Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 1151/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Mirella Łent Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Liberda-Koczorowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi S. M. P. Sp. z o. o. w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie należności celnych oraz podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] w Oddziale Celnym w T. przyjęto zgłoszenie złożone w procedurze uproszczonej dotyczące dopuszczenia do wolnego obrotu towaru w postaci importowanego tunera TV o symbolu [...]. Dla przedmiotowego towaru skarżąca zadeklarowała kod TARIC 8529 90 65 50.

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego w T. określił kwotę długu celnego w kwocie [...] zł podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu oraz kwotę podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł należnych z tytułu importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie zgłoszenia celnego.

Podstawą wydanej decyzji stały się ustalenia z kontroli przeprowadzonej

u skarżącej, z których wynikło między innymi, że towar będący przedmiotem postępowania stanowi tuner telewizyjny odpowiedzialny za przetwarzanie sygnału dostarczane postaci fali nośnej wysokiej częstotliwości zmodulowanego w specyficzny sposób treścią obrazu i dźwięku na sygnały wykorzystywane w dalszej części odbiornika telewizyjnego. Tuner analog cyfrowy umożliwia przetwarzanie sygnału zmodulowanego zarówno analogowo (ATV) cyfrowo (DTV). W torze analogowym wyjściowym sygnałem jest wyodrębniony kompletny sygnał video (CVBS) oraz odseparowany sygnał audio (SIF). W torze cyfrowym sygnałem wyjściowym jest cyfrowa zdemodulowana, nieodseparowana treść video i audio reprezentowana przez ciąg bajtów, wymagająca dalszej obróbki w celu uzyskania treści odseparowanych.

Ponadto podkreślono, że przedmiotowy towar zawiera obwody umożliwiające wyodrębnienie częstotliwości pośredniej z częstotliwości nośnej oraz demodulator analogowy z oddzielnymi wyjściami sygnału dźwiękowego (SIF) i kompletnego sygnału wizyjnego (CVBS).

Tuner zawiera również rozdzielacz sygnału analogowego i cyfrowego oraz DVB demodulator, z funkcją do wyodrębnienia sygnału użytecznego z częstotliwości

pośredniej. Tuner wyposażony jest w gniazdo antenowe i umieszczony jest

w ekranującej metalowej blaszanej obudowie.

Organ zwrócił też uwagę, że w podobnej sprawie, gdzie stroną była także spółka została wydana decyzja WIT nr [...] dotycząca tunera

o symbolu [...].

W ocenie organu przedmiotowy towar winien być zatem zaklasyfikowany do kodu TARIC 8528 71 19 00 ze stawką cła 14%, zamiast 8529 90 65 50 ze stawką

cła 3%.

W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości

i umorzenie postępowania.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał

w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ powołał noty wyjaśniające do CN i stwierdził, że zarówno budowa, jak

i zasada działania oraz pełnione funkcje przedmiotowego tunera odpowiadają zawartym w nich kryteriom klasyfikacyjnym. Organ wskazał, że noty wyjaśniające określają, iż tunery powinny zawierać obwody demodulacji, natomiast nie wskazują jakie funkcje muszą one spełniać. W związku z tym wyjaśnienia strony, że sygnał SIF wymaga dalszych przetworzeń, demodulacji (dodatkowo na płycie głównej odbiornika telewizyjnego) nie ma wpływu na klasyfikację taryfową przedmiotowych tunerów.

Zdaniem organu przedmiotowe tunery zawierają wszystkie elementy określone w notach wyjaśniających dla tunerów analogowych i poza dekoderem MPEG, także dla tunerów cyfrowych. Potwierdzają to także zebrane w sprawie dokumenty, tj. specyfikacja komponentu w rozwinięciu jej szczegółowych danych do przedmiotowych tunerów oraz wyjaśnienia strony zawarte w złożonej korespondencji. Organ podkreślił, że warunkiem koniecznym i wystarczającym do zaklasyfikowania tunera do kodu CN od 8528 71 11 do 8528 71 19 jest realizowanie funkcji tylko jednego rodzaju tunera (analogowego lub cyfrowego), przy czym przedmiotowy tuner spełnia wszystkie wymagania określone dla tunera analogowego i dlatego zgodnie z treścią not wyjaśniających powinien być klasyfikowany do kodu CN 8528 71 19.

