Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 133/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
658
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie: Sędzia WSA Kaja Angerman Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 października 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wznowienia postępowania 1. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Wójta Gminy [...] do rozpoznania wniosku skarżącej A. K. z dnia [...] maja 2015 r. o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z lokalu na pobyt stały; 2. stwierdza, że Wójt Gminy [...] dopuścił się bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w pkt 1 wyroku; 3. stwierdza, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. w pozostałym zakresie oddala skargę: 5. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżącej A. K. kwotę 100, 00 zł (słownie: sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Pismem z dnia 13 marca 2017 r. A. K. (dalej "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") skargę na bezczynność Wójta Gminy K. (dalej także "Wójta") w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącej, zawartego w piśmie z dnia 6 maja 2015 r. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie wymeldowania J. W. (dalej "osoby zameldowanej w spornym lokalu/zameldowanego") z pobytu stałego w budynku nr [...] w miejscowości K., gmina K., zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] (dalej "Wojewody") z dnia [...] września 2014 r. nr [...], utrzymującą w mocy (po rozpatrzeniu odwołania skarżącej) decyzję Wójta z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], którą to decyzją Wójt odmówił wymeldowania w/w osoby.

W skardze wniesiono o:

1) zobowiązanie Wójta do wydania decyzji administracyjnej o wymeldowaniu osoby zameldowanej z pobytu stałego w budynku nr [...] w miejscowości K., gmina K. (dalej "sporny lokal") w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi,

2) dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga,

3) wyjaśnienia przyczyn niezałatwienia wniosku w terminie,

4) o orzeczenie, na podstawie art.6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz.1169) w związku z art.149 § 1a p.p.s.a., czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, pomimo tego ze będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu,

5) na podstawie art.154 § 7 p.p.s.a. przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art.154 § 6 p.p.s.a.,

6) zobowiązanie Wójta do dyscyplinarnego ukarania pracownika, winnego niezałatwienia sprawy w terminie, na zasadach określonych w art.38 k.p.a.

II. Stan sprawy, poprzedzający wniesienie skargi do Sądu przedstawia się w następujący sposób:

1. Pismem datowanym na 5 maja 2015 r., które wpłynęło do organu w dniu następnym, skarżąca wniosła do Wójta o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie wymeldowania zameldowanego z pobytu stałego w spornym budynku, które to postępowanie zostało zakończone ostateczną decyzją Wojewody [...] (dalej "Wojewody") z dnia [...] września 2014 r. nr [...], utrzymującą w mocy (po rozpatrzeniu odwołania skarżącej) decyzję Wójta z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], którą to decyzją Wójt odmówił wymeldowania w/w osoby.

We w/w piśmie, zatytułowanym wprost jako "Wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego" skarżąca powołała się na przyczyny wznowienia postępowania, wskazane w art.145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a., wskazując iż wystąpiły one w następstwie wydania przez Sąd Rejonowy w G., w sprawie o sygn. akt [...], postanowienia z dnia [...] stycznia 2015 r., zobowiązującego zameldowanego, w trybie przewidzianym w art.11a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, do opuszczenia spornego lokalu.

2. Kolejnymi pismami z dnia: 2 i 30 czerwca, 28 lipca, 25 sierpnia, 22 września, 20 października, 17 listopada i 16 grudnia 2015 r. oraz 14 stycznia, 12 lutego, 11 marca, 8 kwietnia, 6 maja, 3 czerwca 2016 r. Wójt zawiadamiał skarżącą o sukcesywnym przedłużaniu terminu załatwienia sprawy z uwagi na konieczność uzyskania odpisu prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] stycznia 2015 r., sygn. akt [...].

3. Przy piśmie z dnia 20 grudnia 2016 r., złożonym przez skarżącą w nawiązaniu do wniosku z dnia 5 maja 2015 r. ("W nawiązaniu do mojego wniosku z dnia 5 maja 2015 r. o wznowienie postępowania administracyjnego ..."), skarżąca przedłożyła organowi odpis prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] stycznia 2015 r. z klauzulą wykonalności z dnia [...] grudnia 2016 r., żądając wymeldowania "w trybie natychmiastowym" osoby zameldowanej w spornym lokalu.

4. W piśmie z dnia 30 grudnia 2016 r. Wójt poinformował skarżącą m.in., że w jego ocenie brak jest obecnie podstaw do żądanego wznowienia postępowania o wymeldowanie, co wynika z faktu zawisłości przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sprawy ze skargi kasacyjnej skarżącej od wyroku tut. Sądu z dnia 14 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2327/14, oddalającego z kolei skargę skarżącej na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r.

5. Pismem z dnia 7 stycznia 2017 r. skarżąca ustosunkowała się do pisma Wójta z dnia 30 grudnia 2016 r.

6. Odrębnym pismem z dnia 7 stycznia 2017 r. skarżąca wniosła do Wojewody zażalenie na przewlekłe prowadzenie przez Wójta postępowania w sprawie.

7. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] Wojewoda uznał zażalenie skarżącej za uzasadnione. Organ wskazał w tym zakresie, co następuje:

Zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania lub o odmowie wznowienia postępowania wydaje organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. W sprawie dotyczącej wymeldowania J. W. z pobytu stałego w budynku nr [...] w miejscowości K., gm. K. decyzję ostateczną z [...] września 2014 r., nr [...] wydał Wojewoda [...]. Decyzja ta zapadła po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od decyzji Wójta Gminy K. z [...] lipca 2014 r., nr [...] orzekającej o odmowie wymeldowania J. W. z miejsca pobytu stałego. Zatem wniosek skarżącej z 5 maja 2015 r. o wznowienie postępowania, który wpłynął do Urzędu Gminy K. w dniu następnym, Wójt Gminy K. miał obowiązek przekazać Wojewodzie [...], zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi bowiem, że jeśli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Natomiast Wójt Gminy K. przez półtora roku (tj. od 6 maja 2015 r. do 18 stycznia 2017 r.) nie przekazywał Wojewodzie [...] jako organowi właściwemu wniosku skarżącej w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją organu wojewódzkiego z [...] września 2014 r., nr [...], co uzasadnia stwierdzenie, że pozostawał on w głębokiej bezczynności.

Jednocześnie organ wyższego stopnia odstąpił od wyznaczenia organowi niższej instancji dodatkowego terminu do załatwienia sprawy, bowiem przedmiotowy omawiany wniosek skarżącej został przekazany Wojewodzie [...] wraz z aktami administracyjnymi przy piśmie z 20 stycznia 2017 r. Niemniej zauważyć należy, że z akt przedmiotowej sprawy nie wynikają przyczyny tak rażącego opóźnienia w wykonaniu ciążącego na organie I instancji obowiązku wynikającego z art. 65 § 1 k.p.a. ani powody, dla których uznał się on za organ kompetentny do rozstrzygnięcia powyższego wniosku we własnym zakresie. Z tego też względu Wojewoda [...] uznał za konieczne wyjaśnienie przez Wójta Gminy K. przyczyn oraz ustalenie osób winnych omawianego zaniechania.

8. Pismem z dnia 8 marca 2017 r. Wójt przedstawił Wojewodzie następujące wyjaśnienia co do przyczyn zaistniałej bezczynności.

Skarżąca była informowana przez tutejszy organ, iż na obecnym etapie postępowania w związku z postępowaniem sądowoadministracyjnym przed NSA, brak jest możliwości wznowienia postępowania. Ponadto, przesłanka materialnoprawna wznowienia na którą powołała się strona, nie mogła stanowić podstawy wznowienia postępowania.

Podniesione przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania argumenty związane z wydaniem przez Sąd Rejonowy w G. postanowienia z dnia [...] stycznia 2015 roku w przedmiocie zobowiązania J. W. do opuszczenia budynku mieszkalnego znajdującego się na nieruchomości gruntowej położonej K. [...] ( sygn. akt [...]) nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania.

Przedłożone przez skarżącą prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] stycznia 2015 roku nie stanowi nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, nieznanego organowi, który wydał decyzję. Regulacja art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wyraźnie wskazuje, iż tylko w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Postanowienie na które powołuje się skarżąca zapadło po wydaniu przez Wojewodę [...] orzeczenia odwoławczego.

Wskazywane przez skarżącą okoliczności mogły stanowić co najwyżej podstawę skierowania do Wójta Gminy K. nowego wniosku o wymeldowanie J. W. z budynku mieszkalnego położonego na nieruchomości w K. . [...]., na co zwrócił uwagę w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający skargę w niniejszej sprawie na ostateczną decyzję Wojewody [...]. Sąd ten wprost wskazał, "że okoliczność na którą powołuje się skarżąca wystąpiła dopiero po wydaniu orzeczenia odwoławczego przez Wojewodę".

Osoba odpowiedzialna za załatwienie sprawy pozostawała ze stroną w stałym kontakcie, informowała ją o nieskuteczności podejmowanych przez nią działań wskazując jednocześnie na możliwość zredagowania i złożenia nowego wniosku (wszczęcia nowego postępowania w przedmiocie wymeldowania J. W.). Czasami pracownik był zdezorientowany w twierdzeniach i żądaniach strony, co skutkowało brakiem przekazania Wojewodzie [...] wniosku o wznowienie postępowania.

W wyniku pozostawania tutejszego organu w bezczynności strona nie poniosła szkody- do chwili obecnej, nawet w przypadku wystąpienia pozytywnych przesłanek z art. 145 § 1 kpa, nie ma możliwości wznowienia postępowania ze względu na toczące się postępowanie sądowoadministracyjne.

