Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 956/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8
journal: Dz.U. 2020 poz 106
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.
article: art. 146 par. 1, art. 209, art. 200, art. 205 par. 2-4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek (spr.) WSA Urszula Zięba Protokolant: Julia Mejer po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych).


UZASADNIENIE

W dniu [...] maja 2020r. G. K. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT kwot zasądzonych od pozostałych współwłaścicieli nieruchomości tytułem wydatków poniesionych przez Gminę na nieruchomość wspólną. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia [...] lipca 2020r. będącym odpowiedzią na wezwanie organu z dnia [...] lipca 2020r.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca G. K. jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT. Dodać należy, że Gmina jest jednocześnie miastem na prawach powiatu. Wynika to z art. 92 ust. 2 ustawy z 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2019r., poz. 511, ze zm.), miasto na prawach powiatu jest gminą wykonującą zadania powiatu na zasadach określonych w tej ustawie. Stosownie do przepisów ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020r., poz. 713) miasto jest jednostką samorządu terytorialnego posiadającą osobowość prawną, wykonującą zadania publiczne we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność (art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym).

G. K. uczestniczyła w postępowaniu sądowym sygn. akt VI Ns [...] przed Sądem Rejonowym [...] VI Wydział Cywilny o zniesienie współwłasności nieruchomości składającej się z działki nr [...] o powierzchni 0,0309 ha zabudowanej budynkiem wielomieszkaniowym położonym przy ul. [...] w K. (nieruchomość objęta jest księgą wieczystą nr [...]). Udział Gminy w tej nieruchomości wynosi [...] części, a pozostałymi współwłaścicielami są osoby fizyczne.

W toku tego postępowania sądowego Gmina dochodziła również roszczenia o zapłatę przez pozostałych współwłaścicieli tytułem udziału w kosztach związanych z nieruchomością wspólną, proporcjonalnie do posiadanych udziałów. Koszty te dotyczyły: objęcia nieruchomości ochroną ubezpieczeniową, dostarczenia do części wspólnych energii elektrycznej, wykonania okresowych kontroli, przeglądów instalacji elektrycznej, a także pokrytych przez Gminę wydatków związanych z dostarczeniem do nieruchomości wody i odprowadzenia ścieków w okresie od [...] sierpnia 2014r. do [...] marca 2015r. oraz wywozu śmieci z nieruchomości wspólnej za okres od [...] stycznia 2014r. do [...] kwietnia 2015r.

W efekcie przeprowadzonego postępowania sądowego o którym wyżej mowa, ww. Sąd Rejonowy w dniu [...] grudnia 2018r. wydał postanowienie sygn. akt [...] na mocy którego dokonał zniesienia współwłasności wskazanej nieruchomości w ten m.in. sposób, że G. K. przyznał na wyłączną własność dwa lokale oraz zasądził na jej rzecz dodatkowe dopłaty od pozostałych współwłaścicieli nieruchomości.

Jednocześnie jednak zasądził na rzecz Gminy od pozostałych współwłaścicieli dodatkowe kwoty tytułem wydatków na tę nieruchomość wspólną stosownie do posiadanych udziałów, w tym od L. K. [...] zł, od M. K. [...] zł, od D. P. [...] zł. Od ww. postanowienia częściowo zostały wniesione środki odwoławcze przez Gminę, L. K. i M. K., w tym zatem zakresie przedmiotowe postępowanie pozostaje w toku. Jednak w zakresie zasądzenia ww. kwoty [...]zł na rzecz Gminy od D. P. tytułem wydatków na nieruchomość wspólną - postanowienie Sądu Rejonowego dnia [...] grudnia 2018r. jest prawomocne (co zostało stwierdzone na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w K., [...] Wydział Cywilny - Odwoławczy sygn. akt [...] z [...] października 2019r.)

W uzupełnieniu do wniosku Gmina wyjaśniła, iż po zaprzestaniu pełnienia funkcji administratora nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] przez jednego ze współwłaścicieli, powstały problemy z bieżącą eksploatacją nieruchomością, m.in. istniało ryzyko odcięcia dopływu wody do nieruchomości w przypadku nie zawarcia nowej umowy z [...]PWiK o zaopatrzenie w wodę i odprowadzenie ścieków. Urząd Miasta K. (jednostka obsługująca Gminę) nie mógł osiągnąć konsensusu z pozostałymi współwłaścicielami w przedmiocie wyboru zarządcy umownego oraz rozwiązania problemów z bieżącą eksploatacją budynku.

