Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1497/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 14c  par. 1  w  zw.  z  art.  14b  par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędzia WSA Marek Olejnik, Protokolant: Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A Spółka Akcyjna z siedzibą w L. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta L. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Prezydenta Miasta L. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n.

A S.A. z/s w L. (dalej: spółka, strona, skarżąca) zwróciło się do Prezydenta Miasta L. o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego

w indywidualnej sprawie, dotyczącej opodatkowania stadionu piłkarskiego podatkiem od nieruchomości.

Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że na potrzeby działalności sportowej spółka wybudowała stadion piłkarski składający się z całkowicie zadaszonych trybun z budynkiem głównym oraz z niezadaszonej płyty boiska. W części zadaszonej stadion może pełnić funkcje pomocnicze dla widowiska sportowego odbywającego się na płycie głównej (miejsca dla widzów, administracja klubu, szatnie, stanowiska komentatorskie, zaplecze rekreacyjne i techniczne) i funkcje w pełni samodzielne (biura, sale konferencyjne, punkty gastronomiczne, stanowiska handlowe). Z posiadanej przez spółkę opinii rzeczoznawcy budowlanego wynika, że stadion spełnia definicje zarówno budynku (zadaszone trybuny i budynek główny), jak i budowli (płyta boiska).

W związku z powyższym spółka sformułowała następujące pytania:

1) Czy obiekt stadionu, z wyjątkiem niezadaszonej i nieposiadającej fundamentów płyty boiska (będącej budowlą), stanowi budynek w rozumieniu ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r., nr 121, poz. 844 ze zm. - dalej: u.p.o.l.)?

2) Czy w związku z tym podatek od nieruchomości od stadionu piłkarskiego:

- dla części, na którą składa się budynek główny i zadaszone trybuny stadionu, powinien być obliczany na podstawie ich powierzchni użytkowej w wysokości określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l.?;

- dla płyty głównej stadionu powinien być obliczany w wysokości 2% wartości płyty głównej określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.?

Prezentując własne stanowisko spółka uznała, że płyta główna stanowi budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., dla której wymiar podatku od nieruchomości winien być ustalony w wysokości 2% jej wartości początkowej dla celów amortyzacji podatkowej, tj. według zasad określonych w art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Natomiast zadaszone trybuny i budynek główny są - zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. - budynkami (są trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadają fundamenty i dach), zatem podatek powinien być obliczany na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. Spółka argumentowała, że

w myśl art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. stadion, jako całość, należy kwalifikować jako budynek. Jednak, z uwagi na możliwość wyodrębnienia części nie spełniającej warunku zadaszenia (płyta boiska), spółka uważa, że ta część stadionu winna być kwalifikowana jako budowla. Dodała spółka, że taki podział odzwierciedlają zapisy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) oraz sporządzona dla niej opinia rzeczoznawcy.

Pismem z dnia 11 maja 2011 r. Prezydent Miasta L. odmówił wydania interpretacji. Stwierdził, że udzielenie odpowiedzi na postawione we wniosku pytania wymaga interpretacji przepisów prawa budowlanego a więc wyjście poza zakres prawa podatkowego.

Powyższe pismo spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który uwzględnił skargę (wyrok z 17 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1769/11). Wskazał Sąd, że - w przypadku interpretacji indywidualnych - przepisy Ordynacji podatkowej (dalej: O.p.) nie przewidują zastosowanego przez organ trybu orzekania (wydania rozstrzygnięcia w formie pisma i odmowy wydania interpretacji indywidualnej z przyczyn wskazanych w piśmie). Nadto Sąd zauważył, że w skarżonym piśmie nie pouczono spółki o środkach zaskarżenia. Sąd zanegował także pogląd organu, że będące przedmiotem wniosku kwestie odnoszące się do kwalifikowania obiektów, jako budynków i budowli, nie stanowią materii z zakresu prawa podatkowego. Uznał, że przedstawione we wniosku zagadnienia dotyczą interpretacji przepisów u.p.o.l., które odwołują się do Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu, przedstawiona we wniosku materia mieści się w pojęciu przepisów prawa podatkowego, zdefiniowanym

