Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 130/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5, art. 147, art. 148 par. 1 , art. 184 par. 1.
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 11 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2020 poz 1268
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2021 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Szczecin-Niebuszewo w S. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie wydania prawa jazdy oraz odmowy jego wydania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Prezydent Miasta S. wydał A. W. ( dalej skarżący, strona skarżąca) prawo jazdy kategorii B o numerze [...] o serii [...] ważne na okres do dnia [...] czerwca 2028 r.

Prokurator Rejonowy [...] w dniu [...] stycznia 2018 r. wniósł do Prezydenta Miasta S. sprzeciw, w którym domagał się wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 §1 pkt 5 k.p.a., uchylenie decyzji ostatecznej tego organu z dnia [...] czerwca 2013 r., stwierdzającej spełnienie przez A. W. określonych przepisami prawa warunków do wydania prawa jazdy kategorii B oraz wydanie decyzji o odmowie wydania prawa jazdy. W uzasadnieniu sprzeciwu Prokurator podał, iż zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, prawo jazdy mogła uzyskać osoba, która pod rygorem odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy oświadcza, iż zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste lub zawodowe, albo gdy nie jest związana z miejscem zawodowo, że przebywa na terytorium RP z zamiarem stałego pobytu wyłącznie ze względu na swoje więzi osobiste albo przedstawi zaświadczenie, że studiuje co najmniej od 6 miesięcy.

W toku postępowania karnego prowadzonego przeciwko P. S. ustalono, że wyłudził on poświadczenie nieprawdy w Urzędzie Miejskim w S. w postaci potwierdzenia zameldowania m.in. A. W. w lokalu przy ul. [...] w S., w którym to lokalu skarżący nigdy nie zamieszkiwał. Powyższe okoliczności zostały potwierdzone prawomocnym wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego [...] w S. z dnia [...] stycznia 2017 r. sygn. akt V K [...].

W sprzeciwie Prokurator podał, że decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] Prezydent Miasta S. uchylił czynność materialno-techniczną zameldowania A. W. w dniu [...] stycznia 2013 r. na pobyt czasowy do dnia [...] sierpnia 2013 r. w lokalu przy ul. [...] w S..

Prezydent Miasta S. w dniu [...] lipca 2018 r. wznowił postępowanie a następnie wezwał skarżącego do udokumentowania, iż spełnia wymogi określone przepisem art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami.

Decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] Prezydent Miasta S. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił własną decyzję ostateczną z dnia [...] czerwca 2013 r. o wydaniu A. W. prawa jazdy kategorii B o numerze [...] o serii [...], ważnego na okres do dnia [...] czerwca 2028 r. oraz odmówił wydania A. W. wnioskowanego prawa jazdy kategorii B.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ I instancji wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w S. z dnia [...] stycznia 2017 r. (sygn. akt V K [...]) i ustalił, że dokument potwierdzający zameldowanie A. W. na pobyt czasowy w lokalu przy ul. [...] w S. w okresie od [...] stycznia do [...] sierpnia 2013 r. poświadcza nieprawdę. W świetle tego uznał, że decyzja o wydaniu prawa jazdy została wydana w oparciu o fałszywe dowody. Organ ponownie rozpoznał wniosek z dnia [...] marca 2013 r. A. W. o wydanie prawa jazdy i po bezskutecznym wezwaniu skarżącego do przedłożenia oświadczenia o spełnieniu przesłanek z art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, odmówił wydania prawa jazdy.

A. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, odwołał się od decyzji organu I instancji podnosząc zarzut przedawnienia oraz posiadania w dobrej wierze zaświadczenia obywatela Unii Europejskiej uprawniającego go do pobytu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium omówiło przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. a następnie uznało, że na gruncie rozpatrywanej sprawy przesłanka ta zaistniała. A. W. ubiegając się o wydanie prawa jazdy wykazywał spełnienie przesłanki przebywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokumentem, który zgodnie z wyrokiem Sadu Rejonowego S. Centrum w S. z dnia [...] stycznia 2017 r. sygn. akt V K [...] został wyłudzony i poświadczał nieprawdę.

W toku wznowionego postępowania organ pouczył skarżącego o treści przepisu art. 11 ust.1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami i zobowiązał do przedłożenia w terminie jednego miesiąca od doręczenia wezwania pisemnego oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy na okoliczność spełnienia przesłanek do wydania prawa jazdy wskazanych w ww. przepisie. Skarżący zobowiązania nie wykonał.

Organ odwoławczy stwierdził nadto, że zaświadczenie zarejestrowania pobytu obywatela Unii Europejskiej jest niewystarczające do rozstrzygnięcia sprawy albowiem nie wynika z niego fakt przebywania na terytorium RP przez co najmniej 185 dni w roku. Dokument przedłożony przez skarżącego wydany został w oparciu o przepisy obowiązujące do dnia 1 marca 2015 r. i nie oznacza, że osoba, której dotyczy spełnia wymogi określone w art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami.

