Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 882/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162 par. 1, par. 2, par. 3, par. 4, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), WSA Elżbieta Woźniak, po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2015 r. sprawy ze skargi J.P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S., odmówił J. P. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego

w G. z [...] r. nr [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 rok, w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał stan faktyczny sprawy wskazując, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., decyzją z [...] r., nr [...] określił Podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 rok w kwocie [...] zł.

Ww. orzeczenie zostało nadane w dniu 8 grudnia 2014 r. Doręczenie korespondencji nastąpiło do rąk ówczesnego pełnomocnika Strony - P. R. - w dniu 23 grudnia 2014 r. W treści decyzji zawarto pouczenie

o przysługującym prawie i terminie do wniesienia odwołania. Termin ten upływał w dniu 7 stycznia 2015 r.

W dniu 24 grudnia 2014 r. pełnomocnik Skarżącego odesłał do organu pierwszej instancji przedmiotową decyzję.

Pismem z dnia 22 grudnia 2014 r. Podatnik zawiadomił Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. o wygaśnięciu z dniem 19 grudnia 2014 r. pełnomocnictwa udzielonego P. R. (wpływ do organu pierwszej instancji tego pisma nastąpił w dniu 23 grudnia 2014 r.). Ponadto, pismem z tej samej daty Skarżący ustanowił kolejnego pełnomocnika do działania w jego imieniu, tj. doradcę podatkowego J.C. Pismo to wpłynęło do organu w dniu 23 grudnia 2014 r.

Pełnomocnik, w dniu 27 stycznia 2015 r. dokonał w Urzędzie Skarbowym

w G. wglądu w akta sprawy, co potwierdził własnoręcznym podpisem złożonym na protokole sporządzonym tego dnia.

Następnie, J. C. w dniu 24 marca 2015 r. wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej w S. ponaglenie na bezczynność organu pierwszej instancji, który pomimo upływu terminów wskazanych w Ordynacji podatkowej nie załatwił sprawy wszczętej w związku ze złożeniem przez Podatnika wniosku o stwierdzenie nadpłaty

w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r.

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. uznał ponaglenie pełnomocnika Strony za bezprzedmiotowe i wskazał jednocześnie, że przedmiotowa decyzja została wydana

i wysłana do ówczesnego pełnomocnika Podatnika, tj. P.R. , który odebrał ją w dniu 23 grudnia 2014 r.

Dnia 29 kwietnia 2015 r. pełnomocnik Skarżącego, złożył wniosek

o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 8 grudnia 2014 r.

W uzasadnieniu tego wniosku wyjaśniono, że dopiero po otrzymaniu w dniu

22 kwietnia 2015 r. postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia

[...] r., uznającego za bezprzedmiotowe ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie, Skarżący powziął wiedzę o pozostawaniu w obrocie prawnym decyzji organu pierwszej instancji. Zgodnie z zamieszczonymi w treści uzasadnienia wyjaśnieniami, przedmiotowa decyzja została doręczona ówczesnemu pełnomocnikowi już po wypowiedzeniu przez Skarżącego pełnomocnictwa.

W związku z brakiem wiedzy o istnieniu przywołanej decyzji pełnomocnik wniósł o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, a wraz z wnioskiem dopełnił czynności w postaci wniesienia odwołania.

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w S. odmówił Skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W motywach swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na przepis art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) – dalej powoływany jako: "O.p." Ponadto, stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji została zgodnie z prawem doręczona w dniu 23 grudnia 2014 r. ówczesnemu pełnomocnikowi, co potwierdził własnoręcznym podpisem adresat.

Organ odwoławczy podkreślił także, że kluczowy w niniejszej sprawie jest stan wiedzy organu podatkowego w dniu nadania przesyłki. Pełnomocnictwo bowiem udzielone P.R. wygasło, zgodnie z informacją udzieloną przez Skarżącego, dopiero w dniu 19 grudnia 2014 r., tj. 11 dni od wyekspediowania rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji. Decyzja została wysłana zatem zgodnie z pełnomocnictwem, którym w tej dacie dysponował organ.

