Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 734/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędziowie Asesor WSA Hieronim Sęk (spr.), Asesor WSA Dariusz Turek, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów złożonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 18 i art. 33 pkt 1, 3, 4, 7, 8, 10 i art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "u.p.e.a.", Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] września 2006 r. w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów złożonych przez P. (zwany dalej "P.") w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie wystawionego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. tytułu wykonawczego z dnia 2 grudnia 2005 r., nr [...].

W motywach zaskarżonego postanowienia wskazano, iż tytuł wykonawczy został wystawiony na wierzytelności [...] Klubu Sportowego "K." S.S.A. Jako podstawę prawną jego wystawienia wierzyciel wskazał postanowienie z dnia 19 września 2005 r. wydane na podstawie art. 71a § 9 u.p.e.a., którym Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. określił P. - jako dłużnikowi zajętej wierzytelności - wysokość nieprzekazanej kwoty, tj. 198.783,56 zł. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec P. nastąpiło w dniu 27 grudnia 2005 r. poprzez doręczenie dłużnikowi zajętej wierzytelności (P. B.) zawiadomienia o zajęciu. Tytuł wykonawczy oraz odpis zawiadomienia o zajęciu doręczono P. w dniu 3 stycznia 2006 r.

Pismem z dnia 6 stycznia 2006 r. P. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, powołując się na art. 33 pkt 1, 3, 4, 7, 8 i 10 w związku z art. 15 § 1 u.p.e.a. Uzasadniając je wskazał w szczególności, że:

- przed wszczęciem egzekucji administracyjnej nie zostało doręczone upomnienie wzywające do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego (zarzut z art. 33 pkt 7 u.p.e.a.),

- tytuł wykonawczy nie spełniał wymogów określonych w art. 27 u.p.e., zwłaszcza jego § 3, gdyż do tytułu nie dołączono dowodu doręczenia upomnienia, a wierzyciel ograniczył się do zamieszczenia w nim ogólnej klauzuli wskazującej na § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 z późn. zm.), powoływanego dalej jako "rozporządzenie wykonawcze" oraz istniała rozbieżność między kwotą należności głównej podanej w tytule a określoną w postanowieniu stanowiącym podstawę jego wystawienia, tzn. nastąpiło określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z postanowienia (zarzuty z art. 33 pkt 3 i 10 u.p.e.a),

- P. wykonał obowiązek wynikający z wystawionego tytułu, gdyż kwota nim objęta była realizowana w trybie pozaegzekucyjnym, a kwoty łącznie przekazane przez P. ją przekroczyły (zarzut z art. 33 pkt 1 u.p.e.a),

- P. nie jest - wbrew temu co napisano w tytule wykonawczym - zobowiązanym w rozumieniu przepisów egzekucyjnych, gdyż nie był on w przeszłości i nie jest obecnie dłużnikiem zajętej wierzytelności zobowiązanego klubu – G. (D.) K. S.S.A., a ponadto nie istnieje żadna umowa, z której wynikałoby zobowiązanie P. do przekazania na rzecz wskazanego klubu jakichkolwiek sum pieniężnych (zarzut z art. 33 pkt 4 u.p.e.a.),

- zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego w P. B. jest uciążliwy dla P. (zarzut z art. 33 pkt 8 u.p.e.a).

Powyższe zarzuty organ egzekucyjny, tj. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. przekazał wierzycielowi, tj. Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w K. celem zajęcia stanowiska odnośnie zgłoszonych zarzutów.

Postanowieniami z dnia [...] czerwca 2006 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K., działając jako wierzyciel, uznał zarzuty P. zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1 i 4 u.p.e.a. za niedopuszczalne, a zarzuty oparte na art. 33 pkt 3, 7 i 10 u.p.e.a oddalił jako bezzasadne. Postanowienie dotyczące tych ostatnich zarzutów było przedmiotem zażalenia i zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy. Niedopuszczalność zarzutów wierzyciel uzasadniał tym, iż toczy się postępowanie przed sądem administracyjnym w sprawie postanowienia, które stanowiło podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego wobec P.. Bezzasadność pozostałych zarzutów wywodził natomiast z tego, iż: - różnica pomiędzy kwotą wynikającą z postanowienia, a kwotą wskazaną na tytule wykonawczym wynikała z faktu, że część zaległości określonej w postanowieniu była objęta układem ratalnym, co skutkowało uwzględnieniem tej okoliczności,

- wszczęcie postępowania egzekucyjnego mogło nastąpić bez uprzedniego doręczenia upomnienia, gdyż należność pieniężna została określona we wskazanym w tytule wykonawczym postanowieniu i możliwość taką, czyli brak obowiązku uprzedniego wystosowania upomnienia, przewidywał § 13 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego;

- tytuł wykonawczy spełniał wymogi formalne, bowiem podano w nim podstawę prawną zwalniającą z powyższego obowiązku.

W kwestii zarzutu z art. 33 pkt 8 u.p.e.a. wierzyciel nie zajął stanowiska, wyjaśniając, iż wypowie się o nim bezpośrednio organ egzekucyjny.

Postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. organ egzekucyjny, tj. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. oddalił zarzuty P. zgłoszone w trybie art. 33 pkt 1 i 4 u.p.e.a. jako niedopuszczalne, uznał za nieuzasadnione zarzuty wniesione w trybie art. 33 pkt 3, 7 i 10 u.p.e.a. oraz nie uwzględnił zarzutu opartego na art. 33 pkt 8 u.p.e.a. W uzasadnieniu stwierdził, iż zgłoszone zarzuty zostały rozpatrzone przez wierzyciela i w zakresie zarzutów z pkt 1 i 4 jest związanym udzieloną wypowiedzią. Natomiast bezzasadność pozostałych zarzutów uzasadniał brakiem obowiązku doręczenia upomnienia oraz skorygowaniem w tytule wykonawczym egzekwowanej kwoty wobec zmiany w międzyczasie jej wysokości. W kwestii zaś zarzutu odnoszącego się do zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego organ podniósł, iż przepisy nie określają środków egzekucyjnych według tego kryterium, a przy ich wyborze organ kieruje się celem egzekucji, która ma doprowadzić do przymusowego wykonania obowiązku. Zobowiązany nie wskazał zaś innego środka, który mógłby być równie skuteczny.

W zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego P. ponowił argumentację zgłoszoną w zarzutach. Dodatkowo zwrócił uwagę, iż organ ten nie odniósł się merytorycznie do argumentacji P., lecz oparł się jedynie na stanowisku wierzyciela, przyjmując całkowite związanie wypowiedzią tego podmiotu. Nadto podniósł, iż Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. przemilczał fakt uzyskania od P. dużych sum pieniężnych, zarówno przed wszczęciem przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, jak i po jego wszczęciu. Stwierdził także, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje różne środki egzekucyjne, a w gestii P. nie leży wybór i wskazanie, który z nich zastosować. Okoliczności faktyczne i prawne sprawy nie uzasadniają natomiast egzekucji z rachunku bankowego.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. Wywiódł, że rozpatrzenie zarzutów następuje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela, przy czym związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela jest uzależnione od podstaw wniesionego zarzutu. Wypowiedź wierzyciela odnośnie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1 - 5 u.p.e.a. jest dla organu egzekucyjnego wiążąca i organ ten nie może dokonać samodzielnej ich weryfikacji, gdyż czyniąc to naruszyłby dyspozycję art. 34 § 1 ww. ustawy. Wskazał, że zasadność i wymagalność obowiązku objętego tytułem egzekucyjnym, a więc stan faktyczny co do obowiązku przekazania przez P. jako dłużnika zajętej wierzytelności stosownej kwoty został ustalony w postanowieniu stanowiącym podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Nie może zatem zasługiwać na uwzględnienie zarzut, iż Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. pominął milczeniem fakt uzyskania od P. dużych sum pieniężnych, zarówno przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, jak i po jego wszczęciu. Jest to bowiem argument skierowany na badanie zasadności wystawienia tytułu wykonawczego na określoną kwotę i był on przedmiotem rozpatrzenia przez wierzyciela, którego stanowisko w tym zakresie stało się dla organu egzekucyjnego wiążące. Kwestionowanie natomiast przez P. stanowiska wierzyciela nie mogło zostać rozpatrzone przez organ egzekucyjny.

