Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3400/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Marek Sachajko Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 25 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1817/15 w sprawie ze skargi Spółki A na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Spółki A na rzecz Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 20 stycznia 2016 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1817/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: ppsa), oddalił w całości skargę Spółki A (dalej: skarżąca) na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: Prezes NFZ) z [...] maja 2015 r. (nr [...]) w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

Decyzją z [...] marca 2015 r. Dyrektor Lubelskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ (dalej: Dyrektor OW NFZ) oddalił wniesione przez skarżącą odwołanie, o którym mowa w art. 154 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 581; dalej: ustawa o świadczeniach) w zw. z art. 5 ustawy z 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1290), od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju "[...]" w zakresie "[...]" na obszarze rejonu operacyjnego [...] ([...]). W decyzji zawarto pouczenie o uprawnieniu do złożenia od niej odwołania w terminie 7 dni od dnia jej otrzymania. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 1 kwietnia 2015 r.

Pismem z 14 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej złożył do Prezesa NFZ wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia od decyzji Dyrektora OW NFZ odwołania, o którym mowa w art. 127 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: kpa). Podstawę żądania stanowiły art. 58 § 1 i art. 59 § 2 kpa. We wniosku wskazano, że termin do wniesienia odwołania upływał 8 kwietnia 2015 r., jednak pełnomocnik skarżącej od 7 kwietnia do 13 kwietnia 2015 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim i wobec tego nie miał obiektywnej możliwości podjęcia czynności zmierzających do złożenia odwołania. Podkreślono, że pełnomocnik skarżącej prowadzi indywidualną kancelarię radcy prawnego i nie zatrudnia w niej pracowników, a zatem w sytuacji, gdy przebywa na zwolnieniu lekarskim, nie ma możliwości zlecenia sporządzenia odwołania innej osobie lub pracownikowi.

Postanowieniem z [...] maja 2015 r. Prezes NFZ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Skarżąca złożyła do WSA skargę na to postanowienie. Zarzuciła naruszenie m.in. art. 58 § 1 kpa przez uznanie, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania było zawinione przez pełnomocnika skarżącej, podczas gdy pełnomocnik nie dochował terminu bez swojej winy, bowiem zachorował w przedostatnim dniu, w którym możliwe było złożenie odwołania, przez co nie miał możliwości nie tylko sporządzenia i wniesienia odwołania, ale także wyboru i ustanowienia pełnomocnika substytucyjnego.

WSA oddalił skargę.

WSA podzielił stanowisko Prezesa NFZ, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy jej pełnomocnika. Sąd stwierdził, że termin na wniesienie odwołania przypadał w okresie od 2 do 8 kwietnia 2015 r. Wobec tego pełnomocnik skarżącej - pomimo niezdolności do pracy, przypadającej w okresie od 7 do 13 kwietnia 2015 r. - miał możliwość sporządzenia odwołania w okresie poprzedzającym dzień, w którym zachorował, ale tego nie uczynił. Zdaniem WSA, organizacja pracy, w której osoba planuje sporządzenie dokumentu dopiero w ostatnim dniu zakreślonego terminu nie usprawiedliwia uchybienia temu terminowi, z uwagi na nagłe zdarzenie, które nastąpiło w tym dniu.

Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, WSA uznał również, że zwolnienie lekarskie od pracy nie stanowi potwierdzenia braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu, jako że nie wyklucza ono możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę i nadania pisma przez pocztę osobiście lub przez domownika. Zdaniem WSA, o braku winy pełnomocnika w uchybieniu terminu nie może też świadczyć fakt, że prowadzi on indywidualną kancelarię radcy prawnego i nie zatrudnia pracowników, skoro udzielone mu pełnomocnictwo upoważniało do udzielenia dalszego pełnomocnictwa, a zatem pełnomocnik skarżącej miał możliwość i powinien był upoważnić inną osobę do złożenia odwołania.

Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonego postanowienia Prezesa NFZ, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła wyrokowi WSA naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest niedokonanie przez organy administracyjne pełnego rozważenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego i brak wyjaśnienia dokładnie stanu faktycznego z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a w konsekwencji uznanie, iż pełnomocnik skarżącej nie uchybił terminowi do wniesienia odwołania bez swojej winy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do wydania zaskarżonego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania, pozbawiając tym samym skarżącą prawa do merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji, podczas gdy z okoliczności faktycznych sprawy jednoznacznie wynika, że pełnomocnik skarżącej nie dochował terminu do wniesienia odwołania bez swojej winy, albowiem choroba, jaka dopadła go w przedostatnim możliwym dniu do wniesienia odwołania, uniemożliwiła mu nie tylko sporządzenie i wniesienie odwołania w terminie, ale także wybór i ustanowienie pełnomocnika substytucyjnego, w konsekwencji czego brak wniesienia odwołania w terminie miał charakter niezawiniony;

2) art. 141 § 4 ppsa przez przyjęcie stanu faktycznego ustalonego przez organy administracyjne niezgodnie z obowiązującą je procedurą zawartą w kpa i niepodjęcie jakichkolwiek kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a ponadto błędne sporządzenie uzasadnienia wyroku i brak wskazania przyczyn uzasadniających przyjętą przez organy administracyjne koncepcję, iż pełnomocnik skarżącej nie uchybił terminowi do wniesienia odwołania bez swojej winy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do wydania zaskarżonego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania, pozbawiając tym samym skarżącą prawa do merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji, w sytuacji gdy sąd administracyjny zobowiązany jest do dokonania kontroli legalności działalności organów administracji publicznej, w tym kontroli dokonywanych przez te organy ustaleń faktycznych, a następnie zobligowany jest do dokładnego wyjaśnienia podstaw prawnych i faktycznych rozstrzygnięcia;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne art. 58 § 1 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest uznanie, iż pełnomocnik skarżącej nie uchybił terminowi do wniesienia odwołania bez swojej winy, o czym w ocenie WSA przemawiają okoliczności związane z brakiem uprzedniego sporządzenia odwołania i ustanowienia pełnomocnika substytucyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do wydania zaskarżonego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania, pozbawiając tym samym skarżącą prawa do merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji, podczas gdy pełnomocnik skarżącej za pomocą zaświadczenia lekarskiego uprawdopodobnił, że nie dochował terminu do wniesienia odwołania bez swojej winy, albowiem choroba, jaka dopadła go w przedostatnim możliwym dniu do wniesienia odwołania uniemożliwiła mu nie tylko sporządzenie i wniesienia odwołania w terminie, ale także wybór i ustanowienie pełnomocnika substytucyjnego, w konsekwencji czego brak wniesienia odwołania w terminie miał charakter niezawiniony;

4) art. 141 § 4 ppsa przez przyjęcie stanu faktycznego ustalonego przez organy administracyjne niezgodnie z obowiązującą je procedurą zawartą w kpa i niepodjęcie jakichkolwiek kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a ponadto błędne sporządzenie uzasadnienia wyroku i brak wskazania przyczyn uzasadniających przyjętą przez organy administracyjne koncepcję, iż pełnomocnik skarżącej nie uchybił terminowi do wniesienia odwołania bez swojej winy, o czym w ocenie WSA przemawiają okoliczności związane z brakiem uprzedniego sporządzenia odwołania i ustanowienia pełnomocnika substytucyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do wydania zaskarżonego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania, pozbawiając tym samym skarżącą prawa do merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji, w sytuacji gdy sąd administracyjny zobowiązany jest do dokonania kontroli legalności działalności organów administracji publicznej, w tym kontroli dokonywanych przez te organy ustaleń faktycznych, a następnie zobligowany jest do dokładnego wyjaśnienia podstaw prawnych i faktycznych rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła w szczególności, że planowanie sporządzenia i wniesienia odwołania w przedostatnim lub ostatnim dniu terminu nie może przesądzać o winie w uchybieniu terminu, albowiem choroba przypadająca w tym okresie miała charakter niezależny od woli pełnomocnika skarżącej. Skarżąca za niezasadne uznała też stanowisko WSA, że jej pełnomocnik był zobowiązany do udzielenia pełnomocnictwa substytucyjnego w okresie choroby, ponieważ w przypadku fachowego zastępstwa procesowego nie chodzi wyłącznie o techniczne zorganizowanie wysłania pisma przez inną osobę, lecz przede wszystkim o sporządzenie tego pisma. Niespełna dwudniowy okres na sporządzenie i wniesienie odwołania (od momentu zachorowania przez pełnomocnika do upływu terminu na wniesienie odwołania) byłby zdecydowanie zbyt krótki dla innego pełnomocnika profesjonalnego, nieznającego okoliczności niniejszej sprawy.

