Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1816/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi M.G., W.G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie skargę oddala


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] marca 2009r. na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z dn. 24 października 1974r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 1974r. nr 38,poz. 229ze zm.) w związku z art. 103 ust.2, art. 83 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane( Dz. U. z 2006r. Nr 156,poz. 1118 ze zm.) - udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego wybudowanego na terenie nieruchomości przy ul. H. w W. na działce nr ew. [...] z obrębu [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2008r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] Nr. [...] z dnia [...] kwietnia 2006r., którą to decyzją udzielono pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, wolnostojącego na działce przy ul. H. w W.

Podzielając stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyrażone w tej decyzji, a także oceny i wskazania wyroków Sądów Administracyjnych zapadłych w sprawie tego budynku, organ I instancji stwierdził, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 marca 1999r. sygn. akt. IV SA 475/97 przesądził, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1974r. Nr 38, poz. 229 ze zmianami), bowiem "w stosunku do samowoli budowlanej Państwa S." wszczęto postępowanie przed dniem [...] stycznia 1995r. to jest przed dniem wejścia w życie obecnie obowiązującego prawa budowlanego i w/w przepisy miały zastosowanie w sprawie na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 1 lipca 1994r. - Prawo budowlane.

Wyrokiem z dnia 7 marca 2007r. sygn. akt VII SA/Wa 132/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi małżonków G., na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].10.2005r w przedmiocie umorzenia postępowania w ramach nadzoru budowlanego w sprawie samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w rozpatrywanej sprawie nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania, gdyż w dalszym ciągu pozostaje do rozpatrzenia wniosek inwestorów o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku.

Zatem w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego był zobowiązany do zbadania, czy nie zachodzą przesłanki zastosowania art. 37 ust. 1 pkt. 1 i ust. 1 pkt 2 oraz art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane.

W toku postępowania organ nadzoru budowlanego ustalił, że przedmiotowy obiekt nie narusza przepisów o planowaniu przestrzennym. Bowiem zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...].09.1992r. nieruchomość przy ul. H. w W. znajdowała się na obszarze funkcjonalnym oznaczonym symbolem [...] przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową z zielenią leśną i urządzeniami I stopnia obsługi. Usytuowanie w/w budynku pozostaje zatem w zgodzie z wyżej wymienionym planem, co potwierdził w swoim wyroku Naczelny Sąd Administracyjny. Nie występuje zatem przesłanka do nakazania rozbiórki przedmiotowego obiektu na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. -Prawo budowlane.

Organ powołał się na przedłożone w trakcie postępowania orzeczenie techniczne, z którego wynikało, iż "przedmiotowy budynek jest w dobrym stanie technicznym, został wybudowany zgodnie ze sztuką budowlaną i nadaje się do użytkowania oraz nie powoduje zagrożenia dla zdrowia i mienia przebywających w nim osób". Stwierdził nadto, że budynek został usytuowany w odległościach określonych w warunkach technicznych obowiązujących w dacie budowy, zawartych w rozporządzeniu z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980r. Nr 17, poz. 62) to jest w odległości mniejszej niż 4,0 m od granicy nieruchomości przy ul. H., gdyż ściana budynku od strony tej posesji nie posiada otworów okiennych. Z kolei działka przy ul. H. do chwili obecnej jest niezabudowana. Powyższe ustalenia potwierdziła złożona przez inwestorów inwentaryzacja budowlana powykonawcza oraz inwentaryzacja geodezyjna powykonawcza.

Organ uznał, iż z przedłożonej przez inwestora "linijki słońca" dotyczącej zacieniania nieruchomości przy ul. H. wynika, iż budynek usytuowany w odległości 2,84 m i 2,89 m od granicy z działką skarżących nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia, bowiem spełniony został wymóg zachowania 3 godzinnego czasu nasłonecznienia działki przy ul. H. w dniach równonocy (tj. 21 marca i 21 września).

Dlatego uznał, że pomniejszenie o 11-16 cm odległości usytuowania ściany budynku od granicy sąsiedniej działki, w świetle powyższych ustaleń nie jest istotnym naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych i nie rzutuje negatywnie na walory użytkowe, bądź przyszłą zabudowę sąsiedniej działki.

