Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 660/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-08-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1 i 1A
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Mirosław Montowski asesor WSA Anna Milicka-Stojek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 sierpnia 2022 r sprawy ze skargi Sklepu Spożywczo - Przemysłowego [...] Sp.j. z siedzibą w L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2021r., nr [...] Starosta [...] ( dalej: "Starosta", "organ i instancji") po rozpoznaniu wniosku P. S.A. ( dalej: "inwestor") na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 poz. 1333), zwanej dalej Prawem budowalnym w związku z art. 26 i art. 27 ustawy z dnia 13 lutego 2020r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 poz. 471) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego elektroenergetyczną linię kablową SN-15kV wraz ze złączem kablowym SN-15kV oraz słupem linii napowietrznej SN-15kV na dz. nr ew. [...] do zasilenia zakładu przemysłowo-magazynowego przy ul. W. w obrębie [...], jednostka ewidencyjna [...].

S. Sp. j.

w L. (dalej: "skarżąca"), wniosła odwołanie od ww. decyzji.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania Wojewoda [...] ( dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy"), skarżoną decyzją z [...] lutego 2022r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] października 2021r. Nr [...].

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ odwoławczy na wstępie ocenił, że procedura przeprowadzona przez organ I instancji celem wydania decyzji nr [...] z [...] października 2021r. została przeprowadzona prawidłowo. Wojewoda nie dopatrzył się zaniechania ze strony organu I instancji. Następnie organ przywołał regulacje zawarte w art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i podkreślił przy tym, że w przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich wymagań wynikających z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda zaznaczył, że pierwszym obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej, w procesie zmierzającym do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jest zbadanie zgodności złożonego projektu z ustaleniami planu miejscowego.

Organ odwoławczy wskazał, że planowane zamierzenie inwestycyjne obejmuje budowę obejmującego elektroenergetyczną linię kablową SN-15kV wraz ze złączem kablowym SN-15kV oraz słupem linii napowietrznej SN-15kV na dz. nr ew. [...] do zasilenia zakładu przemysłowo-magazynowego przy ul. W. w obrębie [...], jednostka ewidencyjna [...].

Planowana inwestycja, jest zlokalizowana na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym Uchwałą NR [...] Rady Gminy L. z dnia [...] listopada 2021r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Obszaru [...] we wsi L. ( dalej: "MPZP"). Działka o nr ew. [...] ob. [...], gmina L., znajduje się na terenie oznaczonym w MPZP symbolem 1 U (teren zabudowy usługowej), gdzie dopuszczalna jest budowa infrastruktury technicznej. Obszar na którym projektowana jest inwestycja nie jest objęty ochroną konserwatorską, planowana inwestycja nie leży w strefie archeologicznej, czy też w strefie zagrożenia powodziowego, ani na terenach górniczych. Obsługa komunikacyjna dla planowanej inwestycji została zapewniona poprzez istniejący zjazd z ul. W.

Organ odwoławczy wskazał, że kolejnym krokiem zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego jest "sprawdzenie inwestycji pod katem przepisów dotyczących ochrony środowiska. Zdaniem Wojewody, przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), tym samym nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wojewoda [...] stwierdził, że weryfikacja dokumentacji sprawy wykazała, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniające wymogi art. 35 Prawa budowlanego, tj. projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia. Inwestor przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, pod rygorem odpowiedzialności karnej). Projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 Prawa budowlanego spełniając wymagania § 8 Rozporządzenia. Ministra Transportu. Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935 ze zm.). Na terenie inwestycji występują proste warunki gruntowe, co odpowiada I kategorii geotechnicznej posadowienia obiektu budowlanego. Projekt budowlany zawiera również informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia (str. 38 projektu budowlanego).

W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że z dokonanych ustaleń wynika, że przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019r. poz. 1065 ze zm.), zwanym dalej: "r.w.t" Wojewoda podkreślił, iż za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa w zakresie rozwiązań architektonicznych i konstrukcyjnych odpowiada projektant, co potwierdza w swoim oświadczeniu, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego: "projektant, a także sprawdzający, o którym mowa w ust. 2, do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej", natomiast na organie architektoniczno-budowlanym spoczywa obowiązek sprawdzenia projektu zgodnie z wytycznymi przedstawionymi w art. 35 Prawa budowlanego.