Organ zgodził się ze stanowiskiem strony, że tuner dostraja, demoduluje, przetwarza sygnał wyjściowy SIF jedynie poprzez inne podzespoły umieszczone na płycie głównej odbiornika telewizyjnego (nie są integralną częścią tunera), a także, że jako taki może być wykorzystany tylko do montażu odbiorników przez nią produkowanych. Jednakże fakty te, w ocenie organu celnego, nie mają wpływu na klasyfikację przedmiotowego towaru.

W złożonej na powyższą decyzję organu odwoławczego skardze skarżąca wniosła o uchylenie jej w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w brzmieniu nadanym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 620/2011 z dnia 24 czerwca 2011 r. zmieniającym załącznik I rozporządzenia w sprawie nomenklatury taryfowej

i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w zw. z art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w zw. z notami wyjaśniającymi do Nomenklatury scalonej Wspólnot Europejskich wprowadzonych komunikatem z dnia 10 2011 r. (Dz. U. UE C 41/1 z dnia 10 lutego 2011 r.) poprzez ich nieprawidłowe zastosowania przez Dyrektora, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji Naczelnika w zakresie zmiany klasyfikacji tunerów TV, która została dokonana z naruszeniem prawa;

2) naruszenie przepisu art. 12 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepisy te nakładają na skarżącą, będącą posiadaczem wiążącej informacji taryfowej WIT bezwzględny obowiązek jej stosowania, oraz przewidują związanie organu celnego treścią WIT, w sytuacji gdy

w toku konkretnych formalności celnych (to jest dokonywania zgłoszenia celnego

o objęcie procedurą celną dopuszczenia do obrotu) skarżąca nie posłużyła się WIT, podczas gdy prawidłowa interpretacja cytowanego przepisu prowadzi do wniosku, iż posiadacz WIT nie jest zobowiązany do jej zastosowania, a WIT ma charakter wiążący dla organu celnego wyłączenie w sytuacji, kiedy w toku konkretnych formalności celnych (to jest dokonywania zgłoszenia celnego o objęcie procedurą celną dopuszczenia do obrotu) posiadacz posłużył się nią, co skutkowało utrzymaniem przez Dyrektora w mocy decyzji Naczelnika i potwierdzeniem stanowiska organu w zakresie kluczowego znaczenia WIT i klasyfikacji tunera do kodu 8528 71 19 00 oraz odmową powołania biegłego i nierozpatrzeniem wszystkich wniosków dowodowych skarżącej.

Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy

z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne, poprzez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego sprawy, szczególnie z pominięciem wniosków dowodowych i dowodów składanych przez skarżącą, prowadzące do zakwestionowania prawidłowości klasyfikacji do kodu TARIC 8529 90 65 50, stanowiących przedmiot zgłoszenia celnego tunerów TV

i ograniczenie się wyłącznie do analizy treści protokołu kontroli z dnia [...] i WIT. Skarżąca wskazała też na naruszenie art. 191 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 194 oraz art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, zarzucając organowi rażąco błędną i pozbawioną obiektywizmu ocenę zebranych dowodów, co skutkowało nierzetelnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy i wywarło istotny wpływ na jej wynik. W skardze wskazano również na uchybienie art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, poprzez wydanie decyzji stojącej w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa, naruszając przy tym zasadę zaufania do organów podatkowych,

z uwagi na kierowanie się przy rozstrzyganiu sprawy jedynie względami fiskalnymi bez rozważenia słuszności stanowiska skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego

z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja nie narusza prawa.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest klasyfikacja taryfowa importowanego

