Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 572/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1-2, art. 6 ust. 1 pkt 2 oraz art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), sędzia WSA Artur Kot, Protokolant referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2014 r. sprawy ze skargi [...] w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej [...] w W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] Minister Finansów (dalej także: "organ"), działając na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198, ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 poz. 267; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku [...] "[...]" z siedzibą

w W. (dalej: "skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy orzekł o utrzymaniu

w mocy decyzji własnej z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] odmawiającej udostępnienia informacji publicznej przetworzonej.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

T. L. działając w imieniu [...] "[...]" z siedzibą w W. wystąpił z wnioskiem z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...] o udostępnienie następującej informacji publicznej:

1) ilu pracowników w Ministerstwie Finansów w 2013 r. miało podwyższoną kwotę wynagrodzenia zasadniczego? Zaznaczył, że w pytaniu nie chodzi o przyznanie dodatku stażowego albo jego zwiększenie. W pytaniu zwrócono się o podanie liczby podwyżek wynagrodzenia zasadniczego wynikającą nie z mocy prawa, ale

z uznaniowej decyzji pracodawcy;

2) podanie każdego zwiększenia kwoty wynagrodzenia zasadniczego tj. podanie kwoty, stanowiska oraz nazwy komórki (departamentu lub biura). Jeżeli nie jest to możliwe o podanie kwoty wynagrodzenia zasadniczego brutto danego pracownika przed podwyżką i kwoty wynagrodzenia zasadniczego brutto danego pracownika po podwyżce;

3) ile wyniosła kwota podwyżek w 2013 roku?

4) jakie składniki wynagrodzenia mogą przysługiwać pracownikom Ministerstwa Finansów? tj. wymienienie wszystkich składników i przesłanie aktu wewnętrznego

w zakresie składników wynagrodzenia w MF;

5) jakie dane na temat wynagrodzeń gromadzone są w programach używanych

w Ministerstwie Finansów? tj. podanie dokładnej nazwy programu, daty zakupu, daty rozpoczęcia użytkowania, nazwy gromadzonych w nim danych, a także

o udostępnienie materiałów opisujących funkcje tych programów.

Minister Finansów, po analizie przedmiotowego wniosku, informacje dotyczące składników wynagrodzenia, które mogą przysługiwać pracownikom Ministerstwa Finansów oraz odpowiedź na pytanie jakie dane na temat wynagrodzeń gromadzone są w programach używanych w Ministerstwie Finansów (pytania nr 4 i 5 wniosku) zostały przekazane skarżącej pismem z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...]. Odnośnie postawionego pytania w zakresie punktów 1, 2 i 3 stwierdzono, że Ministerstwo Finansów nie dysponuje informacjami w zakresie żądanym przez skarżącą, a ich wytworzenie będzie wymagało podjęcia szeregu czynności. Zabiegi te czynią zatem żądane informacje informacją przetworzoną, której udzielenie uzależnione jest od istnienia przesłanki interesu publicznego. Wobec powyższego, w zakresie pkt 1, 2 i 3, pismem z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] w trybie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. skarżąca została wezwana do wykazania, że uzyskanie żądanej informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W odpowiedzi na ww. wezwanie, w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] skarżąca uznała twierdzenie, że Ministerstwo Finansów nie posiada danych wymienionych w pkt 1, 2 i 3 wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r. za niezgodne ze stanem faktycznym. Na poparcie swojego stanowiska Wnioskodawca przytoczył skrócony opis funkcjonalności modułu "Kadry" systemu [...] oraz stwierdził, że: "dane, o które wnosiła RSK są zatem dostępne w systemie kadrowo-płacowym, a ich wygenerowanie to kwestia parunastu minut".

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...], Minister Finansów działając na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 107 k.p.a. orzekł o odmowie udostępnienia żądanej przez skarżącą informacji publicznej przetworzonej określonej w punktach 1, 2 i 3 wniosku z uwagi na brak podstaw do jej udostępnienia.

