Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 25/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1, 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 1, art. 3 par. 2 pkt 8, art. 149, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 17 ust. 3 lit. a pkt 3
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 10 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi E. K. i N. K. na bezczynność Wójta Gminy G. w przedmiocie dowozu do szkoły dziecka z orzeczeniem o niepełnosprawności oddala skargę. ls


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 5. maja 2008 r. E. i N. małżonkowie K. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wójta Gminy G. w przedmiocie rozpoznania ich wniosku z dnia 8. września 2007 r. o podpisanie umowy dotyczącej zwrotu kosztów poniesionych na dowóz dziecka – S. K. do placówki oświatowej – Szkoły Podstawowej Nr [...] z Oddziałami Integracyjnymi w O.

W uzasadnieniu skargi E. i N. małżonkowie K. wskazali, iż wniosek o zwrot kosztów dowozu syna do palcówki oświatowej złożyli w miesiącu wrześniu 2007 r. Po ostatecznym uchyleniu decyzji odmawiających przyznania zwrotu żądanych kosztów, pomimo licznych wizyt w Urzędzie Gminy G. skarżący wskazali, iż od 16. listopada 2007 r. do dnia złożenia skargi, nie otrzymali żadnej decyzji oraz żadnych środków pieniężnych na dowóz syna do szkoły. Jedynie w dniu 30. kwietnia 2008 r. odbyła się rozmowa i próba podpisania umowy, na której postanowienia skarżący nie mogli się zgodzić, gdyż projekt umowy gwarantował zwrot kosztów od daty podpisania umowy, a nie od dnia złożenia wniosku.

W konkluzji skargi skarżący podnieśli, iż od miesiąca listopada 2007 r. dowożą syna na swój koszt, pomimo bardzo trudnej sytuacji rodzinnej i materialnej, a Gmina G. – w ich ocenie – zaniechała jakichkolwiek działań w tej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy G. wniósł o jej oddalenie w uzasadnieniu wskazując, iż bezczynność w sprawie spowodowana jest faktem nie przyjmowania przez skarżących żadnych propozycji rozwiązania problemu kosztów dowozu dziecka, składanych ze strony Gminy G.

Ponadto pismem z dnia 24. września 2008 r. Wójt Gminy G. przedłożył do akt sprawy umowę na zwrot kosztów przejazdu dziecka niepełnosprawnego oraz decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] nr [...] znak: [...] przyznającą E. i N. małżonkom K. zwrot kosztów dowozu dziecka – S. K. za okres od dnia 1. listopada 2007 r. do dnia 20. czerwca 2008 r. w łącznej wysokości 7.840,34 zł, to jest za 134 dni dowozu dziecka do placówki oświatowej w O.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25. lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30. sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), (dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie natomiast do treści art. 3 par. 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4 tegoż przepisu.

Dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje zatem wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej.

W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dotyczy to zatem sytuacji gdy decyzja lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i w przypadku, gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji, jeżeli oczywiście w odniesieniu do danej decyzji lub postanowienia istnieje możliwość uruchomienia toku instancji. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji.

Ponadto w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji sąd orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy w czasie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy (J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 196). Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał decyzję lub inny akt, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ ten nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 p.p.s.a. Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte (T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak –Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 467).

Przechodząc do meritum sprawy należy wyjaśnić, iż przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest skarga na bezczynność Wójta Gminy G. w przedmiocie przyznania zwrotu kosztów dowozu dziecka skarżących do placówki oświatowej znajdującej się poza miejscem jego zamieszkania.

Kwestie dowozu dziecka do placówki oświatowej reguluje ustawa z dnia 7. września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.). Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega z kolei na tym, że organ zobowiązany do podjęcia decyzji w przedmiocie umożliwienia realizacji nauki i obowiązku szkolnego dzieciom i młodzieży niepełnosprawnej, takiej decyzji nie podejmuje. Innymi słowy z bezczynnością organu w zakresie szeroko pojmowanego systemu oświaty mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie pomocy jaką jest bezpłatny transport i opieka w czasie przewozu do ośrodka umożliwiającego wskazanym w ustawie podmiotom realizację obowiązku szkolnego oraz nauki.

Pomimo tak zakreślonego przedmiotu rozstrzygnięcia należy wskazać, iż w niniejszej sprawie Wójt Gminy G. rozpatrzył wniosek skarżących. Co prawda stało się to już po wniesieniu skargi na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ale jeszcze przed terminem zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku rozstrzygającego o zasadności skargi na bezczynność. Skoro zatem decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) poprzedzoną podpisanie umowy, o której mowa w art. 17 ust. 3a pkt 3 ustawy o systemie oświaty, organ przyznał skarżącym zwrot kosztów dowozu dziecka S. K. do placówki oświatowej w O. za okres od dnia 1. listopada 2007 r. do dnia 20. czerwca 2008 r. w łącznej wysokości 7.840,34 zł, to jest za 134 dni dowozu dziecka, to tym samym należało uznać, iż organ usunął zarzucany mu przedmiotową skargą stan bezczynności. Tym samym skarga na bezczynność organu począwszy od dnia [...] utraciła walor zasadności i nie mogła zostać uwzględniona.

Mając na uwadze powyższe rozważania oraz stan faktyczny sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

J.S.