Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 636/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust 1, art. 28 ust 2, art. 33 ust 2, art. 34, art. 35 ust 1, 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi "A" w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 23 kwietnia 2014 r. "B" Sp. z o.o. w A. wystąpiła o udzielenie pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na rozbudowie zakładu produkcyjnego o kompostownię odpadów ulegających biodegradacji na działkach nr 1 i 2, położonych przy ul. [...] w S.

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta S. orzekł o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków i nieprawidłowości dokumentacji budowlanej. Jednakże wskutek odwołania inwestora, decyzją z dnia [...]r. Wojewoda [...] uchylił decyzję odmowną oraz postanowienie organu I instancji, zobowiązujące do uzupełnienia braków dokumentacji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W toku ponownego rozpoznania skarżąca Spółka "A" jako właściciel nieruchomości sąsiedniej pismem z dnia 8 grudnia 2014 r. sprzeciwiła się planowanej inwestycji, wskazując na obniżenie wartości jej nieruchomości oraz zagrożenie pożarowe dla projektowanej budowy farmy fotowoltaicznej PV.

Z kolei Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia [...] r. zobowiązał inwestora do usunięcia braków i nieprawidłowości w projekcie budowlanym we wskazanym zakresie, m.in. co do zastrzeżeń, zawartych w opinii sanitarnej, wydanej przez [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r., a dotyczących braku informacji, dotyczących przyjęcia w projekcie jako wystarczającej wymiany powietrza w hali kompostowni w wielkości dwóch wymian na godzinę oraz spełnienia w tym względzie wymogów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 6 czerwca 2014 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 817). Termin usunięcia nieprawidłowości wyznaczono do dnia 20 lutego 2015 r.

Pismem z dnia 30 stycznia 2015 r. inwestor ponownie przedłożył poprawioną dokumentację projektową, zaś organ I instancji pismem z dnia [...] r. powiadomił strony, w tym skarżącą Spółkę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz zgłoszenia uwag i wniosków. Następnie jednak organ kolejnym pismem z dnia [...] r. zawiadomił inwestora, że poprawiony projekt nie spełnia wszystkich warunków postanowienia z dnia [...] r., bowiem w dalszym ciągu nie usunięto braków, wskazanych w pkt 2 (co do wymogu odprowadzenia ścieków do kanalizacji miejskiej) oraz w pkt 3 (co do zastrzeżeń [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektowa Sanitarnego). Stąd też organ wezwał inwestora do uzupełnienia braków do dnia 2 marca 2015 r.

W dniu 17 lutego 2015 r. pełnomocnik skarżącej Spółki zapoznała się z aktami sprawy oraz wykonała fotokopie wybranych dokumentów. Z kolei inwestor w dniach 27 lutego 2015 r. i 2 marca 2015 r. powtórnie przedłożył prawidłową dokumentację projektową.

W tym stanie rzeczy organ I instancji decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), oraz art. 75 ust. 4 ustawy – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem oraz określił warunki realizacji inwestycji, m.in. co do dochowania wymogów, wynikających z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowej inwestycji z dnia [...] r.

W uzasadnieniu organ administracji po zrelacjonowaniu przebiegu postępowania stwierdził, że inwestor dołączył do wniosku wymagane dokumenty,

a w szczególności oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane oraz 4 egz. projektu budowlanego, uzgodnionego przez rzeczoznawcę do spraw sanitarno – higienicznych. Projekt technologiczny został też pozytywnie uzgodniony przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego – z zastrzeżeniem dotyczącym dotrzymania wymagań, wynikających z rozp. MPiPS, wyżej powołanego. Inwestor w dniu 2 marca 2015 r. uzupełnił dodatkowo projekt wentylacji hali

o opracowanie projektowe, z którego wynika, że warunki środowiska pracy są

w projektowanym obiekcie zachowane.

Nadto, inwestor przedłożył ostateczną decyzję środowiskową, wymaganą

w świetle § 2 ust. 1 pkt 46 rozp. Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), w której nie stwierdzono konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Stąd też zdaniem organu,

w niniejszym postępowaniu nie był wymagany udział społeczeństwa. Stwierdzono również zgodność inwestycji z ustaleniami planu miejscowego (uchwała nr [...]z dnia [...] r., opubl. w Dz. Urz. Woj. [...]. nr [...] poz. [...]). Wokół terenu inwestycji nie ma też obszarów podlegających ochronie akustycznej lub obiektów przyrodniczych i podlegających ochronie. Inwestycja graniczy ze zrekultywowanym składowiskiem odpadów i terenami przemysłowo – produkcyjnymi. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się w odległości 270m. Zdaniem organu,

