Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2246/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 182 § 2 i 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 3 pkt 6 i 7a, art. 48 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 156 § 1 pkt 2 i 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Dnia 29 kwietnia 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1555/18 w sprawie ze skargi B. R. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 lutego 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1555/18, oddalił skargę B. R. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2018 r., którym utrzymano w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2018 r. o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] grudnia 2017 r.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z [...] grudnia 2017 r., powołując się na art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, nakazał skarżącej wstrzymać roboty budowlane związane z nadbudową budynku przy ul. [...] w R. oraz przedłożyć do 31 stycznia 2018 r. zaświadczenie Prezydenta Miasta [...] o zgodności nadbudowy z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Skarżąca podaniem z 26 stycznia 2018 r. zażądała stwierdzenia nieważności wskazanego postanowienia. Twierdziła, że zostało ono wydane z rażącym naruszeniem art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego oraz mimo że sprawa została już rozstrzygnięta innym ostatecznym postanowieniem, mianowicie postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] października 2017 r., którym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego wstrzymano roboty budowlane związane z nadbudową budynku przy ul. [...] w R. i nałożono na skarżącą obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia inwentaryzacji wraz z oceną techniczną wykonanych dotychczas robót budowlanych.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w postanowieniu z [...] marca 2018 r. uznał, że nie zachodzą żadne z podstaw nieważności wymienione w art. 156 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do podstawy dotyczącej rażącego naruszenia prawa uznał, że stanowisko przyjęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w postanowieniu z [...] grudnia 2017 r., że doszło do nadbudowy budynku bez wymaganego pozwolenia na budowę nie narusza rażąco art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego z uwagi na różne rozstrzyganie w orzecznictwie sądów administracyjnych, kiedy dochodzi do nadbudowy budynku, w szczególności czy w każdym przypadku zwiększenia wysokości budynku, czy dopiero, gdy w wyniku robót budowlanych powstała dodatkowa kondygnacja. Organ administracji przy tym uznał, że występujące wątpliwości interpretacyjne wpływają na rozstrzygnięcie dotyczące zastosowania odpowiedniego trybu legalizacji, mianowicie określonego w art. 48 Prawa budowlanego albo w art. 51 tej ustawy, gdyż to rozstrzygnięcie zależy od tego, czy doszło do nadbudowy, czy do "remontu/przebudowy". Dalej organ administracji stwierdził, że stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], według którego miała miejsce rozbudowa budynku bez wymaganego pozwolenia na budowę, jest zgodne z prawem. Wskazał przy tym, że roboty budowlane polegały na podniesieniu ścian poddasza o 0,6 m oraz wymianie konstrukcji więźby dachowej i pokrycia dachu. Stwierdził też, że na skutek podniesienia ścian poddasza doszło do powstania nowej kondygnacji w rozumieniu § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Odnosząc się do podstawy nieważności określonej w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ stwierdził, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] grudnia 2017 r. dotyczy kwestii wpadkowej oraz że nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Ponadto wskazał, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] października 2017 r. straciło ważność oraz że organ administracji był uprawniony, po weryfikacji swojego wcześniejszego stanowiska, do wydania nowego postanowienia, tym razem na podstawie art. 48 Prawa budowlanego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w postanowieniu z [...] maja 2018 r., wydanym na skutek zażalenia skarżącej, podzielił stanowisko organu pierwszej instancji odnośnie do braku podstaw do stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] grudnia 2017 r. W zakresie podstawy nieważności określonej w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przyjął, że podstawa ta nie zachodzi, gdyż postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] października 2017 r. utraciło ważność [...] grudnia 2017 r.

