Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 59/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  55 par. 1 i art. 154 par. 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant : Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 3 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w L. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] oddala skargę.


UZASADNIENIE

M. S. złożył skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w L. Na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz.U. z 2000, Nr 98 poz. 1071 ze zm.) – dalej k.p.a. wniósł o nałożenie kary grzywny celem przymuszenia i zobowiązanie, w wyznaczonym terminie, Komendanta Powiatowego Policji w L. do podjęcia prawem wymaganej czynności w formie postanowienia w odniesieniu do wniosku skarżącego z dnia [...].

Uzasadniając skargę podał, że decyzją nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w L. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nr [...] o przyznaniu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.

Dnia [...] skarżący wobec stwierdzonych braków merytorycznych i proceduralnych złożył wniosek o zmianę i uzupełnienie wyżej wymienionej decyzji.

W przewidzianym przez k.p.a. terminie, nie otrzymał odpowiedzi – w związku z tym, uznając iż naruszono zasady praworządności określonej w art. art. 7, 9, 12 oraz art. 35 k.p.a. pismem z dnia [...] złożył skargę do Komendanta Wojewódzkiego Policji.

Dnia [...] otrzymał od niego pismo – datowane [...] – do wiadomości – kierowane do Komendanta Powiatowego Policji w L., w którym zwraca uwagę, iż nie został rozpatrzony wniosek skarżącego z dnia [...], a zgodnie z art. 12 k.p.a. "organy administracji państwowej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia".

Stwierdził, że dnia [...] otrzymał pismo od Komendanta Powiatowego Policji w L., "które jest kpiną z obowiązującego prawa i zasad postępowania. Działanie takie podyktowane jest zamiarem uchylenia się od prawem przewidzianej kontroli sądu wynikającą z ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych".

Dodał, że prawidłowo złożony wniosek winien skutkować wydaniem stosownego postanowienia objętego kontrolą instancyjną oraz sądową co do podstaw prawnych, formy i treści.

Do skargi odwołujący się dołączył pismo z dnia [...] kierowane do Komendanta Powiatowego Policji określane jako wniosek o uzupełnienie decyzji.

Pismo to jako podstawę prawną wskazywało art. 107 i 111 k.p.a. W swojej treści zawierało cytaty z uzasadnienia decyzji z dnia [...] z komentarzem skarżącego i wniosek o zmianę treści uzasadnienia decyzji na treść wskazaną przez skarżącego.

Ostatnie zdanie zawierało stwierdzenie, że trafna jest decyzja o umorzeniu postępowania, jednakże w odniesieniu do podstaw prawnych wniósł "o zmianę i uzupełnienie uzasadnienia stosownie do przedstawionych przez skarżącego dyrektyw określanych w art. 107 k.p.a."

Ponadto wnioskodawca dołączył pismo z dnia [...] kierowane do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. Podał w nim, że wniósł do Komendanta Powiatowego w L. pismo z dnia [...] ale do chwili obecnej nie otrzymał odpowiedzi. Zarzucił, że "zostały naruszone zasady praworządności określone w art. 7, 9, 12 oraz art. 35 k.p.a.", na zasadzie art. 38 i art. 227 k.p.a. składa skargę i wnosi "o zastosowanie środków dyscyplinujących wobec winnych określonych zaniedbań i naruszeń prawa".

Do skargi wnioskodawca dołączył również pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...], kierowane do Komendanta Powiatowego Policji w L. Zawiera ono informację, że wnioskodawca złożył skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w L. w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...], wskazanie czego wniosek dotyczy, a także stwierdzenie, "że zgodnie z art. 12 k.p.a. organy administracji państwowej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia". W piśmie została zawarta prośba kierowana do Komendanta Powiatowego Policji w L. aby rozpatrzył wniosek z dnia [...] oraz udzielił odpowiedzi, a o sposobie załatwienia sprawy zawiadomił przełożonego. W aktach znajduje się również pismo Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] kierowane do skarżącego. Informuje w nim, że jego wniosek z dnia [...] pozostał "bez odpowiedzi bowiem zawarty tam wniosek wykracza poza ramy przedmiotowego postępowania administracyjnego ... . Żądanie zmiany uzasadnienia tej decyzji w/w pismem wykracza poza możliwości określone przepisami art. 111 k.p.a."

W dalszej części pismo wyjaśnia skutki i wagę wydanej decyzji Nr [...] z dnia [...], do której uzasadnienia skarżący wnioskował wprowadzenie zmian w trybie art. 111 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Przyznał, że pismem z dnia [...] skarżący wniósł o zmianę i uzupełnienie decyzji nr [...] z dnia [...] domagając się zmiany uzasadnienia decyzji w oparciu o art. 107 k.p.a. i art. 111 k.p.a.

Według organu wniosek ten jest całkowicie bezzasadny i wykraczający poza powołany przepis art. 111 k.p.a. Przepis ten mówi jednoznacznie czego może dotyczyć wniosek strony o uzupełnienie decyzji w oparciu o powyższy przepis. Wniosek skarżącego wykracza poza zakreślone tam ramy, z tych względów pozostał bez odpowiedzi.

Stwierdził ponadto, że decyzja nr [...] zawiera prawidłowe pouczenie o przysługujących środkach odwoławczych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Podstawę materialnoprawną złożonego wniosku stanowi art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 149 ustawy z dnia 30 stycznia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1240 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Pierwszy z powołanych przepisów daje Sądowi legitymację do rozpoznania skarg na bezczynność organów w załatwieniu spraw określonych w pkt 1-4, drugi określa kompetencje Sądu w razie stwierdzenia bezczynności. Skarżący zarzuca bowiem organowi bezczynność w załatwieniu jego wniosku z dnia [...] a w celu wymuszenia działania wniósł o nałożenie grzywny.

