Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 970/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Rozgraniczenie nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 33
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa WSA Ewa Partyka Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 970/14

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi J. D. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], którą utrzymano w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2012 r., znak: [...] orzekającą o rozgraniczeniu pomiędzy działkami położonymi w J., tj. działką o nr 1556 stanowiącą własność J. G. a działką nr ewid. 1557 stanowiącą własność J. D., na całej długości między działkami.

W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że ostateczną decyzją

z dnia [...] października 2012 r. Wójt Gminy [...] orzekł o rozgraniczeniu pomiędzy powyżej wskazanymi działkami.

Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. (data wpływu do organu) J. D. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnioskując o stwierdzenie nieważności tej decyzji jako wydanej "bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa". Podał, że nie zgodził się na ustaloną przez biegłego geodetę granicę, w tym jej przebieg a mimo tego Wójt wydał decyzję. Wskazał, że pismem z dnia [...] listopada 2012 r. powtórnie zanegował przebieg granicy, a organ nie potraktował tego pisma jak odwołania i nie przekazał go właściwemu Sądowi do rozpoznania. Te działania Wójta pozostają w sprzeczności z zapisami ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W razie wątpliwości co do treści pisma organ winien wezwać go do jednoznacznego sformułowania żądania.

Po rozpoznaniu powyższego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze

decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. [...] odmówiło stwierdzenia nieważności wyżej opisanej decyzji Wójta Gminy [...].

Wskazało, że decyzja w sprawie o rozgraniczenie wydana została na podstawie art. 33 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.- zwana dalej "Pgik"). Zgodnie z tym przepisem właściwy organ wydaje decyzję o rozgraniczeniu jeżeli właściciele nieruchomości nie zawarli ugody a ustalenie przebiegu granic nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, przekazania sprawy sądowi powszechnemu. Z powyżej regulacji wynika, że po wydaniu decyzji kwestia merytorycznej poprawności ustaleń przebiegu granicy nie podlega kontroli organów administracji publicznej w toku instancji. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności, decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2012 r., zawierająca prawidłowe pouczenie, została doręczona J. D. w dniu [...] października 2012 r. Wyżej wymieniony w ustawowym terminie nie złożył wniosku zawierającego żądanie przekazania sprawy sądowi powszechnemu, a decyzja Wójta nabrała przymiotu decyzji ostatecznej. To powoduje, że w postępowaniu w sprawie o stwierdzenie jej nieważności Kolegium nie może badać okoliczności związanych z zarzutami braku poprawności i kwestionujących sposób, dowody i podstawy na jakich oparł się organ wydając decyzję rozgraniczeniową.

SKO zaznaczyło, że celem postepowania o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją, której dotyczy żądanie, lecz badanie decyzji czy jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art.. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Przy czym przesłanką taką jest wada tkwiąca w decyzji w chwili jej wydania, jako w akcie kończącym postępowanie, a nie wada samego postępowania dowodowego. Wskazano, że postępowanie rozgraniczeniowe jest postępowaniem sformalizowanym. Do obowiązków organu przed wydaniem decyzji należy m.in. kontrola prawidłowości czynności ustalenia przebiegu granicy oraz zgodności z przepisami sporządzonych przez uprawnionych geodetów dokumentów. W okolicznościach sprawy wydana decyzja poprzedzona była oceną czynności uprawnionego geodety. Wydana decyzja została doręczona stronie, zawierała prawidłowe pouczenie. Sam J. D. w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. nie zgodził się na oddanie sprawy do Sądu Rejonowego w [...], podtrzymał swą wersję przebiegu granic, nie zgodził się z ustalonym jej przebiegiem. Wobec braku żądania przekazania sprawy sądowi powszechnemu, decyzja w dniu [...] listopada 2012 r. stała się ostateczna i podlegała wykonaniu. W dniu [...] maja 2013 r. dokonano czynności wyznaczenia punktów granicznych.

Kolegium stwierdziło brak podstaw do uznania, że doszło do rażącego naruszenia prawa bądź też, że organ działał bez postawy prawnej. Nie zaszła też inna przesłanka przewidziana przepisem art. 156 K.p.a. Wójt przy wydawaniu rozstrzygnięcia nie naruszył rażąco art. 33 ustawy Pgik ani przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywieniowej z dnia 14.04.1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Brak zgody na ustalone granice, nie stanowi przeszkody do wydania decyzji rozgraniczeniowej. Kolegium podało, że podniesiony w tym zakresie zarzut należy do sfery merytorycznej oceny rozstrzygnięcia i podlegałby rozpatrzeniu przez sąd powszechny (w sytuacji zgłoszenia żądania przekazania sprawy do sądu).