Uzasadniając odmowę Minister Finansów wskazał m.in., iż na dzień złożenia wniosku organ nie dysponował gotową informacją w zakresie żądanym przez skarżącą w pkt 1, 2 i 3 wniosku. Organ podniósł, że w celu przygotowania odpowiedzi dotyczącej liczby pracowników w Ministerstwie Finansów w 2013 r., którzy mieli podwyższoną kwotę wynagrodzenia zasadniczego z podaniem każdego zwiększenia kwoty wynagrodzenia zasadniczego oraz podanie kwoty, stanowiska oraz nazwy komórki (departamentu lub biura) oraz ewentualne podanie kwoty wynagrodzenia zasadniczego brutto danego pracownika przed podwyżką i kwoty wynagrodzenia zasadniczego brutto danego pracownika po podwyżce, a także podanie kwoty podwyżek w 2013 roku, niezbędne będzie w szczególności:

- sporządzenie zestawienia obejmującego zmiany wynagrodzenia zasadniczego pracowników Ministerstwa Finansów w poszczególnych grupach pracowniczych poprzez porównanie wynagrodzenia zasadniczego lub mnożnika kwoty bazowej poszczególnych pracowników (przy przeciętnym zatrudnieniu w Ministerstwie Finansów wg sprawozdania o zatrudnieniu i wynagrodzeniach Rb-70 za 2013 r. – 2.172 etaty) w całym 2013 r., z uwzględnieniem komórki organizacyjnej, zajmowanego stanowiska oraz ewentualnych zmian w trakcie roku komórki organizacyjnej oraz zajmowanego stanowiska;

- analiza danych uwzględniająca ich weryfikację pod kątem zgodności z dokumentacją źródłową, możliwością identyfikacji pracowników poprzez zajmowane stanowisko lub komórkę organizacyjną w świetle informacji ad personam oraz anonimizacja pozostałych danych;

- wykonanie odpowiednich podsumowań zweryfikowanych danych tj. liczby pracowników, którzy otrzymali podwyżkę w 2013 r. oraz łącznej kwoty podwyżek

w 2013 r.;

- przygotowanie nowego dokumentu poprzez zredagowanie otrzymanych informacji.

W związku z powyższym wytworzenie żądanych informacji wymagać będzie wykonania dodatkowych czynności, które czynią żądane informacje informacją przetworzoną, której udzielenie związane jest z istnieniem przesłanki interesu publicznego.

Jednocześnie organ wskazał, iż zgodnie z ustawą uzyskanie informacji publicznej przetworzonej wymaga wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1). Tymczasem skarżąca nie wykazała, że żądana przez nią informacja publiczna przetworzona jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. Wobec czego organ był zobowiązany sam ustalić i rozważyć, czy udostępnienie informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Minister Finansów uznał, iż w przedmiotowej sprawie brak jest szczególnie istotnego interesu publicznego dla udostępnienia żądanej informacji publicznej przetworzonej. Konkludując organ podniósł, iż istota oraz charakter żądanych informacji wskazują, że zrealizowanie wniosku nie będzie skutkowało uznaniem przez skarżącą realnego wpływu na funkcjonowanie organów państwa, w tym na usprawnienie ich działania oraz organizację pracy, zatem udostępnienie informacji nie będzie służyło interesowi publicznemu.

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiła do Ministra Finansów skarżąca, wnosząc o uchylenie w całości decyzji z dnia [...] marca 2014 r. oraz udostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

– art. 7, art. 61 ust. 1-2, art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej,

– art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p.,

– art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 w zw. z art. 107 § 3 in fine k.p.a.

Rozpoznając sprawę ponownie Minister Finansów, w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r., przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Organ wskazał, iż w decyzji z dnia [...] marca 2014 r. została szczegółowo omówiona i uzasadniona zarówno kwestia uznania żądania informacji publicznej za informację przetworzoną, jak również kwestia braku szczególnie istotnego interesu publicznego w jej udostępnieniu.

