Wyrok NSA oz. w Białymstoku, sygn. akt SA/Bk 302/01
NSA oz. w Białymstoku
Data orzeczenia: 2001-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 1 lit. b, art. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126
law: Obwieszczenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 10 listopada 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo budowlane.
Teza: Zabudowa rowu otwartego rurami betonowymi wymaga pozwolenia na budowę jako obiekt budowlany, w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. "b" i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126/.

TEZY

Zabudowa rowu otwartego rurami betonowymi wymaga pozwolenia na budowę jako obiekt budowlany, w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. "b" i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126/.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2001 r. sprawy ze skargi Haliny i Henryka K. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 26 stycznia 2001 r. (...).w przedmiocie nakazania rozbiórki zabudowy rowu otwartego rurami betonowymi - skargę oddala.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B.-P. decyzją (...) dnia 6 listopada 2000 r. na podstawie art. 48 ustawmy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nakazał Halinie Henrykowi K. oraz Feliksie i Antoniemu T. Dokonanie rozbiórki zabudowy rowu otwartego rurami betonowymi wykonanej bez wymaganego pozwolenia na budowę na nieruchomości nr geodezyjny 3067 w B.-P. przy ul. C.

W uzasadnieniu powołał się na dokonane w dniu 20.10.2000 r. czynności kontrolne na ww. nieruchomości które wykazały, ze zlokalizowany na te działce rów otwarty został zabudowany częściowo rurami betonowymi bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 48 Prawda budowlanego obiekty budowlane zrealizowane bez wymaganego pozwolenia na budowę podlegają przymusowej rozbiórce a organ nadzoru budowlanego nie może w żadnym przypadku uchylić się od nakazania rozbiórki i dokonać jakichkolwiek ocen w tym zakresie. Stanowiło to podstawę orzeczenia.

Po rozpoznaniu odwołania Haliny i Henryka K. od powyższej decyzji /którzy podnosili fakt posiadania 1/3 udziałów we własności gruntu oraz to, że Feliksa i Antoni T. nie żyją/ P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia 26 stycznia 2001 r., (...) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nieżyjących Feliksy i Antoniego T. i w tym zakresie umorzył postępowanie. Natomiast w pozostałej części, w stosunku do Haliny i Henryka K. utrzymał w mocy decyzję z dnia 6.11.2000 r. Jako niewątpliwa przyjęto fakt wybudowania przez odwołujących się w 2000 r. zabudowy rowu rurami betonowymi o wymiarach - średnica 600 mm i długość 52,50 m. Dotyczyło to rowu stanowiącego odprowadzalnik wód powierzchniowych ze znajdujących się w danym obrębie ulic oraz ze zmeliorowanego obszaru rolniczego. Ponieważ pozostali współwłaściciele nieruchomości nie żyli w czasie wykonywania zabudowy - postępowanie w stosunku do nich podlegało umorzeniu. Wskazano na ustawowy obowiązek uzyskania dla danych robót budowlanych pozwolenia na budowę o czym inwestorzy byli pouczani przez Burmistrza, a których to formalności nie dopełnili. Stąd nakazanie rozbiórki na podstawie art. 48 ustawy - Prawo budowlane uznano za zgodne z prawem.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Halina i Henryk K. domagali się jej uchylenia jako niezgodnej z prawem, bowiem nie są właścicielami działki nr 3067, a jedynie jej zarządcami w 1/3 części. Zarzucili naruszenie art. 8 Kpa oraz nie wyjaśnienie wpływu zakrycia rowu na środowisko jak też nie uwzględnienie faktu, że na innych działkach także dokonano zakrycia rowu bez wymaganych formalności i nie pociągnęło to za sobą żadnych skutków prawnych.

Odpowiadając na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie jako niezasadnej. Poinformował o wszczęciu postępowania także w stosunku do właścicieli innych nieruchomości, którzy dokonali zabudowy rowu na odcinkach ich posesji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 52 ustawy - Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126/, decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego kieruje się w pierwszej kolejności do inwestora /w dalszej do właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego/. Materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwalał na ustalenie, że inwestorami spornej zabudowy byli skarżący. Dlatego nie może być podzielony podstawowy zarzut skargi kwestionującej dopuszczalność skierowania nakazu rozbiórki do Haliny i Henryka K., bowiem nie mają wydzielonej fizycznie części należnej im współwłasności i są jedynie zarządcami. Decyzję skierowano do nich jako do inwestorów, co pozostaje w zgodzie z prawem. Nie ulega też wątpliwości spełnienie przesłanek art. 48 cyt. ustawy. Wykonana zabudowa rowu rurami betonowymi wymagała pozwolenia na budowę jako obiekt budowlany, w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. "b" i pkt 3 ustawy - Prawo budowlane. Bezspornie została zrealizowana bez uzyskania tego pozwolenia, mimo, że z pisma Urzędu Miasta w B.-P., z dnia 9.04.1999 r., (...) skarżący mogli nabyć wiadomość o wymaganych formalnościach. Tych ostatnich jednakże nie dopełnili. Treść art. 48 cyt. ustawy nie pozwala organom nadzoru budowlanego na uznanie administracyjne. Stąd nie miały one obowiązku badania przyczyn, które doprowadziły do wykonania zabudowy, ani skutków /pozytywnych w ocenie skarżących/ dla środowiska. Dlatego nie może zostać uznany jako zasadny zarzut nie wyjaśnienia podnoszonych okoliczności. Również nie znajduje potwierdzenia zarzut nierównego traktowania poszczególnych osób, bowiem także w stosunku do innych inwestorów którzy na odcinkach swoich nieruchomości dokonali zabudowy spornego rowu odpływowego zostały wszczęte postępowania. Dodać można jedynie, że z akt sprawy wynika dążenie władz miasta do rozwiązania problemu przedmiotowego rowu, niemniej jednak nie znalazło ono odzewu u osób zainteresowanych, jako że na wyznaczone zebranie zgłosiły się zaledwie trzy osoby.

Z wyżej przytoczonych powodów, zaskarżonej decyzji nie sposób zarzucić naruszenie prawa. Dlatego skarga podlegała oddaleniu.

Na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak na wstępie.