Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 441/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par 9 ust. 9 pkt 1 lit b, par 9 ust. 12
journal: Dz.U. 2015 poz 370
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. (Dz. U. poz. 370  z późn. zm.).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko(spr.) Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant Asystent sędziego Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności ekologicznej na rok 2016 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2017 r. w sprawie odmowy przyznania A.K. płatności ekologicznej (PROW 2014-2020) na rok 2016.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. W dniu 14 czerwca 2016 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął wniosek A.K. o przyznanie płatności ekologicznej (PROW 2014- 2020) na rok 2016, w tym o przyznanie kosztów transakcyjnych. Wnioskodawczyni podała, że ubiega się o przyznanie płatności ekologicznej (PROW 2014-2020) w ramach następujących pakietów:

• pakiet 11. Uprawy paszowe na gruntach ornych po okresie konwersji (zwany dalej pakietem 11) - do powierzchni 27,96 ha,

• pakiet 12. Trwałe użytki zielone po okresie konwersji (zwany dalej pakietem 12) - do powierzchni 6,14 ha. Łączna powierzchnia działek rolnych "zgłoszonych do płatności ekologicznej w ramach ww. pakietów 11 i 12 - działki rolne "A", "B" i "C" wyniosła 34,10 ha. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR (zwany również Kierownik BP lub organ pierwszej instancji) poddał ww. wniosek kontroli administracyjnej. Mając na uwadze poczynione ustalenia oraz przepisy § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020 (Dz. U. poz. 370) - zwanego rozporządzeniem ekologicznym, organ pierwszej instancji stwierdził, że na działce rolnej "C" w odniesieniu do pakietu 12 różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną (6,14 ha), a powierzchnią stwierdzoną (6,05 ha) wyniosła 0,09 ha. Wobec powyższego do ustalenia powierzchni w rozpatrywanym przypadku zastosowanie miał art. 18 ust. 6 akapit drugi i trzeci rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r., który pozwolił zakwalifikować do przyznania płatności ekologicznej w ramach pakietu 12 powierzchnię 6,14 ha. W przypadku pakietu. 11 na działce rolnej "A" i "B" nie stwierdzono nieprawidłowości.

Zadeklarowane do płatności ekologicznej działki rolne w ramach pakietów 11 i 12 wymagały posiadania zwierząt gatunków wymienionych w załączniku nr 5 do rozporządzenia ekologicznego. Wobec powyższego Kierownik BP zastosował regulację z § 9 rozporządzenia ekologicznego. Po analizie zgromadzonego w sprawie materiału oraz danych wynikających z rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych, stwierdził, że w gospodarstwie skarżącej występowały zwierzęta wskazane w załączniku nr 5 do rozporządzenia ekologicznego, w liczbie 13 (8 owiec i 5 kóz). Wyliczony na podstawie § 9 ust. 9 rozporządzenia ekologicznego, z uwzględnieniem ww. zwierząt, wskaźnik DJP (duże jednostki przeliczeniowe) wyniósł 0,82440. Organ podkreślił, że powierzchnia wszystkich trwałych użytków zielonych zadeklarowanych przez skarżącą we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej na rok 2016 wyniosła 6,14 ha (działka rolna "C1"), w związku z powyższym, liczba zwierząt w przeliczeniu na DJP/ha wynosi 0,134 DJP/ha (0,82440 DJP/6,14 ha trwałych użytków zielonych). Tym samym nie został spełniony warunek do przyznania płatności ekologicznej w ramach pakietu 12, zawarty w § 9 ust. 4 rozporządzenia ekologicznego, ponieważ rolnik nie jest posiadaczem zwierząt gatunków wymienionych w załączniku nr 5 do rozporządzenia, których liczba, w przeliczeniu na DJP, wynosiłaby co najmniej 0,3 DJP na hektar wszystkich trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o płatności.

W przypadku pakietu 11 organ stwierdził, że nie został spełniony, wskazany w § 9 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia ekologicznego, warunek przyznania płatności ekologicznej, jako że wyliczona liczba zwierząt, w przeliczeniu na DJP na hektar wszystkich gruntów ornych i trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie i objętych obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. b Rozporządzenia nr 640/2014 w ramach wszystkich realizowanych pakietów wyniosła 0,024 DJP/ha (0,82440 DJP/34,10 ha gruntów ornych - działka rolna "A1" i "B1" i trwałych użytków zielonych - działka rolna "C1"), a więc poniżej 0,3 DJP.

W związku z powyższym decyzją z dnia [...] maja 2017 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił skarżącej przyznania płatności ekologicznej w ramach pakietu 11 i 12. Ponadto, odmówił przyznania kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego na rok 2016, wskazując § 16 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego, z którego wynika, że płatność ta może zostać przyznana w przypadku, gdy są spełnione warunki przyznania płatności ekologicznej w ramach danego wariantu.

