Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2321/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art 61 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa, , po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący – I. T. reprezentowany przez matkę Z. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu i zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wskazano lakonicznie, że wykonanie decyzji uniemożliwi skarżącemu realizację prawa do sądu, bowiem uniemożliwi mu wpływ na tok postępowania.

Postanowieniem z 19 października 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1529/17 uchylił postanowienie z 19 października 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 z późn. zm.), - dalej "p.p.s.a." , po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd.

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek lub lakoniczne uzasadnienie wniosku uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą.

Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie (por. np. postanowienia z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, z 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, CBOSA). Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został należycie uzasadniony.

Na wstępie podnieść należy, że stosownie do art. 331 ust. 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1990 z późn. zm., dalej "ustawą o cudzoziemcach") w przypadku gdy cudzoziemiec złożył skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji z mocy prawa przedłuża się do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie tego wniosku. Z powyższego przepisu wynika zatem, że cudzoziemiec nie może być zmuszony do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do czasu orzeczenia przez sąd administracyjny o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Celem ustawodawcy nie było natomiast zobligowanie sądu do wydania orzeczenia o wstrzymaniu każdej decyzji zobowiązującej do powrotu. Powyższe oznacza, że wniosek o wstrzymanie wykonania takiej decyzji powinien zostać rozpoznany przy uwzględnieniu ogólnych zasad dotyczących oceny wniosków o wstrzymanie wykonania wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Gdyby bowiem racjonalny ustawodawca miał na celu obligatoryjne wstrzymywanie decyzji wydanych w sprawie zobowiązania do powrotu, uwzględniłby to poprzez sformułowanie odpowiedniego przepisu w ustawie o cudzoziemcach. Taka sytuacja ma np. miejsce w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r., poz. 2147 z późn. zm., dalej "u.g.n."). W art. 9 zd. 2 u.g.n. wskazano bowiem wprost, że w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego [...] organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie.

Oceniając zatem wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o zobowiązaniu do powrotu pod kątem przesłanek wstrzymania wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazać należy, że skarżący ograniczył się jedynie do sformułowania samego wniosku i lakonicznego jego uzasadnienia. Nie wyjaśnił na czym trudna do odwrócenia szkoda miałaby polegać i w czym miałyby wyrażać się trudne do odwrócenia skutki. Sąd nie może domyślać się powodów, dla których skarżący wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji. Należy zauważyć, że chociaż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie strony skarżącej, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Twierdzenia strony odnoszące się do przesłanek wstrzymania wykonania aktu powinny być poparte argumentacją i dokumentami źródłowymi, których w niniejszej sprawie zabrakło W sprawie nie zaistniały również zdaniem Sądu okoliczności szczególne, które uzasadniałyby wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że brak podstaw do swoistego automatyzmu w uwzględnieniu wniosków o wstrzymanie wykonania decyzji zobowiązujących do powrotu wynika również z analizy orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OZ 419/17, CBOSA oraz postanowienie NSA z 12 maja 2017 r., sygn. akt II OZ 448/17 jak również postanowienie NSA z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 1529/17 oraz NSA z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1532/17 CBOSA). Sąd w niniejszym składzie podziela podaną w tych orzeczeniach argumentację.

Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, CBOSA). Dlatego też przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżącego o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.