Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 979/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 129 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], na podstawie art. 129 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm. dalej także "p.w.p.") oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p.:

1) unieważnił prawo ochronne na znak towarowy GENIUSZ o numerze [...].

2) przyznał B. O. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A. w R. od A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę w wysokości 1840 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu [...] listopada 2011 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek B. O. , prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A. w R. (zwaną dalej "uczestnikiem postępowania") o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy GENIUSZ o numerze [...]. Powyższe prawo ochronne udzielone zostało decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2006 r. z pierwszeństwem od dnia [...] października 2003 r. na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwanej dalej "skarżącą"), a znak towarowy przeznaczony został do oznaczania krzyżówek, czasopism oraz książek z krzyżówkami zawartych w klasie 16 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług (zwanej dalej: klasyfikacją nicejską).

W odpowiedzi na powyższe skarżąca wniosła o oddalenie wniosku.

Decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Urząd Patentowy RP oddalił przedmiotowy wniosek. Na powyższą decyzję B. O. z R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 7 maja 2014 r. (sygn. akt VI SA/Wa 629/14) uchylił zaskarżoną decyzję.

W toku ponownego rozpatrywania przedmiotowej sprawy przez Urząd Patentowy RP uczestnik podtrzymał wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Podkreślił, że oznaczenie to składa się wyłącznie z elementów pozbawionych zdolności odróżniającej. Wskazał na cechy przeciętnego odbiorcy czasopism krzyżówkowych oraz znaczenie regulaminu ustalonego przez uprawnionego dla konkursu internetowego: "[...]". W jego ocenie sporny znak towarowy nie cechuje się samodzielnością względem oznaczanych towarów. Znak ten stanowi bowiem jedną ze stron czasopisma szaradziarskiego lub pojedynczą kartkę co oznacza, że jest niczym więcej, aniżeli samym towarem. Oznaczenie to nie jest także widoczne z powodu użycia go wewnątrz publikacji krzyżówkowej.

Rozpoznając niniejszą sprawę organ wskazał, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. w dalszym toku postępowania zobowiązany jest zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt VISA/Wa 629/14.

Urząd Patentowy RP potwierdził, że uczestnik postępowania ma interes prawny w domaganiu się unieważnienia spornego prawa, który to interes znajduje oparcie w art. 20, 22 Konstytucji RP i art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Organ analizując stanowisko uczestnika w zakresie twierdzenia, iż prawo ochronne na sporny znak towarowy zostało udzielone w zakresie krzyżówek z naruszeniem art. 129 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 120 ust. 1 p.w.p. (a alternatywnie dla tego towaru z naruszeniem art. 129 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 129 ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p.), zaś w zakresie czasopism i książek z krzyżówkami z naruszeniem art. 129 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 129 ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p. uznał je za niezasadne z przyczyn podanych w uzasadnieniu poprzedniej decyzji, które nie zostały następnie zakwestionowane przez sąd administracyjny.

Urząd Patentowy RP podzielił natomiast stanowisko uczestnika dotyczące zasadności zastosowania art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. jako podstawy prawnej unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, który został przeznaczony do oznaczania krzyżówek, a także czasopism oraz książek z krzyżówkami. Organ przywołał treść wymienionego przepisu, jak również wskazał na zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odnośnie czynności jakie mają zostać podjęte przez organ w toku ponownego rozpatrywania sprawy. Dlatego też organ stwierdził w pierwszej kolejności, że ocena zdolności odróżniającej dotyczy znaku towarowego jako całości. Sporny znak towarowy jest znakiem wieloelementowym zawierającym zarówno elementy słowne jak i graficzne. Organ szczegółowo opisał przedmiotowy znak i stwierdził, że zastosowane w znaku elementy graficzne nie posiadają charakteru odróżniającego. Skarżąca w podaniu o udzielenie prawa ochronnego określiła jasnoczerwone pola jako "diagram krzyżówki o jasnoczerwonych polach". Jest to więc odwzorowanie kształtu krzyżówki, z niezbędnym podziałem na pola, które służą do wpisywania przez osobę rozwiązującą krzyżówki właściwych odpowiedzi. Natomiast okalająca diagram ramka stanowi wyłącznie jednobarwne tło.

