Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 909/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2004-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.2
journal: Dz.U. 2002 nr 155 poz 1287
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska /spr/ Sędziowie: Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk Protokolant Anna Malinowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2004r. sprawy ze skargi "A. M. i R. S. - S.C. "A" na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego I. u c h y l a zaskarżoną decyzję, II. z a s ą d z a od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]., Nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm/, art. 6 ust.1 pkt 1, art. 2 pkt 2 pkt 3 oraz art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. Nr 155. poz. 1287/, Izba orzekła o utrzymaniu w mocy decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...]. Nr [...] umarzającej postępowanie w przedmiocie restrukturyzacji należności w podatku od towarów i usług związanych z określonymi rozstrzygnięciami Urzędu Celnego tj. decyzjami z dnia 27 i 28 sierpnia 2001r,. 14 i 17 września 2001r., 7 stycznia 2002r. 1 i 25 lutego 2002r, 4, 23 i 30 kwietnia 2002r, 13 sierpnia 2002r oraz postanowień z dnia 24 kwietnia 2002r. wobec "A" Spółki Cywilnej w osobach A.M., R. S..

Z uzasadnienia decyzji ostatecznej wynika, że pismem z dnia 13 listopada 2002r. Spółka zwróciła się do Urzędu Skarbowego o restrukturyzację zaległości w podatku VAT wynikających z decyzji i postanowień Urzędu Celnego. W ocenie wnioskujących, mimo że w sprawie podatku nie zostały wydane decyzje, to jednak wysokość należności w podatku VAT związanych z decyzjami celnymi była Urzędowi Skarbowemu znana na dzień 30 czerwca 2002r.

Jak wynika dalej z uzasadnienia zaskarżonej do Sądu decyzji Urząd Skarbowy umarzając postępowanie restrukturyzacyjne stwierdził, że zachodzi brak "podmiotu postępowania" na stronie nie ciążyły bowiem zaległości podatkowe, wynikające z jakichkolwiek dokumentów będących w posiadaniu tego organu.

W odwołaniu wskazano jako naruszenie prawa art. 6 ust.1 w związku z art. 2 pkt 3 ustawy restrukturyzacyjnej niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, bowiem w dacie 30 czerwca 2002r. organ restrukturyzacyjny posiadał informacje dotyczące danych, mających wpływ na zwiększenie wysokości należności podatkowych związanych z importem towarów przez Spółkę.

Izba Skarbowa w wyniku rozpatrzenia odwołania utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego. Organ ten przyjął również, że w dniu 30 czerwca 2002r. na Spółce cywilnej "A" nie ciążyła zaległość podatkowa. Według stanowiska Izby Skarbowej strona błędnie przyjmuje, iż wydane przez organ celny decyzji co do wysokości należności celnych, będących elementem podstawy opodatkowania podatkiem VAT czy nawet istnienie informacji o takich decyzjach /kopie decyzji celnych/ - jest jednoznaczne z istnieniem danych o zaległościach podatkowych. W przypadku Spółki "A" takie zaległości nie istniały, gdyż decyzje ustalające należności podatkowe nie zostały wydane do daty 30 czerwca 2002r.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiono o uchylenie decyzji Izby Skarbowej wskazują na naruszenie prawa, wcześniej opisane w odwołaniu zaś w uzasadnieniu skargi powtórzona została argumentacja zawarta w uzasadnieniu odwołania.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawione przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sprawując kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd administracyjny orzeka wprawdzie w granicach danej sprawy, lecz nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z urzędu jednak bada, czy zaskarżony akt lub czynność zgodne są z prawem materialnym i przepisami postępowania, aczkolwiek nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Skarga jest zasadna.

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. nr 155, poz. 1287/, art. 2 zawiera definicję pojęć używanych przez ustawę, w pkt 3 tego art. wyjaśniono, że ilekroć w ustawie jest mowa o: należnościach znanych - rozumie są przez to należności w tym sporne, wynikające z ewidencji lub rejestrów prowadzonych przez organ restrukturyzacyjny lub z innych danych znajdujących się w posiadaniu tego organu, a w szczególności z zeznań, deklaracji decyzji i postanowień.

Zaznaczyć na wstępie należy, że użycie zwrotu "a w szczególności" oznacza, iż zeznania deklaracje, decyzji i postanowienia nie są jedynymi źródłami posiadania wiedzy przez organ restrukturyzacyjny o zaległościach podatkowych ewentualnie podlegających restrukturyzacji.

Organ odwoławczy przyjmując za warunek konieczny istnienie decyzji określających lub ustalających zaległość podatkową pominął w efekcie takiego założenia ustalenie, a w każdym razie nie zawarł ich w swojej decyzji co do tego w jakiej dacie otrzymał decyzje Urzędu Celnego, w których określone należności celne mogłyby stanowić element wymiaru podatku.

Ustawa o restrukturyzacji /.../ w żadnym razie nie wymaga aby za "należności znane" uznać tylko te które wynikają z zeznań, deklaracji, decyzji i postanowień. Do kategorii "należności znanych" według definicji zawartej w art. 2 ustawy o restrukturyzacji /.../ należą również te, które wynikają "z innych danych znajdujących się w posiadaniu organu restrukturyzacyjnego" . Posiadanie przez ten organ decyzji Urzędu Celnego stanowiących o należnościach celnych wnioskodawcy w ocenie Sądu, stanowi dostateczne informacje do przyjęcia, iż po stronie wnioskującego istniały zaległości podatkowe. Wprawdzie dopiero decyzje ustalające zaległości podatkowe doprowadziły do sprecyzowania konkretnych kwot tych zaległości, jednakże fakt ich istnienia organowi restrukturyzacyjnemu był znany, od chwili kiedy te decyzje wpłynęły do Urzędu Skarbowego.

Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c i art. 200 i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.