Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 530/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1
journal: Dz.U. 1995 nr 36 poz 175
law: PROTOKÓŁ Nr 1 I Nr 4 DO KONWENCJI O OCHRONIE PRAW CZŁOWIEKA I PODSTAWOWYCH WOLNOŚCI sporządzony w Paryżu dnia 20  marca 1952 r. oraz sporządzony w Strasburgu dnia 16 września 1963 r.
article: art. 93 ust. 2, art. 98, art. 99, rt. 129 ust. 5, art. 130 ust. 2, art. 131, art. 132 ust. 1a, art. 134
journal: Dz.U. 2015 poz 782
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 7 § 1, art. 8, art. 16 § 1, art. 104, art. 107, art. 138 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1, art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 2, art. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2015 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2015r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za grunty przeznaczone pod drogi publiczne oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] Starosta K., działając na podstawie art. 98 ust. 3, art. 129 ust. 5, art. 130 ust. 2, art. 132 ust. 1a, art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej w skrócie: "u.g.n.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: "K.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez H. M. o ustalenie odszkodowania za nieruchomości gruntowe położone w P., gmina C., oznaczone jako działki ewidencyjne [...], [...] i [...], wydzielone pod drogi publiczne, postanowił:

1. ustalić odszkodowanie w wysokości [...] złotych na rzecz H. M. zamieszkałego w J. nr [...] za działki położone w P. gm. C. oznaczone numerami ewidencyjnymi [...] o powierzchni [...] ha, [...] o powierzchni [...] ha oraz [...] o powierzchni [...] ha (łączna powierzchnia [...] ha) figurujące w księdze wieczystej Sądu Rejonowego w K. Kw Nr [...], zajęte pod drogi publiczne gminne;

2. zobowiązać Burmistrza Gminy C. do wypłaty odszkodowania za przejęte działki jednorazowo w kwocie [...] złotych na rzecz strony wskazanej w pkt 1 decyzji, w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że H. M. złożył do Starosty K. wniosek o podjęcie postępowania administracyjnego w celu wydania w trybie art. 98 ust. 3 u.g.n. decyzji ustalającej odszkodowanie za działki położone w P. gm. C. oznaczone numerami ewidencyjnymi [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] ha. Przedmiotowe działki powstały wskutek podziału nieruchomości należącej do wnioskodawcy, zapisanej w dacie podziału w księdze wieczystej KW[...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Ś. Decyzją z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] Burmistrz Gminy C. na wniosek właściciela H. M., zatwierdził między innymi projekt podziału nieruchomości, jako zgodny z ustaleniami planów, położonej w P. gm. C., oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] o powierzchni [...] ha na działki o nr [...] do nr [...] z zastrzeżeniem, że przy zbywaniu działek, oprócz [...], [...] i [...], ustanowiona zostanie notarialnie służebność drogi koniecznej. Decyzja ta stała się ostateczna.

W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy Starosta K. uznał, że wszystkie działki objęte wnioskiem o odszkodowanie tj. [...], [...] i [...] położone w obrębie P. są drogami powszechnie dostępnymi i pełnią funkcję publiczną, wobec powyższego nastąpił skutek prawny w postaci przejścia ich własności, z mocy prawa, na własność podmiotu publicznego – Gminę C. Konsekwencją zaistnienia tej zmiany własności, było powstanie po stronie dotychczasowego właściciela H. M. prawa do odszkodowania, na co wskazuje art. 98 ust 3 u.g.n.

Gmina C. nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem i wniosła odwołanie do Wojewody Wielkopolskiego. Wyżej wymienioną decyzję zaskarżono w całości wnosząc o jej uchylenie i zmianę poprzez wydanie decyzji odmawiającej ustalenia odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości. W ocenie Gminy, działki będące przedmiotem niniejszego postępowania nie stanowią dróg publicznych, a więc brak jest podstaw do ustalenia i wypłaty odszkodowania.

Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] Wojewoda Wielkopolski, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie ustalenia odszkodowania na rzecz H. M. za działki oznaczone numerami ewidencyjnymi [...], [...] oraz [...].

