Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 961/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Skiba Sędzia WSA Przemysław Żmich Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta L. utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] ustalającą odszkodowanie na rzecz G. P. w wysokości [...] zł za udział w [...] części nieruchomości i na rzecz I. K. w wysokości [...] zł za udział w [...] części nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], zajętej pod drogę publiczną gminną, położoną przy ul. [...].

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskami z dnia 14 grudnia 2005 r. i z dnia 23 grudnia 2005 r. G. P. i I. K. wystąpiły o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę – ul. [...].

Starosta L. postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. zawiesił postępowanie odszkodowawcze do czasu wydania przez Wojewodę [...] decyzji w oparciu o przepis art. 73 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.).

Decyzją z dnia [...] września 2007 r., nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nabycie przez Gminę - Miasto L. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną – ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] w L. Decyzja powyższa stała się ostateczna w dniu 19 października 2007 r.

W konsekwencji, z uwagi na ustąpienie przyczyny zawieszenia postępowania, Starosta L. postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. podjął zawieszone postępowanie odszkodowawcze.

W dniu [...] czerwca 2011 r. rzeczoznawca majątkowy W. K. sporządził operat szacunkowy dotyczący przedmiotowej nieruchomości. Na rozprawie administracyjnej w dniu [...] sierpnia 2011 r. pełnomocnik Prezydenta Miasta L. zgłosiła zastrzeżenia do operatu stwierdzając, iż sporządzona wycena niniejszej nieruchomości zajętej pod drogę jest zawyżona, w konsekwencji czego przedłożyła do akt sprawy drugi operat na tę nieruchomość, sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego W. L., wykonany na zlecenie Prezydenta Miasta L., w którym wartość przedmiotowej nieruchomości została określona w wysokości [...] zł/1m2. Poprzednie właścicielki nieruchomości wniosły o ustalenie odszkodowania zgodnie z operatem szacunkowym sporządzonym na zlecenie Starosty L. Pismem z dnia 18 listopada 2011 r. rzeczoznawca majątkowy [...] poinformował organ, iż w związku ze zmianą przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatów szacunkowych (Dz. U. z 2004r. Nr 207, poz. 2109 ze zm.), operat nie może być wykorzystany do celów, do których został sporządzony. Wobec powyższego organ pierwszej instancji zlecił ponownie wykonanie operatu szacunkowego. Nowy operat szacunkowy sporządzony został przez rzeczoznawcę majątkowego W. K. w dniu [...] marca 2012 r. W dniu [...] maja 2012 r. Starosta L. instancji przeprowadził rozprawę administracyjną, podczas której pełnomocnik Prezydenta Miasta L. zakwestionowała prawidłowość wyceny stwierdzając, że w operacie zostały przyjęte do porównań transakcje nieruchomościami dokonane na rynku lokalnym, a nie zawarto w nim odniesienia do badania rynku regionalnego, wobec czego zawnioskowała o dodatkowy termin na ustosunkowanie się do niniejszego operatu. Uwagi do operatu zgłosiły także poprzednie właścicielki nieruchomości. Kwestionując przedstawioną wycenę, zgodziły się na ustalenie odszkodowania lecz na podstawie operatu sporządzonego w dniu [...] czerwca 2011 r. przez W. K. Pismem z dnia 19 czerwca 2012 r. Prezydent Miasta L. poinformował organ pierwszej instancji, iż Gmina L. jest skłonna zapłacić odszkodowanie za przedmiotowe grunty w wysokości [...] zł/m2, oraz wskazał że przedstawiona wycena jest zawyżona i nie uwzględnia zasad wyceny wynikających z § 36 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości sporządzania operatu szacunkowego.

Uznając, że operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego W. K. z dnia [...] marca 2012 r. jest prawidłowy Starosta L. decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] ustalił odszkodowanie na rzecz G. P. w wysokości [...] zł za udział w [...] części nieruchomości i na rzecz I. K. w wysokości [...] zł za udział w [...] części nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], zajętej pod drogę publiczną gminną, położoną przy ul. [...], zobowiązując do jego wypłaty Gminę L.

Od powyższej decyzji odwołał się Prezydent Miasta L., kwestionując zasadność rozstrzygnięcia, w tym wysokość przyznanego odszkodowania.