z Chin towaru – tunera TV o symbolu [...] do odpowiedniego kodu Zintegrowanej Taryfy Celnej Unii Europejskiej (TARIC), opracowanej na podstawie Scalonej Nomenklatury Towarowej (CN). Według strony towar ten powinien być zakwalifikowane do pozycji TARIC 8529 90 65 50. Według natomiast organu właściwa jest pozycja TARIC 8528 71 19 00. Z pozycją 8529 90 65 50 wiąże się zastosowanie stawki celnej w wysokości 3 %. Zakwalifikowanie natomiast towaru do pozycji 8528 71 19 00 oznacza zastosowanie stawki 14%.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 20 ust. 1 WKC w przypadku powstania długu celnego, cła prawnie należne określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Stosownie do przepisów art. 201 ust. 1 lit. a) WKC dług celny

w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym, a kwota należności celnych przywozowych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego (art. 214 WKC).

Klasyfikacji taryfowej dokonuje się na podstawie Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), uwag do sekcji i działów taryfy celnej, które uściślają

i wyjaśniają treść poszczególnych pozycji taryfy celnej i są stosowanym w prawie celnym rodzajem legalnych definicji pojęć zawartych w przepisach prawa oraz ustaleń dotyczących praktyki klasyfikacyjnej towarów w krajach Unii Europejskiej.

Dodatkową pomoc przy klasyfikacji taryfowej stanowią noty wyjaśniające do CN, które są wydawane przez Komisję Europejską na mocy art. 9 § 1(a) oraz art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.

Podkreślić należy, że z brzmienia Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej wynika jednoznacznie, iż zostały one ułożone chronologicznie i ze względu na to zastosowanie kolejnej z nich uzależnione jest od uprzedniego wyeliminowania możliwości stosowania wcześniejszej reguły. Zatem dopiero gdy pierwsza reguła ORINS nie jest możliwa do zastosowania w sprawie, korzystać należy z reguł od 2 do 6 z uwzględnieniem not wyjaśniających. Ukształtowane w ten sposób zasady stosowania ORINS wynikają z ich treści oraz znajdują potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych.

Zgodnie z regułą nr 1 ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z dalszymi regułami. Oznacza to, że kolejne reguły mogą być brane pod uwagę wtedy, gdy nie jest możliwa klasyfikacja w oparciu o brzmienie pozycji i uwag do sekcji lub działów (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2009r., I GSK 558/08).

Zasady klasyfikacji części maszyn określa uwaga 2 do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej stanowiąca, że z uwzględnieniem treści uwagi 1 do niniejszej sekcji, uwagi 1 do działu 84 i uwagi 1 do działu 85, części maszyn (nie będące częściami wyrobów ujętych w pozycjach 8484, 8544, 8545, 8546 lub 8547) należy klasyfikować według następujących zasad: (a) części będące towarami zaliczanymi do jakichkolwiek pozycji występujących w działach 84 lub 85 (z wyłączeniem pozycji nr 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8485, 8503, 8522, 8529, 8538 i 8548), należy we wszystkich przypadkach klasyfikować do tychże pozycji; (b) inne części, jeśli nadają się do stosowania wyłącznie lub głównie w określonym rodzaju maszyny lub pewnej liczbie maszyn zaliczanych do tej samej pozycji (włączając maszyny ujęte w pozycjach nr 8479 lub 8543), należy klasyfikować wraz z tymi maszynami lub odpowiednio do pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8503, 8522, 8529 lub 8538. Jednakże części, które

w jednakowym stopniu nadają się do wykorzystania zarówno z wyrobami objętymi pozycją nr 8517, jak i pozycjami od 8525 do 8528, należy zaliczać do pozycji 8517; (c) wszystkie pozostałe części należy klasyfikować odpowiednio do pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8522, 8528, 8529 lub 8538 lub w przypadku braku takiej możliwości, do pozycji 8485 lub 8548.

W świetle powyższego części nadające się do stosowania wyłącznie lub głównie z określonymi maszynami i urządzeniami lub z kilkoma maszynami lub urządzeniami ujętymi w tej samej pozycji należy zaliczać, co do zasady, do tej samej pozycji, co właściwe maszyny i urządzenia. Nie dotyczy to części, które same w sobie stanowią towary objęte którąś z pozycji tejże sekcji. Takie wyroby są zaliczane do ich własnej pozycji, nawet jeśli zostały specjalnie zaprojektowane jako część robocza określonej maszyny (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2011 r., V SA/Wa 2647/10).