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że organ pierwszej instancji błędnie ustalił (z naruszeniem art. 16 § 1 i art. 7 § 1 K.p.a.), iż z treści decyzji Burmistrza Gminy C. z dnia [...] października 2002 r., zatwierdzającej podział nieruchomości położonej na terenie obrębu geodezyjnego P., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka [...], wynika, że nowo powstałe działki o nr [...], [...] i [...] zostały przeznaczone pod drogi publiczne. Zważyć bowiem należy, że w decyzji tej Burmistrz Gminy C. w ogóle nie wskazał, że ww. działki zostały wydzielone pod jakiekolwiek drogi, czy to publiczne czy też wewnętrzne. Ponadto ze wspomnianej decyzji podziałowej nie wynika, by intencją Burmistrza Gminy C. było dokonanie wydzielenia tych działek pod drogi publiczne, albowiem powołując podstawę prawną organ nie powołał przepisu art. 98 ust. 1 u.g.n., który to przepis konstytuuje przejście odpowiednio na gminę, powiat, województwo lub Skarb Państwa nieruchomości wydzielonej pod drogę publiczną (lub jej poszerzenie). Również w postanowieniu z [...] października 2002 r. nr [...], którym Burmistrz Gminy C. stwierdził zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wstępnego projektu podziału działki nr [...] (...) nie wskazano, by projektowane działki oznaczone nr [...], [...] oraz [...] miały być przeznaczone pod jakiekolwiek drogi, a w szczególności pod drogi publiczne. Nadto w uzasadnieniu decyzji podziałowej wskazano, że działka nr [...] to m.in. w części ulica dojazdowa obsługująca ruch wewnętrzny, w części ulica lokalna obsługująca ruch wewnętrzny osiedla a w części ulica projektowana ulica zbiorcza stanowiąca układ zamykający opracowanie osiedla w przebiegu istniejącej ulicy [...].

Z powyższego, zdaniem Wojewody, wynika zatem charakter ww. działek jako dróg o charakterze wewnętrznym. Wątpliwości mógł jedynie budzić stan prawny działki nr [...], która to działka leży wzdłuż ulicy [...]. Z rysunku planu wynika jednak, że działka ta nie leży w przebiegu drogi wojewódzkiej – ulicy [...]. Powyższe potwierdza informacja uzyskana z Wielkopolskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w Poznaniu, zgodnie z którą wskazana działka nie stanowi pasa drogi wojewódzkiej i nie znajduje się w zasobie Wielkopolskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich.

Mając na uwadze powyższe, Wojewoda podkreślił, że o charakterze działek gruntu wydzielonych pod drogi przesądza treść decyzji podziałowej, ponieważ to na podstawie decyzji podziałowej określone działki gruntu przechodzą z mocy prawa na własność gminy i to za te działki przysługuje ich dotychczasowym właścicielom odszkodowanie. W ocenie Wojewody, przedmiotowa decyzja podziałowa nie ograniczyła w sposób istotny uprawnień właścicielskich H. M. w odniesieniu do działki nr [...], [...] i [...]. Ponadto, z przepisów Konstytucji RP wcale nie wynika nieograniczony charakter prawa własności.

H. M., reprezentowany przez pełnomocnika, nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wraz kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. art. 7, art. 8 oraz art. 107 K.p.a. poprzez zaniechanie działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego; jak też nieuwzględnienie wszelkich okoliczności składających się na ten stan faktyczny, nie odniesienia się do wszelkich okoliczności i argumentów wskazanych przez skarżącego we wniosku i dalszych pismach przygotowawczych, a tym samym obarczenie wydanej decyzji błędem dowolności decyzyjnej organu;

2. art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (dalej w skrócie: "Protokół nr 1 do Konwencji");

3. art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji w zw. z art. 98 ust. 3 u.g.n. poprzez ich niezastosowania i w konsekwencji błędne uznanie, że działki nr [...], [...] i [...] są drogami wewnętrznymi, a nie drogami publicznymi i nie ustalenie odszkodowania za ich przejęcie przez Gminę C.;

4. art. 1 oraz art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej w skrócie: "u.d.p.") poprzez uznanie, że drogi obejmujące działki nr [...], [...] i [...] nie leżą w ciągu drogi gminnej i w związku z powyższym nie stanowią drogi publicznej;

5. art. 21 ust. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 Konstytucji RP poprzez faktyczne pozbawienie skarżącego posiadania nieruchomości obejmującej działki nr [...], [...] i [...] bez należnego odszkodowania;

6. art. 98 ust. 1 i 3 u.g.n. poprzez błędne przyjęcie, że przejście drogi na własność gminy i powstanie obowiązku zapłaty odszkodowania za przejętą nieruchomość wymaga w decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości lub w innym akcie administracyjnym, wskazania, że wydzielone działki mają być przeznaczone na drogi publiczne; ponadto uznanie, że odszkodowanie za przejęte na drogi nieruchomości nie przysługuje, jeżeli podział następuje na wniosek właściciela; ponadto uznanie, że skarżący może ograniczyć osobom innym niż właściciele nieruchomości położonych wzdłuż dróg oznaczonych jako działki [...], [...] i [...] korzystanie z tych dróg.