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] stycznia 2013 r. Organ odwoławczy analizując ponownie prowadzone przez Starostę L. postępowanie odszkodowawcze nie stwierdził uchybień mających wpływ na merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Wojewoda uznał, że operat szacunkowy z dnia [...] marca 2012 r., nie budzi zastrzeżeń, jest zgodny z przepisami rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, w konsekwencji czego może stanowić podstawę do ustalenia odszkodowania. Organ odwoławczy stwierdził, za organem pierwszej instancji, że dokonując wyceny gruntu biegła zastosowała zestawienie 14 transakcji nieruchomościami podobnymi, które zostały dokonane na rynku lokalnym. Transakcje te dokonane były w terminie od miesiąca maja 2010 r. do listopada 2011 r. Badaniem objęto miasto L.. Autorka operatu - na podstawie § 36 ust. 4 cytowanego wyżej rozporządzenia - określiła wartość rynkową przedmiotowej nieruchomości, zajętej pod realizację inwestycji drogowej, w podejściu porównawczym, metodą korygowania ceny średniej, a następnie wyceniła przedmiotową nieruchomość na podstawie cen transakcyjnych gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych, uzasadniając tym, że na terenie rynku lokalnego brak jest transakcji dotyczących gruntów przeznaczonych pod drogi publiczne. Biegła zaznaczyła, że występują jedynie transakcje dotyczące dróg wewnętrznych i to na terenie wiejskim. Natomiast, na terenie powiatu legionowskiego brak jest transakcji nieruchomościami przeznaczonymi pod drogi, które spełniałyby warunek podobieństwa zgodnie z art. 4 pkt 16 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.). Odnośnie podniesionego zarzutu w odwołaniu, iż nie dokonano wnikliwej analizy rynku regionalnego pod kątem istnienia tzw. transakcji drogowych, Wojewoda wyjaśnił, że na str. 7 operatu wskazano najpierw, iż "na terenie rynku lokalnego brak jest transakcji dotyczących gruntów przeznaczonych pod drogi publiczne"; a następnie, że "na terenie powiatu l. brak jest transakcji na nieruchomości przeznaczone pod drogi spełniających warunek podobieństwa zgodnie z art. 4 pkt 16 ugn". Wojewoda wskazał, że zgodnie z § 36 ust. 4 zmienionego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w przypadku gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wartość rynkową określa się, przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. W protokole z rozprawy administracyjnej zaznaczono, iż autorka operatu wyjaśniła, że “na terenie całego powiatu brak jest tego typu transakcji, dlatego zgodnie z § 36 ust. 4 rozporządzenia, określono wartość nieruchomości na podstawie (cen) nieruchomości o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych. Rynek regionalny dotyczy całego województwa i wykorzystanie tego typu transakcji miałoby sens tylko w przypadku, gdyby chodziło o drogi innej kategorii (drogi wojewódzkie lub krajowe)".

Na powyższą decyzję Gmina Miejska L. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie przepisów art. 153 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 4 ust. 2 i ust. 3 i z § 36 ust. 1 i 2 oraz. z § 36 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, poprzez oparcie się na nieprawidłowej (zawyżonej) wycenie rynkowej nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], zajętej pod drogę publiczną ul. [...], co miało wpływ na ustalenie wysokości należnego odszkodowania;

2) naruszenie art. 7, 8, 11 i 77 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji.

Skarżąca podniosła, że kwestionowana decyzja Wojewody [...] nie jest właściwa i nie odpowiada przepisom prawa, gdyż organ dokonał pobieżnie oceny sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego. Gmina wskazała, że do wyceny zastosowano podejście porównawcze metodę korygowania ceny średniej nie znając cen nieruchomości podobnych. Z bazy danych wybrano 14 nieruchomości, z których żadna nie jest położona w tym samym obrębie, co nieruchomość wyceniana. Są one położone w znacznej odległości od niej. Ponadto powierzchnia działek branych pod uwagę do porównania jest kilka razy większa od powierzchni gruntu wycenianego. Rzeczoznawca, zdaniem skarżącego, nie przyjął więc do wyceny nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, czym naruszył dyspozycję § 4 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. Skarżąca zwróciła uwagę na rodzaje cech, które rzeczoznawca przyjął dokonując obliczenia współczynnika korygującego. Jedną z nich jest jakość drogi dojazdowej, która miała, aż w 20 % wpływ na ustalenie ceny. Zdaniem skarżącej uwzględnienie tej cechy sztucznie zawyża wysokość współczynnika korygującego, a tym samym cenę nieruchomości. Kolejny błąd operatu polega na uwzględnieniu w operacie cechy "sąsiedztwo". W operacie będącym podstawą wyceny rzeczoznawca określił wpływ przedmiotowej cechy na cenę nieruchomości na 10%, podczas gdy w przypadku nieruchomości będącej drogą publiczną nie powinna ona mieć żadnego znaczenia. Kolejny zarzut dotyczy nie wzięcia pod uwagę przez rzeczoznawcę majątkowego cechy "możliwości alternatywnego wykorzystania" nieruchomości, która odróżnia nieruchomość wycenianą od innych gruntów. Skarżąca zauważyła, że nieruchomość z przeznaczeniem pod drogę nie może być wykorzystana w inny sposób. Reasumując w ocenie strony skarżącej operat szacunkowy jest dotknięty licznymi wadami, przez co zawyża wysokość określonego w decyzji Starosty L. należnego odszkodowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi powołując się na dotychczasowe ustalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Istota sporu sprowadza się do ustalenia czy w istniejącym w sprawie stanie faktycznym i prawnym organy prawidłowo ustaliły wysokość odszkodowania za opisaną wyżej nieruchomość zajętą pod drogę publiczną.