W skardze skarżąca twierdziła, że wadliwie zastosowano art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego zamiast art. 51 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Twierdziła też, że zachodziły podstawy nieważności określone w art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. Podniosła, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] października 2017 r. otrzymała 13 października 2017 r. i wynikający z niego obowiązek przedłożenia inwentaryzacji wraz z oceną techniczną wykonanych dotychczas robót budowlanych wykonała 13 listopada 2017 r. Organ administracji – zdaniem skarżącej – powinien był do [...] grudnia 2017 r. wydać decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, której jednakże do tej pory nie wydał. Zakwestionowała stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że postanowienie z [...] października 2017 r. utraciło ważność [...] grudnia 2017 r. Twierdziła, że zgodnie z art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego postanowienie to utraciło ważność 13 grudnia 2017 r. W związku z tym, zdaniem skarżącej, wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] postanowienia z [...] grudnia 2017 r. w okresie ważności poprzedniego postanowienia tego organu administracji stanowi podstawę nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Skarżąca twierdziła też, że wykonane przez nią roboty budowlane to przebudowa obiektu budowlanego, gdyż w ich wyniku nie powstała żadna nowa samodzielna część obiektu budowlanego. Przyznała, że doszło do podwyższenia ścian o 60 cm, jednakże przedstawiła powody tego stanu rzeczy i podniosła, że nie doprowadziło to do powstania nowej kondygnacji lub zmiany sposobu użytkowania poddasza. Rażące naruszenie prawa w ocenie skarżącej wynikało przede wszystkim z zastosowania art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego zamiast art. 50 i 51 tej ustawy i to w sytuacji, która polegała na tym, że skarżąca wykonała już obowiązek nałożony wcześniejszym postanowieniem. Skarżąca wskazywała też na skutki postanowienia z [...] grudnia 2017 r., którymi będzie rozbiórka części obiektu budowlanego, przy czym twierdziła, że w ten sposób legalnie wykonany budynek zostanie pozbawiony dachu. Podkreślała, że art. 48 Prawa budowlanego nie stanowi podstawy nakazania doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu pierwotnego oraz powoływała się na orzecznictwo sądów administracyjnych, według którego nie można stosować powołanego przepisu wówczas, gdy rozbiórka samowolnie wybudowanej części obiektu budowlanego nie jest możliwa bez rozbiórki co najmniej znacznej części legalnie wybudowanego obiektu budowlanego.

Sąd pierwszej instancji uznał, że decyzje organów obu instancji są zgodne z prawem. W ocenie Sądu pierwszej instancji trafnie przyjęto, że wykonane przez skarżącą roboty budowlane to budowa w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego oraz że w ich wyniku powstała nowa kondygnacja w znaczeniu przyjętym w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie Sądu pierwszej instancji wydanie postanowienia z [...] grudnia 2017 r. przed upływem terminu ważności postanowienia z [...] października 2017 r. było naruszeniem prawa, lecz nie rażącym.

W skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, skarżąca przytoczyła następujące podstawy kasacyjne.

Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 2 i 3, art. 3 pkt 6 i art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego przez uznanie, że wykonane przez skarżącą roboty budowlane stanowiły budowę, a nie przebudowę.

Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 2 i 3, art. 50 ust. 1 pkt 1 i art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego przez uznanie, że organy administracji zachowały właściwy tryb postępowania.

Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1, art. 110 § 1, art. 61 § 4 k.p.a. i art. 126 k.p.a. przez uznanie, że było dopuszczalne wydanie postanowienia w trybie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego w trakcie biegu terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącej organ administracji powinien był umorzyć postępowania prowadzone w trybie art. 50 Prawa budowlanego i następnie wszcząć postępowanie w trybie art. 48 Prawa budowlanego, o czym powinien był zawiadomić strony postępowania.

Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 126 k.p.a. przez uznanie, że zaskarżone postanowienie było zgodne z prawem.

Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. przez zaaprobowanie działań organów obu instancji polegających na tym, że nie zebrano i nie rozpatrzono wszechstronnie i wyczerpująco materiału dowodowego.

