Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1185/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi "H" Spółka z o. o. w K. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 20 listopada 2013 r. Nr XC/1324/13 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Podgórze-Krzemionki"; skargę oddala.


UZASADNIENIE

"H[...]" Sp. z o.o. w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa nr XC/1324/13 z 20 listopada 2013 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Podgórze-Krzemionki'', domagając się stwierdzenia nieważności w całości ww. uchwały oraz o zasądzenia kosztów postępowania. Ponadto strona skarżąca wniosła o nakazanie Radzie Miasta Krakowa przedłożenie:

- mapy pozwalającej na porównanie przeznaczenia działek objętych zaskarżoną uchwałą z przeznaczeniem ww. terenów określonym w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa, przyjętym uchwałą nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z 16 kwietnia 2003 r.,

- pełnej dokumentacji planistycznej .

W uzasadnieniu podano, że skarżąca jest właścicielką działki ew. nr [...] i [...] obręb [...] P. w K., które to działki objęte są zakresem obowiązywania uchwały Rady Miasta Krakowa nr XC/1324/13, ustalającej na nich tereny zieleni "ZP.3". Nadmieniono, że spółka była właścicielem nieruchomości na etapie procedury uchwalania planu, w chwili jego uchwalenia, w chwili jego ogłoszenia, w chwili jego wejścia w życie, w chwili złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i w chwili wnoszenia skargi. Działki nie podzieliły, nie zmieniły oznaczenia geodezyjnego, nie pojawiły się ani nie zniknęły po uchwaleniu uchwały.

Przed wniesieniem skargi skarżąca wezwała w dniu [...] maja 2014 r. Radę Miasta K. do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto skarżąca wskazała w sposób nie budzący wątpliwości, celem wyraźnego, dokładnego i precyzyjnego zakreślenia granic zaskarżenia i granic sprawy sądowoadministracyjnej w jaki sposób naruszenie może być usunięte w uzupełnieniu wezwania. Wskazano także, że w toku procedury planistycznego skorzystała z wszystkich przysługujących jej uprawnień (a nawet uprawnień tych nadużyła przedkładając pismo nieprzewidziane procedurą planistyczną) i dała organowi szansę na nienaruszenie swojego uprawnienia przez wyraźne sprecyzowanie swoich oczekiwań we wniosku, uwagach do projektu planu oraz dodatkowym piśmie do Prezydenta Miasta K. Uwagi te nie zostały uwzględnione.

Skarżąca poinformowała, że przed uchwaleniem planu wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości. Postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy zostało umorzone ze względu na wejście w życie planu. Zamierzony sposób korzystania z nieruchomości (budowa budynku) jest sprzeczny z przeznaczeniem wynikającym z planu. Skarżąca została zatem ograniczona w zakresie jednego z trzech podstawowych uprawnień składających się na prawo własności - prawa do korzystania z rzeczy. Nadto możliwość, choćby hipotetyczna, uzyskania odszkodowania nie oznacza, iż do ograniczenia uprawnienia nie doszło (wręcz jest dokładnie odwrotnie - skoro jest odszkodowanie, to coś musiało się zdarzyć, co uzasadnia odszkodowanie).

Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie art. 28 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego poprzez dowolne i arbitralne zróżnicowanie przeznaczenia nieruchomości, a tym samym nieuwzględnienie w planowaniu przestrzennym prawa własności, czego skutkiem jest pozbawienie właściciela nieruchomości prawa do jej zagospodarowania w sposób nie naruszający chronionego prawem interesu publicznego, co stanowi, zdaniem skarżącej przekroczenie granic władztwa planistycznego gminy. Nieruchomości mające identyczne przeznaczenie w Studium w planie zostały potraktowane w sposób krańcowo różny. Na nieruchomościach stanowiących własność Gminy Miejskiej K. dopuszczono zabudowę komercyjną, nieruchomości skarżącej tej możliwości zostały pozbawione. Zabudowa ta została dopuszczona w ramach przeznaczenia US. Jak wyjaśnił Prezydent Miasta K. funkcja ta jest zgodna ze Studium. Z ustaleń planu wynika, iż w ramach tej funkcji oprócz zachowania istniejących obiektów sportowych niekubaturowych przewiduje się budowę nowych obiektów zgodnych z przeznaczeniem US. l takiego też przeznaczenia swoje nieruchomości przy identycznym przeznaczeniu w studium oczekuje skarżąca. Wskazano, że przesłanką do innego niż na nieruchomościach gminnych przeznaczenia nie może być istnienie korytarza ekologicznego. Kwestia takich korytarzy została uregulowana w treści przepisu art. 5 pkt 2 oraz art. 23 ustawy z 16 kwietnia 2004 o ochronie przyrody. Przepis § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi o zasadach ustalania wymogów dotyczących stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego w odniesieniu do zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego. Powinny zawierać one nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikające z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.), a także z obowiązujących ustaleń planów ochrony ustanowionych dla parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych, a także dla innych form ochrony przyrody występujących na terenach objętych projektem planu miejscowego. Z powyższego wynika, iż ustalenie w planie miejscowym obszaru obejmującego korytarz ekologiczny powinno posiadać swoją podstawę w przepisach prawa, a także w aktach administracyjnych wydawanych na postawie tych przepisów. Tymczasem deklaracja dotycząca rzekomego istnienia korytarzy ekologicznych jest niczym niepotwierdzona. Zauważono przy tym, że taki korytarz byłby przecinany przez sześciopasmową drogę publiczną. Gdyby jakiekolwiek zwierzę pokonało tę przeszkodę, musiałoby jeszcze pokonać linię kolejową umieszczoną w potężnym zagłębieniu. Ustalenie korytarza ekologicznego po przeciwnej stronie takiego ciągu komunikacyjnego w żaden sposób nie spełnia przypisanej mu funkcji. Istnienie takiej bariery niweczy całkowicie funkcje łącznika, jaką miałyby dla gatunków roślin i zwierząt spełniać obszary strefy ZP. Taki charakter ustalonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia terenu powoduje, iż wszelkie obowiązujące w jego zakresie zakazy pozostają bezcelowe i nieuzasadnione.

Ponadto zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie prawa materialnego tj. art. 28 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. tj. zasad sporządzania planu miejscowego poprzez jego niezgodność ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa, przyjętego uchwałą nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z 16 kwietnia 2003 r., co wskazuje na dowolność i arbitralność gminy w zakresie władztwa planistycznego. Arbitralność owa przejawia się w tym, iż Rada Miasta Krakowa uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w stanie faktycznym, w którym musi sobie uświadamiać, iż Studium do którego się odnosi jest nieaktualne, albowiem trwa procedura uchwalenia tzw. nowego Studium. Jest ona na tyle zaawansowana, iż wiadomo, że nieruchomości objęte planem będą miały zupełnie inne przeznaczenie. Innymi słowy, na skutek bezczynności Rady Miasta K. dochodzi do zdezaktualizowania się Studium i wykorzystywania władztwa planistycznego do konserwowania owego nieaktualnego Studium ponieważ nie sposób sobie wyobrazić, że Rada w ciągu kilku miesięcy po wejściu w życie Studium przystąpi do uchylania planów z tym Studium sprzecznych. Na niezgodność planu ze Studium w części wskazuje nawet Prezydent Miasta Krakowa.

Powyższe naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego winny, zdaniem skarżącej, skutkować stwierdzeniem jego nieważności.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła o jej oddalenie z powodu jej bezzasadności. W pierwszej kolejności organ przedstawił przebieg procedury planistycznej.

