Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 320/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.
article: par. 7 ust. 5
journal: Dz.U. 2009 nr 40 poz 329
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania  pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach  gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (Dyrektor ARiMR, organ odwoławczy) decyzją z [...] marca 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR

w B. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania nr [...] z wniosku A. W. o wstąpienie do toczącego się postępowania w przypadku śmierci rolnika.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że M. W. w dniu 12 maja 2014 r. złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2014. W dniu 17 października 2014 r. wpłynął akt zgonu rolnika, a następnie w dniu 20 listopada 2014 r. w Biurze Powiatowym ARiMR stawiła się A. W. i złożyła wniosek o wstąpienie do toczącego się postępowania o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w przypadku śmierci rolnika, ubiegając się o przejęcie płatności po M. W.. Do wniosku dołączyła kopie dokumentów: wniosek o unieważnienie aktu zapisu w akcie notarialnym z dnia [...] lipca 2014 r., skrócony odpis aktu zgonu M. W..

W dniu 13 lipca 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego wezwał stronę na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez złożenie prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadu albo zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia, albo kopii wniosku o stwierdzenie nabycia spadku albo zaświadczenia o zarejestrowaniu takiego wniosku. Powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 15 lipca 2015 r.

W odpowiedzi na wezwanie A. W. złożyła w dniu 21 lipca 2015 r. zaświadczenie Sądu Rejonowego w G. o zarejestrowanym postępowaniu o dział spadku.

Do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęło w dniu 27 lipca 2015 r. - pismo J. W. z prośbą o wstrzymanie przyznania płatności do gruntów, których jest współwłaścicielem na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w G. z [...] czerwca 2015 r., sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po M. W.. Jak wynika ze złożonego postanowienia, uprawomocniło się ono w dniu

2 lipca 2015 r.

W dniu 18 grudnia 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. działając jako organ I instancji wydał decyzję, którą odmówił A. W. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w przypadku śmierci rolnika z wniosku M. W..

W odwołaniu A. W. podniosła, iż w ustawowym terminie złożyła stosowne wyjaśnienie, potwierdzenie o zarejestrowaniu sprawy o dział spadku po zmarłym M. W. i wyjaśniła, że przedłożone postanowienie

o stwierdzeniu nabycia spadku (złożone przez J. W.) stanowi jedynie

o określeniu udziałów spadku.

Następnie złożyła do organu ugodę mediacyjną z dnia 25 stycznia 2016 r. dotyczącą podziału masy spadkowej po zmarłym M. W..

Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy wydał powołaną na wstępie decyzję. Uzasadniając decyzję wskazał, że materialnoprawne podstawy do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zostały określone w ustawie z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U.2012.1164 ze zm.), zwanej dalej "ustawa o płatnościach". Powołał art. 22 tej ustawy, określający okoliczności, w których spadkobiercy przysługują płatności, w przypadku śmierci rolnika, która nastąpiła od dnia złożenia wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej lub płatności uzupełniającej do dnia doręczenia decyzji w sprawie przyznania tych płatności. Przepis ten precyzyjnie określa kto może wystąpić z wnioskiem o przyznanie płatności, które zostały pierwotnie przyznane spadkodawcy.

Zgodnie z treścią art. 22 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wniosek składa się w terminie 7 miesięcy od dnia otwarcia spadku.

Natomiast z ust. 5 art. 22 tej ustawy wynika, że w przypadku nie dołączenia do wniosku prawomocnego stwierdzenia nabycia spadku spadkobierca składa prawomocne postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienie się tego postanowienia.

Analogiczna regulacja dotycząca pomocy finansowej z tytułu wspierana gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania jak wyjaśnił organ odwoławczy, znajduje się w ustawie

z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 2013, poz. 173 ze zm.) - dalej jako ustawa PROW oraz wydanym na jej podstawie rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach

o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r. nr 40 poz. 329 ze zm.) - dalej jako rozporządzenie ONW.