Dyrektor Izby Skarbowej w S. uznał, że w związku z prawidłowym doręczeniem przedmiotowej decyzji, weszło ono do obrotu prawnego oraz spowodowało powstanie po stronie Skarżącego uprawnień do wniesienia odwołania.

Skarżący, w terminie do złożenia odwołania, tj. do dnia 7 stycznia 2015 r. nie dokonał tej czynności. Uczynił, to natomiast dopiero w dniu 29 kwietnia 2015 r., składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Zdaniem organu odwoławczego, pełnomocnik Skarżącego nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy Skarżącego. Ponadto, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na uznanie, że Skarżący dowiedział się o przedmiotowej decyzji dopiero w dniu odbioru postanowienia z dnia 20 kwietnia 2015 r. dotyczącego bezprzedmiotowości ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie, bowiem pełnomocnik Skarżącego – J.C. - wiedzę o istnieniu decyzji organu pierwszej instancji powzięła w dniu

27 stycznia 2015 r. W tym dniu pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy podatkowej, co potwierdził własnoręcznym podpisem złożonym do protokołu spisanego na tę okoliczność.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał następnie, że nie został spełniony warunek, zgodnie z którym podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Uwzględniając powyższe, termin ten minął

3 lutego 2015 r.

Dodatkowo organ, powołał się na rozstrzygniecie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt II FSK 584/11.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący, reprezentowany przez doradcę podatkowego, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie przepisów:

– art. 162 § 1 O.p., poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania pomimo, że Skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy;

– art. 162 § 2 O.p., poprzez uznanie, że podanie o przywrócenie terminu zostało wniesione po upływie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi;

– art. 191 O.p., poprzez błędną ocenę stanu faktycznego stanowiącego podstawę wydania zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że brak wiedzy o zaistnieniu decyzji

w obrocie prawnym bezspornie stanowi o braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, a potwierdzeniem tego stanu rzeczy jest fakt wniesienia ponaglenia na bezczynność organu podatkowego. Ponadto, zdaniem Podatnika, nie doszło do doręczenia przedmiotowej decyzji, bowiem w aktach sprawy znajdowały się oba jej egzemplarze, tj. także egzemplarz odesłany przez poprzedniego pełnomocnika. Nie można więc utożsamiać faktu uzyskania wiedzy o wydaniu decyzji

z faktem uzyskania wiedzy o wywołaniu przez tę decyzję skutków prawnych. Wobec powyższego, dopiero zapoznanie się z informacją zamieszczoną w postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. (doręczonym w dniu 22 kwietnia 2015 r.), otworzyło Skarżącemu termin do złożenia przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania oraz złożenia samego odwołania. Zatem, wniosek o przywrócenie terminu, złożony w dnu 29 kwietnia 2015 r., nie uchybił siedmiodniowemu terminowi liczonemu od ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, prawidłowo została rozstrzygnięta przez Dyrektora Izby Skarbowej w S. kwestia wniosku Skarżącego, reprezentowanego przez doradcę podatkowego, o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje to, że Skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z [...] r., określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 rok w kwocie [...] zł.

Spór sprowadza się, w pierwszej kolejności, do skuteczności doręczenia decyzji ówczesnemu pełnomocnikowi w oparciu o pełnomocnictwo znajdujące się w aktach podatkowych w dacie wysłania korespondencji. Następnie, sporna pozostaje kwestia momentu, od którego Skarżący posiadł wiedzę o wejściu do obrotu prawnego przedmiotowej decyzji oraz, czy w sprawie uprawdopodobniono brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 162 § 1 ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, dalej,

w skrócie - "O.p.") w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

W myśl art. 162 § 2 O.p. podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie,

z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

Art. 162 § 3 O.p. wskazuje, że przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 jest niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 162 § 4 przepis § 1-3 stosuje się do terminów procesowych.

W niniejszej sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 223 § 1 O.p.,

zgodnie z którym odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się

w terminie 14 dni od dnia doręczenia: 1) decyzji stronie; 2) zawiadomienia, o którym mowa w art. 103 § 1 (art. 223 § 2 O.p.).

