Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 923/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Mirosław Bator Protokolant: Anna Pałasz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi J.T. i K.F.-T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 marca 2011 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala


UZASADNIENIE

W dniu 13 i 14 października 2010 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. wpłynęły telefoniczne powiadomienia o wykonywaniu robót budowlanych fundamentów na działkach [....] i [....] obr. [....] położonych w Z. przez J.T.

W dniu [....] października 2010 r. dokonano oględzin z zewnątrz terenu budowy oraz wykonano dokumentację fotograficzną zaawansowania robót budowlanych. Stwierdzono wykonanie murowanych ścian zewnętrznych przyziemia z otworami okiennymi i nadprożami i ustalono, że na działce znajduje się studnia kopana. Na ogrodzeniu działki znajdowała się tablica budowy, praktycznie nieczytelna z wyjątkiem nr decyzji pozwolenia na budowę - nr [....] oraz nazwiskiem kierownika budowy mgr inż. W.D.

W dniu 18 października 2010 r. wysłano zawiadomienie o planowanej kontroli robót budowlanych na dzień [....] października 2010 r. Na kontrolę nie stawili się powiadomieni listem poleconym właściciele działki budowlanej K.F. i J.T.

W trakcie kontroli ustalono, że nr [....] pozwolenia na budowę dotyczy wykonania jedynie wjazdu na działki jak wyżej które są przedmiotem niniejszego postępowania.

Wobec powyższego pismem z dnia [....] 2010 r. wezwano K.F. i J.T. do złożenia wyjaśnień oraz okazania dokumentów budowy dla prowadzonych robót budowlanych. W dniu 9 listopada 2010 r. dokonano przesłuchania wezwanych, w trakcie których J.T. oświadczył, że jest inwestorem budowanego obiektu mieszkalnego a budowę rozpoczął, ponieważ od wielu lat nie mógł uzyskać warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przez Burmistrza Z. dla budynku mieszkalnego na swoich działkach.

W dniu [....] października 2010 r. przeprowadzono następną kontrolę budowy, na której stwierdzono dalsze prowadzenie robót budowlanych w zakresie konstrukcji więźby dachowej.

Decyzją z dnia 16 listopada 2010 r. znak: [....] , Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nakazał inwestorowi J.T. rozbiórkę obiektu - budynku mieszkalnego na działkach nr ewid. nr nr [....] obr. [....] w Z.

W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że inwestor prowadził roboty budowlane bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, a dalszy tok postępowania w sprawie wynika z art. 48 Prawa budowlanego.

Ustalono, że teren budowy obejmujący działki [....] i [....] obr. [....] i objęty jest obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. – "[....] i" zatwierdzonym Uchwałą Rady Miasta Z. nr XVI/185/2007 z 25 października 2007 r. (Dz. U. Woj. ...z 2007 r. Nr 946, poz. 524). Przedmiotowe działki znajdują się w terenie oznaczonym symbolem R/US o przeznaczeniu podstawowym- tereny rolne użytkowane jako łąki i pastwiska i przeznaczeniu dopuszczalnym - tereny sportów zimowych użytkowane jako tereny zjazdowe i pólka narciarskie do nauki jazdy na nartach z możliwością zabudowy: a) obiektami związanymi z funkcjonowaniem wyciągów i tras narciarskich-orczykowych, wyciągów narciarskich, stacji dolnych i górnych oraz sezonowych tymczasowych obiektów dla lokalizacji sanitariatów i pomieszczeń dla obsługi o powierzchni zabudowy nie większej niż 20m2, realizowanych przy dolnych stacjach, b) obiektami budowlanymi infrastruktury technicznej, c) instalacjami sztucznego śnieżenia i oświetlenia tras narciarskich".

