Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2958/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 1 i 3 kpa
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 28 marca 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. M. i E. G. na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] dalej "zaskarżonym postanowieniem", Minister Inwestycji i Rozwoju (dalej "Minister"), po rozpatrzeniu zażalenia B. M. i E. G. (dalej "Skarżących"), reprezentowanych przez r.pr. J.N., na postanowienie Wojewody [...] (dalej "Wojewody") z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], orzekające o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w orzeczeniu Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] maja 1956 r. nr [...] o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako pgr [...] i pgr [...], zapisanej w księdze wieczystej nr [...] Sądu Powiatowego w [...], stanowiącej własność J. P. (dalej "orzeczenie wywłaszczeniowe/Prezydium"), w ten sposób, iż na stronie pierwszej orzeczenia w wersie 5 (pkt 1 sentencji) skreślono "pgr [...]" a w to miejsce wpisano "pgr [...]" – utrzymał postanowienie Wojewody w mocy.

II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez Ministra postanowienia zaskarżonego obecnie, przedstawia się następująco:

1. Orzeczeniem Prezydium orzeczono o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako pgr [...] i pgr [...], zapisanej w księdze wieczystej nr [...] Sądu Powiatowego w [...], stanowiącej własność J. P.

2. Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. Wojewoda orzekł o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej we w/w orzeczeniu wywłaszczeniowym w ten sposób, iż na stronie pierwszej orzeczenia w wersie 5 (pkt 1 sentencji) skreślił "pgr [...]" a w to miejsce wpisał "pgr [...]".

3. Pismem z dnia 10 kwietnia 2017 r. Skarżące, reprezentowane przez r.pr. J. N., wniosły zażalenie na postanowienie Wojewody, podnosząc, iż dokonana nim ingerencja w treść orzeczenia wywłaszczeniowego wykracza poza granice sprostowania decyzji administracyjnej, wyznaczone przepisem art.113 k.p.a.

III. Jak już wskazano, postanowieniem zaskarżonym obecnie Minister rozpatrzył zażalenie Skarżących na postanowienie Wojewody, utrzymując to postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu własnego rozstrzygnięcia Minister wskazał w szczególności, co następuje:

Zgodnie z treścią art.113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Prawidłowo uznał Wojewoda, iż w przedmiotowym orzeczeniu wywłaszczeniowym, odnoszącym się do nieruchomości oznaczonej jako pgr [...] i pgr [...] doszło do oczywistej omyłki pisarskiej, pociągającej za sobą konieczność sprostowania ww. orzeczenia w ten sposób, iż na stronie pierwszej orzeczenia w wersie 5 (pkt 1 sentencji) należało skreślić wyrażanie "pgr [...]" a w to miejsce wpisać wyrażenie "pgr [...]". Omyłka w niniejszym przypadku polegała na przestawieniu cyfr w numerze działki podlegającej wywłaszczeniu. Niewątpliwie zatem ma charakter pisarski.

Oczywistość omyłki pisarskiej w badanym przypadku została stwierdzona na podstawie analizy akt archiwalnych, o nr [...], dotyczących wywłaszczenia m in. ww. nieruchomości. Należy wskazać, iż z treści szeregu dokumentów zawartych w przedmiotowych aktach archiwalnych wynika, iż przedmiotowym postępowaniem wywłaszczeniowym objęta była parcela gruntowa o nr [...] nie zaś parcela gruntowa o nr [...]. Powyższe zostało ustalone na podstawie:

- wniosku Huty [...] z dnia [...].02.1956 r. nr [...]o wywłaszczenie m. in. działki nr [...] i działki nr [...]stanowiących własność J. P.,

- planu sytuacyjnego stanowiącego załącznik do zezwolenia Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego z dnia [...].10.1955 r. nr [...], z którego wynika, iż działka nr [...]znajduję się na obszarze zawnioskowanym do wywłaszczenia,

- zawiadomienia o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego i o terminie rozprawy wywłaszczeniowej i odszkodowawczej z dnia 06.03.1956 r. i operatu szacunkowego określającego wartość wywłaszczanych nieruchomości rolnych stanowiących własność J. P., z których wynika, iż wywłaszczaniu podlegały działki nr [...] i nr [...]o łącznej powierzchni 5276 m2.

