Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 854/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-03-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka, Sędzia WSA Krzysztof Winiarski (spr.), Protokolant Monika Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2007 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie interpretacji prawa podatkowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...]r. spółka A Sp. z o.o. zwróciła się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. o udzielenie pisemnej informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego dotyczących możliwości odliczenia od uzyskanego dochodu strat poniesionych przez Spółkę prowadzącą działalność gospodarczą na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Zdaniem Spółki przysługuje jej prawo odliczenia straty w pełnej wysokości, a ewentualne ograniczenia mogą wynikać jedynie z art. 5 ust.2 pkt 4 ustawy z dnia 2 października 2003r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych innych ustaw – dalej: ustawy o SSE- (Dz.U. z 2003r. nr 188, poz. 1840).

Postanowieniem z dnia [...]r. organ podatkowy dokonał interpretacji stwierdzając, że stanowisko przyjęte przez Spółkę nie jest prawidłowe. Dokonując wykładni art. 7 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (DZ. U. z 2000r. nr 54, poz. 654 ze zm.) organ wskazał, że przy ustalaniu dochodu, a także straty nie uwzględnia się przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku. Organ wskazał także, iż zgodnie z art. 17 ust.1 pkt 34 ww. ustawy wolne są od podatku dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Jednocześnie organ, powołując się na art. 5 ust.2 pkt 4 ww. ustawy o SSE, stwierdził, że dla celów określenia wielkości pomocy publicznej podatnik może dochód uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia pomniejszyć wyłącznie o równowartość strat poniesionych na tej działalności po 1 maja 2004r.

Na powyższe postanowienie Spółka wniosła zażalenie, zarzucając naruszenie art. 7 ust. 3 – 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 5 ust. 2 pkt 4 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że Spółka prowadzi działalność na terenie [...]SSE na podstawie Zezwolenia nr [...] z dnia [...] r. oraz, że w dniu wejścia w życie ustawy o SSE nie była małym, ani średnim przedsiębiorcą, a nadto, że w chwili obecnej posiada nierozliczone straty z lat ubiegłych.

W dalszej kolejności podkreślono, że uprawnienie wynikające z art. 7 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, pozwalające na obniżenie przez podatnika dochodu podlegającego opodatkowaniu o kwotę strat podatkowych poniesionych w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, ma zastosowanie do wszystkich podatników. Podniesiono przy tym, że brak jakiegokolwiek przepisu, który by wyłączał lub ograniczał możliwość odliczania strat podatkowych przez podatnika, który korzysta ze zwolnienia przewidzianego dla podatników prowadzących działalność na terenie SSE.

Dokonując analizy art. 5 ust. 2 pkt 4 ustawy o SSE, Spółka uznała, że kwota strat podatkowych odliczana od dochodu podatkowego nie jest zaliczana na poczet pomocy publicznej i tym samym nie powoduje zmniejszenia kwoty zwolnienia podatkowego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej na terenie [...]SSE na podstawie uzyskanego zezwolenia. Podkreślono, że Spółka w pierwszej kolejności uprawniona jest do skorzystania z odliczenia strat podatkowych od dochodu podatkowego, a następnie dodatkowo uprawniona jest do skorzystania ze zwolnienia z tytułu prowadzenia działalności na terenie [...]SSE w wysokości określonej w art. 5 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy o SSE, tj. w wysokości 50% kosztów inwestycji poniesionych do dnia 31 grudnia 2006 r.

Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu interpretacyjnego, iż zgodnie z art. 7 ust. 5 updop podatnik nie jest uprawniony do odliczania straty podatkowej z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie [...]SSE, ponieważ korzysta ona ze zwolnienia podatkowego określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34 ww. ustawy. Przytoczono jednocześnie stwierdzenie organu, iż z uwagi na treść art. 5 ust. 2 pkt 4 ustawy o SSE (w brzmieniu od dnia 1 maja 2004 r.) Spółka uprawniona jest do odliczania strat podatkowych z działalności prowadzonej na terenie [...]SSE, tj. pomniejsza dochód uzyskany z tej działalności o równowartość strat poniesionych na tej działalności po dniu 1 maja 2004 r.

