Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 923/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 37 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 31 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2017 roku sprawy ze skargi Gminy Z., A. M., E. J. i J. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania P. S., uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:

Starosta [...] decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie wniosku P. S. o wydanie pozwolenia na budowę dla budynku usługowego – schronisko dla zwierząt o obsadzie 23 DJP z wykorzystaniem stanu istniejącego, przewidzianego do realizacji na działce nr ewid. 144 położonej w miejscowości J., obręb [...], gmina Z.. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 23 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") w zw. z art. 32 ust. 4a ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 290 ze zm.).

Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wniósł P. S. argumentując, że decyzja nie jest uzasadniona, choć zawiera obszerne przytoczenie stanu faktycznego oraz obszernego fragmentu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2013 roku, z którego wynika, iż właściwym w sprawie, która prowadzona była przed tym sądem jest organ nadzoru budowlanego. Skierowanie wniosku do organu administracji architektoniczno – budowlanej podyktowane było wydaną w dniu [...] przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją nr [...] kończącą postępowanie w sprawie, gdzie organ nadzoru uznał, że w przypadku kontynuowania robót budowlanych inwestor winien wystąpić o stosowne pozwolenie do właściwego organu administracji architektoniczno – budowlanej. Z tego powodu niezrozumiałym dla odwołującego jest wydanie decyzji o umorzeniu postępowania z powodu braku właściwości organu. Z tych powodów odwołujący wniósł o uchylenie w całości decyzji Starosty [...].

Wojewoda [...], przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu P. S. pozwolenia na budowę:

- budynku usługowego – schronisko dla zwierząt o obsadzie 23 DJP z wykorzystaniem stanu istniejącego,

- dwóch zbiorników przeciwpożarowych z zewnętrzną instalacją wodociągową do projektowanego budynku, oznaczonych na planie zagospodarowania nr 5,

- szamba na ścieki socjalno – bytowe z budynku głównego, oznaczone na planie zagospodarowania nr 2,

- szamba na ścieki z pomieszczeń kwarantanny, oznaczonych na planie zagospodarowania nr 3,

- szamba na ścieki z boksów, oznaczone na planie zagospodarowania nr 4, przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. 144, położonej w miejscowości J. gm. Z..

Organ określił, iż obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego obejmuje działki nr ewid. 144, 145, 121/2, 121/1, 120, 119, 118, 117, 116, 514, 115, 3, 2, 143, 115, 485 i 143.

W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż sprawa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę była przedmiotem wcześniejszego badania przez Wojewodę [...], który decyzją z dnia [...] uchylił w całości decyzję Starostę [...] z dnia [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę inwestycji oraz umorzył postępowanie organu pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe uznając, iż jak wynikało z materiału dowodowego, inwestor rozpoczął roboty budowlane zanim decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna. Tymczasem, zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku przez inwestora, roboty budowlane można było rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30.

Po rozpatrzeniu kolejnego wniosku P. S. z dnia 6 czerwca 2016 roku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę wspomnianej inwestycji, Starosta [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie uznając, iż nie jest organem właściwym do wydania takiego pozwolenia, wskazując jako takowy organ nadzoru budowlanego. Takiego stanowiska Starosty Wojewoda [...] nie podziela.

Wobec uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę i umorzenia postępowania w tym zakresie, w obrocie prawnym nie ma ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast inwestor wykonał część robót budowlanych, co stwierdzono m.in. w piśmie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 21 września 2015 roku. Organ nadzoru budowlanego przeprowadził w dniu 17 września 2015 roku oględziny na inwestowanej działce stwierdzając, że inwestor realizuje budynek główny schroniska, zawansowanie robót to stan surowy częściowo zamknięty (osadzona, stolarka okienna, rozprowadzona większość wewnętrznych instalacji centralnego ogrzewania i elektrycznej), obiekt realizowany jest zgodnie z projektem, teren budowy jest ogrodzony i zabezpieczony przed dostępem osób trzecich.

Do ww. pisma organu nadzoru budowlanego załączono także poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię protokołu, z którego wynika, iż inwestor rozpoczął roboty budowlane w dniu 20 czerwca 2015 roku. Inwestor realizował roboty budowlane na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem organ pierwszej instancji pomimo wniesienia odwołań od decyzji o pozwoleniu na budowę błędnie ocenił, iż ich autorzy nie są stronami w postępowaniu i uznając, że zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę jest ostateczna, wydał inwestorowi dziennik budowy.

Jak podkreślił Wojewoda, ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że inwestor rozpoczął roboty budowlane zanim decyzja o pozwoleniu na budowę stała się wykonalna, co spowodowało, iż dalsze postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a.

