Postanowienie NSA, sygn. akt II GW 12/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art.5 ust.1, art.10 ust.1, art.19 ust.2, art.40 ust.1 i 2 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Sylwia Nerkowska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej wniosku Burmistrza O. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Burmistrzem O. a Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie: zajęcia pasa drogowego postanawia: wskazać Burmistrza O. jako organ właściwy do rozpatrzenia wniosku


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] marca 2014 r. Burmistrz O. złożył wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem O., a Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad (oddział w O.) poprzez wskazanie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, jako organu właściwego do rozpoznania wniosku P. S.A. Oddział w B. z dnia [...] lutego 2014 r. o wydanie decyzji uchylającej lub zmieniającej termin wybudowania urządzeń elektroenergetycznych w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] dla decyzji o numerach [...] z dnia [...] września 2008 r., [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., [...] z dnia [...] listopada 2013 r.

W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że pismem z dnia [...] lutego 2014 r., na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Generalny Inspektor Dróg Krajowych i Autostrad przekazał wymieniony wniosek P. S.A. do rozpoznania, zgodnie z właściwością, Burmistrzowi O. W uzasadnieniu tego zawiadomienia wskazano, że zgodnie z art. 10 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260) dotychczasowy odcinek drogi krajowej nr [...] - obwodnica miasta O. - objęty wnioskiem P. S.A., został zastąpiony nowo wybudowanym odcinkiem drogi. Z chwilą oddania go do użytkowania decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r., odcinek ten został zaliczony do kategorii drogi gminnej, której zarządcą, zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami, jest Burmistrz O.

W uzasadnieniu wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, Burmistrz O. podniósł, iż jakkolwiek zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych pozbawienie dotychczasowej kategorii i zaliczenie do nowej następuje z chwilą oddania nowo wybudowanego odcinka drogi do użytku, to jednak przepisy wymienione ustawy nie zawierają legalnej definicji "nowo wybudowanego odcinka drogi". W tym kontekście podniósł, że zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie "za nowo wybudowany odcinek drogi, w rozumieniu art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, należy uznać jedynie taki, który spełnia wymagania techniczno - funkcjonalne określone w przepisach rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie".

W związku z powyższym podał, że w niniejszej sprawie, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. (później zmienianą decyzją z dnia [...] maja 2013 r. oraz decyzją z dnia [...] października 2013 r.) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wprawdzie udzielił pozwolenia na użytkowanie przed zakończeniem wszystkich robót trasy głównej w ramach budowy obwodnicy O. w ciągu drogi krajowej nr [...], wyznaczając GDDKiA zakres prac koniecznych do wykonania, ale tym samym, zdaniem wnioskodawcy, nie doszło jeszcze do zaliczenia z mocy prawa do kategorii dróg gminnych odcinka drogi zastąpionego przez obwodnicę O. Wykonany przez GDDKiA odcinek drogi nie spełnia bowiem – zdaniem wnioskodawcy – wszystkich wymagań technicznych. Nie zostały wykonane wszystkie prace, zaś pozwolenie na użytkowanie ma charakter pozwolenia "przed zakończeniem wszystkich robót"

W konsekwencji Burmistrz O. stanął na stanowisku, że nie jest organem właściwym do wydawania decyzji w sprawach zajęcia w/w pasa drogowego.

Podniósł ponadto, że zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia w sprawie jest kwestia odnosząca się do tego, jaki obecnie jest byt prawny decyzji GDDKiA dotyczących umieszczenia urządzeń w pasie drogowym drogi nr [...] wydanych przed zaliczeniem tej drogi do kategorii drogi gminnej oraz czy Burmistrz O. jest organem właściwym do wydania decyzji z wniosku spółki.

