Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 416/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.1 par.1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art.134 par.1, art.145 par.1 pkt 1 lit.c,art.152,art.200,art.205 par.2;
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art.106
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.59 ust.1 pkt 2,art.63 ust.1 i 2,art.64 ust.1 pkt 1,art.71 ust.2,art.72 ust.1 pkt 1,art.73 ust.1,art.77;
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art.23 ust.2,art.24 ust.1;
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody
article: par.3 pkt 70;
journal: Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2012 r. sprawy ze skargi A. i A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących A. i A. S. kwotę 757 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", wydaną z upoważnienia Wójta Gminy D. przez Sekretarza Gminy po rozpatrzeniu wniosku K. N. oraz A. i A. S. z dnia 15 listopada 2010 r. ustalono środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania i rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego na warsztat samochodowy na działkach nr "[...]" i "[...]" w obrębie geodezyjnym M., gmina D. W wydanej decyzji organ wskazał warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, a także wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. W uzasadnieniu szczegółowo przedstawiono przebieg postępowania. Podniesiono, iż zarówno Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. opinią sanitarną z dnia "[...]", jak i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. postanowieniem z dnia "[...]" wyrazili opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Na podstawie uzyskanych opinii oraz po uwzględnieniu uwarunkowań wynikających z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko organ postanowieniem z dnia "[...]" odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Wskazano, iż teren, na którym planowana jest inwestycja nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w bezpośrednim sąsiedztwie analizowanego terenu od strony północnej i wschodniej znajdują się nieruchomości niezabudowane, od strony południowej przebiega droga gminna, natomiast od strony zachodniej znajduje się nieruchomość zabudowana budynkiem mieszkalnym (wydane pozwolenie na budowę zmieniające sposób użytkowania budynku gospodarczego na budynek o funkcji mieszkalnej). Podkreślono, iż działka nr "[...]" ma powierzchnię 2752m² i jest w większości utwardzona i pozbawiona roślinności, zabudowana budynkiem mieszkalnym oraz gospodarczym o powierzchni ok. 115m², który zostanie rozbudowany o ok. 40m² od strony północno – wschodniej, przy granicy z działką nr "[...]". Najbliższa zabudowa znajduje się na działce nr "[...]", w odległości 6m od granicy z działką, na której planowana jest inwestycja oraz w odległości ok.15m od istniejącego budynku gospodarczego, ok.25m od planowanej rozbudowy. W ramach inwestycji planuje się budowę parkingu na 20 miejsc postojowych i ciągów komunikacyjnych, których powierzchnia wyniesie około 310m². Obiekt będzie składać się z dwóch stanowisk naprawczych, które wyposażone zostaną w podnośniki mechaniczne i kompresor. Zakres prac wykonywanych w warsztacie to m.in. naprawy zawieszeń, układów hamulcowych, silników, skrzyń biegów, z wyłączeniem napraw blacharskich i lakierniczych. Zaznaczono, iż z przedłożonej dokumentacji wynika, że działalność zakładu zostanie usystematyzowana, a podjęte działania będą miały na celu ograniczenie negatywnych skutków funkcjonowania zakładu. Organ wskazał również, iż planowana inwestycja zlokalizowana jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Środkowej Łyny, na którym obowiązują przepisy zawarte w rozporządzeniu Wojewody Warmińsko – Mazurskiego z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Środkowej Łyny, w sąsiedztwie rzeki Łyny. Realizacja planowanego przedsięwzięcia nie naruszy jednak zapisów wskazanego rozporządzenia, ani nie będzie miała znaczącego negatywnego wpływu na walory krajobrazowe obszaru chronionego krajobrazu, gdyż realizowana będzie na terenie już zabudowanym. Najbliżej położony obszar Natura 2000 to Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków "Puszcza Napiwodzko - Ramucka", położony w odległości około 10 km od miejsca planowanego przedsięwzięcia. Zatem przedmiotowa inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na gatunki i siedliska przyrodnicze, dla których wyznaczone zostały obszary Natura 2000 oraz nie naruszy spójności sieci Natura 2000. Jednocześnie inwestycja nie jest zlokalizowana na obszarach wybrzeży, obszarach przylegających do jezior, obszarach górskich lub wodno-błotnych, obszarach ochrony uzdrowiskowej, obszarach o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne. Nie będzie również wymagała wycinki drzew. Z uwagi na rodzaj przedsięwzięcia, skalę możliwego oddziaływania oraz jego usytuowanie uznano, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, gdyż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą szczegółowe uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 wskazanej ustawy.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła U. T., właścicielka działki nr "[...]", wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu odwołująca się podniosła, iż w toku przeprowadzonego postępowania wyraziła swoje zastrzeżenia co do planowanej inwestycji stosownie do treści art. 10 § 1 kpa oraz przedstawiła propozycję, aby planowany parking powstał na działce nr "[...]", gdyż w jej ocenie byłaby to odpowiednia odległość od jej domu. Tymczasem organ, mimo sprzeciwu odwołującej się oraz innych sąsiadów, nie ujął tej propozycji. Ponadto jej wniosek o wyznaczenie wizji lokalnej na działce nr "[...]", graniczącej bezpośrednio z działką, na której ma powstać planowana inwestycja, pozostał bez odpowiedzi. Odwołująca się dodała, iż planowany parking będzie znajdować się w odległości 6m od okien jej pokoju dziennego, co jest stanowczo zbyt małą odległością. Jednocześnie inwestor nie sprecyzował jakie rośliny zamierza posadzić wzdłuż granicy z jej nieruchomością i na jaką wysokość. Zaznaczyła, iż w przyszłości być może będzie chciała sprzedać swoją działkę, która dużo straci na wartości przez tę inwestycję. Ponadto mimo zapewnień inwestora, nie da się uniknąć zwiększonej emisji spalin oraz hałasu, który będzie bardzo dokuczliwy.

Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. uchyliło zaskarżoną decyzję i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że odmówiło ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż z przebiegu postępowania, jak również z powołanej przez organ pierwszej instancji podstawy prawnej wynika, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w trybie art. 84 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, tj. bez przeprowadzania procedury oceny oddziaływania na środowisko, przy czym uzasadnienie takiej decyzji powinno odpowiadać warunkom wymienionym w art. 85 ust. 2 cytowanej ustawy i zawierać informację o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 tej ustawy, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie organu odwoławczego analiza przywołanych przepisów w zestawieniu z decyzją będącą przedmiotem odwołania prowadzi do wniosku, iż organ w przedmiotowej sprawie orzekł niezgodnie z dyspozycją przepisów art. 84 i art. 85 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jednakże nie to uchybienie wpłynęło na sposób rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Podniesiono, iż planowana inwestycja zlokalizowana jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Środkowej Łyny, na którym obowiązują przepisy zawarte w rozporządzeniu Wojewody Warmińsko – Mazurskiego z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Środkowej Łyny, a zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody na obszarze chronionego krajobrazu mogą być wprowadzane wybrane zakazy, określone w art. 24 ust. 1 tej ustawy, m.in. zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wskazane rozporządzenie Wojewody Warmińsko – Mazurskiego zawiera taki zakaz, jednakże nie jest to zakaz bezwzględnie obowiązujący, bowiem nie dotyczy on m.in. realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w rozumieniu § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, po uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w O. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotowe rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. zostało zastąpione rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zaznaczono przy tym, iż po wejściu w życie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko zmianie uległa nomenklatura tych przedsięwzięć i obecnie art. 59 ustawy wskazuje na planowane przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i planowane przedsięwzięcia mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został potwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy (poprzednio obowiązująca regulacja posługiwała się pojęciem fakultatywnego sporządzenia raportu). Zatem w ocenie Kolegium za przedsięwzięcia, o których mowa w § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Wojewody Warmińsko – Mazurskiego w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Środkowej Łyny, należy uznać przedsięwzięcia wskazane w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Wskazane rozporządzenie w § 3 pkt 76 wymienia stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu, inne niż wymienione w pkt 17-19 i 46, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów. Odnosząc to do powyższych rozważań, organ odwoławczy przyjął, iż jest to jeden z rodzajów przedsięwzięć, w odniesieniu do których zakaz realizowania ich na obszarze chronionego krajobrazu Doliny Środkowej Łyny może nie obowiązywać, o ile realizacja tego przedsięwzięcia zostanie uzgodniona z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Takie uzgodnienie, które w ocenie organu odwoławczego, spowodowałoby uchylenie wymienionego zakazu, dokonywane jest przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Możliwość taką daje przepis art. 77 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jednakże w myśl powołanego przepisu wydanie tej decyzji w uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska może nastąpić tylko po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko. W przypadku, kiedy w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, brak jest oceny oddziaływania na środowisko, w ocenie Kolegium, nie można uznać, iż realizacja przedsięwzięcia została uzgodniona z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, co w konsekwencji powoduje, iż do tego rodzaju przedsięwzięć zastosowanie znajdzie zakaz wymieniony w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Wojewody Warmińsko – Mazurskiego w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Środkowej Łyny, co z kolei skutkować będzie odmową wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ odwoławczy nadmienił, iż nawet gdyby zastosować przepisy nieobowiązującego już rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, to skutki byłyby jeszcze bardziej dotkliwe, gdyż prowadziłoby to do ustanowienia generalnego zakazu realizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przyjęcie takiego stanowiska tym bardziej przemawiałoby za odmową wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A. i A. S., reprezentowani przez radcę prawnego, M. A. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, podnosząc zarzut naruszenia art. 64 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 oraz art. 84 i art. 85 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez przyjęcie bezwzględnego związania organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach stanowiskiem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i w sytuacji braku tego uzgodnienia uznanie, iż niedopuszczalnym było wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie art. 85 wskazanej ustawy, a także naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 kpa poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego skutkującego wydaniem rozstrzygnięcia merytorycznego polegającego na odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji oraz złamanie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wyrażające się w przewlekłym prowadzeniu postępowania zakończonego skarżoną decyzją. W uzasadnieniu podkreślono, iż ustawodawca nie przewidział związania organu orzekającego opiniami organów, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, tj. m.in. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Wydana w sprawie decyzja zawiera informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, stosownie do treści art. 85 ust. 2 pkt 2 wskazanej wyżej ustawy, w szczególności organ pierwszej instancji przeanalizował rodzaj i skalę możliwego oddziaływania przedsięwzięcia. Stwierdzono, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w związku z czym, nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem, skoro organ nie jest związany stanowiskiem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, to nie dopuścił się naruszenia przepisów art. 84 i art. 85 ust. 2 jak wskazało Kolegium w zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazano, iż organ odwoławczy nie odniósł się do pisma złożonego przez stronę skarżącą, w którym podniesiono, na terenie miejscowości M., w której planowana jest przedmiotowa inwestycja, zlokalizowane są inne małe firmy, a władze gminy zezwalają na umiejscawianie nowych przedsiębiorstw w pobliżu nie tylko nieruchomości skarżących, lecz także nieruchomości odwołującej się. Zaznaczono przy tym, iż działka należąca do U.i T. nie jest zamieszkiwana, natomiast posadowiony na niej budynek jest nadal w budowie. Pełnomocnik strony skarżącej zwrócił również uwagę na fakt, iż przedmiotowe postępowanie administracyjne trwało ponad rok, a organy rozpoznające niniejszą sprawę całkowicie pominęły stanowisko skarżących, co prowadzi do wniosku, iż zostały naruszone przepisy art. 8 w związku z art. 35 kpa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jej podejmowaniu nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego.