Tym samym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wykluczył przesłanki zastosowania art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1974r. Nr 38, poz. 229 z późniejszymi zmianami). Uznał, również że nie zachodzą okoliczności do zastosowania art. 40 tej ustawy, ponieważ wykazano zgodność wykonanego budynku jednorodzinnego z przepisami obowiązującymi w czasie jego budowy, a także potwierdzono jego zdatność do użytkowania.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. i W. G. oraz J.G.

Odwołujący się wskazali, iż decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa materialnego i procesowego, w okolicznościach wskazujących na popełnienie przestępstwa. Jest sprzeczna ze stanem faktycznym, materiałem dowodowym i legalizuje wielokrotną samowolę budowlaną, powodując degradację ich działki i uniemożliwiając wybudowanie funkcjonalnego, bezpiecznego i zgodnego z prawem budynku z usługami medycznymi. Nie dano im możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, odniesienia się merytorycznego i przedstawienia dowodów. Nie mogły być podstawą do legalizacji dokumenty wystawiane przez współsprawcę samowoli inż. Z. W., który projektował i nadzorował dwukrotną samowolną budowę.

Linijka słońca na którą powołał się w decyzji organ, budzi ich szczególny sprzeciw wobec faktu, iż opracowana została na podstawie przepisów techniczno-budowlanych z 1994, podczas gdy decyzja przesądza, że zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego z 1974r.

Stwierdzenie, że przedmiotowy budynek jest parterowy było poświadczeniem nieprawdy. Brak było w opinii analizy dotyczącej kąta emisji promieniowania słonecznego, w określonych w przepisach dniach i godzinach Zdjęcie wykonane w dniu 30.10.08 o godz. 12.40 świadczy o całkowitym zacienieniu - 20m, działki Nr [...] i fałszerstwie zawartym w opinii.

W dalszej części odwołania podnieśli, iż przedmiotowy budynek nie jest budynkiem jednorodzinnym wolnostojącym. Od maja 1997 prowadzona jest w nim działalność komercyjna pomimo braku pozwolenia na użytkowanie.

Budynki na działce sąsiedniej tworzą kompleks i są samowolami powodującymi zacienienie i zagrożenie pożarowe. Wskazali także, iż budynek jest oddalony o 1,8m a nie jak podano w decyzji o 2,89 m.

Wadliwe było ustalenie organu, iż nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 37 oraz art. 40 Prawa budowlanego z 1974r.

Po rozpatrzeniu odwołania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2009r. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji prowadzone było na skutek uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 marca 1999r. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1997r. utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] stycznia 1996r. zezwalającej na użytkowanie budynku jednorodzinnego, położonego w W. przy ul. H..

W powyższym wyroku NSA przesądził, że w sprawie niniejszej zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego z dnia 24 października 1974r. Wobec ustalenia, iż w przedmiotowym postępowaniu zastosowanie znajdują przepisy Prawa budowlanego z 1974r. konieczne było zbadanie, czy nie zachodzą przesłanki określone w art. 37 ust. 1 oraz art. 40 powołanej ustawy.

Nieruchomość położona przy ul. H. w W. znajduje się na terenie przeznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową z zielenią leśną i urządzeniami I stopnia obsługi ([...]). W wyroku z dnia 23 marca 1999r. NSA zważył, iż "są to ustalenia podstawowe dla przedmiotowego terenu i tylko te (...) mogą być uwzględnione przy ocenie zgodności zabudowy działki z planem".

Inwestycja dotyczyła rozbudowy i modernizacji budynku, usytuowanego na działce od 1936r. Uwarunkowania i ograniczenia wynikające ze specyfiki obszaru ustalone planem z 1992r. nie mogą działać wstecz i odnosić się do budynków przedwojennych - w zakresie ograniczenia powierzchni zabudowy. Należy zatem uznać, iż nie występuje przesłanka określona w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974r. wykluczająca możliwość legalizacji obiektu.

Uchylenie przez Sąd Administracyjny decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 1996r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie nastąpiło jedynie z powodu niewyjaśnienia przez organ, czy nie zachodzi przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r., a zatem, czy przedmiotowy budynek nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Powyższa przesłanka nie została wyjaśniona przez PINB dla [...] w toku ponownego rozpatrywania sprawy. Zostało to potwierdzone decyzją [...]WINB Nr [...] uchylającą decyzję [...].

