Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 48/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia WSA del. Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Dorota Kozub-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 472/12 w sprawie ze skargi A. U. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. U. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 5 września 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 472/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. U. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] stycznia 2012 r., utrzymującą w mocy rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia ze służby.

Wyrok został wydany w następującym stanie sprawy:

Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. U., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] listopada 2011 r., zwalniający A. U. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, ze zm.).

W uzasadnieniu Komendant Główny Policji wskazał, że w dniu 23 sierpnia 2011 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] przekazał Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] odpisy materiałów uzyskanych w ramach pomocy prawnej od niemieckich organów wymiaru sprawiedliwości, dotyczących sprawy karnej prowadzonej przeciwko A. U. Prokuratura w Berlinie poinformowała, że nakaz karny wydany przez Sąd Rejonowy [...] w dniu [...] kwietnia 2010 r. wobec A. U. uprawomocnił się w dniu 19 sierpnia 2010 r.. Powyższy nakaz dotyczył uznania za winnego i ukarania A. U. za dokonanie kradzieży motocykla marki [...] w [...] w dniu [...] kwietnia 2009 r..

W związku z otrzymanymi dokumentami Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął postępowanie o zwolnienie A. U. ze służby w trybie art. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, o czym powiadomił zainteresowanego policjanta oraz zwrócił się o opinię w tej sprawie do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów.

Uchwałą z 17 września 2011 r. Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Województwa [...] wyraziło negatywną opinię co do zwolnienia A. U. ze służby w Policji. W opinii wskazano, że ze zgromadzonego materiału nie wynika oczywistość czynu.

Po rozpatrzeniu całości materiałów sprawy, rozkazem personalnym z [...] listopada 2011 r., Komendant Wojewódzki Policji w [...] na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji zwolnił A. U. ze służby z dniem 30 listopada 2011 r.. Decyzji tej w oparciu o art. 108 k.p.a. nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że wymieniony dopuścił się czynu o znamionach przestępstwa, co uniemożliwia pełnienie przez niego służby. Organ wskazał także na konieczność ochrony ważnego interesu służby oraz dobrego imienia Policji poprzez usunięcie z jej szeregów funkcjonariusza, który popełnił przestępstwo.

Policjant złożył odwołanie, w którym wskazał, że w jego ocenie materiał dowodowy nie potwierdza w sposób nienasuwający wątpliwości popełnienia zarzucanego czynu. Jednocześnie zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a., polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego, art. 77 § 1 k.p.a., polegające na pominięciu dowodów wnioskowanych przez stronę oraz art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niezapewnienie stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Rozpatrując odwołanie, Komendant Główny Policji uznał zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu podkreślił, że czyn za który policjant został skazany wypełnia znamiona art. 279 § 1 polskiego kodeksu karnego. Nakazem karnym A. U. został oskarżony o "celowe zabranie obcej rzeczy ruchomej drugiej osobie, przy działaniu zbiorowym, niezgodnie z prawem przywłaszczenie sobie tej rzeczy w [...] kwietnia 2009 r., przy czym rzecz ta była specjalnie zabezpieczona urządzeniem zabezpieczającym przed zabraniem". A. U. został uznany za winnego i wymierzono mu karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po [...] EUR, łącznie [...] EUR oraz zobowiązano do pokrycia kosztów postępowania.

W ocenie organu zebrane w sprawie materiały, a w szczególności: kopie materiałów śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w [...] w sprawie udziału funkcjonariusza Policji A. U. w kradzieży na terenie Niemiec motocykla marki [...] - tj. o popełnienie czynu z art. 279 § 1 k.k., kopie materiałów śledztwa w sprawie kradzieży motocykla na terenie Niemiec prowadzonego przez Prokuraturę [...] oraz kopie nakazów karnych Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. w sposób nie budzący wątpliwości świadczą, że spełniona została przesłanka oczywistości popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa.

Ponadto A. U. swoim zachowaniem dał wyraz ignorancji prawa, przez co utracił zaufanie społeczne, a tym samym nie może nadal być funkcjonariuszem Policji, który ma egzekwować przestrzeganie prawa przez obywateli. Przestępstwo, którego dopuścił się skarżący (które może zostać popełnione jedynie z winy umyślnej) w opinii społecznej postrzegane jest jako czyn o wysokim stopniu społecznej szkodliwości, poddany szczególnej krytyce i napiętnowaniu, gdyż jest popełniony z niskich pobudek, co uzasadnia przyjęcie, że A. U. utracił wymóg nieposzlakowanej opinii, niezbędny funkcjonariuszowi Policji. Dlatego zwolnienie A. U. ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji należy uznać za decyzję prawidłową i słuszną.