- treści działu [...] księgi wieczystej nr [...], w której zawarty jest wpis o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego odnośnie parcel nr [...] i nr [...].

Ponadto należy wskazać, iż w aktach archiwalnych sprawy brak jakiejkolwiek wzmianki o parceli nr [...]- poza samym orzeczeniem wywłaszczeniowym. Również w księdze wieczystej nr [...]brak jest informacji aby zapisana była w niej kiedykolwiek działka nr [...].

Odnosząc się do argumentacji skarżących należy wskazać, iż nie sposób się zgodzić z twierdzeniem, iż niniejsze postępowanie, prowadzone w trybie art. 113 k.p.a., prowadzi do wywłaszczenia innej nieruchomości, niż wskazana w orzeczeniu Prezydium, po przeszło 60 latach od jego wydania. Obecny stan prawny wywłaszczonej nieruchomości nie ma znaczenia dla oceny, czy w sprawie zachodzą przesłanki umożliwiające sprostowanie orzeczenia wywłaszczeniowego.

IV. Postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. pełnomocnik Skarżących wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie Ministra, zarzucając organowi naruszenie art. 113 k p a. poprzez sprostowanie decyzji w zakresie numeru działki, tj. kwestii nie stanowiącej oczywistej omyłki, który to element decyzji nie podlega sprostowaniu w przedmiotowym trybie.

W uzasadnieniu w/w zarzutu skarga podnosi, co następuje:

Zaskarżonym orzeczeniem utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji, zmieniające po ponad 50 latach numery działek objętych wywłaszczeniem. Zmianę tą potraktowano jako "oczywistą omyłkę pisarską". Stwierdzenie to nie znajduje należytego uzasadnienie prawnego, albowiem:

- zmiana numeru działki geodezyjnej w decyzji wywłaszczeniowej nie ma charakteru oczywistego a brak ujęcia w pierwotnej decyzji podjętej ponad 50 lat wcześniej konkretnego numeru działki geodezyjnej nie upoważnia do rozszerzenia skutków wywłaszczenia poprzez zastosowanie rozszerzającej wykładni dla wykazania jaki był cel wywłaszczenia w dacie wydania decyzji pierwotnej. Postępowanie takie prowadzi do nadużycia prawa i objęcia zakresem wywłaszczenia działki o numerze geodezyjnym, która nie była objęte wywłaszczeniem ponad 50 -lat wcześniej,

- organ administracji winien działać na podstawie prawa i w granicach prawem określonym. Jeżeli właściciele działki przeprowadzili postępowanie o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym i sąd powszechny wydał w tej sprawie prawomocne orzeczenie to usiłowanie zmiany skutków tego orzeczenia poprzez wydanie decyzji o rzekomej "oczywistej omyłce pisarskiej" stanowi nadużycie prawa i nie powinno korzystać z ochrony prawnej. Organ I instancji przemilczał fakt, że przedmiotowa działka była objęta postępowaniem o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, dowód: wyrok SR [...] w [...], sygn. akt [...] z dnia [...] października 2009 r. z postanowieniem o stwierdzeniu prawomocności z [...] marca 2010 r.

- w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Op wyraźnie podkreślono, że "numer działki jest desygnatem konkretnej powierzchni gruntu - nieruchomości z wszelkimi tego konsekwencjami wynikającymi z przepisów prawa. Numer działki funkcjonuje w obrocie prawnym jako nazwa własna, określająca konkretną wielkość i ukształtowanie terenu z czym wiążą się konkretne prawa. Zatem sprostowanie decyzji w trybie art.113 par.1 k.p.a nie może dotyczyć numeru działki, bowiem w tym zakresie nie podpada to pod pojęcie błędu czy omyłki w rozumieniu wskazanej wyżej normy". ( LEX Nr 2203450).

