Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 287/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Asesor WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Sałek-Gałązka po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2022 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B.B na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 9 lutego 2022 r. nr SKO.450.195.2021 w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 9 lutego 2022r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Czerska z 17 listopada 2021r.ustalającej na wniosek P. S.A. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie sieci elektroenergetycznej kablowej 110kV wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz sieci telekomunikacyjnej z istniejącej stacji GPZ Czersk do planowanej podstacji trakcyjnej PT Lipowa Tucholska na nieruchomościach położonych w województwie pomorskim, powiecie chojnickim, gm. Czersk oraz w województwie kujawsko - pomorskim, powiecie tucholskim, gm. Śliwice została wniesiona w następujących okolicznościach sprawy:

W dniu 5 lipca 2021 r. do Burmistrza Czerska wpłynął wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej kablowej 110kV wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz sieci telekomunikacyjnej z istniejącej stacji GPZ Czersk do planowanej podstacji trakcyjnej PT Lipowa Tucholska, na nieruchomościach znajdujących się w obrębach ewidencyjnych Czersk, Złotowo, Będźmierowice i Klaskawa (gmina Czersk) oraz w obrębie Lipowa (gmina Śliwice). We wniosku wyjaśniono, że planowana linia ma mieć długość 14 km, z czego ok. 3 km na terenach zamkniętych, 5,7 km w gminie Czersk oraz 5,5 km w gminie Śliwice. Inwestycja będzie realizowana w terenie przyległym do linii kolejowej nr 201 o znaczeniu państwowym. Przedsięwzięcie stanowi część układu zasilania sieci trakcyjnej, linii kolejowych nr 201, 203 i 215. Dla przedmiotowej inwestycji nie istnieje konieczność wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ nie została ona ujęta w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). Planowana linia nie jest bowiem linią napowietrzną, a linią kablową. Zdaniem wnioskodawcy inwestycja jest inwestycją celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Po uzyskaniu wszystkich wymaganych prawem uzgodnień Burmistrz wydał decyzję ustalającą warunki realizacji opisanej wyżej inwestycji celu publicznego.

Decyzja została zakwestionowana przez J. i S. R., B. B. oraz P. B. Skarżący we wniesionym odwołaniu zarzucił naruszenie:

1) art. 53 u.p.z.p., poprzez brak analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji;

2) art. 7, art. 10, art. 11 i art. 77 k.p.a. w związku z art. 84 k.p.a., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie optymalnego, czyli najmniej uciążliwego dla stron zlokalizowania planowanej inwestycji;

3) art. 1 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. poprzez brak uzasadnienia w wydanej decyzji.

Kolegium rozpoznając sprawę wskazało, że w sytuacji braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W świetle art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021, poz. 741 ze zm.) – dalej jako "u.p.z.p.", pod pojęciem "inwestycji celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 1899 ze zm.) – dalej jako "u.g.n.".

Zgodnie z art. 6 pkt 1 u.g.n. celem publicznym jest między innymi wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji, zgodnie z pkt 2 tego samego przepisu celem publicznym jest również budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jak również budowa oraz utrzymywanie obiektów i urządzeń służących ochronie środowiska, zbiorników i innych urządzeń wodnych służących zaopatrzeniu w wodę, regulacji przepływów i ochronie przed powodzią, a także regulacja i utrzymywanie wód oraz urządzeń melioracji wodnych, będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 pkt 4).

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku zarówno w toku postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji, jak i w toku postępowania odwoławczego wnioskodawca wykazał, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Sieć elektroenergetyczna kablowa 110kV będzie stanowić część układu zasilania sieci trakcyjnej, linii kolejowej nr 201, 203 i 215. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wykazu linii kolejowych o znaczeniu państwowym, status ten mają linie oznaczone numerami 201 oraz 203.