Organ stwierdził, że ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego nie przewidują możliwości budowy budynku mieszkalnego na przedmiotowych działkach, tak więc nie zachodzi spełnienie podstawowego warunku legalizacji samowoli budowlanej objętego treścią art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, to jest zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wobec powyższego, w toku wszczętego postępowania brak było możliwości legalizacji budynku mieszkalnego, którego budowę rozpoczęto na działkach nr [....] i [....] obr[....] w Z. , co skutkuje koniecznością zastosowania art.48 ust.1 Prawa budowlanego i orzeczenie nakazu rozbiórki spornego obiektu.

Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie złożył J.T. , reprezentowany przez adwokata J.Z. . W treści odwołania podniesiono następujące zarzuty:

- naruszenia art. 28 K.p.a. poprzez nie uwzględnienie wszystkich stron postępowania w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, a to w szczególności poprzez brak traktowania właściciela nieruchomości jako strony postępowania administracyjnego;

- naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. poprzez uniemożliwienie wzięcia stronie czynnego udziału w toku postępowania polegającego na: udziale inwestora w wizji lokalnej z dnia 15 października 2010 r., wypowiedzeniu się co do zebranego materiału dowodowego w sprawie;

- brak doręczenia decyzji nakazującej inwestorowi rozbiórkę wzniesionego obiektu budowlanego;

- brak doręczenia właścicielowi nieruchomości zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia 21 marca 2011 r. znak: [....] [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 K.p.a. oraz art. 48 ust. 1, art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania J.T. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 16 listopada 2010 r. znak: [....] , którą nakazano inwestorowi J.T. rozbiórkę obiektu-budynku mieszkalnego na działkach nr ewid. [....] , [....] obr. [....] w Z. , uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu podano, że w ocenie organu odwoławczego organ I instancji wydał skarżoną decyzję nieprawidłowo.

Wskazano, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest budowa budynku mieszkalnego na działce nr ewid. nr nr [....] obr. [....] w Z. , bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, którego inwestorem jest J.T.

Organ zauważył, że podstawą materialnoprawną decyzji był art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Tryb art. 48 ust 1 prowadzący do rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części organ nadzoru budowlanego może zastosować wtedy, gdy nie zachodzą przesłanki z ust. 2 art. 48 uzasadniające wdrożenie trybu legalizacyjnego. Potwierdzeniem tego jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1482/04, opub. w LEX nr 169370, w którym podano, że przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane można zastosować dopiero wówczas, gdy w następstwie czynności właściwego organu administracji publicznej, o których mowa w ust. 2 i 3 nie zaistnieją przesłanki uzasadniające zalegalizowanie obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31.

Z akt sprawy wynika, że inwestor rozpoczął budowę budynku mieszkalnego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, bowiem nie mógł uzyskać od Burmistrza Miasta Z. , od wielu lat warunków na zabudowę działki pod budynek mieszkalny jednorodzinny. Ponadto zgodnie z Uchwałą Nr XVI/187/2007 Rady Miasta Z. z dnia 25 października 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[....] ", działki nr ewid. nr nr [....] leżą w terenie oznaczonym symbolem R/US - tereny rolne. W myśl § 7 ust. 2 pkt 2 ww. uchwały na całym terenie obowiązuje zakaz realizacji ogrodzeń oraz nowych obiektów budowlanych. Zatem przedmiotowy obiekt nie jest zgodny z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, co wyklucza wszczęcie postępowania legalizacyjnego przedmiotowego budynku mieszkalnego. Wobec powyższego zdaniem [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zastosowany przez organ I. instancji tryb postępowania był prawidłowy.

Jednakże wątpliwości organu odwoławczego budzi ustalony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego krąg stron postępowania. Z treści wypisu z rejestru gruntów wynika, że działki nr ewid. nr nr [....] są współwłasnością J.T. i K.F. . K.F. początkowo była uznana przez organ I. instancji za stronę postępowania, jednakże w trakcie postępowania Powiatowy Inspektor zaprzestał doręczania jej zawiadomień o przeprowadzeniu oględzin, jak również nie doręczył jej zaskarżonej decyzji. Powyższe uchybienie stanowiące przesłankę do wznowienia postępowania i zauważone przez organ odwoławczy stanowi podstawę do uchylenia skarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I. instancji.