Zgodnie z treścią art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego, w przypadku stwierdzenia nieważności i albo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę rozpoczęcie albo wznowienie budowy może nastąpić po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 ust. 1. Z treści zacytowanego przepisu – zdaniem organu odwoławczego – wynika, że wolą ustawodawcy jest, aby mimo rozpoczęcia robót budowlanych było wydane nowe pozwolenie na budowę w razie stwierdzenia nieważności lub uchylenia decyzji dotychczasowej, co ma miejsce w sprawie.

Następnie Wojewoda podkreślił, że niezbędne jest stanowisko właściwego organu nadzoru budowlanego, co do prawidłowości dotychczas wykonanych robót budowlanych. Z akt sprawy wynika, iż inwestor wykonał roboty budowlane zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, o czym świadczą pisma organu nadzoru budowlanego. Ponadto, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. – na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego – postanowieniem z dnia [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, bowiem rozpoczęcie budowy i jej prowadzenie na podstawie nieostatecznej (niewykonalnej) decyzji o pozwoleniu na budowę nie może być objęte hipotezą art. 48 Prawa budowlanego, nie można także postawić znaku równości pomiędzy inwestorem, który w ogóle nie wystąpił do organu o wydanie pozwolenia na budowę. Wskazane postanowienie inwestor zakwestionował wnosząc zażalenie, ale [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...] utrzymał je w mocy.

Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] – na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego – nakazał inwestorowi zaniechanie robót budowlanych wskazując, że decyzja ta kończy postępowanie prowadzone przez organ nadzoru budowlanego, a w przypadku chęci kontynuowania robót budowlanych, inwestor winien wystąpić o stosowne pozwolenie do właściwego organu administracji architektoniczno – budowlanego.

W tej sytuacji Wojewoda stwierdził, że organem właściwym do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest organ administracji architektoniczno – budowlanej.

Następnie organ wskazał, iż dla planowanego zamierzenia budowlanego inwestor uzyskał ostateczną decyzję Wójta Gminy Z. o warunkach zabudowy (decyzja z dnia [...], nr [...]), z którą inwestycja jest zgodna. Wobec tego projekt budowlany spełnia ustalenia decyzji o warunkach zabudowy, która jest wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę.

Cytując treść § 1 ust. 1, ust. 2 i § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 roku w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (Dz. U. Nr 158, poz. 1657, dalej jako: "rozporządzenie z 2004 roku"), Wojewoda stwierdził, że inwestycja spełnia ustalenia określone w tych przepisach. Działki sąsiadujące z terenem inwestowanym nie posiadają naniesień kubaturowych oraz budynków wymienionych w § 1 rozporządzenia z 2004 roku.

Z akt sprawy wynika także, iż zgłoszeniem z dnia 11 lutego 2015 roku inwestor dokonał zgłoszenia budowy ogrodzenia działki, a organ administracji architektoniczno –budowlanej przyjął je bez uwag. Załączony projekt budowlany spełnia także ustalenia § 2 rozporządzenia z 2004 roku odnośnie pomieszczeń wyodrębnionych w budynku schroniska.

Inwestycja jest także zgodna z ustaleniami § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 roku, poz. 1422, dalej jako: "rozporządzenie"), bowiem na działce inwestora zaprojektowano 6 miejsc postojowych, w tym jedno dla osoby niepełnosprawnej, zachowując także odległości od granicy działki, określone w § 19 ust. 2 rozporządzenia.

W ocenie organu odwoławczego, inwestycja jest również zgodna z przepisami rozdziału 7 rozporządzenia, dotyczącymi usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Działka inwestora posiada klasyfikację RV i RVI i graniczy bezpośrednio z działką drogową, natomiast działki nr ewid. 118 i 515 zostały sklasyfikowane jako LsV. Projektowany budynek został zlokalizowany w odległości 8,95 m od granicy działki, zaś od granicy lasu (działka nr ewid. 118) – 12 m, a od granicy działki LsV (działka nr ewid. 515) ponad 12 m. Na projekcie zagospodarowania działki inwestora znajduje się także pozytywne uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych z dnia 3 czerwca 2016 roku. Załączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie i uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego i został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień jego opracowania zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. W aktach sprawy znajduje się również prawidłowo wypełnione oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Tym samym Wojewoda stwierdził, iż inwestor spełnił przesłanki zawarte w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, dlatego nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Z opisanych powodów Wojewoda uchylił kwestionowaną w odwołaniu decyzję organu pierwszej instancji w całości i orzekł o udzieleniu pozwolenia na budowę.

Skargę na powyższą decyzję wywiedli: Gmina Z. (II SA/Łd 923/16), A. M. (II SA/Łd 924/16), E. J. (II SA/Łd 925/16) oraz J. R. (II SA/Łd 926/16).