w projekcie wykazano zastosowanie rozwiązań technicznych i technologicznych, zapewniających dochowanie obowiązujących norm, a uciążliwość przedsięwzięcia nie wykracza poza teren inwestora. Odnosząc się zaś do podnoszonych przez skarżącą Spółkę zarzutów co do uciążliwości zapachowej, organ administracji stwierdził, że dochodzenie roszczeń z tego tytułu możliwe jest jedynie w procesie cywilnym. W aktualnym stanie prawnym tego rodzaju emisje nie są bowiem traktowane jako zanieczyszczenie. Ponadto, inwestor deklaruje, że ze względu na zastosowanie systemu wentylacyjnego zamkniętego wraz z systemem oczyszczającym zanieczyszczone powietrze (biofiltr), na terenie kompostowni

i wokół, nie powinna występować uciążliwa emisja substancji aktywnych zapachowo. Kwestie te nie mogą być zatem powodem odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Brak też podstaw prawnych do przyjęcia, aby przedmiotowa inwestycja stanowiła zakład, w którym występuje ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. W obiekcie nie występuje też zagrożenie wybuchem, przetwarzane odpady nie stwarzają zagrożenia samozapalenia (klasa odporności pożarowej "E").

Wreszcie organ administracji wyjaśnił, że kontrola przestrzegania przepisów

o ochronie środowiska należy do innego organu, zaś skoro projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia oraz informacje bioz i został sporządzony oraz sprawdzony przez osoby, posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i wpisane na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, spełnione zostały ustawowe przesłanki, obligujące do udzielenia pozwolenia na budowę zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego.

W odwołaniu od decyzji skarżąca Spółka wskazała na jej niesłuszność. Zarzuciła, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany został uzgodniony warunkowo przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, zatem zmiany projektu nie mogły być samodzielnie ocenione przez organ administracji architektoniczno – budowlanej, lecz wymagały ponownego uzgodnienia przez właściwy organ. Nadto, z naruszeniem art. 8-11 kpa, organ I instancji pozbawił Spółkę prawa czynnego udziału w postępowaniu, bowiem uzupełnienie rozwiązań projektowych nastąpiło w dniu 2 marca 2015 r., zaś decyzja została wydana w dniu [...] r., co nie pozwoliło stronie odnieść się do materiału dowodowego

i złożyć wnioski dowodowe. Następnie, uzupełniając odwołanie Spółka w kolejnym piśmie podniosła, że wbrew stanowisku organu I instancji, brak norm dotyczących zapachów, nie zwalnia organu od zbadania, czy inwestycja będzie przekraczała ponad przeciętne normy oddziaływania na działki sąsiednie, gdyż zły zapach (smród) stanowi czynnik chemiczny w powietrzu o odpowiednim stężeniu. Dla poparcia stanowiska strona przywołała wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 1637/14 oraz wskazała na treść art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d i pkt 9 Prawa budowlanego. Na tej podstawie zarzuciła naruszenie art. 7 i 77 kpa z powodu pominięcia kwestii uciążliwości zapachowej oraz błędnego określenia obszaru oddziaływania obiektu, który ograniczono wyłącznie do działek sąsiednich pozbawiając uprawnień inne osoby, których uciążliwość zapachowa może dotyczyć. Stąd też Spółka domagała się przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność, czy przedmiotowa inwestycja będzie uciążliwa zapachowo i w jakich rozmiarach oraz jaki jest obszar oddziaływania obiektu. Wreszcie, Spółka ponowiła zarzut wydania przez organ I instancji decyzji na podstawie materiałów, do których nie miała dostępu.

Jednakże zaskarżoną decyzją odwołania nie uwzględniono. Utrzymując

w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy po ponownym rozpoznaniu sprawy stwierdził bowiem, że przed uzupełnieniem odwołania pełnomocnik strony zapoznał się z całością zebranych w sprawie dowodów. Zdaniem Wojewody, przedłożony projekt budowlany jest kompletny, wnioskowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami techniczno – budowlanymi oraz zapisami planu miejscowego, który przeznacza przedmiotowy teren pod przemysł (symbol planu "PP"). Organ odwoławczy nie podzielił też zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa, bowiem pełnomocnik Spółki zapoznała się z aktami sprawy w dniu 17 lutego 2015 r., zaś wprowadzone następnie zmiany w dokumentacji projektowej, związane