W notach wyjaśniających do CN, na które powołują się obydwie strony, stwierdza się, że podpozycje od 8528 71 11 do 8528 71 19 obejmują aparaturę zawierającą tuner wideo, który przekształca sygnały telewizyjne wysokiej częstotliwości na sygnały, które mogą być wykorzystywane przez aparaturę do zapisu lub odtwarzania obrazu lub przez monitory.

Urządzenia te zawierają obwody wybierania, które pozwalają na dostrojenie na określony kanał lub do określonej częstotliwości fali nośnej, oraz obwody demodulacji. Urządzenia te mogą być także wyposażone w urządzenia dekodujące (kolor) lub

w separatorowe zespoły obwodów elektrycznych do synchronizacji. Urządzenia te zazwyczaj przeznaczone są do działania z pojedynczą lub zbiorczą anteną (przesył kablem wysokiej częstotliwości). Sygnał wyjściowy może być wykorzystany jako sygnał wejściowy do monitorów lub do urządzeń do zapisu lub odtwarzania. Składa się on

z oryginalnego sygnału kamery (tj. niemodulowanego do celów nadawczych).

Analogowe tunery wideo w rozumieniu tych podpozycji mogą mieć postać modułów zawierających przynajmniej obwody częstotliwości radiowych (blok RF), obwody pośredniej częstotliwości (blok IF) i obwody demodulacyjne (blok DEM)

z oddzielnymi wyjściami sygnału audio i całkowitego sygnału wizyjnego (CVBS). Cyfrowe tunery wideo w rozumieniu tych podpozycji mogą mieć postać modułów zawierających przynajmniej blok RF, blok IF, blok DEM i dekoder MPEG do telewizji cyfrowej z oddzielnymi wyjściami sygnału audio i cyfrowego sygnału wizyjnego. Moduły zawierające komponent zarówno analogowego, jak i cyfrowego tunera wideo, objęte są niniejszymi podpozycjami, jeżeli jeden z komponentów jest klasyfikowany jako kompletny lub gotowy tuner wideo przez zastosowanie reguły 2a) Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Moduł, który nie spełnia powyższych warunków, należy klasyfikować jako część do pozycji 8529.

Wskazać należy, że zgodnie z przywołaną regułą 2a) ORINS wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego (oraz wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień niniejszej reguły), znajdującego się w stanie nie zmontowanym lub rozmontowanym. Prawidłowa wykładnia tej reguły prowadzi do wniosku, że jej pierwsza część poszerza zakres brzmienia każdej pozycji w ten sposób, że odnosi się ona nie tylko do wyrobu gotowego, lecz także do wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem że ma on wyraźny charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Z kolei druga część reguły 2a) ORINS przesądza o tym, że wyroby kompletne lub gotowe znajdujące się w stanie niezmontowanym, powinny być klasyfikowane do tej samej pozycji, co wyroby zmontowane (por. wyrok NSA z dnia

25 lipca 2013 r., I GSK 1231/12).

Ze specyfikacji komponentu sporządzonego przez spółkę (k. [...]) wynika, że przedmiotowe urządzenie jest tunerem telewizyjnym odpowiedzialnym za przetwarzanie sygnału dostarczanego w postaci fali nośnej wysokiej częstotliwości zmodulowanego

w specyficzny sposób treścią obrazu i dźwięku na sygnały wykorzystywane w dalszej części odbiornika telewizyjnego. Tuner umożliwia przetwarzanie sygnału zmodulowanego zarówno analogowo (ATV), jak i cyfrowo (DTV). W torze analogowym wyjściowym sygnałem jest wyodrębniony kompletny sygnał video (CVBS) oraz odseparowany sygnał audio (SIF). W torze cyfrowym sygnałem wyjściowym jest cyfrowa zdemodulowana, nieodseparowana treść video i audio reprezentowana przez ciąg bajtów, wymagająca dalszej obróbki w celu uzyskania treści odseparowanych.

