Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1156/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...] stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i modernizacji obiektów [...] oraz budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej i usługowej wraz z zapleczem parkingowym i technicznym: I zadanie obejmuje [...] część terenu – adaptację i modernizację istniejącego [...], urządzenie [...] oraz urządzenie ogólnodostępnych terenów rekreacji biernej, zadanie II obejmuje [...] część terenu – realizację zabudowy wielorodzinnej i usługowej wraz z niezbędnym zapleczem parkingowym i technicznym na działkach nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] na terenie [...] W., wydanej na wniosek [...] Sp. z o.o. obecnie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Prezydent W. stwierdził wygaśnięcie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2005 r. o warunkach zabudowy dla powyżej opisanej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu [...] stycznia 2011 r. wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] listopada 2010 r., opublikowany w dniu [...] grudnia 2010 r. w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...], poz. [...]. Ustalenia decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. o warunkach zabudowy stały się niezgodne z ustaleniami powyższego planu miejscowego rejonu [...] w zakresie przebiegu linii zabudowy oraz funkcji. W decyzji o warunkach zabudowy jest funkcja mieszkaniowa wielorodzinna z usługami, w uchwalonym planie usługi [...].

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. wnosząc o uchylenie decyzji w całości. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że w dniu 28 sierpnia 2008 r. Spółka złożyła wniosek o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę. Prezydent W. wydał decyzję odmowną, a Wojewoda [...] utrzymał ją w mocy. Spółka zaskarżyła decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który uchylił obie decyzje i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi W. Wojewoda [...] złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę na wniosek Spółki jest w toku. Spółka złożyła nowy wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w dniu 10 grudnia 2010 r. Postępowanie w tej sprawie zostało zawieszone. Wnioski o pozwolenia na budowę zostały złożone przed dniem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. przed dniem [...] stycznia 2011 r. i gdyby organy działały zgodnie z przepisami, ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę byłaby wydana przed tą datą.

Rozpatrując odwołanie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie jeżeli:

1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę,

2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji.

2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.

3. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1 następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 kpa.

Z ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady W. nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] wynika, że planowana inwestycja położona jest w obszarze oznaczonym w planie symbolem [...], dla której ustalono m.in. następujące zasady zagospodarowania:

"1. Przeznaczenie terenu:

1) podstawowe: usługi [...];

2) dopuszczalne: usługi nieuciążliwe związane z obsługą funkcji podstawowej oraz usługi turystyki i gastronomii.

Ustalenia zawarte w tym planie są ewidentnie inne niż w decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. o warunkach zabudowy. Decyzja obejmuje m.in. budowę zespołu zabudowy mieszkaniowej i usługowej wraz z zapleczem parkingowym i technicznym, dla której ustalono wysokość zabudowy do [...] m ([...] kondygnacji) w rejonie narożnika ul. [...], natomiast plan dopuszcza w tym rejonie wysokość budynków maksymalnie do [...] m., przy czym nie przewiduje się zabudowy mieszkaniowej.