W odpowiedzi Prezes NFZ (zastępowany przez radcę prawnego) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wnioski te pełnomocnik Prezesa NFZ powtórzył na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą ten środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 ppsa, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zarzuty skargi kasacyjnej złożonej w niniejszej sprawie zostały oparte na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ppsa, czyli naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zarzucił WSA wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a także błędne oddalenie skargi, zamiast jej uwzględnienia, w sytuacji gdy organ administracji nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego i nie dokonał pełnego rozważenia całego zebranego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego wniosku, że pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nie było przez niego zawinione.

Rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżony wyrok - mimo częściowo błędnego uzasadnienia - odpowiada prawu.

Nietrafne są zarzuty naruszenia art. 141 § 4 ppsa, podniesione w pkt 2 i 4 petitum skargi kasacyjnej. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: 1) gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i 2) gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09; ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz.39; wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08; wyrok NSA z 12 października 2018 r., sygn. akt I OSK 1268/18). Ponadto uchybienie to musi uniemożliwiać kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wad, które uniemożliwiałyby dokonanie kontroli instancyjnej. WSA dokładnie przedstawił stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowisko Prezesa NFZ, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Na podstawie uzasadnienia zaskarżonego wyroku możliwe jest ustalenie przyczyn, z powodu których WSA uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu, który obligowałby do jego uchylenia. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika przy tym stanowisko WSA odnośnie do wszystkich istotnych w sprawie okoliczności związanych z dokonaniem przez Prezesa NFZ oceny wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Przy ocenie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa nie mogły zostać uwzględnione argumenty skarżącej dotyczące przyjęcia przez WSA stanu faktycznego, który - w ocenie skarżącej - został ustalony niezgodnie z procedurą zawartą w kpa (bez powołania przy tym stosownych przepisów tej procedury). Jak wskazano wyżej, naruszenie art. 141 § 4 ppsa przez sąd administracyjny może nastąpić, jeśli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie zawiera określonych w tym przepisie elementów, przez co nie jest możliwe ustalenie stanowiska sądu odnośnie do istotnych w sprawie zagadnień i w konsekwencji dokonanie kontroli instancyjnej orzeczenia. Samoistnie przepis ten nie może natomiast stanowić skutecznej podstawy kasacyjnej dla zwalczania dokonanej przez sąd administracyjny oceny stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu administracyjnym.

Nietrafne są zarzuty podniesione w pkt 1 i 3 petitum skargi kasacyjnej, wskazujące na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz w zw. z art. 58 § 1 kpa. Podnosząc te zarzuty, skarżąca starała się wykazać, że WSA powinien był uchylić zaskarżone postanowienie z uwagi na naruszenie przez Prezesa NFZ przepisów określających sposób zebrania i oceny materiału dowodowego, co w konsekwencji miało doprowadzić do wadliwej odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów, stwierdzić należy, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie postanowienia na podstawie art. 58 § 1 kpa organ administracji publicznej ma obowiązek ocenić, czy spełnione zostały przesłanki przywrócenia terminu, a mianowicie: 1) czy wraz ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu strona dokonała czynności, której nie dokonała w terminie; 2) czy strona dochowała siedmiodniowego terminu złożenia wniosku; 3) czy strona wykazała brak winy w uchybieniu terminu. Zastrzeżenia skarżącej dotyczą stanowiska WSA odnośnie do dokonanych przez Prezesa NFZ ustaleń i oceny zebranego materiału dowodowego w zakresie braku winy pełnomocnika skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA zasadnie ocenił, że w toku postępowania administracyjnego Prezes NFZ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli i w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 7 i art. 77 § 1 kpa), a następnie trafnie ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 kpa), że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż jej pełnomocnik nie zawinił przy uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania (art. 58 § 1 kpa). Należy przy tym zauważyć, że w świetle treści art. 58 § 1 kpa to do strony postępowania należy uprawdopodobnienie w składanym wniosku, że uchybienie terminu nie było zawinione. Zatem dowody uprawdopodabniające taką okoliczność muszą pochodzić od strony, a zadaniem organu administracji jest ich wnikliwa analiza i ocena. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej przedstawił dokumenty i wyjaśnienia odnośnie do okoliczności związanych z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. Dowody te zostały wyczerpująco przeanalizowane i ocenione przez Prezesa NFZ, co trafnie uznał WSA.