Kolegium odnosząc się do zarzutu przedawnienia wskazało na przepis art. art. 146 § 1 k.p.a. oraz 10 letni termin do uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2. W odniesieniu do decyzji wydanej w dniu [...] lipca 2013 r. termin ten jeszcze nie upłynął.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w dniu [...] stycznia 2021 r. A. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika podniósł następujące zarzuty dotyczące naruszenia:

- art. 148 § 1 k.p.a. poprzez wznowienie postępowania pomimo złożenia wniosku o wznowienie postępowania z uchybieniem miesięcznego terminu od dnia, w którym Prokuratura Rejonowa [...] w S. dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania;

- art. 6, art. 7, art. 8 §1, art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie dochowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania;

-błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez stwierdzenie, że zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania, a wskutek wznowienia należy odmówić wydania prawa jazdy kategorii B.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania z powodu wskazanych naruszeń mających istotny wpływ na wynik postępowania, zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi A. W. podniósł, że Prokurator Rejonowy [...] w S. wiedział o podstawach wznowienia postępowania najpóźniej od chwili uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego [...] w S., w związku z czym wniosek został złożony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 §1 k.p.a. Zdaniem skarżącego, Prokurator Rejonowy powinien udowodnić, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania nastąpiło z zachowaniem terminu. Skarżący wskazał, że organ zaniechał ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych mających wpływ na wynik sprawy, w tym nie ustalił czy dochowany został wspomniany termin.

W odpowiedzi na skargę wniesionej w dniu [...] lutego 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Organ II instancji podniósł, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania przewidziany w art. 148 § 1 k.p.a. wiąże strony, nie znajduje natomiast zastosowania do sprzeciwu od decyzji ostatecznej wnoszonego przez prokuratura na podstawie art. 184 k.p.a. W związku z tym nie było podstaw do przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie dochowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W ocenie Kolegium skarżący nie wskazał błędów w ustaleniu stanu faktycznego, a zatem należy uznać, że w przedmiotowej sprawie zaktualizowała się przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 §1 pkt 1 k.p.a.

W piśmie wniesionym w dniu [...] marca 2021 r. udział w postępowaniu zgłosił Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w S..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa o COVID-19". Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powołanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryteria Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprzeciwie prokurator jako podstawę prawną wznowienia postępowania wskazał art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. Tymczasem organ pierwszej instancji zasadnie wznowił postępowanie na podstawie pkt 1 wskazanego przepisu, albowiem nie budzi wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie dowód w postaci zaświadczenia o pobycie czasowym, na podstawie którego ustalono, że skarżący spełnia wymogi uzyskania prawa jazdy okazał się fałszywy. Wynika to wprost z wyroku Sądu Rejonowego [...] w S. z dnia [...] stycznia 2017 r. (sygn. akt V K [...]). Nie ma zatem podstaw, tak jak chce tego prokurator, by twierdzić, że w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istotne dla sprawy lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami prawo jazdy jest wydawane osobie, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste lub zawodowe albo przedstawi zaświadczenie, że studiuje co najmniej od 6 miesięcy.

A. W., aby wykazać spełnienie przesłanki wynikającej z powołanego wyżej przepisu, do wniosku o wydanie polskiego prawa jazdy kategorii B załączył zaświadczenie o pobycie czasowym od [...] stycznia do [...] sierpnia 2013 r. w lokalu przy ul. [...] w S., którego treść poświadczała nieprawdę. Powyższe bez wątpliwości zostało potwierdzone w wyroku nakazowym z dnia [...] stycznia 2017 r. Sądu Rejonowego [...] w S. (sygn. akt V K [...]), który uznał P. S. za winnego tego, że w dniu [...] lutego 2013 r. w siedzibie Urzędu Miasta w S. poprzez podstępne wprowadzenie w błąd osoby upoważnionej do wystawienia dokumentu polegające na potwierdzeniu nieprawdy co do przebywania osób pod wskazanym adresem wyłudził poświadczenie nieprawdy w dokumencie – potwierdzeniu zameldowania na pobyt czasowy obywatela Unii Europejskiej – A. W.. Nadto czynność materialno-techniczna polegającą na zameldowaniu A. W. na pobyt czasowy we wskazanym lokalu została uchylona decyzją Prezydenta Miasta S..

W świetle tych ustaleń należy stwierdzić, że spełniła się przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., co skutkowało wznowieniem postępowania przez organ I instancji. Nie zasługuje więc na uwzględnienie zarzut skarżącego, że błędnie ustalono stan faktyczny co skutkowało zaistnieniem przesłanek do wznowienia postępowania.

A. W. miał możliwość wykazania, że spełnia wymogi określone w art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, albowiem został przez organ I instancji zobowiązany do złożenia oświadczenia w tej materii, jednakże zobowiązania- pomimo zakreślenia miesięcznego terminu, nie wykonał. Jego pełnomocnik w postępowaniu administracyjnym powołał się na zaświadczenie wydane dla obywatela Unii Europejskiej na podstawie art. 26 ust. 4 w zw. z art. 11 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który to obowiązek istniał do 1 marca 2015 r. Zaświadczenie to nie potwierdzało jednak spełnienia przesłanki z art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone z uchybieniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. , należy uznać zarzut ten również za bezzasadny. Zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a-145b następuje tylko na żądanie strony. Zgodnie z art. 184 §1 k.p.a. prokuratorowi służy prawo wniesienia sprzeciwu od decyzji ostatecznej, jeżeli przepisy kodeksu lub przepisy szczególne przewidują wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji albo jej uchylenie lub zmianę. Na podstawie art. 186 k.p.a. w przypadku wniesienia sprzeciwu przez prokuratora właściwy organ administracji publicznej wszczyna w sprawie postępowanie z urzędu, zawiadamiając o tym strony i nie jest przy tym związany miesięcznym terminem

Przekładając powyższe regulacje prawne na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że organ I instancji prawidłowo wznowił postępowanie z urzędu bowiem niewątpliwie zaktualizowała się przesłanka wznowienia postępowania, dowód na którego podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazał się fałszywy. Wszczęcie postępowania wznowieniowego z urzędu na skutek sprzeciwu prokuratora czyni bezzasadnym zarzut skarżącego, iż wznowienie nastąpiło z uchybieniem terminu.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.