Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1410/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Służba Bezpieczeństwa
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 133 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 104 poz 710
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Protokolant ref.staż. Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi W. M. na orzeczenie Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego o wymierzeniu kary nagany z ostrzeżeniem 1) uchyla zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji, 2) określa, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Dyrektor Inspektoratu Służby Kontrwywiadu Wojskowego w [...], na podstawie art. 124 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 710), w dniu [...] grudnia 2009 r. wydał postanowienie nr [...] o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego w stosunku do W. M. i przedstawił mu zarzuty następującej treści:

1) zaniechanie wykonania czynności służbowych albo wykonanie ich w sposób nieprawidłowy – tj. czyn określony w art. 106 ust. 2 pkt 2 powyżej określonej ustawy,

2) niedopełnienie obowiązków służbowych – tj. czyn określony w art. 106 ust. 2 pkt 3 powyżej określonej ustawy,

3) wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego funkcjonariusza, jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę w służbie, funkcjonariuszowi lub innej osobie – tj. czyn określony w art. 106 ust. 2 pkt 4 powołanej ustawy.

W uzasadnieniu postanowienia podano, że w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] października 2009 r. kontroli funkcjonalnej postępowań sprawdzających realizowanych przez funkcjonariusza ESKW w [...] [...] W. M. ujawniono co następuje:

- braki właściwych sprawdzeń w teczkach postępowań sprawdzających, co stanowiło bezpośrednią przeszkodę formalno – prawną do ich zakończenia (pkt 1 przedstawionych zarzutów);

- wielomiesięczne odstępy czasowe pomiędzy datami wszczęcia postępowań sprawdzających oraz podjęcia faktycznych działań, tj. wysłania sprawdzeń (pkt 2 przedstawionych zarzutów);

- faktyczna utrata kontroli nad przebiegiem prowadzonych postępowań przejawiająca się chaotycznym wysyłaniem koniecznych sprawdzeń (pkt 1 przedstawionych zarzutów).

Ponadto nierealizowanie wytycznych Kierownika ESKW w zakresie bieżącej pracy pionu OIN oraz ignorowanie poleceń przełożonego wydawanych indywidualnie obwinionemu (art. 2 przedstawionych zarzutów).

Nieprawdziwe przedstawienie sytuacji związanej z prowadzonymi postępowaniami sprawdzającymi oraz danych, na podstawie których Kierownik ESKW referował stan pracy podległego mu pionu swoim przełożonym (pkt 3 przedstawionych zarzutów).

W wyniku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego Dyrektor Inspektoratu Służby Kontrwywiadu Wojskowego w [...], na podstawie art. 133 ust. 1 powołanej ustawy, w dniu [...] lutego 2010 r. wydał orzeczenie nr [...], którym wymierzył obwinionemu W. M. karę dyscyplinarną – nagany z ostrzeżeniem.

W uzasadnieniu orzeczenia podano, iż na podstawie art. 133 ust. 1 powołanej ustawy i w oparciu katalog wskazany w art. 109 w zw. z art. 117 tej ustawy obwinionemu wymierzono powyżej określoną karę dyscyplinarną.

Dalej podano, że przeprowadzone postępowanie dowodowe potwierdziło w pełni zasadność stawianych obwinionemu zarzutów. Po dokonaniu analizy zebranej w toku prowadzonego postępowania dokumentacji, uznając iż wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności sprawy i kierując się zasadą określoną w art. 130 przedmiotowej ustawy, przychylono się do oceny przedstawionej przez rzecznika dyscyplinarnego w sprawozdaniu z zakończonych czynności dowodowych.

Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego, po rozpatrzeniu odwołania W. M., działając na podstawie art. 137 ust. 4 pkt 3 cytowanej ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, w dniu [...] marca 2010 r. wydał orzeczenie nr [...], którym uchylił w całości orzeczenie nr [...] Dyrektora Inspektoratu Służby Kontrwywiadu Wojskowego w [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu orzeczenia podał m.in., że rozpatrując odwołanie i analizując zarzuty sformułowane przez ukaranego, uznał w pierwszej kolejności, że materiał dowodowy zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym nie pozwalał na wydanie rozstrzygnięcia przez przełożonego dyscyplinarnego. Z tych względów postępowanie dyscyplinarne powinno zostać powtórzone w znacznej części. Dalej organ podał, iż przede wszystkim należy ustalić zakres zadań ukaranego. Dopiero bowiem precyzyjne stwierdzenie rodzaju i rozmiaru stawianych W. M. zadań pozwoli zweryfikować postawione mu zarzuty. Następnie należy ustalić w jakim okresie miały miejsce zarzucane obwinionemu czyny, a w przypadku, gdyby były to czyny o charakterze ciągłym, ustalić datę ostatniego z nich. Pozwoli to na ustalenie, czy doszło do przedawnienia karalności. W przypadku zarzutów stawianych ukaranemu dochodzi prawdopodobnie do zbiegu przewinień dyscyplinarnych. Oznacza to, że te same zachowania mogą być oceniane np. jako zaniechanie, jak i niedopełnienie obowiązków służbowych. Jeden czyn może być tylko jednym przewinieniem dyscyplinarnym, nawet jeśli odpowiada definicji kilku przewinień. Ustalenie okoliczności dotyczących czasu popełnienia przewinienia oraz winy jest konieczne do ustalenia powstania lub prawdopodobieństwa powstania szkody, a także związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem, a powstała szkodą.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Inspektoratu Służby Kontrwywiadu Wojskowego w [...], na podstawie art. 133 ust. 1 powołanej ustawy, w dniu [...] maja 2010 r. wydał orzeczenie nr [...], którym uznał W. M. winnym popełnienia następujących przewinień dyscyplinarnych:

