Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 765/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lipca 2021 r. sprawy ze skargi T. H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 września 2020 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga T. H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 3 września 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 5 czerwca 2020 r. (sprostowaną postanowieniem z 10 sierpnia 2020r.) nakazującą T. H., I. R. i M. M. -współwłaścicielkom działki nr [..], rozbiórkę budynku rekreacji indywidualnej o konstrukcji drewnianej o powierzchni zabudowy 6,18m x 6,51m, przykrytego dachem dwuspadowym wzniesionego na terenie działki ewidencyjnej nr [..] (w odległości 1,8 m od granicy północnej i w odległości 1,8 m od granicy wschodniej działki), usytuowanego przy ul. G. w m. J., gmina S.; została wniesiona w następującym stanie sprawy:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie legalności zabudowy działki nr [..], położonej przy ul. G. w m. J., gmina S., stanowiącej współwłasność T. H., I. R. i M. M. (nazwisko panieńskie O.) o czym poinformował pismem z 10 czerwca 2019r.

W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 9 lipca 2019r. na terenie przedmiotowej działki, organ nadzoru budowlanego ustalił, że w jej północno-wschodnim narożniku, w odległości 1,8 m od granicy północnej i w odległości 1,8 m od granicy wschodniej działki, znajduje się ustawiony na bloczkach betonowych, ułożonych na gruncie, obiekt budowlany konstrukcji drewnianej o wymiarach 6,18rn x 6,51m, przykryty dachem dwuspadowym.

Przedmiotowy obiekt został ustawiony około 20 lat temu przez R. Ż., który sprzedał go T. H. Organ I instancji ustalił, iż w/w obiekt budowlany był od początku i jest obecnie użytkowany jako domek letniskowy rekreacji indywidualnej. Podczas oględzin ustalił również, że do obiektu podłączone są media tj. prąd, woda oraz odprowadzenie ścieków do kanalizacji sanitarnej. Ponadto organ I instancji stwierdził, że na przedmiotowej działce ewidencyjnej nr [..], przy ul. G. w m. J., o powierzchni 500 m2 wykonano roboty budowlane związane z posadowieniem czterech innych obiektów budowlanych: dwóch budynków rekreacji indywidualnej, tymczasowego obiektu budowlanego - przyczepy kempingowej oraz budynku gospodarczego z kuchnią letnią. Legalność budowy w/wym. obiektów budowlanych usytuowanych w obrębie przedmiotowej działki organ I instancji objął odrębnymi postępowaniami.

Natomiast w kwestii stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania - budynku rekreacji indywidualnej konstrukcji drewnianej o wymiarach 6,18m x 6,51 m, organ nadzoru budowlanego stwierdził, że jest on trwale związany z gruntem. Przedmiotowy obiekt został bowiem usytuowany na bloczkach betonowych, które pełniąc rolę fundamentu punktowego przenoszą jego ciężar na grunt, ponadto jest on posadowiony w sposób, który jest na tyle trwały, iż zapewnia konstrukcji drewnianej stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, które mogłyby ją przesunąć lub zniszczyć.

Organ I instancji uznał przedmiotowy obiekt za budynek zgodnie z definicją art. 3 pkt 2 z uwagi na fakt, że łącznie spełnia następujące warunki: jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Ponadto organ I instancji stwierdził, że przedmiotowy budynek jest budynkiem rekreacji indywidualnej

Z ustaleń organu wynika, że został on posadowiony bez uzyskania wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zastosował w stosunku do przedmiotowego budynku tryb postępowania określony w przepisach art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, który z założenia w pierwszej kolejności stwarza inwestorowi lub właścicielowi samowoli budowlanej możliwość jej legalizacji przy spełnieniu szczegółowo określonych warunków. Natomiast w rozpatrywanym przypadku organ nadzoru budowlanego, na podstawie zebranego materiału dowodowego uznał, że przedmiotowy obiekt nie może być zalegalizowany ze względu na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, organ I instancji nie wydał postanowienia o którym mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego i na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego decyzją z 5 czerwca 2020r. (sprostowaną postanowieniem z 10 sierpnia 2020r.) nakazał T. H., I. R. i M. M. -współwłaścicielkom działki nr [..] rozbiórkę budynku rekreacji indywidualnej o konstrukcji drewnianej o powierzchni zabudowy 6,13m x 6,51 m, przykrytego dachem dwuspadowym, wzniesionego na terenie działki ewidencyjnej nr [..] (w odległości 1,8 m od granicy północnej i w odległości 1,8 m od granicy wschodniej działki), usytuowanej przy ul. G. w m. J., gmina S.