W odwołaniu od powyższej decyzji zarzucono:

- nieprawidłowe przeliczenie wskaźnika DJP zgodnie z § 9 ust. 3 w zw. z § 9 ust. 9 rozporządzenia ekologicznego, tj. nieuwzględnienie wszystkich zwierząt znajdujących się w posiadaniu A.K., które kwalifikowały się do przeliczenia w ramach wskaźnika DJP,

- naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77, art. 107, art. 220 § 1 K.p.a.;

- niezweryfikowanie dokumentów - korespondencji elektronicznej.

W załączeniu strona przedłożyła dokumenty dotyczące płatności na 2015 r. tj.: zaświadczenie z [...] czerwca 2016 r. przekazane do organu drogą mailową 19 czerwca 2016 r. dotyczące – zgodnie z adnotacją strony - stanu koni na dzień [...] maja 2015 r. do dnia [...] czerwca 2016 r.; zaświadczenie o stanie stada na dzień [...] maja 2017r. (wpływ do organu 19 czerwca 2017 r.); pismo Jednostki Certyfikującej z [...] czerwca 2017 r.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR (zwany również Dyrektor OR ARiMR lub organ odwoławczy) decyzją z dnia 28 sierpnia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu przywołał mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa krajowego i unijnego. Wskazał, że płatność ekologiczna jest przyznawana, jeżeli rolnik prowadzi produkcję rolną zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, co wynika z § 9 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego. Z kolei zgodnie z § 9 ust. 3 tego rozporządzenia, w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 5 i 11 płatność ekologiczna jest przyznawana jeżeli ponadto rolnik jest posiadaczem zwierząt gatunków wymienionych w załączniku nr 5 do rozporządzenia, w którym są określone zwierzęta, których posiadanie stanowi warunek przyznania płatności ekologicznej w ramach niektórych pakietów:

1) utrzymywanych zgodnie z przepisami wymienionymi w ust. 1, których liczba, w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe (DJP), wynosi co najmniej 0,3 DJP na hektar gruntów ornych i trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej i objętych obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit.b rozporządzenia nr 640/2014 w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 5 i 11 oraz 6 i 12 lub

2) których liczba, w przeliczeniu na DJP, wynosi co najmniej 0,3 DJP na hektar wszystkich gruntów ornych i trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej i objętych obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit.b rozporządzenia nr 640/2014 w ramach wszystkich realizowanych pakietów.

Stosownie zaś do § 9 ust. 4 rozporządzenia ekologicznego, w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 6 i 12 płatność ekologiczna jest przyznawana, jeżeli ponadto rolnik jest posiadaczem zwierząt gatunków wymienionych w załączniku nr 5 do rozporządzenia, których liczba, w przeliczeniu na DJP, wynosi co najmniej 0,3 DJP na hektar wszystkich trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z § 9 ust. 8 rozporządzenia ekologicznego, ustalając spełnienie warunków określonych w § 9 ust. 3 pkt 1 tego rozporządzenia bierze się pod uwagę zwierzęta:

1) wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym;

2) w odniesieniu do których rolnik ubiegający się o przyznanie tych płatności dokonał wymaganych na podstawie przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt zgłoszeń do rejestru:

a) zwierząt gospodarskich oznakowanych, o którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt - w przypadku bydła, kóz i owiec, b) koniowatych, o którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji wskazane w zaświadczeniu wydanym przez podmiot prowadzący rejestr koniowatych na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję - w przypadku koni.

Wskazał też, że zgodnie z § 9 ust. 9 rozporządzenia ekologicznego ustalając spełnienie warunków określonych w § 9 ust. 3 pkt 2 bierze się pod uwagę zwierzęta posiadane przez rolnika lub jego małżonka w okresie od dnia:

1) 15 marca do dnia 30 września danego roku, jeżeli w odniesieniu do tych zwierząt rolnik dokonał wymaganych na podstawie przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt zgłoszeń do rejestru:

a) zwierząt gospodarskich oznakowanych, o którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt - w przypadku bydła, kóz i owiec,

b) koniowatych, o którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, wskazane w zaświadczeniu wydanym przez podmiot prowadzący rejestr koniowatych, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję - w przypadku koni. Zaznaczył, że zgodnie z § 9 ust. 10 rozporządzenia ekologicznego, liczbę DJP oblicza się jako sumę iloczynów liczby poszczególnych rodzajów zwierząt i współczynników ich przeliczenia na DJP, które są określone w załączniku nr 6 do rozporządzenia, według średniego stanu z okresu określonego w ust. 8 pkt 3 lub ust. 9, przy czym liczba zwierząt jest:

1) ustalana na podstawie danych zawartych w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych, o którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt - w przypadku bydła, kóz, owiec i świń;

2) ustalana na podstawie danych zawartych w zaświadczeniu, o którym mowa w ust. 9 pkt 1 lit. b - w przypadku koni;

3) wskazana w wykazie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym - w przypadku zwierząt innych niż wymienione w pkt 1 i 2.

Dodał, że zgodnie z § 9 ust. 12 rozporządzenia ekologicznego, zaświadczenie, o którym mowa w ust. 9 pkt 1 lit. b, rolnik składa do kierownika biura powiatowego Agencji, do dnia 31 października roku, w którym złożył wniosek o przyznanie płatności ekologicznej.