Dalej organ podniósł, że zgodnie z art. 56 zd. 1 u.p.z.p. "Nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi". W ocenie Kolegium okoliczność uzyskania w toku postępowania stanowisk uzgadniających projekt decyzji jest przejawem zgodności z ww. przepisami. Powyższe wiąże się również z obowiązkiem organu wynikającym z art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi o konieczności badania warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Uzyskanie uzgodnień wiąże się z tym, że brak jest przepisów odrębnych, które stanowiłyby przeszkodę dla zagospodarowania i zabudowy terenów, których dotyczy wniosek P. SA. Co się zaś tyczy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji Kolegium wskazało, że stan prawny został rozpoznany, poprzez ustalenie właścicieli nieruchomości objętych wnioskiem (oraz osób, którym przysługują do nich prawa rzeczowe). Powyższe wynika ze znajdujących się w aktach sprawy uproszczonych informacji z rejestru gruntów. Co się zaś tyczy stanu faktycznego, to z sentencji wydanej decyzji ewidentnie wynika, że organ pierwszej instancji przeanalizował zagadnienia związane z kolizją sieci energetycznej i telekomunikacyjnej z urządzeniami melioracji wodnych na działkach nr [...] i [..] obr. Z., nr [...] obr. B., nr [...] obr. K. oraz nr [...] i nr [...] obr. L. Organ odniósł się również do przebiegu inwestycji przez tereny rolne i leśne. Odnośnie nieruchomości zabudowanych, Kolegium wskazało, że jak wynika z załączników graficznych do decyzji, zabudowa znajduje się na następujących działkach: numer [...]-[...] obr. Czersk, numer [..]. obr. B., oraz numer [...] i [...] obr. K. Zdaniem Kolegium, z analizy przebiegu linii rozgraniczających teren inwestycji wynika, że planowane sieci co do zasady nie będą wchodziły w kolizję z budynkami, znajdującymi się na ww. nieruchomościach. Również w złożonych odwołaniach nie zarzucono, by planowany przebieg infrastruktury w jakikolwiek sposób wchodził w kolizję z budynkami. W przypadku działki nr [...] obr. C. (w użytkowaniu wieczystym J. i S. R.), planowana infrastruktura będzie położona jedynie na niewielkim fragmencie tej nieruchomości, w północno wschodniej części działki. W odniesieniu natomiast do działki nr [...] (własność B. B.), znajdujący się na niej mały budynek o funkcji "i" położony jest przy granicy południowej nieruchomości, podczas gdy sieci mają przebiegać przy granicy północnej. W przypadku działki nr [...] obr. Czersk (własność P. B.) w istocie linie rozgraniczające teren inwestycji biegną w bezpośrednim sąsiedztwie budynku posadowionego na tej działce. Inwestycja jest zaplanowana na terenie stanowiącym obecnie "podjazd" na nieruchomości, graniczący bezpośrednio ze skarpą na działce nr [...] obr. C. (teren kolejowy). Aby jednakże możliwe było przeprowadzenie linii kablowych na szczycie ww. skarpy, przez działkę nr [...] (sąsiadującą z działką nr [...]), posiadającą oznaczenie "dr", konieczne może stać się wykonanie prac budowlanych związanych z rozebraniem i odtworzeniem podjazdu. Zakres ingerencji w prawo własności P. B., w świetle istnienia odpowiedniego ciągu mogącego służyć przebiegowi kabla na działce drogowej nr [...], nie uzasadnia jednakże zdaniem Kolegium czynienia zmian w trasie inwestycji. Stan faktyczny terenu nie uniemożliwia więc bądź nie czyni bezzasadnym realizację przedsięwzięcia w zakresie, w jakim wskazano we wniosku P. S.A. a w następstwie w wydanej decyzji.

W odniesieniu do odwołania B. B. - zarzut naruszenia art. 53 ust. 3 u.p.z.p., w zakresie braku zbadania stanu faktycznego terenu Kolegium uznało za niezasadny, ze względów podniesionych w punkcie 2 powyżej. Dokonana analiza stanu faktycznego kilku nieruchomości zabudowanych oraz terenów rolnych i leśnych pozwala na wydanie decyzji w sprawie. Prowadząc postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego organ administracji nie jest zobowiązany do badania "optymalnego, czyli najmniej uciążliwego zlokalizowania planowanej inwestycji", lecz związany jest wnioskiem inwestora i treścią powołanego powyżej art. 56 zd. 1 u.p.z.p. Na gruncie niniejszej sprawy potrzeby interesu publicznego wynikają z charakteru infrastruktury, która ma być obsługiwana między innymi przez linię energetyczną i telekomunikacyjną. Będzie ona służyć potrzebom publicznego transportu zbiorowego na poziomie krajowym. Zdaniem Kolegium, interes ten będzie mieć prymat nad interesem prywatnym odwołujących się, którzy wyrażają niezadowolenie wobec umieszczenia na głębokości 70 cm i 1 m pod powierzchnią ich gruntów dwóch kabli. Tym bardziej, że jak wynika z załączników graficznych do decyzji miejsce przebiegu kabla nie koliduje z zabudową na działce odwołującego się.