W uzasadnieniu decyzji [...]WINB wskazano, m. in. iż ocena niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia powinna zostać opracowana na podstawie Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 z późn. zm.). Podniesiono również kwestię nieprecyzyjnego określenia odległości budynku od granicy działki z nieruchomością przy ul. H..

WSA w Warszawie rozpatrując skargę na powyższą decyzję [...]WINB podzielił ustalenia organu odwoławczego przedstawione w skardze i skargę oddalił (wyrok z dnia 1 września 2004r., sygn. IV SA 1981/03).

Wskazane w decyzji [...]WINB Nr [...] braki w materiale dowodowym zostały uzupełnione, co umożliwiło udzielenie pozwolenia na użytkowanie.

W toku prowadzonego postępowania administracyjnego inwestorzy przedłożyli dowód z "linijki słońca" (opinia mgr inż. Z.W. z października 2002r.)

Zgodnie z powołaną opinią istniejący budynek mieszkalny nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia.

W opinii zaznaczono, iż spełniony został warunek nasłonecznienia wymagany przepisami Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 140 z późn. zm.), a zatem 3 godziny w dniach 21 marca i 21 września. Wprawdzie w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 z późn. zm.), które jednak nie wprowadzają powyższego wymogu. Przepisy rozporządzenia z 1980r. nie regulują kwestii wymaganego nasłonecznienia.

W aktach sprawy znajduje się powykonawczy plan zagospodarowania działki przedstawiający rozkład budynków na nieruchomości przy ul. H. w W. Według danych uwidocznionych na mapie, budynek mieszkalny S. znajduje się w odległości 2,75m od granicy działki. Geodeta uprawniony A. B. w dniu 2 marca 2006r. nie stwierdził zmian w terenie. Z powykonawczego planu zagospodarowania działki sporządzonego przez mgr inż. arch. Z. W. wynika, iż budynek usytuowany jest w odległości 2,84m i 2,89 m (w tym 68cm okap).

Według przedłożonej przez skarżących G. wcześniejszej opinii geodezyjnej z 14 lutego 1996r., sporządzonej przez geodetę J.N., płaszczyzna ściany budynku od granicy działki odległa jest od granicy działki o 2,80m. W odniesieniu do odległości przedmiotowego budynku od granicy z granicą działki występują zatem różnice. Niemniej należy zauważyć, że pomniejszenie wymaganej 3m odległości budynku od granicy działki sąsiedniej o 11-25 cm należy uznać za nieistotne odstępstwo, które nie wpływa negatywnie na walory użytkowe działki, ani przyszłą zabudowę działki sąsiedniej, a zatem nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Organ podniósł, iż zarzut sąsiadów G., jakoby budynek inwestorów S. uniemożliwiał im budowę "funkcjonalnego, bezpiecznego i zgodnego z prawem budynku z usługami medycznymi" jest bezpodstawny. W 2002r. wydana została bowiem decyzja lokalizacyjna na tego typu inwestycję. Państwo G. do dnia dzisiejszego nie rozpoczęli budowy, nie przedstawili również dowodu, który stanowiłby potwierdzenie przedstawianego przez nich zarzutu o braku możliwości zabudowy działki. Nadto organ dodał, iż przepisy rozporządzenia z 1980r. nie wprowadzały wymogu, iż okapy nie mogą pomniejszać wymaganej odległości od granicy, tak jak ma to miejsce na mocy obecnie obowiązujących przepisów.

W związku z powyższym organ uznał, iż nie zachodzą przesłanki określone w art. 37 ust. 1 pkt 2 oraz art. 40 Prawa budowlanego z 1974r.

Odnosząc się do zarzutów o charakterze procesowym organ stwierdził, iż nie jest zasadny zarzut odwołujących się, jakoby postępowanie toczyło się bez ich udziału, oraz ignorowane były prawa odwołujących się. O wywiązaniu się z obowiązku zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu świadczy liczna korespondencja w sprawie, w tym m.in. pismo z dnia 9 stycznia 2009r. o możliwości zapoznania się z aktami. Pismo to nie zostało jednak podjęte.

