Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 77/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Spór kompetencyjny/Spór o właściwość
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 15 par. 1 pkt 4 w zw. z art. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 73 ust. 1-5, art. 78 ust. 2 pkt 1, art. 140mb pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 110
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie Sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prezydenta Miasta G. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta G. a Prezydentem W. w przedmiocie wskazania organu właściwego do przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu V. z siedzibą w W. postanawia: wskazać Prezydenta Miasta G. jako organ właściwy w sprawie.


UZASADNIENIE

Prezydent G. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Prezydentem W. w przedmiocie wskazania organu właściwego do przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu A. Sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w W., dalej również jako "Spółka".

W uzasadnieniu wniosku podał, że Prezydent G. pismem z [...] lutego 2020 r. przekazał Prezydentowi W. zawiadomienie Spółki o zbyciu pojazdu marki [...], nr rejestracyjny [...], uznając się za niewłaściwy w sprawie. Następnie w/w zawiadomienie Prezydent W. pismem z [...] lutego 2020 r. przekazał Prezydentowi G., wskazując, iż nie jest właściwy do załatwienia tej sprawy, bowiem to Prezydent G. zarejestrował przedmiotowy pojazd, a więc to on jest właściwy do przyjęcia zawiadomienia o ich zbyciu.

Prezydent G. stwierdził, że stosownie do treści art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 110) dalej jako "p.r.d.", właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić, w terminie nieprzekraczającym 30 dni, starostę o zbyciu pojazdu. Ponadto z przepisu § 17 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz.U. z 2017r. poz.2355 ze zm.) wynika, iż w przypadku zawiadomienia o zbyciu pojazdu zarejestrowanego, dotychczasowy właściciel pojazdu do zawiadomienia dołącza kopię dokumentu, na podstawie którego nastąpiło zbycie pojazdu. Z kolei przepis § 4 ust .2 załącznika numer 1 do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz.U. z 2019 r., poz. 2130 ze zm.), określa dodatkowe czynności, w przypadku zawiadomienia przez dotychczasowego właściciela o zbyciu pojazdu zarejestrowanego organ rejestrujący.

Dalej organ ten zaznaczył, że wyżej wymienione przepisy nie wskazują organu właściwego do załatwienia sprawy związanej z zawiadomieniem o zbyciu pojazdu. Dlatego w jego ocenie przy ustalaniu właściwości organu należy przyjąć jako właściwy sposób postępowania wskazany w treści przepisu art. 21 §1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256), dalej jako "k.p.a.", zgodnie z którym właściwość miejscową organu administracji publicznej ustala się w innych sprawach - według miejsca zamieszkania (siedziby) w kraju, a w braku zamieszkania w kraju - według miejsca pobytu strony lub jednej ze stron; jeżeli żadna ze stron nie ma w kraju zamieszkania (siedziby) lub pobytu - według miejsca ostatniego ich zamieszkania (siedziby) lub pobytu w kraju.

W konsekwencji Prezydent G. wniósł o rozstrzygnięcie zaistniałego sporu o właściwość, poprzez wskazanie Prezydenta W. jako organu właściwego do przyjęcia zawiadomienia o zbyciu 1 pojazdu, złożonego [...] lutego 2020 r., w Wydziale Komunikacji Urzędu Miasta G. przez A. Sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w W.

Prezydent W. w odpowiedzi na wniosek wniósł o wskazanie Prezydenta G. jako organu właściwego w sprawie.

W uzasadnieniu odpowiedzi podał, że informacja o zbyciu pojazdu należy do szeroko pojętych czynności związanych z rejestracją pojazdów i na podstawie art. 80ba ust. 1 pkt 1 w związku z art. 80b ust. 1 pkt 5 p.r.d. powinna być odnotowana i przekazana do Centralnej Ewidencji Pojazdów przez organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów, czyli w niniejszej sprawie Prezydenta G. Skoro Prezydent G. w oparciu o art. 73 p.r.d. uznał się za właściwy w sprawie rejestracji pojazdu, której dokonał pobierając stosowną opłatę, niekonsekwentnym jest uznanie się przez ten organ za niewłaściwy w sprawie rozpatrzenia zawiadomienia o zbyciu zarejestrowanego wcześniej pojazdu.

