Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1885/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Skarżony organ: Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer sprawozdawca Sędziowie WSA Bożenna Blitek NSA Grażyna Danielec Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2005 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. z dnia 23 czerwca 2003 r. Nr: [...] w przedmiocie nagrody rocznej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 23 czerwca 2003r. nr [...] Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 106 ust.1 i 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. Służbie Więziennej (Dz.U. Nr 207, poz. 1761) oraz § 1 ust.4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. Nr 15, poz.145) - po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez sierż. sztab, w st. spoczynku J. K. - byłego starszego oddziałowego działu ochrony Zakładu Karnego w T. od decyzji personalnej nr [...] —z dnia [...] maja 2003r. dyrektora Zakładu Karnego w T. odmawiającej przyznania nagrody rocznej za cały 2002r. - postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

Na uzasadnienie decyzji podano, że J. K. został zwolniony ze Służby Więziennej z dniem [...] maja 2002r. na podstawie art. 39 ust.2 pkt 6 i ust.3 pkt 4 oraz art. 113 ust.1 i 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej , decyzją personalną nr [...] z dnia [...] maja 2002r. dyrektora Zakładu Karnego w T.. Decyzją personalną nr [...] z dnia [...] maja 2002r. dyrektor Zakładu Karnego w T., w oparciu o art. 106 ust.2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej oraz § 1 ust.4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. Nr 15, poz.145) przyznał J. K. nagrodę roczną przysługującą za 2002r. w wysokości [...] zł tj. 1/12 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, za każdy miesiąc kalendarzowy pełnienia służby.

Organ II instancji podał, że po zwolnieniu ze służby orzeczeniem nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Nr 1 MSWiA w K. z dnia [...].09.2002r. J. K. zaliczony został do III grupy inwalidów w związku ze służbą w Służbie Więziennej z zaznaczeniem, że inwalidztwo istnieje od dnia [...].05.2002r. W tej sytuacji J. K. zwrócił się do dyrektora Zakładu Karnego w T. z żądaniem przyznania mu nagrody rocznej za 2002r. w pełnej wysokości, przewidzianej w § 1 ust. 6 cyt. wyżej rozporządzenia. Zdaniem organu II instancji - zmiana, jaka nastąpiła później, tj. po zwolnieniu funkcjonariusza ze służby nie może skutkować zastosowaniem § 1 ust. 6 rozporządzenia, gdyż uprawnienie do nagrody rocznej w tym trybie przysługuje funkcjonariuszowi, a nie byłemu funkcjonariuszowi. Zdaniem organu II instancji, skoro w przedmiotowej sprawie b. funkcjonariusz nabył prawo do renty inwalidzkiej z tytułu choroby pozostającej w związku ze służbą po zwolnieniu ze służby, to brak jest podstaw do zastosowania § 1 ust. 6 rozporządzenia.

Z decyzją tą nie zgodził się J. K., który wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu skargi podał, że w związku z zaliczeniem go przez Wojewódzką Komisję Lekarską do III grupy inwalidzkiej na skutek chorób pozostających w związku ze służbą posiada prawo do nagrody rocznej za ostatni rok służby w pełnej wysokości.

Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie . Powyższa kontrola, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd sprawując tą kontrolę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego, przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga w przedmiotowej sprawie jest zasadna, aczkolwiek z innych powodów, niż podnoszone przez skarżącego.

Stosownie do art. 7 i 77 §1 kpa organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Z akt sprawy wynika, że skarżący został zwolniony ze służby na mocy art. 39 ust. 2 pkt 6 i ust 3 pkt 4 ustawy, a więc w oparciu o pisemne zgłoszenie przez niego wystąpienia ze służby związane z nabyciem prawa do emerytury. Okoliczność ta spowodowała przyznanie mu nagrody rocznej na mocy § 1 ust.3 pkt 4 cyt. Rozporządzenia. Z kolei późniejsze orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w K. uznało skarżącego za inwalidę i zaliczyło skarżącego do III grupy inwalidzkiej, przy czym jednocześnie uznało, że inwalidztwo to pozostaje w związku ze służbą w Służbie Więziennej. To orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej spowodowało, że skarżący wystąpił z wnioskiem o wypłatę nagrody rocznej zgodnie z treścią § 1 ust. 6 rozporządzenia.

Przepis § 1 ust.6 rozporządzenia stanowi, funkcjonariuszowi, który na skutek wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą poniósł śmierć, albo nabył prawo do renty inwalidzkiej, nagroda roczna przysługuje za ostatni rok służby w wysokości określonej w ust.1 bez względu na okres służby pełnionej w tym roku.

Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że nagrodę na zasadach określonych w § 1 ust.6 rozporządzenia może uzyskać funkcjonariusz, który na skutek choroby pozostającej w związku ze służbą nabył prawo do renty inwalidzkiej. W przedmiotowej sprawie skarżący posiada orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA o uznaniu za inwalidę i zaliczeniu do III grupy inwalidzkiej, przy czym uznano, że inwalidztwo to pozostaje w związku ze służbą. Orzeczenie Komisji Lekarskiej o uznaniu za inwalidę nie jest równoznaczne z posiadaniem prawa do renty inwalidzkiej, orzeczenie komisji lekarskiej może stanowić przesłankę nabycia prawa do renty inwalidzkiej. W aktach sprawy brak dokumentu z którego by wynikało, że skarżący nabył prawo do renty inwalidzkiej, równocześnie w uzasadnieniu decyzji organu II instancji podano " skoro b. funkcjonariusz nabył prawo do renty inwalidzkiej z tytułu choroby pozostającej w związku ze służbą po zwolnieniu ze służby, to brak jest podstaw do zastosowania do § 1 ust. 6 cyt. rozporządzenia".

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organy administracyjne ustaliły jedynie, że Wojewódzka Komisja Lekarska uznała skarżącego za inwalidę III grupy i uznała jednocześnie, że inwalidztwo to pozostaje w związku ze służbą w Służbie Więziennej, natomiast brak jest ustaleń organów administracyjnych w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia w przedmiocie nagrody rocznej, a mianowicie, czy to orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej stanowiło podstawę nabycia-prawa do renty inwalidzkiej przez skarżącego. Jeżeli skarżący nabył na podstawie tego orzeczenia prawo do renty inwalidzkiej, to kwestią istotną jest z jaką datą nabył to prawo, czy z datą w której był funkcjonariuszem, czy też z późniejszą datą w której nie posiadał już statusu funkcjonariusza. Wyjaśnienie powyższych okoliczności faktycznych w sprawie jest konieczne i niezbędne dla ustalenia, czy w przedmiotowej sprawie może mieć zastosowanie § 1 ust. 6 rozporządzenia.

Należy w związku z tym podkreślić, że dla nabycia prawa do nagrody rocznej określonej według zasad zawartych w § 1 ust. 6 rozporządzenia, konieczne jest nabycie przez funkcjonariusza na skutek choroby pozostającej w związku ze służbą prawa do renty inwalidzkiej. Przesłanki tej nie spełnia osoba, która nie posiada statusu funkcjonariusza i /lub która nie posiada prawa do renty inwalidzkiej, samo orzeczenie Komisji Lekarskiej o ustaleniu inwalidztwa nie jest bowiem tożsame z posiadaniem prawa do renty inwalidzkiej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, albowiem stwierdził naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.