Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 511/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. na Prezydenta Miasta B. w przedmiocie warunków zabudowy terenu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 czerwca 2011 r. B. G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Prezydenta Miasta B., wnosząc o ukaranie tego organu grzywną w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. Nr 34, poz. 173).

W uzasadnieniu skargi nawiązała do decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r., nr [...], z dnia [...]r., nr [...]oraz z dnia [...]r., nr [...]w sprawie ustalenia dla skarżącej warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy kiosku handlowego pomiędzy ul. [...] i ul. [...] w B., na działce nr [...]. Jednocześnie zwróciła uwagę na wydany w dniu 17 kwietnia 2002 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ka 1526/00 wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując na niedopuszczalność skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania przedmiotowej sprawy, a także z powodu niedochowania przez skarżącą wymogów formalnych skargi, określonych w art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a.

Zarządzeniem z dnia 25 lipca 2011 r. przewodniczący Wydziału II wezwał skarżącą do dokładnego oznaczenia przedmiotu skargi i wskazania, czy wnosi skargę na działanie Prezydenta Miasta B. czy na bezczynność tego organu poprzez niewydanie określonego aktu lub niepodjęcie czynności albo przewlekłe prowadzenie postępowania. Jednocześnie zobowiązano skarżącą do wskazania zaskarżonej decyzji, postanowienia lub innego aktu bądź czynności, daty jego wydania i numeru sprawy, a w przypadku gdy jej intencją było wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania - określenie w jakiej sprawie Prezydent Miasta B. pozostaje bezczynny lub przewlekle prowadzi postępowanie. Poinformowano także, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania w sprawie odpowiedzialności majątkowej funkcjonariusza publicznego w oparciu o powołane przez skarżącą przepisy ustawy o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa.

Pismem z dnia 24 sierpnia 2011 r. skarżąca, ponownie nawiązując do powołanych wyżej decyzji administracyjnych, wniosła o ukaranie Prezydenta Miasta B. w trybie przepisów ustawy o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

- decyzje administracyjne,

- niektóre postanowienia (wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające co do istoty, ponadto wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie),

- inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

- pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

- akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,

- inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

- akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

Skarga wykraczająca poza ten zakres przedmiotowy jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Mając na uwadze zakreślony przez skarżącą przedmiot skargi oraz właściwość sądów administracyjnych wniesioną skargę uznać należy za niedopuszczalną.

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa regulacja ta określa zasady odpowiedzialność majątkowej funkcjonariuszy publicznych (np. osoby działającej w charakterze organu administracji publicznej lub z jego upoważnienia, osoby wykonującej w urzędzie organu administracji publicznej pracę w ramach stosunku pracy lub stosunku służbowego) wobec Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub innych podmiotów ponoszących odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przy wykonywaniu władzy publicznej, za działania lub zaniechania prowadzące do rażącego naruszenia prawa oraz zasady postępowania w przedmiocie tej odpowiedzialności.

Funkcjonariusz publiczny ponosi odpowiedzialność majątkową w razie łącznego spełnienia przesłanek określonych w art. 5 omawianej ustawy, tj. na mocy prawomocnego orzeczenia sądu lub na mocy ugody zostało wypłacone przez podmiot odpowiedzialny odszkodowanie za szkodę wyrządzoną przy wykonywaniu władzy publicznej z rażącym naruszeniem prawa, to rażące naruszenie prawa zostało spowodowane zawinionym działaniem lub zaniechaniem funkcjonariusza publicznego, a nadto zostało stwierdzone zgodnie z art. 6 ustawy.

Aczkolwiek, zgodnie z art. 6 pkt 4 i 8 tej ustawy, przez stwierdzenie rażącego naruszenie prawa należy rozumieć m.in. wydanie przez sąd administracyjny prawomocnego wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego czy też prawomocne stwierdzenie przez sąd administracyjny rażącego naruszenia prawa na podstawie art. 149 lub art. 154 § 2 P.p.s.a., to jednak postępowanie o odszkodowanie toczy się według zasad określonych w rozdziale 3 ustawy, a zatem według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, a powództwo - w razie zaistnienia do tego podstaw - wytacza prokurator przed właściwym sądem powszechnym.

Intencją skarżącej, zgodnie z oświadczeniem zawartym w skardze i piśmie procesowym z dnia 24 sierpnia 2011 r., jest orzeczenie przez sąd administracyjny o odpowiedzialności majątkowej Prezydenta Miasta B. w oparciu o przepisy ustawy o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa. Tymczasem, jak wskazano powyżej, zarówno ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak i ustawa o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa nie przewiduje właściwości sądu administracyjnemu do rozpoznania sprawy o odszkodowanie w tym zakresie.

Z tych wszystkich powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.