z uzupełnieniem braków, wskazanych w piśmie organu I instancji z dnia [...] r., nie wpływały w jakikolwiek sposób na prawa i obowiązki odwołującej się Spółki. Korekta dokumentu "Instalacja kanalizacji sanitarnej, sieci zewnętrzne", obejmowała bowiem dostosowanie rozwiązań odprowadzania wód opadowych i roztopowych do kanalizacji miejskiej. Zaprojektowana kanalizacja poprowadzona od zbiorników retencyjnych do istniejącego przykanalika biegnie zaś w całości po działkach inwestora. Z kolei "opracowanie wyników analizy czynników szkodliwych

w odniesieniu do standardów jakości powietrza w środowisku pracy dla projektowanej kompostowni halowej", wypełnia zastrzeżenia zawarte w opinii sanitarnej, gdyż zostało w nim wykazane spełnienie wymogów rozp. MSiPS co do przyjęcia w projekcie wielkości dwóch wymian powietrza na godzinę.

Zdaniem organu odwoławczego, opinia sanitarna była zaś pozytywna i nie zawierała wymogu ponownego zaopiniowania projektu technologicznego przedmiotowej inwestycji. Kwestie uciążliwości zapachowej nie mogą być przedmiotem rozważań organów administracji architektoniczno – budowlanej i brak norm w tej materii uniemożliwia jakiekolwiek działanie zgodnie z art. 6 kpa. Podkreślono, że wpływ przedmiotowej inwestycji na środowisko, w tym ludzi, został uwzględniony w niniejszym postępowaniu poprzez uzgodnienie projektu

z rzeczoznawcą ds. sanitarno – higienicznych oraz opinii sanitarnej. Dla przedmiotowej inwestycji została też wydana decyzja środowiskowa, a inwestor wszystkie jej warunku uwzględnił w projekcie. Stąd też odwołania nie uwzględniono.

W skardze na decyzję ostateczną Spółka "A" domagała się uchylenia decyzji organów obydwu instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła, że zaskarżona decyzja została podjęta mimo, że organ odwoławczy miał świadomość wad postępowania pierwszoinstancyjnego, bezpodstawnie stwierdzając, że wprowadzone do projektu zmiany, nie wpływały na prawa i obowiązki strony, podczas gdy budowa kompostowni powoduje uciążliwości zapachowe. Pozbawienie strony udziału w postępowaniu stanowi zaś uchybienie art. 8-11 kpa. Skarżąca podtrzymała też zarzut braku uzgodnienia zmienionego projektu budowlanego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, który uzgodnił warunkowo jedynie projekt pierwotny budowlany i technologiczny. Wreszcie, rażąco błędne jest stanowisko organu odwoławczego, że kwestia uciążliwości zapachowej nie może być przedmiotem rozważań organów administracji architektoniczno – budowlanej. Dla poparcia stanowiska skarżąca powołała wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 1637/14, w którym stwierdzono, że brak w ustawodawstwie norm dotyczących dopuszczalnej emisji odpadów nie oznacza dopuszczalności ich nieograniczonego wprowadzania. Nadto, skarżąca odwołała się do wymogów z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d i pkt 9 Prawa budowlanego. Skarżąca ponowiła też zarzut błędnego określenia obszaru oddziaływania obiektu jako ograniczającego się jedynie do działek sąsiednich, czym naruszono wymogi art. 7 i 77 kpa. Przedłożony przez inwestora dokument w postaci "Opracowania wyników...", jest jedynie jego oświadczeniem, a skoro wymagana była wiedza fachowa, organy winny przeprowadzić dowód z opinii biegłego zgodnie z art. 84 kpa, zaś do wniosku dowodowego skarżącej organ się nie odniósł.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację. Zdaniem organu, nie było też konieczności przeprowadzenia dowodów z biegłych w zakresie uciążliwości zapachowej, bowiem wszystkie kwestie zostały wystarczająco wyjaśnione i zawarte w dokumentacji projektowej, uwzględniającej wytyczne zawarte w decyzji środowiskowej i opinii sanitarnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani też organy administracji nie uchybiły wymogom procedury

w stopniu skutkującym wznowieniem tego postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem z mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Wymogi wniosku o pozwolenie na budowę reguluje art. 33 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, zaś zawartość samego projektu budowlanego wynika z treści

art. 34 tej ustawy. Z kolei zakres sprawdzeń rozwiązań projektowych określa art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. I tak, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, organ administracji architektoniczno – budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu z ustaleniami planu miejscowego, jeżeli obowiązuje na danym terenie, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji środowiskowej,

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, informacji bioz, a także zaświadczenia

z art. 12 ust. 7 ustawy,

4) wykonanie i sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.

