Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1217/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 46 § 1 i § 4, art. 49 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 19 grudnia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 maja 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 273/18 odrzucające skargę w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 18 maja 2018 r. odrzucił skargę M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że dniu 8 marca 2018 r. M.W. wniosła niepodpisaną skargę na ww. decyzję.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III WSA w Krakowie z dnia 23 marca 2018 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia otrzymania odpisu zarządzenia, poprzez jej własnoręczne podpisanie. Jednocześnie pouczono stronę skarżącą, że nieusunięcie braku formalnego skutkować będzie odrzuceniem skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., póz. 1369 ze zm. - dalej powoływana jako p.p.s.a.).

Odpis niniejszego zarządzenia został doręczony skarżącej w dniu 5 kwietnia

2018 r. (zwrotne potwierdzenie w aktch sądowych). Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi i nie podpisała jej w zakreślonym terminie.

Przytaczając treść przepisów art. 46 § 1 i § 4, art. art. 49 § 1 oraz art. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wskazał, że każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis pod pismem w postępowaniu potwierdza, że pismo to pochodzi od osoby podpisującej je i sankcjonuje jej wolę dokonania czynności w postępowaniu. Nie budzi zatem wątpliwości, że gdy pismo sporządza osoba fizyczna we własnym imieniu bądź działając jako pełnomocnik czy przedstawiciel ustawowy, to ona musi je podpisać. Jednocześnie podpis musi być własnoręczny, a nie mechanicznie odtworzony, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 tej ustawy. Dalej Sąd wywodził, że niewątpliwie niepodpisanie skargi stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie pismu dalszego biegu. Sąd administracyjny dokonuje bowiem kontroli legalności działania administracji publicznej wyłącznie w wyniku wniesienia skargi przez stronę. Brak podpisu pod skargą uniemożliwia stwierdzenie, że istotnie wolą osoby wskazanej jako skarżący jest zainicjowanie postępowania przed sądem administracyjnym. Zatem skarga, aby mogła wywołać skutek procesowy powinna zostać własnoręcznie podpisana przez skarżącego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd wskazał, że skoro w rozpoznawanej sprawie skarga M.W. nie została podpisana, zaś mimo precyzyjnego wezwania skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi, zasadnym było jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W zażaleniu na powyższe postanowienie M.W. vwniosła o jego zmianę, wskazując, iż skarga zawierała jej podpis.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że pismo z dnia 8 marca 2018 r. (k. 2 akt sądowych) nie stanowił oryginału skargi M.W. , lecz jest jej kopią sporządzoną przy użyciu techniki kopiowania przez kalkę, i choć - jak twierdzi skarżąca - istotnie na piśmie tym (kopii) znajduje się jej podpis, nie jest to jednak podpis własnoręczny.

Tymczasem zgodnie z treścią art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego. Przy czym podpis ten musi być własnoręczny, a nie mechanicznie odtworzony, z wyjątkiem sytuacji, o której mowa w art. 46 § 4 tej ustawy. W myśl natomiast art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stanowi zaś, że skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. Z powyższych przepisów wynika wiec, że jednym z braków formalnych skargi uniemożliwiający nadanie pismu dalszego biegu jest jej niepodpisanie (nieopatrzenie jej własnoręcznym podpisem).

W związku z powyższym, wobec stwierdzenia przez Sąd I instancji braku formalnego skargi w postaci nieopatrzenia jej własnoręcznym podpisem, skarżąca została prawidłowo wezwana do jego uzupełnienia. Niewykonanie powyższego wezwania skutkować zaś musiało odrzuceniem skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł jak w sentencji.