W dalszej kolejności wskazał, iż nawet jeśli uznać, że doszło do zaliczenia wskazanego odcinka do kategorii dróg gminnych, to i tak Burmistrz O. nie jest właściwy do uchylenia lub zmiany decyzji wydanych przez GDDKiA. Analiza przepisów prawa, w szczególności kodeksu postępowania administracyjnego prowadzi, zdaniem wnioskodawcy, do wniosku, iż przepisy te nie przewidują instytucji prawnej wstąpienia nowego organu w miejsce dotychczasowego, a także sytuacji, aby organ, który nie wydał decyzji zmieniał ją lub stwierdzał jej wygaśnięcie. Również art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, stanowiący podstawę zmiany kategorii drogi, nie zawiera regulacji pozwalających na wstąpienie Burmistrza O. w stosunki administracyjnoprawne ukształtowane decyzjami GDDKiA wydanymi w sprawie spornego odcinka drogi. W ocenie Burmistrza O., GDDKiA powinien wydane przez siebie decyzje administracyjne dotyczące przedmiotowego odcinka wyeliminować z obrotu, poprzez ich wygaszenie względnie uchylenie, zaś do Burmistrza O. zainteresowane podmioty powinny złożyć nowe wnioski o wydanie zezwolenia na umieszczenie urządzeń w pasie drogowym przedmiotowej drogi.

W odpowiedzi na wniosek, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uznał stanowisko Burmistrza O. za nietrafne. Przedstawiając szczegółowo okoliczności stanu faktycznego sprawy, z których wynika, że w związku z decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru budowlanego udzielono Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia na użytkowanie przed zakończeniem wszystkich robót trasy głównej (dwie jezdnie) w ramach obwodnicy O. w ciągu drogi krajowej nr [...], to tym samym, w rozumieniu art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, doszło do zmiany kategorii zastępowanego odcinka drogi na drogę gminną. Oznacza to, że organem właściwym w sprawie z wniosku P. S.A. Odział w B. jest Burmistrz O., nie zaś Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Następująca z mocy prawa zmiana kategorii drogi skutkuje zmianą jej zarządcy.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podniósł również, że spór kompetencyjny w rozpatrywanej sprawie wywołany został działaniem samego wnioskodawcy, który pismem z dnia [...] stycznia 2014 r., niezasadnie zwrócił się do posiadaczy urządzeń obcych w pasie drogowym o wystąpienie do GDDKiA o uchylenie lub zmianę dotychczas wydanych przez ten organ decyzji w sprawach o zajęcie pasa drogowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Spór kompetencyjny, jaki zaistniał pomiędzy Burmistrzem O. a Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad dotyczy wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku P. S.A. Oddział w B. z dnia [...] lutego 2014 r. o wydanie decyzji uchylającej lub zmieniającej termin wybudowania urządzeń elektroenergetycznych w pasie drogowym drogi krajowej nr [...], w odniesieniu do decyzji o numerach: [...] z dnia [...] września 2008 r., [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. oraz [...] z dnia [...] lipca 2012 r.

Z wymienionym wnioskiem, P.S.A. wystąpiła do GDDKiA Odział w O. w związku z adresowanym do spółki pismem Burmistrza O. z dnia [...] stycznia 2014 r. Wynikało z niego, że w związku z pozbawieniem dotychczasowej kategorii części starodroża drogi krajowej nr [...] (tj. na jej odcinku [...] do [...]), a mianowicie ulic: G., W., A.i E., a tym samym przekazania do zarządzania Gminie O. wymienionego ciągu drogi nr [...] w miejscowości O., niezbędne jest uregulowanie z nowym zarządcą drogi - tj. Gminą O. - stanu prawnego wybudowanych urządzeń elektroenergetycznych, co wiąże się z potrzebą wydania przez dotychczasowego zarządcę drogi (GDKKiA), który wydał dotychczas obowiązujące decyzje zezwalające na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, decyzji uchylających lub zmieniających termin wbudowania urządzeń elektroenergetycznych w pasie drogowym wymienionych ulic.

