Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 362/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 54 § 2, art. 58 § 1 pkt 2, art. 59 § 3, art. 232 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 112
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganej kalibracji postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie [...] (słownie: [...]) złotych.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r. nakładającą na skarżącego M. D., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą X, karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganej kalibracji.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącemu dnia 29 października 2013 r. W decyzji tej zawarto pouczenie, zgodnie z którym w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia skarżącemu przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

W dniu 13 listopada 2013 r. skarżący nadał na adres Głównego Inspektora Transportu Drogowego przesyłkę poleconą zawierającą skargę adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę tę organ przekazał do WSA w Warszawie w dniu 2 grudnia 2013 r., wnosząc o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 3359/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę sądowi właściwemu – Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 24 stycznia 2014 r. Skarga wraz z aktami sprawy została przekazana tutejszemu Sądowi w dniu 12 marca 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 P.p.s.a.).

Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 29 października 2013 r. Zatem termin do wniesienia skargi upływał z dniem 29 listopada 2013 r. Przed tą datą - dnia 13 listopada 2013 r. skarżący wprawdzie nadał przesyłkę w placówce pocztowej na adres organu, ale samą skargę zaadresował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zamiast jak prawidłowo wskazano w pouczeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Na skutek powyższego, organ prawidłowo, zgodnie z żądaniem strony, przekazał skargę do WSA w Warszawie, który uznał swoją niewłaściwość, wyjaśniając stronie skarżącej, że zgodnie z § 1 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 18 kwietnia 2011 r. rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. W niniejszej sprawie skarżący wykonuje działalność gospodarczą w O., a zatem sądem właściwym do rozpoznania jego skargi będzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Tym samym skarga, która powinna zostać prawidłowo przekazana tutejszemu Sądowi za pośrednictwem organu, została przekazana przez WSA w Warszawie.

Okoliczność ta ma znaczenie dla oceny zachowania terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd bądź organ pod adres właściwego organu (zob. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: postanowienie z dnia 2 października 2009 r., sygn. akt II FSK 1664/08, postanowienie z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt I FSK 1597/08, postanowienie z dnia 17 listopada 2008 r., sygn. akt I FSK 1250/08, postanowienie z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt I FSK 687/08 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu powyższa zasada, zgodnie z którą w przypadku nieprawidłowego trybu wniesienia skargi o zachowaniu terminu do jej wniesienia, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., decyduje data nadania skargi przez sąd (bądź organ) pod adres właściwego organu obowiązuje na równi w sytuacji, gdy skarga wpływa do właściwego sądu administracyjnego dopiero na skutek przekazania jej przez inny sąd, pierwotnie wskazany przez stronę, który uznał swoją niewłaściwość.

Wprawdzie, jak wynika z przytoczonych przepisów, datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, to jednak, w ocenie Sądu, postępowanie sądowoadministracyjne jest w takiej sytuacji wszczęte we wspomnianym terminie jedynie wówczas, gdy skarżący wniósł skargę za pośrednictwem organu do właściwego sądu. Czynność procesowa, jaką jest wniesienie skargi, obejmuje bowiem nie tylko fakt wniesienia we właściwym czasie do organu pośredniczącego pisma zawierającego skargę na decyzję. Elementem tej czynności jest także skierowanie tej skargi do właściwego sądu administracyjnego. Przyjęcie koncepcji, że strona zachowuje termin do wniesienia skargi o ile tylko do organu pośredniczącego wniesie pismo, z którego wynika, że zaskarża do dowolnie przez siebie wybranego sądu jakiś akt administracyjny nie może być uznane za właściwe uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego (zob. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w postanowieniu z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Ol 594/11, dostępnym w internetowej bazie orzeczeń).

Niewłaściwie adresując skargę strona skarżąca ryzykuje więc, że nie zachowa terminu do jej wniesienia. W przypadku bowiem skierowania skargi do niewłaściwego sądu administracyjnego lub do sądu powszechnego - nawet za pośrednictwem organu - dopiero wówczas można mówić o skardze do właściwego sądu administracyjnego, jeśli sąd niewłaściwy określi w postanowieniu o przekazaniu, który sąd jest właściwy do rozpoznania skargi. Teoretycznie, w myśl wskazanej zasady, sąd właściwy po przekazaniu mu sprawy przez sąd niewłaściwy powinien przekazać skargę właściwemu organowi, aby ten z kolei przekazał skargę do sądu w trybie art. 54 § 2 P.p.s.a. Dopiero data przekazania skargi organowi przez tutejszy Sąd decydowałaby o zachowaniu terminu do wniesienia skargi na przedmiotową decyzję. W niniejszej sprawie dokonywanie tej czynności byłoby już jednak zbędnym formalizmem, ponieważ nie ma jakichkolwiek szans na to, by skarga nadana była pod adresem właściwego organu w terminie, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a.

Sąd miał na względzie, że zgodnie z art. 59 § 3 P.p.s.a., będącego wierną kopią przepisu art. 200 § 3 Kodeksu postępowania cywilnego, czynności dokonane w sądzie niewłaściwym pozostają w mocy, jednak, co warto podkreślić, skarga - w odróżnieniu od pozwu (dochodzenie roszczeń w drodze powództwa cywilnego ograniczają terminy prawa materialnego, zatem wniesienie pozwu do sądu niewłaściwego skutkuje przerwaniem biegu terminu przedawnienia roszczenia i powoduje konieczność przekazania pozwu według właściwości) - jest środkiem zaskarżenia obwarowanym terminem prawa procesowego, takim jak apelacja w procedurze cywilnej. Wniesienie tej ostatniej do sądu niewłaściwego powoduje, że termin do jej wniesienia będzie zachowany wtedy, gdy sąd niewłaściwy przekaże ją sądowi właściwemu przed upływem terminu do jej wniesienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 1998 r., sygn. akt III CKN 722/98, LEX 55397).

Podkreślić również należy, że po przekazaniu przez inny sąd skargi, sąd administracyjny nie przestaje być zobowiązany do zbadania pozostałych przesłanek dopuszczalności skargi takich jak termin do jej wniesienia. Wskazać jeszcze raz trzeba, iż zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości wniesienia od niej skargi do sądu administracyjnego, a zgodnie z art. 112 Kodeksu postępowania administracyjnego tylko błędne pouczenie w decyzji, co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 2 P.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono w punkcie drugim sentencji postanowienia w oparciu o art. 232 § 1 pkt. 1 P.p.s.a.