Następnie odnosząc się do poniesionych zarzutów organ wskazał, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozstrzyga kwestię zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, wskazując, iż akt prawa miejscowego ma zostać sporządzony zgodnie z ustaleniami studium (art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), a jego uchwalenie może nastąpić w związku ze stwierdzeniem przez radę gminy, że ustalenia planu miejscowego nie naruszają ustaleń studium (art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Oznacza to, że ustawodawca ustanowił wymóg formalny, by plan miejscowy, w dacie sporządzenia projektu planu, jak i w dacie podjęcia uchwały o planie, był zgodny z ustaleniami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Ponadto ustawodawca nie zawarł zastrzeżenia, zgodnie z którym, w przypadku przystąpienia do sporządzania zmiany studium (bądź sporządzenia nowego dokumentu polityki planistycznej gminy), należałoby wstrzymać prowadzone postępowania w przedmiocie sporządzenia planu miejscowego lub zastrzeżenia, które zakazywałoby sporządzania nowych planów miejscowych, w związku z prowadzonymi pracami nad sporządzeniem lub zmianą studium. Przyjęte przez ustawodawcę rozwiązanie, dotyczące konieczności aktualizowania planów miejscowych, zostało uregulowane w art. 32 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego, w przypadku dokonania zmiany studium bądź uchwalenia nowego studium, zostaje przeprowadzona analiza aktualności planów miejscowych, która będzie stanowiła podstawę do podjęcia czynności zmierzających do zmiany obowiązujących planów miejscowych, w zakresie, w jakim ich ustalenia zdezaktualizowały się w stosunku do zmienionych wytycznych dokumentu polityki planistycznej gminy.

W związku z powyższym, brak jest podstaw do uznania, by toczące się w dacie sporządzania planu miejscowego dla obszaru "Stare Podgórze - Krzemionki" postępowanie w przedmiocie zmiany Studium, miało wpływ na postępowanie planistyczne, chyba że przed podjęciem uchwały o planie miejscowym, doszłoby do zmiany dokumentu polityki planistycznej gminy. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, ponieważ plan miejscowy został uchwalony w dniu 20 listopada 2013 r. a uchwała zmieniająca ustalenia Studium dla terenu objętego ustaleniami planu miejscowego, została podjęta dopiero w dniu 9 lipca 2014 r., pomimo, że postępowanie w przedmiocie zmiany Studium zostało zainicjowane już w 2007 r.

Organ przedstawił postanowienia studium i miejscowego planu odnośnie przeznaczenia działek nr ew. [...] i [...] obr. [...] w K. jako terenów określonych odpowiednio symbolem ZP – Tereny zieleni publicznej (w studium) oraz ZP.3- Tereny zieleni, o podstawowym przeznaczeniu pod zieleń (w planie miejscowym). Przeprowadzone porównanie wskazuje, zdaniem organu, że ustalenia planu miejscowego dla nieruchomości znajdujących się we władaniu spółki zostały określone zgodnie z ustaleniami Studium. Ustalone przeznaczenie terenu i warunki jego zagospodarowania stanowią o ograniczeniu uprawnień przysługujących właścicielowi terenu. Niemniej takie ograniczenia mieszczą się kompetencjach organów gminy, w zakresie przysługującego im władztwa planistycznego, ponieważ ustalając przeznaczenie i warunki zagospodarowania dla terenów znajdujących się we władaniu spółki, organy gminy nie działały w sposób dowolny, lecz oparły się na wiążących je ustaleniach Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa.

Odnosząc się do zarzutu wadliwości tych ustaleń planu miejscowego, które dotyczą gruntów znajdujących się władaniu Gminy Miejskiej Kraków, a które zgodnie w planie miejscowym zostały przeznaczone pod Tereny sportu i rekreacji (US.1, US.2, US.3 - por. § 19-21 ustaleń planu) organ podał, że w terenie US.1 znajdują się budynki oraz inne obiekty (w tym obiekty sportowe) klubu sportowego "K[...]" K. Natomiast teren US.3 to teren boiska przy "centrum placówek wychowawczo -opiekuńczych "P[...]". Jedynie w terenie US.1, w jego wschodniej części, ustalenia planu przewidują powstanie nowego budynku administracyjno-socjalnego (por. § 19 ust. 1 i ust. 5 pkt 2 lit. c ustaleń planu w związku z rysunkiem planu). Ustalenia planu miejscowego dla terenów US.1-US.3 są zgodne z wytycznymi Studium dla tego terenu, bowiem w dokumencie polityki planistycznej gminy został ustalony kierunek zagospodarowania tych terenów pod Tereny zieleni publicznej (ZP). W związku z tym warunki zagospodarowania terenów US.1-US.3 określone w planie miejscowym, są zgodne ze wskazanymi w Studium Głównymi kierunkami zagospodarowania przestrzennego oraz Warunkami i standardami wykorzystania terenów ZP. Wszystkie dopuszczone do powstania w terenach US.1-US.3 obiekty budowlane zostały również wskazane jako obiekty, które mogą powstać, we wskazanych w Studium terenach ZP. Ponadto ustalone przeznaczenie umożliwia dalsze funkcjonowania istniejących obiektów (remonty odbudowy etc.), z których jeden jest wpisany do gminnej ewidencji zabytków. Natomiast działki strony skarżącej są działkami niezabudowanymi.