§ 7 ust 1 rozporządzenia ONW stanowi, że w przypadku śmierci rolnika, która nastąpiła w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności ONW do dnia doręczenia decyzji w sprawie przyznania płatności ONW, płatność ONW przysługuje spadkobiercy, jeżeli:

grunty rolne, które były objęte wnioskiem o przyznanie płatności ONW,

w dniu 31 maja roku, w którym został złożony ten wniosek, były w posiadaniu spadkodawcy lub spadkobiercy;

zobowiązał się do:

kontynuowania działalności rolniczej do końca okresu objętego zobowiązaniem, o którym mowa w § 2 pkt 1, złożonym przez spadkodawcę,

zapłaty na rzecz Agencji równowartości kwoty płatności ONW, uzyskanej przez spadkodawcę, jaką spadkodawca ten byłby obowiązany zwrócić, gdyby zaniechał prowadzenia działalności rolniczej na tych działkach rolnych lub ich częściach -

w przypadku zaniechania jej w okresie objętym tym zobowiązaniem

- składając oświadczenie, na formularzu udostępnionym przez Agencję.

Wniosek składa się w terminie 7 miesięcy od dnia otwarcia spadku (§ 7 ust 2 rozporządzenia ONW).

Zgodnie natomiast z treścią § 7 ust 5 rozporządzenia ONW w przypadku nie dołączenia do wniosku prawomocnego stwierdzenia nabycia spadku spadkobierca składa prawomocne postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się tego postanowienia.

Według Dyrektora ARiMR A. W. złożyła w Biurze Powiatowym wniosek o przejęcie płatności obszarowych i pomocy finansowej z tytułu ONW po zmarłym M. W., jednocześnie nie dołączyła do wniosku prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, na wezwanie organu przedstawiając zaświadczenie Sądu Rejonowego w G. o toczącej się przed tym Sądem sprawie z wniosku A. W. o dział spadku.

Zgodnie z treścią art. 22 ust. 5 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (i analogicznej regulacji § 7 ust. 5 rozporządzenia ONW co do pomocy finansowej z tytułu wspierania) A. W. jak podał organ odwoławczy zobowiązana była do złożenia prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku w terminie 14 dni od daty jego uprawomocnienia. Dalej organ odwoławczy wywiódł, iż z akt sprawy wynika, że postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] czerwca 2015 r. sygn. akt [...] uprawomocniło się z dniem 2 lipca 2015 r., zaś złożone zostało przez jednego ze spadkobierców – J. W. w dniu 27 lipca 2015 r., to jest po upływie 14 dni na dokonanie tej czynności.

Jednocześnie jak zaznaczył organ odwoławczy nie wpłynął wniosek

o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności.

W konkluzji Dyrektor ARiMR stwierdził, iż A. W. nie spełniła warunków do przejęcia płatności na podstawie art. 22 ust. 5 ustawy o płatnościach

w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i analogicznej regulacji § 7 ust. 5 rozporządzenia ONW co do pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, po zmarłym M. W..

Organ odwoławczy odniósł się do zarzutów odwołania, wyjaśniając, iż przepisy dotyczącego wnioskowanego uregulowania nie wymagają złożenia rozstrzygnięcia

o dziale spadku, ale złożenia prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku względnie aktu poświadczenia dziedziczenia sporządzonego przez notariusza – określającego spadkobierców.

Za bez znaczenia dla sprawy uznał złożoną przez pełnomocnika strony ugodę

z dnia 25 stycznia 2016 r. regulującą kwestię działu spadku. Jednocześnie organ odwoławczy uznał, że sanował braki decyzji organu I instancji w zakresie oceny prawnej.

Skargę na powyższą decyzję złożyła A. W. (dalej skarżąca) wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B..

Zaskarżonej decyzji zarzuciła obrazę prawa procesowego tj. art. 7, 8, 9 i 10 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie co skutkować miało wydaniem negatywnej decyzji.

