Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 144/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i ust. 6
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 13 ust. 4 i par. 60 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 9, par. 3 ust. 1, par. 2 pkt 3, par. 7, par. 8
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2009r. sprawy ze skargi E. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2008r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza D. z dnia [...]r. Nr [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ E. Brychcy /-/ A. Łaskarzewska /-/ B. Drzazga


UZASADNIENIE

M.G. i T. G. sporządzonym 18.08.2008 r. pismem wnieśli o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie poddasza nieużytkowego na poddasze użytkowe ze zmianą konstrukcji dachu istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w D .

Burmistrz D. decyzją z dnia [...].10.2008 r. nr [...] działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej upzp), art. 107 ustawy z dnia 14.06.1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588 – dalej rozporządzenie z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań) i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589), dalej rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie poddasza nieużytkowego na poddasze użytkowe ze zmianą konstrukcji dachu istniejącego budynku mieszkalnego.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że objęty wnioskiem obszar nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego postępowanie przeprowadzono na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 upzp. Zgodnie z obowiązującymi przepisami dokonano analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz uzyskano uzgodnienia i opinie organów w zakresie wymaganym przez art. 53 ust. 4 upzp. Organ wskazał, że w toku postępowania swój sprzeciw wobec realizacji planowanej inwestycji zgłosiła E. J. informując, że nie wyraża zgody na proponowaną przebudowę budynku sąsiadującego z jej nieruchomością, jednak stanowisko to uznano za nieuzasadnione.

W przewidzianym ustawą terminie E. J. wniosła odwołanie domagając się uchylenia decyzji organu I instancji. W odwołaniu wskazano, że organ określił maksymalną wysokość górnej krawędzi kalenicy po przebudowie, wskazując, iż nie może ona przekraczać 7m. W ocenie skarżącej przy ustalaniu tego parametru winny zostać uwzględnione wymiary okna w jej budynku, gdyż są one potrzebne dla ustalenia odpowiedniego nasłonecznienia, a co za tym idzie konieczne jest ustalenie dokładnej wysokości górnej. W dalszej kolejności wskazano, że montaż dachu dwuspadowego lub trójspadowego, w proponowanym kształcie spowoduje, że woda opadowa spływać będzie na działkę odwołującej się E.J., a to należy uznać za sprzeczne z § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jaki powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690). Skarżąca zauważyła też, że część graficzna analizy uwidacznia jedynie front jej budynku, a więc nie uwzględnia pomieszczeń, które będą zacienione. W ocenie odwołującej się, za niewystarczającą należy uznać również odległość ok. 3m pomiędzy jej budynkiem, a planowaną inwestycją.

Decyzją nr [...] z dnia [...].12.2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając zaskarżoną decyzję Kolegium wyjaśniło, że w sprawie stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp i treści rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań wyznaczono obszar analizowany. Działki sąsiadujące z działka inwestora dostępne z tej samej drogi publicznej, są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Ustalenie parametrów w sposób wskazany w decyzji I instancji znajduje uzasadnienie w wynikach analizy, a zaskarżona decyzja określa wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśniono, że planowane zamierzenie inwestycyjne może zostać zrealizowane wyłącznie z zachowaniem warunków określonych w przepisach techniczno-budowlanych, a wody deszczowe wbrew obawom skarżącej nie będą odprowadzane na jej działkę, bowiem w decyzji I instancji wyraźnie wyłączono taką możliwość.

