Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 252/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.252 § 2 i art. 257 i art. 243 § 1 zd.1 i art.246 § 1 oraz art.184 w zw. z art. 193
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.M. i A.H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1866/10 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku P.M. i A.H. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi P.M. i A.H. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez województwo własności nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

W. M. (pełnomocnik P.M. i A.H.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez województwo własności nieruchomości, przy czym w treści ww. skargi zawarł również wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 21 września 2010 r. wezwał pełnomocnika skarżących do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia na przesłanym mu urzędowym formularzu PPF, pod rygorem pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.

W.M. pismem z dnia 4 października 2010 r. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Przy czym, z jego treści wynika, że ww. wniosek złożył w imieniu własnym (karty nr 41 – 42 akt sądowych). Ponadto w odpowiedzi na wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2010 r. do sprecyzowania, czy ww. wniosek został złożony także w imieniu jego mocodawców tj. P.M. i A.H. wyjaśnił, że wniosek ten złożył tylko w swoim imieniu (karta nr 48 - akt sądowych).

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 30 listopada 2010 r. poinformował W.M., że jako osoba nie będąca stroną niniejszego postępowania, nie może on ubiegać się o przyznanie prawa pomocy. Wyjaśnił, że może on wystąpić z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w imieniu swoich mocodawców (karta nr 53 - akt sądowych).

W.M. działając w imieniu P.M. i A.H. pismem z dnia 14 grudnia 2010 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Wniosek ten nie został złożony na urzędowym formularzu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 21 grudnia 2011 r. wezwał pełnomocnika skarżących do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia na przesłanym mu urzędowym formularzu PPF, pod rygorem pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi wnioskodawców w dniu 3 stycznia 2011 r. Pomimo upływu ww. terminu wezwanie Sądu nie zostało ono wykonane.

We związku powyższy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1866/10 pozostawił wniosek P.M. i A.H. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

W uzasadnieniu postanowienia podał, że skoro pełnomocnik skarżących pomimo wezwania do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 7 dni na przesłanym urzędowym formularzu PPF, braków formalnych tego wniosku nie uzupełnił, to stosowanie do treści art. 257 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. -zwanej dalej P.p.s.a.) wniosek ten podlegał pozostawieniu bez rozpoznania.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżących podnosząc, że status materialny skarżących nie ma w tej sprawie zaznaczenia, gdyż wszelkie koszty postępowania w tej sprawie ponosi on osobiście. W tej sytuacji złożenie niniejszego wniosku na urzędowym formularzu uznał za bezcelowe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W myśl art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

W niniejszej sprawie bezsporne jest nieuzupełnienie przez pełnomocnika skarżących braku wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez jego złożenie na urzędowym formularzu. Okoliczność ta obligowała Sąd pierwszej instancji do pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Odnosząc się do ponoszonej przez pełnomocnika skarżących kwestii ponoszenia przez niego kosztów postępowania należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 243 § 1 zd. 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z kolei zgodnie z art. 246 § 1 tej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 2); w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 1). Oznacza to, że dla oceny, czy w danej sprawie wystąpiły przesłanki do uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy znaczenie ma sytuacja materialna i osobista strony, a nie jej pełnomocnika. W tej sytuacji bez znaczenia jest zatem okoliczność, kto faktycznie ponosi za stronę koszty danego postępowania. Instytucja prawa pomocy jest bowiem pochodną służącego stronie prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i sądowej ochrony jej interesów.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.