Uzasadniając skargę podniosła złożenie w wykonaniu wezwania w zakreślonym terminie tj. w dniu 21 lipca 2015 r. pisma z Sądu Rejonowego w G. [...] Wydział Cywilny, że z wniosku skarżącej została zarejestrowana sprawa o dział spadku. Powołała się także na złożony prawidłowy dokument – postanowienie Sądu

o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym wnioskodawcy M. W.. Zarzuciła, iż skarżącej nikt nie poinformował o tym, że może wnosić o przywrócenie terminu do złożenia żądanego dokumentu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Agencji podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "ustawa p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów, w tym decyzji administracyjnych. Sąd administracyjny, kontrolując legalność aktów wydawanych przez organy administracji publicznej, nie jest związany zarzutami jak i wnioskami skargi, ale jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona (art. 134 § 2 p.p.s.a.).

Istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia czy organy ARiMR w sposób uprawniony, na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o płatnościach i § 7 ust. 5 rozporządzenia ONW - odmówiły przyznania A. W. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, w przypadku śmierci rolnika na rok 2014.

Przepis art. 22 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy stanowi, że w przypadku śmierci rolnika, która nastąpiła w okresie od złożenia wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności uzupełniającej, o której mowa w art. 7 ust. 2 i 2a, lub wsparcia specjalnego do dnia doręczenia decyzji w sprawie przyznania tych płatności lub tego wsparcia, płatności te lub wsparcie przysługują spadkobiercy spełniającemu warunki określone w art. 22 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 ustawy, jeżeli spadkobierca wstąpi do toczącego się postępowania w terminie określonym w art. 22 ust. 2 ustawy i spełni pozostałe warunki określone w art. 22 ust. 3-7 ustawy.

Z powołanego uregulowania wynika zatem, że postępowanie o przyznanie płatności i wsparcia specjalnego w danym roku może być kontynuowane z udziałem spadkobiercy spełniającego warunki określone w ustawie, o ile spadkobierca ten

w ustawowym terminie złoży stosowny wniosek wraz z określoną w ustawie dokumentacją.

Powracając do art. 22 ustawy o płatnościach, przypomnieć należy że przepis ten dotyczy przystąpienia do toczącego się już postępowania wszczętego na skutek wniosku innego podmiotu, który złożył sformalizowany wniosek w ustawowym terminie. Po śmierci składającego wniosek, która nastąpiła przed doręczeniem decyzji ustawodawca dalszy bieg postępowania administracyjnego uzależnił od inicjatywy spadkobiercy. Z tego względu Sąd zgadza się z poglądem wyrażonym w wyroku NSA

z 17 listopada 2009 r. II GSK 204/09, że wola kontynuowania postępowania

o przyznanie płatności wszczętego uprzednio wnioskiem poprzednika prawnego może być wyrażona w sposób, choćby dorozumiany. Działanie spadkobiercy zmarłego rolnika stanowi z jednej strony czynność procesową, polegającą na wstąpieniu do toczącego się postępowania administracyjnego, a z drugiej strony jest czynnością prawa materialnego polegającą na wyrażeniu woli uzyskania w danym roku płatności, tych

o które ubiegał się spadkodawca. Oznacza powyższe, że spadkobierca nie uruchamia nowego postępowania, ale składa wniosek w celu wstąpienia do postępowania zainicjowanego przez zmarłego rolnika. W tym postępowaniu podlega badaniu czy osoba składająca wniosek transferowy jest spadkobiercą, zachowanie terminu do złożenia wniosku przez spadkobiercę, a zatem skuteczność dokonanej czynności oraz spełnienie przez niego ustawowych warunków przyznania płatności lub wsparcia specjalnego. Wynik tego badania jest rozstrzygnięciem merytorycznym.

Analogiczna sytuacja dotyczy przyznania płatności co do pomocy finansowej

z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach

o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Dodać należy, że zgodnie z ust. 5 § 7 powołanego rozporządzenia ONW, w przypadku, o którym mowa ust. 4 pkt 2 (§ 7 rozporządzenia ONW), spadkobierca składa odpis prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się tego postanowienia.