Ponadto wydając skarżoną decyzję organ I. instancji uchybił art. 10 K.p.a. ustanawiającego ogólną zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Analiza akt postępowania przed organem I. instancji wskazuje, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. prowadząc postępowanie nie wywiązał się z obowiązków wynikających z przepisu art. 10 § 1 K.p.a., gdyż przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ nie zawiadomił stron postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań.

Zatem ponownie badając sprawę organ I instancji winien dokładnie ustalić krąg stron postępowania i zapewnić wszystkim stronom ich gwarancje procesowe.

Nadto organ odwoławczy zauważył, że w sentencji zaskarżonej decyzji zamiast działki nr ewid. [....] jest wpisana działka nr ewid. [....] . Jednakże po przeanalizowaniu całego materiału dowodowego, w tym uzasadnienia zaskarżonej decyzji z którego wynika, że przedmiotowy obiekt usytuowany jest na działce nr ewid. [....] i [....] obr. [....] w Z. , stwierdzono, że wpisanie błędnego numeru jednej z działek było oczywistą omyłką powstałą przy komputerowej obróbce tekstu.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została skutecznie stronie dowołującej się na mocy art. 44 K.p.a. w trybie doręczenia zastępczego. W pozostałym zakresie zarzuty zostały uwzględnione w toku postępowania odwoławczego przez organ II. instancji.

W związku z faktem, że organ I. instancji przeprowadził postępowanie z naruszeniem art. 10 K.p.a., organ odwoławczy, kierując się zasadą prawdy obiektywnej, w trybie art. 138 § 2 K.p.a. był zobligowany do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z powyższą decyzją nie zgodzili się J.T. i K.F. , reprezentowani przez pełnomocnika adwokata J.Z. , występując do sądu administracyjnego ze skargą w dniu 21 kwietnia 2011 r. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie skarżonej decyzji oraz odniesienie się do podniesionych zarzutów materialnych wobec skarżonej decyzji, a to w sytuacji, kiedy organowi II. instancji nie przysługiwało uprawnienie przesądzania w kwestiach materialnoprawnych podjętego rozstrzygnięcia skarżonej decyzji oraz aktualizował się obowiązek uchylenia skarżonej decyzji ze względów proceduralnych oraz naruszenie art. 28 ustawy Prawo budowlane, a to poprzez nienależyte ustalenie kręgu stron postępowania polegające na braku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez odwołującą się K.F.

W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji.

Podkreślono, że przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ma na celu wyjaśnienie i rozważenie całokształtu okoliczności rozpatrywanej przez organy administracyjne sprawy. Organy administracyjne mają bowiem obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań zmierzających do wyjaśnienia sprawy, który wynika z art. 7 Kpa i znajduje szczegółowe uzupełnienie w treści art. 77 K.p.a.

Rozstrzygnięcie sprawy wymaga bowiem uprzedniego przeprowadzenia postępowania w znacznej części w zakresie wskazanym w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, wyklucza jednocześnie możliwość uzupełnienia tego postępowania w trybie art. 136 K.p.a. Przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części naruszałoby, bowiem zawartą w art. 15 Kpa zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 1998 r., sygn. akt IV SA 2058/97).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm.) zwaną dalej w skrócie "P.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 ustawy P.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 P.p.s.a.

W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, wyrażonymi w art. 6 i art. 7 K.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.), w toku postępowania stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Stosownie do art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej ma obowiązek wyczerpująco ustalić cały materiał dowodowy, a stosownie do art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W niniejszej sprawie te podstawowe zasady postępowania były przestrzegane przez organ odwoławczy.