Rozpoznając wniesione odwołanie organ odwoławczy uznał ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji za prawidłowe i wskazał, że zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 28 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Organem kompetentnym do wydania decyzji pozwolenia na budowę jest organ architektoniczno - budowlany.

Zgodnie z art. 3 pkt 2 poprzez budynek - należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowy budynek został wybudowany około 20 lat temu, czyli w 1999r. Dokonując oceny jego legalności na podstawie przepisów obowiązujących w czasie jego budowy, tj. obowiązujących w 1999r., stwierdził organ odwoławczy, że art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym od dnia 24.12.1997r. do dnia 5.01.2000r. nie wymienia, jako obiektu zwolnionego z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę - budynku rekreacji indywidualnej o konstrukcji drewnianej o powierzchni zabudowy 40,23m2. Zatem jego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.

Natomiast zgodnie z aktualnie obowiązującym brzmieniem przepisu art. 29 ust 1 pkt 2a Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać jednego na każde 500 m2 powierzchni działki, natomiast mając na uwadze przepis art. 30 Prawa budowlanego przedmiotowy budynek wymagałby dokonania zgłoszenia. Niemniej jednak wobec faktu, że na przedmiotowej działce o powierzchni 500 m2- znajdują się inne obiekty, tj.: dwa budynki letniskowe, budynek gospodarczy i przyczepa kempingowa, budowa tego obiektu wymagała pozwolenia na budowę.

Ponadto jak wynika z akt sprawy powierzchnia przedmiotowego budynku wynosi 6,18m x 6,51 m, = 40,23m2, ma on zatem więcej niż 35m2. Zatem w świetle aktualnie obowiązujących przepisów, również z tego powodu wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.

Podsumowując powyższe organ odwoławczy stwierdził, że budowa w 1999r. budynku rekreacji indywidualnej bez wymaganego pozwolenia na budowę stanowiła samowole budowlaną. Zatem organ nadzoru budowlanego zobligowany był do przeprowadzenia właściwego trybu sanacyjnego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że sama okoliczność czy dany obiekt stanowi samowolę budowlaną podlega ocenie z daty jego budowy (realizacji), natomiast możliwość legalizacji oceniana jest na datę wydawania decyzji w procedurze sanacyjnej (np. wyrok NSA z dnia 23.02 2018r. sygn. akt OSK 1879/17, z dnia 02.12.201 Or. sygn. akt OSK 1974/10).

W świetle zacytowanych powyżej przepisów w rozpatrywanym przypadku zasadne jest zastosowanie trybu naprawczego określonego w przepisach art. 48 Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 48 ust 1 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 48 ust 2 Prawa budowlanego jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem

- właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza a/bo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust, 2 pkt 1,214 oraz ust 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

Z cyt. przepisów wynika, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów art. 48 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego I instancji, zgodnie z procedurą przewidzianą w takich wypadkach, wydaje postanowienie w oparciu o art. 48 ust. 2 i ust. 3 cyt. ustawy, wstrzymujące roboty budowlane i nakładające na inwestora obowiązek dostarczenia w określonym terminie wymienionych w postanowieniu dokumentów. Niemniej jednak w niniejszym postępowaniu, organ nadzoru budowlanego ustalił, że dla terenu przedmiotowej działki obowiązuje miejscowy plan, który wyklucza możliwość legalizacji obiektu - dlatego odstąpił od wydania postanowienia na podstawie cyt. powyżej przepisów.