Spółka uznała powyższe stanowisko za niekonsekwentne, ponieważ organ interpretacyjny w pierwszej kolejności uznał pogląd Spółki za nieprawidłowy, a jednocześnie stwierdził, że Spółka jest uprawniona do odliczenia strat z tytułu prowadzonej działalności na terenie [...]SSE powstałych od 1 maja 2004 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. w decyzji z dnia [...]r., nr [...] odmówił zmiany zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż kwestia straty podatkowej, elementów ją kształtujących i możliwości jej potrącenia, została uregulowana w art. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Podkreślono, że stosownie do art. 7 ust. 2 tejże ustawy, jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów , różnica jest stratą. Przytaczając treść art. 7 ust. 3 i 4 organ stwierdził, że przy określaniu straty nie uwzględnia się przychodów i kosztów kształtujących dochód zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zdaniem organu w świetle przepisów ww. ustawy strata na działalności zwolnionej nie może zostać rozliczona z dochodem podlegającym zwolnieniu w latach następnych. Zaakcentowano przy tym, że przepis art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy podatkowej stanowi, iż wolne od podatku dochodowego są dochody uzyskane z działalności prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej...

Dodatkowo zaznaczono, że stosownie do art. 5 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o sse, do określenia wielkości pomocy publicznej z tytułu zwolnienia z podatku dochodowego przyjmuje się dochód uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy, pomniejszony o równowartość strat poniesionych na tej działalności przez przedsiębiorcę.

Odwołując się do stanowiska Ministerstwa Finansów z dnia 6 maja 2005 r. nr PB4/KGK-0680-192-88/05, organ podniósł, że dla celów określenia wielkości pomocy publicznej podatnik może dochód uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie Strefy, w ramach zezwolenia, pomniejszyć wyłącznie o równowartość strat poniesionych na tej działalności po 1 maja 2004 r.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, w dniu [...]r., Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 7 ust. 3- 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 5 ust. 2 pkt. 4 ustawy o SSE poprzez jego błędną interpretację. Uzasadniając powyższe zarzuty Spółka wskazała, iż art. 7 ust.5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wprowadzający możliwość obniżenia dochodu o poniesione straty dotyczy wszystkich podatników, a odmowa jego zastosowania stanowi naruszenie zasady równości podatników.

Skarżąca Spółka nie zgodziła się z wyrażonym w zaskarżonej decyzji stanowiskiem w zakresie rozliczenia straty na działalności zwolnionej, uznając za prawidłowe rozliczenie tej straty z dochodem podlegającym zwolnieniu w kolejnych latach.

Jednocześnie strona wskazuje, iż celem zmiany art. 5 ust. 2 pkt .4 ustawy o SSE było umożliwienie podatnikom odliczania strat bez jakichkolwiek ograniczeń czasowych. Podkreślono, że literalne brzmienie art. 5 ust. 2 pkt 4 ustawy, jak i geneza zmian w nim, wprowadzonych na mocy art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej jednoznacznie wskazuje, iż uprawnienie do rozliczenia strat występuje w odniesieniu do wszystkich strat na działalności zwolnionej prowadzonej w ramach zezwolenia. Zdaniem Spółki powołany przepis art. 5 ust. 2 pkt 4 ustawy jest przepisem odnoszącym się w części do zdarzeń przeszłych. W jej ocenie cała redakcja art. 5 potwierdza stanowisko strony. Nie można też pominąć brzmienia ust. 2 ww. art., gdzie stwierdzono: "...przy ustaleniu dopuszczalnej wielkości pomocy publicznej, o której mowa w ust. 1, uwzględnia się koszty inwestycji poniesione przez przedsiębiorcę w trakcie obowiązywania zezwolenia". Strona w konsekwencji akcentuje, że jeżeli przyjąć, iż rozliczeniu podlegać będą straty jedynie po dniu wejścia w życie art. 5 Ustawy, należałoby konsekwentnie przyjąć, że jedynie wydatki inwestycyjne poniesione po tym dniu mogą zostać zakwalifikowane, jako wydatki zwiększające dostępną inwestorom pomoc publiczną.

Zdaniem Spółki, zmiana brzmienia ust. 4 art. 5 Ustawy miała na celu umożliwienie rozliczenia dla celów pomocy publicznej strat na działalności zwolnionej, powstałych w działalności podmiotów strefowych przed 2001 r.