Z uwagi na pilną i bezwzględną potrzebę zapewnienia podstawowej eksploatacji, zwłaszcza w kontekście realnego pozbawienia nieruchomości zaopatrzenia w wodę, na mocy protokołu z dnia [...] kwietnia 2015r. Gmina jako współwłaściciel nieruchomości (z udziałem w niej w wysokości [...]) przekazała i powierzyła wybrane czynności z zakresu administrowania o charakterze zachowawczym oraz rolę wynajmującego przez współwłaściciela nieruchomości, wybrane czynności z zakresu administrowania przedmiotowym budynkiem, Zarządowi Budynków Komunalnych tj. swojej jednostce budżetowej podlegającej scentralizowanemu rozliczeniu VAT (dalej: ZBK).

W protokole tym postanowiono, że od dnia [...] maja 2015r. ZBK będzie zobowiązany do realizacji następujących czynności (o charakterze zachowawczym), które nie są realizowane przez inne podmioty i osoby w tym pozostałych współwłaścicieli nieruchomości, tj.: założenie i prowadzenie, książki obiektu budowlanego, zlecanie przeprowadzania obowiązkowych przeglądów technicznych; ubezpieczenie nieruchomości od ognia i innych zdarzeń losowych; zawarcia umowy na dostawę wody i odprowadzanie ścieków; zawarcia umowy na dystrybucję i sprzedaż energii elektrycznej celem obsługi części nieruchomości służącej do wspólnego użytkowania (klatka schodowa, piwnice, podwórko, itp.); składania deklaracji o wysokości opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi i zawarcia umowy wynajmu pojemników na odpady komunalne; naliczania i pobierania od użytkowników wszystkich lokali zaliczek z tytułu zużycia wody i odprowadzania ścieków oraz opłat z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi wraz z ich rozliczeniem.

O powierzeniu ZBK wybranych czynności administrowania oraz roli wynajmującego - pozostali współwłaściciele zostali poinformowani.

Ponadto Gmina wskazała, że w oparciu o ww. protokół Zarząd Budynków Komunalnych (w imieniu Gminy) ponosił wydatki na nieruchomość wspólną dotyczącą opłat za wodę, ścieki, odpady komunalne, energię elektryczną, ochronę ubezpieczeniową, okresowej pięcioletniej kontroli budynku, przeglądu instalacji gazowej i elektrycznej. Na mocy zawartego protokołu ZBK został zobowiązany do składania deklaracji "śmieciowych" oraz zawarcia z odpowiednimi jednostkami umów o świadczenie ww. usług, dostawę towarów. Podstawą dokonania płatności przez ZBK (GM[...]) były otrzymane faktury od dostawców towarów/usług oraz zawarta polisa ubezpieczeniowa.

Po rozwiązaniu umowy z [...] Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji S.A. przez współwłaścicielkę przedmiotowej nieruchomości, która pełniła funkcję administratora budynku przed 2014r. do czasu zawarcia nowej umowy faktury za wodę zostały wystawione na G. K. jako większościowego współwłaściciela (Gmina posiada udział w wysokości [...] nieruchomości, a pozostałymi współwłaścicielami są [...] osoby fizyczne z udziałami wynoszącymi odpowiednio: 10/24,1/24 i 1/24). Brak zapłaty należności wynikających z tych faktur naraziłoby GMK na wszczęcie postępowania mającego na celu wyegzekwowanie zapłaty.

Wobec powyższego, w oparciu o przedłożone faktury dotyczące okresu od [...] sierpnia 2014r. do [...] marca 2015r. - Gmina uregulowała płatności.

Gmina dokonywała również płatności na podstawie otrzymanych faktur od innych dostawców towarów/usług (T. MPWiK), zawartej polisy ubezpieczeniowej oraz złożonej deklaracji o wysokości opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi. Ponadto, z uwagi na to, że nie złożono deklaracji "śmieciowej" za okres od dnia [...] stycznia 2014r. do [...] kwietnia 2015r., konieczne było jej złożenie oraz uiszczenie przez Gminę stosownej opłaty.

Z uwagi na konflikt z pozostałymi współwłaścicielami oraz brak możliwości porozumienia, w toku prowadzonego już wówczas postępowania o zniesienie współwłasności nieruchomości o której mowa, Gmina zgłosiła przed sądem roszczenie o zwrot przez pozostałych współwłaścicieli kosztów związanych z nieruchomością wspólną obejmujących ww. wydatki za wskazany okres, w częściach przypadających na udziały tych współwłaścicieli.