Termin do wniesienia odwołania, określony w ww. przepisach jest terminem procesowym albowiem określa on termin do dokonania czynności procesowej,

tj. wniesienia odwołania od decyzji organu podatkowego.

Niedokonanie przez stronę czynności procesowej w terminie, wywołuje skutek

w postaci uchybienia terminu w postępowaniu podatkowym, co prowadzi do zaistnienia bezskuteczności prawnej podjętej czynności.

Celem powyższej regulacji jest ochrona strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do dokonania określonej czynności procesowej.

Przechodząc od powyższych rozważań na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Dyrektor Izby Skarbowej w S. dokonał właściwych ustaleń faktycznych w sprawie i prawidłowo przeanalizował przyczyny uchybienia terminu wskazane przez pełnomocnika Skarżącego i, przy zastosowaniu ww. przepisów prawa, zasadnie ocenił je jako nieuprawdopodabniające braku winy w złożeniu odwołania po terminie.

Kluczowe, w postępowaniu prowadzonym na podstawie wniosku o przywrócenie terminu, jest wykazanie łącznego zaistnienia przesłanek przewidzianych w art. 162 O.p.: 1) złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu, 2) dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, 3) uprawdopodobnienie,

że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony oraz 4) powstanie w wyniku uchybienia terminu ujemnych dla strony skutków procesowych.

W toku postępowania organ odwoławczy ustalił, że tylko dwie z wyżej wymienionych przesłanek umożliwiających przywrócenie terminu do złożenia odwołania zostały przez Skarżącego spełnione. Złożony został bowiem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (tj. częściowo spełniona została przesłanka nr 1) wraz

z jednoczesnym dokonaniem czynności (przesłanka nr 2). Pełnomocnik nie uprawdopodobnił jednak, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy Skarżącego (przesłanka nr 3). Bezsprzecznie doszło, także do wystąpienia ujemnych dla Skarżącego skutków procesowych (przesłanka nr 4).

O braku winy można mówić wówczas, gdy nawet przy użyciu przez stronę największego w określonym stanie faktycznym wysiłku, nie była ona w stanie przezwyciężyć przeszkody, która uniemożliwiła jej dokonanie czynności w terminie. Stanowisko to potwierdził wielokrotnie w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1997 r., sygn. III SA 1581/95

i z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. III SA 1716/99 - powyższe wyroki oraz pozostałe przywołane w sprawie dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Brak zawinienia w uchybieniu terminu może nastąpić tylko i wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jednocześnie, nie ma znaczenia stopień zawinienia i nawet najlżejszy jego stopień uniemożliwia zastosowanie instytucji przywrócenia terminu.

Sąd podkreśla, że powyższe rozważania są aktualne, także w kontekście zawinienia osób, którym strona zleciła prowadzenie swoich spraw, tj. pełnomocników. Zaniechanie pełnomocnika obciąża bowiem samą stronę, która ponosi odpowiedzialność za dobór osób, którymi posługuje się przy dokonywaniu czynności procesowych.

W tym miejscu wskazać należy, że wypowiedzenie pełnomocnictwa procesowego przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do organu podatkowego dopiero z chwilą uzyskania wiedzy o tym fakcie przez organ. Oświadczenie o wypowiedzeniu pełnomocnictwa powinno być przy tym złożone organowi w formie pisemnej lub zgłoszone ustnie do protokołu (art. 137 § 2 i 3 O.p.).

