Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 334/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 3 § 2 pkt 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 153, art. 200 ,art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 1800
law: Rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
article: art. 11, art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3,
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 46, art. 75 ust  1,
journal: Dz.U. 2021 poz 777
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - t.j.
article: art. 35 ust. 3 i 5 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 03 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 17 marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącej spółki T. S.A. z siedzibą w W. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 17 marca 2022 r. (IR-IV.7721.548.2021.6) Wojewoda (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy), po rozpoznaniu odwołania S. Sp. z o.o. w P. (dalej: Odwołująca) od decyzji Starosty [...] (dalej: Starosta, organ I instancji) z [...] listopada 2021 r. (nr [...], znak [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla T. S.A. w W. (dalej: Skarżąca, inwestor), obejmującego budowę stalowej wieży kratowej – telekomunikacyjnego obiektu budowlanego operatora – Skarżącej – nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce o nr. ewid. [...], obręb [...] S. , jedn. ewid. [...] S. – gmina wiejska – uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał następujące ustalenia.

Dnia [...] sierpnia 2021 r. do Starosty wpłynął wniosek inwestora o pozwolenie na budowę obejmujące budowę stalowej wieży kratowej telekomunikacyjnego obiektu budowlanego operatora T. Polska S.A. nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na dz. o nr. ewid. [...], obr. [...] S. , jedn. ewid. [...] S. - gmina wiejska (dalej: inwestycja), do którego załączono w szczególności oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 4 egzemplarze projektu budowlanego i 4 egzemplarze kwalifikacji przedsięwzięcia i analizy środowiskowej.

Starosta, działając w trybie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (aktualnie Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm., dalej: "p.b."), postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r. zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości.

Uzupełniona dokumentacja projektowa wpłynęła do organu [...] listopada 2021 r.

Pismem z [...] listopada 2021 r. organ I instancji poinformował strony o wszczęciu postępowania oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, zgodnie z dyspozycją art. 10 § 1 k.p.a. Z powyższego prawa żadna ze stron nie skorzystała.

Decyzją z [...] listopada 2021 r. (znak: [...]) Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że inwestycja nie należy do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie bądź zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne nie znajduje się w miejscach dostępnych dla ludzi.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Odwołująca, wnosząc o uchylenie decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zarzuciła naruszenie art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 2373 z późn. zm., dalej: "u.u.i.ś."), § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 183; dalej: "rozporządzenie ws. przedsięwzięć"), naruszenie § 10 ust. 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: mpzp) dopuszczającego jedynie zabudowę do 2 kondygnacji, art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 777 z późn. zm.; dalej: "u.w.r.u.s.t.") w zw. z § 10 ust. 9 mpzp, art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021 r. poz. 1973 z późn. zm.; dalej: "p.o.ś."); a nadto 7, 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 107 § 3 k.p.a.

Wojewoda, działając w trybie art. 35 ust. 3 p.b., mając na względzie art. 27 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 26 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z. 2020 r. poz. 471 z późn. zm.; dalej: u.zm.p.b.) oraz art. 123 k.p.a. nałożył na inwestora obowiązek: 1) dostosowania inwestycji do zgodności z zapisami z § 8 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Gminy w S. z dnia [...] stycznia 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. , obejmującego tereny miejscowości S. (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] marca 2003 r. nr [...], poz. 599; dalej "mpzp"); w zakresie ograniczenia niekorzystnego oddziaływania na środowisko, wytwarzanego przez jednostki gospodarcze, do terenu działki, na jakiej jest wytwarzane i do której ta jednostka posiada tytuł prawny, 2) ujednolicenia w projekcie budowlanym przepisów dotyczących dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, 3) dołączenia do projektu budowlanego decyzji stwierdzającej nadanie uprawnień budowlanych w specjalności telekomunikacyjnej projektanta mgr inż. M. B. i sprawdzającego mgr inż. A. W. oraz zaświadczeń właściwej izby samorządu zawodowego o przynależności projektanta i sprawdzającego do tej izby z określonym w nim terminem ważności obejmującym datę sporządzenia projektu budowlanego, 4) ujednolicenia współrzędnych geograficznych przedmiotowej inwestycji, 5) ujednolicenia wysokości wieży wraz z odgromieniem.