Analizując zgromadzony w sprawie materiał oraz dane wynikające z rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych prowadzonego przez ARiMR organ odwoławczy stwierdził, że w gospodarstwie skarżącej, w okresie o którym mowa w § 9 ust. 9 pkt 1 rozporządzenia ekologicznego, występowało 13 sztuk zwierząt (8 owiec i 5 kóz). Wskazał, że na podstawie zwierząt będących w bazie danych IRZ prowadzonego przez ARiMR i zgromadzonych danych, wskaźnik DJP – liczony jako liczba dni posiadania zwierzęcia x współczynnik DJP/liczba dni przypadająca na okres wymagany rozporządzeniem od 15 marca do 30 września (tj. 200 dni), w gospodarstwie skarżącej w ramach pakietu 11 wyniósł 0,82440. Obliczony wskaźnik DJP 0,82440 zastosowany do deklarowanego pakiety 12, zdaniem Dyrektora OR ARiMR wskazuje, że liczba zwierząt, w przeliczeniu na DJP/ha, jest mniejsza niż 0,3 DJP na hektar wszystkich trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej i wynosi 0,134 DJP/ha (0,82440 DJP/6,14 ha trwałych użytków zielonych - działka rolna "C1"). Tym samym nie został spełniony warunek do przyznania płatności ekologicznej w ramach pakietu 12, o którym mowa w § 9 ust. 4 rozporządzenia ekologicznego.

Z kolei w przypadku pakietu 11 wskaźnik DJP wskazuje, że liczba zwierząt w przeliczeniu na DJP jest mniejsza niż 0,3 DJP na hektar gruntów ornych i trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej i wynosi 0,024 DJP/ha (0.82440 DJP/34,10 ha gruntów ornych - działka rolna "A1" i "B1" i trwałych użytków zielonych - działka rolna "C1"). W związku z powyższym nie został spełniony warunek do przyznania płatności ekologicznej również w ramach pakietu 11, z uwagi na brak spełnienia warunku z § 9 ust. 3 rozporządzenia ekologicznego. Dyrektor OR ARiMR podkreślił zarazem, że ustawodawca określił w § 9 ust. 12 rozporządzenia ekologicznego, że zaświadczenie o liczbie koni należy składać do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR do dnia 31 października w roku składania wniosków. Jest to termin materialny i jest nieprzywracalny. Warunek ten należy spełnić w każdym roku składania wniosków w przypadku posiadania koni. Dodatkowo wskazał, że z danych przekazanych przez Jednostkę Certyfikującą w roku 2016 nie wynika, aby strona posiadała konie. Ponadto złożenie przedmiotowego zaświadczenia po tym terminie – zdaniem organu - powoduje, że nie może być ono uznane.

Odnosząc się do zarzutu odwołania nieuwzględnienia 17 sztuk koni, które kwalifikowały się do przeliczenia przy ustalaniu wskaźnika DJP i okoliczność ta była znana Agencji, organ odwoławczy stwierdził, że strona nie złożyła wraz z wnioskiem o przyznanie płatności ekologicznej na kampanię 2016 wymaganego załącznika w postaci zaświadczenia o posiadaniu koni, w terminie do dnia 31 października

2016 r. Wyjaśnił przy tym, że korekta zaświadczenia o posiadanych koniach z dnia [...] czerwca 2016 r. (przekazana drogą mailową w dniu 19 czerwca 2016 r.), dotyczyła kampanii 2015 i została rozpatrzona w ramach kampanii za ten rok i skarżąca powinna o tym wiedzieć, gdyż prowadzona korespondencja dotyczyła roku 2015. Podkreślił, że w przypadku posiadania koni rolnik musi co roku składać aktualne zaświadczenie o posiadaniu koni, wydane przez Związek Hodowców Koni, zgodnie z § 9 ust. 12 rozporządzenia ekologicznego. Przepis ten określa, że zaświadczenie, o którym mowa w ust. 8 pkt 2 lit. b, rolnik składa do kierownika biura powiatowego Agencji do dnia 31 października roku, w którym złożył wniosek o przyznanie płatności ekologicznej.

Wobec powyższego za bezzasadny uznano zarzut naruszenia art. 75 K.p.a. Ponieważ skarżąca nie dopełniła obowiązku złożenia wymaganego do przyznania płatności załącznika, tj. zaświadczenia o liczbie posiadanych koni na kampanię 2016, to w ocenie organu odwoławczego, Kierownik BP nie miał wiedzy o posiadanych przez nią koniach w roku 2016 i rozpatrzył sprawę w oparciu o posiadane dane z bazy IRZ, które nie pozwoliły na przyznanie płatności.

Organ odwoławczy uznał też, że decyzja organu pierwszej instancji spełnia wymogi wynikające z art. 107 K.p.a., gdyż przedstawiono w niej stan faktyczny, przytaczając też zastosowane przepisy prawa.