W odpowiedzi na powyższą skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Podczas rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 9 września 2015 r. stawili się pełnomocnicy skarżącego i uczestnika postępowania, wnosząc i wywodząc jak w dotychczasowych pismach procesowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności).

Kontrolując zaskarżoną decyzję Wojewody w tak zakreślonych granicach kognicji Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 P.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa. W szczególności, w ocenie Sądu, organ odwoławczy w należyty sposób rozpatrzył materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, i na tej podstawie dokonał prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie poddanej sądowej kontroli stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 782 ze zm.), z zwłaszcza art. 98 u.g.n. W myśl art. 98 ust. 1 zd. pierwsze u.g.n. działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe – z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Z kolei zgodnie z art. 98 ust. 2 u.g.n. właściwy organ składa wniosek o ujawnienie w księdze wieczystej praw gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa do działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne lub pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Podstawą wpisu tych praw do księgi wieczystej jest ostateczna decyzja zatwierdzająca podział. Natomiast w świetle art. 98 ust. 3 u.g.n. za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Przepis art. 131 u.g.n. stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości.

W świetle cytowanych przepisów prawo do odszkodowania powstaje tylko w sytuacji, gdy w związku z dokonanym na wniosek właściciela podziałem nieruchomości dochodzi do wydzielenia działki lub działek gruntu pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie albo krajowe. Definicję "drogi publicznej" zawiera ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.), która w art. 1 stanowi, że drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. W świetle art. 2 ust. 1 u.d.p. drogi publiczne dzielą się na cztery kategorie – wyróżnione ze względu na funkcję danej drogi w sieci drogowej – tj. drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne. Ustawa o drogach publicznych określa także zasady i tryb nadawania drodze odpowiedniej kategorii, a w szczególności przesądza, że status drogi krajowej nadawany jest rozporządzeniem właściwego ministra (zob. art. 5 ust. 2 u.d.p.), natomiast drogi wojewódzkiej, powiatowej oraz gminnej – w drodze uchwały organu stanowiącego właściwej jednostki samorządu terytorialnego (zob.: art. 6 ust. 2, art. 6a ust. 2 oraz art. 7 ust. 2 u.d.p.). Drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi (art. 8 ust. 1 u.d.p.).

W sprawie poddanej sądowej kontroli bezsporne jest, że treść decyzji podziałowej nie określa przeznaczenia wydzielonych działek. W szczególności z decyzji tej nie wynika, aby przedmiotowe działki o numerach geodezyjnych: [...], [...] i [...] zostały wydzielone pod drogę publiczną. Wręcz przeciwnie, jak wynika z treści uzasadnienia decyzji podziałowej z dnia [...] października 2002 r.: "(...) działka nr [...] to teren w części projektowanej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, w części to teren projektowanego skweru, w części to teren projektowanej zieleni o charakterze izolacyjnym, w części projektowanego skweru lub placu zabaw dla dzieci, w części ulice dojazdowe obsługujące ruch wewnętrzny, w części ulice lokalne obsługujące ruch wewnętrzny osiedla, częściowo w przebiegu istniejącej ulicy [...] i [...], pozostałe ulice projektowane, w części ulica zbiorcza stanowiąca układ zamykający opracowanie osiedla, w przebiegu istniejących ulic [...],[...], oraz projektowanego połączenia pozamiejskiego tych ulic od strony zachodniej, w części to teren upraw polowych (...)." Ponadto, w aktach sprawy znajduje się rysunek miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego C.- [...]. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, z porównania ww. rysunku z mapą rzeczonego terenu znajdującą się na stronie internetowej mapy.geoportal.gov.pl wynika, że działka nr [...] została oznaczona symbolem KZ opisanym w legendzie jako "ulica zbiorcza", działka nr [...] została oznaczona symbolem KL - "ulica lokalna" a działka nr [...] symbolem KD - "ulica dojazdowa". W związku z powyższym należy podkreślić, że bezspornie nieruchomość obejmująca sporne działki nie została zaliczona we właściwym trybie do żadnej z kategorii dróg publicznych. Jest to o tyle istotne, że w świetle ugruntowanego orzecznictwa sądowego – które Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela – dla uzyskania statusu drogi publicznej określonej kategorii musi być zachowana procedura zaliczenia danej drogi do dróg publicznych (por. np.: wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1942; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 383/08; wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 1285/07, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 1259/14 – orzeczenia publ. w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/; a także wyrok SN z dnia 30 maja 2003 r., sygn. akt III CKN 1165/00, LEX nr 109442). W odniesieniu do nieruchomości obejmującej działki nr [...], [...] i [...] taka procedura bez wątpienia nie została dopełniona, zatem nie można formalnie uznać, że nieruchomość ta stanowi drogę publiczną. Skoro zaś nie ma ona statusu drogi publicznej, a zarazem jest poza sporem, że pełni funkcję drogową, to w świetle art. 8 ust. 1 u.d.p. nieruchomość ta powinna być uznana za drogę wewnętrzną. W konsekwencji brak jest podstaw do przyznania skarżącemu odszkodowania, o jakim mowa w art. 98 ust. 3 u.g.n. – co trafnie stwierdził organ odwoławczy.