III. W odpowiedzi na skargę, udzielonej w piśmie z dnia 18 kwietnia 2017 r., Wójt wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

IV. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. - dalej "p.p.s.a.") wynika, że kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Środki dyscyplinujące, którymi dysponuje sąd w razie uwzględnienia skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania, określa w pierwszej kolejności art.149 § 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art.149 § 1 lit. a p.p.s.a.).

Art. 149 § 2 p.p.s.a stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W myśl art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Przepis art.119 pkt 4 w zw. z art.120 p.p.s.a. umożliwia sądowi administracyjnemu rozpoznanie sprawy ze skargi na bezczynność organu w trybie uproszczonym, tj. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przesłanką dopuszczalności wniesienia do sądu skargi na bezczynność organu jest uprzednie wniesienie przez stronę zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 k.p.a., albowiem jest to środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 1083/14, publ. LEX). Przesłanka ta została spełniona w niniejszej sprawie, albowiem pismem z dnia 7 stycznia 2017 r. skarżąca wniosła wymagane zażalenie do organu wyższego stopnia nad Wójtem w zakresie ewidencji ludności, tj. do Wojewody.

V. Szczegółowa ocena przebiegu postępowania, prowadzonego przez Wójta w następstwie złożenia przez skarżącą, pismem z dnia 5 maja 2015 r., wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., prowadzi do następujących wniosków:

1. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta była zawiniona przez organ, czy też nie.

2. Przedmiotem rozpatrywanej skargi jest bezczynność Wójta, polegająca na niepodjęciu przez ten organ prawem przewidzianych czynności po wpłynięciu do niego w dniu 6 maja 2015 r. wniosku skarżącej (zawartego w piśmie z dnia 5 maja 2015 r.) o wznowienie postępowania administracyjnego o wymeldowanie, zakończonego ostateczną decyzją Wojewody z dnia [...] września 2014 r. Należy w tym kontekście wskazać na następujące uwarunkowania procesowe, związane z żądaniem wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją ostateczną:

Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z kolei zgodnie z art. 149 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 1). Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 3), na które przysługuje zażalenie (§ 4). Co istotne, organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest - zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. - organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Z powyższych przepisów wynika, iż wniosek o wznowienia postępowania zawsze składa się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, lecz organem właściwym do jego rozpoznania jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji. Może to być zatem organ I instancji, jeżeli od jego decyzji wydanej w postępowaniu, którego dotyczy wniosek o wznowienie, nie złożono skutecznie odwołania lub organ II instancji jeżeli to on wydał decyzję ostateczną kończącą to postępowanie. Zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Obowiązek ten dotyczy wszystkich organów postępowania, na każdym etapie postępowania, a więc zarówno do trybu "zwyczajnego", jak i do postępowań nadzwyczajnych o uchylenie, zmianę, stwierdzenie nieważności albo wygaśnięcie decyzji, jaki i o wznowienie postępowania. Zatem w sytuacji gdy do organu o którym mowa w art. 148 § 1, wpłynął wniosek o wznowienie postępowania, a organ ten nie jest zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. właściwy do jego rozpoznania to winien on przekazać wniosek do właściwego organu zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie.

Bezspornie w niniejszej sprawie doszło do zaniechania przez Wójta przekazania wniosku skarżącej, objętego pismem z dnia 5 maja 2015 r., Wojewodzie, który to organ orzekał w ostatniej, tj. w odwoławczej instancji w przedmiocie dochodzonego przez zainteresowaną wymeldowania. Okres tego zaniechania jest znaczny, albowiem wyniósł półtora roku, tj. od 6 maja 2015 r. do 18 stycznia 2017 r., jak to trafnie wskazał sam Wojewoda w swoim postanowieniu z dnia [...] stycznia 2017 r., uwzględniającym zażalenie skarżącej, wniesione w trybie uregulowanym w art.37 k.p.a. Jednocześnie jednak, jak to również właściwie ocenił Wojewoda we w/w postanowieniu, przedmiotowy wniosek z dnia 5 maja 2015 r. został ostatecznie przekazany temu organowi przez Wójta wraz z aktami administracyjnymi przy piśmie z 20 stycznia 2017 r.

W/w czynność Wójta, tj. ostateczne zniesienie stanu własnej bezczynności, polegające na przekazaniu wniosku skarżącej Wojewodzie, wywołuje bezprzedmiotowość stosowania przez Sąd instrumentu przewidzianego w art.149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. zobowiązania organu do wydania w określonym terminie dochodzonego skargą aktu. Postępowanie sądowe w tym zakresie należało zatem umorzyć na zasadzie art.161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd umarza postępowanie, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn, aniżeli wymienione w art.161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. (pkt 1 wyroku).