Dodatkowo podkreślono, że przedłożone przez pełnomocnika zaświadczenie o liczbie koni nie może być przedmiotem analizy organu, z uwagi na brak oznaczenia organu, który to zaświadczenie wydał. Nadto złożono je po terminie określonym w § 9 ust. 12 rozporządzenia ekologicznego, który jest terminem materialnoprawnym. Dane wskazane zaś przez Jednostkę Certyfikującą z dnia [...] czerwca 2017 r., które zostały przekazane wraz z odwołaniem nie mogą zostać uznane w roku 2016, w myśl § 9 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia ekologicznego i zawartego w nim odesłania do art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym.

W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego sformułowano następujące zarzuty:

1) naruszenie § 2 ust. 1 w zw. z § 9 ust. 3, ust. 9 pkt. 1 lit.b i ust. 12 rozporządzenia ekologicznego poprzez nieprzyznanie płatności ekologicznej za rok 2016, pomimo spełnienia przesłanek do przyznania płatności;

2) naruszenie przepisów Kodeksu postepowania administracyjnego (K.p.a.), a mianowicie: art. 7a § 1 oraz art. 8 § 1 przez ich niezastosowanie; art. 220 § 1 przez żądanie od strony zaświadczenia, które znajdowało się już w dokumentach, które posiadał organ.

Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie organowi do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyeksponowano, że organy ustalając współczynnik DJP w niniejszej sprawie, wzięły pod uwagę jedynie oznakowane zwierzęta gospodarskie, o których mowa w § 9 ust. 9 pkt. 1 lit.a rozporządzenia ekologicznego, które skarżąca uwzględniła we wniosku, tj. osiem owiec oraz pięć kóz, pomijając zwierzęta, o których mowa w lit.b tego przepisu, tj. konie, które były w posiadaniu skarżącej. Podniesiono, że na dzień składania wniosku A.K. posiadała 17 koni, które kwalifikowały się do przeliczenia przy ustalaniu wskaźnika DJP i była to okoliczność znana organom obu instancji. Organ pierwszej instancji został poinformowany przez złożenie zaświadczenia w terminie wskazanym w § 9 ust. 12 rozporządzenia ekologicznego, czyli do 31 października 2016 roku. W związku z uzupełnieniami wniosku o przyznanie płatności za rok 2015, A.K. złożyła bowiem w czerwcu 2016 roku zaświadczenie o posiadaniu koni, wydane przez podmiot rejestrujący w myśl przepisów o przyznaniu płatności ekologicznej, tj. Związek Hodowców Koni. Przedmiotowe zaświadczenie potwierdza posiadanie przez skarżącą wskazanych koni na dzień 16 czerwca 2016 roku. Zostało ono przesłane do pracownika Biura Powiatowego ARiMR, tj. M.D., która potwierdziła odbiór wiadomości. Tymczasem organ nie odniósł się do złożonego przez skarżącą zaświadczenia z tej wyłącznie przyczyny, że zostało ono zakwalifikowane jako złożone w dokumentacji za rok 2015. Taka interpretacja norm rozporządzenia ekologicznego, która nakłada na podmiot obowiązek kilkukrotnego składania tego samego dokumentu jest według skarżącej sprzeczna z art. 220 § 1 K.p.a. Przedstawione zaświadczenie realizowało wszelkie wymogi wskazane w rozporządzeniu ekologicznym i zostało skutecznie złożone w terminie do 31 września roku 2016, czego organ nie neguje. Zdaniem strony skarżącej nie ma znaczenia, że korespondencja dotyczyła płatności za rok 2015, gdyż w zaświadczeniu została potwierdzona liczba koni na dzień [...] czerwca 2016 roku, co było okolicznością wystarczającą do zakwalifikowania koni objętych zaświadczeniem do przeliczenia w ramach DJP w roku 2016. W związku z powyższym, na mocy art. 220 § 1 K.p.a. były wszelkie podstawy do wydania decyzji o przyznaniu płatności za rok 2016. Stan faktyczny, którego dotyczyło oświadczenie dotyczył bowiem zarówno przyznania płatności w roku 2015, jak również w 2016 r. Nie istniała konieczność ponownego składania oświadczenia o tożsamej treści. Zgodnie bowiem z art. 220 § 1 K.p.a., organ nie może żądać od strony zaświadczenia na potwierdzenie faktów, które są mu znane bądź możliwe do ustalenia. Przy tym w ocenie skarżącej nie ma racji organ odwoławczy podnosząc kwestię niestosowania art. 220 § 1 K.p.a. do postępowania dotyczącego przyznania płatności ekologicznej, jako że tylko przepisy o randze ustawowej mają moc wyłączającą stosowanie K.p.a., a nie przepisy rozporządzenia. Postępowanie organu, który obliguje beneficjenta do przekazywania wielokrotnie tych samych dokumentów potwierdzających okoliczności wiadome organowi, jest niezgodne nie tylko z przytoczonym art. 220 § 1 K.p.a., lecz jest również sprzeczne z celami programu, zgodnie z którymi płatność przysługuje podmiotom, które faktycznie realizują zobowiązanie ekologiczne oraz z zasadą budowania zaufania obywateli do administracji, wyrażoną w art. 8 § 1 K.p.a.