Istotą zatem sprawy jest, czy istotnie organ pozostaje w bezczynności, czy bezczynności taka miała miejsce w dacie złożenia wniosku, czyli [...].

Analiza akt pod kątem czynności wykonywanych przez organ po złożeniu wniosku z dnia [...] daje podstawę do uznania, że nie ma podstaw do stwierdzenia, że w dacie złożenia skargi do Sądu istniała bezczynność.

Wniosek z dnia [...] był wnioskiem o uzupełnienie decyzji Nr [...], z dnia [...]. Skarżący w części wstępnej tego pisma powołuje art. 107 i art. 111 k.p.a.; mówi również o uzupełnieniu decyzji w końcowej części pisma. W ostatnim zdaniu stwierdza, że nie kwestionuje decyzji Komendanta Powiatowego Policji w L. o Nr [...] z dnia [...], wnosi jednak o jej zmianę i uzupełnienie w taki sposób, w jaki wskazał w piśmie z dnia [...].

Reakcja na powyższe pismo nastąpiła dopiero [...] i to na skutek ponaglenia Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., który pismem z dnia [...] nakazał w pilnym terminie udzielenie odpowiedzi na pismo. Z kolei pismo to było reakcją na pismo wnioskodawcy z dnia [...], w którym zainteresowany wnosił o podjęcie środków dyscyplinujących w celu wymuszenia udzielenia odpowiedzi.

Pismo wnioskodawcy z dnia [...] należy zakwalifikować jako czynność odpowiadająca treści art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego. Ma ono cechy zażalenia, o którym mowa w tym przepisie. Jego wniesienie daje skarżącemu legitymację do złożenia skargi (art. 52 p.p.s.a.).

Odpowiedź na wniosek z dnia [...] – pismo z dnia [...], nie ma formy postanowienia, o której mówi skarżący. Jednak z jego treści wyraźnie wynika, iż organ odmawia uwzględnienia wniosku. Twierdzi bowiem, że żądanie uzupełnienia wniosku w sposób wskazany przez zainteresowanego "wykracza poza ramy przedmiotowego postępowania administracyjnego", i nie jest możliwe w trybie art. 111 k.p.a. Dlatego też pozostało bez odpowiedzi. Zawiera ono nazwę organu – Komendanta Powiatowego Policji w L., adresata - imię, nazwisko i adres skarżącego, rozstrzygnięcie – odmowa uzupełnienia decyzji Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] i podpis osoby odpowiadającej na pismo, - Komendanta Powiatowego Policji w L., datę rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne. Brak w nim pouczenia o środkach odwoławczych.

Zgodnie z art. 111 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dniu sporządzenia pisma ([...]) wniosek o uzupełnienie decyzji winien być rozpoznany w formie postanowienia.

Wracając do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wprawdzie pismo Komendanta Powiatowego Policji w L. takiej formy i tytułu nie ma, ale jego treść zawiera elementy wskazane w art. 124 k.p.a. który określa struktury postanowienia administracyjnego. Nie ma w nim wprawdzie pouczenia, ale w ocenie Sądu ten fakt nie dyskwalifikuje pisma z dnia [...] jako postanowienia.

Według Sądu w stosunku do tego aktu administracyjnego ma zastosowanie orzecznictwo odnoszące się do decyzji, które jako minimum elementów decyzji traktuje 4 składniki decyzji: określenie autora, adresata, rozstrzygnięcie, podpis osoby reprezentującej organ (wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., SA 1163/81, OSPi KA 1982 r. nr 9-10, poz. 169).

Skoro decyzja nie musi zawierać wszystkich elementów określonych w art. 107 k.p.a., to tym bardziej postanowienie, które rozstrzyga sprawy procesowe.

Ostatecznie należało stwierdzić, że pismo z dnia [...] jest postanowieniem rozpoznającym wniosek o uzupełnienie decyzji.

To zaś pozwala uznać, że organ od dnia [...] nie pozostaje w bezczynności.

Celem art. 149 p.p.s.a. jest działanie zmierzające do wymuszenia określonego działania organu.

W ocenie Sądu poza sporem jest, że organ miał obowiązek załatwić wniosek skarżącego w terminach określonych w art. 35 k.p.a. Poza sporem jest również, że uchybił tym terminom. Postanowienie w tej sprawie wydał dnia [...] (wniosek z dnia [...]).

Jednakże Sąd nie ma podstaw do stwierdzenia bezczynności, a tym samym nałożenia obowiązków wynikających z art. 149 p.p.s.a., gdyż akt, o którym mowa w skardze (postanowienie) zostało wydane przed wniesieniem skargi. Natomiast merytoryczna treść tego rozstrzygnięcia nie może być oceniana w niniejszym postępowaniu.

Na marginesie należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania art. 55 § 1 i art. 154 § 6 p.p.s.a. Pierwszy z nich stanowi o możliwości ukarania organu grzywną o ile nie przekaże on sądowi skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia, art. 154 § 6 p.p.s.a. (mylnie określane jako k.p.a.) określa wysokość grzywny jaką można zastosować w przypadku zaistnienia okoliczności wymienionej w tym przepisie. W niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności określone w art. 55 § 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak wyżej.