W celu sprawdzenia możliwości legalizacji w/w obiektu budowlanego wybudowanego na terenie działki nr [..], położonej przy ul. G. w m. J., gmina S., organ I instancji dokonał analizy uchwały nr XLIII/438/2014 Rady Gminy z dnia 12 czerwca 2014r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi J., opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa dnia 18 lipca 2014 roku poz. 2448. W wyniku tej analizy organ i instancji ustalił, że obszar działki ewidencyjnej nr [..], położonej przy ul. G. w m. J., gmina S., jest objęty kartą terenu oznaczoną symbolem 11 MN/U. Na obszarze oznaczonym symbolem 11 MN/U dopuszczane jest usytuowanie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług oraz budynku towarzyszącego o powierzchni zabudowy od 30m2 do 100m2, natomiast niedopuszczalne jest usytuowanie zabudowy rekreacyjnej typu domki campingowe oraz usługi z wyłączeniem usług turystycznych pobytowych. Z zapisów w/w uchwały wynika że przez określenie domki letniskowe, campingowe należy rozumieć domki przeznaczone do wypoczynku sezonowego, w tym budynki rekreacji indywidualnej, a budynek towarzyszący oznacza budynek o funkcjach uzupełniających o powierzchni zabudowy od 30m2 do 100m2 i wysokości od 3,5 m do 6,5 m: np. budynki turystyczne, gospodarcze, garaże wolnostojące.

Z powyższej analizy wynika, iż zapisy obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwiają legalizację przedmiotowego obiektu budowlanego, gdyż budynek rekreacji indywidualnej mieści się w zawartej w wyżej wymienionym planie definicji domku letniskowego. Nie można go uznać również za zabudowę uzupełniającą, gdyż jak wynika z akt sprawy na terenie działki nr [..] nie znajduje się żaden budynek mieszkalny jednorodzinny.

Podstawową bowiem przesłanką legalizacji samowoli budowlanej jest zgodność obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wobec zapisów planu, który nie dopuszcza lokalizacji tego typu obiektów na terenie objętym planem, organ nadzoru budowlanego odstąpił od wydania postanowienia na podstawie art. 48 ust 2 Prawa budowlanego, z uwagi na niezgodność wybudowanego obiektu z planem.

Zatem nakaz rozbiórki orzeczony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zaskarżoną decyzją z 5 czerwca 2020r . jest prawnie uzasadniony.

Jednocześnie podkreślono, że PINB nakazał rozbiórkę przedmiotowego budynku wszystkim współwłaścicielom działki nr [..] przy ul. G. w m. J., gmina S., tj. T. H., I. R. i M. M.. Jak wynika z akt sprawy (ze znajdującego się w aktach sprawy rejestru gruntów) T. H. jest aktualną współwłaścicielką w 1/3 działki nr [..] przy ul. G. w m. J., gmina S. W aktach sprawy znajduje się akt notarialny Rep. A nr [..] z dnia 26.09.2018 r., z którego wynika że T. H. nabyła od T. Ż. (syna R.) udział w wysokości 1/3 części działki nr [..]. Zatem w chwili obecnej uprzedni inwestor nie posiada prawa do nieruchomości, na której znajduje się przedmiotowy obiekt.

Zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51.

Inwestor w chwili obecnej nie posiada prawa do gruntu. Natomiast działka na której obiekt się znajduje, stanowi współwłasność w 1/3 trzech współwłaścicieli, tj. T. H., I. R. i M. M. Skora obiekt trwale związany z gruntem znajduje się na działce, której właścicielem gruntu jest więcej niż jedna osoba, zatem obowiązek rozbiórki powinien być nałożony solidarnie na wszystkich współwłaścicieli działki [..]. Dlatego też zasadne jest nałożenie nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu na wszystkich współwłaścicieli nieruchomości.