Powołując się na art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 487 z późn. zm.) strona skarżąca stwierdziła, że z treści przytoczonej normy wynika charakter zobowiązania ekologicznego oraz przysługującej po nim płatności. Ma ona charakter rekompensaty, a więc przywileju, który przysługuje beneficjentowi po realizacji czynności, które w wypadku realizacji programu ekologicznego wiążą się z ewentualnym zmniejszeniem zysków z uprawy gruntów objętych zobowiązaniem. Nie można uznać, że stanowi ona element zobowiązania, skoro jego wykonanie jest konieczne do uzyskania płatności. Stanowi więc prawo, którego realizacji beneficjent może oczekiwać po wywiązaniu się ze zobowiązania. Odmowa przyznania pomocy po realizacji takiego zobowiązania będzie więc sprzeczna z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań, przyjętą w prawie unijnym.

Skarżąca zarzuciła również, że w zaskarżonej decyzji organ w istocie nie odniósł się i nie rozpatrzył w sposób wystarczający wszystkich kwestii podniesionych w odwołaniu, czym naruszył art. 107 § 3 K.p.a. Natomiast jeżeli powziął wątpliwości co do stosowania norm prawnych w sprawie, powinien rozstrzygnąć je na korzyść strony, zgodnie z brzmieniem art. 7a § 1 K.p.a.

Wskazała ponadto, że zobowiązanie ekologiczne, jest realizowane przez pięć lat, a kolejne lata płatności są ze sobą bezpośrednio powiązane. W związku z powyższym stanowisko organu, że zaświadczenie przedstawione przez nią dotyczyło jedynie roku 2015 jest chybione. Oddzielanie płatności za konkretne lata, jest niezgodne z celem mechanizmu, nakazującym całościowe rozpatrywanie zasadności przyznania pomocy. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy skarżąca podniosła, że złożyła zaświadczenie o liczbie koni w wymaganym terminie w roku 2015, a w przepisach prawa nie został zawarty obowiązek przedłożenia ponownego zaświadczenia za ten sam rok. Zarzucono, że organy stoją w sprawie na bezzasadnym i sprzecznym z logiką stanowisku, że zaświadczenie, które warunkuje przyznania płatności za rok 2016, złożone w terminie właściwym dla 2016 r., dotyczy wyłączenie roku 2015.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Spór w sprawie sprowadza się do oceny, czy istniały podstawy do pominięcia przy obliczeniach dotyczących wskaźnika DJP w 2016 r., 17 sztuk koni wskazywanych przez skarżącą, a w konsekwencji, czy organy zasadnie odmówiły jej przyznania płatności ekologicznej na 2016 r.

Zakreślając ramy prawne sprawy należy zwrócić uwagę, że płatności w ramach rolnictwa ekologicznego reguluje ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 349 ze zm.) – zwana ustawą o PROW. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 11 tej ustawy, PROW jest realizowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i obejmuje następujące działania i poddziałania: rolnictwo ekologiczne:

a) płatności na rzecz konwersji na ekologiczne praktyki i metody w rolnictwie,

b) płatności na rzecz utrzymania ekologicznych praktyk i metod w rolnictwie.

Zgodnie z delegacją zawartą w art.45 ust. 1 cyt. ustawy, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w rozporządzeniu z dnia 13 marca 2015 r. określił szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015, poz. 370). W myśl § 2 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia, płatność ekologiczną przyznaje się rolnikowi, jeżeli m.in. realizuje 5-letnie zobowiązanie ekologiczne, o którym mowa w art. 29 ust. 2 rozporządzenia nr 1305/2013, w ramach określonego pakietu albo jego wariantu. Pakiety i ich warianty zostały natomiast wyszczególnione w § 4 ust. 1 rozporządzenia. Wśród nich wymienia się między innymi Pakiet 11. Uprawy paszowe na gruntach ornych po okresie konwersji oraz Pakiet 12. Trwałe użytki zielone po okresie konwersji. W ramach ww. pakietów skarżąca wystąpiła o przyznanie płatności ekologicznej na rok 2016.

Zwrócić należy również uwagę na istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy uregulowania § 9 rozporządzenia ekologicznego. Z ust. 1 tego przepisu wynika, że płatność ekologiczna jest przyznawana, jeżeli rolnik prowadzi produkcję rolną zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91, zwanego dalej "rozporządzeniem nr 834/2007", oraz przepisami wydanymi w trybie przepisów tego rozporządzenia.

W myśl § 9 ust. 3 rozporządzenia ekologicznego w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 5 i 11 płatność ekologiczna jest przyznawana, jeżeli ponadto rolnik jest posiadaczem zwierząt gatunków wymienionych w załączniku nr 5 do rozporządzenia, w którym są określone zwierzęta, których posiadanie stanowi warunek przyznania płatności ekologicznej w ramach niektórych pakietów:

1) utrzymywanych zgodnie z przepisami wymienionymi w ust. 1, których liczba, w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe (DJP), wynosi co najmniej 0,3 DJP na hektar gruntów ornych i trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej i objętych obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. b rozporządzenia nr 640/2014 w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 5 i 11 oraz 6 i 12 lub

2) których liczba, w przeliczeniu na DJP, wynosi co najmniej 0,3 DJP na hektar wszystkich gruntów ornych i trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej i objętych obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. b rozporządzenia nr 640/2014 w ramach wszystkich realizowanych pakietów.