Odnośnie do zarzutów postawionych w oparciu o art. 33 pkt 7 i 10 u.p.e.a., czyli braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia oraz niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 ww. ustawy, organ odwoławczy podniósł, że kwestie te były badane przez organ egzekucyjny przed doręczeniem P. odpisu tytułu wykonawczego, w ramach umocowania zawartego w art. 29 § 1 u.p.e.a. W tym zakresie Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie dopatrzył się nieprawidłowości, tak co do wystawienia tytułu wykonawczego, jak i prowadzenia egzekucji bez doręczenia upomnienia. Nie budziła jego zastrzeżeń także ocena organu egzekucyjnego odnosząca się do kwestii zastosowanego środka egzekucyjnego, zwłaszcza, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego stanowi w jego ocenie jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych.

W skardze z dnia 16 stycznia 2007 r. Skarżący powtórzył argumentację zgłaszaną w toku postępowania egzekucyjnego, która sprowadzała się w istocie do wykazania naruszenie art. 33 pkt 1, 3, 4, 7, 8 i 10 u.p.e.a. poprzez nieuwzględnienie wskazanych zarzutów egzekucyjnych, przy jednoczesnym bezzasadnym powołaniu się na wiążące stanowisko wierzyciela i nie podjęcie merytorycznej analizy stanowiska prezentowanego przez Skarżącego. Zakwestionował zasadność i wysokość dochodzonych od P. kwot określonych tytułem wykonawczym. Wykazywał, iż tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., w szczególności wskazanych w § 3, a jego doręczenie nie zostało poprzedzone wystawieniem i doręczeniem upomnienia. Skarżący zarzucił również dokonanie podjętych w toku postępowania czynności egzekucyjnych z naruszeniem przepisów prawa. W związku z powyższym stwierdził, że dokonane czynności egzekucyjne powinny być uchylone, a postępowanie w sprawie umorzone.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo wyjaśnił, iż czynności egzekucyjne podejmowane przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. były zaskarżane przez P. w trybie art. 54 u.p.e.a. i w tym zakresie wydane zostały odrębne postanowienia. Ponowne zajmowanie stanowiska w kwestii prawidłowości przeprowadzenia przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych nie mogło zatem mieć miejsca przy wydawaniu zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

Rola sądu administracyjnego sprowadza się do sprawowania kontroli działalności organów administracji publicznej, a nie do zastępowania ich w załatwianiu spraw administracyjnych poprzez wydanie końcowego rozstrzygnięcia. Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracyjnej pod względem zgodności z prawem, nie jest on więc uprawniony do rozpoznania wniosku Skarżącego o umorzenie postępowania w sprawie. Kontrola działalności administracji obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a zatem to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretował i czy nie naruszył zasad uznawania określonych faktów za udowodnione. Z tego też względu za skierowane nie do właściwego adresata należy uznać żądanie dotyczące umorzenia postępowania w sprawie.

Sąd rozpoznając sprawę nie podzielił zarzutów skargi. Podkreślić trzeba, że formułując taką ocenę, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd mógł rozstrzygać tylko i wyłącznie w granicach sprawy. Sprawa poddana ocenie Sądu dotyczyła rozpatrzenia przez organ egzekucyjny zarzutów zgłoszonych przez P. w postępowaniu egzekucyjnym. W granicach tej sprawy nie mieściła się zatem ocena prawidłowości postanowień wydanych przez wierzyciela, czy też wypowiadanie się w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Te sprawy mogły być poddawane ocenie w odrębnych postępowaniach. Z tej przyczyny jakiekolwiek zastrzeżenia Skarżącego do nich się odnoszące nie mogły mieć wpływu na prawidłowość zaskarżonego postanowienia, oczywiście z wyjątkiem takiego zakresu, w jakim dla prawidłowego zastosowania instytucji zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym wolą ustawodawcy należy je brać pod uwagę.

Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być tylko takie okoliczności, które zostały enumeratywnie wymienione w art. 33 pkt 1-10 u.p.e.a. Zaliczono do nich:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Sposób rozpatrywania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym określony został w art. 34 u.p.e.a. I tak, w zakresie mającym znaczenie dla niniejszej sprawy wskazać należało, że zgodnie § 1 powołanego artykułu zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (podkreśl. Sądu). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego, o czym stanowi § 4 ww. artykułu.

