Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 574/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 2-5
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B. H. i T. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

B. H. i T. H. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 lipca 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 14 kwietnia 2014 r., Nr [...], odmawiającą wydania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego i budowie szczelnego zbiornika na ścieki na terenie działki nr [...], w obr. K., w gminie K.

Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia 14 kwietnia 2014 r., nr [...], Wójt Gminy odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, w związku z brakiem spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1, pkt 3 i pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz.647 ze zm.).

Odwołanie od tej decyzji wnieśli wnioskodawcy B. H. i T. H. Wskazali, że nie znajduje żadnego uzasadnienia odmowa ustalenia warunków zabudowy powołująca się na brak możliwości rozbudowy sieci wodociągowej oraz odbioru ścieków (art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) w sytuacji, gdy inwestor przewiduje zaopatrzenie w wodę z własnego ujęcia, a odprowadzanie ścieków do szczelnego zbiornika na nieczystości. Za błędne strony uznały stanowisko, że inwestycja nie spełnia warunków wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa. Brak jest bowiem podstaw, by w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu brać pod uwagę jedynie działki bezpośrednio graniczące z inwestycją. Działkami sąsiednimi są działki z obszaru analizowanego. Skoro więc nieruchomości sąsiednie w znaczeniu szerokim są zabudowane i planowana inwestycja jest dostosowana do dotychczasowej zabudowy pod względem urbanistycznym i architektonicznym, a także można ją pogodzić z dotychczasową funkcją zabudowy na tym terenie, uznać należy, że organ nie miał podstaw do odmowy wydania warunków zabudowy powołując się na niespełnienie warunków wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa. Tym samym błędnie wskazał, że budynki mieszkalne usytuowane wzdłuż ul. S. wyznaczają linię zabudowy wyłącznie wzdłuż tych ulic, całkowicie pomijając okoliczność, że budynki znajdujące się wzdłuż ulic analizowanego fragmentu tworzą urbanistyczną całość. Odnosząc się z kolei do braku zgodności dopuszczalnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej równej 4,00 m z parametrami wnioskowanymi wskazano, że w stosunku do parametrów technicznych obiektów takich jak np. wysokość budynku, ilość kondygnacji, linia architektoniczna, geometria dachu - mogą być one ustalone w decyzji o warunkach zabudowy w sposób odmienny od wskazanego we wniosku inwestora. Skoro dopiero na etapie pozwolenia na budowę precyzowane są wszelkie parametry techniczne budynku, zasadnym jest uznać, że z powodu jednej niezgodności sprowadzającej się do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, brak było podstaw do wydania decyzji odmownej. Ponadto zaznaczono, że w poprzednim planie zagospodarowania przestrzennego działka nr [...] była działką budowlaną, przeznaczoną pod zabudowę jednorodzinną. Przytoczona przez organ okoliczność, że w planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r., przedmiotowa nieruchomość położona była na terenie użytków rolnych, które nie były przeznaczone na cele nierolnicze, nie znajduje zastosowania w obecnym stanie faktycznym, gdyż w okresie pomiędzy 31 grudnia 2003 r. a nabyciem przez inwestorów działki, potwierdzone zostało przeznaczenie nieruchomości na cele budowlane. Okoliczność tę potwierdza sąsiednia zabudowa znajdująca się w obrębie obszaru poddanego analizie na potrzeby stwierdzenia warunków zabudowy. W konsekwencji nie sposób zgodzić się z organem, że nie doszło do spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Decyzją z dnia 16 lipca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy. Uzasadniając rozstrzygnięcie SKO po obszernym przytoczeniu obowiązujących przepisów wyjaśniło, że jak wynika z analizy urbanistycznej w obszarze analizowanym wyznaczonym zgodnie z przepisami rozporządzenia w odległości 117 m od granic działki - nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, brak jest możliwości ustalenia nowej linii zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia, gdyż budynki mieszkalne usytuowane wzdłuż ulicy S. wyznaczają linię zabudowy wyłącznie wzdłuż tej ulicy. Działki położone przy działce nr [...] nie są zabudowane. Ustalenie nowej linii zabudowy wzdłuż innych działek drogowych stanowiłoby naruszenie zasad kształtowania ładu przestrzennego. Ponadto gabaryty ustalone dla ewentualnej, dopuszczalnej zabudowy na działce nr [...] nie są zgodne z parametrami zabudowy określonymi we wniosku. Dotyczy to braku zgodności dopuszczalnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej równej 4,00 m z parametrami wnioskowanymi. Przy tym podkreślono, że co do zasady parametry zabudowy, w oparciu o rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. ustalane są na podstawie średnich wskaźników danej wielkości w obszarze analizowanym, z możliwością odstępstw, o ile wynika to z analizy. Wyznaczenia linii zabudowy oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na zasadzie wyjątku jest zatem możliwe, a w świetle treści zarzutów podniesionych w odwołaniu i zebranego w sprawie materiału dowodowego brak spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 nie został w sposób dostateczny udowodniony przez organ pierwszej instancji. To samo dotyczy stwierdzonego przez ten organ braku zgodności planowanej inwestycji z warunkiem określonym w pkt 3 art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przez uzbrojenie terenu w wodę (analogicznie odbiór nieczystości ciekłych) należy bowiem rozumieć podłączenie terenu inwestycji do sieci wodociągowej (odpowiednio kanalizacyjnej), jednakże w razie braku takiej możliwości, także w drodze zapewnienia przez wnioskodawcę korzystania z indywidualnego ujęcia wody jak i zastosowania zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe.

