Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 145/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-03-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 30 marca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.H. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2003 roku oraz od stycznia do lipca 2004 roku p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 5 grudnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone decyzje organu pierwszej instancji w przedmiocie określenia Z.H. zobowiązania w podatku od towarów i usług.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Z.H. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Uzasadniając złożony wniosek podatnik zaznaczył, że zapłata wysokiego podatku spowoduje zachwianie płynności finansowej podatnika i jego rodziny. Wskazał również, że nie posiada żadnych wolnych środków finansowych na pokrycie zobowiązania podatkowego. Zaznaczył także, że w związku z kłopotami zdrowotnymi, zobowiązany jest ponosić nakłady finansowe na leczenie. Nadto zaznaczył, że w 2007 roku poniósł stratę z prowadzonej działalności, a poza tym wskazał szereg kwot, które jest zobowiązany ponosić w okresach miesięcznych, lub rocznych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i własnym utrzymaniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej p.p.s.a, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004).

Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu.

Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskodawca wskazał wprawdzie na konieczność ponoszenia znacznych wydatków w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz własnym utrzymaniem, jednakże przedłożone dane uznać należy za niewystarczające. Zauważyć bowiem należy, że oprócz podania informacji o wielkości wydatkowanych kwot, skarżący nie wskazał w jakiej wysokości kształtują się jego obecne przychody. W tej mierze ograniczył się jedynie do zaznaczenia, że z rocznego zeznania o wysokości dochodu osiągniętego w 2007 roku wynika, iż poniósł stratę. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest natomiast dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym podatnika. Nie może przecież budzić wątpliwości, że sytuacja finansowa wnioskodawcy, począwszy od 2007 roku mogła ulec zmianie w ten sposób, że uzyskiwane przez niego przychody mogą być wystarczające do zapłaty podatku, bez uszczerbku dla majątku wnioskodawcy. Podanie więc informacji o stanie przychodów w 2007 roku, uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny wniosku z punktu widzenia możliwości wystąpienia przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo wskazać należy, że podane przez wnioskodawcę informacje o poczynionych inwestycjach dotyczą również stanu z 2007 roku, co wynika z dat wystawienia faktur VAT wymienionych we wniosku, a więc i w tej mierze dane skarżącego uznać należy za nie spełniające wymogu aktualności.

Sąd stwierdził jednocześnie, że brak jest w aktach sprawy innych danych wskazujących na aktualną sytuację majątkową podatnika, co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005).

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.