Wspomnieć tylko można (bo w niniejszej sprawie oceny zastosowania art. 34 § 1a u.p.e.a. przez wierzyciela z przyczyn wyżej już wyjaśnionych Sąd nie może dokonać), że jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.

Powyższe regulacje prawne prowadzą do jednoznacznego wniosku, iż rola organu egzekucyjnego w zakresie rozpatrzenia zarzutów mieszczących się w dyspozycji art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a. sprowadza się w istocie do roli czysto formalnej. Organ ten zanim się o nich wypowie zasięga stanowiska wierzyciela, a z uwagi na związanie tym stanowiskiem (które musi mieć postać ostatecznego postanowienia) nie ma żadnej możliwości aby zarzuty te potraktować odmiennie niż wskazuje na to wierzyciel. Organ egzekucyjny nie może zatem w tym zakresie negować poglądu wierzyciela, ani też nie musi go w żaden sposób dodatkowo uzasadniać własnymi argumentami. Innymi słowy, postanowienie wierzyciela w pełni determinuje ocenę skuteczność zarzutów objętych powyższym zakresem, a organ egzekucyjny w swoim orzeczeniu jedynie je "powiela".

Skoro zatem w rozpoznanej sprawie wierzyciel uznał zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1 i 4 u.p.e.a. za niedopuszczalne, a zarzut z pkt 3 ocenił jako bezzasadny (używając formuły "oddalenia"), to postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie tych zarzutów nie mogło być inne niż orzekające o ich nieuwzględnieniu. W ocenie Sądu nieuwzględnienie to mogło przy tym przybrać formułę orzeczenia w postaci "oddalenia" tych zarzutów, które były niedopuszczalne oraz "uznania za nieuzasadnione" innych zarzutów. Wskazać bowiem trzeba, że ustawodawca w art. 34 u.p.e.a. w zakresie sposobu redagowania sentencji podejmowanych rozstrzygnięć nie narzucił w każdym przypadku gotowych formuł, lecz w sposób ogólny wskazał, że postanowienie wydawane przez wierzyciela ma zwierać "stanowisko (wypowiedź) wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów" i jest wówczas nazywane "postanowieniem w sprawie stanowiska wierzyciela", bądź w przypadku wskazanym w art. 34 § 1a u.p.e.a. jest "postanowieniem o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu". Z kolei organ egzekucyjny, a postanowienie tego organu jest przedmiotem oceny Sądu, wydaje "postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów", a jeżeli zarzuty są uzasadnione wydaje "postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego" albo "postanowienie o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego". Nawiązując do posłużenia się przez prawodawcę zwrotem "zarzuty są uzasadnione" można a cotrario wywieść, że zarzuty nie zasługujące na uwzględnienie są "zarzutami nieuzasadnionymi" i taką formułą się posłużyć w wydawanym postanowieniu. Dla odróżnienia natomiast zarzutów niedopuszczalnych można się z kolei posłużyć taką samą formułą, jaka jest przewidziana dla wierzyciela, czyli stwierdzającą wprost niedopuszczalność danego zarzutu, ale nie będzie też wadą użycie dodatkowego określenia, które wskazuje na to, że dany zarzut nie zostaje uwzględniony, np. w postaci jego "oddalenia". Tak, czy inaczej przyjęty sposób zredagowania sentencji rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego będzie mógł zostać uznany za wadliwy jedynie wówczas, gdy nie pozwoli on na odczytanie jak dany zarzut został zakwalifikowany (jako zarzut niedopuszczalny lub pozostały) i jakie jest wobec niego stanowisko organu go oceniającego (czy uznaje on, że zaistniały przesłanki statuujące dany zarzut, czy też uważa, że jest ich brak). Tego typu wad w postanowieniu organu egzekucyjnego objętego skargą Sąd się nie dopatrzył.

Wobec powyższego zarzut skargi, iż organ egzekucyjny bezzasadnie powoływał się na stanowisko wierzyciela i nie dokonał merytorycznej analizy stanowiska P. w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1, 3 i 4 u.p.e.a. należało uznać za oczywiście chybiony.

Z kolei w zakresie oceny zarzutów Skarżącego odnoszących się do art. 33 pkt 7 i 10 w związku z art. 27 § 3 u.p.e.a. Sąd stwierdził, iż w tym względzie ocena zaprezentowana przez organ egzekucyjny oraz organ odwoławczy w wydanych postanowieniach nie naruszała prawa.

