Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 734/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 50 art. 61 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 7
journal: Dz.U. 2013 poz 1205
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jednolity
article: art. 46
journal: Dz.U. 2010 nr 106 poz 675
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych

SENTENCJA

Dnia 14 grudnia 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie sędzia NSA Teresa Kobylecka /spr./ sędzia del. NSA Janina Kosowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 990/14 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 6 maja 2014 r. nr ... w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w R.; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 610 zł (słownie: sześćset dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 990/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 6 maja 2014r., nr ... w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że wnioskiem z dnia 17 września 2012r. P. Sp. z o.o. w W. wystąpiła do Burmistrza R. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji pn.: budowa stacji bazowej telefonii komórkowej P. Sp. z o.o. o oznaczeniu ... wraz z wewnętrzną linią zasilającą elektryczną, na działkach oznaczonych nr ..., ..., położonych w obrębie ewidencyjnym Ł. K.

Decyzją z dnia 19 lutego 2014r., Nr ..., Burmistrz R. odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z 6 maja 2014r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, w podstawie prawnej powołując art. 104 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 56 i art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012r., poz. 647 ze zm.), zw. dalej u.p.z.p. Skargę na powyższą decyzję wniosła P. Sp. z o.o. w W.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, kontrolując zaskarżoną decyzję podzielił stanowisko organu, że objęta wspomnianym wyżej wnioskiem z dnia 17 września 2012r. inwestycja należy do inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010r., Nr 102, poz. 651 ze zm.). Stacja bazowa telefonii komórkowej jest bowiem urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. stosuje się odpowiednio. Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (czyli ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.).

W sprawie niniejszej niesporne jest, że teren działki nr ..., położony w obrębie ewidencyjnym Ł. K., przeznaczony pod przedmiotową inwestycję, jest gruntem rolnym stanowiącym użytek klasy III. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2013r., poz. 1205), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 8 marca 2013r., przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi (ust. 2 pkt 1). Zgodnie z ustaleniami organu I instancji, teren działki nr ... w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R., uchwalonym zarządzeniem Nr ... Komisarza Rządowego dla Gminy R. z dnia 26 maja 1994r., który utracił moc 31 grudnia 2003r., nie był objęty zgodą ministra na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze.

W takim stanie rzeczy, wbrew zarzutom skargi dotyczącym naruszenia art. 50 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., Sąd uznał, że odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na przedmiotową inwestycję jest trafna i odpowiada prawu. Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej Spółki dotyczącego wadliwego zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p – przepis ten wg skarżącej należy stosować "odpowiednio", a nie "wprost", jak to uczyniły organy. Odpowiednie stosowanie przepisów prawa polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać bowiem systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio stosowany (p. postanowienie NSA z dnia 11.01.2011 r., II GSK 1422/10).

W ocenie Sądu, w świetle regulacji prawnych, będących podstawą orzekania w sprawie niniejszej, stanowisko o niedopuszczalności zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p w przypadku inwestycji celu publicznego nie zasługuje na akceptację. Przepis powyższy został zamieszczony w u.p.z.p dla zapewnienia pełnej realizacji ochrony gruntów rolnych i leśnych, określonej w przepisach art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Z treści art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p jednoznacznie wynika, że warunkiem wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy jest, by teren inwestycji nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu planów miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro z mocy ustawy nie jest możliwe wydawanie decyzji o warunkach zabudowy w przypadku, gdy teren wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, to odmowa zastosowania tegoż przepisu byłaby sprzeczna z zasadą praworządności.

W ocenie Sądu, nie ma powodów do uznania, iż przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p w przypadku decyzji o warunkach zabudowy będzie miał zastosowanie, natomiast w przypadku decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie będzie znajdował zastosowania; oba przypadki dotyczą zagospodarowania terenu i nie ma jakiegokolwiek logicznego uzasadnienia, aby ochronę gruntów rolnych i leśnych różnicować w zależności od tego, czy planowana jest na nich inwestycja celu publicznego czy też inwestycja nie mająca takiego charakteru.