Skargę do sądu administracyjnego wniosła E. J. zarzucając decyzji Kolegium naruszenie art. 61 ust. 1 upzp, poprzez błędne przyjęcie, że planowana inwestycja spełnia wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp pomimo, że nie został spełniony wymóg wskazany w pkt. 5 tego przepisu. Skarżąca wskazała również na naruszenie art. 7 i art. 11 i art. 77 kpa. E. J. podniosła, że decyzję wydano z naruszeniem wymogu poszanowania interesów i ochrony osób trzecich, a orzekający organ błędnie przyjął, iż decyzja odpowiada wymogom przepisów prawa. Kolegium w szczególności nie rozważyło zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia jej interesu. Część graficzna oraz załącznik do decyzji zawierający wyniki analizy nie uwzględnia istotnych elementów stanu faktycznego. Analiza uwidacznia, bowiem jedynie front budynku skarżącej, a więc nie uwzględnia pomieszczeń, które będą zacienione.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta sprowadza się do badania, czy zaskarżony akt nie narusza przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego. Wzruszenie aktu administracyjnego może nastąpić w razie, gdy kontrola wykaże, że zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej: ustawą ppsa. Działając przy tym w myśl art. 134 § 1 ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony.

Co do zasady o ładzie przestrzennym na danym obszarze decydować powinien miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez radę gminy. Jedynie w razie braku planu właściwy organ (wójt, burmistrz, prezydent miasta) obowiązany jest na wniosek zainteresowanego podmiotu wydać decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, bądź lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przy czym celem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest ustanowienie lokalnego prawnego porządku planistycznego. W tym zakresie cel decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy nie ma planu jest zgoła odmienny. Jej celem, jako aktu stosowania prawa, jest przesądzenie, na podstawie obowiązujących na danym terenie przepisów prawa planistycznego, o zgodności zamierzonej inwestycji z tymi przepisami, tj. w niniejszej sprawie, wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z przepisami ustaw szczególnych (por. postanowienie NSA z 18.07.2005 r., sygn. II OPS 3/05).

W myśl art. 61 ust. 1 upzp wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w pkt 1-5 tego artykułu. Tryb ustalania warunków zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określony został, w wydanym na podstawie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ustalenie istnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp następuje poprzez przeprowadzenie Analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (dalej również – Analiza), zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowe sporządzenie analizy urbanistycznej jest, więc warunkiem wydania odpowiadającej wymogom prawa decyzji o warunkach zabudowy. Poprawnie przeprowadzona Analiza służy zapewnieniu zgodności powstającej w sąsiedztwie zabudowanych działek nowej zabudowy z charakterystyką urbanistyczną (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektoniczną (gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Prowadząc postępowanie organ musi najpierw dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, tak aby stwierdzić co na danym obszarze jest normą, a co odstępstwem od niej, a następnie w oparciu o tak przeprowadzoną analizę ustalić cechy nowej zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy. Ustalając warunki zabudowy organy mają na względzie również ochronę uzasadnionego interesu osób trzecich realizowaną poprzez obiektywną ocenę przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, jednak – co należy podkreślić - w sposób adekwatny dla prowadzonej fazy postępowania. Obowiązek uwzględniania wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich może, bowiem w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy następować tylko w granicach wytyczonych przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz aktów wykonawczych do tej ustawy, a w szczególności: rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy.

Obowiązek uwzględniania wymagań dotyczących osób trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy nie może obejmować natomiast kwestii objętych zakresem regulacji prawa budowlanego, a więc również rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm. – dalej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych). Właścicielowi nieruchomości sąsiedniej przysługują wprawdzie prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy i utrzymania obiektu, jednak okoliczności te są badane na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.

Prowadząc Analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w niniejszej sprawie organ precyzyjnie opisał przeznaczenie konkretnie wskazanych budynków, co znalazło odzwierciedlenie również w załączniku graficznym do wyników Analizy. Stosownie do wytycznych § 9 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań decyzja ustalająca warunki zabudowy zawiera załączniki: graficzny (zał. nr 2) oraz wyniki analizy składające się z części tekstowej oraz części graficznej (zał. nr 1). Załącznik graficzny do decyzji sporządzono stosownie do wymogów określonych w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa, a na nim stosownie do treści § 2 pkt 3 tego rozporządzenia przedstawiona została obowiązująca linia zabudowy. Załącznik graficzny do decyzji nie budzi, więc wątpliwości w zakresie jego zgodności z wymogami przepisów prawa.

W załączniku nr 1 obejmującym wyniki Analizy prawidłowo, z uwzględnieniem wytycznych określonych w § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań wyznaczono obszar analizowany. Obszar ten wytyczono na kopii mapy zasadniczej sporządzonej w skali1:500, a promień poprowadzony od granic działki inwestora, do granic przyjętego obszaru analizowanego w każdym kierunku jest większy niż trzykrotna szerokość frontu tej działki.

W ocenie Sądu wadliwością obarczone są jednak ustalenia zaprezentowane w części tekstowej "Wyników Analizy" dotyczące wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, a także geometrii dachu.

Ustawodawca wskazując parametry, które należy określać na etapie ustalania warunków zabudowy przyjął, iż mają one istotne znaczenie z punktu widzenia zachowania ładu przestrzennego. Do parametrów tych bezspornie należą ostatnio wymienione (art. 61 ust. 6 upzp w zw. z §§ 7, 8 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań). Zgodnie z §7 rozporządzenia w sprawie ustalania wymagań wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, jeżeli wysokość ta przebiega tworząc uskok wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą w obszarze analizowanym. W myśl § 8 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Obowiązkiem organu, przy ustalaniu tych parametrów było więc zbadanie występujących w zabudowie istniejącej w wytyczonym obszarze analizowanym i wskazanie przeważających na tym terenie. Zasadnicze znaczenia na tym etapie postępowania ma bowiem potrzeba kształtowania przestrzeni, jako harmonijnej całości. Tak więc przyjmując ustalenia w zakresie wskazanych parametrów organ winien mieć na względzie konkretne otoczenie, a także zważyć która z obserwowanych na danym terenie form najpełniej realizuje potrzebę kształtowania ładu przestrzennego. Zasadne przy tym może być nawiązanie do form architektonicznych najbliższej zabudowy, choć w pewnych przypadkach mogą istnieć naturalnie przesłanki dla preferowania innych rozwiązań, w ramach realizacji zasady "dobrego sąsiedztwa".

Jak wyjaśniono powyżej określenie wymagań w omawianym zakresie służyć ma zapewnieniu ładu urbanistycznego. Dlatego też informacje i opis zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym winien zostać określony na tyle szczegółowo (w zakresie gabarytów tej zabudowy) aby ustalenia organów poddawały się merytorycznej kontroli Sądu.

W niniejszej sprawie ustalenia organów oparte zostały na niedostatecznie wyjaśnionym stanie faktycznym. O ile, bowiem wyraźnie wskazano, które budynki zostały uwzględnione w toku przeprowadzonej Analizy, o tyle w aktach sprawy brak koniecznych ustaleń w zakresie geometrii dachów tych obiektów, dotyczących wysokości głównej kalenicy oraz w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Wyjaśniając przyjęte parametry organ w zasadzie nie nawiązał do przesłanek wynikających z §§ 7, 8 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań, ale wprost odniósł swoje ustalenia do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, przyjmując ostatecznie, ze odległość pomiędzy obiektem przesłanianym (położonym na działce nr 1646) a obiektem przesłaniającym wynosi ok. 3m, a więc zgodnie z § 13 ust. 4 i § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych można dopuścić maksymalną wysokość przesłaniania – do 6m, a skoro zaś parapet okna budynku przesłanianego znajduje się na wysokości ok. 1m, to wysokość górnej krawędzi kalenicy przebudowanego budynku liczona od poziomu terenu przy wejściu głównym, po zmianie konstrukcji dachu , nie może przekraczać 7m.

Również konieczność przyjęcia określonej geometrii dachu w zakresie spadku wszystkich połaci dachowych określona została przez pryzmat wymaganego czasu nasłonecznienia(§ 60ust.2rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r.)

Badania wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki zaniechano ze względu na określenie parametrów geometrii dachu ( str.3 Wyników Analizy)

Za nieuzasadnione w ocenie Sądu uznać należy odniesienie dopuszczalnych wielkości wskazanych parametrów inwestycji do zapisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych.

