Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1731/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Asesor WSA Aleksandra Żmudzińska, Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2022 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 21 września 2021 r. nr 106/2021 w przedmiocie zaprzestanie realizacji programu specjalizacji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia 21 września 2021r Wojewoda Śląski (dalej zwany: Wojewoda, organ II instancji) utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 17 marca 2021 r. nr [...], nakładającą karę pieniężną na R. K. (zwana dalej: skarżąca).

Jako podstawę prawną organ powołał art.138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej "k.p.a." w związku z art.16j, ust.2q;2s ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (tj. Dz.U. z 2021r. poz.790) dalej ustawa o zawodach.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji m.in. wskazał, że po ponownej analizie okoliczności sprawy organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny i w konsekwencji nałożył na skarżącą karę pieniężną z uwagi na zaprzestanie programu specjalizacji. Nadto stwierdził, że w przypadku zawieszenia skarżącej w prawie wykonywania zawodu lekarza nie może ona realizować szkolenia specjalizacyjnego i tym samym utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt administracyjny sprawy wynika, że skarżąca uczestniczyła w postępowaniu kwalifikacyjnym w terminie od 1 października 2010 r. do 31 października 2010r. Została zakwalifikowana do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w dziedzinie [...] do podmiotu akredytowanego przy [...] Szpitalu Specjalistycznym w S. im. [...]. Rozpoczęcie specjalizacji zostało potwierdzone w karcie szkolenia specjalizacyjnego z dniem 14 lutego 2011 r. Z ww. karty wynika, że skarżąca w trakcie szkolenia specjalizacyjnego zmieniała wielokrotnie miejsce jego odbywania. Od dnia 16 sierpnia 2016 r. do dnia 6 listopada 2018 r. odbywała specjalizację w trybie rezydentury w ZOZ w S. Następnie kontynuowała szkolenie specjalizacyjne w trybie pozarezydenckim w Szpitalu [...] w Z. na oddziale [...].

W dniu 11 września 2018 r. skarżąca złożyła do Wydziału Zdrowia [...] Urzędu Wojewódzkiego deklarację, w której zobowiązała się w zamian za pobieranie zwiększonego wynagrodzenia zasadniczego do wykonywania zawodu lekarza na terytorium RP w podmiocie wykonującym działalność leczniczą, który udziela świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w łącznym okresie dwóch lat z pięciu kolejnych lat przypadających od dnia uzyskania potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego w łącznym wymiarze czasu pracy odpowiadającym co najmniej równoważnikowi jednego etatu ( w przypadku pobierania zwiększonego wynagrodzenia w okresie krótszym niż okres szkolenia specjalizacyjnego dwuletni okres wykonywania zawodu ulega proporcjonalnemu skróceniu). Jednocześnie w tej deklaracji skarżąca zobowiązała się do zapłaty kary określonej art.16j ust.2q; 2s ustawy o zawodach w przypadku niewywiązania się z powyższego zobowiązania lub zaprzestania programu specjalizacji.

W dniu 12 listopada 2020 r. do Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego wpłynęło pismo [...] Izby Lekarskiej w sprawie zawieszenia skarżącej w prawie wykonywania zawodu lekarza na podstawie uchwały nr [...] Okręgowej Rady lekarskiej w K. z dnia 20 października 2020r. Skarżąca została z dniem13 listopada 2020 r. skreślona z rejestru lekarzy i lekarzy dentystów odbywających szkolenie specjalizacyjne w województwie śląskim. W związku z powyższym skarżąca zaprzestała realizacji programu specjalizacji.

Zgodnie z art.16j ust.21 ustawy o zawodach, który stanowi, że w przypadku zaprzestania realizacji programu specjalizacji lekarz jest obowiązany do zapłaty kary w wysokości równej 75% iloczynu liczby miesięcy pobierania zwiększonego wynagrodzenia zasadniczego (....

W przypadku niewywiązania się z powyższego zobowiązania lub zaprzestania realizacji programu specjalizacji powstaje konieczność zapłacenia kary na podstawie art.16j ust.21, ustawy o zawodach. Z akt sprawy wynika też, ze skarżąca nie zwracała się do organu z wnioskiem o umorzenie czy też rozłożenie na raty nałożonej na nią kary pieniężnej.