Przy ustalaniu spełnienia warunków określonych w § 9 ust. 3 pkt 1 bierze się pod uwagę - zgodnie z § 9 ust. 8 rozporządzenia – zwierzęta: 1) wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym;

3) posiadane przez rolnika lub jego małżonka w okresie od dnia: a) przeprowadzenia kontroli, o której mowa w art. 65 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008, w roku poprzedzającym rok złożenia wniosku o przyznanie płatności ekologicznej, do dnia przeprowadzenia kontroli w roku złożenia wniosku o przyznanie tej płatności - w przypadku rolnika lub jego małżonka, którzy zostali objęci systemem kontroli, o którym mowa w art. 27 rozporządzenia nr 834/2007, nie później niż w roku poprzedzającym rok złożenia wniosku o przyznanie płatności ekologicznej, b) objęcia systemem kontroli, o którym mowa w art. 27 rozporządzenia nr 834/2007, w roku złożenia wniosku o przyznanie płatności ekologicznej do dnia przeprowadzenia kontroli w roku złożenia wniosku o przyznanie tej płatności - w przypadku rolnika lub jego małżonka, którzy zostali objęci systemem kontroli, o którym mowa w art. 27 rozporządzenia nr 834/2007, w roku złożenia wniosku o przyznanie płatności ekologicznej. Z kolei § 9 ust. 4 rozporządzenia określa, że w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 6 i 12 płatność ekologiczna jest przyznawana, jeżeli ponadto rolnik jest posiadaczem zwierząt gatunków wymienionych w załączniku nr 5 do rozporządzenia, których liczba, w przeliczeniu na DJP, wynosi co najmniej 0,3 DJP na hektar wszystkich trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej. W tym przypadku, zgodnie z § 9 ust. 9 rozporządzenia ekologicznego, bierze się pod uwagę zwierzęta:

1) posiadane przez rolnika lub jego małżonka w okresie od dnia 15 marca do dnia 30 września danego roku, w odniesieniu do których rolnik lub jego małżonek dokonali wymaganych na podstawie przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt zgłoszeń do rejestru:

a) zwierząt gospodarskich oznakowanych, o którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt - w przypadku bydła, kóz i owiec,

b) koniowatych, o którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, wskazane w zaświadczeniu wydanym przez podmiot prowadzący rejestr koniowatych, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję - w przypadku koni;

2) wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym, posiadane przez rolnika lub jego małżonka w okresie od dnia:

a) przeprowadzenia kontroli, o której mowa w art. 65 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 w roku poprzedzającym rok złożenia wniosku o przyznanie płatności ekologicznej, do dnia przeprowadzenia kontroli w roku złożenia wniosku o przyznanie tej płatności - w przypadku zwierząt innych niż wymienione w pkt 1, utrzymywanych przez rolnika lub jego małżonka, którzy zostali objęci systemem kontroli, o którym mowa w art. 27 rozporządzenia nr 834/2007, nie później niż w roku poprzedzającym rok złożenia wniosku o przyznanie płatności ekologicznej,

b) objęcia systemem kontroli, o którym mowa w art. 27 rozporządzenia nr 834/2007, w roku złożenia wniosku o przyznanie płatności ekologicznej do dnia przeprowadzenia kontroli w roku złożenia wniosku o przyznanie tej płatności - w przypadku zwierząt innych niż wymienione w pkt 1, utrzymywanych przez rolnika lub jego małżonka, którzy zostali objęci systemem kontroli, o którym mowa w art. 27 rozporządzenia nr 834/2007, w roku złożenia wniosku o przyznanie płatności ekologicznej.

Z § 9 ust. 10 rozporządzenia ekologicznego wynika zaś, że liczbę DJP oblicza się jako iloczyn liczby zwierząt i współczynnika przeliczenia zwierząt na DJP, który jest określony w załączniku nr 6 do rozporządzenia, według średniego stanu z okresu określonego odpowiednio w ust. 8 pkt 3 lub ust. 9, przy czym w przypadku, o którym mowa w:

1) ust. 3 pkt 1, liczba zwierząt jest wskazana w wykazie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym;

2) ust. 3 pkt 2 i ust. 4, liczba zwierząt jest:

a) ustalana na podstawie danych zawartych w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych, o którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt - w przypadku bydła, kóz i owiec,

b) ustalana na podstawie danych zawartych w zaświadczeniu, o którym mowa w ust. 9 pkt 1 lit. b - w przypadku koni,