Wydatki, o których mowa, ponoszone były zarówno w odniesieniu do części wspólnych nieruchomości, jak również w zakresie dotyczącym części udziału Gminy oraz pozostałych współwłaścicieli, co realizowano na podstawie ww. protokołu z dnia [...] kwietnia 2015r. powierzenia tych zadań Zarządowi Budynków Komunalnych. Wyjątkiem były wydatki na energię elektryczną, gdyż te dotyczyły jedynie części nieruchomości służącej do wspólnego użytkowania. Gmina regulowała płatności, gdyż brak ich zapłaty skutkowałby wszczęciem postępowania mającego na celu ich przymusowego wyegzekwowania.

W odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości nie ma aktualnie podmiotu administrującego/zarządzającego. Jak wskazywano wcześniej, wybrane czynności z zakresu administracji o charakterze zachowawczym realizuje - w imieniu G. K. - Zarząd Budynków Komunalnych na podstawie protokołu z dnia [...] kwietnia 2015r. dotyczącego przekazania i powierzenia tej jednostce wybranych czynności z zakresu administrowania o charakterze zachowawczym oraz roli wynajmującego.

Wnioskodawca wyjaśnił, że z uwagi na konflikt z pozostałymi współwłaścicielami nieruchomości o której mowa, oraz brak możliwości porozumienia nie tylko w zakresie administrowania przedmiotowym budynkiem, ale również w kwestii ponoszenia opłat na nieruchomość wspólną, kwota przypadająca na udział pozostałych współwłaścicieli została zgłoszona z wniosku G. K. przed sądem w toku postępowania o zniesienie współwłasności. Gmina zgłaszała przeciwko pozostałym współwłaścicielom, stosownie do udziałów przysługujących im we współwłasności tej nieruchomości, roszczenie o zapłatę tytułem zwrotu wydatków poniesionych na nieruchomość wspólną oraz przedstawiał dokumenty potwierdzające zasadność roszczenia, umożliwiając pozostałym stronom postępowania zapoznanie się z nimi. Gmina wskazała, że zgodnie z art. 207 Kodeku Cywilnego wszyscy współwłaściciele zobowiązani są partycypować w kosztach związanych z nieruchomością wspólną w wielkości przypadającej na posiadany udział we współwłasności, w związku z powyższym miała ona prawo domagać się od pozostałych współwłaścicieli zwrotu tych kosztów.

Wnioskodawca podkreślił, że zapadłe orzeczenie sądowe (postanowienie z dnia [...] grudnia 2018r. sygn. akt [...]) oprócz rozstrzygnięcia sprawy zniesienia współwłasności nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], reguluje także wzajemne rozliczenia pomiędzy współwłaścicielami dot. kosztów poniesionych przez Gminę w odniesieniu do ww. nieruchomości.

Postanowieniem tym Sąd zasądził od pozostałych trzech współwłaścicieli nieruchomości kwoty: [...] zł, [...] zł i [...] zł tytułem wydatków na nieruchomość wspólną z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, poniesionych w okresie do jego wydania. Natomiast roszczenia o zapłatę tytułem kosztów związanych z nieruchomością wspólną za dalszy okres zostały zgłoszone przez Gminę w postępowaniu toczącym się w II instancji. Postępowanie to w dalszym ciągu jest w toku.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy kwoty zasądzone od współwłaścicieli nieruchomości na rzecz G. K. tytułem wydatków poniesionych przez Gminę na nieruchomość wspólną uznać należy za zapłatę za dostawę towarów lub usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, która winna być opodatkowana podatkiem VAT?

Zdaniem wnioskodawcy, kwoty zasądzone na rzecz Gminy postanowieniem Sądu Rejonowego sygn. akt [...] z tytułu wydatków poniesionych na nieruchomość wspólną są formą rekompensaty od pozostałych współwłaścicieli tej nieruchomości za poniesione wcześniej wydatki bieżące dotyczące tej nieruchomości, a nie zapłatą za dostawę towarów lub świadczenie usług o których mowa w art. 7 ust. 1 czy art. [...] ust. 1 i tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Gmina podkreśliła, że aby daną czynność można było potraktować jako podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT winna ona stanowić "dostawę towarów" lub "świadczenie usług" oraz - co do zasady - powinna być dokonana za odpłatnością. Z kolei by uznać dane świadczenie za odpłatne, musi po pierwsze istnieć stosunek prawny pomiędzy dostawcą lub świadczącym usługę a odbiorcą, a po drugie w zamian za dokonanie dostawy lub wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Innymi słowy musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną czynnością i przekazanym za nią wynagrodzeniem.

