Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 20/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1; art. 58 par. 1 pkt 6; art. 149 par. 1 pkt 3; art.161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 217; art. 1; art. 12; art. 37
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Sygn. [...] II SAB/Lu 20/20 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 kwietnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca) Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 22 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. P. na bezczynność i przewlekle prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy w przedmiocie wydania zaświadczenia I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy do załatwienia sprawy; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania; III. stwierdza, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala skargę w pozostałym zakresie; V. zasądza od Wójta Gminy na rzecz K. P. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

K. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy w związku z niewydaniem zaświadczenia z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wniósł o zobowiązanie Wójta Gminy do wydania zaświadczenia oraz o "ukaranie go za jego poczynania".

Z akt sprawy wynika, że sekwencja czynności przedstawiła się w sprawie następująco.

W dniu 20 września 2019 r., wpłynął do Wójta Gminy wniosek skarżącego (datowany również na 20 września 2019 r.) o wydanie zaświadczenia z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr ewid.[...] położonej w W. . W dniu 26 września 2019 r. skarżący został wezwany do uiszczenia opłaty skarbowej od złożonego wniosku, co uczynił w dniu 27 września 2019 r. Następnie pismem z dnia 2 października 2019 r., wezwano skarżącego, na podstawie art. 217 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego do pisemnego wskazania przesłanki lub przesłanek do wydania wnioskowanego zaświadczenia, w zakreślonym terminie 14 dni, od dnia otrzymania wezwania.

W dniu 9 października 2019 r., wpłynęło do organu pismo skarżącego (datowane na 8 października 2019 r.) w którym wyjaśnił, że w złożonym wniosku o wydanie zaświadczenia wskazany jest jego interes prawny, jakim jest przedłożenie zaświadczenia w kancelarii notarialnej do sporządzenia umowy dotyczącej sprzedaży działki. Jednocześnie w złożonym piśmie wniósł o natychmiastowe wydanie zaświadczenia. W odpowiedzi na powyższe pismo, Wójt poinformował skarżącego pismem z dnia 14 października 2020 r., że wniosek z dnia 20 września 2019 r., dotyczący wydania zaświadczenia budzi wątpliwości co do prawidłowości danych podlegających udostępnieniu w wydawanym zaświadczeniu, w związku z czym, powołując się na art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego, wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na dzień 14 grudnia 2019 r.

W dniu 25 października 2019 r., skarżący złożył za pośrednictwem organu Gminy skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na bezczynność Wójta Gminy w zakresie wydania zaświadczenia o jakim mowa we wniosku z dnia 20 września 2019 r. Organ odwoławczy wydał w dniu [...] r. postanowienie nr [...], w którym uznał, ponaglenie skarżącego za uzasadnione, stwierdził bezczynność Wójta [...] i zobowiązał go do załatwienia sprawy z wniosku K. P. z dnia 20 września 2019 r., w terminie 3 dni od doręczenia postanowienia. Strony postępowania zostały ponadto pouczone, że na powyższe postanowienie nie przysługuje środek zaskarżenia.

Skarga K. P. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania z dnia 20 grudnia 2019 r., wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 27 lutego 2020 r. W dniu sporządzania skargi i jednocześnie jej wpływu do organu zaświadczenie nie było wydane. Z akt sprawy wynika, że wydano je dopiero w dniu 19 lutego 2020 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wójt przyznał, że skarga wpłynęła do Urzędu Gminy W. w dniu 20 grudnia 2019 r., lecz z przyczyn organizacyjnych oraz trwającej reorganizacji w Urzędzie, nie została przekazana do konkretnego pracownika, który był kompetentny i właściwy do załatwienia tej sprawy. Powodem nieprzekazania skargi do konkretnego pracownika Urzędu Gminy W. była trwająca w Urzędzie reorganizacja związana z przeniesieniem Urzędu do tymczasowej siedziby, która obecnie znajduje się przy ul. [...] w N.. Skarga została przyjęta w Sekretariacie Urzędu Gminy W., ale z uwagi na działanie Urzędu w lokalu zastępczym i związane z tym pewne trudności organizacyjne spowodowały, że skardze nie nadano właściwego toku. Niemniej jednak, brak jest w tym zakresie jakiejkolwiek winy po stronie organu, gdyż w żadnym wypadku nie było to celowe działanie, a jedynie przeoczenie spowodowane trwającym remontem i przeprowadzką do tymczasowej siedziby Urzędu Gminy W. w N..

