Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 129/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Zofia Skrzynecka Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub (spr.) Asesor WSA - Wojciech Czajkowski Protokolant - Paweł Guziur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2004r. sprawy ze skargi "A" SA na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2001 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Ol 129/04

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 6 kwietnia 2004r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 18.09.2003r. znak: "[...]" i określił nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące: styczeń, luty, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2001r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za miesiące: styczeń, luty, kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik listopad 2001r., i umorzył postępowanie organu podatkowego I instancji w sprawie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiąc marzec 2001 r. oraz w zakresie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiąc maj 2001r. i grudzień 2001r.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest okoliczność, czy Spółce przysługiwało na podstawie §14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.2000r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 119, poz. 1259, z 2001r., nr 29 poz. 324), prawo do zwiększenia podatku naliczonego o podatek akcyzowy zawarty w cenie zakupu towaru o nazwie benzyna specjalna SBP 80/110, oznaczonego na dokumentach zakupu symbolem PKWiU 23.20.13-00.2 (faktury"[...]").

Z dokumentów importowych SAD wynika, iż towar ten został oznaczony kodem taryfy celnej PCN 2710 (karty "[...]").

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż przepisy ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a także rozporządzenia wykonawczego do ustawy, w zakresie klasyfikacji wyrobów odwołują się do klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej (art.4 pkt 1 i 2 ustawy o VAT). Według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług "Benzyna do lakierów zaliczana jest do symbolu PKWiU 23.20.13-OO.22, natomiast zgodnie z Systematycznym Wykazem Wyrobów mieści się w grupowaniu 0246 "Produkty naftowe różnego przeznaczenia II" pod symbolem SWW 0246-32 i odpowiada zgodnie z Polską Scaloną Nomenklaturą Handlu Zagranicznego (PCN) towarom oznaczonym kodem PCN 2710 00 21.

Natomiast produkty klasyfikowane przy odprawie celnej do kodu PCN 2710 0025, według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług mieszczą się pod symbolem PKWiU 23.20.13-00.11-19 i w grupowaniu SWW tj. 0241 "Półprodukty i przeróbki ropy naftowej".

W świetle przedstawionej klasyfikacji organ odwoławczy nie podzielił stanowiska, iż benzyna SBP 80/I00 stanowi produkt klasyfikowany jako "Benzyna do lakierów", o której mowa w §14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.2000r.

W kwestii pozbawienia prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur dotyczących wydatków związanych z zakupem wyposażenia mieszkań dla pracowników, a także zamknięciem Centrum Dystrybucji w P., w wyniku nie uznania tych wydatków za koszt uzyskania przychodu organ II instancji stwierdził, że poniesionych wydatków, związanych z wyposażeniem mieszkań dla pracowników w świetle art. 16 ust.1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jako dotyczących zakupu zużywających się stopniowo rzeczowych składników majątku podatnika, nie wykorzystanych dla celów działalności podatnika, nie uważa za koszt uzyskania przychodów.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż Spółka nie nabyła prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury nr "[...]" z dnia 14.05.2001r., wystawionej przez B Sp. z o. o. w W. Faktura ta dokumentowała bowiem koszty zamknięcia Centrum Dystrybucji w P., stanowiące zwrot poniesionych nakładów na sferę socjalną (związanych z zatrudnieniem pracowników) oraz inwestycyjnych - dotyczącej niezrealizowanej amortyzacji środków trwałych.

Organ podatkowy I instancji pozbawiając Stronę prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w niej zawarty zastosował przepis § 5O ust. 4 pkt 3_rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 109, poz. 1245 z późn. zm.), w związku z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r.

Zdaniem organów podatkowych bez znaczenia w sprawie jest okoliczność, iż sporna faktura dokumentuje nabycie usług, gdyż stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z dnia l5.02.1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych, wydatek ten nie stanowi kosztu uzyskania przychodu, w myśl zatem z art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. Spółka nie nabyła prawa do odliczenia podatku z tej faktury. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, to pomiędzy tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu. Materiał dowodowy nie wskazuje, aby wydatki poniesione przez firmę B - odrębny podmiot gospodarczy, miały jakikolwiek związek z przychodami Spółki.

W złożonej skardze Pełnomocnik wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Decyzji zarzuca naruszenie przepisów §14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2000r. w sprawie podatku akcyzowego i art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a także przepisów art. 120, 121 §1 i art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa.

Rozwijając zarzuty stwierdza, iż organy podatkowe bezpodstawnie pozbawiły zwiększenia podatku naliczonego o podatek akcyzowy zawarty w cenie nabywanej benzyny o symbolu SBP 80/110 używanej do produkcji płynów i klejów technologicznych. Spółka uważa, iż spełniała warunki określone w §14 ust 5 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie podatku akcyzowego, tj. jest firmą produkcyjną, zakupioną benzynę wykorzystuje w celach innych niż wytwarzanie paliw płynnych i olejów napędowych, posiada dokument określający kwoty podatku akcyzowego zawartego w cenie nabywanej benzyny lakierniczej.

Ponadto twierdzi, iż argumentacja organów podatkowych oparta na klasyfikacji PCN, mającej zastosowanie do importerów towarów jest błędna.