Należy również podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012r., poz. 270), zwanej w dalszej części uzasadnienia p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd uznał, iż kwestionowana decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji naruszają obowiązujące przepisy prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). P6 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.),ostępowanie w tej sprawie wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 72 ust. 1 pkt 1 i art. 73 ust. 1 powołanej ustawy). Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397). W myśl § 3 ust. 1 pkt 76 powołanego rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu, inne niż wymienione w pkt 17-19 i 46, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów.

Jednocześnie należy wskazać, iż stosownie do treści art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli obowiązek ten został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1, tj. w drodze postanowienia, wydanego przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu uwarunkowań wskazanych w tym przepisie. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 powołanej ustawy). Należy zaznaczyć, iż postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska (art. 64 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy).

W niniejszej sprawie skarżący złożyli wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania i rozbudowie budynku gospodarczego z przeznaczeniem na warsztat samochodowy oraz budowy budynku garażowego na działkach o nr "[...]" oraz "[...]" w obrębie M., gmina D.

W świetle wskazanych wyżej przepisów należy zatem stwierdzić, iż planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., a tym samym jego realizacja jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli taki obowiązek został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Jednakże jak wynika z akt sprawy Wójt Gminy D., po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O., postanowieniem z dnia "[...]", na podstawie art. 63 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uwzględniając wskazane w powołanym przepisie uwarunkowania takie, jak rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania, odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu organ podniósł, iż inwestycja ta nie będzie miała znaczącego negatywnego wpływu na walory krajobrazowe obszaru chronionego, gdyż realizowana będzie na terenie już zabudowanym. Podkreślono również, iż działalność zakładu zostanie usystematyzowana, a podjęte działania będą miały na celu ograniczenie negatywnych skutków funkcjonowania zakładu m.in. poprzez odprowadzenie powstających ścieków socjalno – bytowych do sieci kanalizacji sanitarnej, ścieków technologicznych – po podczyszczeniu – do sieci kanalizacji gminnej, przekazywanie wytworzonych odpadów uprawnionym jednostkom posiadającym wymagane przepisami zezwolenia na transport, odzysk lub unieszkodliwianie tych odpadów, a także nasadzenie zieleni izolacyjnej. Ponadto zgodnie z art. 84 wskazanej ustawy w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia, które niezależnie od wymagań wynikających z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać - w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 1 i 2 pkt 2 powołanej ustawy).

Jednocześnie należy podkreślić, że nieruchomości, na których planowana jest przedmiotowa inwestycja, położone są w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Środkowej Łyny, wyznaczonego rozporządzeniem Wojewody Warmińsko – Mazurskiego z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Środkowej Łyny (Dziennik Urzędowy Województwa Warmińsko – Mazurskiego z 2008 r. Nr 201, poz. 3152). Powyższe rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2005 r. Nr 92, poz. 880, ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ, wyznaczając obszar chronionego krajobrazu, określa jego nazwę, położenie, obszar, sprawującego nadzór, dokonuje ustaleń dotyczących czynnej ochrony ekosystemów oraz ustanawia zakazy właściwe dla danego obszaru chronionego krajobrazu lub jego części, wybrane spośród zakazów wymienionych w art. 24 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony. Jednym z zakazów ustanowionych w omawianym