Niezależnie od powyższego, godzi się w tym miejscu wskazać na treść art. 99 zd. pierwsze u.g.n., który stanowi, że jeżeli zapewnienie dostępu do drogi publicznej ma polegać na ustanowieniu służebności, o których mowa w art. 93 ust. 3, podziału nieruchomości dokonuje się pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostaną one ustanowione. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Decyzja podziałowa powołuje się wprost na art. 99 u.g.n., a w jej rozstrzygnięciu ustanowiony został warunek ustanowienia służebności drogi koniecznej dla działek nieposiadających bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. W takiej sytuacji nie budzi żadnych wątpliwości, że wydzielona w wyniku podziału droga nie ma charakteru drogi publicznej. Należy bowiem podkreślić, że o charakterze działek gruntu wydzielonych pod drogi przesądza treść decyzji podziałowej, ponieważ to na podstawie decyzji podziałowej określone działki gruntu przechodzą z mocy prawa na własność gminy i to za te działki przysługuje ich dotychczasowym właścicielom odszkodowanie (por. wyrok NSA z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt I OSK 229/13 – orzeczenie publ. w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Nadto Sąd zauważa, że w sprawie poddanej sądowej kontroli nie mogła odnieść zamierzonego skutku argumentacja skargi odwołująca się do wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (dalej w skrócie: "ETPCz") z dnia 6 listopada 2007 r. w sprawie Bugajny i inni przeciwko Polsce (skarga nr 22531/05). Przede wszystkim orzeczenie to zapadło w innym stanie prawnym – gdy art. 98 u.g.n. miał znacząco inną treść niż obecnie (w brzmieniu obowiązującym do 14 lutego 2000 r. przepisy art. 98 ust. 3 w zw. z ust. 1 przewidywały bowiem odszkodowanie za działki gruntu wydzielone "pod drogi", bez wyraźnego zastrzeżenia, że chodzi w tym przypadku tylko o drogi "publiczne") – na co trafnie zwrócono uwagę w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 września 2014 r., sygn. akt I OSK 229/13 (orzeczenie publ. w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Ponadto przywołany wyrok ETPCz zapadł w odmiennych okolicznościach faktycznych, których specyfika przesądziła o takiej a nie innej jego treści. Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd brał pod uwagę zobowiązania wynikające z ratyfikowania przez Polskę umowy międzynarodowej jaką jest powoływany w skardze Protokół nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Konwencja: Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.; Protokół nr 1 do Konwencji: Dz. U. z 1995 r., Nr 36, poz. 175/1 ze zm.). Jednakże z uwagi na wyżej wykazaną specyfikę sprawy poddanej sądowej kontroli, Sąd uznał, że art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji nie znajdzie w niniejszej sprawie zastosowania.

Również zarzuty skargi o charakterze proceduralnym okazały się niezasadne. W szczególności Sąd nie dopatrzył się istotnych uchybień w zakresie rozważenia oraz oceny przez organ odwoławczy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także co do poprawności uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przeciwnie, jak to już wyżej wskazano, Wojewoda Wielkopolski w należyty sposób rozpatrzył cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, i na tej podstawie dokonał prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Wyniki tych ustaleń i analiz organ odwoławczy przedstawił w pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia, zredagowanych w sposób czyniący zadość wymaganiom ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.).

W tym stanie rzeczy, po stwierdzeniu, że zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.