Polemizując z zarzutami odwołania organ wskazał na prawidłowe, spełniające wymogi art. 107 k.p.a. uzasadnienie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz umożliwienie stronie udziału w sprawie. W ocenie Komendanta Głównego Policji, organ I instancji prawidłowo odmówił przesłuchania zgłoszonego przez stronę świadka, albowiem sprawa nie dotyczy podważania ustaleń postępowania karnego ale rozstrzygnięcia, czy skazany za przestępstwo pospolite policjant może nadal pełnić służbę i dlatego zeznania tego świadka były zbędne dla sprawy.

A. U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wyżej wskazany rozkaz personalny wnosząc o jego uchylenie, podnosząc: zarzut naruszenia prawa procesowego w postaci art. 7 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie interesu skarżącego; naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów; naruszenie art. 15 k.p.a., poprzez niezastosowanie zasady dwuinstancyjności postępowania; naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., poprzez pominięcie dowodów wnioskowanych przez skarżącego; naruszenie art. 80 k.p.a., poprzez uznanie, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wystarcza do wydania decyzji; naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie sporządzenia faktycznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji; naruszenie art. 108 § 1 k.p.a., poprzez błędne przedłożenie interesu społecznego nad interes indywidualny i naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez uznanie, że popełnienie przez skarżącego czynu zabronionego jest oczywiste.

Rozpoznając skargę Sąd I instancji zaznaczył, że sprawa dotyczy prawidłowości ustalenia czy wobec treści orzeczenia, uznającego skarżącego winnym popełnienia przestępstwa pospolitego, A. U. może nadal pełnić służbę w Policji.

Sąd I instancji uznał za bezsporny ustalony przez organy stan faktyczny. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że A. U. został ujęty na gorącym uczynku kradzieży motocykla marki [...]. Świadczą o tym dokumenty nadesłane z Prokuratury Rejonowej w [...] oraz znajdujący się w aktach sprawy prawomocny nakaz karny wydany w dniu [...] kwietnia 2010 r. przez Sąd Rejonowy w [...], a także postanowienie Prokuratury Rejonowej w [...] umarzające postępowanie wobec postępowania przed organami karnymi w Republice Federalnej Niemiec, a także fakt uiszczenia przez skarżącego zasądzonej powyższym nakazem grzywny.

W przekonaniu Sądu I instancji pojęcie oczywistości, którym posługuje się przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, nie jest pojęciem właściwym jedynie pragmatyce policyjnej. Pojęcie to występuje od dawna także w Kodeksie Pracy i zostało dokładnie wyjaśnione zarówno w praktyce jak i doktrynie. W literaturze prawniczej, odwołującej się do judykatury sądowej, uznano, że oczywistość przestępstwa zachodzi wtedy, gdy sprawcę złapano na gorącym uczynku, lub gdy w okolicznościach nie nasuwających wątpliwości przyznaje się on do popełnienia przestępstwa, lub gdy zebrano takie dowody, które bezpośrednio stwierdzają dokonanie czynu przestępczego. Dlatego wystarczy przeprowadzić jedynie takie postępowanie dowodowe, które potwierdzi przynajmniej jedną z cech oczywistości. Takie rozumienie pojęcia "oczywistość" zostało zaaprobowane w orzecznictwie administracyjnym – tu także w zakresie orzekania w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji – między innymi wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1206/ 11.

Sąd I instancji stwierdził, że zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy potwierdza oczywistość popełnienia przez policjanta przestępstwa w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Przesądza o tym fakt schwytania A. U. na tzw. "gorącym uczynku".

Następnym elementem niezbędnym do prawidłowego zastosowania tego przepisu jest, w przekonaniu Sądu i instancji, wykazanie w drodze uznania administracyjnego, że powyższa oczywistość uniemożliwia pozostawanie policjanta w służbie. Ten element został także przez organ prawidłowo wywiedziony w treści uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego. Organ prawidłowo odwołał się do kryteriów, jakie winien spełniać policjant, które z kolei zawarto w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie zachodzi przesłanka "oczywistości popełnienia przestępstwa" (rozumiana w pojęciu administracyjnym), ponadto organ wykazał w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, dlaczego dalsze pozostawanie w służbie A. U. nie jest możliwe.