Gmina Z. (II SA/Łd 923/16) wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wskazała na naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez wydanie decyzji co do istoty sprawy w sytuacji, gdy podstawą uchylenia pierwotnej decyzji było, w ocenie Wojewody, błędne określenie przez Starostę właściwości do rozpatrzenia sprawy, a jednocześnie Starosta, jak wskazuje Wojewoda w treści zaskarżonej decyzji, nie rozpoznał sprawy w sposób merytoryczny, zaś Wojewoda jest uprawniony do wydania decyzji merytorycznej wtedy, gdy Starosta dokonał nieprawidłowego rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, natomiast gdy Starosta w ogóle nie rozpoznał sprawy merytorycznie (a taka sytuacja ma miejsce w sprawie), Wojewoda powinien uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania;

- art. 51 ust. 4 w zw. z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 19 i art. 20 K.p.a. poprzez błędne uznanie, iż nie zachodziła w sprawie właściwość Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z., podczas gdy z przepisów tych jasno wynika, iż w sprawach określonych m.in. w art. 51 Prawa budowlanego właściwym organem w pierwszej instancji jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego.

W odpowiedzi na powyższą skargę P. S. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania uznając argumenty skargi za pozbawione podstaw. Wbrew twierdzeniom skargi, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 51 ust. 4 w zw. z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 19 i art. 20 K.p.a. w sytuacji, w której przepis art. 51 ust 4 Prawa budowlanego nie ma w sprawie zastosowania, podczas gdy jak trafnie uznał organ wydający zaskarżoną decyzję, zastosowanie ma przepis art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego. W przypadku bowiem gdy decyzja o pozwoleniu na budowę została uchylona i nie zachodzi przypadek, o którym mowa w art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, wznowienie robót może nastąpić po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego). Odnosząc się natomiast do kwestionowanej właściwości organu, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę P. S. podkreślił, że z analizy kompetencji organów architektoniczno – budowlanych i organów nadzoru budowlanego jednoznacznie wynika właściwość organu architektoniczno – budowlanego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak jest bowiem podstawy do wydania decyzji przez organ nadzoru budowlanego w sytuacji, w której nie miało miejsce istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, a tylko takie sytuacje, jak stanowi przepis art. 51 ust 4 Prawa budowlanego, stanowią podstawę do wydania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przez organ nadzoru budowlanego. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. i wydania przez organ zaskarżonej decyzji pomimo nierozpatrzenia sprawy przez Starostę w sposób merytoryczny, autor pisma wyjaśnił, że Starosta podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i dokonał analizy złożonych w sprawie dokumentów. Z tego powodu nie można czynić zarzutu braku merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ pierwszej instancji w sytuacji, w której materiał w sprawie został zebrany i przeanalizowany zarówno przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji, zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Niezmiernie istotnym jest również, co całkowicie umknęło uwadze skarżącego, że organ odwoławczy uprawniony jest również do zastosowania instytucji reformacji i orzeczenia co do istoty sprawy. Tego rodzaju rozstrzygnięcie możliwe jest bowiem w sytuacji, w której organ odwoławczy nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdza potrzeby dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów. Wszak zasadą jest rozpoznanie sprawy i jej zakończenie przez organ odwoławczy, podczas gdy uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji jest sytuacją wyjątkową. Tego rodzaju działanie zgodne jest również z zasadą szybkości postępowania i ograniczonego formalizmu, które wraz z zasadą praworządności stanowią podstawę funkcjonowania administracji nowoczesnego państwa prawa. Organy obu instancji prowadząc postępowanie podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przeanalizowania złożonych dokumentów, mając na względzie obowiązujący porządek prawny, dlatego postępowanie prowadzone w sprawie było dwuinstancyjne (art. 15 K.p.a. i art. 78 Konstytucji RP).

A. M. (II SA/Łd 924/16) i J. R. (II SA/Łd 926/16) w identycznie brzmiących skargach wskazując na potrzebę uchylenia decyzji Wojewody i utrzymania w mocy decyzji Starosty [...] wskazali na naruszenie:

- art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., które obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy;

- art. 2 ust. 1 Prawa budowlanego, tj. ustawy nie stosuje się do wyrobisk górniczych;

- art. 32 ust 4 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zakresie warunków zabudowy;

- art. 28 ust 1 Prawa budowlanego w zakresie rozpoczęcia robót budowlanych;

- art. 32 ust 4a Prawa budowlanego;

- art. 32 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zakresie uzgodnień z innymi organami;

- art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zakresie oceny zgodności projektu z zagospodarowaniem działki;

- § 13 i § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 roku w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124 poz. 1030, dalej jako: "rozporządzenie z 2009 roku");

- § 14 rozporządzenia.