Minister Finansów wyjaśnił także, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 u.d.i.p na prawo do informacji publicznej składają się między innymi uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wskazał, iż za sprawę szczególnie istotną dla interesu publicznego uznaje się taką, która ze względu na rodzaj, czas, miejsce, sposób oraz okoliczności rozstrzygania i realizacji, w istotnym zakresie wpływa lub może wpływać na wykonywanie przez podmioty władzy publicznej ich uprawnień

i obowiązków. W zakresie prawa dostępu do informacji oznacza to, że interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie

z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. w konsekwencji usprawniałoby działanie jego organów. Dla uzyskania szczególnego interesu publicznego niezbędne jest więc wskazanie, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub będzie wywoływać skutki potencjalnie wobec dużego kręgu adresatów. Wnioskodawca musi więc wykazać, że informacje o które wnosi, nie dotyczą wyłącznie jego interesu, a ponadto zobowiązany jest określić okoliczności

i fakty pozwalające na przyjęcie, że działa on w interesie publicznym, a sprawa, o której chce zostać poinformowany, ma szczególne znaczenie.

Odnosząc się do wnioskowanych informacji Minister Finansów wskazał, iż ich wytworzenie wymagać będzie wykonania szeregu dodatkowych czynności, szczegółowo wskazanych w decyzji z dnia [...] marca 2014 r. co powoduje, że mamy do czynienia z informacją przetworzoną, której udzielenie związane jest z istnieniem przesłanki interesu publicznego.

Odnosząc się z kolei do twierdzeń skarżącej, iż "informacja jest gotowa, gdyż Minister posiada dokumenty i dane w systemie kadrowo-płacowym o kwotach podwyżek i nie musi ich wytwarzać" Minister Finansów wskazał, iż co prawda informacje o wynagrodzeniach są przechowywane w systemie [...], jednak nie ma wbudowanego raportu do wyświetlenia informacji w żądanym przez skarżącą układzie. Organ stwierdził, że skarżąca nie znając systemu [...] myli zastosowanie poszczególnych funkcjonalności, natomiast znajomość modułu "Kadry" systemu [...] tylko z dokumentacji, nie jest wystarczająca do poznania faktycznych możliwości systemu i określenia złożoności pozyskania danych w żądanym układzie. Nadto wskazał, iż dane o wynagrodzeniach są dostępne w systemie [...], jednak wybranie ich w określonym układzie nie zawsze jest proste i często wymaga znacznych nakładów pracy.

Minister Finansów podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji z [...] marca 2014 r. dodatkowo stwierdzając, iż skarżąca nie wykazała w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje, dotyczące: podania liczby pracowników Ministerstwa Finansów, którzy w 2013 r. mieli podwyższoną kwotę wynagrodzenia zasadniczego, z wyłączeniem przyznania dodatku stażowego albo jego zwiększenia,

z podaniem liczby podwyżek wynagrodzenia zasadniczego wynikającą nie z mocy prawa, ale z uznaniowej decyzji pracodawcy; podania każdego zwiększenia kwoty wynagrodzenia zasadniczego: podanie kwoty, stanowiska oraz nazwy komórki (departamentu lub biura), a w przypadku braku możliwości, podanie kwoty wynagrodzenia zasadniczego brutto danego pracownika przed podwyżką i kwoty wynagrodzenia zasadniczego brutto danego pracownika po podwyżce; kwoty podwyżek w 2013 r., dla ochrony interesu publicznego lub poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej oraz że przekazanie takiej informacji może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w określonej dziedzinie życia społecznego, może wpływać na poprawę, usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności. W ocenie organu, trudno zatem uznać, że wobec obowiązujących przepisów prawa, wiedza skarżącej w zakresie wskazanym we wniosku, w sytuacji gdy nie wskazano w jaki sposób jej uzyskanie może wpłynąć na wykonywanie zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności, może stanowić szczególny interes społeczny.