Zdaniem Gminy za wynagrodzenie, o którym wyżej mowa (odpłatność za usługi lub dostawę towarów) nie mogą zostać uznane kwoty zasądzone na rzecz G. K. postanowieniem Sądu Rejonowego sygn. akt VI [...] z dnia [...] grudnia 2018r. z tytułu wydatków poniesionych na nieruchomość wspólną.

Wydatki, których dotyczy ww. postanowienie sądowe dotyczyły ubezpieczenia nieruchomości, dostarczenia do części wspólnych energii elektrycznej, wykonania okresowych kontroli i przeglądów instalacji elektrycznej, a także dostarczenia do nieruchomości wody, odprowadzenia ścieków oraz wywozu śmieci z nieruchomości wspólnej. Skoro zaś wydatki te zostały poniesione przez Gminę, a dotyczyły całości nieruchomości położonej przy ul. [...] w K., której Gmina była jedynie współwłaścicielem, to pozostali współwłaściciele nieruchomości, zgodnie z art. 207 Kodeksu Cywilnego, winni w nich uczestniczyć w zakresie stosownym do wielkości udziałów w tej rzeczy wspólnej. Jako, że kwoty z tego tytułu zostały zasądzone w postępowaniu sądowym na rzecz Gminy od pozostałych współwłaścicieli nieruchomości w związku z jej roszczeniem o zapłatę z tytułu udziału w kosztach związanych z nieruchomością wspólną, to oznacza, że stanowią one rekompensatę za wydatki poniesione na nieruchomość ponad przypadający Gminie udział w nieruchomości.

Płatności te mają zatem charakter jednostronny, nie stanowią wynagrodzenia związanego z dostawą towarów czy świadczeniem usług. O odpłatności w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, możemy mówić jedynie wtedy gdy mamy do czynienia z umową zobowiązaniową pomiędzy dostawcą towaru lub świadczącym usługę, a ich nabywcą będącym beneficjentem danej czynności, który jednocześnie płaci w zamian określone wynagrodzenie.

Istotną cechą takiego wynagrodzenia jest więc istnienie bezpośredniego związku pomiędzy tą czynnością a otrzymaną zapłatą. Tymczasem w przypadku tej sprawy zasądzone na rzecz Gminy kwoty nie pełnią takiej funkcji, gdyż mają wyłącznie charakter rekompensaty za poniesione wcześniej wydatki przez Gminę, które pozostali współwłaściciele nieruchomości powinni ponosić w stosunku do wielkości ich udziałów w nieruchomości.

Gmina podkreśliła, że w przedstawionym w sprawie stanie faktycznym nie dokonuje ona na rzecz D. P., L. K. czy M. K. żadnych dostaw towarów ani nie świadczy żadnych usług, które miałyby być związane z zasądzonymi płatnościami. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z należnością o charakterze odszkodowawczym, nie ma ona bezpośredniego związku z żadną wzajemną czynnością mającą charakter świadczenia ze strony Gminy. Tym samym zasądzone postanowieniem Sądu kwoty nie stanowią odpłatności za czynności wymienione w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Podsumowując wnioskodawca stwierdził, że w świetle regulacji prawnych w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego, otrzymanie przez G. K. zasądzone postanowieniem Sądu kwoty z tytułu wydatków poniesionych na nieruchomość wspólną - nie stanowią zapłaty za dostawę towarów lub świadczenie usług, o których mowa w art. 7 ust. 1 czy art. 8 ust. 1 i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia [...] sierpnia 2020r. nr [...] stwierdził, że ww. stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ interpretacyjny wskazał, że kwestie odszkodowań, jak i kar umownych z tytułu niewywiązania się z warunków umowy regulują przepisy ustawy Kodeks cywilny. Odszkodowanie jest zapłatą za wyrządzone szkody, poniesione przez kogoś straty. Zgodnie z art. 361 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego, zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Na gruncie prawa cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody. Ponadto między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku szkodą musi istnieć związek przyczynowy.

Zgodnie z art. 471 Kodeksu cywilnego, dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

DKIS wskazał, że na gruncie stosunków cywilnoprawnych szkoda polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika, istnienia adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania. Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną – świadczenie w zamian za wynagrodzenie – co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata taka nie jest też związana z zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji. Ustalanie statusu wypłacanej rekompensaty, jako podlegającej bądź niepodlegającej opodatkowaniu VAT, należy więc oceniać w kontekście związku z konkretnym świadczeniem.

Organ interpretacyjny podkreślił, że jeżeli płatności o charakterze odszkodowawczym nie będą miały bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter świadczenia ze strony podmiotu zobowiązanego, wówczas kwota otrzymanych odszkodowań/ rekompensat nie będzie mieściła się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług i jako taka nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.