We wniesionej skardze jej autor jedynie wskazał, że nie zgadza się z wydaną decyzją, a szczegółowe uzasadnienie zostanie sporządzone po ustanowieniu pełnomocnika z urzędu.

W dniu 15 listopada 2022 r. pełnomocnik ustanowiona z urzędu złożyła do akt odpis decyzji z 9 marca 2022 r. o ustaleniu inwestycji celu publicznego wydanej przez Burmistrza Czerska. Wskazała pełnomocnik, że organ I instancji prawomocnie zakończył postępowanie zainicjowane przez P. S.A. z wniosku złożonego dnia 17 listopada 2020r. - czyli wcześniejszego aniżeli wniosek P. S.A. jaki zainicjował wydanie decyzji z dnia 17 listopada 2021 r.. Załączona decyzja nie obejmuje już działki należącej do skarżącego. Tym samym, funkcjonowanie w obrocie prawnym dwóch decyzji dot. tej samej inwestycji różniącej się jedynie zakresem powierzchniowym jest stanem wymagającym eliminacji rozstrzygnięcia podlegającego kontroli w niniejszym postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej też jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1) p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podniesione zarzuty nie są trafne, a niezależnie od nich Sąd nie doparzył się podstaw uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do jedynego zarzutu skargi dotyczącego twierdzenia strony skarżącej, że zostały wydane przez organ I instancji dwie decyzje odnoszące się do ustalenia lokalizacji inwestycji dla tożsamego przedsięwzięcia, a jedynie w nieco odmiennym przebiegu to w ocenie składu orzekającego nie ma racji skarżący.

Zarzut jest niezasadny, bowiem tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami administracyjnymi, z których pierwsza jest ostateczna, ma miejsce wówczas, gdy w obu decyzjach występują te same podmioty w sprawie, decyzje dotyczą tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym (por. por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 632; P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 349-350).

Kontrolowana decyzja dotyczy inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej kablowej 110kV wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz sieci telekomunikacyjnej z istniejącej stacji GPZ Czersk do planowanej podstacji trakcyjnej PT Lipowa Tucholska, na nieruchomościach położonych w województwie pomorskim, powiecie chojnickim, gm. Czersk oraz w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie tucholskim, gm. Śliwice, przewidzianej do realizacji na terenie działek o nr ew. 55/4, 15/14, 81, 53/2, 57/1, 205,181/5, 448, 449, 674, 675/2, 675/3, 592/1, 592/2, 696/3, 696/4, 467/2, 716, 713/3, 379/6, 759, 1410, 1409, 4388/4, 4388/5, 1455/1, 4388/6, 1455/2, 1456, 1457, 1458, 1459/4, 194/44, położonych w obrębie ewidencyjnym Czersk, gm. Czersk, na terenie działek o nr ew. 94, 81, 68/9, 90, 92, 95, 89, położonych w obrębie ewidencyjnym Złotowo, gm. Czersk, na terenie działek o nr ew. 36, 479/2, 38, 71/3, 73, 74, 76/3, 77/3, 78/3, 79/1, 110, 116, 117/3, położonych w obrębie ewidencyjnym Będźmierowice, gm. Czersk, na terenie działek o nr ew. 313/2, 313/3, 313/5, 313/4, 316/2, 316/5, 318/2, 318/3, 319, 321, 323, 324, 325/1, 327, 328, 332/4, 333/1, 333/3, 333/4, 418/1, 420/2, położonych w obrębie ewidencyjnym Klaskawa, gm. Czersk oraz na terenie działek o nr ew. 175-LP, 177-LP, 182/1-LP, 8, 182/2-LP, 59, 60, 190-LP, 53, 191-LP, 200/1-LP, 101/1, 200/2-LP, 215-LP, 105, 234/1-LP, 87, 234/2-LP, 111, 234/3-LP, 263, 262, 807, 264/1, 261, 260, 259, położonych w obrębie ewidencyjnym Lipowa, gm. Śliwice.