Uwzględniając powyższe, na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Z art. 40 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy wynika natomiast, że zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy prowadzenia robót w pasie drogowym oraz umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

W świetle przywołanych przepisów ustawy o drogach publicznych oraz treści wniosku P.S.A. Oddział w B. - abstrahując w tym miejscu od wskazanych powyżej okoliczności towarzyszących wystąpieniu przez spółkę z wnioskiem o wydanie decyzji uchylającej lub zmieniającej dotychczas wydane rozstrzygnięcia w sprawie zajęcia pasa drogowego - za niesporne uznać należy, że przedmiotem sporu kompetencyjnego jest wskazanie organu właściwego do wydania decyzji administracyjnej (decyzji administracyjnych) na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Przywołany art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych przesądza po pierwsze o tym, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego stanowi sprawę administracyjną załatwianą przez wydanie decyzji, po drugie zaś, wskazuje organ właściwy do jej załatwienia, a mianowicie zarządcę drogi. Zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, w zakresie istotnym z punktu widzenia rozpoznawanego sporu kompetencyjnego, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest zarządcą dróg krajowych, natomiast wójt (burmistrz, prezydent miasta) jest zarządcą dróg gminnych. Z akt sprawy wynika, że między stronami sporu kompetencyjnego nie jest kwestionowane to, że droga nr [...] w dawnym jej przebiegu, była drogą krajową w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., wydaną na podstawie art. 32 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.), [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, udzielił pozwolenia na użytkowanie, przed zakończeniem wszystkich robót, trasy głównej (dwie jezdnie) w ramach budowy obwodnicy O. w ciągu drogi krajowej nr [...], określając jednocześnie termin zakończenia wszystkich robót na dzień [...] kwietnia 2013 r., który był zmieniany następnymi decyzjami, w tym decyzją z dnia [...] października 2013 r., którą termin zakończenia robót określono na dzień [...] czerwca 2014 r. Nowo wybudowany odcinek drogi oddany został do użytkowania z dniem [...] lutego 2013 r., tj. z dniem wydania pozwolenia na użytkowanie.

W związku z powyższym, rozważenia wymaga, czy w opisanej sytuacji nastąpiło z mocy prawa pozbawienie części dotychczasowej drogi nr [...] kategorii drogi krajowej i zaliczenie tego odcinka drogi do kategorii drogi gminnej. Kwestię tę reguluje przepis art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych stanowiący, że odcinek drogi zastąpiony nowo wybudowanym odcinkiem drogi z chwilą oddania go do użytkowania zostaje pozbawiony dotychczasowej kategorii i zaliczony do kategorii drogi gminnej. Przepis ten został dodany art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1953), a z uzasadnienia projektu rządowego ustawy nowelizującej wynika, że nadanie art. 10 ust. 5 takiego brzmienia wiązało się z dążeniem do tego, by zarządca drogi, który wybudował nowe odcinki dróg czy obwodnice, nie był zmuszony zarządzać dwoma, równolegle przylegającymi odcinkami dróg.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpatrywanej sprawie wystąpiła sytuacja objęta hipotezą przepisu art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych. Dotychczasowa droga krajowa nr [...], na odcinku od km [...] do km [...], została zastąpiona nowo wybudowanym odcinkiem drogi i nowo wybudowany odcinek drogi został oddany do użytkowania (decyzja o pozwoleniu na użytkowanie przez zakończeniem wszystkich robót trasy głównej (dwie jezdnie) w ramach budowy obwodnicy O. w ciągu drogi krajowej nr [...]. Stosownie zatem do art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, z chwilą oddania do użytkowania nowo powstałego odcinka drogi dotychczasowy odcinek drogi krajowej nr [...] został z mocy prawa zaliczony do kategorii drogi gminnej, której zarządcą, zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 4 przywołanej ustawy jest Burmistrz O.

