Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1642/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 8, art. 60 ust. 1a, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 18 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. R. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2018r. znak [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej organ), po rozpatrzeniu zażalenia J.R. (dalej skarżąca) na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lutego 2018 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z poddaszem użytkowym wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na części działki nr ewid. [...], położonej w obrębie ewidencyjnym [...] w gminie [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Stan sprawy był następujący:

Pismem z dnia 27 lipca 2017 r., znak: [...], Wójt Gminy [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z poddaszem użytkowym wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na części działki nr ewid. [...], położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...].

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] odmówił uzgodnienia przedmiotowego projektu, wskazując że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne naruszy zakaz wyartykułowany w § 4 ust. 1 pkt 2 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] marca 2016 r. w sprawie Parku Krajobrazowego [...] im. [...] (Dz. Urz. Woj. [...]poz. [...]), tj. zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Jednocześnie Organ I instancji stwierdził, że w omawianej sprawie nie zachodzi żadne z ww. odstępstw.

Powyższe postanowienie, wskutek zażalenia Inwestora zostało uchylone przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...], a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r., znak: [...], odmówił uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Na ww. postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] zażalenie złożyła Pani J. R., zarzucając naruszenie szeregu przepisów procedury administracyjnej oraz naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 53 ust. 5c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie postanowienia pomimo upływu 21 dniowego terminu do załatwienia sprawy, § 4 ust. 1 pkt 2 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województw [...] z dnia [...] marca 2016 r. w sprawie Parku Krajobrazowego [...] im. [...], art. 5 pkt 27 oraz art. 17 ust. 1 pkt 3ustawy o ochronie przyrody.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] marca 2018r. znak [...]utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, organ wskazał, że inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, planowana jest na działce znajdującej się w granicach Parku Krajobrazowego [...] im. [...], gdzie obowiązuje Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] marca 2016 r. w sprawie Parku Krajobrazowego [...] im. [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. poz. [...]). Działka przeznaczona pod zainwestowanie znajduje się również w granicach obszarów Natura 2000 [...] oraz [...]

Organ wskazał, że ustawa o ochronie przyrody nie definiuje pojęcia zadrzewienia śródpolnego, ale jego rozumienie nie budzi wątpliwości - jest to zadrzewienie w znaczeniu zdefiniowanym w ww. przepisie znajdujące się wśród pól (użytków rolnych): zarówno pojedyncze drzewo lub krzew rosnący wśród pól, jak i ich skupiska są zadrzewieniami w rozumieniu definicji ustawowej i nie ma znaczenia, czy pochodzą z samosiewu i czy znalazły odzwierciedlenie w ewidencji gruntów.

Z protokołu oględzin z dnia 1 lutego 2018 r. przeprowadzonych przez pracowników Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w [...] wynika, że na działce przeznaczonej pod zainwestowanie we wschodniej części obszaru inwestycji znajduje się kępa brzóz. Zdaniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska istotne było położenie przedmiotowych brzóz względem wyrysowanej w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, nieprzekraczalnej linii zabudowy, wyznaczonej w odległości 15 m od granicy działki. Pomiary dokonane przez pracowników Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w [...], wykazały że kępa brzóz zlokalizowana jest w odległości ok 14 m od zewnętrznego pasa wyjeżdżonego gruntu, a zatem zadrzewienia znajdujące się na działce przeznaczonej pod zainwestowanie znajdują się w odległości większej niż 15 m od granicy działki.

Zgodnie z projektem decyzji o warunkach zabudowy ww. działka w granicach linii rozgraniczających teren inwestycji została sklasyfikowana jako RV i RVI. Należy zauważyć, że zgodnie z § 68 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 poz. 1034, z późn. zm.) symbolem R oznaczone są użytki rolne - grunty orne. Mając powyższe na uwadze, położenie pojedynczych grup drzew otoczonych gruntami rolnymi świadczy o tym, że drzewa występujące na działce przeznaczonej pod zainwestowanie należy zakwalifikować jako zadrzewienia śródpolne.

Organ stwierdził również, że przedmiotowa inwestycja nie wyczerpuje hipotez norm prawnych statuujących wyjątki od zakazu likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, wymienione w § 4 ust. 1 pkt 2 in fine Uchwały. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie dotyczy wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym czy realizacji inwestycji celu publicznego, a także nie dotyczy wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych (art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody). Ponieważ organ ustalił, że omawiane zamierzenie inwestycyjne naruszy zakaz wymieniony w Uchwale Sejmiku Województwa [...] w sprawie Parku Krajobrazowego [...] im. [...], odstąpił od badania ewentualnego wpływu inwestycji na ww. obszary Natura 2000.