rozporządzeniu Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 19 grudnia 2008 r. jest określony w § 4 ust. 1 pkt 2 zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jednakże zakaz ten nie ma charakteru bezwzględnego, bowiem w § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia wskazano, iż nie dotyczy on realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w rozumieniu § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), po uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w O. Wśród wskazanych w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko znajdują się m.in. stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego lub rolniczego, lub środków transportu, niewymienione w pkt 17-19 i pkt 45, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów. Co prawda rozporządzenie to z dniem 15 listopada 2010 r. zostało zastąpione nowym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397), należy jednak uznać – co słusznie podnosi organ odwoławczy, iż nie ma to wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, bowiem aktualnie obowiązujące rozporządzenie w dalszym ciągu uznaje stacje obsługi wskazane w § 3 pkt 70 dotychczasowego rozporządzenia jako przedsięwzięcia mogące oddziaływać na środowisko, wprowadzając jedynie rozróżnienie, stosownie do zapisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, na przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, do których zalicza właśnie stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego lub rolniczego, lub środków transportu, niewymienione w pkt 17-19 i pkt 46, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów. Jednocześnie należy podkreślić, iż rozporządzenie wojewody wydane na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody stanowi akt prawa miejscowego, który może być źródłem stosowanych ograniczeń prawa własności (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 943/06, LEX nr 340125). W związku z tym, iż rozporządzenie Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Środkowej Łyny nie zostało uchylone, jego przepisy mają moc obowiązującą i ich zastosowanie w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości.

Zatem realizacja inwestycji, polegającej na zmianie sposobu użytkowania i rozbudowie budynku gospodarczego z przeznaczeniem na warsztat samochodowy oraz budowy budynku garażowego na działkach o nr "[...]" oraz "[...]" w obrębie M., gmina D., położonych na terenie obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Środkowej Łyny, która stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko jest możliwa w przypadku spełnienia warunków wskazanych w § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Środkowej Łyny, tj. po uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w O. Przy czym, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę uzgodnienie, o którym mowa w § 4 ust. 3 pkt 1 powołanego rozporządzenia, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, możliwe jest nie tylko w trybie art. 77 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ale także - w określonych przypadkach - może nastąpić na podstawie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie bowiem z art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i, w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim, z dyrektorem urzędu morskiego. Należy jednak zauważyć, iż z treści tego przepisu wprost wynika, że dotyczy to wyłącznie sytuacji, gdy jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tymczasem w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia "[...]’ Wójt Gminy D., po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O., na podstawie art. 63 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W tej sytuacji, powyższe postanowienie wyłącza możliwość zastosowania w niniejszej sprawie art. 77 ust. 1 cytowanej ustawy. Należy przy tym podkreślić, iż organ, wydając rozstrzygnięcie co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia jest związany wyłącznie przepisami prawa. Skoro zatem w jego ocenie okoliczności danej sprawy nie uzasadniają nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a wydane w tym zakresie postanowienie odpowiada wymogom formalnym określonym w art. 63 – 65 powoływanej ustawy, to nie ma podstaw do jego kwestionowania.