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy J. D. nie zgodził się ze stanowiskiem wyrażonym przez Kolegium. Przyznał, że w prawdzie w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. występuje pewna sprzeczność, gdyż najpierw zanegował oddanie sprawy do Sądu, jednakże w dalszej części kwestionował czynności geodety i ustalenie nowego przebiegu granic. W tej sytuacji organ winien wyjaśnić jaki był faktyczny zamiar strony przesyłającej pismo, tj. wezwać go do sprecyzowania żądania, tym bardziej, że pismo to został złożone w ustawowym terminie a wskazanym w samej decyzji. Błędnie organ uznał, że doszło do kategorycznego sformułowania żądania odmowy skierowania sprawy do Sądu. Zdaniem J. D. organ samorządu winien wydać decyzję umarzającą postepowania i przekazać sprawę Sądowi (art. 34 Pgik). Końcowo zawnioskował o wyeliminowanie ww. decyzji z obrotu prawnego.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania organ podał, że żądanie stwierdzenia nieważności oparto na zarzucie rażącego naruszenia ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, tj. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Podało, że za naruszenie prawa uznaje się naruszenie wyraźnej niebudzącej wątpliwości interpretacyjnej normy prawnej. Naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność gdy ma charakter rażący, tj. decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono albo wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem lub uchylono obowiązek. Cytując treść art. 33 ust. 1 i 3 Pgik organ wskazał, że po wydaniu decyzji rozgraniczeniowej kwestia merytorycznej poprawności ustaleń przebiegu granicy podlega wyłącznie kontroli przez Sąd powszechny i to po przekazaniu mu sprawy w następstwie zgłoszenia takiego żądania przez stronę. W okolicznościach sprawy J. D. nie wystąpił z takim żądaniem. W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo ocenił zarzuty strony i ustosunkował się do nich. Uznało brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji.

W skardze na tę decyzję J. D. – reprezentowany przez pełnomocnika r. pr. M. M. zawnioskował o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie art. 138 § 1 K.p.a. oraz art. 6 i art. 11 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek do utrzymania w mocy decyzji z [...] kwietnia 2014 r.; art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. polegające na dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznaniu, że pismo z dnia 1.11.2012 r. nie stanowiło sprzeciwu w rozumieniu art. 33 ust. 3 Pgik, mimo że Wójt nie wyjaśnił rozbieżności i nie wezwał strony do skonkretyzowania oświadczenia. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez uznanie, że decyzja Wójta z [...].10.2012 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, mimo że wniósł on w ustawowym terminie pismo stanowiące sprzeciw od wydanej decyzji. Zarzucił również naruszenie art. 33 ust. 1 i 3 Pgik oraz art. 65 Kodeksu cywilnego, poprzez ich niezastosowanie. W rozwinięciu zarzutów skarżący podtrzymał argumentację odwołania, raz jeszcze podkreślając, że w piśmie z dnia [...].11.2012 r., zanegował ustalenia powołanego w sprawie geodety i wnosił o rozgraniczenie nieruchomości zgodnie ze starym położeniem. Składając pismo z dnia [...].11.2012 r. działał z zamiarem wzruszenia decyzji, to zaś zobowiązywało Wójta do przekazania sprawy Sądowi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza z kolei przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", stanowiący, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, co wynika z art. 133 § 1 P.p.s.a.

Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienie postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt (tu decyzja) dotknięty jest jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.).

Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. W konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu. Zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] kwietnia 2014 r. zostały wydane w trybie postępowań nadzwyczajnych, tj. w postępowaniu nieważnościowym. Takie postępowanie wszczynane jest na podstawie art. 156 § 1 K.p.a., gdy wbrew zasadzie trwałości decyzji ostatecznych z przyczyn wyszczególnionych w tym przepisie (pkt 1-7) można decyzję ostateczną uznać za dotkniętą taką wadą, czyli skutkującą nieważnością. Trzeba też podkreślić, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, wobec której toczy się to postępowanie. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się wyłącznie na podstawie materiałów zebranych w postępowaniu zwykłym, zakończonym decyzją ostateczną. Stąd też organ nadzoru nie może zbierać nowych dowodów w sprawie, które prowadziłyby do nowego ustalenia stanu faktycznego, nie może podejmować czynności zmierzających do załatwienia sprawy co do jej istoty.

