktów gier i przemieszczenia ich w inne miejsce. Zwrócono uwagę, że nawet uchylenie zaskarżonej decyzji przez Sąd, nie stworzy spółce możliwości natychmiastowego powrotu do prowadzonej działalności w tych samych punktach gier, ze względu szereg wymogów logistycznych i administracyjnych, jakie musiałaby spełnić. Ewentualne uchylenie spornej decyzji nie sprawi zatem, że nastąpi powrót do sytuacji prawnej spółki z chwili gdy automaty były jeszcze w pełni aktywne. Ponadto podniesiono, że przeprowadzenie procedury "reaktywacyjnej" sporne punkty gier jest niemożliwe do wykonania w krótkim czasie. Wskazano również, że w realiach niniejszej sprawy decyzja uchylająca zezwolenie na prowadzenie działalności w całości pociągnie za sobą dolegliwość w postaci niemożliwości wykorzystania określonej liczby punktów gier, co w sposób oczywisty wpłynie na istotne zmniejszenie dochodów skarżącej spółki. We wniosku zaznaczono, że gry na automatach o niskich wygranych są dominującym (79%) segmentem działalności gospodarczej spółki. Pozostała działalność w zakresie gier na automatach w salonach gier, a zwłaszcza w zakresie prowadzenia kasyn gry, ma zdecydowanie charakter uzupełniający. Strona wskazała również na skutki gospodarcze w postaci chociażby utraty miejsc pracy, jakie mogą nastąpić w przypadku wykonania spornej decyzji.

Postanowieniem z dnia 13 listopada 2014 r. (sygn. akt II SA/Ol 1140/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uwzględnił wniosek Spółki i wstrzymał wykonanie decyzji Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia "[...]", podzielając argumentację strony skarżącej co do możliwości wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 stycznia 2015 r. (sygn. akt II GZ 883/14), po rozpoznaniu zażalenia Dyrektora Izby Celnej w O., uchylił powyższe rozstrzygnięcie i przekazał wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków ( por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06). Z konstrukcji normy prawnej art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w tym przepisie. W związku z tym strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732). Tym samym, strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą. Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd musi bowiem oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko (por. postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662). Przy czym do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi oraz skonkretyzowanymi danymi, obrazującymi jej sytuację. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, dostępne w CBOSA).

Rozpoznając ponownie wniosek skarżącej Spółki o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia "[...]" w przedmiocie cofnięcia udzielonego Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa warmińsko – mazurskiego, Sąd uznał, iż wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Przedstawione przez stronę skarżącą okoliczności nie pozwalają na przyjęcie, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji zostanie spełniona dyspozycja art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny znaczny spadek dochodów i związane z tym ryzyko zaprzestania działalności gospodarczej, polegającej na prowadzeniu salonu gier na automatach o niskich wygranych oraz koszty wypowiadania dotychczasowych umów najmu zawartych na lokale, w których ta działalność jest prowadzona nie mogą być traktowane jako znaczna szkoda w majątku spółki uzasadniająca wstrzymanie wykonania decyzji (postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt II GZ 883/14).

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.