Organ podał, iż materiał dowodowy konieczny do dokładnego ustalenia stanu faktycznego został wcześniej zgromadzony i nie zachodziła konieczność jego uzupełniania bezpośrednio przed wydaniem decyzji.

Dalej organ wskazał, iż kwestia, czy przedmiotowy budynek jest wolnostojący, czy też zbliżony do budynku sąsiedniego pozostaje bez znaczenia dla oceny, czy nadaje się do użytkowania, natomiast kwestia ewentualnej samowolnej zmiany sposobu użytkowania nie jest przedmiotem tego postępowania.

Zarzut odwołujących się, iż przedmiotowy budynek powoduje zagrożenie pożarowe organ odwoławczy uznał za bezzasadny. W odwołaniu powołano bowiem opinię Państwowej Straży Pożarnej z 28 lipca 1989r., podczas gdy w wyroku z 23 marca 1999r. NSA stwierdził, iż przedstawiona opinia przeciwpożarowa z 21 lutego 1995r. sporządzona przez rzeczoznawcę ds. przeciwpożarowych - inż. B., stwierdzająca, iż budynek spełnia obowiązujące przepisy ochrony przeciwpożarowej, nie budzi zastrzeżeń, natomiast powołana przez odwołujących się opinia z 1989r. jest nieaktualna.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wnieśli M. i W. G.

W skardze wskazali, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2007r. sygn. akt VII SA/Wa 132/06 zobowiązywał organy nadzoru budowlanego do dokonania ustaleń dotyczących budynku H., w tym zgodności z przepisami budowlanymi wykonawczymi, a szczególnie co do jego lokalizacji, powodującej niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowania na ich działce.

Zdaniem skarżących organy nie dokonały żadnych ustaleń, nie przeprowadziły żadnej kontroli obiektu, a decyzję wydały w oparciu o niewiarygodne dokumenty.

Podnieśli, iż pomimo wielu ich wniosków od lat organy nie przeprowadziły kontroli obiektu z ich udziałem i nie odniosły się do dowodów jakie przedstawili. Zdaniem skarżących nadzór budowlany zataja przybudowanie samowoli budowlanej do budynku na posesji sąsiedniej. Obydwa budynki powodują drastyczne ograniczenie dopływu światła i słońca do ich działki.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru wniósł o jej

oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w tym zakresie, należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna.

Sprawa niniejsza związana z możliwością udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ulicy H. w W. jest po raz kolejny przedmiotem oceny przez sąd administracyjny.

Bezpośrednio poprzedzający wydanie kwestionowanej aktualnie decyzji, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2007 r. sygn. VIISA/Wa 132/06, uchylający decyzje organów o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie przedmiotowego budynku mieszkalnego nie zawierał ocen merytorycznych co do pozwolenia na użytkowanie.

Jednak wydany już wcześniej, w tym samym przedmiocie, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 1999r. sygn. IV SA 475/97, zawierał merytoryczną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz wskazania w jakim zakresie należy uzupełnić ten materiał oraz jakie przepisy prawa powinny mieć zastosowanie.

Wskazaniami tymi tak organy administracji jak i aktualnie Sąd Wojewódzki jest związany z mocy art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).

Poza tym jak wynika z treści uzasadnienia innego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2004r. sygn. IV SA 1981-1982/03 oddalającego skargę na decyzję (kasatoryjną) [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003r. Nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego, Sąd Wojewódzki już wówczas wyraźnie na te ustalenia powołał się. Wskazał na ich trafność i wiążący prawny charakter. Jednocześnie podniósł, iż dotychczasowe ustalenia stanu faktycznego sprawy, zaaprobowane przez Sąd Naczelny w wyroku z dnia 23 marca 1999 r., nie dają podstaw do nakazania rozbiórki spornego budynku mieszkalnego, czego domagają się skarżący.

Należy zatem przypomnieć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 marca 1999 r. sygn. IV SA 475/97, zawarł następujące ustalenia.

W sprawie, na podstawie art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r., mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. i przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie tej ustawy, ponieważ postępowanie w tej sprawie wszczęto przed dniem 1 stycznia 1995 r.