Z kolei z pisma strony z dnia [...] wynika, że towar objęty zgłoszeniem celnym składa się zarówno z komponentu analogowego jak i cyfrowego. Tuner zawiera: obwody, które umożliwiają wyodrębnienie częstotliwości pośredniej

z częstotliwości nośnej; demodulator analogowy z oddzielnymi wyjściami sygnału dźwiękowego (SIF) i kompletnego sygnału wizyjnego (CVBS); rozdzielacz sygnału analogowego i cyfrowego; demodulator DVB, przeznaczony do wyodrębnienia sygnału użytecznego z częstotliwości pośredniej; gniazdo antenowe; tuner jest umieszczony

w ekranującej metalowej blaszanej obudowie, z której wyprowadzone są końcówki do wlutowania w płytę główną telewizora. Podobnie z przedstawionej przez stronę Ekspertyzy z dnia [...] wynika, że tuner składa się z bloku podstawowego, który dokonuje wstępnego formowania sygnału cyfrowego, analogowego sygnału audio i video, analogowego demodulatora wizyjnego. Sygnały wyjściowe z tego bloku wyprowadzane są na wyjściach CVBS oraz SIF. Sygnał SIF jest to sygnał pośredniej częstotliwości audio, niestandaryzowany i niezdemodulowany.

Rozstrzygnięcia wymaga, czy opisany wyżej tuner spełnia warunki uznania go za tuner wideo klasyfikowany do podpozycji od 8528 71 11 do 8528 71 19 według wskazanych not wyjaśniających.

W skardze strona podnosi, że moduł cyfrowy tunera nie zawiera dekodera MPEG i w związku z tym nie może być uznany za tuner wideo w rozumieniu not wyjaśniających. Natomiast moduł analogowy zawiera blok RF, blok IF, posiada oddzielne wyjście sygnału audio i całkowitego sygnału wizyjnego (CVBS). Niemniej tuner nie posiada demodulatora analogowego audio. Analogowy sygnał audio dla jego wykorzystania w odbiorniku telewizyjnym wymaga dalszej obróbki – demodulacji przez blok DEM audio, który jest zainstalowany w procesorze głównym odbiornika telewizyjnego. Skarżąca podkreśliła, że znajdujący się w tunerze blok DEM jest odpowiedzialny wyłącznie za demodulacje sygnału video, natomiast sygnał audio opuszcza tuner w postaci niezmodulowanego sygnału SIF, który wymaga demodulacji przez blok DEM audio zainstalowany w procesorze głównym odbiornika telewizyjnego. Opisana demodulacja jest dokonywana niezależnie od tunera. W konsekwencji strona uważa, ze także w przypadku modułu analogowego przedmiotowy tuner nie może być uznany za kompletny tuner wideo w rozumieniu not wyjaśniających.

Sąd tych zarzutów nie podziela. Dla zaklasyfikowania danego tunera do kodu od 8528 71 11 do 8528 71 19 wystarczy, że będzie on realizował funkcję właściwą tylko dla jednego rodzaju tunera - analogowego lub cyfrowego. Zgodzić się należy ze stroną, że w rozumieniu not wyjaśniających do CN sporny tuner nie spełnia wymagań dla tunera cyfrowego z uwagi na brak dekodera MPEG. Natomiast spełnia on wszystkie wymagania dla tunera analogowego, co trafnie wywiódł organ celny. Moduł analogowy zawiera bowiem blok RF, blok IF, posiada oddzielne wyjście sygnału audio

i całkowitego sygnału wizyjnego (CVBS). Zawiera również obwody demodulacyjne. Należy przy tym zgodzić się z organem, że noty nie określają jakie funkcje powinny pełnić te obwody. Noty wymagają jedynie, aby sygnał był wykorzystywany przez aparaturę do zapisu lub odtwarzania obrazu. W związku z tym podnoszona przez skarżącą okoliczność, że sygnał audio opuszcza tuner w postaci niezmodulowanego sygnału SIF, który wymaga przetworzenia i demodulacji przez blok DEM audio zainstalowany w procesorze głównym odbiornika telewizyjnego, nie ma wpływu na klasyfikację taryfową tunera. Zauważyć też należy, że z treści not wynika, iż całkowity ma być tylko sygnał wizyjny (CVBS). Strona nie zaprzecza, że wyjściowym sygnałem jest zmodulowany, całkowity (kompletny) sygnał video.

