Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1029/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 53 par 1, art 54 par 1, art 58 par1 pkt 2, art 182 par 1 i 3, art 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 568/10 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia (...) listopada 2010 r. Nr (...) w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, postanowieniem z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 568/10, odrzucił skargę R. K. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia (...) listopada 2010 r. Nr (...) w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazano, że I. R. i H. B. jednym pismem wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na ww. decyzję Wojewody w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego R. K. Powyższa skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 9 grudnia 2010 r.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd stwierdził, że skarga ubezwłasnowolnionego całkowicie R. K., wniesiona przez jego opiekuna H. B., ustanowionego w dniu 8 stycznia 2010 r. (zaświadczenie Sądu Rejonowego w R. III Wydział Rodzinny i Nieletnich, sygn. akt III RNs 102/09), podlega odrzuceniu z powodu jej wniesienia z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Skargą kasacyjną R.K., reprezentowany przez opiekuna prawnego H. B., zaskarżył powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów, tj. art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy poprzez uznanie, że H. B. nie wniosła w terminie 30 dni skargi do WSA w Lublinie za pośrednictwem Wojewody Lubelskiego z własnej winy, co skutkowało orzeczeniem o jej odrzuceniu.

Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zwrócono uwagę na materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji oraz podniesiono, że organ odwoławczy niewłaściwie ocenił czynności tego organu, który nie zbadał w sposób dostateczny sytuacji R. K. Ponadto dodano, że H. B., chociaż jest opiekunem prawnym skarżącego, to nie sprawuje nad nim faktycznej opieki. Faktycznym jego opiekunem jest siostra I. R., która nie została ustanowiona opiekunem prawnym tylko dlatego, że pozostaje w konflikcie z drugim bratem. Zna ona jednak sytuację prawną i faktyczną brata R. K. i z tych względów również podpisała skargę do WSA. Dała ją następnie do podpisania, dużo wcześniej niż w dniu 9 grudnia 2010 r., H. B., która z kolei, z racji licznych obowiązków, nie mogła wnieść tej skargi w terminie.

W skardze kasacyjnej wskazano także, że wojewoda Lubelski uznał skargę za wniesioną w terminie. Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wszczął postępowanie i wezwał I. R. i H. B. do wskazania interesu prawnego do występowania w niniejszej sprawie, zamiast odrzucić skargę z racji przekroczenia terminu do jej wniesienia. Podniesiono także, że sprawa dotyczy osoby całkowicie ubezwłasnowolnionej, która nie może odpowiadać za uchybienia procesowe jej opiekunów prawnych.

I. R. w piśmie z dnia 18 marca 2011 r. poparła w całości powyższą skargę kasacyjną. Wskazała ponadto, że H. B. uczestniczyła wraz z nią w rozprawie o ustalenie kontaktów z ubezwłasnowolnionym całkowicie R. K., toczącej się przed Sądem Rejonowym w R. w dniu 8 grudnia 2010 r. i zapewne z tych względów nie wniosła przedmiotowej skargi w terminie. Wskazała także, że H. B. wypełnia liczne obowiązki służbowe i nie zawsze ma czas aby dopilnować wszelkich terminów sądowych.

J. K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wskazał, że Sąd I instancji słusznie zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę H. B. Ponadto, w jego ocenie, decyzje organu I i II instancji są zgodne z ustawą z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd obowiązany jest odrzucić skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Przenosząc powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę R. K. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia (...)listopada 2010 r. Nr (...) w przedmiocie wymeldowania go z pobytu stałego. Zaskarżona decyzja, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, została skutecznie doręczona opiekunowi prawnemu skarżącego w dniu 8 listopada 2010 r. zatem 30-dniowy termin do wniesienia od niej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie upłynął wraz z dniem 8 grudnia 2010 r. Przedmiotowa skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym na adres Wojewody Lubelskiego w dniu 9 grudnia 2010 r., czyli z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Powyższe obligowało natomiast Sąd I instancji do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Odnośnie twierdzeń zawartych w skardze kasacyjnej wskazać należy, że w niniejszej sprawie nie jest istotne kto sprawuje faktyczną opiekę nad skarżącym, gdyż czynności prawych w jego imieniu dokonuje jego opiekun prawny. Chybione jest także twierdzenie, że Wojewoda Lubelski uznał skargę za wniesioną w terminie, bowiem w odpowiedzi na skargę zwrócił uwagę na fakt jej wniesienia po jego upływie. Odnośnie natomiast stwierdzenia, że Sąd I instancji zamiast odrzucić skargę wezwał I. R. i H. B. do wskazania interesu prawnego do występowania w niniejszej sprawie wskazać należy, że okoliczność ta nie miała żadnego wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.