Natomiast decyzja przedłożona przez skarżącego w toku postępowania sądowoadministracyjnego (wydana wcześniej) dotyczy inwestycji polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej kablowej 110kV wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz sieci telekomunikacyjnej z istniejącej stacji GPZ Czersk do planowanej podstacji trakcyjnej PT Lipowa Tucholska, na nieruchomościach położonych w województwie pomorskim, powiecie chojnickim, gm. Czersk oraz w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie tucholskim, gm. Śliwice, przewidzianej co realizacji na terenie działek o nr ewid. 55/4, 15/14, 83, 81, 80, 53/2, 57/1, 205, 15/15, 194/5, 448, 449, 379/6, 1410, 1409, 1456, 1457, 1458, 1459/4. 181/5, 181/6, położonych w obrębie ewidencyjnym Czersk, gm. Czersk, na te-enie działek o nr ewid. 94, 81, 68/9, 68/22, 8S/1, 83/2S, 38/6, 67, 56, 60, 61, 63, 62, 90, 92, 95, 89, położonych w obrębie ewidencyjnym Złotowo, gm, Czersk, na terenie działek o nr ewic. 36, 479/1, 479/2, 38, 71/3, 73, 74, 76/3, 75, 77/3, 78/3, 79/1, 110, 109, 111/2, 116, 117/3. położonych w obrębie ewidencyjnym Będzimierowice, gm. Czersk, na terenie działek o nr ewid. 313/2, 313/3, 313/5, 313/4, 316/2, 3:8/5, 3":8/2, 318/3, 319, 321, 323, 324, 325/1, 327, 328, 332/4, 333/1, 333/3, 333/4, 415, 418,\, 420/2, położonych w obrębie ewidencyjnym Klaskawa, gm. Czersk oraz na terenie działek c nr ewid. 175-LP, 177-LP, 176/3-LP, 182/1-LP, 181/1-LP, 8, 181/2-LP, 182/2-LP, 59, 60, 61, 190-LP, 53, 191-LP, 200/1-LP, 101/1, 200/2-LP, 199/1-LP, 199/2-LP, 215-LP, 105, 214/2-LP, 214/1-LP, 234/1-LP, 87, 234/2-LP, 111, 234/3-LP, 263, 262, 807, 264/1, 251, 260, 259, położonych w obrębie ewidencyjnym Lipowa, gm. Śliwice,

Porównanie numerów działek ujętych w obu rozstrzygnięciach dowodzi, że zakres nieruchomości objętych tymi decyzjami jest odmienny, a zatem przebieg inwestycji jest także odmienny. Przyznaje to także strona skarżąca wskazując, że we wcześniejszej decyzji nie została ujęta działka należąca do skarżącego. Objęcie jej przedmiotem postępowania nastąpiło dopiero decyzjami skarżonymi w niniejszym postępowaniu. Podkreślić należy, że zmiana zakresu inwestycji powoduje, że ponowne orzekanie w przedmiocie tego samego przedsięwzięcia jest dopuszczalne.

Niezależnie od powyższego – wobec braku innych zarzutów - należy wskazać, że zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 Kpa). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kpa) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 Kpa). Po przeprowadzonym postępowaniu, jeśli sprawa jest dostatecznie wyjaśniona oraz taką formę rozstrzygnięcia przewidują odpowiednie przepisy, organ wydaje decyzję, uwzględniając wytyczne co do jej elementów składowych, wskazanych w art. 107 Kpa, przedstawiając m.in. przyjęty w sprawie stan faktyczny (art. 107 § 3 Kpa). Trzeba jednakże podkreślić, że postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, a przyjęta w postępowaniu administracyjnym zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, tak jak to miało miejsce na gruncie niniejszej sprawy. (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. II OSK 2045/15, NSA z dnia 25 września 2020 roku, sygn. II GSK 795/18, NSA z dnia 17 marca 2022 roku, sygn. II OSK 903/21, WSA w Krakowie z dnia 4 września 2020 roku, sygn. II SA/Kr 404/20 – oraz powołane tam orzecznictwo). Sąd nie dopatrzył się w realiach niniejszej sprawy błędów czy wadliwości w przeprowadzeniu postępowania, w tym w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organ w sposób adekwatny do potrzeb ustalił stan faktycznych i nie pozostawił niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Zasadnie także Kolegium wskazało, że w sprawie dotyczącej inwestycji celu publicznego nie posiada kompetencji do poszukiwania takiego rozwiązania dla przebiegu inwestycji, aby jej przebieg był nieuciążliwy czy mniej uciążliwy wobec nieruchomości skarżącego. Postępowanie w przedmiocie ustalenia inwestycji celu publicznego jest postępowaniem wnioskowym, co powoduje, że organy weryfikują czy jest prawna możliwość wydania decyzji pozytywnej czy też nie.