Pozostałe zarzuty skargi uznał WSA za chybione. W szczególności nie dopatrzył się naruszenia art. 7 i art. 10 k.p.a.. Skarżący jak i jego pełnomocnik mieli dostęp do akt postępowania, zaś cały materiał dowodowy, na którym oparł się organ był im znany. Organ prawidłowo zinterpretował materiał dowodowy i prawidłowo wykazał przesłanki uzasadniające zastosowanie wobec A. U. art. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia tego przepisu. A. U. został uznany winnym popełnienia przestępstwa pospolitego na terenie Unii Europejskiej, a moc orzeczenia Sądu Republiki Federalnej Niemiec zastępuje tu orzeczenie odpowiednich polskich organów karnych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A. U., domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu orzeczeniu postawione zostały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, przy czym wskazano:

naruszenie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak odniesienia się przez Sąd do wszystkich stawianych w skardze zarzutów, a przede wszystkim do zarzutu naruszenia przez Komendanta Głównego Policji art. 15 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie polegające na nie rozpoznaniu i nie rozstrzygnięciu sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji, co tym samym stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego

naruszenie art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na braku wskazania w uzasadnieniu orzeczenia stanowiska Sądu co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia;

naruszenie art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak wyjaśnienia podstawy przyjętego przez Sąd rozstrzygnięcia, zwłaszcza poprzez ogólnikowe uzasadnienie, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka zwolnienia A. U. ze służby w Policji z uwagi na oczywistość popełnienia przez niego przestępstwa została wystarczająco wykazana.

Zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczył art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w okolicznościach sprawy nie zachodzą jakiekolwiek przesłanki uzasadniające jego zastosowanie.

W ocenie skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji nie dokonał kontroli prawidłowości wydanego przez organ administracji rozstrzygnięcia, zwłaszcza nie odniósł się do wszystkich zgłoszonych w skardze zarzutów. W szczególności Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutu naruszenia przez Komendanta Głównego Policji art. 15 k.p.a., polegającego na nie rozpoznaniu i nie rozstrzygnięciu sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji, co tym samym stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wskazywane uchybienie organu odwoławczego miało istotny wpływ na wydane przez niego rozstrzygnięcie, dlatego też Sąd I instancji pomijając rozpatrzenie zgłaszanego zarzutu nie dokonał pełnej kontroli zaskarżonego rozkazu personalnego. Ponadto w treści skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd niedostatecznie odniósł się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze, gdyż lakonicznie wskazał, że zarzuty skargi są chybione i że nie doszło do naruszenia art. 7 i 10 k.p.a. Uchybienia te stanowią rażące naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a., co miało istotny wpływ na wydane przez Sąd I instancji rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrując skargę A. U. miał obowiązek nie tylko odnieść się do stawianych zarzutów, ale również zbadać całokształt zaskarżonej decyzji.

W przedmiotowej sprawie doszło również do naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż WSA w uzasadnieniu wydanego orzeczenia nie wskazał swojego stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, przytoczył jedynie stan faktyczny opisany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji. To zaniechanie stanowi zaś wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu przez sąd administracyjny pierwszej instancji stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, a więc uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik.

Naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. polegało, zdaniem autora skargi kasacyjnej, na braku wyjaśnienia podstawy przyjętego przez Sąd rozstrzygnięcia, zwłaszcza poprzez ogólnikowe uzasadnienie, że przesłanka zwolnienia A. U. ze służby w Policji z uwagi na oczywistość popełnienia przez niego przestępstwa została wystarczająco wykazana.

W ocenie skarżącego kasacyjnie nieprawidłowo skonstruowane przez Sąd I instancji uzasadnienie wyroku doprowadziło do sytuacji, w której uniemożliwiono skarżącemu dogłębne zapoznanie się z przesłankami podjętego rozstrzygnięcia, a tym bardziej prześledzenie rozumowania WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Sąd ten kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.

W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna oparta jest na obu podstawach kasacyjnych, skarżący zarzuca bowiem zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak również prawa materialnego. Oceniając w pierwszej kolejności zarzuty naruszenia przepisów postępowania należy przypomnieć, że w ramach powołanej podstawy kasacyjnej sformułowano dwa zarzuty: naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art.15 k.p.a. przez nieodniesienie się do zarzutów podniesionych w skardze, w szczególności zarzutu naruszenia przez Komendanta Głównego Policji art. 15 k.p.a. oraz naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku podstawy i przyczyn nierozpoznania zarzutów podniesionych w skardze oraz brak wskazania stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji za bezsporny.

W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia przesłanki określone w art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. Okoliczność, że skarżący nie zgadza się z ustaleniami Sądu I instancji nie może stać się podstawą kwestionowania prawidłowości uzasadnienia. Z treści uzasadnienia wynika wprost, że Sąd I instancji uznał za bezsporny ustalony przez organy stan faktyczny. Dokonał zatem jego oceny, zgodnie z zakresem kognicji tego Sądu. Należy przypomnieć, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, a jedynie poddaje kontroli prawidłowość ustaleń dokonanych w postępowaniu administracyjnym. W przedmiotowej sprawie Sąd takiej kontroli dokonał, o czym świadczy uzasadnienie wyroku, w którym szczegółowo odniósł się do zebranych w sprawie dowodów. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut nieodniesienia się przez Sąd do zarzutów podniesionych w skardze. Z treści uzasadnienia wynika, że bowiem, że zarzuty skargi uznał Sąd I instancji za chybione. W szczególności Sąd podkreślił, że postępowanie dowodowe nie mogło dotyczyć okoliczności sprawy ustalonych prawomocnym orzeczeniem sądu niemieckiego. W tej sytuacji za niezasadny należy uznać zarzut nierozpoznana istoty sprawy.