Przypomnieć należy, że zarzuty te wiązały się z nieuzasadnionym - w ocenie Skarżącego - brakiem upomnienia przewidzianego w art. 15 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Wskazać jednakże należy, iż zgodnie § 5 powyższego artykułu ustawodawca zobowiązał ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia, w drodze rozporządzenia, należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Określając należności, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, minister kieruje się rodzajem należności oraz sposobem ich powstawania. W § 13 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego postanowiono, iż postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozpoznanej sprawie. Podstawą bowiem wystawienia tytułu wykonawczego było postanowienie (a więc akt mieszczący się w szerszym pojęciu "orzeczenia") organu egzekucyjnego określające nie przekazaną przez dłużnika zajętej wierzytelności kwotę, tj. orzeczenie wydane na podstawie art. 71a § 9 u.p.e.a. Zgodnie przy tym z art. 71b zdanie drugie tej ustawy postanowienie takie jest podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. W takim stanie rzeczy - jak słusznie wywodziły organy orzekające – dla uruchomienia postępowania egzekucyjnego nie było wymagane uprzednie przesłanie upomnienia zobowiązanemu (P.). Podstawa prawna braku takiego obowiązku została przy tym podana w tytule wykonawczym.

Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut dotyczący naruszenia art. 33 pkt 8 u.p.e. Podnieść należy, że zarzut ten mógł być rozparzony przez organ egzekucyjny bez uzyskania stanowiska wierzyciela w tym zakresie i takowego wierzyciel nie wyraził. Stanowisko wierzyciela - jak wynika z art. 34 § 1 u.p.e.a. - jest niezbędne tylko wówczas, gdy chodzi o egzekucję obowiązków o charakterze niepieniężnym, co nie miało miejsca w rozpoznanej sprawie. W myśl art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środek egzekucyjny, który prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku środków egzekucyjnych - środek lub środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Celem postępowania egzekucyjnego jest jednak zgodnie z art. 1 u.p.e.a. doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym, musi być ono zatem przede wszystkim skuteczne. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia tej zasady postępowania egzekucyjnego, tj. stosowania środków prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązków w połączeniu z zasadą stosowania najmniej uciążliwego środka. Organ egzekucyjny, biorąc pod uwagę powyższe reguły miał obowiązek zbadać czy zastosowane czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia rachunku bankowego doprowadzą bezpośrednio do celu egzekucji oraz jednocześnie będą najmniej uciążliwe. Zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych zobowiązanego w świetle przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest jednym z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych. W przypadku prowadzenia takiej egzekucji zobowiązany zostaje bowiem ograniczony w prawie udzielania zleceń rozliczeń pieniężnych i to jedynie do wysokości należności, która podlega egzekucji. Rachunek pozostaje więc otwarty, a zobowiązany może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotę. Poza tym, jeśli zobowiązany uważał, że zastosowany przez organ egzekucyjny środek jest zbyt uciążliwy, to powinien podnoszoną okoliczność nie tylko szczegółowo uzasadnić w realiach sprawy, ale także wykazać, iż możliwe jest zastosowanie innego, mniej uciążliwego dla niego środka. Taki wniosek płynie pośrednio z cytowanego wyżej art. 7 § 2 u.p.e.a. Kryterium "uciążliwości" zastosowanego środka egzekucyjnego może być bowiem brane pod uwagę tylko i wyłącznie wówczas, gdy istnieje możliwość zastosowania przynajmniej dwóch środków. Jeśli zatem celem zobowiązanego jest skuteczne postawienie zarzutu w tym zakresie, to musi się on oprzeć na wykazaniu, iż mimo istnienia innych możliwych do zastosowania wobec niego środków prowadzących także do wykonania obowiązku i które jednocześnie są znane organowi egzekucyjnemu, zostały one pominięte w sposób nieuzasadniony przez organ. Tylko bowiem wtedy można mówić, iż w postępowaniu egzekucyjnym organ dokonał wadliwego wyboru zastosowanego środka. Takich okoliczności P. w toku postępowania egzekucyjnego nie wykazał, co więcej przyjął w tej mierze wadliwe założenie, że nie jest to jego rolą.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.