Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1635/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50, 51 i  art. 66
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi H. B., E. P., G. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2013 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - Kodeksu postępowania administracyjnego (jednolity tekst ustawy z dnia 14 czerwca 1960r., Dz. U. z 2013, poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania H. B., E. P. i G. P. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...] odmawiającej nałożenia na Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] obowiązku wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] w km 10+839,2, strona lewa, do posesji nr [...],[...]i [...] przy ul. [...] w m. [...], do stanu zgodnego z prawem – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w związku z wnioskiem H.B., E. P. i G. P., pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] na posesje nr [...],[...] i [...] przy ul. [...] w [...].

Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2012 r. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ustalono, że zjazd z drogi wojewódzkiej nr [...] do posesji nr [...],[...] i [...] przy ul. [...] w [...] został przebudowany na podstawie decyzji Wojewody [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...]. Przedmiotowe pozwolenie na budowę obejmowało obustronne poszerzenie jezdni, budowę chodników oraz przebudowę istniejących zjazdów. Podczas kontroli ustalono, że nawierzchnię zjazdu na działkę nr ew. [...] przy ul. [...] w [...] wykonano z kostki gr. 8 cm, w miejscu istniejącej wcześniej nawierzchni z betonu cementowego. Ponadto, podczas kontroli inwestor zobowiązał się do przedłożenia pomiarów wysokościowych wykonanych w osi zjazdu i w jego krawędziach.

Po przeanalizowaniu dostarczonych przez inwestora, przy piśmie z dnia [...] lutego 2012r., pomiarów wysokościowych spornego zjazdu [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. odmówił nałożenia na Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] obowiązku wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] w km 10+839,2 strona lewa, do posesji nr [...],[...] i [...] przy ul. [...] w [...], do stanu zgodnego z prawem.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy ww. decyzję organu wojewódzkiego.

Po rozpatrzeniu skargi wniesionej przez E. P., G. P. i H. B. na ww. rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem z dnia 7 listopada 2012 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1394/12 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. W uzasadnieniu ww. orzeczenia Sąd zarzucił organom nadzoru budowlanego, że nie ustaliły, czy roboty budowlane wykonane przez inwestora przy przebudowie zjazdu do posesji nr [...],[...] i [...] przy ul. [...] w [...] przyczyniły się do powstania stanu zagrożenia. Ponadto, zdaniem Sądu cyt: "Gdyby się jednak okazało, że roboty budowlane przy przebudowie były prowadzone w sposób prawidłowy i nie miały bezpośredniego wpływu na powstanie stanu zagrożenia, należałoby rozważyć czy nie zachodzi podstawa do zastosowania art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane... ".

Po ponownym rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...] odmówił nałożenia na Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...], obowiązku wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] w km 10+839,2 strona lewa, do posesji na [...],[...] i [...] przy ul. [...] w m. [...], do stanu zgodnego z prawem.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli H. B., E. P. i G. P.. Na skutek rozpoznania odwołania zapadła opisana na wstępie zaskarżona decyzja.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiada przepisom prawa i nie zachodzą przesłanki do jego uchylenia, a organ pierwszej instancji zastosował się do wytycznych zawartych w ww. wyroku Sądu.

Organ drugiej instancji stwierdził, że roboty budowlane związane z przebudową zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] w km 10+839,2 w [...] zostały wykonane na podstawie decyzji Wojewody [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z dnia [...] lipca 2010r. Nr [...]. Według zapisów zawartych w zatwierdzonym projekcie budowlanym, istniejący przed przebudową zjazd na posesję nr [...] (km 10+839,2) posiadał spadek 17,5% i nawierzchnię z betonu cementowego. Zakres robót (str. 13 projektu, część rysunkowa) dotyczących omawianego zjazdu zakładał przebudowę istniejącego zjazdu wraz z wymianą nawierzchni na kostkę betonową na długości 3,50 m od krawędzi chodnika, w tym 2,88 m poza pasem drogowym. Zgodnie z projektem wykonawczym określono spadek podłużny 13,3% na długości 1,50 m (w zaskarżonej decyzji błędnie wskazano dł. 1,30 m) od krawędzi chodnika i 18% w dalszym odcinku na długości 2,0 m. Odległości liczone są w osi zjazdu i odnoszone są do osi jezdni. Analiza porównawcza zawartych w projekcie budowlanym rzędnych w charakterystycznych punktach znajdujących się w osi zjazdu z pomiarami wysokościowymi wykonanymi przez uprawnionego geodetę nie wykazała różnic i niezgodności, które mogłyby świadczyć o dokonaniu przy przebudowie istniejącego zjazdu z drogi wojewódzkiej istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, czy innych warunków pozwolenia na budowę. Wykonanie przebudowy zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...], do posesji nr [...],[...] i [...] przy ul. [...] w [...] nie przyczyniło się do powstania stanu zagrożenia bezpieczeństwa osób z niego korzystających, gdyż roboty zostały wykonane zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym.