w art. 3 pkt 2 O.p. Nakazał Sąd, że ponownie rozpoznając sprawę organ winien ocenić, czy stanowisko spółki jest prawidłowe i dokonać oceny prawnej tego stanowiska (art. 14c § 1 O.p.), a w przypadku negatywnej oceny stanowiska strony wskazać stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 3 O.p.). Sąd zaznaczył, że stan faktyczny przedstawiony został we wniosku w sposób wyczerpujący.

Powołany wyżej wyrok uprawomocnił się z dniem 12 czerwca 2012 r.

Po powtórnym rozpatrzeniu wniosku, w interpretacji indywidualnej z [...] września 2012 r. (nr [...]), Prezydent Miasta L. uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Powołując treść art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. (nie podano daty wydania ani miejsca publikacji ustawy), zawierającą definicje budynku i budowli, organ stwierdził, że aby zadaszone trybuny na stadionie piłkarskim mogły spełniać rolę budynku, musiałyby one być trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych ze wszystkich stron oraz posiadać dach i fundamenty. Według organu, w przypadku obiektu opisanego we wniosku nie został spełniony warunek wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych ze wszystkich stron. Wskazał organ, że pod trybunami jest wolna przestrzeń, a od płyty boiska trybuny oddzielone są niską betonową przegrodą, na której umocowano barierki, które w żaden sposób nie zamykają przestrzeni. A zatem, jak stwierdził organ, taki obiekt nie jest budynkiem. Ponadto zauważył, że zarówno Klasyfikacja Środków Trwałych, jak i PKOB, nie może być podstawą klasyfikowania obiektów jako budowli w rozumieniu u.p.o.l., gdyż zawiera ona odwołanie wyłącznie do przepisów prawa budowlanego. Dodał, że z powołanych przepisów jasno wynika, że zasadnicze znaczenie przy definiowaniu budynku i budowli ma definicja obiektu budowlanego w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Mając na uwadze powyższe, w oparciu o wykonaną przez organ dokumentację fotograficzną stadionu, Prezydent Miasta L. zajął stanowisko, że obiekt stadionu, za wyjątkiem budynku głównego, nie stanowi budynku w rozumieniu u.p.o.l. Przyjął, że podatek od nieruchomości winien być liczony według następujących zasad: dla części, na którą składa się budynek główny - w oparciu o powierzchnię użytkową (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.), dla zadaszonych trybun i płyty głównej stadionu - w wysokości 2% wartości (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). W konsekwencji organ ocenił, że zaprezentowane przez spółkę stanowisko jest niezgodne z przepisami prawa i ze stanem faktycznym.

Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa i zmiany interpretacji, spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, w której zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623) w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo budowlane, przez błędne uznanie, że jednolity obiekt stadionu, składający się z trybun wraz z budynkiem głównym, posiadający fundament, pełne zadaszenie i wydzielone z przestrzeni przegrody budowlane, nie stanowi - jako całość - budynku w rozumieniu przepisów u.p.o.l. i w konsekwencji błędne przyjęcie, że dla zadaszonych trybun podatek od nieruchomości powinien być obliczony w wysokości 2% wartości, a nie na podstawie powierzchni użytkowej. Tak stawiając zarzuty, skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji

w całości oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadniała skarżąca, że zajęte przez organ stanowisko, przez zakwalifikowanie jednolitego obiektu stadionu (budynek główny z zadaszonymi trybunami), częściowo jako budynku (budynek główny), a częściowo jako budowli (zadaszone trybuny), jest sprzeczne z definicjami budynku i budowli zawartymi w ustawie podatkowej oraz ustawie Prawo budowlane. Ponadto, dla tak dokonanej metody kwalifikacji, organ nie podał podstawy prawnej ani uzasadnienia. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z definicją budowli, spełniający kryteria budynku, obiekt budowlany, ani jego część, nie może - dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości - zostać zakwalifikowany jako budowla. Jeden obiekt nie może bowiem być jednocześnie budynkiem i budowlą. Dodano, że brak możliwości wyodrębnienia w jednolitym obiekcie o cechach budynku "podobiektów" budowlanych w postaci budowli, potwierdza również orzecznictwo sądów administracyjnych. Dalej skarżąca stwierdziła, że uznając nawet, że zadaszone trybuny są odrębnym obiektem od budynku głównego, to niezasadne jest przyjęcie, że nie spełniają one definicji budynku, skoro posiadają fundamenty i dach, są trwale związane z gruntem, a także wydzielone są z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Tym samym, wszystkie warunki wynikające z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., konieczne do uznania tego obiektu za budynek, są spełnione. Zaznaczając, że w owej kwalifikacji punktem spornym jest kwestia wydzielenia trybun z przestrzeni przegrodami budowlanymi, skarżąca podała, że za takie należy uznać balustradę (betonową przegrodę), na której umocowane są barierki. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem, że wydzielenie przestrzeni nie oznacza w każdym przypadku całkowitego zamknięcia, lecz wystarczy by istniejące przegrody zakreśliły granice obiektu. W opinii skarżącej, balustrada stanowi element budowlany spełniający wymagania wydzielenia i bezpieczeństwa. W ocenie skarżącej, tylko płytę boiska, jako niespełniającą warunku zadaszenia, należy traktować jako budowlę podlegającą opodatkowaniu w wysokości 2% jej wartości.

W odpowiedzi na skargę, Prezydent Miasta L. wniósł:

1) o odrzucenie skargi, bez podania uzasadnienia dla tego wniosku, ewentualne

2) o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w interpretacji,

3) o zasądzenie na rzecz organu podatkowego kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że wojewódzki sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa, rozstrzygając o tym

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 146

§ 1 u.p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę, uchyla interpretację. W przeciwnym wypadku, skargę oddala na podstawie art. 151 u.p.p.s.a.

Przed przystąpieniem do szczegółowych rozważań, Sąd uznał za stosowne odniesienie się do wniosku sformułowanego przez Prezydenta Miasta L. w pkt 1) odpowiedzi na skargę. Według organu skargę należało odrzucić. Organ nie podał jednak argumentacji popierającej ten wniosek. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do uznania, że skarga spółki podlegała odrzuceniu. Skarga należy bowiem do właściwości tut. Sądu, pochodzi od strony posiadającej zdolność sądową, została wniesiona

w terminie, jest dopuszczalna i nie zawiera braków formalnych. W konsekwencji powyższego, nie zachodzą przyczyny określone w art. 58 § 1 pkt 1) - 6) u.p.p.s.a., uzasadniające odrzucenie skargi spółki. Tym samym Sąd rozpoznał skargę i stwierdził, że była ona zasadna, aczkolwiek z przyczyn innych, niż w niej podane.

Podkreślenia wymaga, że poddana sądowej kontroli interpretacja indywidualna została wydana przez Prezydenta Miasta L. po ponownym rozpatrzeniu wniosku spółki, na skutek prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 17 maja 2012 r. (sygn. akt I SA/Wr 1769/11), którym uchylono poprzednio wydany przez ten organ akt (odmawiający wydania interpretacji). Ta okoliczność skutkuje tym, że Sąd - w składzie rozpoznającym obecnie sprawę - zobligowany był przede wszystkim do zbadania, czy Prezydent Miasta L. podporządkował się ocenie prawnej i wskazaniom zawartym w tymże wyroku. Zgodnie bowiem z art. 153 u.p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone

w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd i organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Tak więc, zarówno Sąd, jak i organ podatkowy podejmujący w sprawie kolejne rozstrzygnięcie, objęci są zasadą związania, o jakiej mowa w powołanym przepisie.