Odnosząc się do kwestii nierównego traktowania podmiotów publicznych i prywatnych organ wyjaśnił, że brak było podstaw, by na nieruchomościach stanowiących własność prywatną, ustalać przeznaczenie terenu i warunki jego zagospodarowania, które związane będą z powstaniem parku publicznego oraz możliwością lokalizacji w terenie parku obiektów i urządzeń sportowych. Ustawa z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2014 r., póz. 518 z późn. zm.), ani żaden inny akt prawny, nie wskazują, by utworzenie parku miejskiego, stanowiło cel publiczny. W związku z tym, niemożliwym jest wywłaszczenie nieruchomości pod realizację takiego przedsięwzięcia. Zatem ustalenia planu, które dopuszczałby powstanie parku na działkach, które nie stanowią własności gminnej, stanowiłoby o przekroczeniu władztwa planistycznego organów gminy, ponieważ w takim przypadku ustalenia planu miejscowego, nie mogłyby zostać zrealizowane, jeżeli właściciel chciałby w inny sposób zagospodarować posiadaną nieruchomość.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności aktów prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a). Z istoty kontroli wynika, że prawidłowość zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie Sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego aktu regulacje ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz.717 ze zm.), zwanej dalej w skrócie u.p.z.p. Kontrola sądu administracyjnego nie powinna obejmować celowości lub słuszności dokonywanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć, lecz ograniczać się do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a przede wszystkim przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym procedury planistycznej.

W pierwszej kolejności określenia wymaga przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie. Sąd rozpoznający sprawę stoi na stanowisku, że ustalenie przedmiotu zaskarżenia ma istotne znaczenie, gdyż jak zasadnie podkreśla się w orzecznictwie "w postępowaniu sądowoadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot" (uchwała NSA z 3. 02. 1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997, nr 3, poz. 104). A zatem, gdy skarżąca Spółka złożyła skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa nr XC/1324/13 z 20 listopada 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Podgórze – Krzemionki" w zakresie terenu stanowiącego jej własność oznaczonego jako działki ewid. nr [...] i [...] obr. [...] w K. - objętego symbolem planu "ZP.3" domagając się stwierdzenia nieważności uchwały w całości ze względu dowolne i arbitralne zróżnicowanie przeznaczenia nieruchomości, a tym samym nieuzwględnienie w planowaniu prawa własności i pozbawienie Spółki prawa do zagospodarowania nieruchomości w sposób analogiczny jak przewidziany w obowiązującym planie miejscowym na gruntach gminnych, znajdujących się w terenie oznaczonym symbolami "US.1", US.2" i "US.3" - należy przyjąć, że w rozpatrywanej sprawie wiążącym Sąd przedmiotem zaskarżenia nie jest cała uchwała, lecz ta jej część, która dotyczy przeznaczenia ww. terenu, stanowiącego własność skarżącej Spółki tj. nieruchomość oznaczona jako działki ewid. nr [...] i [...].