Następnie przytoczył stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrażone w wyroku z 2 grudnia 2016r., sygn. VII SA/Wa 113/16 podkreślające, że odpowiedzialność projektanta stanowi gwarancję dla inwestora, ale i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy administracji architektoniczno-budowlanej ze szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Wyjaśnił również przy tym, że uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno - budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 - Prawa budowlanego). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałoby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem.

Organ odwoławczy odnosząc się zarzutów odwołującego, nie dopatrzył się naruszenia, art. 7, i art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa zebrał i rozpatrzył przedstawiony mu materiał dowodowy. Ponadto Wojewoda nie poparł również stanowiska odwołującego odnośnie, naruszenia przez organ I instancji art. 107 § 3 k.p.a. Podał, że decyzja Starosty [...] zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne zawierające wyjaśnienie przesłanek wyrażonego w niej stanowiska.

Zdaniem Wojewody [...] nie można podzielić także zarzutu skarżącego dotyczącego braku wykazania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Podkreślił, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oznacza tytuł prawny wynikający z własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego przewidującego uprawnienia do wykonania robót budowlanych.

Wyjaśnił, przy tym, że obecnie istnieje równolegle odrębna forma prawna pozwalająca na korzystanie z nieruchomości w celach przeprowadzenia urządzeń przesyłowych, którą jest ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na drodze administracyjnoprawnej (art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm., dalej: "u.g.n.").

Wojewoda wskazał, że w takim przypadku decyzja organu powiatowego (starosty) o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi dokument potwierdzający posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez inwestora ubiegającego się o wydanie pozwolenia na budowę danej sieci. W niniejszej sprawie zdaniem organu, mamy do czynienia ze wskazaną wyżej sytuacją - Starosta [...] w dniu [...] czerwca 2021 r. wydał decyzję Nr [...] orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], położonej w obrębie L., gmina L., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], poprzez zezwolenie P. S.A. reprezentowanej przez P. Ż., na realizację inwestycji polegającej na budowie słupa linii napowietrznej SN 15kV (proj. pas techniczny - lm x lm = lm2 w osi istniejącej linii napowietrznej SN 12 kV) oraz linii kablowej SN 15 kV (proj. pas technologiczny - dł. 2 m x 0,5 m szer.= 1 m2) (...). Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z [...] sierpnia 2021r. Nr [...]. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy uznał, że inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Wojewoda [...] po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego przedmiotowej sprawy stwierdził, iż decyzja organu I instancji jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Podkreślił, że skoro inwestor spełnił w niniejszej sprawie wszystkie wymagania konieczne do udzielenia pozwolenia na budowę to Starosta [...] nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestorowi.

S. sp. j.

z siedzibą w L. reprezentowana prze profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Sądu skargę na opisaną wyżej decyzję wnosząc o jej o uchylenie w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania organowi II instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na zaniechaniu zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy w sposób dokładny i wyczerpujący i wydanie decyzji w sposób rażąco naruszający słuszny interes strony postępowania oraz interes społeczny;

2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 8 i art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą i błędną ocenę materiału dowodowego sprawy i przyjęcie, że inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 11 i art. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 124 ust, 1 a i art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.), polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego w zakresie spełnienia przesłanek z art. art. 3 ust. 11 i art. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. z art. 124 ust, 1 a i art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a w szczególności, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością w celu realizacji inwestycji określonej we wniosku o wydanie decyzji pozwolenie na budowę, w sytuacji gdy decyzja nr [...] została wydana w związku z realizacją inwestycji celu publicznego i tylko w zakresie określonym w decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania, natomiast decyzja pozwolenie na budowę dotyczy inwestycji zasilenia budynku przemysłowo - magazynowego, znajdującego się na prywatnej działce sąsiada i brak jest jakichkolwiek powiązań tej rzeczywistej inwestycji z realizacją celu publicznego;

4) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 i art. 33 ust. 2 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, iż inwestor w postępowaniu o wydanie decyzji pozwolenie na budowę, a w szczególności w dacie składania oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością, wykazał posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością, gdy w obiegu prawnym brak jest decyzji - zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości;

W uzasadnieniu skargi rozwinięto ww. zarzuty skargi. Zdaniem strony skarżącej decyzja Wojewody [...] nr [...] zawiera szereg błędnych ustaleń i wadliwych interpretacji przepisów, wynikających m.in. z zaniechania przez organ rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy w sposób dokładny i wyczerpujący.