3. Dopełnienie przez organ dochodzonej czynności przed datą wyrokowania przez Sąd w przedmiocie bezczynności nie zwalnia jednakże Sądu od orzekania, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały jednak miejsce, a jeśli tak to czy miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też naruszenie to nie miało charakteru rażącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013r., I OSK 797/13). Użycie bowiem w zdaniu drugim ww. art. 149 § 1 p.p.s.a. zwrotu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, zdaniem Sądu, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu.

Analiza pod tym kątem zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dokumentacyjnego prowadzi do następujących wniosków:

(i) Jak już wskazano powyżej nieuzasadniona, wielomiesięczna zwłoka Wójta w przekazaniu Wojewodzie wniosku skarżącej, objętego pismem z dnia 5 maja 2015 r., w oczywisty sposób wystąpiła. Okoliczność ta obligowała Sąd do stwierdzenia w wyroku, stosownie do art.149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., że Wójt dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu odwołania (pkt 2 wyroku);

(ii) Nie negując w najmniejszym stopniu uprawnionego oczekiwania skarżącej co do rozpatrzenia jej sprawy w rozsądnym terminie, Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność (aczkolwiek bezsprzecznie niepożądana), nie nosi ostatecznie cech rażącego naruszenia prawa (art.149 § 1 a p.p.s.a. – pkt 3 wyroku). Wprawdzie okolicznością jak najbardziej obciążającą Wójta jest to, iż nie dostrzegł on zasadniczej kwestii formalnej, jaką była oczywista w świetle art.150 § 1 k.p.a. niewłaściwość tego organu do merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącej o wznowienie postępowania o wymeldowanie, z czym wiązała się konieczność dokonania czynności, o której mowa w art.65 k.p.a. (niezwłocznie przekazanie pisma do organu właściwego, z jednoczesnym zawiadomieniem o tym wnoszącego podanie), niemniej uznać należy, iż zaniechanie to naruszyło interes skarżącej w stosunkowo ograniczonym zakresie. Powyższe wiąże się z faktem, iż nawet gdyby Wójt dopełnił we właściwym czasie swoich powinności, wynikających z art.65 k.p.a., to i tak organ w sprawie właściwy, tj. Wojewoda nie dysponowałby prawną możliwością efektywnego procedowania w przedmiocie wznowienia postępowania w przedmiocie wymeldowania, a to z uwagi na trafnie dostrzeżoną przez Wójta zawisłość przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sprawy ze skargi kasacyjnej skarżącej od wyroku tut. Sądu z dnia 14 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2327/14, oddalającego skargę skarżącej na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1210/16, w którym trafnie wskazano, co następuje: "W celu zapobieżenia dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego wyłączona jest możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego.").

4. W świetle powyższych okoliczności Sąd nie dostrzegł przesłanek do przyznania skarżącej od organu sumy pieniężnej, przewidzianej w art.149 § 2 p.p.s.a., oddalając skargę w tym zakresie (pkt 4 wyroku).

5. Sąd oddalił skargę również w zakresie sformułowanych w niej żądań: (-) wyjaśnienia przyczyn niezałatwienia wniosku w terminie, (-) zobowiązania Wójta do dyscyplinarnego ukarania pracownika odpowiedzialnego za zaistniałą bezczynność – z racji braku umocowania Sądu do orzekania w tym zakresie (oddalenie skargi co do w/w żądań nastąpiło również w pkt 4 wyroku).

6. Na zasadzie art.200 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot poniesionych kosztów postępowania w kwocie [...] zł, na którą składa się zwrot kwoty uiszczonego wpisu.

7. Na marginesie w/w sprawy, mając na uwadze klarowne dążenie skarżącej do orzeczenia przez Wójta o wymeldowaniu z pobytu stałego spornego osoby w nim zameldowanej, wskazać należy (nie przesądzając jednakże w żadnym zakresie wyniku ewentualnego postępowania), że drogą do realizacji tego dążenia nie jest wyłącznie próba wzruszenia w nadzwyczajnym trybie administracyjnym decyzji Wojewody z dnia [...] września 2014 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Wójta z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], którą to decyzją Wójt odmówił wymeldowania w/w osoby. Jak już informował o tym skarżącą Wójt, zainteresowana winna bowiem rozważyć ewentualność ponownego wszczęcia zwyczajnego postępowania administracyjnego, tj. ponownego wnioskowania o wymeldowanie osoby zameldowanej w spornym lokalu, powołując się na istotną zmianę okoliczności faktycznych w porównaniu do pierwszego postępowania, tj. na uprawomocnienie się orzeczenia eksmisyjnego.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie: (-) art.161 § 1 pkt 3 w związku z art.149 § 1 pkt 1, (-) art.149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., (-) art.149 § 1a, (-) art.151 w związku z 149 § 2, (-) art.151 i art.200 w związku z art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a.