Na gruncie natomiast niniejszej sprawy organ I instancji dokonał wszelkich ustaleń koniecznych i niezbędnych ze względu na stan sprawy. Organ II instancji nie uznał, aby na gruncie przedmiotowej sprawy pozostawał jeszcze konieczny do wyjaśnienia, a nie wyjaśniony dotychczas zakres sprawy, który miałby co więcej istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Również skarżący nie wskazuje na takie elementy.

Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu o nadmiernym obciążeniu nieruchomości skarżącego należy wskazać, że organ aby mógł odmówić ustalenia lokalizacji w sposób wskazany przez inwestora, musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Oceniając decyzję w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, należy mieć na uwadze nie tylko słuszny interes indywidualny, ale także publiczny cel, jakiemu służyć ma planowana inwestycja, który to cel usprawiedliwia między innymi ograniczenie prawa własności osoby trzeciej. Ocena legalności lokalizacji inwestycji celu publicznego w danym miejscu, co obejmuje również ocenę jej przebiegu po terenie prywatnym, powinna polegać na stwierdzeniu, czy ingerencja w prawo własności jest w danym przypadku konieczna i uzasadniona. Stwierdzenie to nie sięga jednak tak daleko, aby obejmowało obowiązek badania przez organy słuszności, czy też celowości realizacji inwestycji, czy też prowadziło do nałożenia na wnioskodawcę wymogu przestawienia innych rozwiązań alternatywnych lokalizacji inwestycji i szczegółowego omówienia, dlaczego został wybrany dany jej wariant (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 28 kwietnia 2020 roku, sygn. II OSK 1373/19). Niezależnie trzeba także wskazać, że art. 1 ust. 2 u.p.z.p. wymienia szereg przesłanek, które powinny być wzięte pod uwagę w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymieniając je w dziesięciu równorzędnych punktach (m.in. w punkcie 7 prawo własności, a w punkcie 9 potrzeby interesu publicznego). Nie można więc prawu własności w tej sytuacji nadawać cechy zdecydowanego prymatu nad innymi wartościami wymienionymi w tym przepisie przez ustawodawcę (por. wyroki NSA z 13 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 1487/06, z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 374/09, z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 941/15). W sprawie dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego organ administracji publicznej musi mieć na uwadze przyszłe skutki decyzji w postaci wywłaszczenia bądź ograniczenia prawa własności, co decyduje o konieczności oceny, czy potrzeba realizacji inwestycji celu publicznego pozostaje w odpowiedniej proporcji do potencjalnych skutków wynikających z ingerencji w prawo własności osób trzecich (por. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1577/15). Nie oznacza to jednak, że wzgląd na interes prywatny właściciela powinien mieć charakter decydujący w procesie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego. Prawo własności nie jest bowiem prawem absolutnym, a na jego treść składają się również obowiązki właściciela, wynikające z nakazów ochrony interesu publicznego (por. uzasadnienie do wyroku TK z dnia 29 czerwca 2005 r., SK 34/04). Ocena legalności lokalizacji inwestycji celu publicznego w danym miejscu, co obejmuje również ocenę jej przebiegu po terenie prywatnym, powinna polegać na stwierdzeniu, czy ingerencja w prawo własności jest w danym przypadku konieczna i uzasadniona" (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 28 kwietnia 2020 roku, sygn. II OSK 1373/19). Na gruncie przedmiotowej sprawy, która jak już zaznaczono, dotyczy budowy linii podziemnej, należy przyjąć, że ingerencja w prawo własności, jest konieczna i uzasadniona. Powyższe stanowi o bezzasadności zarzutu o konieczności poszukiwania innych rozwiązań skoro projektowana linia będzie zlokalizowana pod ziemią przy granicy północnej działki skarżącego, zatem nie będzie źródłem nadmiernych ograniczeń w wykonywaniu prawa własności.

W tym stanie rzeczy, wobec trafności zawartego w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.