Podkreślenia wymaga, że brak winy w uchybieniu terminowi występuje tylko w przypadku stwierdzenia takiej przeszkody nie do przezwyciężenia, która czyniła niemożliwym podjęcie danej czynności procesowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można przy tym uznać, że zwlekanie przez stronę z dokonaniem czynności procesowej do przedostatniego czy ostatniego dnia terminu świadczy o tym, iż ewentualne późniejsze uchybienie terminu było zawinione. Jeśli nawet zdarzenie uniemożliwiające dochowanie terminu nastąpiło w ostatnim dniu biegu terminu, musi być ono uznane za okoliczność usprawiedliwiającą przywrócenie terminu i nie można czynić stronie zarzutu, że mogła czy powinna była czynności tej dokonać wcześniej (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 4. Wydanie, Warszawa 2017, s. 486 i przywołane tam orzecznictwo oraz pogląd doktryny). Odmienne stanowisko WSA wyrażone w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest błędne.

Mimo wskazanego uchybienia, WSA prawidłowo ocenił, że w świetle pozostałych dowodów i okoliczności sprawy nie można przyjąć, że pełnomocnik skarżącej uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania było przez niego niezawinione. W toku postępowania administracyjnego pełnomocnik nie wykazał, że jego choroba, uprawdopodobniona przedstawionym zwolnieniem lekarskim, była takiego rodzaju, że nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, a tym bardziej, że jej rodzaj czy objawy uniemożliwiały osobiste działanie (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 4. Wydanie, Warszawa 2017, s. 485 i przywołane tam orzecznictwo).

Z zebranych w sprawie dowodów i wyjaśnień nie wynika też, że choroba pełnomocnika skarżącej (nawet jeśliby uniemożliwiała jego osobiste działanie) wykluczała możliwość ustanowienia pełnomocnika substytucyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA, że udzielone pełnomocnikowi skarżącej pełnomocnictwo upoważniało do udzielania dalszych pełnomocnictw i pełnomocnik skarżącej, pomimo samodzielnego prowadzenia kancelarii, miał możliwość i winien był upoważnić inną osobę, niezwiązaną z kancelarią, do dokonania za niego określonej czynności tj. złożenia odwołania, po czym mógł pełnomocnika substytucyjnego odwołać. Odmiennej oceny nie uzasadnia powołanie się przez skarżącą w skardze kasacyjnej na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 20 lutego 2007 r. o sygn. akt I SA/Po 1432/06, skoro w orzeczeniu tym Sąd uznał, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy pełnomocnika, który udokumentował na podstawie zwolnienia lekarskiego, że był niezdolny do pracy (pełnomocnik strony miał "problemy z błędnikiem", a jego "ruchy kończyły się zawrotami głowy oraz odruchami wymiotnymi"). W niniejszej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła, że stan zdrowia jej pełnomocnika w ostatnich dniach terminu na wniesienie odwołania nie pozwalał nie tylko na jego osobiste działanie, ale też na udzielenie pełnomocnictwa substytucyjnego w celu złożenia odwołania. Podkreślić przy tym należy, że odwołanie jest niesformalizowanym - w zakresie treści - środkiem zaskarżenia (por. art. 128 kpa), a zatem nie byłoby przeszkód prawnych, aby pełnomocnik skarżącej, już po powrocie do zdrowia, uzupełnił odwołanie, które mógł wnieść w terminie pełnomocnik substytucyjny.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa i art. 205 § 2 ppsa w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), zasądzając od skarżącej na rzecz Prezesa NFZ 360 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną, wziął udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i prowadził sprawę w postępowaniu przed WSA.