Prezydent W. wskazał, że zakładając racjonalność ustawodawcy oraz posługując się wnioskowaniem przez analogię zauważyć należy, iż ustawa Prawo o ruchu drogowym podobne stany faktyczne reguluje w art. 79, zgodnie z którym pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela. Oba zdarzenia prawne – zarówno zbycie pojazdu, jak również wyrejestrowanie pojazdu – są do siebie dalece podobne, a obowiązki właściciela w obu sytuacjach mają podobny cel, tj. aktualizację danych w systemie Cepik, co zostało wskazane wprost w art. 80ba ust. 1 pkt 1 w związku z art. 80b ust 1 pkt 5 p.r.d.

Ponadto, zgodnie z § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz.U. z 2019 r., poz. 2130), dokumenty przedstawione do rejestracji lub wyrejestrowania, których zgodnie z rozporządzeniem nie zwraca się właścicielowi pojazdu oraz odpowiednio kserokopie dokumentów, organ rejestrujący zatrzymuje i tworzy indywidualne teczki zwane dalej "aktami pojazdu", które przechowuje się według numerów rejestracyjnych pojazdów w organie rejestrującym. Oznacza to, że wszystkie dokumenty zawierające informacje dotyczące danego pojazdu nie mogą być rozproszone – w tym zgłoszenie zbycia – lecz powinny znajdować się w jednych aktach pojazdu, w jednym miejscu. Dla zgłoszenia zbycia pojazdu organ nie tworzy odrębnych akt pojazdu. Istotna jest również kwestia udostępniania upoważnionym organom akt pojazdu. Przyjęcie przez organ, w którym pojazd był lub jest zarejestrowany zawiadomienia o zbyciu tego pojazdu, a następnie dołączenie zawiadomienia do akt pojazdu pozwala na zachowanie kompletności tych akt. W innym przypadku informacje dotyczące danego pojazdu, wynikające z analizy akt pojazdu, będą rozproszone, a przekazywane innym organom informacje lub dokumenty mogą być niekompletne i niewiarygodne.

Prezydent W. podzielił stanowisko Prezydenta G., że informacja o zgłoszeniu zbycia powinna zawsze trafiać do organu właściwego dla miejsca zamieszkania właściciela – o ile dotyczy to przypadków dokonywania zgłoszeń nabycia/zbycia pojazdów nieprzerejestrowanych w miejsce zamieszkania, gdyż obowiązek dotyczący pojazdów zarejestrowanych wynika wprost z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d., nakładającego na właściciela pojazdu określone obowiązki, tj. zgłoszenie zbycia i dołączenie kopii dokumentu, na podstawie którego nastąpiło zbycie. Wówczas to organ rejestrujący, co wydaje się być logiczne, w dalszej kolejności wykonuje inne czynności materialno-techniczne, np. dokonuje stosownej adnotacji w systemie ewidencji pojazdów, jak i w karcie pojazdu, którą dysponuje jego dotychczasowy właściciel z B. Przepis art. 78 ust. 3 p.r.d. nakłada także na organ rejestrujący takie zdarzenie jak zbycie/nabycie obowiązek umieszczenia stosownej adnotacji w karcie pojazdu.

W ocenie Prezydenta W., zawiadomienie o zbyciu pojazdów dokonane przez Spółkę, jako czynność materialno-techniczna niestanowiąca rozstrzygnięcia w sprawie rejestracji, powinna być dokonana przez organ, przed którym pojazdy zostały zarejestrowane i gdzie znajdują się akta tych pojazdów, tj. przez Urząd Miasta w G. To właśnie ten organ rejestrujący powinien mieć przede wszystkim wiedzę o takim zdarzeniu jak zbycie pojazdu u niego zarejestrowanego. W niniejszej sprawie zbywca pojazdu zatem prawidłowo złożył w G. stosowne zawiadomienie, dopełniając ustawowego obowiązku, o którym mowa w art. 78 p.r.d.