1) niedopełnienia obowiązków służbowych – tj. czyn określony w art. 106 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy,

2) wprowadzenia w błąd przełożonego lub innego funkcjonariusza, jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę służbie, funkcjonariuszowi lub innej osobie – tj. czyn określony w art. 106 ust. 2 pkt 4 powyżej określonej ustawy, polegającego na niezgodnym z prawdą relacjonowaniu stanu zaawansowania prowadzonych postępowań sprawdzających oraz informowania o przyczynach ich opóźnień co mogło spowodować szkodę służbie (niektóre z postępowań prowadzone były ponad dwa lata).

Za popełnienie przez W. M. przewinień dyscyplinarnych wymierzono mu karę dyscyplinarną – nagany z ostrzeżeniem.

W uzasadnieniu orzeczenia podano, że "przeprowadzone postępowanie dowodowe potwierdziło w pełni zasadność stawianych obwinionemu zarzutów (...)". Dalej przedstawiono: "Opis stanu faktycznego przewinienia dyscyplinarnego ustalonego na podstawie zebranych dowodów:

czas popełnienia: działanie ciągłe długoterminowe – przewinienie dyscyplinarne wynikające ze sposobu realizacji zadań służbowych przez obwinionego są rozciągnięte w czasie i obejmują okres do marca br.

miejsce: teren Ekspozytury SKW w [...]

sposób: w prowadzonych przez obwinionego postępowaniach sprawdzających stwierdzono liczne zaniedbania oraz braki dokumentów wymaganych przepisami. W ramach realizowanych nadzorów służbowych ujawniono m.in.:

- braki sprawdzeń członków rodziny,

- zapytania kierowane do US wysyłane po upływie półrocznego okresu od daty wszczęcia postępowania,

- z uwagi na brak właściwych sprawdzeń okres realizacji postępowania wydłużony do ponad 2 lat,

- realizacja dalszych czynności po sprawdzeniach podjęta po upływie 10 miesięcy – co znacznie wydłużyło postępowanie,

- wykonywanie pierwszych sprawdzeń w postępowaniach po upływie 5 miesięcy,

- ponad 18 – miesięczny przestój w postępowaniu,

- wysyłanie obowiązkowych sprawdzeń na współmieszkańców dopiero po wydaniu przez przełożonego pisemnego polecenia o dokonanie sprawdzeń.

Ponadto obwiniony przedstawiał stan prowadzonych postępowań swojemu przełożonemu w sposób nie zawsze znajdujący potwierdzenie w rzeczywistości. Z poczynionych ustaleń wynika, że wprowadził on w błąd przełożonego poprzez niezgodne z prawdą informowanie o przyczynach opóźnień w prowadzonych postępowaniach oraz o stanie zaawansowania realizowanych postępowań.

okoliczności: ujawnienie nieprawidłowości w wyniku nadzoru służbowego i przeprowadzonej kontroli funkcjonalnej.

skutki: długotrwałe prowadzenie postępowań sprawdzających (...).

dowody popełnienia przewinienia dyscyplinarnego: ocena na podstawie analizy zebranego w trakcie postępowania materiału dowodowego (dowody z dokumentów, dowody z przesłuchań świadków, dowody z przesłuchań obwinionego oraz złożonych przez obwinionego pisemnych wyjaśnień) (...).

inne okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy: orzeczenie Szefa SKW nr [...] z dnia [...] marca 2010 roku w jasny sposób określiło sposób dalszego postępowania. Uzupełnienie materiału dowodowego pozwoliło określić szczegółowo czas trwania zarzucanych przewinień dyscyplinarnych (...)".

