Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1447/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.65 ust.1 pkt.2
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Renata Czeluśniak Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A.P. , E.G. oraz M.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 sierpnia 2013 r. nr [....] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [....] z dnia 15 maja 2013r. (znak sprawy:....) Prezydent Miasta K. stwierdził z urzędu wygaśnięcie własnej decyzji nr [....] z dnia 23 września 2009r., ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa zespołu mieszkaniowego wielorodzinnego wraz z garażami i miejscami parkingowymi na działkach nr nr [....] obr. [....] , z wjazdem poprzez istniejący wjazd z ul. [....] oraz budową zjazdu z działki nr [....] obr. [....] ul. [....] w K.". W podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazano art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r., poz. 647 ze zm.) w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 i art. 104 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 65 ust. 1 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazał, że ratio legis przepisu art. 65 ust. 1 polega na obowiązku wygaszenia decyzji, której ustalenia są inne, a więc niekoniecznie sprzeczne z treścią uchwalonego planu miejscowego.

Na terenie objętym ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy od dnia 7 grudnia 2012 r. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[....] " (uchwała nr LIX/813/12 Rady Miasta K. z dnia 24 października 2012r., Dz. Urz. Woj. [....] z dnia 6 listopada 2012r., poz. 5524). Po analizie warunków, wynikających z decyzji i ustaleń planu miejscowego Prezydent Miasta K. stwierdził, że nie są one tożsame. Zgodnie z ustaleniami planu teren inwestycji znajduje się na obszarze oznaczonym symbolami MN.1.2., MN.3.7 – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz symbolem R.5 – tereny rolnicze. Z uwagi na tę sprzeczność organ za bezprzedmiotowe uznał badanie tożsamości ustaleń planu i decyzji w zakresie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy. Ustalono również, że na podstawie decyzji o warunkach zabudowy nie zostało wydane pozwolenie na budowę.

W ostatniej części uzasadnienia Prezydent przytoczył treść art. 65 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Wskazał, że bezprzedmiotowość decyzji w niniejszej sprawie wynika z faktu, że jej ustalenia nie są tożsame z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem zmienił się stan faktyczny i prawny. Przepis prawa (art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) nakazuje stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji.

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia w terminie wnieśli A.P. , E.G. i M.G. . Skarżący nie wskazali, jakiego sposobu zakończenia sprawy oczekują, wnieśli natomiast o zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu prawomocnego zakończenia sprawy z wniesionej przez nich skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [....] , prowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pod sygn. akt II SA/Kr 261/13.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że w dniu 17 maja 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta K. w przedmiocie uchwalenia planu miejscowego, w związku z którym stwierdzono wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżących wynik postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności planu miejscowego ma wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie wygaszenia decyzji. W przypadku stwierdzenia nieważności planu, odpada podstawa przesłanka do prowadzenia takiego postępowania.

Skarżący podnieśli, że organ administracji publicznej ma obowiązek kontrolowania na każdym etapie postępowania, czy nie zachodzą przesłanki do jego zawieszenia. Organ pierwszej instancji, nie zawieszając postępowania, naruszył art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy.

Wniosek o zawieszenie postępowania skarżący uzasadnili nadal trwającym postępowaniem sądowoadministracyjnym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją znak [....] , wydaną dnia 29 sierpnia 2013r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu streścił rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta K. oraz odwołanie. Przytoczył następnie treść przepisów art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Kolegium wskazało, że ustalenia decyzji o warunkach zabudowy są sprzeczne z ustaleniami planu miejscowego, skoro plan ten, odnośnie przeznaczenia obszarów MN i R nie przewiduje możliwości lokalizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Zaistniały zatem przesłanki do wydania rozstrzygnięcia o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Kolegium zwróciło też uwagę, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przeznaczenie terenu i sposób jego zagospodarowania ustalane są w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ustalanie ich w drodze decyzji o warunkach zabudowy jest wyjątkiem, mającym miejsce wówczas, gdy na danym terenie brak planu miejscowego.

Następnie organ drugiej instancji wskazał, że pojęcie "innych ustaleń" planu miejscowego w stosunku do ustaleń decyzji jest szersze, niż pojęcia "sprzeczne" albo "niezgodne". "Inne ustalenia" należy więc interpretować szeroko, a ustawodawca współistnienie planu i decyzji dopuszcza tylko wtedy, gdy warunki i zasady zagospodarowania terenu, wynikające z decyzji, są identyczne jak te, które wynikają z planu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, a więc jego ustalenia są wiążące dla organów administracji. Nie można zatem odstąpić od zawartych w nim regulacji, zwłaszcza wówczas, gdy art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakazuje weryfikację ustaleń, zawartych w decyzji.