W opinii DKIS, odwołując się do art. 361 i art. 471 Kodeksu cywilnego należy stwierdzić, że istotą odszkodowań nie jest płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie występuje świadczenie w zamian za wynagrodzenie, a zatem otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana z zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.

Także w przypadku, gdy odszkodowanie wynika z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, jego istota sprowadza się do naprawienia wyrządzonej w związku z tym szkody. Innymi słowy, przesłanką odszkodowania przewidzianego w art. 471 Kodeksu cywilnego jest nie samo niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania, a spowodowanie tym szkody w rozumieniu art. 361 § 2 Kodeksu cywilnego.

DKIS stwierdził zatem, że w przedmiotowej sprawie przepisy Kodeksu cywilnego dot. szkody nie mają zastosowania, gdyż przepisy art. 361 Kodeksu cywilnego dotyczą szkody wyrządzonej na majątku, a art. 471 Kodeksu cywilnego dotyczy szkody z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy – a z takimi przypadkami nie mamy do czynienia w opisanej sytuacji.

Organ interpretacyjny wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie zagadnienie dotyczące współwłasności regulują przepisy Działu IV "Współwłasność" ustawy Kodeks cywilny. I tak, zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego, własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność). Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną (art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego). Stosownie do art. 207 Kodeksu cywilnego, pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku do wielkości udziałów w takim samym stosunku współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną. Należy zaznaczyć, że bez znaczenia pozostaje nazwa danej płatności. Istotnym jest natomiast, czy stanowi ona zapłatę za konkretne świadczenie czy też jest odszkodowaniem w znaczeniu wyżej opisanym. Natomiast w myśl art. 209 Kodeksu cywilnego, każdy ze współwłaścicieli może wykonywać wszelkie czynności i dochodzić wszelkich roszczeń, które zmierzają do zachowania wspólnego prawa.

Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że w rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną – świadczenie w zamian za wynagrodzenie określone w postanowieniu sądu. Należna wnioskodawcy kwota pieniężna nie posiada cech odszkodowania za poniesioną szkodę, gdyż nie zaistniały okoliczności, które w rozumieniu Kodeksu cywilnego powodowałyby szkodę i determinowały wypłatę odszkodowania. Kwoty zasądzone na rzecz Gminy z tytułu wydatków poniesionych na nieruchomość wspólną stanowią należność wynikającą wprost z łączącego wnioskodawcę i pozostałych współwłaścicieli prawa własności jednej nieruchomości. Zauważyć trzeba, że Gmina obciążając pozostałych współwłaścicieli wskazanymi kwotami tytułem wydatków poniesionych na nieruchomość wspólną traktowana jest najpierw jako nabywca, a następnie zbywca tego samego towaru bądź usługi.

Tym samym Gmina jak wynika z art. 207 Kodeksu cywilnego, miała prawo ubiegać się o ponoszenie przez pozostałych współwłaścicieli nieruchomości wydatków stosownych do posiadanego udziału w nieruchomości. Kwoty zasądzone na rzecz wnioskodawcy na podstawie postanowienia sądu nie są zatem skutkiem niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania i nie można ich uznać za odszkodowanie/rekompensatę. W przedmiotowej sprawie Gmina – w odniesieniu do poniesionych wydatków działa w imieniu własnym lecz na rachunek innych podmiotów. A zatem poniesione wydatki, gdzie odbiorcą jest inny podmiot (w niniejszej sprawie współwłaściciele nieruchomości) niż podmiot obciążony (wnioskodawca) przez dostawcę towaru bądź usługi, powinny zostać przeniesione przez Wnioskodawcę na faktycznego odbiorcę. Tym samym nabyte przez Gminę towary i usługi związane z nieruchomością wspólną są, w opinii organu, w niniejszej sprawie przedmiotem odsprzedaży dla pozostałych właścicieli nieruchomości w takiej części, w jakiej faktycznie dotyczą tych podmiotów. Kwoty zasądzone od współwłaścicieli nieruchomości należy traktować więc jako wynagrodzenie należne wnioskodawcy z tytułu wykonanego świadczenia, co wypełnia przesłankę uznania za dostawę towarów i świadczenie usług w rozumieniu odpowiednio art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Ponadto w przypadku opisanym we wniosku możemy wskazać konkretnych beneficjentów konkretnych świadczeń – współwłaścicieli nieruchomości, którzy w związku z zaistnieniem określonych okoliczności są zobowiązani do wypłaty wynagrodzenia.