c) wskazana w wykazie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym - w przypadku zwierząt innych niż wymienione w lit. a i b.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu organy słusznie odmówiły skarżącej przyznania płatności ekologicznej w ramach obu pakietów uznając, że ilość posiadanych zwierząt przez skarżącą w okresie od [...] marca do [...] września 2016 r. (13 sztuk: 8 owiec i 5 kóz), w przeliczeniu na DJP, wynosiła mniej niż 0,3 DJP/ha. Sąd za prawidłowe uznaje ustalenia organów, z których wynika, że tenże wskaźnik DJP w gospodarstwie skarżącej wyniósł 0,82440. Z obliczeń organów wynika, że w przypadku pakietu 11, liczba zwierząt w przeliczeniu na DJP to 0,024 DJP/ha (0,082440 DJP/34,10 ha gruntów ornych i trwałych użytków zielonych). Z kolei w przypadku pakietu 12, liczba ta wynosi 0,134 DJP/ha (0,82440 DJP/6,14 ha trwałych użytków zielonych – działka rolna C1). Stwierdzić zatem należy, że nie został spełniony warunek posiadania zwierząt w liczbie, która w przeliczeniu na DJP, wyniosłaby co najmniej 0,3 DJP na hektar wszystkich gruntów ornych i trwałych użytków zielonych zdeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności (w przypadku pakietu 11), oraz 0,3 DJP na hektar wszystkich trwałych zadeklarowanych użytków zielonych (w przypadku pakietu 12). Podkreślenia wymaga, że powyższych ustaleń dokonano między innymi w oparciu o dane wynikające z rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych, prowadzonego przez ARiMR. Zatem uprawnione było twierdzenie organów, że skarżąca nie spełniła warunków do przyznania płatności ekologicznej na 2016 r. we wnioskowanych pakietach.

Skarżąca twierdzi jednak, że organy pominęły w przeliczeniach wskaźnika DJP 17 sztuk koni, które posiadała na dzień składnia wniosku, mimo że była to okoliczność znana organom. Zdaniem strony skarżącej stan posiadania koni potwierdzało przesłane w czerwcu 2016r. do Biura Powiatowego ARiMR, a odebrane przez M.D., zaświadczenie o posiadaniu koni, wydane przez podmiot rejestrujący - Związek Hodowców Koni. W ocenie skarżącej nie ma przy tym znaczenia, że korespondencja z organem dotyczyła płatności za 2015 r., gdyż w zaświadczeniu została potwierdzona liczba koni na dzień [...] czerwca 2016 r. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy zwrócić uwagę, że w myśl § 9 ust. 12 rozporządzenia ekologicznego, zaświadczenie o którym w ust. 9 pkt 1 lit. b, zatem dotyczące zwierząt ujętych w rejestrze koniowatych - rolnik składa do kierownika biura powiatowego Agencji do dnia 31 października roku, w którym złożył wniosek o przyznanie płatności ekologicznej. W ocenie Sądu ten wymóg w sprawie nie został spełniony. Nie ulega bowiem wątpliwości, że takie zaświadczenie w odniesieniu do płatności za 2016 r., a więc potwierdzające ile koni skarżąca posiadała w okresie [...] marca – [...] września 2016 r., nie zostało we wskazanym wyżej terminie, do 31 października 2016r., w sprawie złożone. Zresztą sama skarżąca nie przeczy, że zaświadczenie przekazane w czerwcu 2016 r. było korektą zaświadczenia złożonego z wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2015. Błędnie natomiast przyjmuje, że spełniła ww. wymóg poprzez nadesłanie zaświadczenia z [...] czerwca 2016 r. (korekty), przekazanego drogą mailową w dniu 19 czerwca 2016 r. Rację ma organ akcentując, że ww. zaświadczenie Związku Hodowców Koni zostało złożone w ramach kampanii roku 2015, czego strona miała świadomość i czemu nie zaprzecza. Zresztą z treści tego zaświadczenia wynika, że jest dowodem na to, że dany podmiot był posiadaczem koni, co potwierdza wpis lub zgłoszenie do rejestru koniowatych, w okresie wskazanym w przepisach regulujących warunki i tryb przyznania płatności ekologicznej, w więc w okresie od 15 marca do 30 września danego roku. Zdaniem Sądu rozumowanie strony skarżącej, że przedłożone zaświadczenie ma bezpośredni związek z całością zobowiązania ekologicznego, które jest realizowane przez 5 lat, jest chybione. Nie trudno bowiem sobie wyobrazić sytuację, gdy stan liczebności stada, z różnorakich powodów, może ulec zmianie. W ocenie Sądu organy zasadnie przyjęły, że zaświadczenie z 16 czerwca 2016 r. nie jest zaświadczeniem za rok, w którym złożono wniosek o przyznaje płatności ekologicznej, której niniejsza sprawa dotyczy, tj. za rok 2016. Trafna była konstatacja organów - wbrew twierdzeniom strony, że rolnik co roku musi składać aktualne zaświadczenie o posiadaniu zwierząt.

Z kolei kopia dostarczonego wraz z odwołaniem zaświadczenia, mającego zgodnie z uwagą skarżącej potwierdzać stan stada na dzień [...] maja 2017r, została złożona 19 czerwca 2017 r., a więc po terminie, w związku z czym ten dokument również nie może być brane pod uwagę w niniejszej sprawie. Sąd podziela przy tym pogląd wyrażony w orzecznictwie, np. przez WSA w Olsztynie w prawomocnym wyroku z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Ol 72/17 oraz WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 1 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Bk 1170/16 (dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl), w których stwierdzono, że termin, o którym mowa w § 9 ust. 12 rozporządzenia ekologicznego jest terminem prawa materialnego, w związku z czym złożenie zaświadczenia po jego upływie, nie wywołuje skutków prawnych.