W niniejszej sprawie jest bezsporne, że decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2007 r., nr [...] stwierdzono nabycie przez Gminę Miejską L. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości należącej do I. K. i G. P., zajętej pod drogę publiczną – ul [...] w L.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Zgodnie z art. 73 ust. 4 powołanej ustawy, odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2 za nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, które z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa. Podstawę dla ustalenia odszkodowania stanowi wartość nieruchomości według stanu z dnia wejścia w życie ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Z akt sprawy wynika, że wysokość odszkodowania została ustalona w niniejszej sprawie na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego w dniu [...] marca 2012 r., przez W. K. Organy obu instancji przyjęły, że operat ten może stanowić podstawę do ustalenia odszkodowania i ocenę tę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela. Przy ocenie wartości nieruchomości biegła zastosowała podejście porównawcze, metodę korygowania ceny średniej. Do porównań przyjęła transakcje nieruchomościami przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i drogi stwierdzając, że na terenie powiatu l. brak jest transakcji dotyczących nieruchomości przeznaczonych pod drogi publiczne (strona 6 i 7 operatu).

Sąd nie znajduje podstaw do kwestionowania prawdziwości twierdzeń rzeczoznawcy majątkowego w tym zakresie. Zauważyć należy, że Gmina Miasta L. w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na nieprawdziwość twierdzeń rzeczoznawcy majątkowego. Co więcej z akt sprawy i z treści zaskarżonych decyzji wynika, że w toku postępowania administracyjnego skarżąca posłużyła się operatem szacunkowym sporządzonym przez W. L. z dnia [...] sierpnia 2011 r., w którym autor wyraźnie na stronie 4 stwierdził, iż na rynku [...] nie stwierdzono transakcji nieruchomościami gruntowymi przeznaczonymi lub zajętymi pod drogi publiczne, a grunty sąsiadujące z nieruchomością wycenianą, sąsiadują z gruntami przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Ustalenia obu operatów w tym zakresie są więc tożsame, nie wskazują na odmienny charakter wycenianej nieruchomości. Nie można zgodzić się z Gminą Miejską L., że nieruchomości przyjęte do porównań były niepodobne do nieruchomości wycenianej, skoro były położone na tym samym rynku lokalnym [...], miały to samo przeznaczenie w planie miejscowym i zostały wyodrębnione w oparciu o te same cechy rynkowe. Tym samym zarzuty skargi dotyczące trafności oceny organów, co do prawidłowości operatu szacunkowego przyjętego za podstawę ustalenia odszkodowania w tej sprawie nie są słuszne. Z treści operatu szacunkowego wynika, że rzeczoznawca majątkowy W. K. prawidłowo zastosowała przepis § 36 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2011 r. Nr 165, poz. 985) i słusznie określiła wartość rynkową nieruchomości w podejściu porównawczym, metodą korygowania ceny średniej. Biegła zastosowała zestawienie 14 transakcji nieruchomościami podobnymi, które zostały dokonane na rynku lokalnym. Kryterium wyboru tych transakcji stanowiło podobieństwo nieruchomości do nieruchomości wycenianej. Zgodnie z przepisem art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm. - dalej u.g.n.) podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu. Podejście porównawcze stosuje się, jeżeli są znane ceny i cechy nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianej. Przy wycenie biegła uwzględniła takie cechy rynkowe jak położenie, lokalizacja szczegółowa, sąsiedztwo, jakość drogi dojazdowej i uzbrojenie (strona 7 operatu). Na podstawie tych transakcji ustaliła średnią cenę 1 m2 w wysokości [...] zł (strona 10 operatu). Sąd nie podziela zarzutu skarżącej, że dobór nieruchomości do wyceny w tej sprawie nie był prawidłowy. Dobór tych nieruchomości był prawidłowy i nie zmienia tego okoliczność, że żadna z tych nieruchomości nie była położona w tym samym obrębie, co nieruchomość wyceniana. Również różnica w powierzchni nieruchomości nie świadczy automatycznie o braku podobieństwa, gdyż wybór tych, a nie innych transakcji mieścił się w kompetencjach rzeczoznawcy majątkowego. Zdaniem Sądu organy obu instancji trafnie przyjęły również przy określaniu wartości nieruchomości, wybór podejścia i metody szacowania jej wartości. Powyższe wskazuje na to, że wbrew zarzutom skargi ustalone w operacie szacunkowym z dnia [...] marca 2012 r., odszkodowanie odpowiada słusznemu odszkodowaniu za wywłaszczenie, o którym mowa w art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Okoliczność, że podmiot obowiązany skłonny byłby zapłacić odszkodowanie w wysokości [...] zł za 1 m2, co wynika z pisma z dnia 19 czerwca 2012 r., pozostaje bez znaczenia w sprawie w sytuacji, gdy operatowi szacunkowemu i dokonanej przez organy jego ocenie, nie można zarzucić naruszenia i został jako dowód w postępowaniu dotyczącym ustalenia wysokości odszkodowania prawidłowo oceniony.