Uzasadniając skargę kasacyjną wskazano, że w wyniku robót budowlanych polegających w istocie na remoncie dachu doszło do podwyższenia ścian budynku o 60 cm i zakwestionowano stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, iż powstała nowa kondygnacja w rozumieniu § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wywodzono również, że w wyniku przeprowadzonych robót budowlanych powstała taka nowa część budynku, która nie może być rozebrana bez rozebrania co najmniej znacznej części dotychczasowego budynku. W związku z tym twierdzono, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych powinien mieć zastosowanie tryb postępowania określony w art. 51 Prawa budowlanego, a nie tryb postępowania ustalony w art. 48 tej ustawy. Podniesiono, że wskazane tryby postępowania są rozłączne. Nadto wskazano, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] grudnia 2017 r. zostało wydane na jeden dzień przed upływem terminu ważności postanowienia tego samego organu z [...] października 2017 r. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1, art. 110 § 1, art. 61 § 4 k.p.a. i art. 126 k.p.a. przedstawiono argumentację, z której wynika, iż zdaniem skarżącej organ administracji był związany swym postanowieniem z [...] października 2017 r. przez czas określony w art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego. Wywiedziono też, że zachodzą podstawy nieważności z uwagi na rażące naruszenie prawa oraz dlatego, że sprawa została już rozstrzygnięta innym postanowieniem, przy czym w tym drugim przypadku wskazano, że doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznania skargi na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zgodnie z obowiązującym w chwili wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] postanowienia z [...] grudnia 2017 r. art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze. zm.) przebudowa to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. W świetle przytoczonej definicji oraz niekwestionowanego faktu, że wykonane przez skarżącą roboty budowlane spowodowały zwiększenie wysokości budynku o 60 cm nie ulega wątpliwości, że roboty te nie stanowiły przebudowy. Wskazany przepis jest jednoznaczny. Niezależnie od przyczyn, zwiększenie wysokości obiektu budowlanego nie pozwala na przyjęcie, że doszło do przebudowy obiektu budowlanego. Z zacytowanej definicji przebudowy wynika też, że zwiększenie wysokości obiektu budowlanego, wykluczające przyjęcie, że zachodzi przebudowa, jest niezależne od tego, czy w związku z tym powstanie nowa kondygnacja. Zwiększenie wysokości obiektu budowlanego jest czynnikiem wykluczającym możliwość zakwalifikowania robót budowlanych do przebudowy obok zmiany liczby kondygnacji. W związku z tym w sprawie nie ma istotnego znaczenia, czy w wyniku wykonanych przez skarżącą robót budowlanych doszło do powstania nowej kondygnacji. Wystarczające jest ustalenie, że została zwiększona wysokość obiektu budowlanego. Trafne jest więc stanowisko Sądu pierwszej instancji, według którego wykonane przez skarżącą roboty budowlane to budowa, a ściślej rzecz ujmując, nadbudowa obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego.

W konsekwencji, uwzględniając, że nie jest kwestionowane, że skarżąca nie uzyskała pozwolenia na budowę dotyczącego nadbudowy budynku, trafne było zastosowanie w stosunku do wykonanych robót budowlanych art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, że nakaz rozbiórki może być zastosowany także do części obiektu budowlanego. Nie jest więc sprzeczne z prawem wydanie postanowienia na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego wówczas, gdy samowola budowlana dotyczy części obiektu budowlanego. Prawdą jest, że w orzecznictwie wyklucza się zastosowania nakazu rozbiórki do części obiektu budowlanego, gdy miałoby to prowadzić także do rozbiórki legalnie wybudowanej części tego obiektu budowlanego. Taka sytuacja nie zachodzi jednak w sposób oczywisty w rozpoznawanej sprawie. Trafnie w związku z tym przyjęto, że nie zachodzi rażące naruszenie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Brak podstaw, aby także uznać, że doszło do rażącego naruszenia powołanych przepisów z tego powodu, że po ewentualnej rozbiórce samowolnie wykonanej części obiektu budowlanego będzie istnieć budynek bez dachu. Przepis prawa przewiduje możliwość nakazania rozbiórki części obiektu budowlanego, a więc także dachu. Z kolei to, czy po ewentualnej rozbiórce budynek będzie posiadał dach, czy też zostanie pozostawiony bez dachu zależy od jego właścicieli.