Zgodnie z ust. 6 (§ 7 rozporządzenia ONW) jeżeli z postanowienia sądu

o stwierdzeniu nabycia spadku albo z zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia sporządzonego przez notariusza wynika, że uprawnionych do nabycia spadku jest więcej niż jeden spadkobierca, spadkobierca wstępujący do postępowania w sprawie przyznania płatności ONW:

1) dołącza do wniosku, o którym mowa w ust. 2, albo

2) składa wraz z odpisem postanowienie sądu, o którym mowa w ust. 5

- oświadczenia pozostałych spadkobierców zawierające zgodę na wstąpienie

tego spadkobiercy na miejsce spadkodawcy i przyznanie mu płatności ONW.

Rozstrzygnięcia wymaga zatem czy wniosek złożony przez skarżącą daje możliwość kontynuowania postępowania wszczętego przez spadkodawcę i otrzymania dotacji

w przypadku spełnienia wskazanych warunków w art. 22 ust. 1 i ust. 2 ustawy

o płatnościach i § 7 rozporządzenia ONW w zakresie płatności ONW.

W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, że skarżąca złożyła wniosek

o wstąpienie w miejsce zmarłego syna M. W. oraz okoliczność, iż wniosek ten złożyła przed upływem terminu 7 miesięcy od dnia otwarcia spadku.

Poza sporem jest również to, że na wezwanie Kierownika Biura Powiatowego

w zakreślonym terminie 14 dni, skarżąca nie złożyła postanowienia Sądu Rejonowego

w G. z dnia [...] czerwca 2015 r. sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym wnioskodawcy M. W.. Ww. terminie ( w dniu 21 lipca 2015 r.) skarżąca przedłożyła zaświadczenie wydane przez Sąd o zarejestrowaniu sprawy z wniosku A. W. o dział spadku.

Dodać należy, iż 27 lipca 2015 r. do organu odwoławczego zostało złożone postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym wnioskodawcy M. W. – przez innego spadkobiercę, z jednoczesnym wnioskiem o zablokowanie wypłaty płatności po spadkobiercy M. W..

Oceniając złożone dokumenty stwierdzić należy: po pierwsze skarżąca została prawidłowo wezwana przez organ I instancji do złożenia dokumentów w tym prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku, po drugie nie była wzywana do złożenia postanowienia o dziale spadku, po trzecie w dacie składania przez nią w dniu 21 lipca 2015 r. zaświadczenia wydanego przez Sąd

o zarejestrowaniu sprawy z wniosku A. W. o dział spadku - zostało wydane w dniu 10 czerwca 2015 r. postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym wnioskodawcy M. W., nadto w dniu 2 lipca 2015 r. było ono prawomocne.

Zatem skarżąca, która była uczestnikiem postępowania w sprawie sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym wnioskodawcy M. W., miała możliwość złożenia do organu na jego wezwanie właściwego postanowienia.

W przekonaniu Sądu skarżąca nie złożyła prawomocnego postanowienia

o stwierdzeniu nabycia spadku, bowiem jak wynika z pisma drugiego spadkobiercy nie wyrażał on zgody na wstąpienie skarżącej na miejsce spadkodawcy i przyznanie jej płatności.

Niezłożenie postanowienia Sądu o stwierdzeniu nabycia spadku spowodowało wydanie decyzji o odmowie przyznania skarżącej płatności bezpośrednich i płatności ONW. Stanowisko organu należy uzna za prawidłowe.

Słusznie także wywiódł organ odwoławczy, że strona składając wniosek

o przyznanie płatności oświadcza jednocześnie, że zna zasady ich przyznawania. Zatem nie można mówić o tym, że skarżąca nie była pouczona o konsekwencjach nie uzupełnienia braków wniosku.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 k.p.a. - poprzez ich niezastosowanie.