W motywach skargi A. M. wskazała, iż jest właścicielką działki nr ewid. 3 we wsi C., a J. R. jest właścicielem działki nr ewid. 121/2 we wsi J.. Od dnia 22 stycznia 2004 roku, czyli od momentu, gdy zaczęła obowiązywać Koncesja Starosty [...] na wydobywanie kruszywa naturalnego z dnia [...] do chwili obecnej, teren działki nr ewid. 144 w miejscowości J. gmina Z. jest w całości terenem i obszarem górniczym, a linia zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] została wyznaczona na wyrobisku górniczym. W tej sytuacji nie jest możliwe wydanie pozwolenia na budowę na terenie wyrobiska górniczego ponieważ narusza to art. 2 ust. 1 Prawa budowlanego, który wskazuje, że ustawy nie stosuje się do wyrobisk górniczych. Ponadto inwestor nie przedstawił, a organy obu instancji nie zobowiązały go do przedstawienia uzgodnień z górnictwem, czyli został naruszony art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Od lutego 2015 roku przed Wójtem Gminy Z. toczy się postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ustalającego warunki zabudowy dla inwestowanej działki, zatem – zdaniem skarżących – decyzja o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 16 K.p.a., nie posiada przymiotu ostateczności. Jeśli przepisy prawa budowlanego wymagają złożenia warunków zabudowy, a od organu architektoniczno – budowlanego wymagają sprawdzenia zgodności z tą decyzją, to wszczęcie postępowania wznowieniowego winno być rozumiane jako brak ostatecznej decyzji w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i organ drugiej instancji powinien na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. zawiesić postępowanie ponieważ decyzja pozwolenia na budowę jest zależna od rozstrzygnięcia w sprawie warunków zabudowy.

Działki drogowe nr ewid. 485 i 5, z których inwestor posiada zjazd na działkę mają nieuregulowany status prawny w zakresie właściciela. Ponadto nie spełnią kryteriów drogi dojazdowej i przeciwpożarowej ponieważ są zbyt wąskie, ich szerokość w niektórych miejscach jest mniejsza od 3 m, co narusza § 13 i § 14 rozporządzenia z 2009 roku oraz § 14 rozporządzenia.

Warunki zabudowy dla działek nr ewid. 119 i 121/2 przewidują zabudowę siedliskową, zatem planowana inwestycja na działce nr ewid. 144 w znaczącym stopniu ogranicza prawa materialne właścicieli tych działek, które gwarantuje im art. 4 Prawa budowlanego w kwestii zabudowy działek. Siedlisko to również miejsce gromadzenia zwierząt, prowadzenia działalności gospodarczej i rolniczej (agroturystyka, przetwórstwo żywności). Zatem zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa z dnia 23 czerwca 2004 roku w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schroniska dla zwierząt, nie jest możliwe usytuowanie tak schroniska, aby nie naruszało w przyszłości praw materialnych właścicieli tych działek.

Ponadto właściciel działki nr ewid. 121/2 w dniu 8 grudnia 2015 roku złożył do Starosty [...] wniosek o zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę domu zlokalizowanego ok. 100 m od działki nr ewid. 144.

Roboty budowlane na terenie działki nr ewid. 144 zostały rozpoczęte w dniu 20 czerwca 2015 roku, czyli w momencie kiedy decyzja o pozwoleniu na budowę nie była ostateczna i przed wejściem w życie obecnie obowiązującego Prawa budowlanego. W świetle art. 130 K.p.a. inwestor nie posiadał ostatecznej, czyli wykonalnej, decyzji o pozwoleniu na budowę, zatem nie mógł rozpocząć prac budowlanych ponieważ wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji, czym inwestor naruszył art. 28 Prawa budowlanego. Inwestor na każdym etapie postępowania był świadom, iż nie może prowadzić robót budowlanych ponieważ strony postępowania w terminie wniosły odwołania, o czym był on informowany. W aktach sprawy jest również notatka służbowa, iż inwestor był informowany o konsekwencjach rozpoczęcia prac budowlanych.

Po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę strony postępowania oraz inne osoby wielokrotnie informowały organ nadzoru budowlanego o rozpoczęciu prac budowlanych i wnosiły o wydanie postanowienia wstrzymującego te prace. Jednakże tenże organ nie znajdował podstaw prawnych do wstrzymania robót budowlanych zawsze interpretując przepisy na korzyść inwestora. Organ ten nie wstrzymał nawet robót budowlanych mimo, iż Wojewoda [...] uchylił decyzję o pozwoleniu na budowę uznając, iż wystarczy że roboty wstrzymał kierownik budowy i inspektor nadzoru inwentarskiego. Inwestor uzyskał dziennik budowy mimo, iż decyzja nie była wykonalna i rozpoczął prace budowlane. Dopiero w dniu [...] wojewódzki organ nadzoru budowlanego wydał postanowienie nakazujące wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Inwestor po dniu 20 października 2015 roku prowadził prace budowlane.