Organ podkreślił ponadto, że skarżący zasypuje Urząd Gminy W. wszelkimi pismami, kierowanymi za pośrednictwem Wójta [...] do organu odwoławczego lub Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, a także skargami na działanie Wójta Gminy kierowanymi do Rady Gminy W. oraz wszelkimi innymi pismami w celu utrudnienia pracy Urzędu Gminy. Organ wyjaśnił, że w jego ocenie organ, skarżący nie jest zainteresowany rozpoznaniem jego spraw, których są setki, ale przez swoje celowe i zawinione działanie próbuje za wszelką cenę utrudnić (dezorganizować) prawidłowe funkcjonowanie organu.

Ponadto uzasadniając zaistnienie zwłoki w wydaniu zaświadczenia wskazał, że wynikała ona z braku jednoznacznych przesłanek co do dalszego zbycia nieruchomości wskazanej we wniosku. Przedmiotowa nieruchomość wchodzi bowiem w zasób Wspólnoty Gruntowej Wsi W. i Z. , której prezesem jest K. P., a obecnie toczy się postępowanie wyjaśniające czy dokonywana z zasobów Wspólnoty sprzedaż nieruchomości, jest przejrzysta i transparentna z punktu przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje.

Skarga jest zasadna.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4, lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zakres przedmiotowy takiej skargi wyznaczają więc postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 i 4a p.p.s.a., w tym sensie, że zaskarżenie bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności w nich wskazanych.

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że przedmiotowa skarga mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1 p.p.s.a., gdyż zarzucana bezczynność i przewlekłość postępowania dotyczy wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 k.p.a.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 (albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a), zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności (pkt 1) lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), a także stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Aktualnie obowiązujący art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wyczerpanie przysługującego stronie środka zaskarżenia w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.; zwanej dalej "k.p.a.") przez jego wniesienie (do właściwego organu) stanowi warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona z zachowaniem wymogów formalnych, o których mowa w art. 52 § 1 i 2 oraz art. 53 § 2a p.p.s.a., ponieważ skarżący przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie skierował w dniu 8 października 2019 r. do organu ponaglenie. Przyjąć zatem należy, że skarżący wyczerpał tryb poprzedzający wniesienie skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania przewidziany w art. 37 k.p.a. (art. 53 § 2b p.p.s.a.).

Przed przejściem do merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wyjaśnić trzeba, że pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44; wyrok NSA z 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pod pojęciem tym rozumie się również mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w]: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str. 238).

Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować więc będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (wyrok z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1956/12; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Organ administracji publicznej pozostaje natomiast w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Z bezczynnością mamy do czynienia w sytuacji, gdy brak jest aktywności organu w danej sprawie, w tym również nie wywiązuje się on z obowiązku zawiadomienia strony o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie i wyznaczenia nowego terminu jej rozpatrzenia (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., II OSK 1031/12).

Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia. Z punktu widzenia sprawności postępowania znacząca jest zasada szybkości postępowania wyrażona w art. 12 k.p.a. Jej realizacja zagwarantowana została przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy.

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania Wójta Gminy w zakresie wydania zaświadczenia z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr ewid.[...] położonej w W. .

Zgodnie z art. 1 k.p.a. wydanie zaświadczenia nie jest sprawą administracyjną rozstrzyganą w drodze decyzji, ale czynnością materialno-techniczną, mającą walor czynności z zakresu administracji publicznej, podejmowaną w ramach postępowania określonego w k.p.a. O ile samo zaświadczenie nie jest aktem podlegającym kontroli sądowoadministracyjnej, gdyż nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, to sama czynność jego wydania ma już taki charakter. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia powinno zatem zakończyć się wydaniem żądanego zaświadczenia, bądź postanowienia o odmowie jego wydania.