Wydając zaskarżone orzeczenie całkowicie pominięto takie okoliczności, jak:

- p. B. M. opłaca podatek od nieruchomości od tej działki, lecz pozostaje w sporze ze Spółdzielnią Mieszkaniową [...] w [...], która na części przedmiotowej działki zlokalizowała bez jej zgody przenośne garaże typu Karlik.

- w decyzji nie wskazano celu wywłaszczenia, a ponadto decyzja dotyczy jednego ze współwłaścicieli przedmiotowej działki. W decyzji pierwotnej "zapomniano" o tym, że działka objęta rzekomą "oczywistą omyłką pisarką" stanowiła własność J. i E. P.

Tymczasem decyzja wywłaszczeniowa odnosi się wyłączenie do J. P., podobnie jak kolejna, po ponad 50 latach decyzja o "oczywistej omyłce pisarskiej". Zaskarżonym postanowieniem usiłuje się wprowadzić do obrotu prawnego decyzję wadliwą pod względem podmiotowo - przedmiotowym, gdyż:

- nie obejmuje ona wszystkich właścicieli działki objętej wywłaszczeniem a jedynie J. P.

- dotyczy objęcia wywłaszczeniem zupełnie innej działki niż wskazana w pierwotnej decyzji wywłaszczeniowej (dowód: akta księgi wieczystej).

V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej w piśmie z dnia 29 października 2018 r., Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VI. Sąd rozpoznał skargę na postanowienie Ministra z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t.j. Dz.U. z 2016 r., poz.1066 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2017 poz.1369 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").

Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Stosownie do art.119 pkt 1 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

VII. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, przeprowadzonego na podstawie art.113 § 1 i 3 k.p.a., było sprostowanie z urzędu oczywistej omyłki w numerycznym oznaczeniu działki gruntu (parceli gruntowej), stanowiącej część nieruchomości ujawnionej w księdze wieczystej nr [...] Sądu Powiatowego w [...], która to parcela została objęta orzeczeniem wywłaszczeniowym Prezydium. Organy przyjęły, iż wywodzona omyłka polegała na zmianie we w/w numerze parceli kolejności dwóch cyfr, tj. w miejsce numeru prawidłowego "pgr [...]" w orzeczeniu wywłaszczeniowym omyłkowo podano numer "pgr [...]". Uznać należy, iż wbrew ocenie skargi w/w ingerencja w treść orzeczenia wywłaszczeniowego (tj. jego sprostowanie) była całkowicie dopuszczalna i nie wykroczyła poza zakres umocowania organu, wynikający z art.113 k.p.a.

2. Stan prawny, regulujący przedmiot sprawy, przedstawia się następująco:

Organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach (art.113 § 1 k.p.a.). Na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie (art.113 § 3 k.p.a.).

Nie może ulegać wątpliwości, iż ingerowanie w powyższy sposób w treść decyzji administracyjnej musi następować z pełnym poszanowaniem istoty instytucji sprostowania błędu pisarskiego, rachunkowego albo innej oczywistej omyłki, dopuszczającej taką ingerencję wyłącznie w wąskim, technicznym zakresie, nie przewidującej natomiast możliwości usuwania lub korygowania procesowych, czy też materialnoprawnych wad decyzji. Usuwanie lub korygowanie w/w wad jest bowiem dopuszczalne wyłącznie w drodze właściwych ku temu trybach procesowych, czy to o charakterze zwyczajnym (kontrola instancyjna), czy też nadzwyczajnym (postępowania regulowane przepisami art.145, 154, 155, 156 k.p.a.).

