Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 233/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 230 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mariusz Golecki po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. S. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 615/22 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 7 czerwca 2022 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące II, III, IV, V, VI, VII, VIII, X, XI, XII 2017 r., postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 615/22, wezwano działającego w imieniu R. S. (dalej – "Skarżący") pełnomocnika do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 2.000 zł, odwołując się w tym zakresie do treści § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r., w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 535, dalej – "rozporządzenie").

W zażaleniu na powyższe zarządzenie Skarżący wniósł o jego uchylenie w całości, zarzucając naruszenie § 1 pkt 4 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, a także § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia poprzez jego pominięcie i niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, w sytuacji, gdy dotyczy ona zobowiązań podatkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 230 § 1 i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej – "p.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Według § 2 ww. przepisu pismami tymi są: skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 231 p.p.s.a., wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Ponadto na podstawie art. 215 § 1 tej ustawy, w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.

Sformułowanie przepisu art. 231 p.p.s.a. w zakresie, w jakim odnosi się do "należności pieniężnych stanowiących przedmiot zaskarżenia", przy dosłownym odczytaniu może budzić pewne wątpliwości, gdyż przedmiotem zaskarżenia nie mogą być należności pieniężne. Przedmiotem zaskarżenia są wyłącznie akty i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. Z tej przyczyny wskazany zwrot "przedmiot zaskarżenia" należy rozumieć kontekstowo, jako przedmiot postępowania objęty zaskarżonym aktem bądź czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a.

Prawodawca precyzyjniej wypowiedział się, co do zaznaczonej kwestii w przywołanym na wstępie rozporządzeniu. W jego § 1 wskazał, bowiem, że "wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem".

Treść ww. przepisów nakazuje wyliczenie wpisu według wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Przy czym, pamiętać należy, że jak to wynika z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07, wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która stanowi faktyczny przedmiot sporu zakreślony wniesioną skargą. Bynajmniej nie oznacza to, że sąd administracyjny jest związany przez wskazaną przez Skarżącego w tym zakresie podstawę wyliczenia wpisu stosunkowego, tudzież podany rodzaj wpisu, jako wpis stały. Art. 218 p.p.s.a. daje przewodniczącemu kompetencję do sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia i ewentualnego ustalenia jej w innej wysokości od podanej w skardze, co z kolei może skutkować określeniem wpisu od pisma w kwocie innej od przewidywanej przez Skarżącego.

Biorąc pod uwagę powyższe uznać, należy, że w niniejszej sprawie Zastępca Przewodniczącego Wydziału I prawidłowo zbadał, co stanowi przedmiot sporu. Przedmiotem skargi wniesionej przez Skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi była decyzja Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 7 czerwca 2022 r., uchylająca decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 8 lipca 2021 r. i orzekająca, co do istoty sprawy, określająca zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące II, III, IV, V, VI, VII, VIII, X, XI, XII 2017, w łącznej kwocie 167.888,00 zł.

Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności, należnością pieniężną stanowiącą faktyczny przedmiot sporu zakreślony wniesioną skargą, będzie kwota 167.888,00 zł. Zastępca Przewodniczącego Wydziału I prawidłowo, zatem określił samą wysokość wpisu na kwotę 2.000 zł. Obliczył ją zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia, według którego w sprawach, gdzie należność pieniężna objęta zaskarżonym aktem przewyższa kwotę 100.000 zł, wpis stosunkowy wynosi 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, jednak nie mniej niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł.

W orzecznictwie przyjmuje się, że przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (por. postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II FZ 227/08). Natomiast, jeżeli przedmiotem zaskarżenia nie jest akt kreujący (albo stwierdzający istnienie) należności pieniężnej, to stosownie do powołanego już wyżej art. 231 p.p.s.a. należny jest wpis stały. Przedmiot zaskarżonej decyzji stanowi określenie stronie prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące II, III, IV, V, VI, VII, VIII, X, XI, XII 2017, w łącznej kwocie 167.888,00 zł. W tym kontekście wywód Skarżącego o zasadności pobrania wpisu stałego w niniejszej sprawie jest całkowicie chybiony. Autor zażalenia ograniczył się, bowiem do zacytowania wybranych fragmentów orzeczeń sądowych, zapadających w okolicznościach faktycznych nie przystających do niniejszej sprawy. Wskazane przez nią postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące wpisów stałych odnosiły się, bowiem do przypadków: zaskarżenia decyzji kasacyjnej (postanowienie NSA z 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt I FZ 356/13), decyzji określającej wysokość straty (postanowienie NSA z 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FZ 190/12) oraz decyzji w sprawie przeniesienia odpowiedzialności podatkowej (postanowienie NSA z 2 grudnia 2008 r., sygn. akt I FZ 424/08).

Wskazać w tym miejscu należy, iż w treści zarządzenia będącego przedmiotem zażalenia (k. 2 akt sądowoadministracyjnych) omyłkowo została podana błędna data oraz numer decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi. Zamiast prawidłowej – wynikającej z samej treści skargi (k. 3 akt sądowoadministracyjnych) i akt administracyjnych (k.32 akt administracyjnych) – daty 7 czerwca 2022 r. została ona określona błędnie na 8 lipca 2022 r. Numer zaś decyzji będącej przedmiotem skargi został określony, jako tożsamy z numerem uchylonej decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 8 lipca 2021 r. Omyłka ta nie była podnoszona przez pełnomocnika Skarżącego i została powielona w treści zażalenia wniesionego przez pełnomocnika Skarżącego (k. 22 akt sądowoadministracyjnych), gdzie kwestionował on jedynie wpis od skargi. Omyłka ta nie miała, zatem wpływu na istotę sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak podstaw do uwzględnienia zażalenia i dlatego na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.