Jednak według SKO uchybienia te nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż nie budzi wątpliwości brak zgodności planowanego przedsięwzięcia z warunkiem określonym w pkt 4 art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odmowa ustalenia warunków zabudowy może nastąpić w sytuacji, gdy inwestycja nie spełnia chociażby jednej z w/w ustawowych przesłanek i taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie.

Przychylając się do stanowiska organu pierwszej instancji SKO stwierdziło, że teren objęty wnioskiem działka nr [...] wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze w trybie określonym w art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wnioskowany teren działki [...] zgodnie z wypisem z rejestru gruntów stanowi bowiem łąki trwałe kl. Ł III, które nie były przeznaczone na cele nierolnicze w obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r. miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy K., co potwierdzone zostało przez organ pierwszej instancji zarówno w decyzji, jak i w przeprowadzonej analizie. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych zmiany przeznaczenia gruntów rolnych klas I-III dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, po uzyskaniu zgody właściwego ministra. Zatem nie ma możliwości wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla terenu, którego zmiana przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze może być dokonana jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W skardze zarzucono naruszenie następujących przepisów:

1) prawa materialnego - art. 4 ust. 2 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich błędną wykładnię i ocenę, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest niemożliwe ze względu na brak zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze,

2) prawa procesowego - art. 35 § 3 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy w terminie 1 miesiąca od dnia wszczęcia postępowania i art. 36 § 1 k.p.a. poprzez niepowiadomienie skarżącego o przedłużeniu terminu, ze wskazaniem przyczyn zwłoki i nowego terminu załatwienia sprawy.

Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy. Według skarżących zostały spełnione przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określone w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Budowa domku jednorodzinnego nie stoi w sprzeczności z zasadą dobrego sąsiedztwa. Sąsiednie działki są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Skoro nieruchomości sąsiednie w znaczeniu szerokim są zabudowane i planowana inwestycja jest dostosowana do dotychczasowej zabudowy pod względem urbanistycznym i architektonicznym, a także można ją pogodzić z dotychczasową funkcją zabudowy na tym terenie, uznać należało, że przesłanka z pkt 1 ust. 1 art. 61 ww. ustawy została spełniona w niniejszej sprawie. Nie ma znaczenia brak zgodności dopuszczalnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, gdyż takie warunki mogą być ustalone w decyzji o warunkach zabudowy w sposób odmienny od wskazanego we wniosku inwestora. Skarżący podkreślili, że znaleźli się w sytuacji bez wyjścia, albowiem przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie mogą oni ubiegać się o zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Objęcie zaś skarżących zakresem art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest niezgodne z wykładnią tego przepisu, jak i ze stanem faktycznym. Skarżący zostali więc bezpodstawnie i niesprawiedliwie pozbawieni możliwości zabudowy działki, mimo spełnienia pozostałych przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 tej ustawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonana w tak zakreślonej kognicji kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona prawu.