W konsekwencji DKIS stwierdził, że kwoty zasądzone od współwłaścicieli nieruchomości na rzecz Gminy tytułem wydatków poniesionych na nieruchomość wspólną stanowią w istocie wynagrodzenie za odpłatne dostawy towarów i odpłatne świadczenia usług w rozumieniu art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Podsumowując zdaniem organu interpretacyjnego, w analizowanej sprawie nie można zgodzić się z wnioskodawcą, że zasądzone na rzecz Gminy kwoty przybierają formę odszkodowania/rekompensaty i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jak wynika bowiem z analizy stanu faktycznego w kontekście przepisów mających zastosowanie w sprawie, stanowią one wynagrodzenie za dostawy towarów i świadczenia usług mieszczące się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie G. K. wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej dnia [...] sierpnia 2020r. w całości oraz o zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucając naruszenie art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług a w konsekwencji przyjęcie, że kwoty zasądzone od współwłaścicieli nieruchomości na rzecz Gminy tytułem wydatków poniesionych na nieruchomość wspólną stanowią w istocie wynagrodzenie za odpłatne dostawy towarów i odpłatne świadczenia usług w rozumieniu art. 7 ust.1 i art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach.

Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej).

Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa.

Trzeba również wyjaśnić, że zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu, sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57 (a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.; zob. też S. Babiarz (red.), K. Aromiński, Postępowanie sądowoadministracyjne w praktyce, publ. Lex 2015).

Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że strona skarżąca oparła swoją skargę wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego tj. naruszenia art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Sąd orzekający w sprawie był zatem związany zakresem zaskarżenia wydanej interpretacji indywidualnej. Oznacza to, w świetle przytoczonego przepisu, Sąd zaskarżoną interpretację może skontrolować (zbadać prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej) tylko z punktu widzenia zarzutów skargi (naruszenia prawa materialnego). W szczególności Sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie.

W ocenie Sądu w składzie orzekającym w sprawie, organ interpretacyjny (Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dalej "DKIS") w stosunku do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego dokonał błędnej wykładni art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020r., poz. 106 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.t.u.").

Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczyła kwestii, czy kwoty zasądzone postanowieniem sądu na rzecz strony skarżącej od współwłaścicieli z tytułu wydatków poniesionych przez stronę skarżącą na wspólną nieruchomość (budynek wielomieszkaniowy) powinny być potraktowane jako zapłatę za dostawę lub usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 u.p.t.u. i w konsekwencji opodatkowane podatkiem od towarów i usług.

Zdaniem strony skarżącej kwoty zasądzone postanowieniem sądu z tytułu wydatków poniesionych na nieruchomość wspólną, są formą rekompensaty od pozostałych współwłaścicieli tej nieruchomości za poniesione wcześniej wydatki bieżące dotyczące tej nieruchomości, a nie zapłatą za dostawę towarów lub świadczenie usług o których mowa w art. 7 ust. 1 czy art. 8 ust. 1 u.p.t.u. i tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Natomiast DKIS w zaskarżonej interpretacji przyjął, że zasądzone orzeczeniem sądowym kwoty za wydatki na nieruchomość wspólną są wynagrodzeniem za dostawy towarów i świadczenie usług, które podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W ocenie Sądu orzekającego w sprawie kluczowe dla rozstrzygnięcia powyższego sporu interpretacyjnego będzie ustalenie, czy w stanie faktycznym opisanym we wniosku doszło do dostawy towarów i świadczenia usług w rozumieniu ustawy podatkowej.

Określając ramy prawne sprawy przywołać trzeba przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., według którego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 u.p.t.u., przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (art. 8 ust. 1 u.p.t.u.).

Jak wynika z przywołanych regulacji prawnych, u.p.t.u. przyjmuje generalną zasadę, zgodnie z którą, usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Tym samym "świadczenie usług" ma charakter dopełniający definicję "dostawy towarów" i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług w transakcjach wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Aby jednak uznać, że doszło do świadczenia usługi, czynność ta musi mieć charakter odpłatny, w tym znaczeniu, że pomiędzy otrzymaną zapłatą a wykonanym świadczeniem powinien istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania konkretnego świadczenia, a wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.

Przepisy u.p.t.u. nie definiuje pojęcia "czynność odpłatna", jednakże kwestia ta była przedmiotem orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE). W wyroku w sprawie C-16/93 TSUE zwrócił uwagę, że czynność podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za określone i konkretne usługi świadczone na rzecz usługobiorcy. Świadczenie podlega więc opodatkowaniu jedynie w wypadku, gdy podstawę opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne otrzymane przez świadczącego usługę (por. także wyrok TSUE w sprawie C-154/80).