Inwestor pismem z [...] lutego 2022 r. udzielił stosownych wyjaśnień oraz przedłożył uzupełnioną dokumentację projektową, informując, że miejsca dostępne dla ludności znajdują się w strefie, gdzie ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne nie jest przekroczone, w związku z czym planowana stacja bazowa nie stoi w sprzeczności z § 8 ust. 1 mpzp.

Wojewoda poinformował strony postępowania pismem z [...] lutego 2022 r. o możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji, a także inwestora, że nie uzupełniono nieprawidłowości wskazanych w pkt 1 postanowienia z [...] stycznia 2022r., w związku z czym sprawa może zostać rozpatrzona na niekorzyść wnioskodawcy. Dnia [...] lutego 2022 r. z aktami sprawy zapoznała się Odwołująca. Żadna ze stron nie wniosła uwag.

Wojewoda decyzją z [...] marca 2022 r., wskazaną we wstępie, uchylił decyzję Starosty i odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Stwierdził terminowość wniesienia odwołania. Wskazał, że przedmiotem sprawy jest budowa bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci T. . Stacja została zlokalizowana na dz. o nr. ewid. [...], obr. [...] S. , jedn. ewid. [...] S. - gmina wiejska. Rzędna terenu wynosi 100,60 m n.p.m. Teren inwestycji jest niezagospodarowany. W zakres inwestycji wchodzą m.in. takie elementy jak: wieża kratowa, stalowa o wysokości wraz z odgromnikiem 54,30 m, szafa telekomunikacyjne oraz instalacja 9 anten sektorowych, 6 anten radioliniowych oraz 12 modułów RRU. Dostęp do stacji bazowej zaprojektowano istniejącym utwardzeniem z drogi publicznej. Anteny sektorowe zawieszone zostaną na wysokości 51 m n.p.t. oraz skierowane zostaną po trzy (ADU4517R0v06 pracująca w paśmie [...] MHz, łączna moc EIRP pasm: 8402W, ADU4518R6v06 pracująca w paśmie [...] MHz, łączna moc EIRP na pasm: 9997 W, ADU4518R6v06 pracująca w paśmie [...], moc EIRP: 9207 W) na azymut 30°, 115°, 210° i będą miały możliwość pochylenia tiltu w zakresie 0°-13°. Z kolei anteny radioliniowe zawieszone zostaną na wysokościach 49,00 - 49,30 m n.p.t. Anteny te będą miały średnicę 0,6 m i skierowane zostaną na azymuty: 114°, 228°, 72°, 0°, 183° i 90°. Ponadto lokalizacja przedmiotowej inwestycji została uzgodniona z Szefostwem Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP nr [...] z [...] stycznia 2021 r. (znak: [...]), gdzie wskazano, że obiekt wymaga oznakowania przeszkodowego: graficzno-kolorystycznego oraz świetlnego.

Następnie przytoczył art. 28 ust. 1 i art. 4 p.b., a także art. 4 i art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 503; dalej: "u.p.z.p."). Zaznaczył, że na terenie inwestycyjnym obowiązuje plan miejscowy, a zgodnie z jego częścią graficzną stacja bazowa znajdować się będzie na obszarze oznaczonym symbolem "18A TAG" - tereny aktywizacji gospodarczej. Szczegółowe zasady zagospodarowania dla ww. obszaru określił § 10 ust. 9 mpzp, natomiast warunki zagospodarowania wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego i zdrowia ludzi ustalone zostały w § 8, gdzie w pkt 1 podkreślono, że "niekorzystne oddziaływanie na środowisko, wytwarzane przez jednostki gospodarcze, powinno zamykać się na terenie działki, na jakiej jest wytwarzane i do której ta jednostka posiada tytuł prawny".

Zgodnie z rysunkiem projektu zagospodarowania terenu zasięg występowania ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego wytwarzanego przez przedmiotową stację bazową wykracza poza działkę inwestycyjną, do której inwestor posiada tytuł prawny. Przekroczenia te występują w miejscach niedostępnych dla ludności na dz. o nr. ewid.[...], [...] i [...] co powoduje, że inwestycja jest niezgodna z § 8 pkt 1 mpzp.