W rozpoznawanej sprawie, z powołaniem się na przesłanki zawarte w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. skarżący wnosił o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] października 2012 r. Wójta Gminy [...] w sprawie ustalenia przebiegu linii granicznej we wsi J. pomiędzy działką nr 1556, własności J. G. a działką nr 1557, własności skarżącego J. D. na całej długości granicy pomiędzy wymienionymi działkami.

Wymienione we wspomnianym przepisie rażące naruszenie prawa przy wydaniu decyzji jest kwalifikowanym naruszeniem prawa. Dochodzi do niego gdy rozstrzygnięcie sprawy jest w oczywisty sposób sprzeczne z wyrażonym i niebudzącym wątpliwości przepisem (zob. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 21.04.2008 r., I OPS 2/08 – Lex Polonica 1893188). Cechą rażącego naruszenia prawa jest zatem to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z niebudzącą wątpliwości treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (zob. wyrok NSA z dnia 27.10.1998 r., II SA/Rz 1202/98. Lex 41891). Inaczej mówiąc, treść decyzji można określić jako przeciwstawiającą się tym przepisom, na podstawie których została ona wydana. W omawianym przepisie (który składa się z dwóch elementów) określona jest również przesłanka, którą stanowi "brak podstawy prawnej". Wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza, że decyzja nie ma podstawy w żadnym powszechnie obowiązującym przepisie prawnym o charakterze materialnym, zawartym w ustawie lub akcie wydanym z jej upoważnienia.

Przypomnieć też należy, że w administracyjnym postępowaniu rozgraniczeniowym, unormowanym przepisami ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm) zwanej dalej "Prawem geodezyjnym", w zależności od dokonanych ustaleń w stanie faktycznym mogą być wydane trzy decyzje, a to: 1) decyzja o umorzeniu postępowania (art. 105 § 1 K.p.a.), gdy strony postępowania rozgraniczeniowego dojdą do porozumienia i zawrą przed geodetą ugodę, która posiada moc ugody sądowej, 2) decyzja merytoryczna wytyczająca granice na podstawie art. 33 Prawa geodezyjnego w sytuacji, gdy strony nie zawarły ugody, a zebrane dowody dają podstawę do ustalenia przebiegu granicy prawnej w sposób nie budzący wątpliwości, albo na podstawie zgodnego oświadczenia woli stron (właścicieli nieruchomości), 3) decyzja na podstawie art. 34 ust. 2 Prawa geodezyjnego w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego i przekazania sprawy z urzędu do rozpatrzenia właściwemu sądowi powszechnemu.

Kwestionowana przez skarżącego w trybie nadzwyczajnym decyzja z dnia [...] października 2012 r., została wydana na podstawie art. 33 Prawa geodezyjnego. Decyzja ta zawiera w swej treści również pouczenie, stosownie do ust. 3 tegoż art. 33, a więc: "strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w [...] za pośrednictwem Wójta Gminy [...]. Po tym terminie decyzja staje się ostateczna". Jak wynika z akt sprawy powyższa decyzja została przesłana skarżącemu wraz z pismem Wójta Gminy z dnia [...] października 2012 r., w którym zamieszczono m.in. następującą treść: "Po upływie 14 dni od dnia otrzymania decyzja staje się ostateczna, chyba że uczestnik postępowania na piśmie do Wójta Gminy [...] zażąda przekazania sprawy do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w [...]".

Przede wszystkim nie jest trafny zarzut skargi, jakoby przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia szeregu przepisów o postępowaniu administracyjnym, tj. art. 138 § 1 oraz art. 6 i 11, a także art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.

Trzeba w związku z tym wskazać, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo też błędnej wykładni tych przepisów. Sąd uchyla decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a.).

Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk "Postępowanie sądowo-administracyjne" Wyd. Prawnicze Lexis Nexis W-wa 2004 r., str. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. SKO naruszyło prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W szczególności nie jest trafny zarzut skargi, iż organ ten dokonał dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego, wyrażającej się zwłaszcza w uznaniu, że pismo skarżącego z dnia [...] listopada 2012 r. nie stanowiło sprzeciwu w rozumieniu art. 33 ust. 3 Prawa geodezyjnego.