Skarżąca wskazała, że Wojewoda [...] błędnie zweryfikował dokumentację, złożoną przez inwestora wraz z wnioskiem stwierdzając, iż inwestor do wniosku dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniające wymogi art. 35 Prawa budowlanego, a w szczególności, że złożył "prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Oświadczenie powyższe stanowi jedynie domniemanie istnienia prawa przysługującego podmiotowi wnioskującemu o wydanie decyzji pozwolenie na budowę. Złożenie takiego oświadczenia nie zwalnia organu z przeprowadzenia czynności wyjaśniających, czy wnioskodawca prawo do dysponowania nieruchomością rzeczywiście posiada, w szczególności, gdy skarżąca podała w tym zakresie stosowne zarzuty.

Dalej pełnomocnik podniósł, że inwestor P. SA nie posiada tytułu prawnego jak np. prawo własności czy prawo użytkowania wieczystego do nieruchomości, na której zamierza wykonać prace budowlane, a w szczególności do nieruchomości, stanowiącej działkę nr [...]. Inwestor oraz organy administracji tytuł prawny posiadania prawa do dysponowania nieruchomością przez inwestora opierają na decyzji nr [...], utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] nr [...]. Podał, że w sprawie dotyczącej budowy linii kablowej SN 15 kV wraz ze złączem kablowym oraz słupem linii napowietrznej SN-15 kV na nieruchomości, stanowiącej własność odwołującego się, zostały wydane przez Starostę [...] następujące decyzje:

-decyzja nr [...] (utrzymana w mocy decyzją nr [...] Wojewody [...], na którą została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a jej wykonalność została wstrzymana postanowieniem Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2021 r.) o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości;

-decyzja nr [...] (uchylona decyzją nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r.) o udzieleniu zgody P. SA na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, stanowiącej własność odwołującego się.

-decyzja nr [...] o udzieleniu zgody P. SA na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, stanowiącej własność odwołującego się (postępowanie odwoławcze w toku)

Skarżąca wskazała, że podstawą wydania powyższych decyzji jest art. 124 ust 1 i 1a u.g.n. Zastosowanie tego przepisu ustawodawca dopuścił tylko w wyjątkowych okolicznościach, tj. jedynie w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizacji inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi, ponieważ naruszają interes właściciela nieruchomości poprzez ograniczenie jego prawa własności. Następnie podkreśliła, że decyzją nr [...] organ orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] w celu realizacji inwestycji celu publicznego. Natomiast pozwolenie na budowę, objęte decyzją nr [...] zostało wydane w celu doprowadzenia linii kablowej wraz ze złączem kablowym oraz słupem linii napowietrznej do zasilenia zakładu przemysłowo - magazynowego, znajdującego się na sąsiedniej działce, należącej do osoby prywatnej i w celu realizacji jej prywatnych interesów, w szczególności prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. Skarżąca podniosła, że inwestycja, której dotyczy pozwolenie na budowę nie jest więc realizacją inwestycji celu publicznego. Nie służy bowiem ogółowi mieszkańców gminy, a jej celem nie jest poprawa bezpieczeństwa energetycznego m.in. poprzez zwiększenie niezawodności i efektywności oraz dostosowanie sieci energetycznej dla potrzeb rozwoju sektora energetyki. Planowana inwestycja ma zapewnić jedynie dopływ zwiększonej mocy energii elektrycznej do sąsiedniej działki, stanowiącej własność podmiotu prywatnego, w celu prowadzenia przez ten podmiot działalności gospodarczej w większym rozmiarze.