Dodatkowo Spółka podnosi, iż nawet przyjęcie, że art. 5 ust.2 pkt. 4 ww. ustawy dotyczy jedynie zdarzeń, które nastąpiły po jego wejście w życie to możliwość ta będzie przysługiwała od dnia 31 maja 2004r., a nie jak wskazuje organ od dnia 1 maja 2004r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu objętej skargą decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Postępowanie administracyjne, a następnie sądowoadministracyjne, zainicjowane przez stronę skarżącą, dotyczy pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego (art. 14a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) w indywidualnej sprawie odnoszącej się do kwestii dopuszczalności pomniejszenia dochodu przez Spółkę prowadzącą działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej o kwotę strat podatkowych związanych z działalnością na obszarze tej strefy.

Przedmiotem polemiki między organami, a stroną skarżącą jest problem interpretacyjny wynikający z sformułowanego przez stronę skarżącą pytania: czy " Spółka uprawniona będzie w pierwszej kolejności do pomniejszenia dochodu uzyskanego z działalności na terenie [...]SSE o kwotę strat podatkowych związanych z działalnością prowadzoną na terenie [...]SSE, a następnie do skorzystania ze zwolnienia od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych dochodu uzyskiwanego z działalności prowadzonej na terenie w pełnej wysokości określonej w art. 5 ust. 2 Ustawy". Ową "Ustawą", o której mowa w przedstawionym pytaniu jest ustawa z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw (Dz. U. nr 188, poz. 1840 ze zm.).

Zdaniem strony skarżącej Spółka w pierwszej kolejności uprawniona jest do skorzystania z odliczenia strat podatkowych od dochodu podatkowego (w tym strat powstałych przed wejściem w życie ww. ustawy z dnia 2 października 2003 r.), a następnie dodatkowo uprawniona jest do skorzystania ze zwolnienia z tytułu prowadzenia działalności na terenie [...]SSE ([...]Specjalnej Strefy Ekonomicznej) w wysokości określone w art. 5 ust. 2 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 2 października 2003 r., nowelizującej ustawę strefową, tj. w wysokości 50% kosztów inwestycji poniesionych do dnia 31 grudnia 2006 r. Strona odwołała się przy tym do treści przepisu art. 7 ust. 5 ustawy o podatku od osób prawnych, który jej zdaniem znajduje tu zastosowanie.

W ocenie organu interpretacyjnego oraz Dyrektora Izby Skarbowej, stosownie do treści art. 5 ust. 2 pkt 4 ustawy nowelizującej ustawę strefową, Spółka będzie uprawniona do pomniejszenia dochodu z działalności prowadzonej na terenie [...]SSE wyłącznie o równowartość strat poniesionych na tej działalności po dniu 1 maja 2004 r.

Rozbieżność stanowisk, między stroną skarżącą, a organami obu instancji, odnosi się zatem do okresu powstawania strat, w kontekście możliwości zastosowania art. 5 ust. 2 pkt 4 ustawy nowelizującej ustawę strefową, tzn. możliwości pomniejszenia dochodu o równowartość strat. Bezsporne i jasne są natomiast przytoczone przez stronę skarżącą okoliczności stanu faktycznego.

Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej.

Artykuł 7 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. (Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm.) zawiera kompleksową regulację dotyczącą przedmiotu opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych: ust. 1 określa przedmiot opodatkowania, ust. 2 zawiera legalne definicje dochodu i straty, ust. 3 określa wyłączenia z podstawy opodatkowania, natomiast ust. 4, 4a i 5 podaje zasady odliczania straty.

Regulacja art. 7 ust. 5 daje podatnikowi prawo do obniżenia dochodu o wysokość straty w najbliższych kolejno następujących po sobie pięciu latach podatkowych, z tym, że wysokość obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50%. Istotne znaczenie ma zatem w tym wypadku ustalenie wysokości straty. Co do zasady (art. 7 ust. 2 in fine updop) stratą jest różnica między kosztami uzyskania przychodów, a sumą przychodów, w przypadku gdy koszty uzyskania są wyższe od przychodów.

