Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 938/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, po rozpoznaniu w dniu 7 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. P. na decyzje Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie obowiązku meldunkowego – wymeldowanie p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. została wniesiona przez H. P. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga na decyzje Prezydenta Miasta C. z [...] r. nr [...] o wymeldowaniu skarżącej z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w C.

Postanowieniem z 28 maja 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 845/04 Sąd ten uznał się za niewłaściwy do rozpoznania skargi i przekazał sprawę celem rozpatrzenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zażalenie na powyższe postanowienie okazało się nieskuteczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowo-administracyjne). Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione enumeratywnie w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, dalej p.p.s.a.) rozstrzygnięcia i czynności organów administracji publicznej. Punkt 5 do 7 odnoszą się do kontroli działalności jednostek samorządu terytorialnego i przewidują orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego, akty organów jednostek samorządu terytorialnego inne niż prawa miejscowego oraz akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Jak wynika z treści skargi dotyczy ona decyzji Prezydenta Miasta C. w sprawie o wymeldowanie jako organu I instancji.

Warunkiem niezbędnym do nadania skardze dalszego biegu jest ustalenie, że została ona wniesiona przez osobę uprawnioną i z zachowaniem wymogów określonych przepisami prawa.

Art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wiosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Art. 58 wyżej wskazanej ustawy stanowi, iż Sąd odrzuca skargę jeżeli stwierdzi jedną z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Czyni tak m.in. gdy skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi lub jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6). W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że postępowanie w sprawie o wymeldowanie jest postępowaniem administracyjnym do którego mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Prezydent Miasta C. jest organem pierwszej instancji, a od wydanej przez niego decyzji służy odwołanie do Wojewody [...] jako organu odwoławczego. Dopiero wydana przez niego decyzja podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, właściwego miejscowo.

W przedmiotowej sprawie skarżąca była reprezentowana przez kuratora ustanowionego przez sąd. Jemu też została doręczona decyzja organu I instancji w dniu 8 stycznia 2003 r. (dowód doręczenia w aktach sprawy). Decyzja ta nie została zaskarżona – kurator nie wniósł odwołania od decyzji organu I instancji i stała się ostateczną. O powyższym, skarżąca dowiedziała się 27 marca 2004 r., a 6 kwietnia 2004 r. wniosła do sądu administracyjnego skargę na powyższą decyzję kwestionując jej legalność. W szczególności zaś podnosząc, że nigdy nie została jej doręczona, a wydanie jej było sprzeczne ze stanem faktycznym oraz zasadami współżycia społecznego.

Reasumując należy podkreślić, że tym samym skarżąca nie wyczerpała służących jej środków zaskarżenia i uchybiła wymogom art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Działanie takie skutkuje odrzuceniem skargi z tej właśnie przyczyny.

Mając powyższe na względzie na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.

SW