Zdaniem strony skarżącej organ błędnie uznał, iż inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością. Wskazał, że wydanie decyzji pozwolenie na budowę inwestycji nie mieszczącej się w zakresie rozstrzygniętym w decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości ze względu na brak realizacji inwestycji celu publicznego, narusza przepisy prawa materialnego tj. art. 3 ust. 11 i art. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 124 ust, 1 a i art. 124 ust. 1 u.g.n. oraz art. art. 35 ust. 1 i art. 33 ust. 2 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane.

Po drugie w przedmiotowej sprawie decyzja nr [...] o udzieleniu P. SA zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości została uchylona decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r., wobec czego w czasie składania wniosku o wydanie pozwolenia na budowę oraz wszczęcia postępowania administracyjnego nie było w obiegu prawnym żadnego rozstrzygnięcia, uprawniającego inwestora do dysponowania nieruchomością nr [...], będącą własnością skarżącej spółki. Organ II instancji błędnie więc uznał, iż inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W konsekwencji organ II instancji utrzymał w mocy decyzję - pozwolenie na budowę inwestycji pomimo, iż:

- inwestycja, która ma być realizowana na podstawie pozwolenia na budowę nie spełnia wymogów realizacji celu publicznego, czyli wykracza poza zakres rozstrzygnięty w decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości,

- inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością, gdyż w dacie składania przez inwestora wniosku o wydanie pozwolenia na budowę nie było w obiegu prawnym decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Wojewoda wydając zaskarżoną decyzję, nie naruszył przepisów prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2022 r., [...], NR [...], która Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] NR [...] z dnia [...] października 2021 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. S.A., pozwolenia na budowę obejmującego elektroenergetyczną linię kablową SN-15kV wraz ze złączem kablowym SN-15kV oraz słupem linii napowietrznej SN-15kV na dz. nr ew. [...] do zasilenia zakładu przemysłowo-magazynowego przy ul. W., w obrębie [...], jednostka ewidencyjna [...].

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja Wojewody, nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc i wskazanych w skardze: art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. i art. 80 k.p.a., a także z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym więc i wskazanych w skardze: art. 3 ust. 11 i art. 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 124 ust. 1a i art. 124 ust. 1 u.g.n. oraz art. 35 ust. 1 i art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.

Podstawę prawną rozstrzygnięć organów w rozpoznawanej sprawie, stanowiły przepisy Prawa budowlanego regulujące wydanie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej pozwolenia na budowę.

Stosownie do treści art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane;

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Z kolei art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego określa jakie załączniki inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Są to między innymi: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno - budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich wskazanych powyżej wymagań, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego.

Natomiast w sytuacji stwierdzenia niezgodności planowanej inwestycji z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno- budowlanej nakłada w drodze postanowienia, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy, obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po bezskutecznym upływie tego terminu wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Zdaniem Sądu decyzje organów obu instancji są zgodne z obowiązującymi przepisami.

Organy dokonały oceny inwestycji pod kątem jej zgodności z MPZP oraz przepisami z zakresu ochrony środowiska. Wojewoda wskazał również, że obszar na którym projektowana jest inwestycja nie jest objęty ochroną konserwatorską, planowana inwestycja nie leży w strefie archeologicznej, czy też w strefie zagrożenia powodziowego, ani na terenach górniczych. Obsługa komunikacyjna dla planowanej inwestycji została zapewniona poprzez istniejący zjazd z ul. W.

Weryfikacja dokumentacji sprawy wykazała w ocenie Wojewody, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniające wymogi art. 35 Prawa budowlanego, tj. projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia.

Zdaniem organu odwoławczego, projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 Prawa budowlanego spełniając wymagania § 8 Rozporządzenia. Ministra Transportu. Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935 ze zm.). Na terenie inwestycji występują proste warunki gruntowe, co odpowiada I kategorii geotechnicznej posadowienia obiektu budowlanego. Projekt budowlany zawiera również informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia (str. 38 projektu budowlanego).

Wojewoda ocenił także, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.).

Sąd podziela szczegółową ocenę organu odwoławczego, odnośnie do spełnienia przez inwestora powyższych wymogów. Dlatego też nie ma potrzeby ponownego jej przytaczania, tym bardziej, że ich spełnienie przez inwestora, nie jest kwestionowane.