Zdaniem Sądu, błędnie także zarzucono w skardze naruszenie art. 56 u.p.z.p, skoro zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne – jak trafnie uznały organy obu instancji – z przepisami odrębnymi (art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Wykładnia i zastosowanie tego przepisu przez organy było prawidłowe, tym samym odmowa ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego odpowiada prawu.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego P. Spółka z o.o. z siedzibą w W. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), to jest:

1. art. 151 p.p.s.a. poprzez zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza R. naruszały przepisy prawa procesowego tj. art. 6, art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a." oraz przepisy prawa materialnego, w tym art. 50 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012r., poz.647 ze zm.),

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyczerpującego i jednoznacznego wyjaśnienia, dlaczego zdaniem Sądu I instancji odpowiednie stosowanie normy art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w przedmiotowej sprawie ma polegać na stosowaniu jej wprost, brak szczegółowego uzasadnienia stanowiska Sądu w tej kwestii,

3. art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. z uwagi na nie przeprowadzenie właściwej kontroli sądowej działalności organów administracji, gdyż pomimo naruszenia w toku postępowania administracyjnego wskazanych przepisów prawa procesowego i materialnego przez organy obydwu instancji, Sąd I instancji oddalił skargę Spółki.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego mający wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), to jest:

4. art. 50 ust. 1 zd. 2 u.p.z.p. z uwagi na nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że do planowanej inwestycji celu publicznego odpowiednie stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ma polegać na zastosowaniu tego przepisu wprost, podczas gdy przepis ten należy stosować odpowiednio poprzez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka zarzuciła, że przyjęta przez Sąd I instancji wykładnia art. 50 ust. 1 zd. 2 u.p.z.p. prowadzi do sytuacji, w której przepisy dotyczące wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego są niemożliwe do zastosowania. Stanowisko takie wynika z tego, że nie jest możliwe wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla terenu, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W tym przypadku odpowiednie zastosowanie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. może zatem polegać jedynie na jego niezastosowaniu. Jeżeli wymagane byłoby zastosowanie tego przepisu wprost, to oznaczałoby, że należy zastosować normę art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a więc koniecznym byłoby uchwalenie dla przedmiotowej lokalizacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jedynie w ten sposób możliwe jest obecnie dokonanie zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Dopiero gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zmieni przeznaczenie gruntu na cele nierolnicze, dopiero wtedy możliwe byłoby wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która to decyzja nie mogłaby być jednak wydana, gdyż dla tego terenu obowiązywałby miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (w takiej sytuacji postępowanie o wydanie decyzji lokalizacyjnej byłoby bezprzedmiotowe i z mocy prawa musiałoby zostać umorzone). Inwestycje, dla których wydawane są decyzje ustalające lokalizację inwestycji celu publicznego to bardzo specyficzna kategoria zamierzeń inwestycyjnych. Służą one użyteczności publicznej i z samej swej natury nie zawsze podlegają normom wymaganym dla obiektów, dla których wydaje się decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Skarżąca kasacyjnie podniosła także, że uchwalając w 2010r. ustawę o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, gdzie w art. 46 wprost stwierdzono, że (...) "Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (...)", intencją ustawodawcy było, aby rolne przeznaczenie terenu nie stanowiło przeszkody w realizowaniu na tym terenie inwestycji o charakterze celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Zacytowany przepis odnosi się wprost do postanowień miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, niemniej jednak stanowi on wyraz woli ustawodawcy, aby nie utrudniać inwestycji telekomunikacyjnych, a wręcz ułatwiać ich lokowanie. Ustawodawca wprost wskazuje, że lokowanie takiej inwestycji na terenie rolnym nie jest sprzeczne z przeznaczeniem takiego terenu (rolnego).

W ocenie skarżącej kasacyjnie, gdyby celem ustawodawcy było, w odniesieniu inwestycji celu publicznego, stosowanie wprost wymogu wskazanego w art. 61 ust. 1 pkt. 4 u.p.z.p., wówczas skonstruowałby normę art. 50 ust. 1 zd. 2 w ten sposób, że wskazałby, iż warunek o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 "stosuje się", a nie, że "stosuje są odpowiednio". Sąd I instancji pozostawił to zagadnienie poza sferą swoich rozważań, nie wyjaśnił tego w sposób właściwy, co nie stanowi prawidłowego stosowania przepisów prawa i właściwej kontroli działalności administracji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej, nie występują wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W związku z tym przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, jak również prawa materialnego. W pierwszej kolejności rozważenia wymaga zarzut naruszenia prawa materialnego, gdyż od przyjętej właściwej wykładni mającego w sprawie zastosowanie przepisu art. 50 ust. 1 zd. 2 u.p.z.p. i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych zależy ocena, czy zostały naruszone przepisy postępowania.