W odniesieniu do zarzutów odwołania Kolegium zwróciło uwagę, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, stwierdzający częściową nieważność uchwały zatwierdzającej plan, nie jest prawomocny. Ustalenia planu są zatem nadal obowiązującym aktem prawa miejscowego. Skoro tak, to nie zachodzi sytuacja, w której bez uprawomocnienia się wyroku nie jest możliwe podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Nie występuje więc zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., co powoduje, że zgłoszony w odwołaniu wniosek o zawieszenie postępowania nie jest zasadny. Kolegium nawiązało do treści art. 145a § 1 k.p.a., zgodnie z którym wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu prawa powszechnie obowiązującego, niezgodnego z Konstytucją lub ustawą, stanowi podstawę do wznowienia postępowania. Zdaniem organu odwoławczego, tę samą zasadę należy odnieść do wyeliminowania przez sąd administracyjny z obrotu prawnego aktu prawa miejscowego.

A.P. , E.G. i M.G. nie zgodzili się z powyższym rozstrzygnięciem, wnosząc w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że w braku sprzeczności pomiędzy zapisami obowiązującego planu miejscowego a decyzją o warunkach zabudowy należy stwierdzić wygaśnięcie tej decyzji;

- art. 15 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej, której uzasadnienie uniemożliwiało dokonanie prawidłowej kontroli instancyjnej przez organ odwoławczy;

- art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez odmowę zawieszenia postępowania, pomimo zrealizowania przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe i ogólne sformułowanie uzasadnienia decyzji, nie pozwalające na kontrolę prawidłowości jej wydania;

- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nie uchylenie decyzji administracyjnej, wydanej z naruszeniem prawa proceduralnego w sytuacji, kiedy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przesłanką zastosowania art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest ustalenie, że pomiędzy treścią decyzji a zapisami planu miejscowego występują różnice o charakterze istotnym. Natomiast organy administracji publicznej w niniejszej sprawie poprzestały na wykazaniu, że treść decyzji i zapisy planu nie są tożsame. Zdaniem skarżących, organy nie wykazały, o jakie różnice chodzi i jakie wnioski wypływają z analizy ich charakteru. Sama różnica między literalną treścią decyzji o warunkach zabudowy a zapisami planu nie upoważnia organu administracji publicznej do wydania rozstrzygnięcia, a jedynie stanowi asumpt do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy różnice mieszczą się w hipotezie normy z art. 65 ust. 1 pkt 2.

Skarżący podnieśli, że Kolegium utrzymała w mocy decyzję, której motywów nie mogło przeanalizować z uwagi na błędnie sformułowane, zbyt ogólne uzasadnienie. Naruszono zatem zasadę dwuinstancyjności, która zachowana jest wówczas, gdy organ odwoławczy ponownie dokona oceny zgromadzonego materiału dowodowego i porówna swoje ustalenia do wniosków, wyciągniętych przez organ pierwszej instancji.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia 97 § 1 pkt 4 k.p.a. skarżący powtórzyli swoje stanowisko, wyrażone w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, wskazując że podniesione w niej zarzuty były przedmiotem rozpoznania w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Stosownie do przepisu art.65 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2012.647 j.t. z późn. zm.) organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Regulacja powyższa zapobiega występowaniu w obrocie prawnym dwóch różnych podstaw prawnych do realizacji danej inwestycji i wynika ze szczególnej relacji, jaka zachodzi pomiędzy decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Decyzje te są bowiem wydawane w sytuacji braku planu zagospodarowania, przyjąć zatem należy że ustalenia planu mają pierwszeństwo przed ustaleniami decyzji. Ustawodawca posługuje się sformułowaniem "innych ustaleń" planu miejscowego w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy stanowiąc, że zaistnienie tych "innych ustaleń" uzasadnia stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy Problem interpretacyjny dotyczy zatem rozumienia pojęcia "innych ustaleń" planu miejscowego w stosunku do decyzji. "Inne" nie tylko z punktu widzenia wykładni językowej jest pojęciem szerszym niż "sprzeczne" czy nawet "niezgodne", lecz również użycie tego pojęcia w art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w kontekście wykładni systemowej i celowościowej - wskazuje na zasadność jego szerokiego rozumienia. Zasadnie podnosi się w piśmiennictwie, że "pojęcie to należy interpretować szeroko w związku z tym, że jego zastosowanie tworzy wyjątek od zasady inwestowania na podstawie planu miejscowego, a nie decyzji, na obszarach objętych planem. Ustawodawca dopuszcza konkurencję (współistnienie) planu i decyzji (wydanych przed jego wejściem w życie), jako podstaw procesu inwestycyjnego tylko wtedy, gdy warunki i zasady zagospodarowania terenu wynikające z decyzji są takie same z tymi, które wynikają z planu" (por. Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 527). W istocie chodzi zatem o to, aby merytoryczne ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie różniły się od merytorycznych postanowień planu miejscowego dla danego terenu."Inność" ustaleń oznacza wprost wyrażoną odmienność treści decyzji ustalającej warunki zabudowy z treścią planu miejscowego w takim zakresie, w jakim nie da się tych warunków wynikających z obu ww źródeł pogodzić. Uchwalenie planu miejscowego na terenie, wobec którego wcześniej wydano decyzję o warunkach zabudowy, nie oznacza bezwzględnego obowiązku jej wygaszenia. Ważny jest stopień różnicy między postanowieniami planu a treścią decyzji i to, czy dają się one pogodzić (tak: wyrok WSA w Krakowie z dnia 7.03.2013 r., sygn. II SA/Kr 111/13).

