Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1388/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 12
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.), Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch, Sędzia del. NSA Jerzy Solarski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.H., G.H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 150/10 w sprawie ze skargi L.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] grudnia 2009 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek L.P. o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 150/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu skargi L. P., uchylił zaskarżoną przez niego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję tegoż Kolegium z dnia [...] października 2009 r. nr [...]. Decyzjami tymi odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w Opatowie z dnia [...] lipca 2009 r. o rozgraniczeniu nieruchomości w T., działki nr [...], stanowiącej własność A. i G. małż. H. z działką nr [...] będącej własnością L. P.. Z wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2009 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza (którą otrzymał [...] lipca 2009 r.) wystąpił L. P.. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego Burmistrz nie naruszył rażąco art. 33 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, ani przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, orzekając o rozgraniczeniu w sposób wskazany przez uprawnionego geodetę w operacie podziałowym.

Uchylając decyzje nadzorcze, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że Samorządowe Kolegium, które nie stwierdziło rażącego naruszenia przez Burmistrza art. 33 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne samo naruszyło art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że Kolegium nie zauważyło w postępowaniu nadzorczym, iż:

– Burmistrz nie wskazał dlaczego uznał za prawidłową czynność geodety dotyczącą ustalenia przebiegu granic,

– w "opinii o rozgraniczeniu" sporządzonej przez geodetę w postępowaniu rozgraniczeniowym stwierdził on, że dokumentacja, która służyła do sporządzenia rozgraniczenia zawierała "masę sprzeczności", zatem zasadny jest zarzut skargi, że określenie granicy na podstawie takich dowodów wymagało, zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego dokonania przez Burmistrza oceny prawidłowości wykonania przez geodetę czynności ustalenia granic, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w art. 107 § 3 k.p.a., czego brak,

– od 27 września 2008 r. toczy się postępowanie o zasiedzenie przez L. P. działki nr [...] a ta okoliczność ma znaczenie w sprawie o rozgraniczenie, a co nie zostało wzięte pod uwagę przez Burmistrza, co powoduje przedłużenie postępowania nadzorczego.

Reprezentowani przez adwokata, A. i G. H. wnieśli skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, domagając się uchylenia tego wyroku i przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7 k.p.a. poprzez pominięcie głównych wytycznych zasady postępowania administracyjnego polegającej na zlekceważeniu interesu społecznego i interesu stron, dla którego zasadnym jest rozstrzygnięcie o granicach prawa własności celem właściwego korzystania ze swego prawa,

2) art. 12 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie szybkości postępowania administracyjnego i niedopuszczenie do zbędnej przewlekłości na skutek drobnych uchybień organu administracji, które nie mają charakteru rażącego naruszenia praw i nie prowadzą do nieważności postępowania.

L. P. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Jeżeli zatem w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważnościowe, wskazane w § 2 art. 183 to sprawa może być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w takim zakresie i granicach, jakie wynikają z podstaw skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie nie zachodzą przyczyny nieważności postępowania, zatem należało sprawę zbadać w granicach zarzutów, postawionych w skardze kasacyjnej.

Stwierdzić należy, że są one nieusprawiedliwione.

W skardze kasacyjnej postawiono zarzuty naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 7 i 12 k.p.a. Przepisy te statuują zasadę prawdy obiektywnej – art. 7 i szybkości postępowania – art. 12, zawierają zatem wskazówki, według których postępować mają organy administracji prowadzące postępowanie administracyjne. Sądowi administracyjnemu można zarzucić, że nie dostrzegł on naruszenia przez organy przepisów k.p.a., jednak trudno mówić, aby mógł on wprost przepisy te naruszyć. W niniejszej sprawie nie można jednak zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, aby nie dostrzegł naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach przepisów, wskazanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonych decyzji nadzorczych nastąpiło właśnie z tego powodu, że Sąd uznał, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w swoim postępowaniu naruszyło zasadę prawdy obiektywnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż Burmistrz wydając decyzję rozgraniczającą, której prawidłowość badało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postępowaniu o stwierdzenie jej nieważności, nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności i nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do wątpliwości jakie powstają na tle materiału dowodowego sprawy. Te mankamenty decyzji rozgraniczającej nie zostały, zdaniem Sądu, zauważone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Jeżeli skarga kasacyjna z oceną Sądu nie zgadza się, co do tego, że organy w postępowaniu zwykłym i nadzorczym naruszyły art. 7 k.p.a., to taki zarzut nie został w niej wyartykułowany, choć jako jej podstawę wskazano ten przepis. Właściwym byłoby wykazanie w skardze, że dokumentacja sprawy rozgraniczającej nie budziła żadnych wątpliwości, była spójna, dokładna, uzasadniające podjęcie decyzji o rozgraniczeniu, a Sąd wbrew temu uznał inaczej. Niczego takiego natomiast w skardze kasacyjnej nie wykazano. Trudno zatem zgodzić się z zarzutem naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zasady prawdy obiektywnej, zawartej w art. 7 k.p.a.

Nie naruszona też została zasada szybkości postępowania, o której mowa w art. 12 k.p.a. Decyzje nadzorcze wydane zostały w terminach przewidzianych przepisami, przewlekłość postępowania nie wystąpiła i też nie z tego powodu decyzje te zostały uchylone. Co do z kolei postępowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego trudno też zarzucić brak szybkości postępowania, gdyż trwało ono pół roku. Jeżeli skarga kasacyjna nie zgadza się natomiast z rozstrzygnięciem Sądu z tego względu, że nie było podstaw do uchylenia decyzji nadzorczych, gdyż decyzja rozgraniczająca nie naruszała prawa rażąco, to stawiając Sądowi zarzut naruszenia zasady szybkości postępowania, zawartej w art. 12 k.p.a., skarga uniemożliwiała ustosunkowanie się do tego, bowiem niczym to zasady szybkości nie narusza.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 P.p.s.a.