Jak dostrzegli skarżący, z podstawowych zasad fizyki wynika, iż natężenie hałasu mierzonego w odległości jednego metra od jego źródła jakim jest 1 pies wynosi 80 dB, czyli tyle co głośna muzyka, trąbienie. Zatem 460 psów będzie emitować hałas ok. 108 dB. Tymczasem zgodnie z rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska dopuszczalna norma hałasu na terenach wiejskich wynosi 45 dB.

Ogrodzenie schroniska nie posiada podmurówki co umożliwi w razie ucieczki zwierzęcia z klatki wydostanie się mu na zewnątrz.

Wojewoda powinien poinformować o wszczęciu postępowania odwoławczego.

W sprawie istotne znaczenie odgrywa art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego, który został przez organ odwoławczy błędnie zinterpretowany. Według skarżących, pozwolenie na budowę na podstawie art. 37 ust. 2 w zw. z art. 28 Prawa budowlanego, może zostać wydane wyłącznie w sytuacji gdy roboty budowlane nie zostały rozpoczęte. Natomiast gdy budowa została rozpoczęta pomimo, że pozwolenie na budowę nie stało się aktem ostatecznym, to w grę może wchodzić wyłącznie pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, o jakim mowa w art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Dlatego jeżeli organ stwierdzi, iż w toku postępowania inwestor naruszył przepis art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, to nie może wydać pozwolenia na budowę, gdyż zabrania mu tego przepis art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego. Na jego mocy nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Tryb przewidziany w art. 50 – 51 Prawa budowlanego właściwe są stosować wyłącznie organy nadzoru budowlanego, o czym przesądza art. 83 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego.

Zaskarżona decyzja narusza także art. 104 ust. 1 i art. 105 § 1 K.p.a. w sposób mający wpływ na wynik sprawy, bowiem organ nie były uprawniony do wydania pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenia projektu na budowę. W stwierdzonych okolicznościach zachodziły podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. z uwagi na brak właściwości organów. Wojewoda na skutek rozpoczęcia przez inwestora robót budowlanych przed uzyskaniem przez pozwolenie na budowę cechy ostateczności, utracił kompetencje do wydania pozwolenia na budowę. Ze względu na brak swej właściwości organ architektoniczno – budowlany powinien umorzyć wszczęte postępowanie i przekazać sprawę do właściwości organów nadzoru budowlanego.

P. S. w pismach stanowiących odpowiedź na skargę A. M. i J. R. wniósł o ich oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzuty skarg są bezpodstawne i nic znajdują poparcia ani w zebranym w sprawie materiale dowodowym, ani też w obowiązujących przepisach prawa. Skarżący nie uzasadnili podniesionych zarzutów, a jedynie na użytek wniesionej skargi dokonali dowolnej interpretacji przepisów prawa. Autor pisma nie zgodził się z zarzutem naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. Wojewoda [...] nie naruszył tych przepisów, bowiem prowadząc postępowanie podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, złożonych dokumentów, mając na względzie obowiązujący porządek prawny. W sprawie istotnym jest, że zebrany materiał rozpatrzony został i oceniony z należytą starannością, natomiast wnioski wyprowadzone przez organ odpowiadają zasadom logicznego interpretowania faktów. Podobnie bezpodstawne są zarzuty naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 4a, art. 32 ust. 1 pkt 2, art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz § 13 i § 14 rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, a także § 14 rozporządzenia z 2002 roku, bowiem Wojewoda [...] w sposób wnikliwy dokonał analizy wszelkich warunków. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego autor pisma podkreślił, że uwadze skarżących uszła nowelizacja tego przepisu, która nastąpiła mocą ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku, a weszła w życie w dniu 28 czerwca 2015 roku. Ze znowelizowanego przepisu wynika, że w przypadku gdy decyzja o pozwoleniu na budowę została uchylona i nie zachodzi przypadek, o którym mowa w art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, wznowienie robót może nastąpić po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, a nie jak oczekują skarżący, po wydaniu decyzji stanowiącej pozwolenie na wznowienie robót. Powołany przepis wyraźnie dopuszcza możliwość wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, po jej uprzednim wyeliminowaniu, dla kontynuowania robót budowlanych, stanowiąc wyjątek od zasady zawartej w art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego. Wbrew twierdzeniom skarżących, do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy jest organ administracji architektoniczno – budowlanej. Brak jest podstawy do wydania decyzji przez organ nadzoru budowlanego w sytuacji, w której nie miało miejsce istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, a tylko takie sytuacje, jak stanowi przepis art. 51 ust 4 Prawa budowlanego, stanowią podstawę do wydania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przez organ nadzoru budowlanego. Z tego też powodu zarzut naruszenia art. 104 § 1 i art. 105 § 1 K.p.a. również jest całkowicie chybiony.