Zaznaczenia również wymaga, że stosownie do treści § 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy(Dz.U.2003.164.1589 ), wydanego na podstawie upoważnienia wynikającego z art.67 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia dotyczące rodzaju zabudowy zapisuje się, stosując w szczególności następujące nazewnictwo: zabudowa mieszkaniowa, w tym zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Z powyższego wynika zatem, że rodzaj zabudowy mieszkaniowej określony w decyzji o warunkach zabudowy jest istotną cechą kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu w rozumieniu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Gdyby określenie rodzaju zabudowy przez wskazanie, czy ma ona mieć charakter wielorodzinny lub jednorodzinny było pozbawione znaczenia, to nie byłoby potrzeby, by nakładać na organy wydające decyzje obowiązek stosowania takiego określenia (por. wyrok NSA z dnia 7.12.2011 r. sygn.. II OSK 1826/10). Pojęcia "zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna" i "zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna" mają odrębne znaczenie normatywne.

Przenosząc dotychczasowe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że w decyzji z dnia 23 września 2009 r., ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa zespołu mieszkaniowego wielorodzinnego wraz z garażami i miejscami parkingowymi na działkach nr nr [....] obr. [....] , z wjazdem poprzez istniejący wjazd z ul. [....] oraz budową zjazdu z działki nr [....] obr. [....] ul. [....] w K.

Jak wynika z rysunku planu znajdującego się w przedłożonych aktach administracyjnych, jak również rysunku planu dostępnego na stronie BIP, teren objęty decyzją o warunkach zabudowy z dnia 23 września 2009 r., znajduje się w obszarze planu zagospodarowania przestrzennego "[....] " oznaczonego symbolami MN 1.2, MN 3.7, MN.2.12, R.5. W szczególności z k.11 tych akt wynika, że działka nr [....] położona jest w nowo uchwalonym planie zagospodarowania przestrzennego - w części przeznaczonej do zainwestowania - w obszarze oznaczonym symbolami MN.3.7 i MN.2.12, działka nr [....] w obszarze oznaczonym symbolami MN.3.7 i MN. 2.12, działka nr [....] w obszarze oznaczonym symbolami MN.1.2.,MN.3.7 i MN.2.12, działka nr [....] w obszarze oznaczonym symbolami MN.3.7, MN.2.12 i R 5, działka nr [....] w obszarze oznaczonym symbolami MN.3.7 i MN.1.2.

Stosownie do ustaleń tekstowych planu (§17 ust.1 i § 18 ust.1) obszary oznaczone symbolami MN 1.2, MN 2.12 i MN 3.7 wyznaczone zostały jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, przeznaczone pod zabudowę jednorodzinną w układzie wolnostojącym lub bliźniaczym.

W myśl § 17 ust.4 wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej dla terenu MN 1.2 określono na min. 70 %, wskaźnik powierzchni zabudowy – max 20 %, wysokość zabudowy mieszkaniowej – max. 9 m.

Dla terenu MN 2.12 ustalono wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej – min. 60 %, wskaźnik powierzchni zabudowy – max 30 %, wysokość zabudowy mieszkaniowej – max. 10 m. W granicach terenu MN 3.7 (§ 18 ust.7) wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej określono na min. 60 %, wskaźnik powierzchni zabudowy max. 30 %, wysokość zabudowy mieszkaniowej – max.12 m. W obszarze R 5 (§ 25) – terenach rolniczych – wykluczono zabudowę. Teren przeznaczono na grunty orne, uprawy ogrodnicze, zadrzewienia śródpolne. Ustalono również możliwość lokalizacji na tym terenie urządzeń związanych z melioracją wodną i infrastrukturę techniczną.