Spór w rozpoznawanej sprawie, sprowadza się natomiast do tego, czy inwestor w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę legitymował się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w szczególności w odniesieniu do działki o nr [...].

Skarżąca argumentuje, że inwestor oraz organy administracji błędnie opierają tytuł prawny posiadania prawa do dysponowania nieruchomością przez inwestora na decyzji Starosty nr [...], utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] nr [...] orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] w celu realizacji inwestycji celu publicznego.

Zdaniem skarżącej, pozwolenie na budowę, objęte decyzją Starosty nr [...] zostało wydane w celu doprowadzenia linii kablowej wraz ze złączem kablowym oraz słupem linii napowietrznej do zasilenia zakładu przemysłowo - magazynowego, znajdującego się na sąsiedniej działce, należącej do osoby prywatnej i w celu realizacji jej prywatnych interesów, w szczególności prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. Inwestycja, której dotyczy pozwolenie na budowę nie jest zatem realizacją inwestycji celu publicznego, bowiem nie spełnia wymogów określonych w art. 124 ust 1 i 1a u.g.n.

Ponadto skarżąca wskazała, że w przedmiotowej sprawie decyzja nr [...] o udzieleniu P. SA o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości została uchylona decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r., wobec czego w czasie składania wniosku o wydanie pozwolenia na budowę oraz wszczęcia postępowania administracyjnego, nie było w obiegu prawnym żadnego rozstrzygnięcia, uprawniającego inwestora do dysponowania nieruchomością nr [...], będącą własnością skarżącej spółki.

Zdaniem Sądu, argumentacja ta nie zasługuje na uwzględnienie. Inwestor pod rygorem odpowiedzialności karnej przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.

Należy zgodzić się ze skarżącą, że oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowiące w myśl art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, jeden z załączników, które winny być przedłożone przy wniosku o pozwolenie na budowę, jest dla organu wiążące, jednakże w razie zaistnienia wątpliwości odnośnie jego treści organ jest uprawniony i zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Stanowisko takie od dawna jest ugruntowane w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, zgodnie z którym oświadczenie to stwarza jedynie domniemanie istnienia prawa przysługującego składającemu wniosek, które może zostać jednak obalone dowodami wskazującymi, że złożone oświadczenie nie odpowiada rzeczywistości.

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie występowały zarówno wątpliwości nakazujące organowi szczegółowe badanie rzetelności złożonego przez inwestora oświadczenia, jak również nie wystąpiły podstawy do jego obalenia.

W realiach rozpoznawanej sprawy prawo inwestora do dysponowania działką o nr [...] wynikało ze wspomnianej już na decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...], utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] w celu realizacji inwestycji celu publicznego.

Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oznacza tytuł prawny wynikający z własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego przewidującego uprawnienia do wykonania robót budowlanych.

Wskazać jednak należy, że w rozpoznawanej sprawie, znalazła zastosowanie odrębna forma prawna pozwalająca na korzystanie z nieruchomości w celach przeprowadzenia urządzeń przesyłowych, którą jest ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na drodze administracyjnoprawnej (art. 124 ust. 1 u.g.n.).

Zgodnie z treścią art. 124 ust.1 u.g.n., Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Ponadto w myśl art. 124 ust. 1 a u.g.n., w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Decyzja Starosty o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi dokument potwierdzający posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez inwestora ubiegającego się o wydanie pozwolenia na budowę danej sieci. W rozpoznawanej sprawie, Starosta [...] w dniu [...] czerwca 2021 r. wydał decyzję Nr [...] znak: [...], orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], położonej w obrębie [...], gmina L., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], poprzez zezwolenie P. S.A., na realizację inwestycji polegającej na budowie słupa linii napowietrznej SN 15kV (proj. pas techniczny - 1m x 1m = 1m2 w osi istniejącej linii napowietrznej SN 12 kV) oraz linii kablowej SN 15 kV (proj. pas technologiczny - dł. 2 m x 0,5 m. szer.= 1 m2).

Jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zezwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., daje inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w tym stwarza warunki do wystąpienia o pozwolenie na budowę - zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy ten nie wyraża zgody, jak również dowód o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, tj. prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. wyroki NSA z dnia 22 lipca 2008 r. sygn. akt I OSK 1165/07; z dnia 7 września 2016 r. sygn. akt I OSK 1903/15; z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt I OSK 1570/16, dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl.). Należy więc podzielić stanowisko Wojewody, że decyzja ta, spełnia funkcję dowodu wymaganego przepisem art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, tj. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Wspomniane decyzja Starosty o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r., co pozwala na stwierdzenie, że inwestor posiadał w rozpoznawanej sprawie prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Kwestie związane z podnoszonymi w skardze argumentami związanymi z brakiem realizacji celu publicznego, nie mają w ocenie Sądu znaczenia w rozpoznawanej sprawie i wychodzą poza zakres kontroli organów poprzedzającej wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Szczegółowa argumentacja organu w tym zakresie przedstawiona została w uzasadnieniu znajdującej się w aktach wspomnianej decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. Nr [...] znak: [...], orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], położonej w obrębie [...], gmina L., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], poprzez zezwolenie P. S.A., na realizację inwestycji polegającej na budowie słupa linii napowietrznej SN 15kV (proj. pas techniczny - 1m x 1m = 1m2 w osi istniejącej linii napowietrznej SN 12 kV) oraz linii kablowej SN 15 kV (proj. pas technologiczny - dł. 2 m x 0,5 m. szer.= 1 m2).

Sądowi orzekającemu w sprawie, z urzędu wiadomym jest, że tut. Sąd nieprawomocnym wyrokiem z dnia 19 września 2022r., wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1169/22, uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...], jednak w dacie wydania decyzji po pozwoleniu na budowę ([...] października 2021 r.), decyzja Starosty nr [...], funkcjonowała w obrocie prawnym przyznając inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Przypomnieć należy w tym miejscu, że jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lipca 2007 r., I OSK 1704/06, LEX nr 386433, w postępowaniu administracyjnym organy mają obowiązek zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nie oznacza to jednak przerzucanie na nie całego ciężaru dowodzenia w sprawie. Jeżeli organ wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych, nienasuwających zastrzeżeń, dokumentów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenia stosownego kontrdowodu z inicjatywy strony toczącego się postępowania.

W aktach sprawy brak jest wspomnianej w skardze decyzji Starosty nr [...] o udzieleniu zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oraz uchylającej ją decyzji Wojewody z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] ( a więc z tej samej daty, co decyzja Wojewody nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...]) ani nawet wzmianki o takiej decyzji. Skarżąca zarówno w odwołaniu, jak też w skardze nie przedłożyła wspomnianych decyzji.

Nie wiadomo, jaki był przedmiot tej decyzji a brak jest podstaw do przyjęcia, że Wojewoda w odniesieniu do tej samej działki, w tej samej dacie, wydał dwie sprzeczne decyzje.

Decyzja wydana w oparciu o art. 124 ust. 1a u.g.n. jest bowiem zależna od decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n., tj. ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, mimo że jest wydawana w oparciu o odmienną podstawę prawną i tryb postępowania. Wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. musi być poprzedzone ustaleniem, że w obrocie prawnym istnieje decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości.

Decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, o jakiej mowa w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami implikuje wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oraz o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami). Decyzja w trybie art. 124 ust. 1a cytowanej wyżej ustawy ma na celu zapewnienie inwestorowi możliwości sprawnego i szybkiego zrealizowania inwestycji, bez potrzeby oczekiwania na wynik kontroli instancyjnej lub sądowej decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Obie takie decyzje, zarówno na podstawie art. 124 ust. 1 jak i ust. 1a cytowanej wyżej ustawy, stanowią podstawę nadania inwestorowi prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co jest niezbędnym elementem procesu budowlanego ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2017 r., II OSK 2681/15, LEX nr 2290860 ).

Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy nie naruszył art. 8 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a.

Sąd nie znalazł także podstaw do uznania, że organ w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, naruszył art. 7 i 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Organ zebrał a następnie ocenił materiał dowodowy, zaś jego argumentacja zawarta w uzasadnieniu decyzji jest w ocenie sądu przekonująca.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.