Skarżąca w odpowiedzi na wniosek (tom I, karta 139) podniosła, że "o ile ramki bez żadnych napisów, dodatkowych wzorów, kratek, czy innych elementów graficznych rzeczywiście można uznać za pozbawione konkretnej zdolności odróżniającej dla czasopism szaradziarskich czy krzyżówek, o tyle nadanie tym ramkom dodatkowych elementów graficznych w postaci kratek oraz przede wszystkim elementu słownego w postaci słowa "Geniusz" było decydujące dla uzyskania zdolności odróżniającej tego znaku towarowego jako całości". Uprawniona do spornego znaku towarowego kwestionowała zresztą zdolność odróżniającą szeregu ramek przeznaczonych do oznaczania czasopism szaradziarskich, czego konsekwencją były decyzje Urzędu Patentowego o unieważnieniu praw ochronnych na tego typu oznaczenia.

W ocenie organu charakter towaru (krzyżówka) wyklucza uzyskanie prawa ochronnego na oznaczenie przedstawiające de facto diagram krzyżówki na określonym tle, które wpływa na walory estetyczne oznaczenia, ale nie stanowi dla przeciętnego odbiorcy żadnego komunikatu o źródle pochodzenia towaru. Sama ocena elementów graficznych oczywiście nie determinuje oceny zdolności odróżniającej znaku towarowego jako całości, gdyż znak ten zawiera także element słowny, a mianowicie wyraz GENIUSZ. Zarówno charakter powyższego elementu, ale także jego miejsce, rozmiar i rola jaką pełni w znaku postrzeganym całościowo umożliwia ocenę znaku towarowego w kontekście zarzutu braku konkretnej zdolności odróżniającej.

Organ odnosząc się w pierwszej kolejności do znaczenia słowa GENIUSZ, wskazał na jego rozumienie. W oparciu o nie organ wskazał, że pojęciu temu nie towarzyszą zatem jednoznaczne i sztywne kryteria pozwalające przypisać daną osobę lub też umiejętność jako "genialną". Nie przekreśla to w żaden sposób możliwości posługiwania się powyższym terminem w znaczeniu opisowym, skoro wyraz ten, z racji nadanego mu w języku polskim znaczenia, odwołuje się w swej treści do określonych i rozumianych przez wszystkich cech. Tak rozumiany termin organ odniósł do towarów w postaci krzyżówek, czasopism oraz książek z krzyżówkami mając na uwadze to, czy między powyższym terminem a towarami występuje związek o charakterze bezpośrednim i rzeczywistym. Zdaniem organu, mniejszą rolę odgrywa pojęcie "natychmiastowości" skojarzenia powyższego wyrazu z towarami, na których ma być umieszczany jako element znaku towarowego. Zarówno bowiem oznaczenia nie posiadające konkretnej zdolności odróżniającej, które nie mogą uzyskać prawa ochronnego jak i oznaczenia aluzyjne, które mogą pełnić funkcję znaków towarowych zawierają w sobie treść, która bez trudu i w sposób natychmiastowy zostanie zrozumiana przez odbiorcę. Szereg tzw. znaków aluzyjnych zawiera w swej treści tak jednoznaczną informację o cesze towaru, że rozpoznanie jej nie wymaga żadnej, a tym bardziej pogłębionej refleksji. Celem znaku towarowego aluzyjnego jest bowiem z jednej strony realizacja podstawowej funkcji znaku towarowego, a więc odróżniania źródła pochodzenia towaru, z drugiej zaś dotarcie w sposób możliwie jak najszybszy z określoną treścią opisującą towar. Szczególna złożoność skojarzenia byłaby zresztą pozbawiona logicznych podstaw z marketingowego punktu widzenia, gdyż przeciętny odbiorca nie analizuje w sposób długotrwały treści znaku towarowego pod kątem potencjalnie ukrytych aluzji i znaczeń. Znaki te pomimo swej znaczeniowej oczywistości bazują zazwyczaj na wykreowanym nowym słowie, neologizmie lub fantazyjnym zestawieniu dwóch lub kilku wyrazów, co pozwala im odróżniać towar jednego przedsiębiorcy od pozostałych. Natomiast brak powyższej cechy dotyczyć może wyrazów, które weszły do zasobu języka polskiego i mają w związku z tym określone znaczenie. Odnosząc powyższe uwagi do elementu słownego GENIUSZ organ stwierdził, że wyraz ten, z racji swojego znaczenia, może stanowić określone kryterium, które będzie odnoszone przez przeciętnego odbiorcę do cechy towaru, który zamierza kupić. Jak zostało już ustalone, przeciętnymi odbiorcami krzyżówek, czasopism oraz książek z krzyżówkami są także hobbyści, a więc osoby regularnie i z pasją nabywające tego typu towary. Osoby takie mają świadomość, że krzyżówki jak i czasopisma z krzyżówkami mogą mieć różny stopień trudności. Dlatego też osoby takie mogą oczekiwać od wydawcy, że na towarze znajdą informację o poziomie trudności zadań, które chcą rozwiązywać. Tymczasem określenie towaru może dokonywać się także poprzez wskazanie typu odbiorcy. Taką funkcję może pełnić element słowny GENIUSZ w spornym znaku towarowym, skoro można stworzyć krzyżówki i czasopisma z krzyżówkami dla osób wybitnych w sztuce rozwiązywania krzyżówek. Takie sprofilowanie odbiorcy (podział czasopism krzyżówkowych z uwagi na stopień trudności) wydaje się naturalne jeśli uwzględnić typ towaru będący rodzajem umysłowej rozrywki i różne w tym względzie zaawansowanie i zaangażowanie odbiorców w rozwiązywanie zadań. Związek zatem wyrazu GENIUSZ oraz przywołanych powyżej towarów jest wystarczająco rzeczywisty i bezpośredni. Jest to wyraz, który został użyty w znaku towarowym bez żadnych fantazyjnych modyfikacji, a znaczenie jakie posiada może wprost odwoływać się do tych czasopism, które są przeznaczone dla osób szczególnie wybitnych w dziedzinie o jakiej mowa.