Przystępując do oceny trafności podniesionego zarzutu naruszenia art. 50 ust. 1 zd. 2 u.p.z.p. z uwagi na "nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że do planowanej inwestycji celu publicznego odpowiednie stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ma polegać na zastosowaniu tego przepisu wprost, podczas gdy przepis ten należy stosować odpowiednio poprzez jego niezastosowanie", należy wskazać, że zarówno Sąd I instancji, jak również strona skarżąca kasacyjnie prawidłowo uznały, że "odpowiednie stosowanie" przepisu oznacza jego stosowanie wprost bez modyfikacji, stosowanie z modyfikacjami w stosunku do regulacji, która ma być odpowiednio stosowana oraz na odstąpieniu od zastosowania przepisu mającego być odpowiednio stosowanym. Spór sprowadza się do tego, czy w sprawie niniejszej odpowiednie stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. polegać powinno na zastosowaniu tego przepisu wprost, czy na odmowie jego zastosowania.

Przedmiotowa inwestycja, polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wewnętrzną linią zasilającą elektryczną i jako inwestycja celu publicznego, zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. jest lokalizowana w drodze decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (wobec braku planu miejscowego). Ustawodawca zawarł w tym przepisie zapis o odpowiednim stosowaniu w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jednego z warunków, koniecznych do spełnienia w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4. Z brzmienia tego przepisu wynika, że warunkiem wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy jest, aby teren inwestycji nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na takie właśnie cele, albo był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu obowiązujących dawniej planów miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r.

Sąd I instancji uznał, że należy wprost zastosować warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., co skutkowało uznaniem, że odmowa ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji była prawidłowa, gdyż bezspornym jest, że nieruchomość na której inwestycja ma być lokalizowana jest terenem rolnym i nie była objęta zgodą uzyskaną przy sporządzaniu obowiązujących dawniej planów miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. Zgodnie z art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 26 maja 2013r. (Dz.U. z 2013r., poz. 503) zmiana przeznaczenia gruntu rolnego i leśnego na cele nierolne i nieleśne może być dokonana tylko w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, za zgoda właściwych organów.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sformułowanie w art. 50 ust. 1 u.p.z.p. o "odpowiednim" stosowaniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie może przesądzać o bezpośrednim, czy automatycznym zastosowaniu wskazanej regulacji dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Regulację prawną należy dostosować przez właściwą interpretację do właściwości regulacji głównej. Należy podzielić zarzut skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji nie uzasadnił właściwie swojego stanowiska o zastosowaniu wprost regulacji art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., czym naruszył przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie można bowiem uznać za uzasadniony jedyny argument za zastosowaniem wprost przepisu, mówiący o braku podstaw do różnicowania ochrony gruntów rolnych i leśnych w zależności od tego, czy planowana jest na nich inwestycja celu publicznego, czy inwestycja nie mająca takiego charakteru. Gdyby bowiem przyjąć za prawidłowe tylko takie rozumowanie, to należałoby uznać, że ustawodawca zawarłby zapis o stosowaniu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., a nie o jego odpowiednim stosowaniu.

Należy podzielić stanowisko autora skargi kasacyjnej, że przy rozważaniu "odpowiedniego" stosowania przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie można pominąć regulacji, przewidzianej w art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.2010.106.675 ze zm). Regulacja tego przepisu zawiera swoiste reguły interpretacyjne, które należy wziąć pod uwagę przy uchwalaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 46 ust. 1) oraz interpretacji zapisów planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie tej ustawy (art. 75) w zakresie możliwości lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W ust. 2 art. 46 stwierdzono, że przeznaczenie terenu na cele rolnicze (...) nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Sąd I instancji winien zatem rozważyć przy odpowiednim stosowaniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. także reguły interpretacyjne wynikające z innych ustaw dotyczących inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w tym głównie ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i możliwość odstąpienia od zastosowania tego przepisu w sprawie, której przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał za usprawiedliwione zarzuty skargi kasacyjnej i na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia art. 203 pkt 1 p.p.s.a.

-----------------------

1