Ponadto Prezydent W. podał, że wcześniej przepisy regulujące kwestie zawiadomień o zbyciu pojazdów nie budziły wątpliwości i były jednolicie stosowane przez wszystkie organy właściwe w sprawie rejestracji pojazdów. W tym zakresie stan prawny nie uległ zmianie. Ustawodawca ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1579) nie zmienił brzmienia art. 78 ust 1-3 p.r.d., a jedynie wprowadził sankcje w postaci kar finansowych za niedokonanie zgłoszenia w ustawowym terminie. Spowodowało to w poszczególnych urzędach lawinę wniosków oraz realne problemy organizacyjne i finansowe w związku z potrzebą ich rozpatrywania. Z wyżej wymienionych przyczyn kwestie te stały się przedmiotem sporów o właściwość i aktualnie wymagają rozstrzygnięcia Sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 15 § 1 pkt 4 w związku z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przez spór o właściwość, o którym mowa w art. 4 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej, jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uważa się za właściwy do jej załatwienia (spór negatywny). Spór między organami jednostek samorządu terytorialnego, niemającymi wspólnego dla nich organu wyższego stopnia, jest sporem o właściwość, rozstrzyganym przez sąd administracyjny (art. 22 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 256). Rozstrzyganie sporów o właściwość, należących do sądów administracyjnych jest objęte właściwością Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a.).

Spór zainicjowany wnioskiem złożonym w tej sprawie ma charakter negatywnego sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem G. a Prezydentem W. w przedmiocie wskazania organu właściwego do przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu A. Sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w W. Wyżej wymienione organy nie mają wspólnego dla nich organu wyższego stopnia.

Warunkiem wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny merytorycznego orzeczenia w rozpoznawanej sprawie jest istnienie sporu o właściwość w znaczeniu prawnym. Z istoty sporu o właściwość wynika, że spór taki może mieć miejsce w sytuacji, kiedy istnieje materialnoprawna podstawa do załatwienia konkretnej sprawy administracyjnej przez organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym podlegającym kognicji sądów administracyjnych. Spór ten może powstać tylko w ramach konkretnej sprawy administracyjnej, która jest przedmiotem prowadzonego postępowania. Przesłanką, która jest podstawowa dla ustalenia właściwości, jest zatem przedmiot sprawy administracyjnej w znaczeniu szerszym niż określony w art. 1 pkt 1 lub 2 k.p.a. Przedmiotem sporu mogą być bowiem także czynności lub akty z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II OW 60/05 (ONSAiWSA 2006/4, poz. 97) wskazał, że art. 4 p.p.s.a. ma zastosowanie również w sprawach, w których podejmowane są czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W glosie aprobującej do tego postanowienia K. Defecińska-Tomczak (publ. OSP 2007/7-8, s. 488 i n.) podkreśliła m.in., że przedmiot sporów o właściwość między organami wymienionymi w art. 4 p.p.s.a. należy wiązać z prawnymi formami działania administracji, poddanymi kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne. Jedynie dopatrzenie się funkcjonalnego związku między zakresem kontroli sądu administracyjnego nad wykonywaniem administracji publicznej a przedmiotem sporów o właściwość (sporów kompetencyjnych) pozwala na wskazanie granicy, do której sięga kognicja NSA wynikająca z art. 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd, że przedmiotem kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą być również spory pomiędzy organami w kwestii właściwości (kompetencji) organów dotyczących czynności lub aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skoro bowiem podlegają one kontroli legalności sądów administracyjnych, a w systemie prawa brak jest uniwersalnych rozwiązań dotyczących rozwiązywania takich sporów, to przyjąć należy, iż przepis art. 4 p.p.s.a. w związku z art. 15 pkt 4 p.p.s.a. stanowi podstawę do rozstrzygania o owych sporach przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W przedmiotowej sprawie należało zatem ustalić, czy przyjęcie zawiadomienia o zbyciu pojazdu przez starostę, gdyż do tego sprowadza się działanie organu, jest aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przyjęcie zawiadomienia nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Jedynie zatem ustalenie, że owe przyjęcie mieści się w zakresie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. daje podstawę do rozstrzygnięcia sporu przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 110), dalej jako "p.r.d.", właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu. Ponadto na mocy art. 4 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1579) wprowadzono zmianę do ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez ustanowienie kary za niewykonanie obowiązku poinformowania starosty o zbyciu pojazdu. W świetle art. 140mb pkt 2 p.r.d., kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. Kary pieniężne, o których mowa m.in. w art. 140mb, nakłada starosta (art. 140n ust. 2a p.r.d.).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie przyjęcie zawiadomienia przez starostę jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przewidziany w art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. obowiązek właściciela pojazdu jest zagrożony wysoce represyjną administracyjną karą pieniężną. Niewykonanie obowiązku lub wykonanie go z opóźnieniem może powodować odpowiedzialność administracyjną, zagrożoną w/w karą administracyjną. Skoro niewykonanie obowiązku albo data jego wykonania może mieć znaczenie z punktu widzenia odpowiedzialności administracyjnej, to uznać należy, że przyjęcie zawiadomienia o wypełnieniu tego obowiązku przez starostę należy zakwalifikować jako czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Czynność starosty jest następstwem wykonania obowiązku przez podmiot administrowany, którego nieterminowe wykonanie jest zagrożone sankcją administracyjną. Obiter dictum należy zauważyć, że ustawa Prawo o ruchu drogowym nie określa sposobu obliczania terminu, o którym mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. Wobec wysokiej represyjności powołanych przepisów, termin do wykonania powołanego obowiązku należy interpretować na korzyść podmiotów zobowiązanych, to jest przyjmując, że nie wlicza się do niego sobót ani dni świątecznych.