Stosowanie do art. 217 § 3 k.p.a. zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. Tak ustalony, stosunkowo krótki, termin wydania zaświadczenia jest konsekwencją charakteru prawnego oraz funkcji zaświadczenia i stanowi realizację zasady szybkości postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń. Określenie w art. 217 § 3 k.p.a. terminu wydania zaświadczenia powoduje, że nie mogą być przy tym stosowane w tym zakresie, nawet odpowiednio, terminy z art. 35 § 3 k.p.a. Żaden z przepisów regulujących tryb wydawania zaświadczeń, w tym także co do postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. nie odsyła do stosowania innych terminów załatwienia sprawy. Przepis art. 217 § 3 k.p.a. reguluje też odmiennie termin załatwienia sprawy, niż to przewiduje art. 35 k.p.a. Oznacza to, że stosownie do art. 217 § 3 k.p.a. organ zobowiązany jest bez zbędnej zwłoki, a w przypadku konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego najpóźniej w terminie 7 dni, wydać zaświadczenie, bądź postanowienie o odmowie jego wydania. Siedmiodniowy termin ustalony został przez ustawodawcę jako maksymalny i przyjąć należy, że znajduje zastosowanie do załatwienia wniosku o wydanie zaświadczenia. Uchybienie temu terminowi daje natomiast podstawę do zwalczania bezczynności organu (zob. Klonowski Kamil [w:] Knysiak-Sudyka Hanna (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, Opublikowano: WKP 2019, dostępne w LEX).

W celu ustalenia przewlekłości postępowania konieczne jest więc zbadanie, czy czynności organu zmierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy, w jakich odstępach czasu są one podejmowane oraz czy nie są to czynności pozorne, nieprowadzące w istocie do wydania rozstrzygnięcia. Może o niej również świadczyć opieszałość w wyznaczeniu i przeprowadzeniu czynności procesowych, które są konieczne do załatwienia sprawy, czy też mnożenie czynności dowodowych ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy (A. Golęba (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, A. Golęba, M. Kamiński, T. Kiełkowski, Postępowanie..., s. 239–241).

Mając na względzie uwagi zaprezentowane powyżej zarówno w literaturze jak i orzecznictwie, niewątpliwie, w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z bezczynnością i przewlekłym prowadzeniem postępowania przez organ. Stosownie bowiem do art. 217 § 3 k.p.a. organ zobowiązany jest bez zbędnej zwłoki, a w przypadku konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego najpóźniej w terminie 7 dni, wydać zaświadczenie, bądź postanowienie o odmowie jego wydania. Stanowisko organu, że pojawiły się uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości danych podlegających udostępnieniu w wydawanym zaświadczeniu i wymagało to prowadzenia postępowania wyjaśniającego, nie stanowi żadnego usprawiedliwienia dla wielokrotnie przekroczonego terminu.

Pomimo, że Wójt w piśmie z dnia 14 października 2019 r., powołując się na art. 36 k.p.a., który nakłada obowiązek informowania stron o każdym niezałatwieniu sprawy w terminie, podając przyczyny i wskazując nowy termin, wyznaczył dzień 14 grudnia 2019 r., jako termin załatwienia sprawy, nie ma to znaczenia dla oceny przewlekłości postępowania w niniejszej sprawie. Wskazać bowiem należy, że przepis art. 217 § 3 k.p.a. reguluje odmiennie termin załatwienia sprawy, niż to przewiduje art. 35 k.p.a. Oznacza to, że stosownie do art. 217 § 3 k.p.a. organ zobowiązany jest bez zbędnej zwłoki, a w przypadku konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego najpóźniej w terminie 7 dni, wydać zaświadczenie.