Na aktualnym etapie postępowania inwestycyjnego takie działania organu nie znajdują uzasadnienia w przepisach prawa. Rzeczą organu w toku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest analiza ustaleń dokonanych zgodnie z przepisami wynikającymi z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niezbędnych na gruncie konkretnej sprawy aktów wykonawczych do niej. Sporządzając Analizę organy winny, bowiem dążyć do ustalenia odpowiednich wartości w sąsiedniej zabudowie i na tej podstawie ustalić wymagania dla planowanej inwestycji. Natomiast, ocena zgodności planowanej inwestycji z wymogami § 13 ust. 4 i § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych nie jest dopuszczalna na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Podkreślić w tym miejscu należy, że jedynie sporządzona na potrzeby postępowania o pozwolenie na budowę dokumentacja projektowa zawiera niezbędne dane, konieczne do sprawdzenia zgodności projektowanej zabudowy z warunkami technicznymi, także w zakresie nasłonecznienia. W decyzji o warunkach zabudowy nie zamieszczono danych co do dopuszczalnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Konieczność zamieszczenia w decyzji tej wielkości wynika także z §2 pkt.3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. Zaniechanie to pozostaje więc w sprzeczności z tym przepisem.

Skoro w niniejszej sprawie zabrakło koniecznych ustaleń, to zaskarżoną decyzję należało uznać za wydaną z naruszeniem §§ 7, 8 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań.

Podkreślić przy tym należy, ze brak koniecznych ustaleń w zakresie wymaganym w cytowanych §§ 7 i8 powoduje, że przyjęte przez organ parametry wymykają się w tym względzie spod merytorycznej kontroli Sądu.

Jako dowolne zaś należy traktować ustalenia faktyczne nie znajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 ustawy z dnia 14.06.1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa), zgromadzonego, zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 kpa). W niniejszej sprawie, wskutek powyżej opisanych zaniechań, nie sposób przyjąć, aby organy w sposób dokładny wyjaśniły stan faktyczny sprawy oraz by wyczerpująco zebrały materiał dowodowy

Stwierdzone naruszenia przepisów prawa materialnego w znacznej mierze stanowią rezultat uchybienia przepisom postępowania. Stosownie, bowiem do treści art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej winny stać na straży praworządności, podejmować wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, załatwienia sprawy, a także są zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Zaniechanie ustaleń istotnych dla wyniku sprawy narusza wykazane wyżej normy procedury.

Reasumując zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust.1pkt.1 upzp, §7,8 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań, §2 pkt.2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa, a także przepisów prawa procesowego w normach art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa

Z tych względów koniecznym było uchylenie decyzji organów I i II instancji i dlatego orzeczono jak w pkt. I wyroku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie zastosowanie się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W szczególności zaś organy winny poczynić uzupełniające ustalenia w zakresie koniecznym dla określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrii dachu w zakresie wysokości górnej krawędzi kalenicy poprzez analizę tych parametrów występujących w zabudowie, znajdującej się w obszarze analizowanym . Ostateczne określenie tych parametrów winno nawiązywać do poczynionych ustaleń tak jak nakazują analizowane przepisy §§ 7 i8 rozporządzenia.

Ustalenia te winny mieć odzwierciedlenie w sporządzonej analizie.

Wskazania odnośnie geometrii dachu w zakresie układu połaci dachowych nie powinny na tym etapie procesu inwestycyjnego zawierać odniesień do wymaganego czasu nasłonecznienia. Odniesienia do warunków technicznych w decyzji ustalającej wymogi co do przyszłej zabudowy polegać mogą jedynie na zaznaczeniu konieczności zgodności z nimi tej zabudowy. Kontrola dochowania tym wymogom także w zakresie nasłonecznienia możliwa będzie dopiero na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.

O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w pkt. II sentencji wyroku w oparciu o art. 152 ppsa.

/-/ E. Brychcy /-/ A. Łaskarzewska /-/ B. Drzazga