Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1133/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-10-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Dnia 17 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 17 października 2007 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2004 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W dniu 26 sierpnia 2007 r. A. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2004 rok. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W jego uzasadnieniu strona podniosła, iż z uwagi na wielkość dochodów oraz zakres prowadzonej działalności gospodarczej, wyegzekwowanie określonej w decyzji zaległości podatkowej wraz z kosztami postępowania egzekucyjnego skutkować będzie ograniczeniem lub zawieszeniem, a być może nawet eliminacją skarżącej z obrotu gospodarczego. Strona argumentowała, iż uwzględnienia wniosku wymaga też ochrona interesu publicznego ze względu na potencjalne roszczenia odszkodowawcze w razie zaprzestania prowadzenia działalności, a następnie uchylenia zaskarżonych decyzji. W konsekwencji powyższego skarżąca wskazała, iż w przypadku niewstrzymania wykonalności decyzji oraz dalszego prowadzenia egzekucji zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konstrukcja tego przepisu wylicza wyczerpująco przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Inicjatywa do uprawdopodobnienia w dostatecznym stopniu okoliczności stanowiących o zasadności wniosku przysługuje wnioskodawcy.

Mając na uwadze powyższe Sąd ocenił, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie skarżąca w istocie ograniczyła uzasadnienie swojego żądania do wskazania, że wyegzekwowanie zaległości podatkowej mogłoby spowodować konieczność ograniczenia, a nawet likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie Sądu rozumowanie takie jest zbyt daleko idące. Podkreślić należy, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu. Na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. pojęcie "szkody" (majątkowej, jak i niemajątkowej) oznacza taką stratę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/04 LEX nr 281811). Gdy kwestionowana w skardze decyzja nakłada na stronę obowiązek zapłaty określonej sumy pieniędzy, nie może być mowy o szkodzie w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, gdyż w razie uwzględnienia skargi kwota ta będzie podlegała zwrotowi.

Jak już zaznaczono, wykonanie jakiejkolwiek decyzji określającej zobowiązanie podatkowe ma dla jej adresata niekorzystne konsekwencje w postaci ubytku w majątku podatnika. Jednakże przepis art. 61 § 3 ustawy wymaga wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody znacznej, a więc większej niż przeciętnie wywoływana wykonaniem decyzji tego rodzaju oraz skutków trudnych do odwrócenia, to jest takich, gdzie powrót do stanu poprzedniego będzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych środków. Zaznaczyć również należy, iż niebezpieczeństwo wyrządzenia, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może stanowić czysto hipotetycznej ewentualności, lecz musi stanowić realne i wymierne zagrożenie. Strona w swoim wniosku zagrożenia takiego jednak nie uprawdopodobniła.

Nie bez znaczenia dla oceny zasadności wniosku pozostaje też fakt, iż w 2006 r. podatniczka osiągnęła dochód z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 329 230,19 zł i poza zaległościami w podatku VAT za 2003 i 2004 r. strona nie ma innych nieuregulowanych należności podatkowych. Tym samym ocenić należy, że sytuacja skarżącej nie jest na tyle trudna, by wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowało pogorszenia sytuacji finansowej strony ze skutkiem, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Prowadząc działalność gospodarczą, należy liczyć się z różnymi zagrożeniami, łącznie z czasowym lub stałym brakiem płynności finansowej, która doprowadzić może do eliminacji podmiotu z obrotu gospodarczego.

Skarżąca podnosi również, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji służyć będzie ochronie interesu publicznego, z uwagi na potencjalne roszczenia odszkodowawcze w przypadku uchylenia kwestionowanego aktu. Pokreślić należy, iż ochrona interesu publicznego nie jest okolicznością wskazaną w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniającą uwzględnienie wniosku, a jak zaznaczono katalog przesłanek wymienionych w tym przepisie ma charakter zamknięty. Ponadto sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może dokonywać oceny legalności kwestionowanego skargą aktu i prawdopodobieństwa jego uchylenia, gdyż byłoby to przedwczesne, a tym samym niedopuszczalne na tym etapie postępowania. To czy rzeczywiście istnieją podstawy do uwzględnia skargi sąd ustala dopiero rozpoznając sprawę merytorycznie. Oceny takiej nie można natomiast dokonywać w postępowaniu wpadkowym, Sąd bowiem, zajmując się przedmiotowym wnioskiem, nie bada prawidłowości zaskarżonej decyzji, a jedynie konsekwencje jej wykonania dla sytuacji strony skarżącej. Wskazywanie przez stronę na ewentualną nieprawidłowość zaskarżonego aktu nie może więc przemawiać za pozytywnych rozstrzygnięciem w przedmiocie wniosku o wstrzymanie jej wykonania.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.