Niezależnie od powyższej oceny charakteru wyrazu GENIUSZ w kontekście towarów, dla których sporny znak towarowy został przeznaczony organ podkreślił, że element ten, czy pozbawiony zdolności odróżniającej czy posiadający niewielką zdolność odróżniającą, nie odgrywa istotnej roli w ocenie znaku towarowego jako całości. Mając na uwadze proporcje poszczególnych elementów oraz ich rozmiar i rozmieszczenie w znaku organ stwierdził, że centralną i zasadniczą część oznaczenia wypełnia sam diagram krzyżówki oraz jego obramowanie. To ta część oznaczenia jest zatem w pierwszej kolejności postrzegana przez odbiorcę towaru. Sam wyraz GENIUSZ znajduje się poza zewnętrzną krawędzią diagramu i zajmuje niewielką powierzchnię w górnej części znaku. Jeśli przeciętny odbiorca dostrzeże ów element, to z racji jego usytuowania i wielkości nie będzie traktował go jako element przewodni lub ważny, którym skarżący chciał posłużyć się w celu odróżniania swoich towarów od towarów konkurencji. Może być natomiast postrzegany w kategorii charakterystyki oferty, np. konkretnej krzyżówki jako tej o szczególnie wysokim poziomie trudności. Wszystkie zastosowane w spornym znaku towarowym elementy nie tworzą charakterystycznej kombinacji, gdyż ich rozmieszczenie może wynikać z funkcji diagramu, obramowania jako tła oraz towarzyszącego im (na jednym z boków) określenia. Zestawienie to nie jest zatem w żaden sposób oryginalne lub na tyle charakterystyczne, by mogło identyfikować w świadomości odbiorcy konkretne źródło pochodzenia towaru. Organ uznał, że sporny znak towarowy oceniany jako całość nie spełniał ustawowych warunków udzielenia prawa ochronnego określonych w art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p.

Skarżąca nie zgodziła się z powyższą decyzją. W skardze do Sądu, domagając się uchylenia tej decyzji, zarzuciła jej:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, a także art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:

a) niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności poprzez niedokonanie wszechstronnej oceny przesłanki aktualności i realności interesu prawnego uczestnika postępowania w dacie orzekania przez organ, w rozumieniu przepisów art. 164 p.w.p. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p.