Podkreślić należy, iż "szczególność" rozpoznawanego sporu polega na tym, że jego przedmiotem nie jest sprawa w rozumieniu art. 1 pkt 1 lub 2 k.p.a., lecz czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Oznacza to, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego określające właściwość miejscową organu (art. 20) nie mają zastosowania, a mogą być jedynie wskazówką interpretacyjną w procesie wykładni z uwagi na rangę aktu (Kodeksu), w którym zostały zawarte.

Jeśli chodzi o rejestrację pojazdu to reguły właściwości miejscowej określa

art. 73 ust. 1-5 p.r.d. Powołana regulacja modyfikuje reguły właściwości miejscowej określone w art. 21 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a., natomiast w zakresie zgłoszenia o nabyciu lub zbyciu pojazdu powoływany już przepis art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. stanowi jedynie o tym, że właściciel pojazdu zarejestrowanego jest zobowiązany zawiadomić starostę.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organem właściwym do przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu jest organ rejestracji pojazdu. Za takim określeniem właściwości miejscowej organu przemawiają względy praktyczne. Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2130), dokumenty przedstawione do rejestracji lub wyrejestrowania, których zgodnie z rozporządzeniem nie zwraca się właścicielowi pojazdu oraz odpowiednio kserokopie dokumentów organ rejestrujący zatrzymuje i tworzy indywidualne teczki, zwane dalej "aktami pojazdu", które przechowuje się według numerów rejestracyjnych pojazdów. Skoro według powołanego przepisu organ rejestrujący tworzy indywidualne teczki pojazdu zarejestrowanego, to logicznym jest, że dokumenty dotyczące zawiadomienia o zbyciu pojazdu także należy składać do tego organu. Dokonując oceny właściwości organu do przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdów dokonanego przez Spółkę należy zatem zauważyć, że czynność ta związana jest z koniecznością zapewnienia aktualności danych związanych m.in. z właścicielem pojazdu, wpływając na pewność obrotu pojazdami oraz przyczyniając się do możliwości zidentyfikowania osoby, na której z tytułu własności pojazdu ciąży szereg obowiązków nałożonych przepisami prawa. Ze względu na konieczność zapewnienia ciągłości wpisów dokonywanych w stosownych rejestrach, zawiadomienie o zbyciu pojazdów powinno być dokonane wobec tego organu, przed którym zostały one zarejestrowane.

W konsekwencji oznacza to, że organem właściwym do przyjęcia i nadania biegu złożonemu w niniejszej sprawie zawiadomieniu o zbyciu przedmiotowego pojazdu, dokonanego przez A.Sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w W. – jest Prezydent G.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 4 oraz art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.