Na w/w uwarunkowania, niezbędne przy stosowaniu art.113 § 1 k.p.a., konsekwentnie zwraca się uwagę w orzecznictwie sądowym oraz piśmiennictwie prawniczym. Stwierdza się tam zatem (por. Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, "Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego" LEX), że: "Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia (art. 110). Oznacza to, że organ ten nie może w szczególności zmienić takiej decyzji, chyba że zezwalają na to przepisy szczególne. Przepis art. 113 nie odnosi się jednakże do instytucji zmiany decyzji administracyjnej w znaczeniu przyjętym w art. 16, lecz reguluje zagadnienia sprostowania decyzji i wyjaśnienia jej treści. (...) Stosownie do przepisu art. 113 § 1 k.p.a. sprostowaniu podlegają jedynie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki popełnione w decyzjach wydanych przez organ administracji państwowej. Sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone powyższym przepisem. Przyjęta w nim klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Te wady decyzji charakteryzuje przy tym ich oczywistość, stanowiąca równocześnie normy dopuszczalności sprostowania. Wynika z tego, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu" – uzasadnienie wyroku NSA w Krakowie z 10.02.1994 r., SA/Kr 723/93, ONSA 1995/2, poz. 65; (...) W orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjęta jest teza, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia (np. wyrok NSA w Warszawie z 4.05.1988 r., III SA 1466/87, OSP 1990/11–12, poz. 398, w którym stwierdzono, że: "1. Nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji (art. 113 § 1 k.p.a.), które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. 2. Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu administracji lub mylne zastosowanie przepisu prawnego. 3. Wydane w trybie art. 113 k.p.a. postanowienie o sprostowaniu decyzji (będące reakcją organu I instancji na odwołanie strony), nie noszące jednak cech sprostowania, potraktowane natomiast przez organ jako «integralna część zaskarżonej decyzji», uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji przez NSA". (...) "Sprostowaniu nie mogą podlegać błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji" (wyrok NSA z 20.06.2012 r., I OSK 782/12, LEX nr 1264937).".

Modyfikacja treści decyzji w drodze sprostowania nie może wpływać na ukształtowanie praw lub obowiązków objętych rozstrzygnięciem. Wadliwą ostateczną decyzję można wzruszyć tylko w drodze nadzwyczajnych środków prawnych, a nie w drodze sprostowania (wyrok NSA z 12 kwietnia 2017 r., sygn. II GSK 5208/16, LEX nr 2270273).

3. Odniesienie w/w uwarunkowań prawnych do stanu faktycznego niniejszej sprawy prowadzi do następujących wniosków:

Przedmiotowym orzeczeniem wywłaszczeniowym objęto dwie działki gruntu, oznaczone jako "pgr [...]" i "pgr [...]". W świetle treści akt wywłaszczeniowych zapis decyzji odnoszący się do "pgr [...]" uznać należy za oczywiście omyłkowy, a to w świetle bezspornego braku we w/w aktach jakiegokolwiek dokumentu, mogącego sugerować, iż działka o takim numerze była w jakimkolwiek kontekście przedmiotem postępowania wywłaszczeniowego, czy też przedmiotem jakichkolwiek analiz organu wywłaszczeniowego (jak też, że działka taka w ogóle wówczas istniała), w odróżnieniu od działki "pgr [...]", wymienionej w szeregu dokumentów sporządzonych na użytek tego postępowania (a poprzedzających wydanie orzeczenia,), przywołanych w kwestionowanych obecnie postanowieniach (tj. we wniosku wywłaszczeniowym, w załączniku do zezwolenia Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego z dnia [...] października 1955 r., w operacie szacunkowym, w treści działu [...] księgi wieczystej nr [...], w której zawarty jest wpis o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego odnośnie parcel nr [...] i nr [...]). Oznaczenie parceli jako "[...]" widnieje również w dołączonej do skargi, poświadczonej za zgodność z oryginałem fotokopii akt księgi wieczystej nieruchomości.

W świetle elementarnych wskazań logiki oraz doświadczenia życiowego uznać należy, iż zwarcie w przedmiotowym orzeczeniu wywłaszczeniowym, we w/w okolicznościach, oznaczenia wywłaszczonej działki jako "pgr [...]" a nie "pgr [...]" nie było świadomym zabiegiem organu wywłaszczeniowego a oczywiście omyłkową, nieintencjonalną zmianą kolejności dwóch cyfr (2 i 6).