Minister Finansów nie zgodził się też z zarzutami dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania. Wskazał, iż zaskarżona decyzja zawiera wszystkie składniki,

o których mowa w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., m.in. uzasadnienie faktyczne, które zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł i przyczyn, z powodu których odmówił stronie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej oraz uzasadnienie prawne z wyjaśnieniem podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Konkludując Minister Finansów stwierdził, iż w jego ocenie charakter żądanej informacji jako informacji publicznej przetworzonej nie budzi wątpliwości. Natomiast skarżąca nie wykazała istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, a organ po zbadaniu sprawy również nie dopatrzył się istnienia takiego interesu, wobec czego brak jest podstaw do udostępnienia żądanej informacji publicznej przetworzonej. Ponadto skarżąca nie przedstawiła nowych, istotnych argumentów, które pozwoliłby na zmianę uprzednio wydanej decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, ani nie stwierdzono wad, na które wskazała skarżąca, co uzasadnia utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji.

Skargę na powołaną decyzję do sądu administracyjnego złożyła skarżąca, wnioskując o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu postawiła zarzut naruszenia prawa materialnego:

- art. 7, art. 8 ust. 2, art. 61 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP;

- art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d, art. 10 ust. 1, art. 16 ust. 1 u.d.i.p.;

- art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 5 lit. a) ustawy o finansach publicznych;

- art. 6, art. 7, art. 15 w zw. z art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 in fine k.p.a., w związku z art. 16 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p. oraz art. 140 k.p.a.

Skarżąca podniosła, że w decyzjach Ministra:

1) nie dokonano wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w kontekście praw określonych w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP;

2) nie ustalono stanu faktycznego koniecznego do zaprezentowania prawidłowego uzasadnienia faktycznego decyzji – twierdzenia Ministra nie są niczym poparte, co uniemożliwia weryfikację zasadności dokonanych rozstrzygnięć, czym naruszono art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 in fine i art. 140 k.p.a.;

3) zaprezentowano także interpretację art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., która w efekcie uniemożliwia uzyskanie informacji o działaniach władzy publicznej oraz niweczy jakąkolwiek formę kontroli społecznej;

4) naruszono zasadę jawności finansów publicznych;

5) nie ustosunkowano się w ogóle do zarzutów środka odwoławczego, czym naruszono art. 15 w związku z art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 i art. 140 k.p.a.;

6) występują poważne wady uzasadnień decyzji pod względem prawnym, czym naruszono art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 in fine i art. 140 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Kluczowym na gruncie niniejszej sprawy jest wskazanie, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Ta konstytucyjna zasada znalazła swoje odzwierciedlenie w przepisach art. 1 i art. 2 u.d.i.p. stwierdzających m.in., że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną

i podlega udostępnieniu, każdy jest również uprawniony do uzyskania informacji publicznej bez potrzeby wykazywania interesu prawnego lub faktycznego. Przemawia to za szerokim rozumieniem informacji publicznej jako informacji o każdym przejawie działania organów władzy publicznej. Tylko wyraźne ograniczenie ustawowe może prowadzić do naruszenia prawa do informacji publicznej. Prawo do uzyskiwania informacji publicznej w zakresie gospodarki środkami publicznymi jest dodatkowo wzmocnione przepisem art. 33 ustawy o finansach publicznych wprowadzającym pełną jawność tych informacji z ograniczeniem tylko do informacji niejawnych lub wyłączonych z upublicznienia na podstawie umów międzynarodowych. Ponieważ prawo do informacji publicznej ma konstytucyjne umocowanie, to interpretując niezdefiniowane ustawowo pojęcie "informacji przetworzonej" należy mieć na uwadze, by interpretacja ta nie zmierzała do ograniczenia prawa do informacji publicznej. Miałoby to miejsce jedynie wtedy, gdyby nakład wysiłku organizacyjnego i intelektualnego, polegający na wytworzeniu informacji przetworzonej był niewspółmiernie wysoki w stosunku do rangi interesu publicznego występującego po stronie podmiotu żądającego informacji. Należy też mieć na uwadze, że nie jest przetworzeniem informacji ich uzyskanie ze zbioru informacji prostych przez proste zestawienia, podstawowe działania matematyczne