Wyjaśnił przy tym z odniesieniem do z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f) rozporządzenia ws. przedsięwzięć i art. 124 ust. 2 p.o.ś. i pkt 11 załącznika rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2020 r. poz. 258, dalej "rozporządzenie ws. dotrzymania poziomów"), że ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, iż osie głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w odległości do 200 m od stacji bazowej przechodzić będą na azymutach 210° przez niezabudowane nieruchomości gruntowe. Uwzględniając maksymalną możliwość pochylenia wiązki, tzw. tilt., tj. 13°, a także ukształtowanie terenu, w odległości 200 m od środka elektrycznego, oś główna zniżać się będzie do wysokości 6,00 m n.p.t., tj. do 4,00 m powyżej miejsc dostępnych dla ludności. Osie głównych wiązek promieniowania anten sektorowych skierowanych na azymut 115° przechodzić będą m.in. nad nieruchomością skarżącej, na której zlokalizowany jest budynek oznaczony na mapach zasadniczych lit. "b" i "s", a przy najbardziej niekorzystnej konfiguracji oś główna zniżać się będzie przy budynku oznaczonym na mapach symbolem "s" do wysokości 35,6 m n.p.t., tj. uwzględniając istniejącą zabudowę 25,6 m powyżej miejsc dostępnych dla ludności. W odległości 200 m od środka elektrycznego, przy uwzględnieniu ukształtowania terenu i tiltu 13° oś główna zniżać się będzie do wysokości 5,80 m n.p.t;i tj. do 3,80 m powyżej miejsc dostępnych dla ludności. Osie głównych wiązek promieniowania anten sektorowych skierowanych na azymut 30°, przy uwzględnieniu maksymalnej możliwości pochylenia wiązki, w końcowej fazie przechodzić będzie nad budynkiem na dz. o nr. ewid. [...] oznaczonym na mapach zasadniczych symbolem "s". Nad tym budynkiem oś główna zniżać się będzie do wysokości 9,00 m n.p.t., tj. do 2,00 m powyżej miejsc dostępnych dla ludności. W odległości 200 m od środka elektrycznego, przy uwzględnieniu ukształtowania terenu i tiltu 13° oś główna zniżać się będzie do wysokości 4,8 m n.p.t., tj. do 2,80 m powyżej miejsc dostępnych dla ludności (str. 163, 164 projektu budowlanego). Powyższe dane jednoznacznie wskazują, że inwestycja nie kwalifikuje się do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym inwestycja nie wymaga przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Ponadto rozkład pionowy i poziomy mocy gęstości promieniowania elektromagnetycznego uwzględnia obecnie obowiązujące przepisy Analizując rozkład pionowy ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego przy uwzględnieniu wysokości zawieszenia anten oraz sposobu zagospodarowania terenu w otoczeniu stacji bazowej stwierdzono, że skumulowane wartości promieniowania elektromagnetycznego o gęstości mocy 4 W/m2 występują, przy uwzględnieniu maksymalnych możliwości pochylenia anten oraz ukształtowania terenu w odległości 23,3 m od stacji bazowej, na wysokościach do 45,7 m n.p.t. Na działce skarżącej, w kierunku w którym skierowane są anteny sektorowe (azymut 115°), uwzględniając zabudowę, ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne przechodzić będzie 41,7 m nad dachem budynku, tj. 39,7 m nad miejscem dostępnym dla ludności. Tym samym przyjęte parametry pracy anten sektorowych nie spowodują ograniczeń w zabudowie działek znajdujących się w obszarze oddziaływania, jak również nie będą wpływać na zdrowie i życie ludzi. Podnoszone przez Odwołującą wartości graniczne były nieaktualne (z uprzednio obowiązujących przepisów).

Skoro jednak emitowane promieniowanie elektromagnetyczne przez jednostkę gospodarczą (Skarżącą), który jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym świadczącym usługi transmisji sygnałów radiodyfuzyjnych drogą rozsiewczą naziemną, nie zamyka się na terenie działki, na której jest wytwarzane i do której inwestor posiada tytuł prawny, to uznać należy, że inwestycja jest niezgodna z § 8 pkt 1 mpzp. W powyższym zakresie organ zobowiązał inwestora w pkt 1 postanowienia z 31 stycznia 2022 r. do usunięcia tej nieprawidłowości. Inwestor nie wykonał powyższego obowiązku. Niedoprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z zapisami § 8 pkt 1 mpzp wyklucza możliwość uzyskania pozwolenia na budowę.