Zdaniem Sądu sytuacja tego rodzaju odpowiada ściśle kryteriom, które na tle innej sprawy sformułował tut. Sąd w wyroku z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 522/16, publ. LEX, stwierdzając że: "Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono treść, która widocznie jest niezgodna z myślą organu, a została wpisana przez przeoczenie. Oczywistość błędu czy omyłki polega zatem na widocznej w świetle akt sprawy rozbieżności między myślą (zamierzeniem) wyrażoną przez organ administracji publicznej a doborem poszczególnych słów lub cyfr dla określenia niebudzących wątpliwość faktów. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywistość omyłki może wynikać z treści decyzji administracyjnej lub akt sprawy. Jeżeli oczywistość błędów można było stwierdzić porównując treść decyzji z jego uzasadnieniem oraz zawartymi w aktach dokumentami należy uznać, że miały one charakter oczywistych omyłek.".

Uznać należy, iż sprostowanie we w/w warunkach i w takim zakresie przedmiotowego orzeczenia wywłaszczeniowego mieści się ściśle w granicach sprostowania oczywistej omyłki i nie stanowi o dokonaniu przez orzekające obecnie organy merytorycznej zmiany tego orzeczenia. Zaznaczyć należy, iż formułując tę ocenę tut. Sąd rozważył stanowisko NSA, przyjęte w wyroku z dnia 3 grudnia 2011 r., sygn. akt 1950/10, publ. LEX, w myśl którego "Sprostowanie w decyzji administracyjnej numeru działki, określającego w istocie, której nieruchomości sprawa dotyczy, nie jest możliwe w drodze postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki na podstawie art. 113 k.p.a.". W ocenie tut. Sądu przyjmowanie tak daleko idącego automatyzmu byłoby na gruncie niniejszej sprawie nieuzasadnione, a to z uwagi na wykazany wcześniej ściśle porządkujący, nie zaś merytoryczny wymiar dokonanego sprostowania. Trafnie podkreśla się bowiem w orzecznictwie sądowym, iż: "Pojęcie "oczywistej omyłki" ma wszak charakter niedookreślony, odsyłający do systemu pojęć i ocen pozaprawnych, wyłączający w konsekwencji automatyzm przyjmowanych kryteriów na rzecz pewnej elastyczności, pozwalającej urealnić dokonywaną kwalifikację prawną i dopasować ją do różnych, nierzadko niepowtarzalnych i jednostkowych aspektów badanej sytuacji (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt: I FSK 732/07, publ. LEX) oraz, iż "Kwalifikacji charakteru omyłek zawsze trzeba dokonywać w odniesieniu do konkretnej sprawy. Może bowiem okazać się, że taka sama omyłka w jednej sprawie może być potraktowana jako oczywista, a w innej już nie" (wyrok WSA w Krakowie z 14 czerwca 2016 r., sygn. II SA/Kr 386/16, LEX nr 2104893).

4. Wbrew ocenie skargi na przeszkodzie do dokonania kwestionowanego sprostowania orzeczenia wywłaszczeniowego, nie mógł stanąć sam fakt przeprowadzenia już po dacie wywłaszczenia, przed sądem powszechnym, postępowania o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, zakończonym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w [...], Wydział [...] Cywilny z dnia [...] października 2009 r., sygn. akt [...]. Abstrahując już od samego faktu, iż co do zasady relewantnym w kontrolowanym postępowaniu o sprostowanie orzeczenia wywłaszczeniowego, był stan obowiązujący w dacie wydania tego orzeczenia, nie zaś stan z daty późniejszej, stwierdzić należy, iż powołany w skardze wyrok sądu powszechnego odnosi się wyłącznie do kwestii oznaczenia właścicieli nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...], nie zaś do oznaczenia samej nieruchomości.

5. W związku ze stanowiskiem skargi, iż orzeczenie wywłaszczeniowe Prezydium winno być sprostowane także w zakresie wskazania celu wywłaszczeniowego, czy też kręgu właścicieli wywłaszczonej nieruchomości, stwierdzić należy (nie przesądzając ich zasadności), iż żądania te mogą być przedmiotem odrębnego postępowania o sprostowanie orzeczenia Prezydium, wszczętego na żądanie Skarżących.

W świetle powyższych okoliczności skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.