i tym podobne, nie wymagające znacznego wysiłku intelektualnego i organizacyjnego

i znacznej pracochłonności. Nie sposób wprawdzie jednoznacznie określić co to jest znaczny wysiłek intelektualny, organizacyjny oraz znaczna pracochłonność, ale punktem odniesienia może być na przykład konieczność wydania decyzji odmownych

w obu instancjach i ich ewentualna obrona przed sądem w razie wniesienia skargi. Mając na uwadze to, że znaczna część informacji publicznej przechowywana jest

w zbiorach informatycznych systemów komputerowych należy przyjąć, że informacje

w postaci zbiorów, zestawień możliwych do uzyskania przy zwykłej, przewidzianej instrukcją użytkowania, funkcjonalności stosownych systemów oprogramowania, ze stanowiska o najwyższych uprawnieniach dostępu do systemu, nie będzie informacją przetworzoną.

Istota sporu w sprawie niniejszej dotyczy charakteru żądanych informacji, tj. czy informacje dotyczące podania liczby pracowników Ministerstwa Finansów, którzy

w 2013 r. mieli podwyższoną kwotę wynagrodzenia zasadniczego, z wyłączeniem przyznania dodatku stażowego albo jego zwiększenia, z podaniem liczby podwyżek wynagrodzenia zasadniczego wynikającą nie z mocy prawa, ale z uznaniowej decyzji pracodawcy; podania każdego zwiększenia kwoty wynagrodzenia zasadniczego: podanie kwoty, stanowiska oraz nazwy komórki (departamentu lub biura),

a w przypadku braku możliwości, podanie kwoty wynagrodzenia zasadniczego brutto danego pracownika przed podwyżką i kwoty wynagrodzenia zasadniczego brutto danego pracownika po podwyżce; kwoty podwyżek w 2013 r. są to informacje proste, czy też przetworzone. Charakter tych informacji może mieć bowiem zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż w przypadku uznania ich za informacje przetworzone, wymagane jest od wnioskodawcy wykazanie istnienia po jego stronie przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Minister Finansów odmówił skarżącej udzielenia żądanych w pkt 1, 2 i 3 wniosku informacji publicznych, gdyż uznał, że stanowią one w całości informacje publiczne przetworzone, a strona nie posiada szczególnie istotnego interesu publicznego w jej udostępnieniu.

W ocenie Sądu z uzasadnienia decyzji nie wynika w sposób przekonywujący

i poddający się kontroli Sądu, z jakich względów Minister Finansów przyjął, że skarżąca wystąpiła o udostępnienie informacji publicznych przetworzonych. Organ nie wskazał dostatecznie, na jakiej podstawie potraktował ww. informacje za informacje przetworzone. Uchybienie to miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia – spowodowało nieprawidłowe zastosowanie przez Ministra Finansów przepisu art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.

Uzasadnienie organu sprowadza się do ogólnikowych, nieweryfikowalnych stwierdzeń co do tego, że żądane informacje są informacjami przetworzonymi. I tak organ stwierdza między innymi, że dane o wynagrodzeniach są dostępne w systemie [...], jednak wybranie ich w określonym układzie, nie zawsze jest proste i często wymaga nakładów pracy. Nie wyjaśnia jednak, jaki jest niezbędny nakład pracy, do uzyskania z systemu informatycznego stosownych danych, czy obejmują one dane dotyczące podwyżek w 2013 r., o jakich chce się dowiedzieć skarżąca.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącej co do możliwości systemu [...] organ stwierdza jedynie, że znajomość tego systemu tylko z dokumentacji nie jest wystarczająca do poznania faktycznych możliwości systemu i określenia złożoności pozyskania danych w żądanym układzie. Organ nie wskazuje jednak, jakie są faktyczne możliwości tego systemu, nie uzasadnia w żaden sposób, że z systemu tego wynika brak możliwości uzyskania informacji żądanych przez skarżącą.