Powyższa reguła doznaje ograniczenia m.in. w przypadku określonym w art. 7 ust. 4, w związku z ust. 3 pkt 1. Zgodnie z wymienionymi regulacjami, przy ustalaniu straty nie uwzględnia się przychodów i kosztów uzyskania przychodów w przypadku źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku. Stosownie z kolei do treści art. 17 ust. 1 pkt 34 updop, wolne o podatku są dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia [...], przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zezwolenia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Innymi słowy mówiąc wolą ustawodawcy było wyłączenie możliwości odliczania, przez podatników uzyskujących przychodu z tytułu działalności prowadzonej na terenie SSE, od dochodu uzyskanego z działalności w tej strefie, strat tam uzyskanych. Cel tego rozwiązania wydaje się jasny – eliminacja możliwości skorzystania z podwójnego uprzywilejowania podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 12 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych, w brzmieniu obowiązującym bezpośrednio przed wstąpieniem Polski do UE, (Dz. U. nr 123, poz. 600 ze zm.), dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby prawne lub osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą korzystały ze zwolnienia od podatku dochodowego, odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych lub w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wielkość zwolnień podatkowych określały rozporządzenia Rady Ministrów ustanawiające strefy, z zachowaniem zasad określonych w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców.

Sytuacja prawna przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą na terenie specjalnych stref ekonomicznych, w szczególności w zakresie wielkości i warunków utrzymania uzyskanych uprzednio zwolnień podatkowych, zmieniła się wraz z wejściem Polski do Unii Europejskiej, z dniem 1 maja 2004 r. Modyfikacje te wprowadziła właśnie ustawa z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw, która weszła w życie (z pewnymi wyjątkami, nie odnoszącymi się do rozpatrywanej kwestii) z dniem uzyskania przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej (art. 12 wymienionej ustawy). Głównym celem wspomnianej nowelizacji ustawy o SSE było wprowadzenie dla wszystkich przedsiębiorców, posiadających ze zezwolenia wydane przed dniem 1 stycznia 2001 r., nowych zasad korzystania ze zwolnień podatku dochodowego od dochodu uzyskanego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu, zgodnych z warunkami wynegocjowanymi z UE (por. uzasadnienie projektu ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw – druk sejmowy nr 1532 z dnia 26 lutego 2003 r.).

I tak, w myśl art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r., do kategorii podmiotów, które zachowały prawo do zwolnień podatkowych określonych w art. 12 ustawy o SSE, w brzmieniu z dnia 31 grudnia zostali zaliczeniu tylko mali przedsiębiorcy (pkt 1) oraz średni przedsiębiorcy (pkt 2) którzy posiadali zezwolenie uzyskane przed dniem 1 stycznia 2001 r. Wobec braku odmiennego uregulowania w art. 5 ust. 1 wymienionej ustawy, zasadny jest wniosek, iż do tej kategorii przedsiębiorców, utrzymujących dotychczasowe zwolnienia, odnosić się będą zastrzeżenia z art. 7 ust. 4 w związku z ust. 3 pkt 1 oraz w związku z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a zatem brak możliwości zastosowania odliczeń strat na podstawie art. 7 ust. 5 tejże ustawy.

Z kolei sytuacja prawna przedsiębiorców nie posiadających statusu małego lub średniego przedsiębiorcy (do tej kategorii zalicza się skarżąca Spółka), z które uzyskują dochody z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy na podstawie zezwolenia wydanego przed dniem 1 stycznia 2001 r., została kompleksowo uregulowana w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 2 października 2003 r. Wysokość zwolnienia z podatku dochodowego została ograniczona w postaci wprowadzenia górnej granicy tego zwolnienia, w zależności od sektora, w jakim przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą (art. 5 ust. 2 pkt 1 lit. a) albo od daty wydania zezwolenia, na podstawie którego działalność taka była prowadzona (art. 5 ust. 2 pkt 1 lit b i c). Skarżącej spółki dotyczy regulacja art. 5 ust. 2 pkt 1 lit. c), zgodnie z którą jej dochody zwolnione z podatku dochodowego w zakresie ustalonym w art. 12 ustawy o SSE, z tym że maksymalna dopuszczalna wielkość pomocy publicznej wynosi 50% inwestycji poniesionych do dnia 31 grudnia 2006 r. Wspomnieć przy tym należy, iż przy ustalaniu dopuszczalnej wielkości pomocy publicznej, o której mowa w pkt 1 art. 5 ust. 2, uwzględnia się koszty inwestycji poniesione przez przedsiębiorcę w trakcie obowiązywania zezwolenia (art. 5 ust. 2 pkt 2). Tę ostatnią regulację, w odniesieniu do okresu "zaliczalnych" kosztów inwestycji (od momentu obowiązywania zezwolenia do 31 grudnia 2006 r.), zgodnie zresztą z zawartym w niej wskazaniem ("... o której mowa w ust. 1 ...") można odnieść wyłącznie do procesu ustalania maksymalnej dopuszczalnej wielkości pomocy publicznej, stosownie do reguł zawartych w art. 5 ust. 2 pkt 1 lit a), b) i c).