E. J. (II SA/Łd 925/16) wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wskazując na zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W motywach skargi jej autor opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując nadto, iż inwestor zrealizował w dwóch etapach znaczną część inwestycji (stan istniejący) w ramach samowoli budowlanej. Pierwsza część robót została wykonana w okresie pomiędzy wydaniem w dniu [...] decyzji o pozwoleniu na budowę, a jej uchyleniem. Drugi natomiast etap miał miejsce pomiędzy wydaniem decyzji z dnia [...] a wstrzymaniem robót budowlanych. Decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] nigdy nie stała się ostateczna, a zatem zrealizowane przez inwestora roboty budowlane mają charakter samowoli budowlanej. Również decyzja z dnia [...] nie stała się ostateczna (ani wykonalna), zatem również roboty budowlane zrealizowane na jej podstawie miały charakter samowoli budowlanej. W ocenie skarżącego brak jest podstaw do wydania pozwolenia na budowę na podstawie art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem ratio legis tego przepisu sprowadza się do swoistego uprzywilejowania inwestorów, którzy wykonali roboty budowlane legitymując się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Do takiej grupy inwestorów nie można zaliczyć P. S., który ewidentnie dopuścił, się samowoli budowlanej, bowiem nigdy nie legitymował się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Prawidłowa wykładnia przepisu art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego nie może prowadzić do obejścia prawa i "legalizowania" samowoli budowlanej bez jakichkolwiek konsekwencji. Nawet przyjmując pogląd Wojewody w tym zakresie, to – zdaniem skarżącego – decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych powinien wydać organ nadzoru budowlanego. W konkluzji autor skargi napisał, iż przyłącza się do zarzutów podniesionych przez pozostałe strony postępowania, w tym zwłaszcza zarzutów odnośnie realizowania inwestycji na terenie górniczym.

P. S. w piśmie z dnia 12 stycznia 2017 roku stanowiącym odpowiedź na skargę wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wyjaśniając, że zarzuty skargi są bezpodstawne i nie znajdują poparcia ani w zebranym w sprawie materiale dowodowym, ani też w obowiązujących przepisach prawa. Skarżący nie uzasadnił podniesionych zarzutów, a jedynie na użytek skargi dokonał dowolnej interpretacji przepisów prawa. Skarżący błędnie interpretuje przepisy art. 28, art. 33, art. 34 ust. 4, a zawłaszcza art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego. Przepis art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego wyraźnie dopuszcza możliwość wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, po jej uprzednim wyeliminowaniu, dla kontynuowania robót budowlanych. Skarżący dokonał interpretacji ww. przepisu, jednakże w jego wersji przed nowelizacją tego przepisu, która nastąpiła mocą ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku i weszła w życie w dniu 28 czerwca 2015 roku. Odnosząc się natomiast do kwestionowanej również przez skarżącego właściwości organu, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę autor pisma podkreślił, że do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy jest organ administracji architektoniczno – budowlanej.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Na rozprawie w dniu 28 marca 2017 roku Sąd – na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") – zarządził połączenie sprawy o sygn. akt II SA/Łd 923/16 ze sprawami o sygn. akt II SA/Łd 924/16, II SA/Łd 925/16 i II SA/Łd 926/16, celem łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, wskazując iż sprawa będzie prowadzona pod sygn. akt II SA/Łd 923/16.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Stosownie do postanowień art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). Stosownie do uregulowania art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części, Sąd skargę oddala w całości lub w części.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organ odwoławczy prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie i wydał rozstrzygnięcie odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa.

Wywody Sądu powinna rozpocząć uwaga, iż przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] uchylająca decyzję Starosty [...] i udzielająca pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie schroniska dla zwierząt wraz z niezbędną infrastrukturą przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. 144 położonej w miejscowości J., gm. Z..

W niniejszej sprawie ocenie Sądu podlega rozstrzygnięcie organu odwoławczego podjęte w trybie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., czyli decyzja reformatoryjna. Przywołany jako prawna podstawa decyzji będącej przedmiotem skargi art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Kontrola legalności takiej decyzji sprowadza się do oceny zgodności z prawem uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i – jak w sprawie – zaistnienia podstaw do wydania przez organ odwoławczy decyzji merytorycznej.