Zdaniem Sądu samo zebranie wnioskowanych danych, odpowiednie ich zestawienie i uszeregowanie według określonego kryterium (a takich czynności musiałby dokonać Minister Finansów rozpoznając wniosek skarżącej z dnia [...] stycznia 2013 r.) nie jest cechą informacji przetworzonej, ale pracochłonnej. Jak podkreśla się w orzecznictwie, czasochłonność oraz trudności organizacyjno-techniczne lub biurowe, jakie wiążą się z przygotowaniem informacji publicznej, nie mogą zwalniać obowiązanych podmiotów z tego obowiązku (por. wyrok WSA w Opolu z 13 stycznia 2005 r., II SAB/Op 14/04, publ. /w:/ I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Dostęp do informacji publicznej. Orzecznictwo sądów administracyjnych, LexisNexis 2007, s. 44). Bowiem są to zwykłe czynności techniczne związane z rozpatrywaniem danego wniosku.

Powyższe uchybienia czynią przedwczesną kwestię oceny konieczności wykazania (istnienia) szczególnej istotności dla interesu publicznego w uzyskaniu przez skarżącą wskazanej we wniosku informacji publicznej.

W ocenie Sądu, zaskarżone decyzje zostały wydane zatem z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. oraz z naruszeniem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, nie spełniają przy tym wymogów art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie wskazania faktów będących istotnych dla wydania decyzji i uzasadnienia, dlaczego takie fakty zostały przyjęte, co uniemożliwia właściwą kontrolę przez Sąd.

Wystąpiła zatem konieczność wyeliminowania tych aktów z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a. Minister Finansów nie wykazał bowiem, że informacje publiczne, o których mowa w jego decyzjach, mają charakter informacji przetworzonych, a nie informacji prostych. W świetle uzasadnień kontrolowanych decyzji brak jest podstaw do wniosku, że ww. informacje, których udostępnienia w poszczególnych punktach wniosku domaga się skarżąca, mają charakter informacji publicznych przetworzonych.

Ponownie rozpoznając sprawę Minister Finansów obowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania Sądu, w szczególności co do rozumienia pojęcia informacji przetworzonej w kontekście informacji żądanych w sprawie niniejszej. W szczególności Minister Finansów będzie zobowiązany przyjąć, że w odniesieniu do informacji przechowywanych w zbiorach informatycznych nie można uznać za informacje przetworzone takich, które są możliwe do uzyskania w postaci zbiorczych danych, zestawień, wyników, przy uwzględnieniu zwykłej, przewidzianej instrukcją użytkowania, funkcjonalności stosownych systemów oprogramowania, ze stanowiska o najwyższych uprawnieniach dostępu do systemu. Organ powinien też mieć na uwadze, że nawet

w przypadku, gdy niektóre z żądanych informacji mogą być uznane za informacje przetworzone, to nie zwalnia to organu z udostępnienia tych spośród wnioskowanych, które charakteru informacji przetworzonych nie mają. W przypadku wskazywania

w odniesieniu do informacji przetworzonych na interes publiczny skarżącej w ich uzyskaniu, organ rozważy również i te argumenty.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Zakres,

w jakim uchylony akt nie może być wykonany, Sąd określił zgodnie z art. 152 p.p.s.a. (pkt 2). O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zaliczając do nich uiszczony przez skarżącą wpis stały od skargi w kwocie [...] zł.