W rezultacie, zgodnie z uwagą 2 (a) do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej, sporny tuner jako część maszyny stanowi towar, który powinien być klasyfikowany do odpowiedniej pozycji działu 85.

Dla uzasadnienia swoich racji skarżąca odwołuje się do wiążących informacji taryfowych wydanych dla podobnych towarów do spornego tunera przez władze celne innych państw członkowskich Unii Europejskiej (nr [...] i nr [...]). Należy jednak zauważyć, że zgodnie z art. 10 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, na wiążącą informację taryfową może powoływać się tylko jej posiadacz. W związku z tym informacja wydana na rzecz jednego podmiotu, nie tworzy prawa do powoływania się na nią na inny podmiot. Potwierdził to TSUE w wyroku z dnia

15 września 2005 r., C- 495/03, w którym zgodził się z sądem krajowym, że na podstawie art. 12 WKC z wiążącej informacji taryfowej wynikają prawa jedynie dla osoby, na którą wystawiono tę informację i jedynie w zakresie towarów, które są w niej wskazane. Ponadto organ celny wskazał, że w bazie EBTI widnieją wiążące informacje taryfowe dotyczące klasyfikacji do pozycji CN 8528 podobnych towarów, wydane np. przez słowacką (nr [...]) oraz niemiecką (nr [...]) administracje celną.

Strona twierdzi również, że za prawidłowością przyjętej przez nią klasyfikacji spornego tunera przemawia Wiążąca Informacja Taryfowa nr [...] z dnia [...] wydana przez Urząd Celny Województwa O. Posiadaczem tej informacji jest spółka, a klasyfikacja dotyczy tunera o symbolu [...] mającego parametry zbliżone do tunera stanowiącego przedmiot zaskarżonej decyzji. W wymienionej wyżej WIT tuner został zaklasyfikowany do kodu 8529 90 65 50. Do pisma procesowego z dnia [...] strona załączyła kolejne WIT dotyczące tunerów o symbolu [...], [...], [...], [...], wydanych w dniu [...] przez Urząd Celny Województwa O. W powyższych WIT tunery zostały zaklasyfikowane również do pozycji 8529 90 65 50.

Należy jednak zauważyć, że strona występując do czeskich władz celnych

o wydanie wiążącej informacji taryfowej, była już w posiadaniu Wiążącej Informacji Taryfowej nr [...] z dnia [...] wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w W. Dotyczy ona tunera identycznego do badanego

w rozpoznawanej sprawie, tj. o symbolu [...]. W wymienionym wyżej WIT tuner został zaklasyfikowany do kodu 8528 71 19 00. Od powyższej decyzji

w sprawie WIT strona nie wniosła odwołania i stała się ona ostateczna. Strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania, jednakże Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...]. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej. W decyzji tej stwierdzono, że chociaż nie była znana specyfikacja techniczna tunera [...] z dnia [...] specyfikacja techniczna procesora głównego [...] z dnia [...], zdjęcie płyty głównej telewizora oraz schemat blokowy procesora głównego, to dokumenty te nie zawierają informacji istotnych dla dokonanej klasyfikacji taryfowej tunera (decyzja ta znajduje się w aktach sądowych sprawy I SA/Bd 1214/14 dotyczącej wymierzenia spółce należności celnych i podatkowych).