W razie spełnienia tych wymagań oraz z art. 32 ust. 4 ustawy, czyli złożenia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4). Regulacja ta przesądza, że organy administracji architektoniczno – budowlanej nie działają na zasadzie uznania administracyjnego i zasady tej nie zmienia przywołany w skardze przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d i pkt 9 ustawy. Pod pojęciem "odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska" i "uzasadnionych interesów osób trzecich", można bowiem rozumieć jedynie wymogi określone w przepisach,

w tym techniczno – budowlanych oraz zasady wiedzy technicznej. Taki zakres stosowania tych określeń wynika jednoznacznie z treści art. 5 ust. 1, regulującego zasady projektowania, budowy i utrzymania obiektów budowlanych. Jeżeli zatem przepis prawa, w tym techniczno – budowlany oraz zasady wiedzy technicznej, nie regulują wymogów w zakresie projektowania, budowy i utrzymania obiektów, to nie można ferować zarzutu naruszenia odpowiednich warunków higienicznych

i zdrowotnych, ochrony środowiska oraz uzasadnionych interesów osób trzecich. Stąd też prawidłowo stwierdziły organy obydwu instancji, że kwestia uciążliwości zapachowej nie może być przedmiotem badania na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z powodu braku podstawy prawnej, wprowadzającej określone normy dopuszczalnej emisji. Stąd też zbędne było powoływanie biegłego dla zbadania tej kwestii. Na tym etapie organy administracji architektoniczno – budowlanej władne były jedynie do wyegzekwowania warunków, wynikających z przedłożonej przez inwestora ostatecznej decyzji środowiskowej oraz opinii sanitarnej. Tymczasem decyzja środowiskowa, w której nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nakładała na inwestora jedynie wymóg przeprowadzenia monitoringu technologicznego procesu kompostowania w bioreaktorze oraz monitoringu procesu technologicznego w zakresie gospodarki odpadowej, wodno – ściekowej i hałasu. Organ ochrony środowiska nie nałożył na inwestora żadnego obowiązku w zakresie uciążliwości zapachowych, którego wykonanie wiązałoby się z zakresem i wymogami projektu budowlanego. Tymczasem przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, stanowi o badaniu zgodności projektu z wymaganiami, określonymi w decyzji środowiskowej. Gdy zaś idzie o opinię sanitarną z dnia [...] r., prawidłowo uznały organy administracji, że skoro [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny przedłożony projekt technologiczny zaopiniował pozytywnie w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych z zastrzeżeniem, aby w dokumentacji projektowej inwestycji w projekcie branży wentylacyjnej uwzględnić dotrzymanie w hali stabilizacji tlenowej i kompostowania odpadów, gdzie znajdować się będą stanowiska pracy, standardów jakości powietrza, wymaganych wyżej powołanym rozp., brak było podstaw do zobowiązania inwestora do ponownego przedłożenia opinii sanitarnej. Wprowadzony przez organ inspekcji sanitarnej wymóg dotyczył bowiem projektu branży wentylacyjnej i został przez inwestora spełniony, bowiem przedłożył on stosowne opracowanie, sporządzone w dniu 26 lutego 2015 r. przez firmę "C" w J. i opatrzony podpisem osoby legitymującej się uprawnieniami budowlanymi do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej m.in. w zakresie urządzeń wentylacyjnych.

Istotne jest, że w treści samej opinii sanitarnej stwierdzono, że pominięta

w projekcie technologicznym technologia zapewniać będzie wystarczające zabezpieczenie przed przedostawaniem się zanieczyszczonego powietrza procesowego na zewnątrz, lecz jedynie nie poparto wyliczeniami założonej wymiany powietrza w samej hali, co spowodowało zastrzeżenia organu inspekcji sanitarnej

i jego stanowisko co do konieczności zawarcia takich obliczeń w projekcie branży wentylacyjnej. Oznacza to, że zastrzeżenia [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego dotyczyły wymogów wymiany powietrza w samej hali kompostowni, a nie braku zabezpieczeń przed przedostawaniem się zanieczyszczonego powietrza na zewnątrz , a więc samych warunków pracy, a nie – warunków dotyczących otoczenia i terenów sąsiednich. Tak więc, kwestia zastrzeżeń, podniesionych w opinii sanitarnej w żadnej mierze nie dotyczy praw, czy obowiązków skarżącej Spółki, a więc jej uzasadnionych interesów jako osoby trzeciej w procesie budowlanym. Skoro zaś inwestor przedłożył wymagane obliczenia do projektu branży wentylacyjnej, opracowane przez osoby legitymujące się uprawnieniami w zakresie wentylacji, brak było podstaw do żądania od niego ponownej opinii sanitarnej, jako że projekt technologiczny co do zasady został zaopiniowany pozytywnie. Chybiony jest też zarzut braku powołania biegłego celem weryfikacji złożonego przez inwestora opracowania w trybie art. 84 kpa. Zauważyć też należy, że na etapie odwołania od decyzji organ I instancji, skarżąca domagała się powołania biegłego na zupełnie inną okoliczność, a mianowicie co do uciążliwości zapachowej. Na etapie badania projektu budowlanego pod kątem przesłanek