Organ odwoławczy podkreślił, że stwierdzenie powstania stanu zagrożenia bezpieczeństwa musi być ściśle związane z naruszeniem konkretnych przepisów prawnych, które to naruszenie może dopiero spowodować, że korzystanie z obiektu budowlanego wybudowanego z naruszeniem takich przepisów zagraża bezpieczeństwu ludzi, mienia lub środowiska. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach przedmiotowej sprawy nie wykazał, aby sporny zjazd z drogi wojewódzkiej został zrealizowany niezgodnie z obowiązującymi przepisami.

Organ odwoławczy zaznaczył, mając tym samym na względzie zarzuty skarżących zawarte w odwołaniu odnośnie wykonania pomiarów geodezyjnych w osi wjazdu oraz przy krawędziach, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym udokumentowano jedynie oś zjazdu, a zatem analiza zgodności ukształtowania wysokościowego zjazdu odniesiona została do jego osi podłużnej. Brak jest więc możliwości porównania spadków między osią zjazdu, a jego krawędziami, gdyż zatwierdzony projekt budowlany takich wymiarów nie przewidywał. Ponadto wyjaśnił, że przedmiotowe roboty obejmowały jedynie przebudowę już istniejącego zjazdu, która to przebudowa musiała uwzględniać istniejące warunki, tj. ukształtowanie terenu i położenie zjazdu na zboczu wzniesienia.

Konkludując, organ drugiej instancji wskazał, że w omawianym stanie faktycznym sprawy, brak było podstaw do nałożenia na inwestora, w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Organ odwoławczy podzielił także, rozważania organu pierwszej instancji, co do braku możliwości zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisu art. 66 Prawa budowlanego. Wskazał, że z umieszczenia ww. przepisu w rozdziale zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych" wynika, że służy on usunięciu nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania obiektu. Nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, będzie zatem z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. W omawianej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, a zatem wyłączone jest w takim przypadku stosowanie któregokolwiek z przepisów zawartych w Rozdziele 6 Prawa budowlanego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli H. B. E. P. i G. P., domagając się jej uchylenia, przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji, oraz zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania. Skarżący podnieśli, że nie kwestionują decyzji o pozwoleniu na budowę, ale zakwestionowali sposób realizacji projektu oraz odmowę reakcji na ich zastrzeżenia przez kierownika budowy, inspektora nadzoru inwestorskiego oraz inwestora. W ocenie skarżących, kierownik budowy nie skorzystał z uprawnienia wystąpienia do inwestora o zmianę rozwiązań projektowych wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy Prawo budowlane dotyczących bezpieczeństwa ludzi i mienia, inspektor nadzoru nie dopełnił obowiązku wymienionego w art. 25 ust. 1 dotyczącego kontroli realizacji budowy zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej, nie skorzystał z wynikającego z art. 26 ust. 2 prawa do dokonania poprawek likwidujących stan zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia w trakcie użytkowania wjazdu, nie skorzystano z możliwości uzgodnienia z projektem wprowadzenia rozwiązań zamiennych wymienionych w art. 20 ust. 4 pkt b ustawy Prawo budowlane. Skarżący podkreślili, że przyczyną powstania zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia jest budowa chodnika, co spowodowało "podcięcie" skarpy powodujące przekroczenie dopuszczalnego spadku. Zarzucili niewykonanie ustaleń z protokołu oględzin z dnia [...] stycznia 2012 r. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przy udziale przedstawicieli wykonawcy, nadzoru inwestorskiego i inwestora dotyczącego pomiarów spadków zarówno w osi wjazdu oraz przy jego krawędziach. Organy obu instancji zlekceważyły prawomocny wyrok Sądu wydany w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1394/12.

Na rozprawie w dniu 16 grudnia 2013 r. skarżący H. B. oświadczył, że popiera skargę, wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, składając wykaz poniesionych kosztów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

W okolicznościach niniejszej sprawy istotnego podkreślenia wymaga też to, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zapadły po tym, jak wcześniejsze orzeczenia zostały uchylone, opisanym wyżej, wyrokiem tutejszego Sądu w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 1394/12.

Zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ.

Sąd stwierdza, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy zastosowały się do wytycznych jakie zawarł Sąd w ww. wyroku.

Bezsprzecznie kwestionowany w niniejszym postępowaniu zjazd został wykonany na podstawie decyzji pozwolenia na budowę i zgodnie z zatwierdzonym projektem. Okoliczność ta została szczegółowo omówiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przez pryzmat wszystkich istotnych parametrów technicznych w tym kąta nachylenia. Prawidłowość wykonania obiektu w świetle projektu potwierdziła analiza geodezyjna ww. parametrów.

Sąd w pełni podziela stanowisko organów obu instancji, że w świetle okoliczności niniejszej sprawy, organ nadzoru budowlanego nie miał podstaw do jakiejkolwiek ingerencji, w tym na podstawie przepisów art. 50, 51 ustawy Prawo budowlane, jak również art. 66 k.p.a.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012r., poz. 270).