Dla Sądu nie ulega wątpliwości, iż organ odwoławczy jest organem ponownie merytorycznie rozpoznającym sprawę a nie jedynie organem kontrolującym, a to oznacza, że ponowne rozstrzygnięcie co do istoty jest efektem przeprowadzenia postępowania odwoławczego. Obowiązek zastosowania instytucji reformacji i orzeczenia co do istoty, zamiast uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania do ponownego rozpoznania, w świetle art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. istnieje wówczas, gdy dokonujący kontroli instancyjnej organ drugiej instancji nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, a zakres uzupełnienia przez organ odwoławczy materiału dowodowego sprawy mieści się w granicach zakreślonych w art. 136 K.p.a. (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2016 roku, sygn. VII SA/Wa 916/16 i inne; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ odwoławczy uprawniony jest do skorzystania z regulacji art. 138 § 2 K.p.a. wtedy, kiedy organ pierwszej instancji nie wyjaśnił w ogóle sprawy lub istotnych jej okoliczności, a przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego przez organ odwoławczy wskazuje, że w swej istocie to organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie mogącym mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. Natomiast, jeżeli organ odwoławczy kwestionuje rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, lecz nie wskazuje na uchybienia w ustalonym stanie faktycznym sprawy i z tej przyczyny nie podnosi potrzeby przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego to wydaje decyzję reformatoryjną w rozumieniu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 6 września 2016 roku, sygn. II OSK 572/16 i inne).

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy Sąd ocenił, że Wojewoda [...] nie naruszył przepisu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylając decyzję organu pierwszej instancji i orzekając w sprawie. W tej sytuacji nie zyskały akceptacji zarzuty skarg dotyczące tej kwestii. Dostrzec bowiem należy, że cały materiał dowodowy niezbędny do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zgromadzony był na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, a organ odwoławczy jedynie dokonał jego analizy. Wojewoda nie prowadził zatem żadnych nowych dowodów, a orzekał na podstawie zgromadzonych w sprawie materiałów.

Przepis art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego wskazany został przez Wojewodę [...] jako podstawa jego uprawnienia do wydania decyzji stanowi, iż w przypadku:

1) określonym w ust. 1 (wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu na budowę) albo

2) stwierdzenia nieważności albo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę

- rozpoczęcie albo wznowienie budowy może nastąpić po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 ust. 1.

W sprawie nie ulega wątpliwości i nie może być przedmiotem kontestacji stwierdzenie, iż inwestor decyzją Starosty [...] z dnia [...] uzyskał pozwolenie na budowę budynku usługowego – schronisko dla zwierząt wraz z niezbędną infrastrukturą, przewidzianej do realizacji na działce o nr ewid. 144 położonej w miejscowości J., gm. Z.. Także nie jest sporne, iż inwestor rozpoczął budowę schroniska dla zwierząt przed uostatecznieniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednak w tym zakresie inwestor bezspornie działał w dobrej wierze, bowiem został wprowadzony w błąd na skutek ewidentnie wadliwego działania organu pierwszej instancji, które przejawiało się w przyjęciu, że decyzja o pozwoleniu na budowę była ostateczna, a w konsekwencji na wydaniu inwestorowi dziennika budowy. W efekcie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania R. M., D. K., J. R., E. J., E. J., J. O., M. G. oraz Gminy Z., uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...] i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe.

Na kolejnym etapie postępowania organ nadzoru budowlanego wszczął postępowanie w sprawie, które Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją z dnia [...] umorzył wskazując, że to rozstrzygnięcie kończy postępowanie w sprawie, a w razie chęci kontynuowania przez inwestora procesu budowlanego, powinien on wystąpić o stosowane w tym zakresie pozwolenie, które powinien wydać organ administracji architektoniczno – budowlanej.

Z powyższych faktów wynika, że inwestor rozpoczynając roboty budowlane legitymował się decyzją o pozwoleniu na budowę, choć – wbrew posiadanym wówczas przez niego informacjom – decyzja ta nie była ostateczna. Ponadto, organ nadzoru budowlanego nie stwierdziwszy podstaw do swojej ingerencji (wobec uznania, że budowa nie była prowadzona z odstępstwami od pozwolenia na budowę) umorzył postępowanie prowadzone przez siebie. Te ustalenia – zdaniem Sądu – wyczerpują dyspozycję przepisu art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego, co uprawnia organ administracji architektoniczno – budowlanej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Słusznie zatem Wojewoda badając legalność decyzji Starosty [...] uznał, że umorzenie postępowania nie znajduje uzasadnienia, a w konsekwencji uchylił tą decyzję i dokonał analizy złożonej przez inwestora dokumentacji inwestycyjnej. Niewątpliwie – w kontekście wskazanych uwag – rozstrzygnięcie Starosty [...] nie może oprzeć się krytyce, wszak bowiem – skoro inwestor chce kontynuować proces budowlany – to właśnie organ administracji architektoniczno – budowlanej jest kompetentny do wydania decyzji w tym zakresie stosownie do regulacji art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego.