Zdaniem organu odwoławczego kwestia dotycząca wykazania, że ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego są inne niż ustalenia decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. nie budzi żadnych wątpliwości. Natomiast odwołanie Spółki zostało oparte na argumencie, że wnioski o pozwolenie na budowę zostały złożone przed dniem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i gdyby organy obu instancji działały zgodnie z przepisami ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę zostałaby wydana. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 sierpnia 2011 r., sygn.akt II OSK 2339/10 uchylającym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2010 r., sygn.akt VII SA/Wa 890/10 w uzasadnieniu wskazał, że "Aby całe zamierzenie budowlane w kształcie przedstawionym w projekcie zagospodarowania działki lub terenu mogło być zrealizowane, inwestor w tym momencie powinien już posiadać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co stwarza realne podstawy do uzyskania pozwolenia na budowę dla pozostałych obiektów planowanych do realizacji w następnych etapach. W przeciwnym razie brak by było jakichkolwiek gwarancji, że inwestor w przyszłości będzie realizował inne obiekty, które były zaplanowane w decyzji o warunkach zabudowy i dlatego taka decyzja została wydana, w przekonaniu, że mają być zrealizowane wszystkie obiekty, a nie tylko niektóre, dowolnie wybrane przez inwestora".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że w/w przepis art. 65 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi wyraźnie, że postanowień art. 65 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy nie stosuje się jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie takiej decyzji nie ma, co nie jest kwestionowane przez skarżącą Spółkę.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 kpa i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka szczegółowo opisała stan sprawy. Podkreśliła, że ustalenia dokonane przez organ drugiej instancji są nieprawdziwe, nierzetelne i rażąco sprzeczne z treścią załączonych do odwołania trzech opinii prawnych sporządzonych przez profesorów nauk prawnych oraz treścią uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2012 r., sygn.akt VII SA/Wa 2210/11. Istotnym dowodem na to, że dokumenty złożone przez Spółkę wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę są zgodne z przepisami i decyzją o warunkach zabudowy jest "notatka wprowadzająca wnoszona na posiedzenie Zespołu Koordynującego" oraz "wyciąg z protokołu posiedzenia Zespołu Koordynującego w dniu [...] listopada 2008 r.", gdzie wyraźnie wskazano, że projekt budowy budynku jest zgodny z decyzją WZ. Organ drugiej instancji zupełnie pominął znaczenie tego dokumentu, który świadczy o tym, że wskazywanie przez Prezydenta W. "braków" we wnioskach Spółki o pozwoleniu na budowę sprowadzających się do rzekomej niezgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy było niezgodne z ustaleniami tegoż planu. Wskazując na powyższe Spółka podkreśliła, że organ drugiej instancji nie tylko nie podjął czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, ale dokonał ustaleń sprzecznych z prawdą, wbrew interesowi społecznemu i interesowi Spółki.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi oraz podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, chyba że została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Niewątpliwie regulacja powyższa zapobiega występowaniu w obrocie prawnym dwóch różnych podstaw prawnych do realizacji danej inwestycji i wynika ze szczególnej relacji, jaka zachodzi pomiędzy decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Decyzje te są bowiem wydawane w sytuacji braku planu zagospodarowania, przyjąć zatem należy że ustalenia planu mają pierwszeństwo przed ustaleniami decyzji.

Ustawodawca posługuje się sformułowaniem "innych ustaleń" planu miejscowego w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiąc, że zaistnienie tych "innych ustaleń" uzasadnia stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (tj. zarówno decyzji o warunkach zabudowy, jak i decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego).

Merytoryczne ustalenia decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. dotyczą warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i modernizacji obiektów [...] oraz budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej i usługowej wraz z zapleczem parkingowym i technicznym na działkach nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] na terenie [...] W. i są inne niż dotyczące powyższych działek merytoryczne postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] listopada 2010 r.

"Inne ustalenia" zawarte w powyższym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie są kwestionowane przez skarżącą Spółkę.

Problem w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestionowania przez Spółkę okoliczności nie posiadania przez Spółkę ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżąca Spółka nie posiada ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego objętego decyzją o warunkach zabudowy Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. i wskazuje, że gdyby organy wydające pozwolenie na budowę działały zgodnie z przepisami, ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę byłaby wydana przed dniem [...] stycznia 2011 r. tj. przed dniem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

Podkreślić należy, że postępowanie o wygaśnięcie decyzji na podstawie art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 164 § 1 pkt 1 nie jest postępowaniem, w którym organ bada zasadność i zgodność z prawem wydania lub nie wydania pozwolenia na budowę.

Celem instytucji uregulowanej w art. 162 § 1 kpa jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, a nie merytoryczne rozstrzyganie w sprawie, czy też rozstrzyganie w nowej sprawie, wychodząc poza granice zakreślone przepisem art. 162 § 1 pkt 1 kpa.

Zaskarżona decyzja odpowiada warunkom określonym w art. 107 kpa. Zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne oraz ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Zostało prawidłowo zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym, co ma szczególne znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 kpa.

Analiza akt postępowania administracyjnego i wydanej w tej sprawie decyzji wskazuje, że organy administracji publicznej prowadząc postępowanie w sposób właściwy zastosowały przepisy procedury administracyjnej, jak również przepisy prawa materialnego.

Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.