Zastosowaniu w rozpoznawanej sprawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego i wydaniu na tej podstawie postanowienia z [...] grudnia 2017 r. nie stało na przeszkodzie wcześniejsze wydanie na podstawie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego postanowienia z [...] października 2017 r. W szczególności nie spowodowało to powstania podstawy nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Postanowienie z [...] grudnia 2017 r., jak wynika z jego uzasadnienia, zostało wydane w innych okolicznościach faktycznych niż postanowienie z [...] października 2017 r. Na podstawie przedłożonej przez skarżącą, w wykonaniu obowiązku wynikającego z postanowienia z [...] października 2017 r., inwentaryzacji z oceną techniczną ustalono, że zmieniła się wysokość obiektu budowlanego, co z jednej strony wykluczało zastosowanie trybu postępowania przewidzianego w art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego, a z drugiej strony uzasadniało zastosowanie trybu postępowania przewidzianego w art. 48 i art. 49 Prawa budowlanego. Wobec ujawnienia się nowych okoliczności organ administracji był więc uprawniony do wydania postanowienia uwzględniającego te nowe okoliczności. W związku z tym, w ocenie NSA, brak podstaw do przyjęcia, że przeszkodą do wydania postanowienia z [...] grudnia 2017 r. było to, iż w chwili jego wydania obowiązywało postanowienie z [...] października 2017 r. Decydujące znaczenie ma to, iż ujawniły się okoliczności faktyczne uzasadniające zastosowanie trybu postępowania przewidzianego w art. 48 i art. 49 Prawa budowlanego, a więc także wydania na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych. Zauważyć przy tym należy, że istotną treścią takiego postanowienia nie jest tylko wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych, ale także nałożenie obowiązku przedłożenia dokumentów, które umożliwią zalegalizowanie samowolnie wykonanych robót budowlanych. Zatem, kwestia terminu ważności postanowienia z [...] października 2017 r. i jego wpływu na możliwość wydania postanowienia z [...] grudnia 2017 r. nie ma w sprawie żadnego znaczenia. Na marginesie zauważyć jedynie należy, że stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że postanowienie z [...] października 2017 r. utraciło ważność [...] grudnia 2017 r. jest sprzeczne z treścią art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego. Jak należy sądzić jest ono skutkiem regulacji zawartej w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, z której może wynikać, że postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych wydane na podstawie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego zachowuje ważność przez dwa miesiące od jego wydania, a nie, jak stanowi art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego, przez dwa miesiące od jego doręczenia. W ocenie NSA rozpoznającego sprawę pomiędzy wskazanymi przepisami zachodzi sprzeczność, która powinna być usuwana w sposób przedstawiony w wyroku NSA z 20 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1814/16. Przy wykładni art. 51 ust. 1 zdanie wstępne Prawa budowlanego nie można pominąć art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego, co prowadzi do przyjęcia, że organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany wydać jedną z decyzji, o których mowa w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Zatem, wskazane stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie jest trafne, co jednakże nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż – jak już powiedziano – wydanie postanowienia z [...] grudnia 2017 r. nie zależało od tego, czy postanowienie z [...] października 2017 r. obowiązywało, lecz od nowych okoliczności faktycznych.

W ocenie NSA rozpoznającego sprawę w świetle tego, co do tej pory zostało powiedziane podjęcie postanowienia na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego nie było uzależnione od wcześniejszego umorzenia postępowania, w którym wydano postanowienie na podstawie art. 50 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego. W ocenie NSA skoro ujawniły się nowe okoliczności faktyczne, organ administracji był uprawniony oraz zobowiązany do zgodnej z prawem reakcji. Jeżeli więc nowe okoliczności faktyczne uzasadniały przyjęcie, że wykonano roboty budowlane, których mogą dotyczyć art. 48 i art. 49 Prawa budowlanego, był uprawniony i zobowiązany do podjęcia postanowienia na podstawie art. 48 ust. 2 tej ustawy, niezależnie od tego, czy dotychczas prowadzone w odniesieniu do tych samych robót budowlanych postępowanie zostało umorzone.

W rozpoznawanej sprawie, która dotyczy stwierdzenia nieważności postanowienia, wszystkie istotne okoliczności faktyczne wynikały z podjętych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] postanowień z [...] grudnia 2017 r. oraz [...] października 2017 r. Zarzucając w skardze kasacyjnej naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. nie wskazano, jakie okoliczności faktyczne nie zostały wyjaśnione oraz jaki materiał dowodowy nie został prawidłowo rozpatrzony poza odwołaniem się do "Wstępnej opinii technicznej w sprawie aktualnego stanu technicznego dachu po wstrzymaniu robót", która jednakże nie ma istotnego znaczenia w rozpoznawanej sprawie.

Uwzględniając powyższe NSA uznał, że skarga kasacyjna nie opiera się na usprawiedliwionych podstawach. Mając to na uwadze NSA, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.

NSA uznał, że zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o "rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, w myśl art. 182 § 1 p.p.s.a." stanowi zrzeczenie się rozprawy, o którym mowa w art. 182 § 2 p.p.s.a. W związku z tym oraz wobec tego, że organ administracji oraz pozostałe strony postępowania w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, NSA – na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. – skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.