W konsekwencji Wojewoda badając złożoną przez inwestora wraz z wnioskiem inicjującym postępowanie dokumentację projektową uznał, że złożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów Prawa budowlanego, jest zgodne z warunkami zabudowy oraz warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz jakim powinny odpowiadać schroniska dla zwierząt. Konsekwencją powyższego było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do zarzutów skargi – w kontekście wskazanych wcześniej uwag – nie może zyskać uzasadnienia pogląd, że w sprawie zachodzi nieważność decyzji, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Przedstawione uwagi wskazują, że wydana przez Wojewodę [...] decyzja została wydana z zachowaniem przepisów o właściwości. W tym kontekście nie można także uznać, że Wojewoda naruszył art. 19, czy art. 20 K.p.a. Do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w ustalonym w sprawie stanie faktycznym kompetentne są organy administracji architektoniczno – budowlanej. Przepis art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego znajduje zastosowanie do robót budowlanych realizowanych z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego. W sprawie takowych organ nadzoru budowlanego nie stwierdził, zatem przepis ten w sprawie nie może znaleźć zastosowania. Również z tych powodów nie może zyskać uznania pogląd skargi, iż w sprawie naruszono art. 104 § 1 i art. 105 § 1 K.p.a., gdyż organ nie był uprawniony do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego.

Również nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi stanowiący o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez naruszenie zasad podejmowania niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i oceny całokształtu dowodowego. Fakt, że organ odwoławczy wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, której sprzeciwiają się skarżący nie świadczy o naruszeniu wspomnianych przepisów. Zdaniem składu orzekającego, stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób niewątpliwy i pełny w zakresie wymaganym do rozstrzygnięcia sprawy. W sprawie nie doszło zatem do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Wbrew twierdzeniom skarżących, organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego i oparcia rozstrzygnięcia na ustaleniach znajdujących należyte umocowanie w dowodach załączonych do akt sprawy i w przeprowadzonym w sprawie postępowaniu dowodowym. Zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie określa przedmiot tego postępowania, czyli w sprawie kwestia udzielenia pozwolenia na budowę. W toku takiego postępowania organ powinien ustalić i poddać swojej analizie tylko kwestie związane ze spełnieniem przez inwestora warunków do uzyskania takowej decyzji, czyli w szczególności do oceny kompletności i prawidłowości złożonej dokumentacji projektowej. Inne kwestie, jako że pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie nie powinny być przedmiotem uwagi organów orzekających. W ocenie Sądu wszystkie kwestie niezbędne do wydania decyzji zostały wyjaśnione przez organ drugiej instancji w sposób niewątpliwy, co znajduje swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych i w treści rozstrzygnięcia tegoż organu. Także i w tym miejscu należy napisać, że okoliczność, iż organy nie uznały argumentów skarżących nie świadczy o naruszeniu przez nie wspomnianych zasad.

Niewątpliwie art. 2 ust. 1 Prawa budowlanego wskazuje, że przepisy Prawa budowlanego nie naruszają przepisów odrębnych, a w szczególności m.in. prawa geologicznego i górniczego – w odniesieniu do obiektów budowlanych zakładów górniczych. Jednakże – wbrew twierdzeniom skarżących – w sprawie nie mamy do czynienia z takowymi terenami.

Wbrew poglądom skarżących, fakt iż został złożony wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, nie wstrzymuje to możliwości uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę opartej na tej decyzji. Decyzja o warunkach zabudowy jest ostateczna w rozumieniu art. 16 K.p.a., a z akt administracyjnych nie wynika, by organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania wydał postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, o którym stanowi art. 152 § 1 K.p.a.

Fakt złożenia przez właściciela działki nr ewid. 21/2 wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę domu, nie ma wpływu na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestora. Niewątpliwie to inwestor wcześniej rozpoczął proces budowlany, dlatego to jego inwestycja zyskuje w tym zakresie pierwszeństwo. Podobnie przyszłe plany inwestycyjne właścicieli sąsiednich terenów także nie mogą blokować aktualnych działań inwestora.

W sprawie nie doszło do naruszenia art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 ani art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem przepis art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego uprawnia organ do wydania decyzji w związku z rozpoczęciem lub wznowieniem budowy. Z tego powodu przepis art. 28, art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego znajdując zastosowanie do sytuacji opisanej w art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego winny być stosowane odpowiednio, zatem z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy (w tym z uwzględnieniem stanu zaawansowania dotychczas zrealizowanych prac).

Konkludując powyższe rozważania Sąd uznał działanie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.

JK