W decyzji o warunkach zabudowy z dnia 23.09.2009 r. ustalono wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem do 20%. Udział powierzchni biologicznie czynnej ustalono na poziomie nie mniej niż 45 %.Ustalono również warunek, by wolnostojące budynki w części terenu dla którego dopuszczono wysokość do kalenicy do 9 m, nie przekraczały powierzchnią zabudowy 150 m kw., a budynki, dla których dopuszczono wysokość do 11m i 13 m – nie przekraczały powierzchnią zabudowy 350 m kw. Z decyzji tej wynika również, że w południowej części działki nr [....] przewidziano zabudowę o wysokości do 11 m do kalenicy (obecnie obszar objęty planem o symbolu R 5).Na działkach nr [....] - w częściach położonych pomiędzy poziomicą 235 m.n.p.m. i 230 m.n.p.m. - przewidziano zabudowę o wysokości do 13 m do kalenicy, (obecnie obszar objęty symbolem MN.2.12), na działkach nr nr [....] – w częściach położonych pomiędzy poziomicą 235 m.n.p.m. i 240 m.n.p.m. – przewidziano zabudowę o wysokości do 11 m do kalenicy obecnie obszar MN.3.7) , a w północnej części terenu – przy ul. [....] - zabudowę o wysokości do 9 m do kalenicy (obecnie obszar o symbolu MN 1.2).

Tak więc dla terenu objętego planowaną inwestycją ustalenia uchwalonego planu miejscowego są inne niż w wydanej decyzji. Chodzi przede wszystkim o rodzaj zabudowy (jednorodzinna/wielorodzinna). Nadto w decyzji ustalono udział powierzchni biologicznie czynnej na poziomie nie mniej niż 45 %. Zgodnie z zapisami planu wynosi on min. 60, 70 %. Według decyzji na terenie pomiędzy poziomicami 235 i 230 m.n.p.m. ustalono wysokość do 13 m, a zgodnie z planem dla obszaru MN.2.12 wysokość maksymalna zabudowy to 10 m.

Stwierdzić również pozostaje, że nieprawomocnym wyrokiem z dnia 17 maja 2013 r. sygn. II SA/Kr 261/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził częściową nieważność zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - w części tekstowej obejmującej m.in.:§ 5 ust. 1 pkt 4 lit. a) słowa: "MN.2.10", "MN.2.12" oraz w części rysunkowej obejmującej m.in. obszarMN.2.12. Sąd nie stwierdził nieważności planu w części objętej symbolami MN.1.2. , MN.3.7. i R.5.

Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że wobec nieprawomocności cytowanego wyroku WSA w Krakowie ustalenia planu są nadal obowiązującym aktem prawa miejscowego. Skoro tak, to nie zachodzi sytuacja, w której bez uprawomocnienia się wyroku nie jest możliwe podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji.

Dlatego nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art.97 § 4 k.p.a. Nie ma bowiem podstaw do zawieszenia prowadzonego postępowania, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi materialnoprawną przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania jurysdykcyjnego, której usunięcie warunkuje rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie nastąpiła. Zwrócić należy uwagę, że wyrokiem z dnia 17.05.2013 r. Sąd nie stwierdził nieważności przedmiotowego planu w zakresie obszarów MN.1.2. , MN.3.7. i R.5.

Niezasadny jest zarzut skargi, że organy administracji publicznej poprzestały na wykazaniu, że treść decyzji i zapisy planu nie są tożsame, a zaniechały ustalenia o jakie różnice chodzi i jakie wnioski wypływają z analizy ich charakteru. Zdaniem Sądu wystarczające było wykazanie, że ustalenia nowo uchwalonego planu są inne aniżeli ustalenia decyzji o warunkach zabudowy. Organy wskazały bowiem, że czym innym jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna a czym innym zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Zaniechanie szczegółowego porównania ustaleń planu i decyzji dla terenu inwestycji nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż z porównania tych danych wynika, że ustalenia te są inne - co wyżej Sąd, na podstawie przedłożonych akt administracyjnych, wykazał. Dlatego też, może nazbyt ogólnikowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy.

Z uwagi na powyższe nie jest również zasadny zarzut naruszenia art.15 i 138 § 2 k.p.a.

Dlatego też skargę, jako niezasadną, na podstawie art.151 p.p.s.a. należało oddalić.