Odnosząc się do argumentów odwołania, wyjaśnił organ odwoławczy, że wprawdzie podchodzi do nich ze zrozumieniem, niemniej jednak nie mają one wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Postępowanie prowadzone w trybie art. 48 Prawa budowlanego w pierwszej kolejności ma na celu umożliwienie legalizacji samowoli budowlanej. Niemniej jednak w rozpatrywanym przypadku organ nadzoru budowlanego stwierdził, że przedmiotowy obiekt nie może być zalegalizowany ze względu na niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wobec powyższego w wyniku przeprowadzonego postępowania, na podstawie obligatoryjnych wytycznych przepisu art. 48 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego nie miał innej możliwości jak tylko nakazanie rozbiórki przedmiotowego obiektu.

We wniesionej skardze T. H. wniosła o zajęcie w sprawie stanowiska przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, bowiem nie zgadza się w wydanym w sprawie rozstrzygnięciem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, t.j. ze zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja WINB utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę budynku rekreacji indywidualnej o konstrukcji drewnianej o powierzchni zabudowy 6,18m x 6,51m, przykrytego dachem dwuspadowym wzniesionego na terenie działki ewidencyjnej nr [..] (w odległości 1,8 m od granicy północnej i w odległości 1,8 m od granicy wschodniej działki), usytuowanego przy ul. G. w m. J. gmina S.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi powyżej kryteriami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga nie jest zasadna. Skarga nie zasługuje również na jej uwzględnienie z przyczyn, które Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę działając z urzędu.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie: t.j. Dz. U. z 2020 r. poz.1333 w skrócie jak dotychczas: "PrBud"). Znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy PrBud zostały istotnie zmienione w drodze ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) Znowelizowane przepisy nie obowiązywały jednak w dacie wydania zaskarżonej decyzji, gdyż nowelizacja weszła w życie z dniem 19 września 2020 r. Kontrola zaskarżonej decyzji odbywa się pod względem legalności tj. zgodności z przepisami według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji 3 września 2020 r.. Ilekroć zatem w dalszej części uzasadniani mowa o przepisach PrBud, to dotyczy to przepisów tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 48 ust. 1 PrBud, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wynikający z tego przepisu obowiązek wydania nakazu rozbiórki nie jest jednak bezwzględny, w tym znaczeniu, że organ musi wcześniej ustalić, czy budowa jest zgodna z przepisami i czy możliwe jest doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W przypadku zaś zaistnienia takiej możliwości, organ zobowiązany jest wszcząć postępowanie zmierzające do legalizacji obiektu budowlanego. Dopiero w sytuacji braku prawnych możliwości legalizacji samowoli, organ zobowiązany jest orzec nakaz rozbiórki.

W realiach rozpoznawanej sprawy organ nie prowadził postępowania zmierzającego do legalizacji stwierdzonej samowoli budowlanej. Uznał bowiem, że taka legalizacja jest niemożliwa, a to ze względu na sprzeczność inwestycji z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oceniając prawidłowości tego stanowiska i badając legalność wydanego w związku z nim rozstrzygnięcia trzeba jednak najpierw rozstrzygnąć kwestie, czy zasadnie organ przyjął, że w niniejszej sprawie miała miejsce samowola budowlana, co z kolei czyni koniecznym dokonanie oceny charakteru obiektu stanowiące przedmiot postępowania oraz rozstrzygnięcia kwestii, czy do jego realizacji wymagane było pozwolenie na budowę lub zgłoszenie.

Organy obu instancji przyjęły, że przedmiotowy obiekt stanowi budynek rekreacji indywidualnej. Okoliczność ta nie jest kwestionowania przez skarżącą. Nie budzi ta kwalifikacja także wątpliwości Sądu. Przedmiotowy obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Posiada niewątpliwie cechy budynku.

Nie jest sporny rekreacyjny charakter przedmiotowego budynku. Organ I instancji wyraźnie wskazał, że od momentu powstania obiekt użytkowany był jako domek letniskowy rekreacji indywidualnej.