Ponadto, należy mieć na względzie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. postanowieniem z dnia [...] r., uznając ponaglenie skarżącego za uzasadnione, zobowiązało Wójta do załatwienia sprawy w wniosku z dnia 20 września 2019 r. w ciągu trzech dni od dnia doręczenia postanowienia. Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że w/w postanowienie Kolegium zostało odebrane przez Wójta w dniu 19 listopada 2019 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 18 akt adm.). Natomiast wydanie zaświadczenia nastąpiło dopiero w dniu 19 lutego 2020 r. Powyższe zachowanie organu prowadzi do jednoznacznego przekonania Sądu, że doszło do bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania. Czynności podejmowane przez Wójta, tj. wezwanie skarżącego do opłaty skarbowej, wezwanie do wskazania interesu prawnego, złożenia zażalenia na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (pomimo jasnego pouczenia w treści doręczonego postanowienia o braku możliwości wniesienia środka odwoławczego), w żaden sposób nie skutkowały przybliżeniem do zakończenia postępowania poprzez wydanie zaświadczenia w sprawie.

W konkluzji, odnosząc się do realiów niniejszej sprawy, stwierdzić trzeba, że organ dopuścił się także bezczynności w prowadzeniu postępowania, gdyż nie podejmował skutecznych czynności - niezbędnych do prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy (załatwienia wniosku skarżącej) - które powinny skutkować wydaniem zaświadczenia lub odmową jego wydania w terminie przewidzianym w ustawie.

Takie zachowanie się organu skutkowało tym, że zaświadczenie, o które wnioskował skarżący w dniu 20 września 2019 r. zostało wydane w dniu 19 lutego 2020 r. Tym samym, nie można w żaden sposób przyjąć, że podejmowane przez organ działania były efektywne dla właściwego toku postępowania. Nie może ulegać wątpliwości, że nie była to sprawa szczególnie skomplikowana.

W ocenie Sądu termin do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego został przez organ wielokrotnie przekroczony, pomimo bezzwłocznego ustosunkowania się skarżącego do kierowanych do niego wezwań i pism. Wydanie zaświadczenia nastąpiło, dopiero w dniu 19 lutego 2020 r., czyli ok. 2 miesięcy od wniesienia skargi przez K. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, którą z kolei przekazano dopiero w dniu 24 lutego 2020 r. Oznacza to, że organ nie tylko wstrzymywał się z załatwieniem sprawy z wniosku skarżącego z dnia 20 września 2020 r., ale także z przekazaniem skargi do Sądu, co było poddane kontroli Sądu w odrębnym postępowaniu sądowym.

Przystępując do oceny, czy bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało charakter rażący, podjąć należy próbę zdefiniowania pojęcia "rażącego naruszenia prawa".

Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, k.p.a. Komentarz, Warszawa 1998 r., s. 808-812).

Kwalifikacja naruszenia prawa jako "naruszenie rażące" musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, a zachodzi w razie oczywistego lekceważenia wniosków strony skarżącej i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach w danej sprawie ma być też oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Po 109/18, dostępny w CBOSA).

Dokonując zatem oceny stwierdzonej w niniejszej sprawie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania uznać należy, że nie miały one charakteru rażącego. Na ocenę charakteru bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania miał w niniejszej sprawie wpływ zarówno charakter sprawy, jak i okoliczność, że skarżący zasypuje Urząd Gminy W. wszelkimi pismami, kierowanymi za pośrednictwem Wójta Gminy do organu odwoławczego lub Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a także skargami na działanie Wójta Gminy kierowanymi do Rady Gminy oraz wszelkimi innymi pismami w celu utrudnienia pracy Urzędu Gminy, co może utrudnić (dezorganizować) prawidłowe funkcjonowanie organu.

Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o "ukaranie organu za jego poczynania". W ocenie Sądu, skarżący miał na myśli zapewne wymierzenie organowi grzywny, jednak skarżacy nie argumentował tego w żaden sposób, a biorąc pod uwagę wyjaśnienia organu, Sąd nie dostrzegł z urzędu potrzeby wydania orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny i w tym stanie sprawy skargę oddalił.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postepowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy. Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, a na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd orzekł, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania nie miały charakteru rażącego naruszenia prawa. W pozostałym zakresie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 p.p.s.a. zasądzając od organu administracji na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania kwocie stanowiącej równowartość uiszczonego w sprawie wpisu od skargi (100 zł).

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji.