Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 813/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, ust. 4, art. 21 ust. 1 pkt 28
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 1, art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 1984 nr 52 poz 268
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 28 stycznia 2010 r. przy udziale --- sprawy ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie niestwierdzenia istnienia przesłanek wznowienia postępowania i odmowy uchylenia decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2004 r. w zryczałtowanym podatku dochodowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 474,- (czterysta siedemdziesiąt cztery) złote, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 2 lutego 2009 r. (data wpływu) A.C. wystąpiła na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w kwocie 22.500 zł w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodu w kwocie 225.000 zł uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości, tj. niezabudowanej działki o pow. 1,5 ha położonej w S. przy ul. A, dokonanej na podstawie aktu notarialnego Rep. A Nr [...]. W uzasadnieniu wniosku strona jako podstawę wznowienia postępowania wskazała fakt pojawienia się istotnych dla sprawy, nowych okoliczności oraz nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał tę decyzję.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie w sprawie wyżej określonej. Następnie po analizie zgromadzonego materiału dowodowego oraz zarzutów podniesionych we wniosku o wznowienie postępowania organ podatkowy, działając na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, decyzją z dnia [...] nie stwierdził istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 tej ustawy i odmówił uchylenia w całości powyższej decyzji z dnia [...].

Od tej decyzji podatniczka złożyła odwołanie, uzupełnione następnie pismami z dnia 20 maja 2009 roku oraz z dnia 19 czerwca 2009 roku (data nadania). Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i proceduralnego. Przywołując treść art. 21 ust. 1 pkt 28 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), dalej w skrócie "ustawy pdof", strona wskazała, iż zbywana nieruchomość wchodziła w skład gospodarstwa rolnego i w związku ze sprzedażą nie utraciła charakteru rolnego.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., po rozpatrzeniu odwołania podatniczki, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, przedstawiając charakter i przedmiot postępowania w sprawie wznowienia postępowania podatkowego, wskazał, że rozważenie zasadności odwołania wniesionego przez stronę wymaga przede wszystkim przeanalizowania kwestii wystąpienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w treści art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Przywołując następnie treść tego przepisu organ odwoławczy podniósł, że strona jako uzasadnienie złożonego w dniu 14 maja 2009 r. odwołania, uzupełnionego pismami z dnia 26 maja 2009 r. oraz z dnia 19 czerwca 2009 r., podała ujawnienie nowych faktów nieznanych organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Powyższa przesłanka będzie spełniona, gdy ujawnione okoliczności lub dowody istotne dla sprawy mają charakter nowych. Wskazał przy tym, że pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Podkreślił, że w toku wznowionego postępowania organ podatkowy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, obowiązany jest ustalić, czy ta nowa okoliczność faktyczna rzeczywiście występowała.

Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że "nowe okoliczności faktyczne" i "nowe dowody" mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Dodatkowo warunkiem koniecznym jest, aby w dniu wydawania decyzji kończącej postępowanie, okoliczności te istniały, ale nie były znane organowi podatkowemu.

Wychodząc z powyższych przesłanek organ II instancji wskazał, że z aktu notarialnego Rep. Nr [...] z dnia [...]. wynika, iż w dniu tym strona dokonała sprzedaży niezabudowanej działki gruntu o pow. 1,50 ha, położonej w S. przy ulicy A, za cenę 225.000,00 zł. Opisaną wyżej nieruchomość strona nabyła w dniu 30 kwietnia 2004 r. na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego Rep. A Nr [...]. We wniosku o wznowienie postępowania oraz w późniejszych pismach, podatniczka wskazała zaś na następujące dokumenty: decyzję z dnia [...] w sprawie wymiaru podatku rolnego za 2007 r., decyzję z dnia [...] w sprawie wymiaru podatku za 2004 r., obie wydane przez Prezydenta Miasta S. na rzecz J.S. S., zawiadomienie z dnia 21 sierpnia 2007 r. Sądu Rejonowego w S. dla J.S. S. dotyczące wpisu do hipoteki dla przedmiotowej nieruchomości oraz pismo z dnia 15 czerwca 2009 r. Urzędu Miasta S., z którego wynika, iż na dzień 27 kwietnia 2004 r. przedmiotowa nieruchomość była sklasyfikowana w ewidencji gruntów jako grunty orne (RIV a). Zdaniem strony, nową okolicznością w sprawie stanowią wskazane przez nią dokumenty świadczące o możliwości skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 28 ustawy pdof. Powołany przepis uznaje za wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych przychody uzyskane z tytułu sprzedaży całości lub części nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Zwolnienie to nie dotyczy przychodu uzyskanego ze sprzedaży gruntów, które w związku z tą sprzedażą utraciły charakter rolny lub leśny.

Organ odwoławczy stwierdził przy tym, że z przedstawionego w decyzji wymiarowej stanu faktycznego jednoznacznie wynika, iż przedmiotowy grunt nie wszedł w skład gospodarstwa rolnego i nie zaprowadzono na nim czynnego gospodarowania oraz że od chwili zakupu działka ta nie była wykorzystywana jako nieruchomość rolna. Ponadto, rozstrzygnięcie problemu, czy dana transakcja sprzedaży podlega zwolnieniu od podatku dochodowego na podstawie przepisu art. 21 ust. 1 pkt 28 ww. ustawy powinno nastąpić w oparciu o informacje posiadane w dniu sprzedaży nieruchomości. Istotna dla sprawy jest deklaracja przeznaczenia nabywanych gruntów zapisana w umowie sprzedaży.

Mając na uwadze powyższe organ podkreślił, że w akcie notarialnym sprzedaży przedmiotowej nieruchomości z dnia 18 maja 2004 r. Repertorium A nr [...] strona kupująca jasno określiła charakter nieruchomości, tj. wskazała, że przedmiotowa nieruchomość nie stanowi gruntów rolnych (§ 1 pkt d umowy sprzedaży). Potwierdzeniem powyższych ustaleń jest również protokół uzgodnień z dnia 27 kwietnia 2004 r. zawarty pomiędzy Prezydentem Miasta S. (zbywcą) a skarżącą (nabywcą), z którego jednoznacznie wynika, iż działka Nr 192/4 jest określona jako nieruchomość gruntowa i zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego położona jest w obszarze przeznaczonym pod tereny produkcyjno-usługowe.

Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że z treści przedłożonych przez stronę dokumentów nie wynika, aby przedmiotowa nieruchomość wchodziła w skład gospodarstwa rolnego i była użytkowana na cele rolnicze, zatem decyzje Prezydenta Miasta S. pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie w wyżej wymienionym zakresie.

Kierując się powyższymi ustaleniami organ odwoławczy stwierdził, że treść przedłożonych przez stronę dowodów nie może mieć wpływu na stanowisko organów podatkowych w sprawie opodatkowania 10 % zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości. Ponadto organ II instancji dokonał ponownej analizy materiału dowodowego pod kątem zaistnienia innych uchybień proceduralnych wskazanych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Analiza ta doprowadziła do konkluzji, iż w omawianej sprawie przedłożone przez stronę dowody nie dają podstaw do zmiany rozstrzygnięcia, a tym samym nie mogą być uznane za istotne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa.

Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że nie stanowi podstawy wznowienia postępowania odmienna wykładnia przepisów prawa. Nie jest to bowiem ani nowa okoliczność faktyczna, ani nowy dowód uzasadniający wznowienie postępowania administracyjnego. Również odmienna ocena przez stronę dowodu, który istniał w dniu wydania decyzji, nie uzasadnia żądania wznowienia postępowania.

Na powyższą decyzję A.C. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa adwokackiego.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie w niniejszej sprawie, pomimo takiego obowiązku, art. 21 ust. 1 pkt 28 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych;

- naruszenie prawa proceduralnego poprzez nieustalenie w sprawie rzeczywistego stanu faktycznego, w tym przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i niedokonanie oceny sprawy na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (naruszenie art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa), na skutek uznania, iż w sprawie nie wystąpiły nowe dowody i okoliczności, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, skutkiem czego było niezastosowanie w sprawie przepisu

art. 233 § 1 ust. 2 lit. a Ordynacji podatkowej w związku z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a wydanie decyzji nastąpiło w oparciu o niemający w tym przypadku zastosowania przepis art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, bowiem organy podatkowe naruszyły przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi jest decyzja organu podatkowego wydana w trybie nadzwyczajnym, a mianowicie decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. odmawiającą uchylenia dotychczasowej decyzji wymiarowej w podatku dochodowym od osób fizycznych z powodu niestwierdzenia przesłanek do wznowienia postępowania.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wyżej określony zakres kompetencji sądów administracyjnych został określony w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).

Z powyższego wynika, że przedmiotem kontroli Sądu w rozpatrywanej obecnie sprawie jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Do Sądu należy więc ocena, czy organy podatkowe nie naruszyły przepisów Ordynacji podatkowej stwierdzając, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 tej ustawy, a w szczególności, że nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Wykładnia powyższego przepisu zaprezentowana w decyzji, a więc wyjaśnienie, co należy rozumieć pod wyrażeniami "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody", "istotne dla sprawy" jest prawidłowa i ze skargi nie wynika, aby skarżąca zarzucała błędną wykładnię tego przepisu. Przedmiotem sporu między stronami jest natomiast ocena, czy zaprezentowane przez skarżącą nowe dowody lub wskazane nowe okoliczności faktyczne są w sprawie istotne na tyle, że ich znajomość w chwili wydawania decyzji z dnia [...] miałaby wpływ na treść tej decyzji, a w szczególności, czy mogłaby spowodować zastosowanie zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 21ust. 1 pkt 28 ustawy pdof.

Ocena przedstawionych przez skarżącą dowodów lub okoliczności według kryterium "nowości" oraz "istotności" dla sprawy musi być oczywiście dokonywana z uwzględnieniem mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego, a więc jak wyżej wskazano art. 21 ust. 1 pkt 28 ustawy pdof. Z treści tego przepisu wynika, że wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane z tytułu sprzedaży całości lub części nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego; zwolnienie nie dotyczy przychodu uzyskanego ze sprzedaży gruntów, które w związku ze sprzedażą utraciły charakter rolny lub leśny.

Zastosowanie zwolnienia podatkowego wymaga więc spełnienia dwóch przesłanek, pozytywnej i negatywnej. Przesłanka pozytywna – źródłem przychodu jest sprzedaż całości lub części nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Przesłanka negatywna – będące przedmiotem sprzedaży grunty wchodzące w skład gospodarstwa rolnego w związku z tą sprzedażą nie tracą charakteru rolnego lub leśnego.

Pojęcie "gospodarstwa rolnego" zostało zdefiniowane w art. 2 ust. 4 ustawy pdof. W myśl tego przepisu, ilekroć w ustawie jest mowa o gospodarstwie rolnym, oznacza to gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów ustawy o podatku rolnym. Z art. 2 ust. 1 i art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. Nr 52, poz. 268 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. wynika, że gospodarstwo rolne to obszar gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki nie posiadającej osobowości prawnej.

Z treści decyzji wydanych w tej sprawie wynika, że zwolnienie podatkowe przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 28 ustawy pdof nie mogło mieć zastosowania, bo nie została spełniona pozytywna przesłanka zwolnienia, a więc sprzedana przez skarżącą nieruchomość nie wchodziła w skład gospodarstwa rolnego. Dokładniej to ujmując organy uznały, że przedstawione przez skarżącą w toku postępowania wznowieniowego okoliczności i dowody nie dawały podstawy do przyjęcia, że nieruchomość sprzedana przez skarżącą w dniu 18 maja 2004 r. wchodziła w skład gospodarstwa rolnego. Tym samym zaprezentowane przez skarżącą dowody, nawet jeżeli mogły być uznane za nowe, nie były istotne, bowiem nie mogły zmienić przyjętego przez organy poglądu, co do charakteru zbywanej nieruchomości. Taka przyczyna niekorzystnego dla skarżącej rozstrzygnięcia wniosku o wznowienie postępowania wynika z uzasadnień decyzji organów obu instancji. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. stwierdził, że cyt. "sprzedana przez Panią działka o pow. 1,5 ha, którą kupiła Pani od Urzędu Miasta S. 18 dni przed jej sprzedażą, nie wchodziła w skład gospodarstwa rolnego i nie była użytkowana na cele rolnicze (str. 2 uzasadnienia) i dalej "nie można zatem przyjąć, że sprzedana działka wchodziła w skład gospodarstwa rolnego tylko ze względu na jej powierzchnię" (str. 3 uzasadnienia). Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymując w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., stwierdził, że cyt. "z przedstawionego – w decyzji wymiarowej – stanu faktycznego jednoznacznie wynika, że przedmiotowy grunt nie wszedł w skład gospodarstwa rolnego i nie zaprowadzono na nim czynnego gospodarowania oraz, że od chwili zakupu działka ta nie była wykorzystywana jako nieruchomość rolna (str. 4 uzasadnienia), oraz dalej " przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy należy zauważyć, iż z treści przedłożonych przez Panią dokumentów nie wynika, aby przedmiotowa nieruchomość wchodziła w skład gospodarstwa rolnego i była użytkowana na cele rolnicze, zatem decyzje Prezydenta Miasta S. pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie w ww. zakresie. Stąd też treść przedłożonych przez Panią dowodów nie może mieć wpływu na stanowisko organów podatkowych w sprawie opodatkowania 10% zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości" i "analiza ta doprowadziła do konkluzji, iż w omawianej sprawie przedłożone przez Panią dowody nie dają podstawy do zmiany rozstrzygnięcia, a tym samym nie mogą być uznane za istotne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa" (str. 5 uzasadnienia).

Przyjęcie przez organy podatkowe, że przedmiotowa nieruchomość już w chwili sprzedawania nie wchodziła w skład gospodarstwa rolnego (brak spełnienia przesłanki pozytywnej zwolnienia podatkowego) spowodowało, że organy nie rozważały drugiej przesłanki warunkującej zwolnienie, tj. przesłanki negatywnej. Powyższa ocena organów podatkowych jest jednak błędna. Z przedstawionych przez stronę dowodów wynika, że sprzedawana przez skarżącą w dniu 18 maja 2004 r. nieruchomość wchodziła w skład gospodarstwa rolnego. Pamiętając o zawartym w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych odesłaniu do definicji gospodarstwa rolnego znajdującej się w ustawie o podatku rolnym należy mieć na uwadze, że decydujące znaczenie dla oceny charakteru przedmiotowej nieruchomości miała klasyfikacja gruntów w ewidencji gruntów jako użytków rolnych lub jako gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych oraz łączna powierzchnia tych gruntów przekraczająca 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy stanowiących własność lub będących w posiadaniu m.in. osoby fizycznej. Spełnienie tych warunków nie miało znaczenia wtedy, gdy grunty były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

Z przedstawionych przez skarżącą dowodów wynika, że przedmiotowa nieruchomość była w dniu 18 maja 2004 r. w świetle powyższych przesłanek gospodarstwem rolnym. Jej powierzchnia wynosiła 1,5 ha, grunty były sklasyfikowane jako użytki rolne (grunty orne – R IVa) i stanowiły własność skarżącej. Dowody załączone do skargi o wznowienie postępowania wskazywały co prawda na stan nieruchomości w 2007 r., ale przecież przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy skarżąca załączyła także informację z Urzędu Miasta z dnia 15 czerwca 2009 r. potwierdzającą klasyfikację gruntów jako gruntów ornych na rok 2004. Mając na uwadze powyższą definicję gospodarstwa rolnego nie ma znaczenia, że przedmiotowa nieruchomość w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona była jako tereny produkcyjno – usługowe ani to, że skarżąca na działce tej nie prowadziła żadnej uprawy rolniczej. Należy jednocześnie podkreślić, że organy podatkowe nie stwierdziły, że przedmiotowe grunty były w chwili ich sprzedawania przez skarżącą lub wcześniej zajęte na prowadzenie innej działalności gospodarczej niż rolnicza. W tym więc zakresie organy podatkowe naruszyły art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa stwierdzając, że przedstawione przez skarżącą dowody nie są istotne w tej sprawie. Dowody te stwierdzały istnienie na dzień sprzedaży nieruchomości jednej z przesłanek (pozytywnej) zastosowania zwolnienia podatkowego, a więc są istotne.

Jednakże stwierdzenie tego błędu organów podatkowych nie przesądza ostatecznie o niezgodności z prawem decyzji wydanych w trybie postępowania nadzwyczajnego. Należałoby bowiem wcześniej ocenić, czy w związku ze sprzedażą przedmiotowa działka nie utraciła charakteru rolnego. Takiej oceny w zaskarżonych decyzjach nie ma. Podnoszone w decyzjach okoliczności dotyczące treści planu zagospodarowania przestrzennego, treści oświadczenia nabywcy J. S., że przedmiotowa nieruchomość nie stanowi gruntów rolnych (oświadczenia błędnego w świetle wyżej wskazanej definicji gospodarstwa rolnego) mogą mieć znaczenie, ale przy ustalaniu przesłanki negatywnej zwolnienia. Ustalenie tej przesłanki należy jednak do organów podatkowych, a nie do Sądu. A zatem, przed rozstrzygnięciem sprawy organ podatkowy powinien wcześniej wyjaśnić i ustalić, czy przedmiotowa nieruchomość, w ocenie Sądu będąca na dzień jej sprzedaży przez skarżącą gospodarstwem rolnym, utraciła na skutek sprzedaży charakter rolny.

Skoro sądowa kontrola decyzji administracyjnych jest kontrolą ich legalności, to najpierw organy podatkowe powinny zbadać istnienie wszystkich przesłanek do zastosowania zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 28 ustawy pdof, a do Sądu będzie należała kontrola zgodności z prawem decyzji będącej końcowym wynikiem takiego badania. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania i wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy może się okazać, że nie będzie przesłanek do uchylenia ostatecznej decyzji wymiarowej z dnia [...], pomimo błędnego stwierdzenia przez organy podatkowe, że przedstawione przez skarżącą dowody nie potwierdzają rolnego charakteru sprzedawanej nieruchomości, jeżeli okaże się, że w związku ze sprzedażą nieruchomość utraciła charakter rolny.

Z uwagi na powyższe należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

(MSi)