Sąd nie podziela także zarzutu skargi wobec zaskarżonej decyzji, tj. naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. polegającego na uznaniu, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2012 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, pomimo że skarżący w ustawowym terminie wniósł "pismo o charakterze sprzeciwu" od tej decyzji, a organ administracji pomimo brzmienia art. 33 ust. 1 i 3 Prawa geodezyjnego wydał decyzję merytoryczną, która w tym przypadku nie powinna zostać wydana.

Nie ulega wątpliwości, że argumentacja skarżącego mająca stanowić uzasadnienie żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 2012 r. – jako dotkniętej obu wadami określonymi w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. – eksponuje wyłącznie fakt złożenia pisma z dnia [...] listopada 2012 r., które w ocenie skarżącego powinno skutkować przekazaniem sprawy sądowi. Z takim stanowiskiem skarżącego nie można się zgodzić. Jak wcześniej zaznaczono, skarżący w sposób prawidłowy został poinformowany o treści regulacji prawnej art. 33 ust. 3 Prawa geodezyjnego – w decyzji z dnia [...] października 2012 r. i dodatkowo w piśmie Wójta Gminy z dnia [...] października 2012 r., a także po zapoznaniu się skarżącego i jego ojca S. D. z dokumentacją rozgraniczeniową, co wynika z protokołu spisanego w dniu [...] października 2012 r. (k. 11 akt organu I instancji). W ten sposób uzyskał informację, iż może żądać w terminie 14 dniu od dnia doręczenia w/w decyzji przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w [...], jeśli z tej decyzji jest niezadowolony. Niesporne jest, że w tym terminie skarżący nadesłał do Wójta pismo z dnia [...] listopada 2012 r., jak sam w nim pisze; " w odpowiedzi na otrzymane pismo z dnia [...].10.2012 r....", w którym stwierdził w sposób wyraźny i jednoznaczny, że nie zgadza się "na oddanie tej sprawy do Sądu Rejonowego w [...]" i jednocześnie "podtrzymał swoją wersję", czyli dotychczasowe stanowisko – zgodził się ze starymi granicami (stoją stare słupy, one zawsze były granicą i na to się godzi).

Nadmienić więc tu należy, że istnienie pomiędzy stronami sporu co do przebiegu granicy samo przez się nie zwalnia organu od wydania decyzji rozstrzygającej merytorycznie sprawę, jeżeli umożliwia to zgromadzony materiał dowodowy, z tym że wydanie takiej decyzji winno być poprzedzone oceną prawidłowości dokonanych przez geodetę czynności dotyczących przebiegu spornej linii granicznej i zgodności sporządzonych przez niego dokumentów z obowiązującymi przepisami prawa.

W ocenie Sądu, lektura pisma z dnia [...] listopada 2012 r. nie daje żadnych podstaw do akceptacji stanowiska skarżącego i jego pełnomocnika, iż pismo to zawiera treść budzącą wątpliwości, a w szczególności jakoby wynikać miał z niego zamiar wzruszenia decyzji z dnia [...] października 2012 r. i w związku z tym obowiązkiem Wójta było przekazanie sprawy sądowi. Wyciągnięcie takich wniosków ma charakter li tylko życzeniowy, natomiast nie ma obiektywnego, logicznego wsparcia (zgodnie z regułami K.p.a.) i w konsekwencji nie znajduje Sąd powodów do przypisania organowi zaniedbania obowiązku wskazanego przez skarżącego. W rezultacie nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 33 ust. 3 Prawa geodezyjnego. Słusznie przyjęło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, badając wystąpienie przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przy wydawaniu przez Wójta Gminy [...] decyzji z dnia [...] października 2012 r., że wspomniana decyzja nie jest dotknięta kwalifikowanymi wadami.

Zauważyć należy, że wydanie powyższej decyzji zostało poprzedzone dokonaniem przez Wójta Gminy oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych przez niego dokumentów, jak tego wymaga ust. 2 art. 33 prawa geodezyjnego, i co zostało w uzasadnieniu tej decyzji dostatecznie klarownie przedstawione. Nadto, jak wynika z akt postępowania rozgraniczeniowego, dokumentacja techniczna została włączona do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] (w dniu [...].09.2012 r. pod nr [...]). W związku z powyższym należało przyjąć, że zebrane dowody pozwalały na wydanie decyzji na podstawie art. 33 ust. 1 Prawa geodezyjnego. Tym samym decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które nie stwierdziło przy wydawaniu decyzji z dnia [...] października 2012 r. wystąpienia kwalifikowanych wad z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., nie naruszyły prawa w zakresie, o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów.

Z tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie orzekł jak w sentencji.