Nie ulega wątpliwości, że obiekt budowlany na działkach nr nr [....] obr. [....] w Z. , był budowany bez pozwolenia na budowę. Ta okoliczność, mająca podstawowe znaczenie w zakresie stosowania prawa materialnego, została ustalona ponad wszelką wątpliwość.

Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), właściwy organ ma obowiązek nakazać w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, chyba że zachodzi wyjątek uregulowany art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego.

Wyjątek ten dotyczy sytuacji, w której tak prowadzona budowa bez stosownego pozwolenia, spełnia łącznie następujące przesłanki:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

Jak wynika to z akt sprawy, teren realizowanej przez skarżących inwestycji na działkach nr nr [....] obr. [....] w Z. , przeznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. – "[....] " pod obszar oznaczony symbolem R/US o przeznaczeniu podstawowym-tereny rolne użytkowane jako łąki i pastwiska i przeznaczeniu dopuszczalnym - tereny sportów zimowych użytkowane jako tereny zjazdowe i pólka narciarskie do nauki jazdy na nartach z możliwością zabudowy: a) obiektami związanymi z funkcjonowaniem wyciągów i tras narciarskich-orczykowych, wyciągów narciarskich, stacji dolnych i górnych oraz sezonowych tymczasowych obiektów dla lokalizacji sanitariatów i pomieszczeń dla obsługi o powierzchni zabudowy nie większej niż 20m2, realizowanych przy dolnych stacjach, b) obiektami budowlanymi infrastruktury technicznej, c) instalacjami sztucznego śnieżenia i oświetlenia tras narciarskich. Na tym terenie ww. plan miejscowy nie dopuszcza realizację inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego (§ 7 ust. 2 pkt 1-3 planu miejscowego).

Tym samym, skoro plan miejscowy nie dopuszczał realizacji przedmiotowej inwestycji, to oczywistym było, że nie było podstaw do wszczęcia procedury legalizacyjnej opisanej art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Tym samym zastosowane przez organy administracji w tej sprawie przepisy prawa materialnego były jak najbardziej uzasadnione. Inwestor J.T. wykazał się przy tym co najmniej daleko idącą nieznajomością prawa, a nawet uprawdopodobnionym byłby zarzut lekceważenia prawa, skoro wiedząc, że nie ma pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednak taką budowę rozpoczął. Inwestor zapewne zdawał sobie sprawę z naruszenia prawa, skoro na tablicy informacyjnej umieścił numer pozwolenia na budowę wjazdu, chcąc zapewne w ten sposób uwiarygodnić legalność realizowanej inwestycji. Skarżący J.T. wprost oświadczył, że starł się o ustalenie warunków zabudowy, a skoro ich nie otrzymał, to postanowił zbudować dom. Takie zachowanie inwestora nie mogło zasługiwać na aprobatę i musiało prowadzić do wszczęcia postępowania rozbiórkowego.

Mimo jednak tego, że organ I. instancji prawidłowo zastosował prawo materialne, to jednak decyzja kasacyjna organu odwoławczego w tej sprawie jest zgodna z prawem. Trafnie podniósł organ odwoławczy, że organ I. instancji skierował decyzję do nieprawidłowo ustalonego kręgu stron w tej sprawie, a w szczególności pominął skarżącą K.F. , co stanowiło przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego, a skoro tak, to taka wada miała istotne znaczenie w sprawie i winna uzasadniać uchylenie decyzji organu I. instancji. Również podniesiony przez organ odwoławczy zarzut braku zastosowania art. 10 § 1 K.p.a. jest uzasadniony.

W ocenie Sądu niezrozumiałym było działanie w tej sprawie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. , który cały czas prowadził postępowanie I-instancyjne z udziałem obojga skarżących jako współwłaścicieli nieruchomości, na których realizowano inwestycję (akta administracyjne sprawy, karta nr 5), a mimo to decyzję kończącą postępowanie pierwszoinstancyjne doręczono tylko jednemu ze współwłaścicieli ( J.T. ). Dlaczego w tak oczywistej sytuacji pominięto drugiego współwłaściciela? Zapewne to pytanie nie znajdzie odpowiedzi, ale wskazuje ono na popełnienie oczywistego błędu przez organ I. instancji.