Postanowienia art. 5 ust. 2 pkt 2, wbrew twierdzeniom skargi, nie mają natomiast zastosowania do sytuacji przewidzianej w art. 5 ust. 2 pkt 4, który to przepis wprowadza swoistą "rekompensatę" za zmniejszenie zakresu zwolnienia podatkowego dla przedsiębiorców nie mających statusu małego lub średniego przedsiębiorcy. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 2 października 2003 r., do określenia wielkości pomocy publicznej z tytułu zwolnienia z podatku dochodowego przyjmuje się dochód uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, pomniejszony o równowartość strat poniesionych na tej działalności przez przedsiębiorcę.

Sąd nie podziela stanowiska strony, zawartego w skardze, iż przepis art. 5 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 2 października 2003 r. jest przepisem odnoszącym się w części do zdarzeń przeszłych. Budowa art. 5 ust. 2 wymienionej ustawy wskazuje, iż stanowi on samodzielną całość, niezależną od regulacji art. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w zakresie w jakim ten ostatni przepis stanowi o prawnej dopuszczalności pomniejszenia dochodu o równowartość strat. Analizowany przepis ustawy nowelizującej ustawę strefową nie zawiera także odesłań do stosowania updop, w tym np. takich regulacji, jak art. 7 ust. 5. W ocenie Sądu, poprzez uregulowanie w art. 5 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 2 października 2003 r., kwestii dopuszczalności dokonywania odliczeń strat, ustawodawca wykluczył tym samym – w takim zakresie, w jakim przewidziano to w wymienionym przepisie - możliwość dodatkowego posługiwania się w tej sytuacji art. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Skoro zatem przepis art. 5 ustawy z dnia 2 października 2003 r. wszedł w życie z dniem wstąpienia Polski do UE (art. 12), nie istnieją żadne prawne przesłanki, by wprowadzone w ust. 2 pkt 4 uprawnienia do odliczania strat odnosiło się do strat poniesionych przez przedsiębiorcę przed wejściem w życie tego przepisu. Jak już wcześniej zaznaczono, w okresie obowiązywania tzw. "starych" zwolnień podatkowych dla przedsiębiorców prowadzących działalność na terenie SSE, ustawodawca wykluczał dublowanie przywilejów. W ocenie Sądu podatnik tak długo, jak długo był uprawniony do korzystania ze zwolnień podatkowych na tzw. "starych" zasadach określonych ustawą o SSE, nie mógł rozliczać straty w sposób określony w art. 7 ust. 5 updop, co dodatkowo spowodowałoby niejako skorzystanie z podwójnej ulgi. Od momentu przystąpienia Polski do UE podatnikowi, nie będącemu małym ani średnim przedsiębiorcą, prowadzącemu działalność gospodarczą na terenie SSE na podstawie udzielonego wcześniej zezwolenia, ustawa nowelizująca ustawę strefową ograniczyła zakres dotychczasowych ulg, wprowadzając niejako w zamian prawo do odliczania strat.

Powyższe argumenty wspierają stanowisko organów, które w przedstawionych warunkach należy uznać za prawidłowe.

Zakres sądowej kontroli administracji publicznej, z mocy art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sprowadza się do badania pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Oznacza to, że zaskarżone rozstrzygnięcie podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, względnie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 153, poz. 1270).

Dokonując kontroli we wskazanym zakresie Sąd nie stwierdził, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa materialnego podatkowego oraz zasad postępowania w określonym wyżej zakresie.

W tej sytuacji skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).