Odnośnie niezgodności inwestycji z § 10 ust. 9 mpzp organ odwoławczy wyjaśnił, że zapis ten dotyczył obiektów kubaturowych, którym nie jest stacja bazowa (niekubaturowy obiekt budowlany).

W zakresie zarzutu niepowołania biegłego – zbędne jest powołanie biegłego dla ustalenia okoliczności, która w sposób niebudzący wątpliwości może być ustalona przez organ na podstawie dokumentów sprawy.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie kosztów oraz rozpoznanie skargi na rozprawie. Zarzuciła decyzji naruszenie:

1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 46 w zw. z art. 75 ust. 1 u.w.r.u.s.t. i w konsekwencji uznaniu, iż zapisy mpzp, obejmującego tereny miejscowości S. nie stoją w sprzeczności z przywołanymi przepisami;

2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, polegające na nieprawidłowej wykładni przepisów art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t.;

3. naruszenie art. 35 ust. 1 punkt 1 p.b., poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że planowane przedsięwzięcie niezgodne jest z przepisami miejscowymi;

4. naruszenie art. 35 ust. 3 oraz ust. 5 punkt 1 p.b., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji nałożenie na inwestora obowiązku dostosowania inwestycji do zgodności z zapisami mpzp pomimo zgodności inwestycji z zapisami planu oraz uznaniu, że inwestor nie wykonał nałożonego na niego zobowiązania;

5. naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji dokonanie błędnej jego oceny.

W uzasadnieniu rozwinęła argumentację zarzutów, odnosząc się w szczególności do cech łączności bezprzewodowej, w tym telefonii komórkowej, oraz do hierarchii aktów prawnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z [...] czerwca 2022 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.COVID-19"), o czym strony zostały powiadomione pismami z [...] czerwca 2022 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie przepisu art. 15 zzs4 ust. 3 u-COVID-19, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. zarządzenia.

Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w kontrolowanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonawszy tak rozumianej kontroli decyzji Wojewody z [...] marca 2022 r. ([...]), którą Wojewoda uchylił w całości decyzję Starosty [...] z [...] listopada 2021 r. (nr [...], znak [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla T. S.A. w W. obejmującego budowę stalowej wieży kratowej – telekomunikacyjnego obiektu budowlanego operatora – Skarżącej – nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce o nr. ewid. [...], obręb [...] S. , jedn. ewid. [...] S. – gmina wiejska – i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – Sąd uznał, że skarga jest zasadna, choć z przyczyn częściowo odmiennych, niż w niej wskazywane.

Już wstępnie należy podkreślić, że zgodnie z art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., zwanej dalej "k.p.a.") wynika konieczność zawarcia w decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego, przy czym uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Powyższa regulacja skorelowana jest z zasadą przekonywania uregulowaną w art. 11 k.p.a., zgodnie z treścią którego organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że "treść uzasadnienia decyzji powinna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji wydawanej przez organ odwoławczy powinno nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno bowiem umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zasada przekonywania nabiera szczególnego znaczenia w przypadku podejmowania przez organy negatywnych z punktu widzenia strony rozstrzygnięć, które powinny być przekonująco i jasno uzasadnione" (por. wyroki NSA z 13 stycznia 2021 r., III OSK 2858/21, z 25 marca 2021 r., II OSK 3047/20).

Podkreślenia zatem wymaga, że podnoszony przez Skarżącą w skardze główny zarzut dotyczy nieprawidłowego zastosowania i nieprawidłowej wykładni art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 777 z późn. zm.; dalej: "u.w.r.u.s.t."). Trudno jednakże mówić o nieprawidłowym zastosowaniu i wykładni przepisu, skoro z treści zaskarżonej decyzji wynika raczej wniosek przeciwny – otóż organ pominął ten przepis milczeniem, mimo jego wyraźnego wskazania w odwołaniu.