Nadmienia także, iż otrzymała pismo Ministerstwa Finansów znak: "[...]"z dnia 21.06.2001 r., potwierdzające zasadność działania Spółki.

W skardze podważa także stanowisko w zakresie pozbawienia prawa do obniżenia podatku należnego z faktur dotyczących wydatków związanych z wyposażeniem mieszkań i zamknięciem centrum dystrybucji w P., jako nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów w Spółce.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, że materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący zgodnie z wymogami art. 122 i 187 §1 Ordynacji podatkowej oraz dokonano jego szczegółowej analizy i oceny, mieszczącej zatem się w granicach zakreślonych art. 191 Ordynacji podatkowej.

Spór dotyczy kilku kwestii spornych jedną z nich jest pozbawienie prawa do zwiększenia podatku naliczonego o podatek akcyzowy zawarty w cenie nabywanej benzyny lakierniczej.

Zgodnie z § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie podatku akcyzowego podatnicy nabywający benzynę lakierniczą, z przeznaczeniem jej do wykorzystania w celach innych niż sprzedaż i wytwarzanie paliw płynnych i olejów opałowych, mogą zwiększyć podatek naliczony, o którym mowa w art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, o kwotę podatku akcyzowego zawartego w cenach zakupu lub o kwotę podatku akcyzowego zapłaconego od importu tej benzyny.

Z brzmienia przepisu jednoznacznie wynika, iż skorzystanie z tego prawa przysługuje wyłącznie w przypadku zakupu benzyny lakierniczej. Wszelkie przepisy wprowadzające przywileje i uprawnienia podatników należy odczytywać ściśle według ich brzmienia.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż Spółka dokonywała zakupu towaru o nazwie benzyna specjalna SBP 80/110 oznaczanego kodem PCN 2710 00 25. Zgodnie z Polską Scaloną Nomenklaturą Towarową Handlu Zagranicznego (PCN) wyrób ten został sklasyfikowany w dziale 27 "Paliwa Mineralne, Oleje Mineralne i produkty ich Destylacji; Substancje Bitumiczne; Woski Mineralne, w pozycji 2710 00 25. Natomiast "Benzyna do lakierów" została odrębnie sklasyfikowana pod pozycją PCN 2710 00 21. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, iż nabywany przez Spółkę produkt określony na fakturze i dokumencie SAD jako SBP 80/110, nie był benzyną lakierniczą, o której mowa w § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie podatku akcyzowego. Kwestii tej nie przesądza również pismo Ministerstwa Finansów, na które powołuje się Spółka, albowiem odpowiedź w nim zawarta, oparta została o dane przedstawione przez Spółkę, które nie były zgodne z rzeczywistym stanem.

Zmiana przepisu §16 ust. 5 wprowadzona rozporządzeniem z dnia 22 marca 2002r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 27, poz. 269 ze zm.) również nie wskazuje na prawidłowość postępowania Skarżącej, obowiązuje bowiem od dnia wejścia w życie tych przepisów tj. od 26.03.2002r.

W pełni uzasadnione zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT jest zakwestionowanie przez organy podatkowe obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur dotyczących wydatków związanych z zakupem wyposażenia mieszkań dla pracowników.

Przepis art. 16 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wyraźnie stanowi, że nie uważa się za koszt uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup zużywających się stopniowo rzeczowych składników majątku podatnika, niezaliczanych zgodnie z odrębnymi przepisami do środków trwałych - w przypadku stwierdzenia, że składniki te nie są wykorzystywane dla celów działalności prowadzonej przez podatnika, lecz służą osobistym celom pracowników i innych osób albo znajdują się poza siedzibą podatnika.

Skoro skarżąca w sposób przekonywający nie wykazała, aby ww. rzeczowe składniki majątku były wykorzystywane dla celów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, a dodatkowo przy bezspornym ustaleniu, iż rzeczy te znajdowały się poza siedzibą Spółki i służyły pracownikom oraz ich rodzinom, tym samym zasadnie wyłączone zostały z kosztów uzyskania przychodu Spółki w omawianym roku podatkowym.

Przechodząc do ostatniej spornej kwestii, skład orzekający stwierdza, iż Spółka nie nabyła prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej wydatki dotyczące zamknięcia Centrum Dystrybucji w P., stanowiące jak wynika z materiału dowodowego zwrot poniesionych nakładów na sferę socjalną oraz inwestycyjnych - dotyczącej niezrealizowanej amortyzacji środków trwałych. Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają czynności określone w art. 2 ustawy o VAT. W katalogu tych czynności brak jest obciążenia kosztami lub ich refundacji czy rozliczeń w sferze kosztów. Tego rodzaju świadczenia uznane przez Spółkę za sprzedaż nie były objęte obowiązkiem podatkowym. Zatem wystawiono fakturę o której mowa w art. 33 ust 1 ustawy o VAT. W świetle § 50 ust.4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, faktura ta nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Poczynione ustalenia w sprawie, w której zapadła zaskarżona decyzja są logiczne, spójne i dostatecznie udokumentowane. Wyprowadzono z nich prawidłowe wnioski prawne, co oznacza że nie naruszono obowiązującego prawa.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) należało skargę oddalić z powodu jej bezzasadności.