W dalszej części uzasadnienia przedstawiono rozwinięcie (uzasadnienie) powyżej przytoczonego "konspektu", jak również stanowisko, iż w toku postępowania dyscyplinarnego zrealizowano wszystkie wnioski dowodowe zgłoszone przez obwinionego oraz poddano analizie cały uzyskany materiał dowodowy (...)." "Po uzupełnieniu materiału dowodowego i ponownym przeanalizowaniu całości zgromadzonego materiału, w myśl art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy SKW oraz SWW (Dz. U. Nr 104, poz. 710) obwinionego należy uznać winnym popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych (...)."

W odwołaniu od powyższego orzeczenia W. M. wniósł o jego uchylenie i uniewinnienie go od stawianych zarzutów. Zarzucił organowi rażące błędy przy wydawaniu postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, nieważność dowodów zebranych w postępowaniu, które – w jego ocenie, zostały zebrane niezgodnie z prawem. Stwierdził, iż odebrał postawę rzecznika dyscyplinarnego w stosunku do niego jako skrajnie złośliwą i nierzetelną. Zarzucił też włączenie do akt sprawy materiałów wytworzonych po okresie kontroli, a także przyjęcie za dowód w sprawie pisma kierownika ESKW w [...], które jego zdaniem, nie posiada waloru dokumentu urzędowego i nie może być uznane za dowód w sprawie.

Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego, po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 137 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 710), w dniu [...] czerwca 2010 r. wydał orzeczenie nr [...], którym utrzymał w mocy orzeczenie nr [...] Dyrektora Inspektoratu Służby Kontrwywiadu Wojskowego w [...] z dnia [...] maja 2010 r., na mocy którego obwiniony został uznany za winnego popełnienia następujących przewinień dyscyplinarnych:

1) niedopełnienia obowiązków służbowych – tj. czynu określonego w art. 106 ust. 2 pkt 3 powyżej określonej ustawy,

2) wprowadzenia w błąd przełożonego lub innego funkcjonariusza, jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę w służbie, funkcjonariuszowi lub innej osobie, tj. czyn określony w art. 106 ust. 2 pkt 3 przedmiotowej ustawy.

Jako miejsce popełnienia przewinień dyscyplinarnych ustalono teren Ekspozytury SKW w [...], zaś jako czas ich popełnienia okres od przyjęcia do służby w SKW do marca 2010 r.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu orzeczenia przedstawił stan faktyczny sprawy i odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, którym odmówił zasadności, a kara dyscyplinarna wymierzona obwinionemu nie jest surowa (...).

Orzeczenie Szefa Kontrwywiadu Wojskowego stało się przedmiotem skargi wniesionej przez W. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. We wniesionej skardze skarżący podniósł, iż w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego zakończonego zaskarżonym orzeczeniem, organ rażąco naruszył prawo, a rozstrzygnięcie nastąpiło w oparciu o niewłaściwą podstawę prawną i faktyczną.

Skarżący w związku z :

- rażącymi błędami formalnymi popełnionymi w toku postępowania,

- rażącymi błędami w ustaleniu stanu faktycznego,

- nieważnością dowodów,

- naruszeniem praw konstytucyjnych, tj. zasady równości wobec prawa,

- prowadzenia postępowania przez rzecznika dyscyplinarnego podlegającemu wyłączeniu, gdyż był podwładnym Kierownika EKSW, na którego wniosek wszczęto postępowanie dyscyplinarne,

- niewłaściwym postanowieniem o wszczęciu postępowania,

- dyskryminacyjnym podejściu do skarżącego

wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego orzeczenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. W odniesieniu do zarzutów skargi organ odmówił im zasadności, stwierdził, iż organ wyjaśnił, że ustawa na podstawie której przeprowadzono postępowanie dyscyplinarne nie ogranicza katalogu źródeł dowodowych, stąd też nie zasługuje na akceptację twierdzenie skarżącego, iż dowodem może być tylko dokument spełniający kryteria kpa. Ponadto organ podkreślił, iż ustalenia poczynione w oparciu o dokumenty były weryfikowane przez zeznania świadków. Odnosząc się do wymiaru orzeczonej kary organ wyjaśnił, iż brał pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, także te korzystne dla skarżącego, dlatego też uznał iż niezasadne było wymierzenie surowszej kary. Organ nie uwzględnił również podstałych zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W świetle powyższych przepisów skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 106 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 710 ze zm.), funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenia dyscypliny służbowej oraz w innych przypadkach określonych w ustawie.

Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności:

1) odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia służbowego, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 38 ust. 2 oraz gdy odmowa dotyczy wykonania polecenia służbowego, które nie pozostaje w związku z pełnieniem służby;

2) zaniechanie wykonania czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy;

3) niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa;

4) wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego funkcjonariusza, jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę służbie, funkcjonariuszowi lub innej osobie;

5) postępowanie przełożonego w sposób przyczyniający się do rozluźnienia dyscypliny służbowej w podległej jednostce organizacyjnej lub komórce organizacyjnej;

6) stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach lub na terenach zajmowanych przez SKW albo SWW;

7) utrata służbowej broni palnej, amunicji lub legitymacji służbowej, a także materiału zawierającego informacje niejawne.