W myśl tego przepisu (w brzmieniu obowiązującym od 26 kwietnia 2021 r. do 25 kwietnia 2022 r.):

"1. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

1a. Nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

2. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

3. W przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293, 471, 782, 1086 i 1378 oraz z 2021 r. poz. 11)".

Jednocześnie, co zasadnie wskazał pełnomocnik Skarżącej – w myśl art. 75 ust 1 u.w.r.u.s.t. "[p]rzepis art. 46 i art. 48 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy".

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 kwietnia 2021 r., II OSK 2091/18, zaznaczył, że "przepisy planu miejscowego stanowiące przeszkodę dla realizacji przedmiotowej inwestycji winny podlegać wykładni przez pryzmat wskazanych przepisów. Proces wykładni postanowień planu musi uwzględniać intencje ustawodawcy ograniczające władztwo planistyczne gminy – poprzez ustanowienie swoistej reguły interpretacyjnej wskazującej na prawo do lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej. Jak wskazano powyżej, regułą jest możliwość zabudowy infrastrukturą telekomunikacyjną, natomiast wyjątkiem ograniczenia lub zakazy ustanowione w planie. Wyjątki od prawa do zabudowy telekomunikacyjnej muszą być zatem interpretowane ściśle. Wobec tego, należy uznać, że zakazy lub ograniczenia wyrażone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego muszą odnosić się wprost do tego rodzaju zabudowy".

Jednocześnie – "istotą [...] wprowadzenia regulacji z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jest stworzenie takiej zasady prawnej, która finalnie ma na celu zapewnienie jak największej liczbie odbiorców dostępu do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych. Zasada ta pozwala zatem na dokonywanie oceny celowości wprowadzonych w planie miejscowym zakazów i ograniczeń, co jednocześnie wymaga wykazania, że w przeciwnym razie obowiązująca treść planu miejscowego będzie prowadziła do powstawania obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych, a więc sprzecznych z celami ustawy" (zob. wyroki NSA z 16 kwietnia 2021 r., I OSK 10/21, z 25 stycznia 2022 r., II OSK 1176/19).

Jak wspomniano powyżej – organ w ogóle się do tej kwestii nie odniósł, a jest ona kluczowa dla sprawy.

Należy nadto wziąć pod uwagę, co podkreślał także pełnomocnik Skarżącej, że z samej istoty łączności telefonii komórkowej wynika konieczność wykraczania "oddziaływania [...] poza teren działki, na której jest wytwarzane i do której jednostka posiada tytuł prawny".

Podkreślić także trzeba, że ustalenia organu odwoławczego są co najmniej niepełne. Uchyliwszy decyzję organu I instancji odmówił on zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na sprzeczność inwestycji z § 8 pkt 1 uchwały nr [...] Rady Gminy w S. z dnia [...] stycznia 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. , obejmującego tereny miejscowości S. (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] marca 2003 r. nr [...], poz. [...]), który stanowi, że "niekorzystne oddziaływanie na środowisko, wytwarzane przez jednostki gospodarcze, powinno zamykać się na terenie działki, na jakiej jest wytwarzane i do której ta jednostka posiada tytuł prawny". Abstrahując od kwestii wykładni pojęcia "powinności" – organ odwoławczy po przytoczeniu ww. zapisu planu miejscowego i stwierdzeniu niezgodności inwestycji z tą regulacją – szczegółowo wykazywał, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a także, że parametry pracy anten nie spowodują ograniczeń w zabudowie działek znajdujących się w obszarze oddziaływania, jak również nie będą wpływać na zdrowie i życie ludzi. Budzi zatem wątpliwości wykazanie przez organ niekorzystnego oddziaływania na środowisko wykraczającego poza teren działki.

Konsekwencję powyższych uchybień stanowiło – nieuzasadnione w ocenie Sądu – wezwanie inwestora do usunięcia "nieprawidłowości" i następnie odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 i 5 pkt 1 p.b.).

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w pkt I sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę poczynione powyżej rozważania, stosownie do art. 153 p.p.s.a.

O kosztach postępowania (pkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając koszt uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu od skargi (w należnej wysokości 500 zł) oraz wynagrodzenie należne zawodowemu pełnomocnikowi Skarżącego ustalone według stawek minimalnych (w wysokości 480 zł) zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800, z późn zm.), a także koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).