Odnośnie zarzutu skarżącego dotyczącego błędnego wzięcia pod uwagę przez rzeczoznawcę majątkowego cech nieruchomości takich jak "jakości drogi dojazdowej", "sąsiedztwo", "możliwości alternatywnego wykorzystana" należy wskazać, że przepisy prawa przy wycenie tego rodzaju gruntów nie wskazują cech jakie należy brać pod uwagę przy sporządzaniu operatu szacunkowego, ani też nie zakazują przyjmowania takich cech jak sąsiedztwo, stan zurbanizowania, jakość drogi dojazdowej, możliwość bezpośredniego zjazdu z nieruchomości, uzbrojenie w urządzenia przesyłowe. Przeciwnie, z przepisów art. 154 ust. 1 u.g.n. w zw. z § 3 ust. 2 i § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że to rzeczoznawca majątkowy ma dokonać analizy rynku nieruchomości, zapoznać się z cenami nieruchomości, warunkami zawarcia transakcji i na tej podstawie wyłonić nieruchomości podobne, ze względu na istotne cechy decydujące o wartości nieruchomości, a następnie dokonać wyboru właściwego podejścia i metody szacowania nieruchomości. Zgodnie z § 26 ust. 3 rodzaj rynku, jego obszar i okres badania określa rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności przedmiot, zakres, cel i sposób wyceny, dostępność danych oraz podobieństwo rynków. Z kolei przepisy art. 134 w zw. z art. 4 pkt 17 u.g.n. stosowane odpowiednio w sprawach z zakresu odszkodowań za grunty zajęte pod drogi publiczne (art. 73 ust. 5 ustawy) wskazują, że biegły przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości bierze pod uwagę, w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan zagospodarowania, stan prawny, stan techniczno - użytkowy, a także stan otoczenia nieruchomości, w tym wielkość, charakter i stopień zurbanizowania miejscowości, w której nieruchomość jest położona. Ten zakres obowiązków biegłego ma związek z jego wiedzą specjalną, dlatego też zarówno organy, jak i Sąd nie mają uprawnień do kwestionowania ustaleń biegłego w obszarze zastrzeżonym dla jego wiedzy specjalnej.

Jeżeli zaś chodzi o zarzut Gminy Miejskiej L. dotyczący nie wzięcia przez rzeczoznawcę pod uwagę możliwości alternatywnego wykorzystania nieruchomości, trzeba wskazać, że wartość rynkową nieruchomości określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z przeznaczenia, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia (w niniejszej sprawie nabyciem pod drogę publiczną), powoduje zwiększenie jej wartości (art. 134 ust. 4 u.g.n.). W niniejszej sprawie wątpliwe jest zastosowanie tego przepisu, ponieważ stwierdzenie decyzją nabycia z mocy samego prawa gruntu zajętego pod drogę publiczną nie zmienia przeznaczenia gruntu w stosunku do sposobu jego dotychczasowego wykorzystywania. Regulacja z art. 73 ust. 1 ustawy legalizuje bowiem stan faktyczny na gruncie, który istniał na nieruchomości przed dniem 1 stycznia 1999 r. Dla spraw odszkodowawczych tego rodzaju miarodajny jest stan nieruchomości na dzień 29 października 1998 r. (§ 36 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia).

W konsekwencji, nie można uznać w niniejszej sprawie trafności zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 i art. 140 k.p.a. Organy obu instancji wnikliwie bowiem zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, oraz wszechstronnie go rozważyły. Uzasadnienie decyzji również spełnia ustawowe wymogi, a odmienna ocena strony, co do wysokości odszkodowania pozostaje bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięć.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.

-----------------------

5