Nie budziły wątpliwości ani zastrzeżeń Sądu Naczelnego, przedstawione przez inwestorów: inwentaryzacja powykonawcza, orzeczenie techniczne, opinia przeciwpożarowa i opinia kominiarska, które zostały opracowane przez rzeczoznawców i zasługiwały na pozytywną ocenę. W świetle tych dokumentów, brak było przeciwwskazań do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku. Dla powyższej oceny obojętnym pozostawało to, czy obiekt jest budynkiem wolnostojącym, czy też zbliżonym do budynku sąsiedniego, jeżeli nastąpiło to zgodnie z przepisami.

Z ustaleń zawartych w planie zagospodarowania przestrzennego [...], zatwierdzonym uchwałą Rady [...] z dnia [...] września 1992 r. wynikało bowiem, iż budynek jest usytuowany na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową z zielenią leśną i urządzeniami I stopnia obsługi.

W związku z powyższym, zasadnie organy oceniły ówcześnie, iż brak było przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. wykluczających możliwość zalegalizowania samowoli budowlanej. Uwarunkowania i ograniczenia wynikające dla danego obszaru z ww. planu zagospodarowania terenu, dotyczące ograniczenia powierzchni zabudowy, nie mogą działać wstecz i odnosić się do budynków przedwojennych.

Sąd Naczelny, uznał jednak za konieczne wyjaśnienie, czy obiekt nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r.). Poza tym organ nie ustosunkował się wówczas do zarzutów dotyczących odległości budynku od granicy z działką sąsiadów G., którzy kwestionowali ustalenia, że odległość ta wynosi 2,80m i twierdzą, że dach opadający w stronę granicy ich działki z zamontowaną rynną, zmniejsza tę odległość do 1,80m. Nie wyjaśniono też kwestii ewentualnego zacienienia działki sąsiadów, przez sporny budynek.

Zatem Sąd wyraźnie określił w jakim kierunku powinno być prowadzone postępowanie i jakie ustalenia powinny poczynić organy przed ewentualnym wydaniem pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego przy ul. H. w W.

Wszystkie te ustalenia zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 1999 r. były wiążące dla organów orzekających i Sądu w tym składzie.

Aktualnie organy dostosowały się do tych wskazań, przypominając je. Ponadto organ odwoławczy prawidłowo odniósł się do zarzutów natury procesowej uznając je za niezasadne.

Wskazane poprzednio braki w materiale dowodowym zostały uzupełnione, co umożliwiło udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Inwestorzy przedłożyli dowód z "linijki słońca" (opinia mgr inż. Z.W. z października 2002r.) i zgodnie z tą opinią istniejący budynek mieszkalny nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia. Skarżący poza twierdzeniami podważającymi wiarygodność tej opinii nie przedstawili żadnego dowodu przeciwnego.

Słusznie również organ ocenił, że niewątpliwe pomniejszenie wymaganej 3m odległości przedmiotowego budynku od granicy działki sąsiedniej o 11-25 cm należy uznać za odstępstwo, które nie wpływa negatywnie na walory użytkowe działki, ani przyszłą zabudowę działki sąsiedniej. Nie powoduje zatem niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Dowodem tego jest fakt, iż w 2002r. wydana została decyzja lokalizacyjna na inwestycję sąsiadów G.

Materiał dowodowy wskazuje, iż słusznie organy uznały, że nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji z art. 37 ust. 1 pkt 2 ani art. 40 Prawa budowlanego 1974r. Zarzut odwołujących się, iż przedmiotowy budynek powoduje zagrożenie pożarowe był bezzasadny. NSA stwierdził, iż przedstawiona opinia przeciwpożarowa z 21 lutego 1995r. sporządzona przez rzeczoznawcę ds. przeciwpożarowych - inż. B., stwierdzająca, iż budynek spełnia obowiązujące przepisy ochrony przeciwpożarowej, nie budzi zastrzeżeń, natomiast powołana przez odwołujących się opinia z 1989r. jest nieaktualna.

Organ wywiązał się również z obowiązku zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu o czym świadczy korespondencja w sprawie, w tym m.in. pismo z dnia 9 stycznia 2009r. o możliwości zapoznania się z aktami, (które nie zostało podjęte - awizowane ze skutkiem doręczenia).

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł, jak w sentencji.