Z takim stanowiskiem nie zgodziła się J. R. zaskarżając w całości postanowienie wydane przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca.2018r, znak: [...] utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] znak: [...] z dnia [...] lutego 2018r., w którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z poddaszem użytkowym wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na części działki nr ewid. [...],położonej w obrębie ewidencyjnym [...] w gminie [...] woj. [...].

Zdaniem skarżącej postanowienie zostało wydana z rażącym naruszeniem:

I. przepisów prawa materialnego t.j.:

1. art.53 ust. 5c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie postanowienia pomimo upływu 21 dniowego terminu do załatwienia sprawy, podczas gdy termin na załatwienie sprawy rozpoczął swój bieg w momencie przystąpienia przez organ do dokonywania czynności dowodowych tj. w dniu 19 grudnia 2017 r.

2. §4 ust. 1 pkt 2) Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] marca 2016 r., w sprawie Parku Krajobrazowego [...] im. [...], poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i uznanie, że "potencjalna możliwość likwidacji" oznacza "naruszenie zakazu likwidacji" i w rezultacie utrzymanie w mocy postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska

3. art. 5 pkt 27 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2016., poz.2134 z późn. zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu podczas gdy nie znajduje ono odzwierciedlenia w niniejszym stanie faktycznym, nie definiuje ono pojęcia "zadrzewienia śródpolnego". Organ odbiera stronie uprawnienie we własnym zakresie znajdując przepisy, nie dotyczące stanu faktycznego twierdząc, że pomimo braku legalnej definicji terminu należy zastosować termin "zbliżony". Tym samym naruszając także reguły postępowania administracyjnego tj. art.7a interpretując wątpliwości co do normy prawnej na niekorzyść strony.

4. art. 17 ust 1 pkt 3) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2016., poz.2134 z późn. zm.) poprzez przyznanie dowolności w jego stosowaniu, podczas gdy jest on powszechnie obowiązującym przepisem prawa a Inwestor jest do zobowiązany do jego respektowania,

II. postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj.

5. rozstrzygnięcie o czynności dokonane przez organ I instancji w dniu 19 grudnia 2017 r. art. 7b Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.1960 Nr 30 poz.168)-dalej kpa poprzez brak współdziałania organu z podmiotem wydającym decyzję, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego, nie mając na względzie interesu społecznego i słusznego obywatela, brak

sprawności postępowania przez przeciąganie załatwienia sprawy, brak zastosowania przez organ adekwatnych środków stosownie do charakteru i okoliczności sprawy,

6. art.9 i 10 §1, §2,§ 3 kpa w związku z art.7§1 §2 kpa i art. 80 kpa w zw. z art.64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. 1997.78.483) poprzez pominięcie przez organ II instancji szeregu uchybień jakich dopuścił się organ I instancji i w rezultacie podtrzymanie w mocy jego postanowienia. Organ bowiem uchybił obowiązkowi wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie zapewnił stronom czynnego udziału w postępowaniu, nie informował o dokonywanych czynnościach a przy tym naruszał prawo własności poprzez dobrowolne wkraczanie na teren stanowiący prywatną własność w celu dokonania czynności " penetracji terenu"

7. art.7 kpa, poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego a w konsekwencji niewyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy nie mając na względzie słusznego interesu obywateli, poprzez oparcie przez organ II instancji rozstrzygnięcia w oparciu o materiał dowodowy, który wcześniej uznał za niewystarczający. Organ oparł swoje stanowisko na powtórnym postępowaniu, do którego przeprowadzenia zobowiązał organ I instancji. W rzeczywistości organ dokonał dokładnie takich samych czynności jakie przeprowadził wcześniej.

8. art.7a kpa poprzez odebranie stronie uprawnienia pomimo pozostających wątpliwości co do treści normy prawnej i zinterpretowanie wątpliwości na niekorzyść strony, poprzez pomimo jednoznaczności określenia "zakazu likwidacji", stwierdzenie że istnieje "potencjalne ryzyko" i na tej podstawie odebrał stronie uprawnienie, bezprawnie ograniczając prawo własności,

9. art. 8 §1 i 2 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, nie kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a także odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, i w rezultacie utrzymanie w mocy postanowienia które nie znajduje oparcia w przepisach prawa.