Należy zwrócić również uwagę na fakt, iż przepis art. 64 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy wyraźnie stanowi, iż organ wydaje postanowienie po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska, przy czym opinii tej nie można utożsamiać z uzgodnieniem, gdyż nie jest ona wiążąca dla organu wydającego decyzję. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie, uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym i wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 822/09, LEX nr 787220). Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może więc przesądzić o treści decyzji wydawanej w wyniku uzgodnienia (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 1999 r., sygn. akt OPK 14/98, publ. ONSA nr 3, z 1999 r., poz. 80). Celem uzgodnień jest zasięgnięcie stanowiska organów posiadających tzw. wiedzę specjalistyczną co do możliwości realizacji zamierzonych przedsięwzięć z punktu widzenia ich właściwości.

Zatem w sytuacji, gdy nie przeprowadzono oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nie może być zastosowana procedura przewidziana w art. 77 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko dotycząca uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.

Jednocześnie w myśl § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 19 grudnia 2008 r. w celu realizacji na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Środkowej Łyny przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, niezbędne jest dokonanie uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w O.

Należy przy tym podkreślić, iż uzgodnienie decyzji dotyczy ustosunkowania się do konkretnej treści proponowanego rozstrzygnięcia, jaką ma podjąć organ prowadzący postępowanie główne, a zatem niezbędne jest przedstawienie organowi uzgadniającemu pełnej prawidłowo sporządzonej projektowanej treści decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1289/09, LEX nr 620119). W rozpatrywanej sprawie aktem tym jest decyzja w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji objętej wnioskiem skarżących.

W związku z tym, iż takim uzgodnieniem nie jest opinia wyrażona przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. postanowieniem z dnia "[...]" i jednocześnie wyłączone jest zastosowanie przepisu art. 77 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wskazane w rozporządzeniu Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 19 grudnia 2008 r. uzgodnienie możliwe jest do zrealizowania jedynie w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z powołanym artykułem, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ, a treść postanowienia uzgodnieniowego ma charakter wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne, przy czym na postanowienie wydane przez organ współdziałający służy zażalenie (art. 106 § 5 kpa) i w konsekwencji na postanowienie rozpoznające zażalenie służy skarga do sądu administracyjnego. Należy podkreślić, iż postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, przy czym jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano postanowienie uzgodnieniowe, obarczone jest wadami proceduralnymi (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 655/10, LEX nr 754019). Jednocześnie należy wskazać, iż przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie wyłączają stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również nie zawierają regulacji uniemożliwiających dokonania wymaganego uzgodnienia w trybie art. 106 kpa.

Reasumując powyższe rozważania, należy uznać, iż § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 19 grudnia 2008 r. odnosi się do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, a tym samym obejmuje swoją dyspozycją inwestycję będącą przedmiotem złożonego przez skarżących wniosku o ustalenie środowiskowych uwarunkowań. Jednocześnie w świetle obowiązujących przepisów prawa oraz wskazanych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż organ przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia w przypadku wcześniejszego odstąpienia od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, może dokonać wymaganego przepisami rozporządzenia Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Środkowej Łyny uzgodnienia w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy wezmą pod uwagę przedstawioną powyżej wykładnię przepisów i podejmą czynności umożliwiające zakończenie postępowania z uwzględnieniem przedstawionego przez Sąd trybu procedowania w sprawie.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 wskazanej ustawy.

Na marginesie jedynie należy wskazać uczestnikom postępowania, że złożone przez nich na rozprawie postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia "[...]" stwierdzające konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dotyczy innej inwestycji, niż inwestycja będąca przedmiotem skargi, a mianowicie budowy dwustanowiskowego warsztatu samochodowego i w związku z tym pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.