W kontekście argumentacji zawartej we wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, w rozpatrywanej sprawie podkreślenia wymaga, że z momentem oddania nowo wybudowanej drogi do eksploatacji, zaliczenie drogi "starej" do drogi gminnej następuje z mocy prawa i bezwarunkowo. Ustawa w tym przypadku posługuje się rozwiązaniami szczególnymi i nie uzależniła daty zmiany kategorii od spełnienia wymogów formalnych, o których mowa w art. 10 ust. 1 - 3 ustawy o drogach publicznych. Przepis art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych ma charakter lex specialis, co oznacza, że rozstrzyga o zmianie kategorii drogi publicznej w sposób całkowicie odmienny od ogólnych zasad przewidzianych ustawą i niezależny od woli podmiotów zainteresowanych. Ponadto, wobec jednoznacznej treści art. 32 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, brak jest podstaw aby twierdzić, że realizacja przez organ nadzoru budowlanego kompetencji określonych tym przepisem nie stanowi jeszcze dostatecznej podstawy zaliczenia zastępowanego odcinka drogi do kategorii drogi gminnej. Wnioskodawca zdaje się nie uwzględniać tego, że skutkiem realizacji przez organ nadzoru budowlanego kompetencji określonych przywołanym przepisem ustawy jest - jak wyraźnie z niego wynika - udzielenie pozwolenia na użytkowanie drogi przed zakończeniem wszystkich robót budowlanych. W tym też kontekście wnioskodawca pomija to, że właśnie z tego rodzaju skutkiem - tj. oddaniem odcinka drogi do użytkowania – ustawodawca wiąże zaliczenie, z mocy prawa i bezwarunkowo, odcinka drogi zastępowanego nowo wybudowanym odcinkiem drogi do kategorii drogi gminnej i pozbawienie go dotychczasowej kategorii, co jasno wynika z art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych. Z powyższego wynika więc, że istota rzeczy, odnośnie do następującej z mocy prawa zmiany kategorii drogi, wiąże się z zaistnieniem normatywnego faktu oddania odcinka drogi do użytkowania. Ma on podstawowe znaczenie z punktu widzenia skutku prawnego, który na gruncie ustawy o drogach publicznych ustawodawca z faktem tym wiąże i łączy, w zakresie odnoszącym się do zmiany kategorii drogi. W analizowanym zakresie nie można tracić z pola widzenia i tego, że regulacja zawarta w ustawie o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych – co wynika już z samego jej tytułu – ma charakter szczególny. Tworzy ona bowiem warunki udzielenia pozwolenia na użytkowanie dróg przed zakończeniem wszystkich robót budowlanych, o ile zakres robót budowlanych pozostałych do wykonania pozwala na dopuszczenie do użytkowania trasy, przed wykonaniem wszystkich tych robót, tj. innymi słowy, jeżeli temu się nie sprzeciwia. Ustanawia więc tym samym wyjątek od zasady, gdy chodzi o udzielanie pozwoleń na użytkowanie drogi, który jest motywowany spełnianiem warunków umożliwiających realizację głównej funkcji drogi, tj. jej funkcji komunikacyjnej.

W sytuacji więc, gdy nie jest sporne, że wymieniony powyżej odcinek drogi został oddany do użytkowania, a z tym faktem, w warunkach określonych art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, ustawodawca łączy skutek prawny w postaci zmiany, z mocy prawa, kategorii drogi, to za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać należy argument wnioskodawcy, że skoro nie zostały zakończone wszystkie prace budowlane związane z budową obwodnicy O., a nowo wybudowany odcinek drogi – jego zdaniem - nie spełnia wszystkich wymagań technicznych określonych w rozporządzeniu z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, to nie zostały spełnione warunki umożliwiające zaliczenie, z mocy prawa, do kategorii dróg gminnych odcinka drogi zastąpionego przez obwodnicę.

Wobec powyższego, nie może budzić żadnych wątpliwości, że to Burmistrz O. jest organem właściwym do rozpoznania wniosku P.Oddział w B. z dnia [...] lutego 2014 r. o uchylenie lub zmianę dotychczas wydanych decyzji w sprawie zajęcia pasa drogowego. Jest on bowiem, zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 4 zarządcą drogi, która w związku ze zmianą jej kategorii stała się drogą gminną.

W tym też kontekście, już niejako na marginesie zaistniałego w sprawie sporu kompetencyjnego, wyjaśnienia wymaga i to, że Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie, nie podziela obaw Burmistrza O. wyrażanych odnośnie do – jak to określił w uzasadnieniu wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość – "obecnego bytu prawnego decyzji GDDKiA dotyczących umieszczenia urządzeń w pasie drogowym drogi [...] wydanych przed zaliczeniem tej drogi do kategorii drogi gminnej". Problem sygnalizowany przez wnioskodawcę bowiem nie istnieje, co oznacza, że również obawy odnośnie do bytu prawnego wymienionych decyzji nie są uzasadnione.