b) stwierdzenie posiadania interesu prawnego przez uczestnika postępowania na podstawie art. 20 i 22 Konstytucji RP i art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, pomimo, że wymienione przepisy mają charakter wyjątkowy i mogą znaleźć zastosowanie jedynie w szczególnych przypadkach, a mianowicie w celu unieważnienia lub wygaśnięcia prawa na znak towarowy ze względu na jego opisowy lub mylący charakter, tzn. ze względu na przynależność danego znaku towarowego do domeny publicznej lub konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego oznaczenia sprzecznego z tą domeną, podczas gdy sporny znak towarowy nie stanowi elementu domeny publicznej, co w konsekwencji powinno prowadzić do umorzenia postępowania z powodu braku interesu prawnego na podstawie art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p.;

c) brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego dotyczącego posiadania przez uczestnika postępowania interesu prawnego w unieważnieniu prawa do spornego znaku towarowego, pomimo, że uczestnik postępowania, nie wykazał, że w dacie orzekania miał legitymację do dochodzenia tak daleko idącego żądania, w sytuacji gdy prawo z rejestracji znaku towarowego "GENIUSZ" [...] wygasło z dniem [...] października 2013r. na skutek upływu dziesięcioletniego okresu ochrony, co oznacza, że w świetle stanu faktycznego oraz materiału dowodowego nie było żadnych podstaw do przyjęcia występowania potrzeby zaspokojenia interesu prawnego uczestnika postępowania, a w konsekwencji postępowanie powinno zostać umorzone z powodu braku interesu prawnego na podstawie art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p.;

2. przepisu art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez:

a) dowolną ocenę dowodów i w konsekwencji uznanie, że znak towarowy słowno-graficzny "GENIUSZ" służy w obrocie do określenia krzyżówek o szczególnie wysokim poziomie trudności;

b) brak wyjaśnienia powodów uznania, że odbiorcy postrzegają znak towarowy słowno-graficzny "GENIUSZ" wyłącznie jako wskazanie określonej cechy towarów, tj. krzyżówek o szczególnie wysokim poziomie trudności;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie przepisu art. 129 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. poprzez błędne zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że element słowny "GENIUSZ" w słowno-graficznym znaku towarowym "GENIUSZ" [...] stanowi opis towarów, odnosząc się do krzyżówek o szczególnie wysokim poziomie trudności.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i za zaskarżoną decyzją powtórzył zawarte w niej argumenty.

Uczestnik postępowania w piśmie z [...] listopada 2016 r. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. p. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta w myśl § 2 tegoż artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Podkreślenia wymaga, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. dalej p.p.s.a.).

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2015 r. unieważniająca prawo ochronne na znak towarowy GENIUSZ o numerze [...]. Podstawą prawną powyższego rozstrzygnięcia był art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p.

Decyzja unieważniająca przedmiotowe prawo ochronne zapadła po przeprowadzeniu postępowania spornego, wszczętego na skutek wniosku B. O. , prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A. w R.

Zgodnie z art. 164 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy może być unieważniona w całości lub w części na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa.

Kwestionując decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2015 r. skarżąca podniosła w pierwszej kolejności zarzut dokonania przez organ błędnych ustaleń dotyczących interesu prawnego uczestnika postępowania w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy GENIUSZ [...]. Według jej oceny nie było podstaw do uznania istnienia tego interesu, co skutkować powinno umorzeniem przez organ postępowania administracyjnego.

Zdaniem Sądu zarzuty skargi w powyższym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Należy podkreślić, że skarżąca w dotychczasowym postępowaniu nie negowała istnienia po stronie uczestnika postępowania interesu prawnego w wystąpieniu z wnioskiem o unieważnienie spornego prawa ochronnego na znak towarowy GENIUSZ [...]. Tego typu zarzuty nie były podnoszone przez skarżącą przy pierwszym postępowaniu przed Urzędem Patentowym RP i Wojewódzkim Sądem Administracyjnym ani w trakcie ponownego rozpoznania sprawy przez Urząd.

Badając zgłoszony na obecnym etapie zarzut Sąd stwierdza, że zasadność uznania przez organ interesu prawnego uczestnika postępowania nie budzi wątpliwości. Należy bowiem wskazać, że orzekając po raz drugi w sprawie Urząd Patentowy RP po myśli art. 153 p.p.s.a. był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt VISA/Wa 629/14. Sąd ten stwierdził, że źródłem interesu prawnego uczestnika postępowania są art. 20 i 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, gdyż B. O., która tak jak strona skarżąca jest wydawcą krzyżówek i czasopism szaradziarskich i mogła czuć się zagrożona w wykonywaniu działalności gospodarczej w sytuacji w której kwestionuje zdolność odróżniającą jako taką tego znaku, a także kwestionuje konkretną zdolność odróżniającą.

To stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, które przyjął Urząd Patentowy RP, wydając zaskarżoną decyzję jest zgodne z dotychczasowym orzecznictwem sądów administracyjnych (zob. m.in. wyrok NSA z 23 października 2008 r. sygn. akt II GSK 385/08, wyrok NSA z 16 marca 2011 r. sygn. akt II GSK 369/10, wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt VISA/Wa 629/14, wyrok WSA z 12 listopada 2008 r., sygn. akt VISA/Wa 1486/08).

W tym stanie rzeczy nieskuteczne są zarzuty skargi podważające prawidłowość oceny przez organ interesu prawnego uczestnika postępowania, który to interes wywodzi się z faktu, że sporny znak "GENIUSZ" [...] został zarejestrowany z naruszeniem przeszkody określonej w art. 129 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Jako znak opisowy dla towarów w klasie 16 powinien pozostawać do dyspozycji każdego uczestnika rynku gospodarczego, który w ten sposób chce oznaczać swoje towary i nie może być zawłaszczony tylko przez jeden podmiot jako przysługujący mu na zasadach wyłączności znak towarowy.

Sąd uznał również, że nieuprawnione są twierdzenia skargi jakoby uznanie interesu prawnego uczestnika postępowania było wykluczone z uwagi na wygaśnięcie prawa ochronnego na sporny znak z dniem [...] października 2013 r. Należy w tym miejscu wskazać, iż dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych dopuszcza możliwość unieważnienia prawa, gdy nastąpiło jego wygaśnięcie (patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 listopada 2006 r., sygn. akt VISA/Wa 1699/06). Jest to podyktowane przede wszystkim odmiennymi skutkami unieważnienia i wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy. Wygaśnięcie prawa, na co zwrócił uwagę Urząd Patentowy RP wywołuje skutek od daty złożenia wniosku w tym przedmiocie a unieważnienie prawa skutkuje jego ustaniem od początku tak, jakby prawo nigdy nie powstało. W przypadku stwierdzenia wygaśnięcia prawa istnieje nadal możliwość powoływania się na istnienie prawa względem osób trzecich przed datą wygaśnięcia.

Sąd nie podzielił również trafności zarzutu skargi, jakoby organ naruszył przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zakresie oceny informacyjnego charakteru spornego znaku. Zdaniem Sądu Urząd Patentowy RP mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy prawidłowo przyjął, że znak GENIUSZ ([...]) należy do znaków opisowych, albowiem jako całość w sposób konkretny i bezpośredni informuje konsumenta o stopniu trudności zadania krzyżówkowego. Zarówno warstwa graficzna jak i słowna znaku nie mają konkretnej zdolności odróżniającej. Słowo GENIUSZ będzie odczytywane przy uwzględnieniu elementów graficznych znaku i towarów do oznaczania których służy (czasopisma z krzyżówkami). Trafnie więc Urząd Patentowy RP podniósł, że przeciętnymi odbiorcami towaru w tym przypadku są osoby, które z pasją rozwiązują krzyżówki i regularnie nabywają czasopisma lub inne publikacje zawierające krzyżówki. Są oni zorientowani, że krzyżówki mogą mieć różny stopień trudności. Tak więc słowo GENIUSZ będzie dla nich wskazówką, że dana krzyżówka przeznaczona jest dla osób szczególnie wybitnych w rozwiązywaniu krzyżówek. Wprawdzie słowo to nie nazywa wprost towaru, ale przeciętny odbiorca poprzez skojarzenie myślowe dostrzeże informację o właściwościach czy przeznaczeniu tego towaru a to w świetle poglądów doktryny i orzecznictwa przesądza o opisowym charakterze znaku towarowego.

W niniejszej sprawie słowo "GENIUSZ" z uwagi na jego umiejscowienie w całości znaku bez zbytniego wysiłku może być skojarzone z cechą towaru tj. stopniem trudności zadania krzyżówkowego.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał również, że wbrew twierdzeniom skargi nie doszło do naruszenia prawa materialnego tj. art. 129 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. i dlatego też w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę jako niezasadną oddalił w całości.