8) utrata przedmiotu stanowiącego wyposażenie służbowe, którego wykorzystanie przez osoby nieuprawnione wyrządziło szkodę obywatelowi lub stworzyło zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa powszechnego;

9) nadużycie zajmowanego stanowiska lub służby dla osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej;

10) samowolne oddalenie się funkcjonariusza z rejonu zakwaterowania, jeżeli pełni służbę w systemie skoszarowanym, a także nieusprawiedliwione opuszczenie lub niestawienie się w miejscu pełnienia służby;

11) porzucenie służby.

Natomiast art. 124 ust. 1 pkt 1, ust. 4 oraz ust. 5 pkt 4 i 5 powołanej ustawy stanowi, że przełożony dyscyplinarny, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez funkcjonariusza przewinienia dyscyplinarnego:

1) wszczyna postępowanie dyscyplinarne:

a) z własnej inicjatywy,

b) na wniosek bezpośredniego przełożonego,

c) na żądanie sądu lub prokuratora;

Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się z dniem wydania postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego (...) – art. 124 ust. 4 powołanej ustawy.

Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zawiera, m.in.;

1) opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z jego kwalifikacją prawną;

2) uzasadnienie faktyczne zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego.

Zgodnie z art. 118 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 90 dni od dnia otrzymania przez przełożonego, o którym mowa w art. 122, wiadomości o popełnieniu przewinienia lub naruszeniu dyscypliny służbowej (ust. 1).

Nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie 1 roku od dnia popełnienia czynu, o którym mowa w ust. 1 (ust. 2).

Właściwi do wymierzenia kar dyscyplinarnych są Szef SKW albo Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, a także inni uprawnieni przełożeni (art. 122 powołanej ustawy).

Na podstawie art. 144 przedmiotowej ustawy, Minister Obrony Narodowej wydał rozporządzenie z dnia 29 września 2006 r. w sprawie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 188, poz. 1391). Rozporządzenie to określa w załącznikach 35 wzorów.

Załącznik nr 1 – postanowienie o ustaleniu właściwości przełożonego dyscyplinarnego.

W rozpoznawanej sprawie postanowienie takie nie zostało wydane. Uchybienie to w świetle art. 11 ust. 1 i 2 powołanej ustawy należy uznać za istotne.

Załącznik nr 3 – postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego.

Postanowienie zostało wydane, ale w jego podstawie prawnej nie wskazano konkretnego przepisu z art. 124 ust. 1 powołanej ustawy, nie określono treści zarzutów (opisu przewinienia dyscyplinarnego), jak również nie zawiera ono uzasadnienia faktycznego.

Zgodnie z art. 133 ust. 1 i 2 pkt 4 i 5 przedmiotowej ustawy, na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o:

1) uniewinnieniu albo

2) odstąpieniu o ukaraniu, albo

3) ukaraniu, albo

4) umorzeniu postępowania.

Orzeczenie powinno zawierać:

1) opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną;

2) rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego.

Z akt sprawy wynika, że skarżącemu przedstawiono trzy zarzuty, natomiast ukarany został za dwa przewinienia dyscyplinarne.

Zgodnie z art. 128 ust. 10 przedmiotowej ustawy, jeżeli zebrany w sprawie materiał dowodowy to uzasadnia, przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o zmianie lub uzupełnieniu zarzutów. Wzór takiego postanowienia został określony we wzorze nr 13 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 września 2006 r. w sprawie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego.

Rozpoznając ponownie sprawę, organ zobowiązany jest do usunięcia powyższych uchybień, a w szczególności do precyzyjnego określenia zarzutów przedstawionych skarżącemu i czasu, w którym w ocenie organu skarżący popełnił zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne. Jednocześnie Sąd poddaje pod rozwagę organu, czy w świetle art. 106 ust. 1 pkt 3 przedmiotowej ustawy i stwierdzenia organu, że skarżący dopuścił się przewinień dyscyplinarnych na terenie Ekspozytury SKW w [...], "zaś jako czas popełnienia czas od przyjęcia do służby w SKW do marca 2010 r.", nie zachodzi uzasadniona potrzeba rozszerzenia przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego (wszczęcie nowego), w związku z niedopełnieniem obowiązków służbowych przez innych funkcjonariuszy (a). Rozstrzygnięcie organu w tym zakresie jest istotne, gdyż może mieć wpływ na ewentualny wymiar kary orzeczonej w stosunku do skarżącego.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji. O wykonalności orzeczenia Sąd orzekł na podstawie art. 152 cytowanej ustawy.