Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2043/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 134, 141  par. 1 i 2,  156  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska (spr.) WSA Jolanta Dargas Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi S.S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], powołując art. 134 kpa, stwierdził, że zażalenie S.S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], mocą którego przekazano zgodnie z właściwością Staroście [...] wykonującemu zadania z zakresu administracji rządowej, wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] dotyczącą ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość położoną w M., oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] m², zostało wniesione z uchybieniem terminu.

W uzasadnieniu postanowienia Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 65 § 1 kpa - przekazał wniosek S.S. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego powołaną wyżej decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2008 r., do rozpatrzenia zgodnie z właściwością Staroście [...] wykonującemu zadania z zakresu administracji rządowej.

S.S. pismem z dnia 22 lipca 2010 r. wniósł, za pośrednictwem Wojewody [...], zażalenie na powyższe postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozpoznając zażalenie wskazał, że z akt sprawy wynika, iż postanowienie Wojewody [...] doręczone zostało S.S. w dniu 25 czerwca 2010 r. Termin do wniesienia zażalenia upływał więc w dniu 2 lipca 2010 r. Zażalenie złożone zaś zostało w [...] Urzędzie Wojewódzkim w dniu 27 lipca 2010 r., a zatem po upływie terminu określonego w art. 141 § 2 kpa.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S.S..

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że pismo z dnia 22 lipca 2010 r. "nieświadomie" zatytułowane przez niego jako odwołanie, nie stanowiło zażalenia na postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r., lecz dotyczyło wszczęcia przez Wojewodę [...]postępowania administracyjnego "mającego naliczyć odszkodowanie za utracone lata w związku z niewydaniem zezwolenia na budowę na nowo kupionej działce zaraz po wysiedleniu w 1985 r." Skarżący podkreślił, że wbrew twierdzeniom organu – nie składał żadnego zażalenia. Organy administracji publicznej nie zapoznając się z treścią pisma naruszyły zaś prawo.

W tej sytuacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz stwierdzenie, że pismo z dnia 22 lipca 2010 r. "powinno wywołać skutki w zakresie postępowania administracyjnego i powinno być merytorycznie rozpoznane".

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję (postanowienie) z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji (postanowienia). Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga jest uzasadniona, bowiem zaskarżone postanowienie rażąco narusza prawo, co uzasadnia stwierdzenie jego nieważności.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie art. 141 § 1 kpa, na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie (art. 141 § 2 kpa).

W myśl zaś art. 134 kpa, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

W rozpoznawanej sprawie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], powołując art. 134 kpa stwierdził, że zażalenie S.S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] przekazujące według właściwości wniosek S.S. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], wniesione zostało z uchybieniem terminu określonego w art. 141 § 2 kpa.

Jako okoliczność niebudzącą wątpliwości organ przyjął zatem, że stosowne zażalenie zostało przez skarżącego złożone.

Zauważyć zatem trzeba, że ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego w żaden sposób nie wynika, aby S.S. istotnie wnosił zażalenie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się co prawda pismo skarżącego z dnia 22 lipca 2010 r. nazwane przez niego "odwołanie". Z treści przedmiotowego pisma, uznanego przez organy administracji publicznej za zażalenie na postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r., nie wynika jednak, aby zamiarem skarżącego było zaskarżenie wskazanego wyżej postanowienia Wojewody [...]. W powołanym piśmie skarżący wyraźnie zaznaczył, że "żąda wszczęcia postępowania administracyjnego przez Wojewodę mającego naliczyć odszkodowanie za utracone lata". W uzasadnieniu pisma przedstawił zaś argumenty na poparcie swego żądania.

Podkreślić należy, że również w złożonej do Sądu skardze na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2010 r. skarżący wyraźnie podkreślił, że nie wnosił zażalenia na postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r. S.S. jednoznacznie zaznaczył, że pismo z dnia 22 lipca 2010 r. skierowane było do Wojewody [...] i dotyczyło wszczęcia przez Wojewodę postępowania administracyjnego w sprawie odszkodowania za "utracone lata w związku z niewydaniem zezwolenia na budowę na nowo kupionej działce zaraz po wysiedleniu w 1985 r." Intencją skarżącego nie było więc zaskarżenie postanowienia z dnia [...] czerwca 2010 r.

Nie ulega zatem wątpliwości, że organy administracji publicznej błędnie zakwalifikowały pismo skarżącego z dnia 22 lipca 2010 r. jako zażalenie na postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r. Postępowanie w tym przedmiocie nie powinno było się toczyć. Postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2010 r. wydane więc zostało z rażącym naruszeniem art. 134 kpa, co uzasadnia stwierdzenie jego nieważności, w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Mając zaś na uwadze, że wydane w sprawie postanowienie podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego z powyższej przyczyny, Sąd nie badał tego postanowienia merytorycznie, pod względem jego zgodności z prawem

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.