Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 470/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
uchylono postanowienie Wojewody Małopolskiego
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2011 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. uchyla postanowienie Wojewody [...] z dnia 12 lutego 2010 r. znak: [...]; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego M. F. kwotę 200 zł (słownie dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 470/11

Uzasadnienie

wyroku z dnia 25 maja 2011 roku

Pismem z dnia 25 czerwca 2007 roku M. F. zwrócił się do Starosty [...] o zapłatę za zabrany bez zgody i bez odszkodowania grunt o powierzchni 6.19 ara, przekazany Wojewódzkiemu Zarządowi Urządzeń Wodnych w N. na poszerzenie rowu melioracyjnego.

Decyzją z dnia 12 listopada 2008 roku znak: [...] Starosta [...] umorzył w tej sprawie postępowanie jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu przedstawił okoliczności faktyczne dotyczące postępowania i wskazał, że parcele gruntowe, z których część zdaniem wnioskodawcy została zabrana na poszerzenie rowu melioracyjnego utworzyły w całości działkę nr [...] i nie weszły w skład działki nr [...], która to działka powstała w całości z parcel stanowiących własność Skarbu Państwa, a w tym stanie rzeczy brak jest podstaw do zapłaty za grunt wchodzący w skład działki nr [...].

W wyniku odwołania M. F., Wojewoda [...] decyzją z dnia 20 lutego 2009 roku znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, że sprawa ewentualnego odszkodowania może zostać rozpatrzona dopiero po zakończeniu postępowania ewidencyjnego, co tym samym uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia 26 sierpnia 2009 roku znak: [...] Starosta [...] ponownie umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu wskazał, że brak jest podstaw do zapłaty za grunt wchodzący w skład działki nr [...], stanowiącej rów melioracyjny, ponieważ powstała ona w całości z parceli stanowiącej własność Skarbu Państwa.

Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody [...] złożył M. F..

Postanowieniem z dnia 12 lutego 2010 roku znak: [...] w/w odwołanie Wojewoda [...] przekazał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...]. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami "organem wyższego stopnia w sprawach określonych w ustawie, rozstrzyganych w drodze decyzji przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej jest wojewoda". Tymczasem z treści zaskarżonej decyzji nie wynika by przedmiotowa sprawa została rozstrzygnięta w oparciu o przepisy w/w ustawy. Tak więc organem właściwym do rozpoznania przedmiotowego odwołania, będzie organ wyższego stopnia według ogólnych przepisów postępowania administracyjnego - art. 17 pkt 1 kpa – tj Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Postanowienie to stało się ostateczne.

Decyzją z dnia 14 stycznia 2011 roku znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 26 sierpnia 2009 roku znak: [...], podzielając poglądy przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 stycznia 2011 roku znak: [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M. F..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt.

Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W myśl natomiast art. 156 § pkt 1 k.p.a. nieważność decyzji zachodzi, jeśli wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości.

Jak wynika z akt administracyjnych, w tym m.in. wniosku M. F. z dnia 25 czerwca 2007 roku, toczy się ono w przedmiocie zapłaty odszkodowania za zabraną (wywłaszczoną) - zdaniem skarżącego - przez Skarb Państwa nieruchomość. Tak więc organem właściwym do rozstrzygnięcia w przedmiocie tego postępowania, jest w myśl art. 129 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej - w przedmiotowym wypadku Starosta [...]. Organ ten jako organ I instancji wydał w niniejszym postępowaniu administracyjnym decyzję, z treści której wynika, że nie zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku o zapłatę odszkodowania. Zgodnie z art. 9a ustawy o gospodarce nieruchomościami, organem właściwym do rozpoznania odwołania od tej decyzji jest zatem Wojewoda [...] (podobnie zresztą, jak było w przypadku rozpoznawania odwołania od pierwszej wydanej w tym przedmiocie przez Starostę [...] decyzji z dnia 12 listopada 2008 roku).

Okoliczność, że w decyzji organu I instancji, Starosta [...] nie powołał się na przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami (i jak zresztą trafnie wskazano w uzasadnieniu postanowienia, nie powołał się on na żadne przepisy prawa materialnego), jak również brak - w ocenie organu - merytorycznych przesłanek do uwzględnienia wniosku o zapłatę, nie może natomiast - tak jak przyjął Wojewoda w postanowieniu z dnia 12 lutego 2010 roku – skutkować przyjęciem poglądu, że sprawa ta jest innego rodzaju niż sprawa, w której starosta wydaje decyzję jako organ wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej i wobec tego odwołanie od tej decyzji winien rozpoznać inny organ niż Wojewoda.

W tym stanie rzeczy zachodziły podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. W punkcie II wyroku orzeczono na podstawie art. 135 p.p.s.a., w myśl którego sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia Wojewody z dnia 12 lutego 2010 roku znak: [...] ma natomiast na celu umożliwienie rozpoznania odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia 26 sierpnia 2009 roku znak: [...] właściwemu organowi tj Wojewodzie [...]. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.