Na tej podstawie skarżąca wniosła o:

1) uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia organu II instancji oraz poprzedzającego postanowienia organu I instancji; Ewentualnie stwierdzenie ich nieważności,

2) zasądzenie kosztów postępowania sądowego na rzecz Skarżącego oraz kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) zwanej dalej p.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej ppsa, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonego postanowienia, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, ponieważ zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa.

Sąd podziela stanowisko organu, że istotną okolicznością w sprawie jest położenie obszaru inwestycji w granicach następujących obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody:

- Park Krajobrazowy [...] im. [...], dla którego obowiązuje Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] marca 2016 r. w sprawie Parku Krajobrazowego [...] im. [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2016 r., poz. [...]) - zwana dalej Uchwałą Sejmiku;

- obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 [...], wyznaczony rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2011 roku w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków (Dz. U. z 2011 r., Nr 25, poz. 133 ze zm.), dla którego obowiązuje Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] maja 2014 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2014 r., poz. [...]);

- projektowany specjalny obszar ochrony siedlisk Natura 2000 [...], zatwierdzony Decyzją Komisji Europejskiej, dla którego obowiązuje Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2014 r., poz. [...]).,

Obszar planowanej inwestycji, co podkreślono w opinii Dyrektora Parku Krajobrazowego [...] znak: [...] (z dnia [...] czerwca 2016 r., położony jest na tarasie sandrowym usytuowanym przy tarasie zalewowym doliny rzeki [...]. Koryto [...], jedno z głównych dopływów [...], oddalone jest od południowo-zachodniego narożnika obszaru inwestycji na ok. 160 m. Powierzchnię wyniesioną ponad terasę zalewową o ok. 1 — 1,5 m, budowaną przez piaszczysto-żwirowe osady z licznymi głazikami widocznymi na powierzchni terenu, porasta roślinność murawowa - zbiorowiska zbliżone do muraw napiaskowych. Na całej powierzchni obszaru wnioskowanego obecny był również nalot sosnowo-brzozowy. We wschodniej części obszaru wnioskowanego, usytuowana jest kępa brzozowa budowana przez cztery osobniki brzozy brodawkowatej o wysokości ok. 7 m, powierzchni korony ok. 12 m2 w czasie ulistnienia i wieku ok. 20 - 30 lat.

Organ prawidłowo przyjął, że mając nakreślony obraz obszaru inwestycji i jego otoczenia należało zweryfikować zgodność projektu decyzji z obowiązującą na obszarze Parku Uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...]. Uchwała Sejmiku w § 4 ust. 1 wprowadza zakazy obowiązujące na tym obszarze, m.in. w pkt 2) likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych.

Sąd podziela oceną organu, że kępę brzozową usytuowaną we wschodniej części działki, należy uznać za zadrzewienie śródpolne, o którym mowa w w/w Uchwale Sejmiku. Zgodnie z art. 5 pkt 27 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U.z 2016r. poz. 2134 ze zm.) przez pojęcie zadrzewienia rozumie się pojedyncze drzewa, krzewy lub ich skupiska niebędące lasem w rozumieniu ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r. poz. 788) lub plantacją, wraz z terenem, na którym występują, i pozostałymi składnikami szaty roślinnej tego terenu. Ustawa o ochronie przyrody nie definiuje pojęcia zadrzewienia śródpolnego, ale należy podzielić pogląd organu, że jego rozumienie nie budzi wątpliwości - jest to zadrzewienie w znaczeniu zdefiniowanym w ww. przepisie znajdujące się wśród pól, łąk i pastwisk. Zgodnie z projektem decyzji obszar inwestycji stanowią użytki rolne sklasyfikowane jako RV i RVI, w rzeczywistości grunt użytkowany jest jako łąka kośna, stanowiąca fragment wielkopowierzchniowego obszaru użytkowanego kośnie. Miejscami występują na tym obszarze pojedyncze drzewa w tym omawiana kępa brzóz. Sąd podziela również pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (patrz wyrok: WSA z dnia 4 marca 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 210/11, sygn. akt IV SA/Wa 211/11, sygn. akt IV SA/Wa 212/11, sygn. akt IV SA/Wa 213/11), że pochodzenie drzew i krzewów będących zadrzewieniem nie ma znaczenia, jak również nie ma znaczenia czy ich obecność na gruncie znalazła odzwierciedlenie w ewidencji gruntów.