z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nie powołuje zaś biegłego celem oceny prawidłowości rozwiązań projektowych, jako że ustawa – Prawo budowlane przewiduje wymóg opracowania projektu budowlanego przez osoby legitymujące się wiedzą fachową i złożenie przez nie oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie

z obowiązującymi przepisami oraz z zasadami wiedzy fachowej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego). Fakt, że organ odwoławczy nie odniósł się do wniosku dowodowego, zawartego w piśmie uzupełniającym odwołanie, stanowi co prawda uchybienie wymogom z art. 107 § 3 kpa, lecz nie mogło mieć ono żadnego istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro kwestia uciążliwości zapachowych nie mogła być przedmiotem badania organów zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Błędnie też skarżąca dla poparcia wniosku dowodowego powoływała się na pogląd, wyrażony w wyroku tut. Sądu w sprawie II SA/Gl 1637/15, jako że przedmiotem kontroli sądowej w tym postępowaniu nie była decyzja o pozwoleniu na budowę. Stąd też zawartych tam rozważań nie można przenosić na grunt niniejszej sprawy.

Wreszcie, zdaniem sądu administracyjnego nie mogły odnieść skutku zarzuty naruszenia art. 8-11 kpa z powodu uchybienia gwarancjom procesowym skarżącej Spółki oraz naruszenia art. 7 i 77 kpa z powodu błędnego określenia obszaru oddziaływania obiektu i pominięcia w postępowaniu innych właścicieli nieruchomości. Wada procesowa, polegająca na uniemożliwieniu skarżącej zapoznania się dwoma dokumentami, przedłożonymi przez inwestora jako uzupełnienie projektu budowlanego w postaci przywołanego już wyżej opracowania oraz projektu dotyczącego kanalizacji sanitarnych i sieci zewnętrznych, aczkolwiek stanowi uchybienie powinności z art. 10 § 1 kpa, nie może być kwalifikowana w kategoriach przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Nie doszło bowiem do pozbawienia skarżącej Spółki udziału w postępowaniu, gdyż skarżąca wcześniej już zgłaszała pisemne zastrzeżenia co do projektowanej inwestycji i zapoznała się

z dokumentacją projektową i znany jej był wyznaczony przez organ I instancji termin uzupełnienia braków. Skarżąca nie neguje też stwierdzeń organu odwoławczego, że jej pełnomocnik zapoznał się z całością materiału przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Zatem strona miała możliwość odniesienia się do dokumentów, złożonych przez inwestora jako uzupełnienie projektu, lecz nie uczyniła tego ani w toku postępowania odwoławczego, ani nawet w skardze do sądu administracyjnego. Nie wiadomo więc, czemu miałoby służyć uchylenie decyzji, chyba że intencją skarżącej jest jedynie wydłużenie postępowania administracyjnego. Istotny jest też fakt, że

w toku postępowania administracyjnego skarżąca reprezentowana była przez fachowego pełnomocnika. Zatem podniesione zarzuty naruszenia reguł procesowych nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, ani też nie podlegały pod przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Nie mógł też odnieść skutku zarzut błędnego określenia obszaru oddziaływania spornej inwestycji (art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego), a co za tym idzie, pominięcia innych osób w niniejszym postępowaniu. Z mocy art. 147 kpa, wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, następuje tylko na żądanie strony pozbawionej udziału w postępowaniu. Oznacza to, że inny podmiot, który brał udział w postępowaniu, nie może skutecznie domagać się uchylenia decyzji w powodu naruszenia gwarancji procesowej innego podmiotu. Nie oznacza to pozbawienia możliwości ochrony swoich praw przez pominiętą stronę, lecz jedynie jej przysługuje prawo złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Inicjatywy innej osoby nie można zastępować działaniem strony, która brała udział

w postępowaniu.

Z tych wszystkich względów nie stwierdzając naruszenia prawa wymienionego w art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 tej ustawy.

im