Do chwili zawiadomienia organu przez stronę o cofnięciu pełnomocnictwa działania podjęte przez organ w stosunku do strony za pośrednictwem pełnomocnika są skuteczne. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1107/11: "Zgodnie z przyjętym powszechnie poglądem, udzielenie pełnomocnictwa jest jednostronną czynnością prawną

o charakterze upoważniającym, która upoważnia pełnomocnika do dokonywania czynności prawnych w imieniu i ze skutkiem dla mocodawcy. Umocowanie to trwa, co do zasady, tak długo, jak długo pełnomocnictwo nie zostanie odwołane (art. 101 § 1 in principio K.c.), bądź dopóty, dopóki nie nastąpi śmierć mocodawcy lub pełnomocnika (art. 101 § 2 in principio K.c.). W celu ustalenia momentu, w jakim organy podatkowe wchodzą w posiadanie wiedzy o cofnięciu pełnomocnictwa, należy odwołać się do art. 126 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada pisemności oraz a contrario zastosować przepisy o udzielaniu pełnomocnictwa (art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej). Oznacza to, że za datę cofnięcia pełnomocnictwa należy przyjąć datę złożenia pisma o cofnięciu pełnomocnictwa do akt sprawy. Do chwili zawiadomienia organu przez stronę o cofnięciu pełnomocnictwa działania podjęte przez organ w stosunku do strony za pośrednictwem pełnomocnika są skuteczne. Powyższy pogląd potwierdza art. 94 § 1 K.p.c., zgodnie z którym wypowiedzenie pełnomocnictwa procesowego przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu z chwilą zawiadomienia go o tym, w stosunku zaś do przeciwnika

i innych uczestników - z chwilą doręczenia im tego zawiadomienia przez sąd. Dodatkowo należy wskazać, że w myśl art. 94 § 2 K.p.c. adwokat lub radca prawny, który wypowiedział pełnomocnictwo, obowiązany jest działać za stronę jeszcze dwa tygodnie, chyba że mocodawca zwolni go z tego obowiązku".

Z kolei, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia

2013 r., sygn. akt I FSK 1231/13 podniesiono, że organ, dokonując doręczeń, o których mowa w art. 144 Ordynacji podatkowej, musi już w momencie ekspedycji pisma zdeterminować adres, pod którym doręczenie to będzie dokonywane, stąd też właśnie ten moment jest decydujący dla tego, czy przesyłka będzie doręczana w trybie art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, tj. ustanowionemu pełnomocnikowi. Zatem ustalenie, czy doręczenie powinno nastąpić na adres konkretnego pełnomocnika, w tym to, czy pełnomocnik ten jest prawidłowo umocowany do działania za stronę, musi nastąpić w dacie nadania pisma. Naczelny Sad Administracyjny powołał się też na inne orzeczenia tego Sądu wskazując m.in. na stanowisko wyrażone w wyroku z dnia

27 października 2011 r., sygn. akt II FSK 1387/11, gdzie stwierdzono, że obowiązek wysyłania wszelkiej korespondencji do strony działającej już bez pełnomocnika powstaje od dnia, w którym organ uzyskuje wiadomość o wypowiedzeniu pełnomocnictwa przez mocodawcę (lub wygaśnięciu obowiązku działania pełnomocnika, gdy to on był stroną wypowiadającą).

W rozpatrywanej sprawie decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. została wysłana na adres pełnomocnika Strony w dniu 8 grudnia 2014 r. Przesyłkę tę, doradca podatkowy - P. R., odebrał w dniu 23 grudnia 2014 r., po czym 24 grudnia 2014 r. odesłał do organu.

Pismem z 22 grudnia Podatnik ustanowił kolejnego pełnomocnika, o czym organ został powiadomiony 23 grudnia 2014 r.

Skoro zatem, w okolicznościach sprawy organ został zawiadomiony

o wypowiedzeniu pełnomocnictwa w dniu 23 grudnia 2014 r., to obowiązek kierowania (nadawania) korespondencji do Skarżącego z pominięciem byłego pełnomocnika czy też do kolejnego pełnomocnika nie istniał, ze względów oczywistych, 8 grudnia 2014 r., gdy sporna przesyłka ekspediowana była na adres doradcy podatkowego.

W konsekwencji należało przyjąć, że doszło do skutecznego jej doręczenia w dniu

23 grudnia 2014 r. i nie ulega wątpliwości, że decyzja ta w związku z powyższym weszła do obrotu, bowiem fakt jej odesłania do organu nie zobowiązywał Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. do podejmowania jakichkolwiek działań, polegających na ewentualnym kolejnym doręczaniu tego rozstrzygnięcia.