W uzasadnieniu wyroku z 17 maja 2012 r. Sąd stwierdził, że materia objęta wnioskiem spółki o udzielenie interpretacji indywidualnej, wbrew stanowisku Prezydenta Miasta L., mieści się w pojęciu przepisów prawa podatkowego, dlatego nakazał organowi wydanie interpretacji zgodnie z przepisami, które normują tryb jej wydawania. Ponadto wskazał, że w interpretacji należy pouczyć spółkę o środkach zaskarżenia. Jednocześnie zwrócił uwagę, że interpretacja indywidualna jest dokonaniem oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy na tle stanu faktycznego, który jest przedstawiany

w sposób wyczerpujący we wniosku o udzielenie interpretacji i że organ wydający interpretację nie przeprowadza postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego.

Analizując akta sprawy i uzasadnienie zaskarżonej interpretacji, Sąd doszedł do wniosku, że Prezydent Miasta L. nie zastosował się do wszystkich zaleceń Sądu, wiążących go na mocy art. 153 u.p.p.s.a. Przed wydaniem zaskarżonej interpretacji organ dokonał bowiem ustaleń faktycznych w drodze czynności dowodowej, polegającej na oględzinach należącego do spółki stadionu piłkarskiego, które udokumentował fotografiami i protokołem z dnia 5 lipca 2012 r. Na ich podstawie organ uznał m. in., że zajęte przez spółkę stanowisko jest niezgodne ze stanem faktycznym.

W tym miejscu podkreślić należy, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji, uregulowana w Rozdziale 1a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej: O.p.), zatytułowanym "Interpretacje przepisów prawa podatkowego", polega na tym, na co zwrócił uwagę Sąd w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku z 17 maja 2012 r., że organ podatkowy rozpatruje wniosek wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego

i wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego. Dokonuje natomiast analizy okoliczności podanych we wniosku i tylko w stosunku do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i 2 O.p.). Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę. Istota postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej sprowadza się zatem do tego, że wnioskodawca formułuje na tle zaprezentowanych we wniosku okoliczności faktycznych pytanie, na które udziela odpowiedzi. W myśl art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Dodać również trzeba, że systemowe odczytanie powołanego art. 134 § 1 u.p.p.s.a. oraz art. 14b - art. 14h O.p. prowadzi do wniosku, że sądy administracyjne kontrolując prawidłowość indywidualnych interpretacji prawa podatkowego nie mogą wykroczyć poza granice danej sprawy, które wyznaczają: (a) stan faktyczny przedstawiony we wniosku o indywidualną interpretację prawa podatkowego, (b) stan prawny (przepisy prawa) wskazany przez wnioskodawcę oraz (c) zagadnienie prawne, które ma być przedmiotem interpretacji, a które wskazuje pytanie wnioskodawcy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 września 2011 r., sygn. akt II FSK 497/10, LEX nr 960450). Treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wyznacza zatem przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego, gdyż wnioskowy charakter postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej oraz przepisy art. 14b - art. 14h i art. 14j O.p. prowadzą do konkluzji, że organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. Wobec tego, rola organu ogranicza się do prawidłowego zidentyfikowania stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego przez wnioskodawcę, dokonania wyboru przepisów prawnych znajdujących zastosowanie

w sprawie, przeprowadzenia ich wykładni i zajęcia jednoznacznego stanowiska. Brak jest natomiast regulacji w postępowaniu interpretacyjnym, która nadawałaby organom podatkowym - w rozpoznawanej sprawie Prezydentowi Miasta L. - uprawnienie do uzupełniania wniosku o elementy faktyczne.