Kwestię wydania decyzji o warunkach zabudowy regulują przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199), zwanej dalej u.p.z.p. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wobec braku na terenie objętym wnioskiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego inwestor zobowiązany jest do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślić należy, że w myśl art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Oznacza to, że prawo właściciela do dysponowania działką i jej zabudowy nie jest nieograniczone, a prawo właściciela do inwestowania nie może pozostawać w konflikcie z innymi zasadami rządzącymi zagospodarowaniem terenu i chronionym prawem interesem publicznym oraz interesem innych podmiotów.

W myśl art. 59 ust. 1 u.p.z.p., ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Decyzja o warunkach zabudowy ma przede wszystkim rozstrzygnąć o dopuszczalności realizacji określonej inwestycji na terenie objętym wnioskiem inwestora, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla której nie został uchwalony miejscowy plan, jest dopuszczalna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2013 r., II OSK 813/12, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dla wydania takiej decyzji niezbędne jest spełnienie wszystkich wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Przepis ten stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W związku z tym, że zachowanie ładu przestrzennego stanowi zasadę planowania i zagospodarowania przestrzennego (art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1) w pierwszej kolejności ustawodawca wydanie decyzji uzależnił w art. 61 ust. 1 pkt 1 od spełnienia warunku polegającego na tym, aby co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Warunek ten musi zostać spełniony łącznie z pozostałymi warunkami określonymi w art. 61 ust. 1 pkt 2-5.

Najistotniejszym jest, że niespełnienie jednego ze wskazanych wyżej warunków (przesłanek) czyni wydanie decyzji o warunkach zabudowy niedopuszczalnym. Natomiast, jeśli planowana inwestycja czyni zadość wszystkim przesłankom i brak jest innych przepisów sprzeciwiających się danej inwestycji, organ jest obowiązany do ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji.

W niniejszej sprawie zasadniczą przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy mieszkalnej na działce nr [...] w K. było niespełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Wyjaśnić trzeba, że decyzja o warunkach zabudowy nie może zmieniać przeznaczenia gruntu. Wskazuje ona jedynie, czy na danym terenie, uwzględniając jego aktualne przeznaczenie, dopuszczalna jest planowana inwestycja. Dlatego też, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., aby można było wydać decyzję o warunkach zabudowy, wymogiem koniecznym jest, ażeby teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą na takie wykorzystanie, uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które obowiązywały w dniu wejścia w życie ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), tj. 1 stycznia 1995 r.

Jak wynika z dokumentacji zgromadzonej w niniejszej sprawie, w szczególności z wypisu z ewidencji gruntów i budynków, działka nr [...] oznaczona została symbolem ŁIII W. Zgodnie z symboliką gruntów wynikającą z rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r., poz. 542), symbolem Ł oznaczone są łąki trwałe zaliczone do użytków rolnych stanowiących grunty rolne (§ 68 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia).

W tej sytuacji ustalenia wymagała okoliczność, czy działka nr [...] obciążona jest obowiązkiem uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia rolniczego na cele nierolnicze (co może nastąpić tylko w planie miejscowym) bądź czy wymaganą zgodę uzyskała przy sporządzaniu wcześniej obowiązującego planu. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że ze względu na rodzaj gruntów działka nr [...] objęta jest obowiązkiem uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, której nie miała również przy okazji procedowania poprzednio obowiązującego na tym terenie planu miejscowego, którego moc obowiązująca wygasła z dniem 1 stycznia 2003 r.

Obowiązek uzyskania takiej zgody sformułowany został przez ustawodawcę w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 909), zwanej dalej u.o.g.r.l. Wskazać należy, że podstawowym zadaniem u.o.g.r.l. jest ograniczenie przeznaczania tych gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne (art. 3 u.o.g.r.l.). Zasadą ustawową jest, że przeznaczenia gruntów rolnych, stanowiących użytki klas I-III, i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l.). Zgodnie z tym ostatnim przepisem przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W myśl natomiast art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a. Ponieważ działka nr [...] jest gruntem rolnym – łąkami stanowiącymi użytek rolny klasy III, zmiana jej przeznaczenia na cele nierolnicze, takie jak pożądane przez inwestorów przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, wymagała, po pierwsze uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, a po drugie uchwalenia planu miejscowego taką zmianę wprowadzającego. Na marginesie wyjaśnić należy, że obszar tej działki nie wypełniał również warunków określonych w przepisie art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., uprawniających do odstąpienia od obowiązku uzyskania zgody na tzw. odrolnienie na zasadzie wyjątku.

