Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 517/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 i 3,  art. 4, art. 58 par. 1 pkt 1.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na pismo Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu z dnia 4 maja 2011 r., Nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

R. B., pismem z dnia 11 maja 2011 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na pismo Dyrektora Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w Opolu z dnia 4 maja 2011 r., Nr [...], informujące go o tym, iż złożona przez niego prośba z dnia 13 kwietnia 2011 r., w przedmiocie ujawnienia adresu zamieszkania lekarza, w związku z wytoczonym przez niego powództwem cywilnym, nie może zostać pozytywnie załatwiona, albowiem tego typu dane są, z mocy przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2002, Nr 101, poz. 926), chronione i nie podlegają ujawnieniu na prośbę zainteresowanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Na wstępie należy podnieść, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Stosownie do pkt 1 wskazanej regulacji, przesłankę taką stanowi niewłaściwość sądu. W pierwszym rzędzie Sąd zatem badał, czy ze względu na przedmiot zaskarżenia skarga może zostać rozpoznana merytorycznie, czy też kwestionowane w niej akty lub czynności takiej kontroli sądowej nie podlegają.

Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., sąd orzeka w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym w art. 3 P.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów P.p.s.a., jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencyjne, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w przytoczonych regulacjach.

Zasada ta znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie nie była bowiem decyzja, postanowienie, akt czy czynność, lecz pismo Dyrektora Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w Opolu z dnia 4 maja 2011 r., informujące skarżącego, iż złożona przez niego prośba w przedmiocie ujawnienia adresu zamieszkania lekarza nie może zostać pozytywnie załatwiona, albowiem tego typu dane są z mocy przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2002, Nr 101, poz. 926) chronione i nie podlegają ujawnieniu na prośbę zainteresowanego.

Wobec powyższego należy podkreślić, że treść wymienionego wyżej przepisu nie obejmuje skarg na pisma informujące. Skargi tego rodzaju nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Brak jest także przepisów szczególnych, które przewidywałyby w tego rodzaju sprawach sądową kontrolę (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

Zatem sprawa niniejsza nie mieści się w katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne, a to z kolei oznacza, że skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.

W tym stanie rzeczy skargę należało odrzucić, na podstawie wskazanego wyżej art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie, z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.