Zaświadczenie z maja 2017 r. obarczone jest ponadto istotnymi wadami; nie wynika z niego, kiedy zostało wystawione, ani też przez kogo. W ocenie Sądu bez znaczenia jest również w niniejszej sprawie przedłożony przez stronę Certyfikat Produkcji i Przetwórstwa w Rolnictwie Ekologicznym. Nie jest to bowiem zaświadczenie, o którym mowa w § 9 ust. 9 pkt 1 lit.b rozporządzenia ekologicznego, a ponadto dokument ten został sporządzony [...] czerwca 2017 r., zawiera zatem dane niemiarodajne dla płatności za 2016 r. Nadto, został złożony po terminie określonym w § 9 ust. 12 rozporządzenia, tj. po dniu 31 października 2016 r.

Zaznaczyć wypada, że skarżąca lansując tezę, że przedłożone przez nią zaświadczenie potwierdza stan koni na dzień [...] czerwca 2016 r. i nie ma obowiązku składania ponownego wniosku, de facto działa na swoją niekorzyść. Z § 9 ust. 9 pkt 1 rozporządzenia ekologicznego wynika bowiem, że przy ustalaniu warunków, które strona jest zobowiązana spełnić, by otrzymać płatność, bierze się pod uwagę zwierzęta posiadane przez rolnika w okresie od 15 marca do 30 września danego roku. Nie ulega wątpliwości, że składając właściwe zaświadczenie za 2016 r. w terminie za ten rok, mogłaby wykazać znacznie dłuższy okres posiadania koni. Jest to o tyle istotne, że okres ten waży w ramach przeliczeń DJP danego zwierzęcia, co w efekcie ma wpływ na spełnienie warunków do uzyskania płatności. W związku z powyższym, Sąd za chybiony uznaje zarzut naruszenia § 2 ust. 1 w zw. z § 9 ust. 3, ust. 9 pkt1 lit.b i § 9 ust. 12 rozporządzenia ekologicznego, podzielając pogląd organów o braku spełnienia przesłanek koniecznych do przyznania płatności na 2016 r.

Skarżąca twierdzi również, że przez żądanie od niej zaświadczenia, które już znajduje się posiadaniu organów, naruszono art. 220 § 1 K.p.a., którego zastosowanie nie jest w sprawie wyłączone. Sąd tego zarzut nie podziela. Zgodnie z art. 4 ustawy o PROW, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast z art. 27 ust. 2 cyt. ustawy wynika, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z powyższego wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek udowodnienia faktów uzasadniających kierowane względem organu żądanie, a na organie ewentualne udowodnienie wystąpienia przesłanek podważających twierdzenia strony. Poza tym, skarżąca mogłaby powoływać się na art. 220 § 1 K.p.a. w sytuacji, gdyby zaświadczenie za 2016 r. zostało złożone, co sprawie, jak dowiedziono, nie miało miejsca. Powtórzyć należy bowiem, że dokumenty dotyczące płatności roku 2015 r., nie mogły być brane pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku o przyznanie płatności na rok następny. Sąd nie podziela także zarzutu naruszenia art. 7a § 1 k.p.a., który określa, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Podkreśla się w piśmiennictwie, że o istnieniu wątpliwości co do treści normy prawnej można mówić dopiero wówczas, gdy po zastosowaniu różnych metod wykładni przepisów, z uwzględnieniem pierwszeństwa wykładni językowej, treść normy prawa nadal budzi wątpliwości (por. Przybysz Piotr Marek, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 2017 rok, LEX). Tymczasem w sprawie takie wątpliwości nie istnieją. Z literalnej wykładni § 9 ust. 9 pkt 1 lit b. i ust. 12 rozporządzenia ekologicznego wynika bowiem jednoznacznie, że przy ustalaniu warunków w zakresie przyznania płatności bierze się pod uwagę zwierzęta, w tym przypadku konie, zgłoszone do rejestru i posiadane przez rolnika w okresie od [...] marca do [...] września danego roku i wskazane w zaświadczeniu wydanym przez podmiot prowadzący rejestr koniowatych, które składa się organowi w terminie do 31 października tego roku, w którym wnioskodawca składa wniosek o przyznanie płatności. Z powyższego wynika jednoznacznie, że chodzi o aktualne zaświadczenie dotyczące wnioskowanego okresu, a takie w sprawie nie zostało złożone. Za takowe bowiem nie można uznać zaświadczenie przedłożone w sprawie w zakresie płatności dotyczącej roku 2015 r. Co istotne również, spełnienie przez rolnika powyższego wymogu, nie zależy od uznania organu, lecz wynika z powszechnie obowiązującego prawa, zatem chybiony jest również zarzut naruszenia art. 8 § 1 K.p.a.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja spełnia wygania z art. 107 § 3 K.p.a. zarówno w części dotyczącej uzasadnienia faktycznego jak i prawnego, natomiast dokonanie przez organ w tej decyzji wykładni przepisów prawa odmiennej od tej, którą prezentuje skarżąca, nie oznacza, że obarczona jest wadami, skutkującymi wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) skargę oddalił.