W skardze strona zarzuciła naruszenie art. 12 ust. 2 WKC poprzez przyjęcie przez organ, że miała obowiązek posłużenia się Wiążącą Informacją Taryfową nr [...] z dnia [...], w dacie zgłoszenia celnego, tj. w dniu [...] podczas gdy prawidłowo wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że posiadacz WIT nie jest zobowiązany do jej zastosowania, a organ jest tym WIT związany wyłącznie w sytuacji, gdy podczas zgłoszenia celnego dany podmiot się nim posłuży.

Należy zauważyć, że myśl art. 12 ust. 2 WKC wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana.

W rozpatrywanej sprawie wskazana wyżej Wiążąca Informacja Taryfowa nr [...] została wydana przed przyjęciem zgłoszenia celnego w dniu [...]. Ma rację spółka, że brzmienie przepisu art. 12 ust. 2 WKC nie daje podstaw do stwierdzenia, iż posiadacz decyzji w sprawie WIT jest zobligowany do posłużenia się tą decyzją w toku formalności celnych dokonywanych po dniu, w którym decyzja taka została wydana. Wiążąca informacja taryfowa jest tylko zobowiązaniem nałożonym na organ celny do jej respektowania, o ile strona skorzysta z uprawnienia do rozstrzygnięcia klasyfikacji taryfowej towaru w tym trybie (por. wyrok NSA z dnia

28 kwietnia 2011 r., I GSK 182/10). Trzeba jednak mieć na względzie, że wiążąca informacja taryfowa jako powszechnie dostępna stanowi niewątpliwie komunikat taryfikacyjny dla zainteresowanych podmiotów i jeśli organ uważa, że wyrażone w niej stanowisko jest prawidłowe, to mimo że formalnie nie jest związany wiążącą informacją taryfową, to biorąc pod uwagę, że wskazany WIT dotyczy tunera tego samego co tuner będący przedmiotem niniejszej spraw, trudno organowi odmówić możliwości powołania się na nią przy rozstrzyganiu sprawy celnej. Ponadto, rozstrzygnięcie w sprawie opierało się nie na wskazanym WIT, lecz na ogólnych regułach taryfikacji oraz zebranym materiale dowodowym, z którego wynika budowa

i sposób działania tunera. Materiał ten, niezależnie od powyższego WIT, potwierdza wnioski organu, natomiast przeczy stanowisku zajmowanemu przez spółkę. Przedstawione przez stronę wiążące informacje wydane przez czeskie władze celne nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, w szczególności gdy zważy się, że nie wiadomo na jakich dowodach zostały oparte.

Zdaniem Sądu, organ dokonał w sposób prawidłowy klasyfikacji przedmiotowego tunera do kodu 8528 71 19 00, zgodnie z ORINS, z brzmieniem uwag

i pozycji 8528, rozwinięciem do kodu 8528 71 19 obejmującego pozostałe tunery wideo, oraz w oparciu o noty wyjaśniające.

Sąd nie podziela również zarzutów dotyczących naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej. W tym zakresie spółka zarzuciła brak przeprowadzenia dowodu przez wyspecjalizowaną instytucję naukowo-badawczą oraz nieuwzględnienia wyników eksperymentu. Należy jednak zauważyć, że spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy nie tyle sfery faktów, co prawa. Organ nie neguje bowiem wyników przeprowadzonego eksperymentu, ani przedstawionych przez spółkę cech i funkcji tunera. Uważa jednak, że podnoszone przez spółkę okoliczności, w szczególności to, że sygnał SIF wymaga demodulacji przez blok DEM audio zainstalowany w procesorze głównym odbiornika telewizyjnego, nie wpływa na klasyfikację taryfową tunera.

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja została wydana z uwzględnieniem całego materiału dowodowego, poddanego stosownej analizie i ocenie. Nie doszło w sprawie do naruszenia zasady zaufania obywateli do organów podatkowych. Wydając rozstrzygnięcie organy działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie i podjęły niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W ocenie Sądu, wnioski organu odwoławczego wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów. Okoliczność, że organ celny dokonał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje strona skarżąca nie świadczy o naruszeniu wskazanych w skardze przepisów procesowych.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.

M. Łent L. Kleczkowski U. Wiśniewska