Zadrzewienie śródpolne zlokalizowane jest we wschodniej części obszaru inwestycji, a rozstrzygającą kwestią dla sprawy jest jego położenie względem nieprzekraczalnej linii zabudowy wyznaczonej w odległości 15 m od linii rozgraniczającej drogi gminnej nr ew. [...]. Ustalenia dokonane podczas oględzin terenowych pozwalają stwierdzić, że przedmiotowa kępa brzóz zlokalizowana jest w odległości większej niż 15 m od granic działki. Mimo, że pomiary – dokonywane różnymi metodami (za pomocą odbiornika GPS, ortofotomapy udostępnionej przez Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej) - różniły się od siebie, to żaden z pomiarów nie wykazał obecności pni brzozowych w strefie wolnej od zabudowy.

W tak ustalonym stanie faktycznym, należało podzielić ocenę organów, że projekt decyzji w analizowanej postaci narusza omawiany wyżej zakaz likwidowania zadrzewień.

W ocenie Sądu, organ prawidłowo wywiódł, że nie zachodzą okoliczności wyłączające stosowanie omawianego zakazu. Charakter planowanej inwestycji, tj. budowa budynku mieszkalnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, jednoznacznie wskazuje, że wnioskowane zamierzenie nic ma nic wspólnego z ochroną przeciwpowodziową lub zapewnieniem bezpieczeństwa ruch drogowego lub wodnego lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontami lub naprawami urządzeń wodnych. Nie mają w tym przypadku zastosowania również odstępstwa ujęte w art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, gdyż planowana inwestycja nie dotyczy wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, a także realizacji inwestycji celu publicznego.

W ocenie Sądu, organy prawidłowo także oceniły zapewnienia ustne i pisemne skarżącej o pozostawieniu kępy brzóz i lokalizowaniu budynku w innej części obszaru inwestycji. Organ jest związany treścią i ustaleniami projektu decyzji i jako organ uzgadniający nie może ich zmieniać, ani sam ich określać. Organ uzgadniający dokonując uzgodnienia na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może jedynie zaakceptować projekt uzgadnianej decyzji w przypadku jej zgodności z przepisami odnoszącymi się do innych niż parki narodowe i ich otuliny obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, bądź odmówić jej uzgodnienia w przypadku gdy projekt decyzji nie gwarantuje takiej zgodności.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia innych wskazanych w skardze przepisów postępowania, tj. art.7 § 1 i 2 k.p.a., art. 7a kpa, art. 7b kpa, 8 § 1 i 2 kpa, art. 9 kpa, art.10 § 1,2 i 3 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 122c § 3 kpa.

Wyjaśnić należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. i zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony. Norma prawna będąca podstawą wydanych postanowień nie pozostawiła wątpliwości co do jej treści. Organ w ocenie Sądu poczynił niezbędne czynności w celu zgromadzenia akt sprawy, współdziałając z innymi organami administracji publicznej i oparł się na wystarczających materiałach dowodowych. Oznacza to w ocenie Sądu, że organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Organy procedowały w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, kierując się zasadami bezstronności, równego traktowania, proporcjonalności i pewności prawa. W toku postępowania strona była informowana o jego przebiegu, co pozwoliło jej na czynny udział w nim.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 122c § 3 kpa, Sąd podziela stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę. Zgodnie z ostatnio powołanym przepisem jeżeli w sprawie, która może być załatwiona milcząco, organ odwoławczy wydał decyzję na podstawie art. 138 § 2 (co miało miejsce w omawianym przypadku), termin o którym mowa w art. 122a § 2, biegnie od dnia doręczenia organowi pierwszej instancji akt sprawy wraz z tą decyzją. Pismem z dnia 12 stycznia 2018 r., znak: [...], (doręczonym organowi I instancji w dniu 18 stycznia 2018 r.), organ zwrócił posiadane akta administracyjne w celu ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]. Mając na uwadze powyższe 21 - dniowy termin określony w art. 53 ust. 5c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozpoczął swój bieg w dniu doręczenia akt administracyjnych sprawy organowi ochrony przyrody stopnia regionalnego i upłynął w dniu 6 lutego 2018 r., a więc w omawianej sprawie zaskarżone postanowienie zostało wydane w ustawowym terminie. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że ww. termin rozpoczął swój bieg w dniu 20 grudnia 2017 r., tj. w dniu sporządzenia notatki służbowej przez pracowników Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w [...] z dokonania pomiaru współrzędnych lokalizacji kępy brzóz oraz "penetracji terenu".

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.