Z akt sprawy wynika, że spółka wystąpiła do Prezydenta Miasta L.

o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie dotyczącym podatku od nieruchomości, poprzez odpowiedź na pytania: 1) czy obiekt stadionu (budynek główny oraz zadaszone trybuny stadionu), z wyjątkiem niezadaszonej i nieposiadającej fundamentów płyty boiska (będącej budowlą), stanowi budynek w rozumieniu u.p.o.l.

i czy w związku z tym podatek od nieruchomości winien być obliczany na podstawie ich powierzchni użytkowej w wysokości określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. oraz 2) czy płyta główna stadionu winna być opodatkowana podatkiem od nieruchomości jako budowla w wysokości 2% wartości określonej w art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Spółka zajęła stanowisko, że budynek główny wraz z zadaszonym trybunami jest - trwale związanym

z gruntem, wydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadającym fundamenty i dach - budynkiem podlegającym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od powierzchni użytkowej, zaś płyta boiska, jako budowla, podlega opodatkowaniu w wysokości 2% jej wartości początkowej dla celów amortyzacji podatkowej.

Ponownie rozpoznając wniosek skarżącej, Prezydent Miasta L. postanowił, wbrew przepisom O.p. i zasadzie związania wyrokiem Sądu (art. 153 p.p.s.a.), ustalić stan faktyczny we własnym zakresie, poprzez przeprowadzenie oględzin stadionu piłkarskiego. W wyniku tych oględzin, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu skarżonej interpretacji a co zostało przeniesione z protokołu oględzin z 5 lipca 2012 r., organ ustalił okoliczność niewskazaną przez spółkę we wniosku, mianowicie że: "obiekt ten (zadaszone trybuny - dop. Sądu) nie jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych ze wszystkich stron. Pod trybunami jest wolna przestrzeń, a od płyty boiska trybuny oddzielone są niską betonową przegrodą, na której umocowane są barierki, które w żaden sposób nie zamykają przestrzeni. A zatem taki obiekt na pewno nie jest budynkiem". Owo ustalenie faktyczne doprowadziło organ do zajęcia stanowiska, że obiekt stadionu - za wyjątkiem budynku głównego - nie stanowi budynku, bowiem zadaszone trybuny oraz płyta główna stadionu są budowlami.

W konsekwencji, budynek główny podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w wysokości określonej w art. 5 ust 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., zaś pozostałe obiekty (budowle) w wysokości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

W ocenie Sądu, dokonanie przez Prezydenta Miasta L. czynności procesowej, polegającej na oględzinach stadionu i ustalenie na tej podstawie stanu faktycznego, stanowi naruszenie art. 14c § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p. Jak już bowiem powiedziano, organ dokonujący interpretacji jest związany zakresem stanu faktycznego przedstawionego we wniosku i nie może wyjść poza jego granice.

Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku spółki Prezydent Miasta L. powinien dokonać interpretacji przepisów prawa podatkowego w kontekście przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, wziąć wzgląd na fakt, że obiekt budowlany nie może być jednocześnie budynkiem i budowlą oraz odnieść się do kwestii, że ustawa Prawo budowlane (art. 3 ust. 3 + załącznik do ustawy) za budowlę uznaje również "budowle sportowe", do których zalicza także stadiony.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, Sąd stwierdza, że - wobec wyłożonych wcześniej niedostatków skarżonej interpretacji indywidualnej - ocena zasadności tego zarzutu jest przedwczesna.

Reasumując, wskazane wyżej naruszenia prawa dały Sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej na podstawie art. 146 § 1 u.p.p.s.a.,

o czym orzeczono jak sentencji wyroku (pkt I). Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania sądowego (pkt II) ma oparcie w art. 200 u.p.p.s.a.

Na marginesie Sąd wskazuje, że na gruncie u.p.p.s.a. brak jest podstawy prawnej do zasądzenia kosztów postępowania na rzecz organu podatkowego i to niezależnie od tego, czy skarga podlegała oddaleniu, czy uwzględnieniu.