Trzeba także wskazać, że wnioski i zarzuty strony skarżącej nie są dla sądu wiążące z mocy art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie określił przedmiot zaskarżenia jako skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa nr XC/1324/13 z 30 listopada 2013 r. w części objętej symbolem planu: ZP.3 w zakresie obszaru stanowiącego własność skarżącej Spółki mając na uwadze wykładnię art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) przyjmowaną w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z tą wykładnią "przedmiotem skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym na uchwałę rady gminy w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zawsze cała uchwała w znaczeniu formalnym, a legitymacja do zaskarżenia takiej uchwały przysługuje każdemu, kto wykaże naruszenie swojego interesu prawnego lub uprawnienia konkretnym postanowieniem ww. uchwały w odniesieniu choćby do jednej działki, położonej w obszarze objętej planem" (por. wyrok NSA z 19. 06. 2009 r. II OSK 205/09). Wykładnia ta pozwala przyjąć, że strona skarżąca posiada legitymację w niniejszej sprawie do zaskarżenia przedmiotowej uchwały Rady Miasta Krakowa z uwagi na to, że jest właścicielem ww. nieruchomości. Oznacza to także, iż przedmiotowy plan miejscowy wkracza w sferę wykonywania prawa własności przez skarżącą ze względu na wprowadzone w nim ustalenia, w tym ograniczenia w zakresie władztwa nad gruntem co stanowi o naruszeniu jej interesu. Powyższe uzasadnia legitymację skargową "H[...]" Spółka z o.o. w K. stosownie do przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z 8. 03. 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1491),zgodnie z którym każdy, czyj interes został naruszony uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Skarżąca Spółka dopełniła wymogu bezskutecznego wezwania Rady Miasta K. do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia występując, do organu planistycznego pismem z [...] maja 2014 r. o usunięcie naruszenia prawa, a składając skargę do sądu administracyjnego w dniu [...] lipca 2014 r. nie uchybiła terminowi do jej wniesienia.

Skarga nie jest zasadna.

W pierwszym rzędzie należy wskazać, że Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona uchwała Rady Miasta Krakowa nr XC/1324/13 z 20 listopada 2013 r. była przyjęta z naruszeniem przepisów w zakresie właściwości organów. Nie stwierdzono również, aby wprowadzony nią miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Stare Podgórze – Krzemionki" został sporządzony i uchwalony z istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu. Nadto, w ocenie Sądu w zakresie obszaru stanowiącego nieruchomość skarżącej Spółki organ działając zgodnie z przysługującym mu władztwem planistycznym - nie naruszył zasad sporządzania planu (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.).

Jedną z podstawowych zasad sporządzania planów miejscowych jest przestrzeganie zgodności treści tego planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek zgodności postanowień planu miejscowego z ustaleniami studium wynika wprost z dyspozycji art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Stosownie do treści art. 20 ust. 1 ab initio plan uchwala rada gminy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Przepis art. 9 ust. 4 cyt. ustawy stanowi, iż ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Odnosząc powyższe do kontrolowanych ustaleń [...]PZP przyjętego uchwałą Rady Miasta Krakowa nr XC/1324/13 z 20.11. 2013 r. należy stwierdzić, że organ planistyczny nie naruszył w żaden sposób przepisów prawa, nie działał arbitralnie, a jego ustalenia nie naruszają ustaleń obowiązującego w dacie uchwalenia planu Studium Uwarunkowań i kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa z 2003 r. Nie ma przy tym znaczenia, iż w okresie prac nad przedmiotowym planem była już zaawansowana procedura prac zmierzających do zmiany Studium. Ujednolicone Studium dla Miasta Krakowa zostało bowiem przyjęte uchwałą Rady Miasta Krakowa nr CXII/1700/14 z 9 lipca 2014 r. natomiast kwestionowany w skardze MPZP przyjęto uchwałą z 20 listopada 2013 r.