W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że spełnieniem warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jest łączne uzyskanie zgody właściwego organu na odrolnienie i wprowadzenie odpowiadającej tej zgodzie zmianie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Decyzja organu wyrażająca zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na nieleśne sama w sobie nie wywołuje skutków prawnych, a stanowi jedynie podstawę do przeprowadzenia przez gminę odpowiedniej procedury związanej z przygotowaniem i uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 478/10, Lex nr 1080312). Zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne udzielona na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 u.o.g.r.l. jest "skuteczna", o ile na jej podstawie w ustaleniach planu rada gminy postanowi o zmianie przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne i tylko w takim zakresie, w jakim w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obejmującym dany teren dojdzie do zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 1137/13, LEX nr 1435768). Powyższe stanowisko znajduje analogiczne zastosowanie do zgody udzielanej na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Przyjęcie stanowiska, że sama decyzja o odrolnieniu gruntów rolnych pozwala na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i uprawnia do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, powodowałoby niedopuszczalne ograniczenie kompetencji gminy w zakresie przysługującego jej władztwa planistycznego.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 29 listopada 2010 r., sygn. akt II OPS 1/2010, uznał, że warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest spełniony, jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne, wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że ideą przyświecającą zamieszczeniu w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. sformułowania "teren jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1" było to, aby decyzje o warunkach zabudowy w przypadku braku planów można było wydawać dla terenów, które zostały objęte zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów, jeżeli zgoda została uwzględniona w planach, które utraciły moc, a zmiana przeznaczenia tych gruntów została dokonana w tych planach (uchwała dostępna na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości zarówno klasyfikacja działki nr [...] objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy jako użytków rolnych, ani to, że determinowała ona obowiązek uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Organy prawidłowo ustaliły, co znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, że przy procedowaniu planu, który utracił moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2003 r., działka nr [...] nie została objęta zgodą właściwego organu na zmianę jej przeznaczenia na nierolnicze. Obowiązujący na tym terenie do dnia 1 stycznia 2003 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewidywał bowiem dla działki nr [...] innego przeznaczenia niż rolnicze.

Innymi słowy niemożliwe było wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, kiedy planowane zagospodarowanie terenu byłoby sprzeczne z jego aktualnym przeznaczeniem jako gruntu rolnego. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy mimo istnienia wymogu uzyskania zgody na zmianę jego przeznaczenia na cele nierolnicze lub nieleśne oznaczałoby, że decyzja taka naruszałaby art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., gdyż jednocześnie byłaby niezgodna z przepisami odrębnymi, tj. przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Na marginesie jedynie sąd zauważa, że warunek przewidziany w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie oznacza, że na terenie, na którym grunty mają przeznaczenie rolne bądź leśne, nie jest możliwa żadna aktywność inwestycyjna. Inwestycje niepowodujące zmiany przeznaczenia gruntów rolnych bądź leśnych będą mogły uzyskać decyzję o warunkach zabudowy. Przedsięwzięcia związane z gospodarką rolną czy leśną nie powodują bowiem zmiany przeznaczenia gruntów, na których są realizowane. Natomiast inne zamierzenia inwestycyjne wymagają uchwalenia planu miejscowego.

Reasumując, sąd uznał, że wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji było zgodne z prawem. Planowana przez skarżących zabudowa terenu nie spełniała bowiem wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a tylko ich łączne spełnienie umożliwiało ustalenie warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem. W tych okolicznościach nawet uchybienia organów w zakresie ustaleń co do spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.z.p. nie miały wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Zarzut skargi odnoszący się do naruszenia przez organ odwoławczy art. 35 i art. 36 k.p.a. nie mógł odnieść skutku w niniejszej sprawie, w której przedmiotem skargi jest wydana decyzja, wobec czego naruszenie terminu do jej wydania nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Te naruszenia miałyby istotnie prawne znaczenie jedynie w sprawie skargi na bezczynność organu.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako niezasadną.