W związku z powyższym organ I instancji decyzją z dnia 17 marca 2021 r. nr [...], nałożył karę pieniężną na skarżącą.

Skarżąca od przywołanej wyżej decyzji wniosła odwołanie do organu II instancji.

Podniosła w nim, że z uwagi na brak środków do życia nie jest w stanie zapłacić przedmiotowej kary.

Organ II instancji utrzymał decyzją nr [...] z dnia 21 września 2021r w mocy swoją decyzję z dnia 17 marca 2021 r. nr [...].

W dniu 30 września 2021r skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

W skardze wezwała do korekty danych zawartych w zaskarżonej decyzji a także do usunięcia błędu w ustaleniach organu dotyczącego "wielokrotnej zmiany ośrodków szkolenia specjalizacyjnego" oraz podniosła, że z uwagi na brak środków do życia nie jest w stanie zapłacić przedmiotowej kary.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i powielił dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Podniósł, że poinformował skarżącą o prawie do złożenia wniosku o udzielenie ulgi w spłacie, odroczeniu płatności umorzeniu czy też rozłożeniu na raty nałożonej na nią kary pieniężnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j., Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 §2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j., Dz.U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zatem tylko stwierdzenie że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji we wskazanych wyżej ramach Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona.

W rozpoznawanej sprawie oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, sąd nie dopatrzył się uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności. W ocenie sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Skarga nie zasługiwała zatem na uwzględnienie.

W sprawie kluczową jest kwestia ustalenia i oceny stanu faktycznego przyjętego przez organ, bowiem skarżąca nie kwestionuje ustalonego stanu faktycznego przez organ, lecz tylko podnosi że z uwagi na brak środków do życia nie jest w stanie zapłacić przedmiotowej kary.

Na wstępie należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. Oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09).

W rozpoznawanej sprawie decydująca rolę odgrywają przepisy art.16j ust.2l, 2s, ustawy o zawodach, stanowiące:

"2l. W przypadku niewywiązania się z zobowiązania, o którym mowa w ust. 2b, lub zaprzestania realizacji programu specjalizacji, lekarz jest obowiązany do zapłaty kary w wysokości równej 75% iloczynu liczby miesięcy pobierania zwiększonego wynagrodzenia zasadniczego, o którym mowa w ust. 2b, oraz kwoty odpowiednio 700 zł, w przypadku gdy lekarz ten odbywał szkolenie specjalizacyjne w priorytetowej dziedzinie medycyny, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 16g ust. 4, albo 600 zł, w przypadku gdy lekarz ten odbywał szkolenie specjalizacyjne w dziedzinie medycyny innej niż priorytetowa.

2s. Wojewoda, który potwierdził lekarzowi ukończenie szkolenia specjalizacyjnego, sprawuje nadzór nad realizacją zobowiązania, o którym mowa w ust. 2b, w tym wydaje decyzję w przedmiocie nałożenia kary, o której mowa w ust. 2l."

Sąd w oparciu o akta sprawy uznał że ww. przepisy i następne ustawy o zawodach, prawidłowo nałożył na skarżącą karę pieniężną.

Powołana regulacja nie oznacza wyłączenia ogólnych reguł postępowania administracyjnego oraz 189d k.p.a.

Zgodnie z tym przepisem, wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę:

1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia;

2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara;

3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe;

4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa;

5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa;

6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła;

7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana.

Zdaniem Sądu nałożona kara pieniężna przez organ jest zgodna z wymogami formalnymi i oparta o stan faktyczny sprawy.

Wskazać należy, że w szczególności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji dokonał rozważenia wszystkich ww. przesłanek mających wpływ na nałożenie kary pieniężnej, wyczerpująco wyjaśniając skarżącej motywy, którymi kierował się przy jej ustalaniu.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że organ II instancji ocenił sprawę w sposób właściwy, a zatem nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Na marginesie warto wspomnieć, że Sąd zauważył, że organ zasadnie pouczył skarżącą o prawie do złożenia wniosku o udzielenie ulgi w spłacie, odroczeniu płatności umorzeniu czy też rozłożeniu na raty nałożonej na nią kary pieniężnej.

Z tych względów, mając powyższe na uwadze w oparciu o art. 151p.p.s.a.

Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.