Przechodząc do analizy zgodności ustaleń przedmiotowego planu miejscowego z obowiązującym w dacie jego uchwalenia Studium w zakresie ustaleń obejmujących działki nr [...] i [...] trzeba wskazać, że w Studium są to tereny oznaczone symbolem ZP (tereny zieleni publicznej), przeznaczone pod: ogólnodostępne tereny otwarte w formie ogrodów i parków miejskich, ogrodów działkowych, wyposażone w ciagi spacerowe, place, aleje, bulwary, promenady), ścieżki rowerowe, terenowe urządzenia sportu i rekreacji (palce zabaw, boiska) cieki i zbiorniki wodne; cmentarze (punkt 1). Jako główne kierunki zagospodarowania przestrzennego wskazano m. in.: ukształtowanie miejskiego systemu zieleni publicznej (w przeważającej części ogólnodostępnej) w oparciu o istniejące zasoby przyrodnicze; urządzenie terenów zieleni jako przestrzeni publicznych o wys. walorach estetycznych, przyrodniczych, funkcjonalnych i krajobrazowych (punkt 2). Z kolei w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego teren działek nr [...]i [...] oznaczony symbolem ZP.3 to zgodnie z ustaleniami § 28 stanowi: tereny zieleni o podstawowym znaczeniu pod zieleń urządzoną (ust. 1). Jako przeznaczenie uzupełniające ustala się możliwość lokalizacji terenowych obiektów i urządzeń sportu i rekreacji (ust. 2) W sposobie zagospodarowania terenów, zawierają się również elementy niezbędne dla dla jego urządzenia i funkcjonowania, takie jak:

1. obiekty małej architektury i altany

2. urządzenia budowlane

3. dojścia piesze i dojazdy nieznaczone na rysunku planu

4. sieci i urządzenia infrastruktury technicznej (ust. 3) . W zakresie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenów ustala się:

1. dopuszczenie lokalizacji urządzeń reklamowych

2.1. min. wsk. terenu biol. czynnego – 70% ( ust. 4)

Porównanie ustaleń Studium i planu miejscowego dla analizowanego obszaru działek nr [...] i [...] pozwala w ocenie stwierdzić, iż ustalenia planu nie naruszają w żadnym zakresie ustaleń Studium, co jest wymagane stosownie do treści art. 20 ust. 1 a także art. 9 ust. 4 u.p.z.p.

Z kolei dla terenów gminnych - które mają analogiczne przeznaczenie w Studium jak działki nr [...] i [...]- oznaczonych w miejscowym planie symbolami US.1, US.2, US.3, ustalono w § 19-21 planu miejscowego jako podstawowe przeznaczenie: tereny sportu i rekreacji tj. obiekty i urządzenia sportowe. Dodatkowo dla terenu o symbolu US. 1 i US.2 wraz z zapleczem administracyjno-socjalnym. Dla terenu US.1 jako przeznaczenie uzupełniające ustalono możliwość lokalizacji funkcji usługowych.

Należy stwierdzić, że ustalenia planu miejscowego dla terenów US.1, S.2 i US.3 jakkolwiek nie są takie same jak ustalenia dla nieruchomości skarżącej Spółki - nie naruszają ustaleń przewidzianych w Studium.

Odnosząc się w związku z powyższym do zarzutu nierównego traktowania skarżącej Spółki w porównaniu z Gminą Miejską K., która w tożsamej sytuacji prawnej i faktycznej uzyskała w kwestionowanej uchwale korzystniejsze możliwości zagospodarowania posiadanych nieruchomości - należy uznać go za niezasadny.