W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, który sąd orzekający podziela (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2018r., sygn. I FSK 546/16, WSA z dnia 15 grudnia 2015r., sygn. III SA/Gl 1493/15, WSA z dnia 5 kwietnia 2017r., sygn. III SA/Wa 873/16), że aby doszło do świadczenia usług:

1) musi istnieć związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne. Między usługodawcą i usługobiorcą musi istnieć stosunek zobowiązaniowy w ramach którego jeden z podmiotów jest zobowiązany względem drugiej strony do spełnienia określonego świadczenia polegającego na działaniu lub zaniechaniu jakiegoś działania. W stosunku zobowiązaniowym można zidentyfikować podmiot wykonujący usługi oraz podmiot będący beneficjentem tych usług,

2) wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę ma stanowić wartość przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,

3) istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy usługi,

4) odpłatność za otrzymane świadczenie pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,

5) za wynagrodzenie z tytułu usługi nie można uznać jakiegokolwiek przepływu pieniężnego między usługodawcą, a usługobiorcą, tylko dlatego, że jest dokonywany między tymi podmiotami.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że strona skarżąca (Gmina Miejska K.) jest współwłaścicielem nieruchomości zabudowanej budynkiem wielomieszkaniowym położonym w K..

Strona skarżąca, po zaprzestaniu pełnienia funkcji administratora nieruchomości przez jednego ze współwłaścicieli (osobę fizyczną), w okresie od dnia [...] sierpnia 2014r. do [...] marca 2015r. ponosiła wydatki związane z nieruchomością wspólną takie jak: ubezpieczenie nieruchomości, dostarczenie do części wspólnych nieruchomości energii elektrycznej, wykonanie okresowych kontroli, przeglądów instalacji elektrycznej, a także wydatków związanych z dostarczeniem do nieruchomości wody i odprowadzeniem ścieków, a w okresie od dnia [...] stycznia 2014r. do [...] kwietnia 2015r. wydatków związanych z wywozem śmieci z nieruchomości wspólnej.

z uwagi na brak zapłaty ze strony pozostałych współwłaścicieli, faktur za media, ubezpieczenie, strona skarżąca w oparciu o wystawione faktury i umowy dotyczące nieruchomości z okresu od dnia [...] sierpnia 2014r. do dnia [...] marca 2015r. uregulowała zaległe płatności w tym także płatności za śmieci za okres od [...] stycznia 2014r. do [...] kwietnia 2015r.

W celu zapewnienia podstawowej eksploatacji, zwłaszcza w kontekście realnego pozbawienia nieruchomości zaopatrzenia w wodę, na mocy protokołu z dnia [...] kwietnia 2015r. Gmina jako współwłaściciel nieruchomości (z udziałem w niej w wysokości 12/24) przekazała i powierzyła wybrane czynności z zakresu administrowania o charakterze zachowawczym oraz rolę wynajmującego przez współwłaściciela nieruchomości, wybrane czynności z zakresu administrowania przedmiotowym budynkiem, Zarządowi Budynków Komunalnych (ZBK). W protokole tym postanowiono, że od dnia [...] maja 2015r. ZBK będzie zobowiązany do realizacji czynności o charakterze zachowawczym, wymienionych w protokole. O powierzeniu ZBK wybranych czynności administrowania pozostali współwłaściciele zostali poinformowani.

Z uwagi na konflikt z pozostałymi współwłaścicielami oraz brak możliwości porozumienia, w toku prowadzonego już wówczas postępowania o zniesienie współwłasności nieruchomości o której mowa, strona skarżąca zgłosiła przed sądem roszczenie o zwrot przez pozostałych współwłaścicieli kosztów związanych z nieruchomością wspólną obejmujących ww. wydatki za wskazany okres, w częściach przypadających na udziały tych współwłaścicieli.

Sąd postanowieniem z dnia [...] grudnia 208r. zasądził na rzecz strony skarżącej od pozostałych trzech współwłaścicieli kwoty tytułem wydatków poniesionych przez G. K. stosownie do posiadanych udziałów odpowiednio [...] zł, [...] zł, [...] zł.

W ocenie Sądu należy rację przyznać stronie skarżącej, że w/w kwoty, zasądzone wyrokiem sądu, nie można uznać za wynagrodzenie za dostawę towarów i świadczenie usług, jakby chciał tego organ interpretacyjny.

Z przedstawionego stanu faktycznego nie wynika, aby pomiędzy stroną skarżącą a pozostałymi współwłaścicielami istniał związek prawny taki jak pomiędzy usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne.

