Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2256/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W. M. w dniu 21 sierpnia 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2013 r., Nr [...] uchylającą pkt I.6. oraz pkt II.6 i IV.4 decyzji Starosty M. z dnia [...] marca 2013 r. znak : [...] udzielającej A. M., zam. [...] pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie dwóch stawów ziemnych oraz likwidację sączków drenarskich na działkach Nr [...] i [...], położonych w obrębie [...], gmina M., a w pozostałej części utrzymującą ją w mocy.

Zmiana decyzji Starosty M. polega na:

1. dopuszczeniu wykorzystania urobku wybranego z czaszy projektowanych stawów do wyrównania nierówności (zagłębień) w granicach działek o nr ewid. [...] i [...] oraz do podwyższenia terenu wokół czaszy stawów: od strony północno-wschodniej, wschodniej oraz południowo-wschodniej: pasem szerokości do ok. 15,0 m, przy maksymalnej rzędnej na granicy pasa 170.70 m n.p.m., z zachowaniem ciągłości spadku terenu w kierunku lustra wody, od strony zachodniej (wzdłuż brzegu stawu nr 1) – pasem szerokości 4,0 m z zachowaniem odległości 1.0 m od granicy działki ewid. nr [...], przy maksymalnej rzędnej 170,50 – 170,40 m n.p.m., z wyprofilowanym spadkiem w kierunku lustra wody stawu nr 1, od strony południowej - pasem szerokości do 7,0 m, przy maksymalnej rzędnej 170,60 m n.p.m., z wyprofilowanym spadkiem, od strony północno-zachodniej (wzdłuż brzegu stawu nr 2) – rzędne terenu należy pozostawić bez zmian, rzędna grobli pomiędzy stawami – 170,70 m n.p.m.

2. zagospodarowaniu niewykorzystanego gruntu w ramach gospodarstwa rolnego inwestora do celów własnych;

3. dokonaniu przez inwestora inwentaryzacji geodezyjnej w obszarze prowadzonych robót i złożeniu opracowanej mapy do akt organu I instancji, po zakończeniu realizacji obiektu stawowego.

Pismem z dnia 12 października 2013 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że zniszczenie urządzeń drenarskich będzie trudno odtworzyć, co spowoduje podtapianie i zalewania terenów sąsiednich. Dalej wskazał, że urobek powstały po wykopaniu stawów, którego część posłuży do podniesienia terenów przyległych do stawów, w pozostałej części zostanie zagospodarowany w ramach gruntów stanowiących własność inwestora. W tym ogólnym określeniu, nie precyzującym jaką warstwą ma zostać rozplantowany urobek i na jakie działki, upatruje zagrożenie dla stosunków wodnych pobliskich terenów. Podkreślił, że może to być zarzewiem konfliktów między sąsiadami. Skarżący poinformował, że pozostała do rozdysponowania ziemia z wykopu stawów, wg jego obliczeń 16 000 m3 , zajmie powierzchnię od 3,2 ha do 6,4 ha w zależności od grubości rozsypywanej ziemi. Taka sytuacja wpłynie na stosunki wodne sąsiednich działek. Ponadto podkreślił, że tereny przyległe do działek objętych inwestycją są podmokłe, a podejmowane dotychczas próby osuszenia (przez kopanie jam i retencjonowanie wody) spowodowały zniszczenie gruntów poprzez ich jeszcze większe nawodnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Skutki jakie może pociągać za sobą wydanie zaskarżonej decyzji uzasadnia potrzebę udzielenia ochrony tymczasowej już na tym etapie postępowania kontrolującego zasadność decyzji wodnoprawnej.

Skarżący podnosi argumenty w postaci zniszczenia planowaną inwestycją urządzeń drenarskich, które będzie trudno odtworzyć, co w konsekwencji spowoduje podtapianie i zalewanie terenów sąsiednich. Dalej okoliczność, że urobek powstały po wykopaniu stawów, w części posłuży do podniesienia terenów przyległych do stawów, a reszta zostanie zagospodarowana w ramach gruntów stanowiących własność inwestora, co zdaniem skarżącego, może stwarzać zagrożenie dla stosunków wodnych pobliskich terenów. Wywód skarżącego, o tym, że pozostała do rozdysponowania ziemia z wykopu stawów, wg jego obliczeń 16 000 m3, zajmie powierzchnię od 3,2 ha do 6,4 ha w zależności od grubości rozsypywanej ziemi, może wskazywać, iż sytuacja powstała na skutek realizacji inwestycji może wpłynąć negatywnie na stosunki wodne sąsiednich działek. Dalej argument, że tereny przyległe do działek objętych inwestycją są podmokłe, a podejmowane dotychczas próby osuszenia (przez kopanie jam i retencjonowanie wody) spowodowały zniszczenie gruntów poprzez ich jeszcze większe nawodnienie. Przywołane, skutki prac budowlanych uzasadniają obawę ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. a więc wniosek o zastosowanie środków zabezpieczających zasługuje na uwzględnienie.

Wobec podniesionych przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku okoliczności, mogłaby zachodzić obawa wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków co uzasadnia zastosowanie środków tymczasowych.

Nie przesądza to jednocześnie o treści orzeczenia Sądu co do zasadności bądź jego braku samej skargi będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. Kwestia czy realizacja przedsięwzięcia w istocie będzie stanowić źródło określonych zagrożeń dla gruntów przyległych będzie rozważona na etapie rozpatrzenia skargi.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Na końcu zaznaczyć należy, że Sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie bada zasadności skargi, czy też zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja będzie bowiem podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy.