Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1689/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), sędzia WSA Mirosław Montowski, Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji") na podstawie

art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania A. B. od decyzji Wojewody [...] (dalej: "organ I instancji". "Wojewoda") z dnia [...] maja 2019 r., znak: [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Decyzja organu II instancji zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Pismem z dnia 10 stycznia 2019 r. A. B. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący"), wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. K. – F. (dalej: "inwestor"), pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących:

- zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń parteru w północnej części budynku frontowego z pracowni protetycznej na gabinet lekarski (gabinet okulistyczny) o powierzchni użytkowej 66,35 m² po wykonaniu inwestycji,

- zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego dla potrzeb pracowni protetycznej o powierzchni użytkowej 82,99 m² po wykonaniu inwestycji,

- przebudowę związaną z powyższymi zmianami sposobu użytkowania budynków wraz z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną i sanitarnymi w C. przy

ul. [...], na działkach o nr ew. [...] obręb [...] i [...] obręb [...].

Podstawę omawianego wniosku stanowił art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w oparciu o który wnioskodawca sformułował zarzut naruszenia § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie wnioskodawcy, inwestor w sposób niezgodny z prawem dokonuje zabudowy działki nr [...] obręb [...], położonej w C. przy ul. [...], z przeznaczeniem na cele działalności gospodarczej - pracowni protetycznej. Równocześnie wnioskodawca nie zakwestionował przedmiotowej decyzji w zakresie zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń parteru w północnej części budynku frontowego z pracowni protetycznej na gabinet lekarski (gabinet okulistyczny).

Po rozpatrzeniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...], Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2019 r. umorzył wszczęte postępowanie administracyjne. Następnie wnioskodawca pismem z 23 maja 2019 r. wniósł odwołanie od przedmiotowego rozstrzygnięcia, zarzucając mu naruszenie

art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane, a także § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r.

Po jego rozpatrzeniu GINB, skarżoną decyzją z [...] lipca 2019 r., utrzymał w mocy decyzję Wojewody.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. GINB podkreślił, że właściwy organ administracji publicznej, rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, ma obowiązek w pierwszej kolejności zbadać, czy pochodzi on od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony. Organ wskazał, że zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Uprawnienie to oparte jest na przepisach prawa materialnego i przysługuje jedynie podmiotom, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes faktyczny, to z kolei sytuacja, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.

GINB wyjaśnił, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, interes prawny ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, który jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy natomiast rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Celem tej regulacji było więc przesądzenie w ustawie, że osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem opartym na konkretnym przepisie prawa materialnego. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia.

GINB podkreślił, że sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę lub o wznowienie postępowania w takiej sprawie, są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Ze względu na to, że postępowanie nadzwyczajne w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę stanowi jedynie odrębną sprawę procesową a nie materialnoprawną w stosunku do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, brak jest racjonalnych przesłanek do rozszerzania kręgu stron postępowania nadzwyczajnego w stosunku do postępowania zwykłego. W obu tych postępowaniach normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane.

GINB odnotował, że wnioskodawca nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych. Wskazał, że wnioskodawca wywodzi swój interes prawny z tytułu posiadania przez niego prawa współwłasności działki nr ew. [...] przy ul. [...] w C. (co potwierdza księga wieczysta Nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], [...]). GINB wyjaśnił, że w niniejszej sprawie sporna inwestycja obejmuje zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń parteru w północnej części budynku frontowego z pracowni protetycznej na gabinet lekarski wraz z niezbędną przebudową i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na pracownię protetyczną oraz budowę miejsc parkingowych w pasie drogowym przy ul. [...] w C.. Jak wskazał organ II instancji, posesja przy ul. [...] w C. jest zabudowana w pierzei ulicy budynkiem frontowym piętrowym z przejazdem bramowym i oficyną parterową w granicy północno-wschodniej działki nr [...]. W ramach projektowanej zmiany sposobu użytkowania, nie przewiduje się wprowadzenia zmian konstrukcyjnych. Z projektu budowlanego wynika, że zakres projektowych prac budowlanych zakłada utworzenie jednego gabinetu okulistycznego i pracowni protetycznej w istniejącym budynku gospodarczym. Stworzenie gabinetu okulistycznego wiąże się z przystosowaniem części parterowej budynku i wymaga wykonania drzwi w miejscu istniejącego okna co wymaga wyburzenia podparapetowej części ściany zewnętrznej analogicznie jak wejście istniejące do gabinetu dentystycznego, przebudowy istniejącej łazienki z wydzieleniem części porządkowej bez wyburzania ścian, zamurowania istniejącego przejścia do kotłowni oraz wymiany stolarki drzwiowej, wykonania w części nowych posadzek i aranżacji pomieszczeń. Przystosowanie budynku do pracowni protetycznej wymaga z kolei wykonania drzwi w ścianie działowej jako wejścia do projektowanego pomieszczenia socjalnego, wykonania ścianek działowych murowanych dla utworzenia węzła sanitarnego i pomieszczenia odlewni, wykonania wewnętrznej instalacji wodno-kanalizacyjnej, centralnego ogrzewania i ciepłej wody z wykorzystaniem istniejącej kotłowni, wykonania posadzek i aranżacji. Wszystkie prace, zgodnie z założeniami projektu budowlanego, obejmują wewnętrzną kubaturę budynku znajdującego się na działce nr ew. [...] położnej w C. przy ul. [...].

Zdaniem organu II instancji obszar oddziaływania projektowanych robót budowlanych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane, w żadnym wypadku nie obejmuje swoim zakresem działki o nr ew. [...]. Zakres spornych robót budowlanych, nie niesie ze sobą jakiegokolwiek ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki należącej do wnioskodawcy. Nieruchomość należąca do wnioskodawcy nie znajduje się bowiem w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym, m.in. w oparciu o przepis § 12 (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 13 (przesłanianie budynków), jak również przepis § 60 ust. 1 (nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 7:00 - 17:00) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji).

Ponadto projektowana inwestycja nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej usytuowanych obiektów na nieruchomości wnioskodawcy (zarówno istniejących, jak i potencjalnych). Dokumentacja projektowa nie przewiduje także zmiany spływu wód opadowych na nieruchomość należącą do wnioskodawcy oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, elektryczność, telekomunikacja), jak również nie pozbawia działki o nr ew. 6 dostępu do drogi publicznej.

Wobec tego należy stwierdzić, że wnioskodawca nie wykazał, zaś GINB nie dopatrzył się, aby skarżący miał interes prawny w kwestionowaniu decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2012 r., Nr [...]. Skoro zaś wskazana decyzja nie dotyczy interesu prawnego ani obowiązku wnioskodawcy, to stosownie do art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane, nie może być on uznany za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniósł A. B., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji, a także zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- norm postępowania administracyjnego poprzez naruszenie art. 6, art. 7, art. 7a,

art. 8, art. 9, art. 10, art. 28 oraz art. 77 k.p.a.,

- norm prawa materialnego poprzez naruszenie art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że z mocy prawa jest stroną w postępowaniu, które toczyło się przed Prezydentem Miasta [...], co oznacza, że posiada również przymiot strony w niniejszej sprawie. Wywodzi go z treści art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, który stanowi wprost, że "stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele [...] nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". Podkreślił, że – wbrew twierdzeniom organu odwoławczego – jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania wymienionym w przepisie § 12, § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja, nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie, jest decyzja GINB z dnia [...] lipca 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2019 r. umarzającą postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...].07.2012 r.

Zasadniczą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie, jest posiadanie przez skarżącego statusu strony. Zależy bowiem od tego ocena zasadności decyzji o umorzeniu postępowania. Umorzone przez organ I instancji postępowanie, toczyło się w trybie nadzwyczajnym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na wykonanie określonych robót budowlanych.

Zgodnie z treścią art. 157 § 2 k.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Organ administracji publicznej rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, ma więc obowiązek w pierwszej kolejności zbadać, czy pochodzi on od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony.

Tytułem wstępu, należy wskazać, że sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę lub o wznowienie postępowania w takiej sprawie, są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno więc w sprawie o takie pozwolenie prowadzonej w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych, krąg podmiotów uznanych za strony powinien być identycznie ustalony na podstawie przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. ( wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 598/06, dostępny w Centralnej bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA").

Stosownie do dyspozycji art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa materialnego.

Krąg stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, ograniczony jest dodatkowo przepisem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym stronami w sprawach pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu, definiuje art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu, musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Podkreślić także należy, że ograniczenie w zagospodarowaniu terenu nie może być następstwem wzrostu obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego, jeżeli nie jest oparte na konkretnym przepisie obowiązującego prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Ograniczenie w zagospodarowaniu terenu nie może być następstwem wzrostu obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego, jeżeli nie jest oparte na konkretnym przepisie obowiązującego prawa.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że skarżący, który nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych, wywodzi swój interes prawny z tytułu posiadania przez niego prawa współwłasności działki nr ew. [...] przy ul[...] w C. (co potwierdza księga wieczysta Nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], [...]).

Należy wyraźnie podkreślić, że wnioskiem skarżącego o stwierdzenie nieważności objęta jest wyłącznie decyzja Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...].07.2012 r., zaś organ, związany był zakresem tego wniosku.

Wbrew treści uzasadnienia wniosku skarżącego z dnia 10 stycznia 2019 r., powyższa decyzja, nie jest związana z zabudową działki nr [...].

Jak wynika z treści decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r. ( K. 6 akt administracyjnych), sporna inwestycja, dotyczy zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń parteru w północnej części budynku frontowego z pracowni protetycznej na gabinet lekarski wraz z niezbędną przebudową, oraz zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na pracownię protetyczną.

Z uzasadnienia wniosku skarżącego, wynika natomiast, że kwestionuje on rozmiary budynku gospodarczego znajdującego się na działce nr [...], wybudowanego w ostrej granicy z jego działką. Analiza projektu budowlanego, prowadzi do wniosku, że objęte nim roboty obejmują jedynie prace wewnątrz tego budynku. Należy zatem w pełni podzielić stanowisko organu, że obszar oddziaływania projektowanych robót budowlanych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w żadnym wypadku nie obejmuje swym zakresem działki nr ew. [...], której skarżący jest współwłaścicielem. Zakres spornych robót budowlanych, nie niesie bowiem ze sobą jakiegokolwiek ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki należącej do wnioskodawcy, które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Nieruchomość należąca do skarżącego, nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 wg stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Projektowana inwestycja nie wpływa również na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i nast. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych z dnia 12 kwietnia 2002 r.) usytuowanych obiektów na nieruchomości wnioskodawcy (zarówno istniejących, jak i potencjalnych). Nie przewiduje także zmiany spływu wód opadowych na nieruchomość należącą do skarżącego (przepis § 29 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.) oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, elektryczność, telekomunikacja), jak również nie pozbawia działki o nr ew. [...] dostępu do drogi publicznej.

Opisane w uzasadnieniu wniosku o stwierdzenie nieważności kwestie związane z zabudową działki sąsiedniej budynkiem gospodarczym oraz jego podwyższeniem, nie pozostają w żadnym związku z zakresem robót budowlanych objętych kwestionowaną decyzją. Należy jeszcze raz podkreślić, że prace te dotyczą wyłącznie wnętrza budynku a zatem już ze swej istoty, nie mogą w żaden sposób oddziaływać na działkę skarżącego.

Reasumując stwierdzić należy, że skarżący zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności, jak też w argumentacji przedstawionej w skardze, nie wykazał interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2012 r., Skoro objęta wnioskiem decyzja, nie dotyczy interesu prawnego ani obowiązku skarżącego, to stosownie do treści art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie może być on uznany za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia.

Zasadne zatem było umorzenie przez organ I instancji postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji, jako bezprzedmiotowego w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. i zaaprobowanie tego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy.

Konsekwencją takiego rozstrzygnięcia, jest niemożność rozpoznania jakichkolwiek kwestii merytorycznych związanych z objętą wnioskiem decyzją.

Podnoszone we wniosku skarżącego kwestie związane z zabudową działki nr [...] z obrębu [...], wskazaną we wniosku decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] września 2018 r., legalnością budowy budynku gospodarczego, pozostają poza zakresem niniejszego postępowania. Dotyczy to także wskazanych we wniosku i nie związanych z niniejszym postępowaniem okoliczności, mogących stanowić przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tego rodzaju okoliczności, nie mogły być rozpatrywane w niniejszej sprawie. Zgodnie z zasadą niekonkurencyjności nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji administracyjnej, żadna z przesłanek wznowienia postępowania nie może jednocześnie skutkować nieważnością decyzji administracyjnej, a naruszenie wyłączności stosowania określonego trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji stanowi rażące naruszenie prawa. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego uzasadniające wznowienie postępowania nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 września 2013 r., sygn. II OSK 533/12). Oba tryby oparte są bowiem na zasadzie niekonkurencyjności, stąd też wady zwalczane w trybie wznowienia nie mogą być skuteczne w trybie stwierdzenia nieważności i odwrotnie. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.