Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 887/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-10-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art 86 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), , , , po rozpatrzeniu w dniu 30 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Ż. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 postanawia I. odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 10 września 2015 r. M. Ż. reprezentowana przez radcę prawnego M. S. – P., zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie I SA/Sz 887/15. Wskazała, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy Skarżącej i jednocześnie załączyła do wniosku 2 egzemplarze przedmiotowej skargi.

W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, że w dniu 7 września 2015 r. pełnomocnikowi Skarżącej doręczono postanowienie o odrzuceniu skargi z uwagi na niezachowanie terminu do jej wniesienia. Wyjaśniła, że w dniu kiedy była wysyłana skarga do sądu administracyjnego tj. 29 czerwca 2015 r. w kancelarii panowało ogromne zamieszanie albowiem był to pierwszy dzień po urlopie pełnomocnika Skarżącej. Skarga została sporządzona i oczekiwała na wysyłkę. M. Ż. w dniu 29 czerwca 2015 r. w ostatnim dniu terminu do wniesienia skargi przyszła do kancelarii osobiście aby zapoznać się z treścią skargi. Widząc tłok i zamieszanie wzięła wydrukowaną skargę i zaoferowała, że spokojnie przeczyta ją w domu i jeśli będzie wszystko w porządku sama ją wyśle. Otrzymała kopertę ze znaczkiem i potwierdzenie nadania z pieczątkami kancelarii, została pouczona, że adres znajduje się w treści pisma.

Skarżąca wyjaśniła, że nie jest profesjonalnym pełnomocnikiem, wysłała skargę na ważniejszy w swojej ocenie adres. Czynność została wykonana jej zdaniem w terminie tj. 29 czerwca 2015 roku, jednak bez winy Skarżącej została wniesiona do sądu zamiast do organu, którego decyzja podlega zaskarżeniu.

Pełnomocnik skarżącej jej zdaniem również zachował należytą staranność, sporządził skargę w terminie i pouczył, że trzeba ją dniu "dzisiejszym" (czyli jak wynika z treści wniosku 29 czerwca 2015 r.), wysłać na wskazany w piśmie adres, ponadto przekazał kopertę i potwierdzenie nadania z pieczątką kancelarii, które skarżąca miała tylko zaadresować, ewentualnie wrócić do kancelarii aby zmienić treść skargi. Skarżąca wyjaśnia, iż nie posiadała i nie widziała wcześniej skarżonej decyzji albowiem doręczona została ona bezpośrednio pełnomocnikowi skarżącej, który w trakcie spotkania zreferował jej główne argumenty powołane przez organ w decyzji.

Powstałe uchybienie nastąpiło w przekonaniu Skarżącej bez jej winy, albowiem po pierwsze nie otrzymała decyzji, a więc nie otrzymała również pouczenia o trybie odwołania, po wtóre zaadresowała kopertę z należytą starannością, nie mając najmniejszej wątpliwości, iż robi to w sposób prawidłowy.

W załączeniu do wniosku sporządzonego przez pełnomocnika Skarżącej załączono oświadczenie Skarżącej oraz 2 egzemplarze skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 86 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Przy czym, w myśl art. 86 § 2 p.p.s.a., przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, (art. 87 § 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4).

Jak wynika z przywołanych powyżej przepisów, przywrócenie terminu jest uwarunkowane łącznym spełnieniem wskazanych w nich przesłanek. Brak choćby jednej z nich uniemożliwia zaś przywrócenie terminu.

Odnosząc się do kwestii uprawdopodobnienia okoliczności, wskazujących na brak winy Skarżącej w uchybieniu terminu należy zauważyć, że zgodnie z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie, jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można się domagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Natomiast przywrócenie może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.05.1998 r., sygn. akt I SA/Ka 1718/96, niepubl.). W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 04.06.2002 r., sygn. akt II SA/Ka 1977/00, niepubl.) Tak więc, osoba zainteresowana przywróceniem terminu ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić odpowiednią argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna.

Argumentacja zawarta we wniosku o nie daje podstaw do uznania braku winy Strony w uchybieniu terminu.

Po pierwsze zaznaczyć należy, że jakkolwiek po dodatkowej analizie materiału sprawy Sąd podziela pogląd, że ostatnim dniem do złożenia skargi w niniejszej sprawie był istotnie dzień 29 czerwca 2015 r. i w tym, względzie należy wskazać, że pełnomocnik prawidłowo pouczył Skarżącą, to i tak uchybiono terminu wobec wysłania skargi w tym dniu bezpośrednio na adres Sądu, nie zaś za pośrednictwem organu. Jak bowiem wynika z akt sprawy zaskarżoną decyzję doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 29 maja 2015 r. W myśl art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego byłby dzień 28 czerwca 2015 r., gdyby nie fakt, że dzień 28 czerwca 2015 r. był niedzielą. Tymczasem zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zatem w badanym przypadku termin na wniesienie skargi upływał w dniu 29 czerwca 2015 r. Tymczasem jak wskazano w postanowieniu o odrzuceniu skargi, w sytuacji wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 51 § 1-3 ww. ustawy decyduje wówczas data jej nadania przez sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej. W niniejszej sprawie Sąd przekazał skargę organowi w dniu 30 czerwca 2015 r., a zatem już po terminie do wniesienia skargi.

Natomiast przechodząc do oceny wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, istotne dla oceny wniosku Skarżącej jest to, że działała ona i nadal działa przez profesjonalnego pełnomocnika. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz. W związku z tym nie tylko zaniedbania pełnomocnika, ale też osób, którymi posługuje się profesjonalny pełnomocnik, nie uwalniają strony od poniesienia procesowej odpowiedzialności za takie działania bądź zaniechania, (por. postanowienia NSA z dnia 29 czerwca 2011 r., II OZ 525/11; z dnia 26 listopada 2007 r., I FZ 509/07; z dnia 18 października 2007 r., I FZ 421/07, z dnia 27 sierpnia 2015 r. II FZ 650/15). Skoro Skarżąca powierzyła sprawę pełnomocnikowi, który działał w jej imieniu, sporządził i podpisał skargę, winna pozostawić temu pełnomocnikowi także sprawę wysyłki skargi, która to czynność również zawiera się w udzielonym pełnomocnictwie.

Jednak skoro Skarżąca, zdecydowała o wykonaniu za pełnomocnika czynności wysyłki skargi, mimo iż jak sama wskazuje, nie zapoznała się z treścią pouczeń zawartych w decyzji i uczyniła to w sposób nieprawidłowy, to takie działanie należy uznać za zawinione zaniedbanie, którego negatywne skutki obciążają właśnie Stronę.

W związku z tym faktem brak jest podstaw do przywrócenia terminu do złożenia skargi.

Tylko na marginesie Sąd zauważa, że we wniosku Skarżąca omyłkowo wskazała sygnaturę sprawy, otóż sprawa o sygnaturze akt I SA/Sz 886/15 dotyczyła decyzji Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Szczecinie z dnia [...] r. w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, natomiast sprawa o sygnaturze akt I SA/Sz 887/15 dotyczyła decyzji Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Szczecinie z dnia [...] r. w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013. Jednak Sąd uznał to za oczywistą omyłkę pisarską, nie mającą znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Natomiast wobec wcześniej wskazanych okoliczności, Sąd przyjął, że Skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W konsekwencji Sąd uznał wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi za nieuzasadniony i na podstawie przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.