Strona skarżąca jako współwłaściciel większościowy, jednostronnie w celu zapewnienia normalnego funkcjonowania budynku wielomieszkaniowego pokryła w całości określone wydatki dotyczące nieruchomości wspólnej. Należy dodać, że wydatki te dotyczą okresu (od [...] stycznia 2014r. do [...] kwietnia 2015r.), kiedy strona skarżąca była tylko jednym ze współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] i decyzja o ponoszeniu wydatków na wspólną nieruchomość była jednostronną i samodzielną decyzją strony skarżącej, nie wynikającą z żadnego stosunku prawnego łączącego skarżącą Gminę z pozostałymi współwłaścicielami, trudno zatem mówić o relacjach usługodawca – usługobiorca i świadczeniach wzajemnych.

Strona skarżąca w żaden sposób nie była zobowiązana względem pozostałych współwłaścicieli do spełnienia określonego świadczenia polegającego na działaniu lub zaniechaniu jakiegoś działania. Nie można w tym wypadku mówić o stosunku zobowiązaniowym, w którym można zidentyfikować podmiot wykonujący usługi oraz podmiot będący beneficjentem tych usług.

Zasądzone kwoty wbrew twierdzeniom organu interpretacyjnego nie można uznać za wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę jako wartość przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy.

Zasądzone kwoty na rzecz strony skarżącej od pozostałych trzech współwłaścicieli stanowiły rekompensatę poniesionych wydatków, które dotyczyły ubezpieczenia nieruchomości, dostarczenia do części wspólnych energii elektrycznej, wykonania okresowych kontroli i przeglądów instalacji elektrycznej, a także dostarczenia do nieruchomości wody, odprowadzenia ścieków oraz wywozu śmieci z nieruchomości wspólnej.

Skoro zaś wydatki te zostały poniesione przez stronę skarżącą, a dotyczyły całości nieruchomości, której była jedynie współwłaścicielem, to pozostali współwłaściciele nieruchomości, zgodnie z art. 207 Kodeksu cywilnego, winni w nich uczestniczyć w zakresie stosownym do wielkości udziałów w tej rzeczy wspólnej. Kwoty odpowiadające poniesionym wydatkom zostały zasądzone w postępowaniu sądowym na rzecz skarżącej od pozostałych współwłaścicieli nieruchomości w związku z jej roszczeniem o zapłatę z tytułu udziału w kosztach związanych z nieruchomością wspólną, to oznacza, że stanowią one rekompensatę za wydatki poniesione na nieruchomość ponad przypadający stronie skarżącej udział w nieruchomości.

Istotną cechą wynagrodzenia za świadczoną usługę jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy daną czynnością a otrzymaną zapłatą. Tymczasem w przypadku zasądzonych na rzecz strony skarżącej kwot, organ interpretacyjny w żaden sposób nie wykazał, że w jakim bezpośrednim związku pozostają zasądzone kwoty z konkretnymi wydatkami poniesionymi na rzecz nieruchomości wspólnej przez stronę skarżącą.

Sąd w tym zakresie podziela racje strony skarżącej, że zasądzone kwoty i poniesione wydatki nie pozostają w relacji "spełnione świadczenie - wynagrodzenie za to świadczenie". Odzyskane kwoty mają wyłącznie charakter rekompensaty za poniesione wcześniej wydatki, w których pozostali współwłaściciele nieruchomości powinni partycypować w stosunku do wielkości ich udziałów w nieruchomości.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego w żaden sposób nie wynika, aby strona skarżąca na rzecz pozostałych trzech współwłaścicieli dokonała jakichkolwiek dostaw towarów bądź świadczyła usługi, które miałyby być związane z zasądzonymi płatnościami.

Według Sądu w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z należnością opartą o przepis art. 207 Kodeksu cywilnego, nie ma ona bezpośredniego związku z żadną wzajemną czynnością mającą charakter świadczenia ze strony Gminy. Tym samym zasądzone postanowieniem Sądu kwoty nie można utożsamiać z odpłatności za czynności wymienione w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u.

Reasumując należy stwierdzić, że w świetle regulacji u.p.t.u. odnoszonych do przedstawionego stanu faktycznego, otrzymanie przez stronę skarżącą na podstawie orzeczenia sądowego kwoty z tytułu rekompensaty wydatków poniesionych na nieruchomość wspólną, nie stanowią zapłaty za dostawę towarów lub świadczenie usług, o których mowa w art. 7 ust. 1 czy art. 8 ust. 1 u.p.t.u. i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 209 w związku z art. 200 i art. 205 § 2-4 p.p.s.a.