Taki błąd organu I. instancji musiał doprowadzić do uchylenia tej decyzji przez organ odwoławczy, ale skutkiem tego inwestor nie miał formalnego zakazu prowadzenia dalszych robót budowlanych, mimo że wykonywał je z oczywistym naruszeniem i lekceważeniem prawa, które dla tej inwestycji nie pozwalało na budowę takiego obiektu.

Tym samym zaskarżona decyzja, która trafnie wskazała na te uchybienia, jest zgodna z prawem i nie ma podstaw do jej uchylenia.

Zarzuty podniesione w skardze są nieuzasadnione. Nieuprawiony jest zarzut skargi, jakoby organ odwoławczy nie miał podstaw do materialnoprawnej oceny tej sprawy. Takie podstawy oczywiście posiadał organ odwoławczy, który miał obowiązek ponownego całościowego zbadania sprawy, a następnie na skutek tego całościowego zbadania wydał decyzję. Organ odwoławczy w postępowaniu administracyjnym nie pełni funkcji organu opierającego swoje rozstrzygnięcie na zasadzie sporu kontradyktoryjnego, tzn. nie ustosunkowuje się jedynie do zarzutów podnoszonych w odwołaniu, ale z urzędu bada całość sprawy, dokonuje oceny prawidłowości zebranego materiału dowodowego i ustalonego stanu faktycznego sprawy, a także bada prawidłowość zastosowanego prawa materialnego i prawa procesowego. Dopiero takie zbadanie sprawy stanowi podstawę do wydania jednej z decyzji o treści określonej w art. 138 K.p.a.

Co do drugiego zarzutu, to w ocenie Sądu nie uzasadnia on uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący podnoszą bowiem, że K.F. wniosła również odwołanie od decyzji organu I. instancji, a ten organ tego odwołania nie rozpoznał. Przede wszystkim należy stwierdzić, że w aktach sprawy nie ma żadnego śladu, aby K.F. wnosiła jakiekolwiek odwołanie. Do tej osoby nie kierowano również decyzji organu I. instancji. Nawet jednak, gdyby taka sytuacja miała miejsce, to w związku z uchyleniem przez organ odwoławczy decyzji organu I. instancji właśnie z powodu pominięcia przez organ I-instancyjny K.F. jako strony postępowania, brak rozpoznania tego odwołania w okolicznościach tej sprawy nie stanowiłby podstawy do uchylenia decyzji organu odwoławczego.

Zarzut braku ustalenia kręgu stron także nie jest zasadny. Skoro sprawa dotyczy nakazania rozbiórki wznoszonego budynku, to stronami takiego postępowania są inwestor i właściciele nieruchomości, na których dany obiekt jest wznoszony. Tylko wyjątkowo i to tylko w szczególnych okolicznościach jako strony można byłoby uznać inne jeszcze osoby, nie będące właścicielami (użytkownikami wieczystymi) nieruchomości przeznaczonych do rozbiórki. Sąd analizując sprawę doszedł do wniosku, że w tej sprawie nie zachodzi szczególna sytuacja nakazująca ustalanie stron w szerszym kręgu niż właściciele nieruchomości, na których realizowana była budowa i inwestor. Ponadto to właśnie nieprawidłowo ustalony krąg stron był podstawą do uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu I. instancji, a skoro tak, to ponownie prowadząc sprawę organ I. instancji winien na nowo ten krąg ustalić.

To wszystko potwierdza, że zaskarżona decyzja nie zawiera takich naruszeń prawa, które uzasadniałyby jej uchylenie.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i stosownie do art. 151 P.p.s.a., skarga została oddalona.