W konsekwencji, zdaniem Sądu, zasadnym było przyjęcie przez organy, że przedmiotowy obiekt stanowił budynek, zatem do jego budowy koniecznym było uzyskanie pozwolenia na budowę, bowiem przekracza on powierzchnię zabudowy 35m2. Tymczasem skarżąca takiego pozwolenia na budowę nie uzyskała. W konsekwencji organ odwoławczy prawidłowo uznał, że wybudowanie przedmiotowego budynku stanowiło akt samowoli budowlanej. Skoro zatem zgodnie z planem miejscowym obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy (uchwała nr XLIII/438/2014 Rady Gminy z dnia 12 czerwca 2014r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi J., opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa dnia 18 lipca 2014 roku poz. 2448) przepisy planu miejscowego nie dopuszczały możliwości zabudowy letniskowej na przedmiotowej działce zbędnym byłoby prowadzenie postepowania w celu legalizacji samowoli. Z analizy postanowień planu miejscowego wynika, że obszar działki ewidencyjnej nr [..], położonej przy ul. G. w m. J., gmina S., jest objęty kartą terenu oznaczoną symbolem 11 MN/U. Na obszarze oznaczonym symbolem 11 MN/U dopuszczane jest usytuowanie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług oraz budynku towarzyszącego o powierzchni zabudowy od 30m2 do 100m2, natomiast niedopuszczalne jest usytuowanie zabudowy rekreacyjnej typu domki campingowe oraz usługi z wyłączeniem usług turystycznych pobytowych. Z zapisów w/w uchwały wynika także, że przez określenie domki letniskowe, campingowe należy rozumieć domki przeznaczone do wypoczynku sezonowego, w tym budynki rekreacji indywidualnej, a budynek towarzyszący oznacza budynek o funkcjach uzupełniających o powierzchni zabudowy od 30m2 do 100m2 i wysokości od 3,5 m do 6,5 m: np. budynki turystyczne, gospodarcze, garaże wolnostojące.

Oceniany obiekt nie stanowi zabudowy uzupełniającej dla zabudowy mieszkaniowej, bowiem zabudowa o charakterze mieszkaniowym na działce nie występuje. W konsekwencji organy nadzoru budowlanego prawidłowo przyjęły, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji wskazana powyżej sprzeczność z planem stanowiła przeszkodę do legalizacji stwierdzonej przez ten organ samowoli budowlanej.

Wobec prawidłowego przyjęcia przez organy, że skarżąca dopuściła się samowoli budowlanej, zdaniem Sądu, stwierdzić należy zaistnienie okoliczności faktycznych, które w świetle art. 48 ust. 1 i ust. 4 PrBud obligowały organ do tego, aby zgodnie z dyspozycją normy prawnej dekodowanej z tych przepisów nałożyć na skarżącą obowiązek rozbiórki budynku rekreacji indywidualnej o konstrukcji drewnianej o powierzchni zabudowy 6,18m x 6,51m, przykrytego dachem dwuspadowym wzniesionego na terenie działki ewidencyjnej nr [..] (w odległości 1,8 m od granicy północnej i w odległości 1,8 m od granicy wschodniej działki), usytuowanego przy ul. G. w m. J., gmina S.

Mając na względzie dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, organy oceniły sprawę w sposób właściwy, a zatem, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 § 1, 107 § 3 k.p.a., ani też przepisów prawa materialnego, które w świetle przytoczonego powyżej art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia WINB.

Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie będąc związany zarzutami skargi, w ramach sprawowanej kontroli nie stwierdził żadnych naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powodowałyby konieczność uchylenia kontrolowanej decyzji WINB, to skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 1758 ze zm.), a także na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.) i § 1 pkt 1 i 2 zarządzenia nr 49/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2, uznając że w takich okolicznościach rozpoznanie sprawy na rozprawie wiązałoby się z istotnym zagrożeniem zdrowia skarżących i ich pełnomocnika, uczestników postępowania i przedstawicieli organu, a zarazem sprawa – ze względu na zebrany materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny – może zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym bez uszczuplenia praw procesowych ww. podmiotów, zgodnie z zasadą szybkości postępowania. Jednocześnie, sprawa nie mogła być rozpoznana przy wykorzystaniu środków komunikacji na odległość z jednoczesnym przekazem dźwięku i obrazu.