Bezzasadny jest także zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci przepisu art. 41 ust. 12 pkt 8 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w sprawie.

Stosownie do przepisu art. 42 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji można zwolnić ze służby policjanta w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie tego czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji, jak i organy Policji uznały, że fakt skazania prawomocnym wyrokiem sądu państwa obcego stanowi niezaprzeczalny dowód na to, że przestępstwa zostało popełnione. Pogląd taki zasługuje na akceptację. O oczywistości popełnienia czynu świadczyć bowiem mogą określone dowody, a skoro sąd państwa obcego skazał prawomocnym orzeczeniem, to tym samym uznał fakt popełnienia czynu oraz winę skarżącego za niebudzącą wątpliwości, co przesądzić musi o oczywistości popełnienia czynu. Ponadto w sprawie nie była kwestionowana okoliczność ujęcia skarżącego na "gorącym uczynku", czyli w trakcie popełniania przestępstwa. Twierdzenie pełnomocnika skarżącego, że przy ocenie popełnienia czynu pod kątem jego oczywistości, obowiązkiem organu jest zbadanie indywidualnych okoliczności faktycznych sprawy zmierza do podważenia prawomocnego wyroku, choć okoliczności te nie mogą mieć wpływu na ocenę faktu popełnienia przestępstwa.

Ponadto Sąd I instancji w prawidłowy sposób powiązał skazanie prawomocnym wyrokiem sądu, choć był to wyrok sądu państwa obcego, z utratą przez skarżącego nieposzlakowanej opinii, której posiadanie warunkuje pełnienie służby w Policji. Również w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie da się pogodzić faktu skazania za przestępstwo kradzieży z wymogiem posiadania przez policjanta nieposzlakowanej opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Podzielić oczywiście wypada pogląd zaprezentowany przez autora skargi kasacyjnej, że nieposzlakowanej opinii nie zapewnia sam fakt niekaralności. Nieposzlakowana opinia to bowiem nie tylko kwestia niekaralności, lecz także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej. Nie ulega zaś wątpliwości, że popełniony przez skarżącego czyn jest naganny z punktu widzenia uczciwości, szczególnie ważnej ze względu na rodzaj pełnionej służby, co godzi w opinię o funkcjonariuszu i formacji jaką stanowi Policja. Stąd też podnoszona przez pełnomocnika skarżącego okoliczność, że skarżący pełnił służbę w sposób nienaganny, nie mogła mieć decydującego znaczenia przy ocenie czy skarżący posiada nieposzlakowaną opinię.

Ponadto rozważając, czy fakt popełnienia przestępstwa, za który skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu państwa obcego uniemożliwia dalsze pozostawanie w służbie, warto posiłkować się wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 września 2008 r. o sygn. akt K 35/06 (Dz.U.Nr 163, poz. 1026), w którym stwierdzono, że art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest zgodny z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny wskazał m. in., że z analizy art. 25 ust. 1 i art. 41 ustawy o Policji wynika, że poszczególne zwolnienia funkcjonariuszy ze służby ustawodawca wiąże z kryteriami niekaralności i nieposzlakowanej opinii, jakie muszą spełniać kandydaci ubiegający się o pracę w Policji. Fakultatywna decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji związana jest właśnie z utratą przez policjanta kwalifikacji w postaci nieposzlakowanej opinii na skutek popełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego. Trybunał Konstytucyjny powtórzył wielokrotnie już prezentowane stanowisko, że sprawowanie służby publicznej nie może być ujmowane w kategoriach tylko przywilejów, lecz należy je ujmować raczej w kategoriach służby, posłannictwa i roztropnej troski o dobro wspólne, która zakłada kwalifikowane wymagania i odpowiedzialność. Szczególny charakter służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne, niż w przypadku innych zawodów i funkcji, ukształtowanie statusu służbowego, w tym zakresu jego utraty. Stąd też uprawnione jest twierdzenie, że osoba, która warunków pełnienia służby nie spełnia, nie może sobie rościć pretensji do powołania jej na określone stanowisko lub pozostawania na nim. Na gruncie rozpoznawanej sprawy, potwierdzony wyrokiem karnym sądu państwa obcego fakt popełnienia przestępstwa wyłącza skarżącego z kręgu osób spełniających warunki, o których mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną. O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.