Odpowiadając na powyższy zarzut wskazać należy, że postępowanie w sprawie przyznania płatności jest szczególnym postępowaniem administracyjnym, do którego

w kwestiach nieuregulowanych w ustawie o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 3 ust. 1 ustawy). Zastosowanie przepisów k.p.a. - o ile przepisy ustawy

o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nie przewidują szczególnej regulacji - powoduje, że zawarte w ustawie regulacje proceduralne mają charakter nieautonomiczny. Normują tylko najważniejsze zagadnienia procesowe, charakterystyczne dla danego postępowania, a w pozostałych sprawach odsyłają do przepisów ogólnych kpa. (por. J. Bieluk, D. Łobos-Kotowska; Ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Komentarz, wyd. Oficyna 2008). Dążąc do uproszczenia i usprawnienia postępowania, oraz kierując się zamiarem obniżenia jego kosztów, ustawodawca wprowadził niektóre szczególne, odmienne od przepisów k.p.a., zasady i rozwiązania proceduralne.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy, w postępowaniu w sprawie przyznania płatności do gruntów rolnych organy administracji publicznej stoją na straży praworządności. Potwierdzona zatem została podstawowa zasada k.p.a. - praworządności. Organy administracji właściwe w sprawie przyznania płatności działają na podstawie przepisów prawa, co oznacza obowiązek ustalenia przez organ zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowania przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Stanowiąc w art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej, nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie do powołanego przepisu organ obowiązany został do rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ale nie ciąży na nim obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności.

Na wniosek strony organ administracji publicznej obowiązany jest jednak zapewnić - na żądanie - czynny jej udział w każdym stadium postępowania, udzielić niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, a także wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji, co do zebranych dowodów i materiałów.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały bez naruszenia przepisów art. 3 ust. 1 i 2 ustawy

o płatnościach. Wbrew zarzutom skargi poczynione ustalenia faktyczne uwzględniają bowiem cały materiał dowodowy i wszystkie wynikające z niego okoliczności. Materiał ten zebrany został prawidłowo i jest kompletny w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Konieczne ustalenia faktyczne, które - jak wyżej wspomniano - co do zasady wynikają z norm prawa materialnego, zostały poczynione, co znalazło wyraz

w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. Dostrzegając brak oceny prawnej przez organ I instancji – Dyrektor ARiMR usunął wady w tym zakresie. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., wskazując obszernie i trafnie przyjęte ustalenia, dowody na których się oparto oraz podstawy prawne.

Ponieważ zastosowanie przepisów art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. zostało wyłączone przez art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organy ww. przepisów k.p.a. należało uznać za nieuzasadniony.

Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Sąd uznał za chybiony, bowiem faktycznie organ odwoławczy nie poinformował pełnomocnika skarżącej w postępowaniu administracyjnym o zakończeniu postępowania, niemniej w aktach administracyjnych znajduje się oświadczenie B. M. z dnia 16 lutego 2016 r. (pełnomocnika skarżącej) o zapoznaniu się z aktami sprawy, zaś po tej dacie organ odwoławczy nie przeprowadzał żadnych dowodów ani czynności w sprawie.

Złożona ugoda mediacyjna z 25 stycznia 2016 r. nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia Sądu.

Odnosząc się natomiast do kwestii braku pouczenia skarżącej o możliwości przywrócenia terminu do złożenia żądanego dokumentu (postanowienia Sądu), stwierdzić należy, iż brak takiego powiadomienia nie miał wpływu na rozstrzygniecie organu I instancji, bowiem organ ten w dacie wydawania decyzji dysponował oświadczeniem innego spadkobiercy J. W., który nie wyrażał zgody na wstąpienie skarżącej na miejsce spadkodawcy do otrzymania płatności.

Jednocześnie Sąd zaznacza, iż dostrzegł uchybienie procesowe polegające na wydaniu jednej decyzji w zakresie odmowy przyznania wnioskowanych przez skarżącą płatności, jednak uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Z powyższych względów zarzuty skargi i ich argumentacja nie zasługują na uwzględnienie i dlatego Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. oddalił skargę.