Następująca z mocy prawa w związku ze zmianą kategorii drogi, zmiana organu właściwego w sprawach o zajęcie pasa drogowego (art. 10 ust. 5 w związku z art. 19 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 40 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o drogach publicznych), tj. innymi słowy, wstąpienie w miejsce organu dotychczas właściwego w tych sprawach, z momentem zaistnienia zdarzenia określonego ustawą, innego organu administracji publicznej powołanego z mocy prawa do załatwiania spraw tego rodzaju, pozostaje bez wpływu na byt prawny decyzji wydanych w tychże sprawach, przez organ dotychczas właściwy do ich załatwienia. W przedstawionych powyżej niespornych okolicznościach rozpatrywanej sprawy, Burmistrz O. wstąpił, z mocy prawa, w miejsce dotychczas właściwego w sprawach o zajęcie pasa drogowego organu, a mianowicie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wszystkimi konsekwencjami tego stanu rzeczy, lecz jednak – wbrew obawom i twierdzeniom wnioskodawcy - bez jakichkolwiek konsekwencji dla bytu prawnego decyzji wydanych przez organ dotychczas właściwy w tych sprawach. Uwzględniając konsekwencje wypływające z zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, nie ma więc żadnych usprawiedliwionych podstaw, aby formułować jakiekolwiek obawy o byt prawny dotychczas wydanych decyzji ostatecznych w związku ze zmianą właściwości organu uprawnionego do ich wydawania, tj. w związku z wstąpieniem, z mocy prawa, w miejsce dotychczas właściwego organu, innego organu administracji publicznej wskazanego przez ustawodawcę, jako organ właściwy do ich załatwiania. Decyzje te bowiem nadal funkcjonują w obrocie prawnym, z wszystkimi konsekwencjami tego stanu rzeczy, kształtując na zasadach w nich określonych prawa i obowiązki ich adresata. Tym samym za nieuzasadnione uznać należy oczekiwanie wnioskodawcy, odnośnie do potrzeby, jak to ujął, "wygaszenia względnie zmiany" dotychczas wydanych decyzji przez organ dotychczas właściwy w sprawach o zajęcie pasa drogowego. Oczekiwanie podjęcia tego rodzaju działań uznać należy wręcz za nieporozumienie. Nie dość bowiem, że zmiana właściwości organu nie rodzi potrzeby, ani też obowiązku ponownego kształtowania, czy też zmiany treści stosunku administracyjnoprawnego, który już ukształtowany został ostateczną decyzją administracyjną, co koresponduje jednocześnie z zasadą bezpieczeństwa i pewności obrotu prawnego i gwarantuje realizację zasady trwałości ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych, to ponadto, w świetle powyżej przedstawionych argumentów, tego rodzaju działaniom, które miałyby być podjęte, jak oczekuje tego wnioskodawca, przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, sprzeciwia się również treść przepisu art. 19 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 40 ust. 1 i 2 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych. Z momentem oddania do użytkowania omawianego odcinka drogi i zmiany kategorii drogi na drogę gminną, organem właściwym w sprawach o zajęcie pasa drogowego stał się bowiem Burmistrz O.

Podnieść należy również, że w sytuacji, gdy przywołanym powyżej wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r. o wydanie wymienionych w nim decyzji, P.S.A. Odział w B. wystąpiła w związku z adresowanym do spółki pismem Burmistrza O. z dnia [...] stycznia 2014 r. – w istocie rzeczy wniosek spółki stanowił wykonanie żądania organu zawartego w treści tego pisma - a zawarte w tym piśmie oczekiwania i sugestie oraz obawy odnośnie do potrzeby "uregulowania bytu prawnego decyzji wydanych przez dotychczasowego zarządcę drogi", w świetle powyżej przedstawionych argumentów uznać należało za oczywiście nieuzasadnione i nieusprawiedliwione, to nie może budzić żadnych wątpliwości, że załatwienie sprawy z wniosku spółki złożonego w takich okolicznościach, nie będzie mogło również pomijać potrzeby rozważenia spełnienia przesłanek wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 61a, czy też art. 105 k.p.a.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 15 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazał Burmistrza O., jako organ właściwy do rozpoznania wniosku P.S.A. Odział w B. z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie zajęcia pasa drogowego.