We wniosku o przywrócenie terminu obecny pełnomocnik Skarżącego powołał, jako przyczynę uchybienia terminu, brak wiedzy po stronie Skarżącego o zaistnieniu w obrocie prawnym decyzji organu pierwszej instancji. Wskazywał on, że decyzja została doręczona ówczesnemu pełnomocnikowi po wygaśnięciu udzielonego mu upoważnienia, a informację o istnieniu przedmiotowej decyzji Skarżący uzyskał dopiero, w dniu 22 kwietnia 2015 r., po otrzymaniu przez obecnego pełnomocnika pisma Dyrektora Izby Skarbowej w S. w przedmiocie uznania bezskuteczności ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Pełnomocnik argumentował, że fakt wygaśnięcia pełnomocnictwa w dacie doręczenia decyzji przez organ pierwszej instancji, spowodował, że nie weszła ona skutecznie do obrotu prawnego. Ponadto zakwestionował on ustalenia organu odwoławczego dotyczące momentu, w którym Skarżący dowiedział się o istnieniu decyzji.

Mając na uwadze powyżej przytoczone okoliczności i fakty, zarzutów skargi nie sposób uznać za trafne. W pierwszej kolejności wskazać należy, jak już wskazano powyżej, bez znaczenia dla skutków doręczenia pozostaje, okoliczność wygaśnięcia pełnomocnictwa przed datą doręczenia, ale po dacie wyekspediowania przesyłki przez organ i profesjonalny pełnomocnik, reprezentujący Skarżącego, powinien mieć tego świadomość, jak również tego, że odsyłanie przesyłki w żaden sposób nie dyskredytuje prawidłowego jej doręczenia. W związku z powyższym, w dacie zapoznania się przez pełnomocnika z aktami sprawy, tj. w dniu 27 stycznia 2015 r. doszło także do uzyskania przez Skarżącego informacji o będącej w obiegu prawnym decyzji organu pierwszej instancji. Bezsporne jest bowiem, że pełnomocnik zapoznał się w trakcie analizy akt z treścią decyzji, a z faktu pozostawania w aktach sprawy dwóch decyzji nie sposób było wywieść, że decyzja organu pierwszej instancji nie weszła do obrotu, skoro ze zwrotnego poświadczenia jej odbioru wynika, że została ona doręczona doradcy podatkowemu - P. R. w dniu 23 grudnia 2014 r.

Mając na uwadze powyższe zgodzić należy się z organem odwoławczym,

że pełnomocnik Skarżącego, w toku przedmiotowego postępowania, nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi, tzn. nie przekonuje o tym,

że Skarżący faktycznie nie miał możliwości podjęcia stosownych działań

w siedmiodniowym terminie przewidzianym w art. 162 § 2 O.p. Innymi słowy nie znajduje uzasadnienia argumentacja pełnomocnika Skarżącego, że bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu należy liczyć od dnia doręczenia postanowienia w przedmiocie bezczynności organu, czyli od dnia 22 kwietnia 2015 r.,

a nie od dnia 27 stycznia 2015 r.

Zatem, mając na względzie wszystkie wynikające z akt sprawy okoliczności (przedstawione dowody, argumenty pełnomocnika wynikające z poszczególnych pism) jako słuszne należy ocenić rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w S.,

w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo ocenił także materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, co czyni zarzut naruszenia przepisu art. 191 O.p. nieuzasadnionym.

Tym samym, w świetle przedstawionych powyżej rozważań, nie można uznać,

że zaskarżone postanowienie narusza prawo. Organ trafnie przyjął, że w świetle okoliczności sprawy, Skarżący (pełnomocnik Skarżącego) nie uprawdopodobnił braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania.

Zdaniem Sądu, w sprawie nie doszło zatem do naruszenia wskazanych

w skardze przepisów zarówno prawa materialnego jak i procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na jej wynik. Organ dochował także nałożonego na niego obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak

w sentencji.