Nie zgadzając się z powyższym zarzutem trzeba przede wszystkim wskazać, na istotne zróżnicowanie w stanie prawnym i faktycznym analizowanych nieruchomości w aspekcie ustaleń Studium przewidzianych dla tego terenu. Jak wynika z ustaleń Studium, które należało uwzględnić w planie miejscowym - nieruchomości te mają pełnić funkcje publiczne, a dokładniej są to tereny przewidziane pod ogólnodostępne ogrody, parki miejskie, a także m.in. terenowe urządzenia sportu i rekreacji (jak boiska, palce zabaw itp.). Ich istotną jeśli nie główną funkcją jest ogólnodostępność. Kwestionowane zróżnicowanie przeznaczenia terenu działek nr [...] i [...] oraz nieruchomości gminnych pozostaje zatem w ścisłym związku z istotnymi różnicami obejmującymi podmiotowe zróżnicowanie własności (tereny gminne i prywatne). W ustaleniach planu uwzględniony został również istniejący stan zagospodarowania nieruchomości. Na terenach gminnych zrealizowane są już obiekty kubaturowe, w tym sportowe. I tak w terenie określonym symbolem US.1 znajdują się obiekty Klubu Sportowego K[...] teren o symbolu US. 3 to teren boiska przy centrum placówek wychowawczo-opiekuńczych P. A zatem tereny gminy i Spółki "H[...]" Sp. z o.o. w K. jakkolwiek mają taki sam kierunek zagospodarowania przewidziany w ustaleniach w Studium – są pod pewnymi, istotnymi względami zróżnicowane i w ocenie Sądu powyższe różnice pozwoliły na zróżnicowanie ich przeznaczenia w planie miejscowym. Nie jest to jednak zróżnicowanie dowolne i arbitralne jak zarzuca strona skarżąca. A zatem nie jest to zatem nadużycie władztwa planistycznego, lecz wyraz dążenia do możliwie szerokiej i efektywnej realizacji przewidzianych w Studium kierunków zagospodarowania. Należy także mieć na uwadze ograniczone możliwości wywłaszczenia nieruchomości stanowiących własność prywatną pod realizację ogólnodostępnych parków i ogrodów. W ocenie Sądu zarzut naruszenia zasady równego traktowania skarżącej Spółki w porównaniu z innymi podmiotami nie zachodzi w sytuacji gdy odmienne ustalenia planu miejscowego są uzasadnione ze względu na istotne różnice w stanie prawnym i faktycznym terenów należących skarżącej i Gminy.

Nadto trzeba zauważyć, że przyjęcie kryteriów i zakresów wymaganej zgodności planu miejscowego ze studium ustawodawca pozostawił organom gminy. Rada gminy – jako twórca polityki przestrzennej gminy dokonuje bowiem autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny projektu miejscowego (Z. Niewiadomski (red., Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz C. H. Beck 2006, s. 188). W konsekwencji rada gminy uchwalając studium sama decyduje o zakresie i szczegółowości związania o jakim mowa w treści art. 9 ust.4 u.p.z.p. Zakres tego związania jest uzależniony od ustaleń zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a dokładniej ujmując od stopnia szczegółowości ustaleń w tekstowych części studium , a także stopnia powiązania części tekstowej i części graficznej. Powyższe oznacza, że określone obszary w planie miejscowym mogą być przeznaczone do realizacji określonej funkcji – jeśli w studium obszar ten przewidziany był również do realizacji tego przeznaczenia. Wynika to z treści cyt. wyżej art. 9. ust. 4. Zarazem jednak trzeba także mieć na uwadze, iż w studium i w planie miejscowym przewidziane są różne przeznaczenia i funkcje ( oznaczeniu podstawowym i uzupełniajacym). A w konsekwencji konkretyzacja przeznaczenia określonego terenu w planie zależy od organu planistycznego.

Nie sposób również zgodzić się, że kwestionowane ustalenia planu miejscowego jakkolwiek ograniczają swobodę w zakresie zagospodarowania nieruchomości oznaczonej jako działki ewid. nr [...] i [...] pozbawiają skarżącą Spółkę możliwości zagospodarowania, a tym samym naruszają istotę własności. Jak wynika z uregulowań zawartych w § 28 planu miejscowego właściciel ma różne możliwości zagospodarowania terenu działek nr [...] i [...] W tej sytuacji należy przyjąć, że ustalenia planu nie pozbawiły strony skarżącej możliwości wykonywania uprawnień właścicielskich w związku z faktem, że ww. działki znalazły się w obszarze oznaczonym symbolem P.3 jakkolwiek ustalenie planu nie pozostają bez wpływu na sposób ich zagospodarowania. Należy podkreślić, że ustalenia przedmiotowego planu w zakresie kwestionowanym przez skarżącą nie mają charakteru dowolnego i arbitralnego. Są zgodne z wymaganiami Studium oraz pozostałą dokumentacją. Nadto znajduje również zastosowanie przepis art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uprawniający - w zależności od sytuacji w nim wskazanych – do wystąpienia do Gminy z roszczeniem o odszkodowanie lub wykup nieruchomości.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.