Wyrok NSA, sygn. akt FSK 1706/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 30 ust. 7
journal: Dz.U. 1993 nr 90 poz 416
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 26 lipca 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, Sędziowie NSA Krystyna Nowak (spr.), Stefan Babiarz, Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2005 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Jarosława K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 kwietnia 2004 r. sygn. akt I SA/Lu 616/03 w sprawie ze skargi Jarosława K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 1 października 2003 r. (...) w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów niezaewidencjonowanych za 2001 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 16 kwietnia 2004 r. I SA/Lu 616/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Jarosława K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 1 października 2003 r. (...) w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów niezaewidencjonowanych za 2001 r.

Z uzasadnienia wyroku wynikało, że po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Urząd Skarbowy w C. stwierdził, iż Jarosław K. w latach 1997-2002 wykonywał czynności polegające na imporcie pojazdów samochodowych i ich części, a następnie dokonywał sprzedaży pojazdów we własnym imieniu i na własny rachunek, przy czym w 2001 r. sprzedaż dotyczyła siedmiu samochodów. Ustalony stan faktyczny był podstawą do oceny, iż strona prowadziła działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej /Dz.U. nr 101 poz. 1178 ze zm./, co z kolei doprowadziło do stwierdzenia, iż dokonane czynności podlegały opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów niezaewidencjonowanych.

Dyrektor Izby Skarbowej w L. rozpatrując odwołanie podatnika stwierdził, iż Jarosław K. w tym czasie nie posiadał innego źródła utrzymania, a sama sprzedaż samochodów w każdym przypadku odbywała się po cenach wyższych od cen ich zakupów. Ponadto sprzedaż ta odbywała się w krótkim odstępie czasowym od daty zakupu /nawet przed pierwszą rejestracją/. I tak:

- samochód marki Renault Clio został nabyty w dniu 9 października 2000 r., przekazany do sprzedaży komisowej już w dniu 8 listopada 2000 r. a zarejestrowany dopiero w dniu 29 grudnia 2000 r. Sprzedaż tego samochodu miała miejsce w dniu 12 stycznia 2001 r., co świadczy jednoznacznie o jego nabyciu w celu sprzedaży;

- samochód marki Renault 19 z 1993 r. nabyto w dniu 26 stycznia 2001 r. a sprzedano 22 marca 2001 r.;

- samochód marki Opel Astra nabyto w dniu 8 lutego 2001 r. a sprzedano 21 lutego 2001 r.;

- samochód marki Opel Astra Kombi nabyto w dniu 2 marca 2001 r. a sprzedano w dniu 14 maja 2001 r.;

- samochód marki Volkswagen Polo został nabyty w dniu 12 marca 2001 r., przekazany do sprzedaży komisowej w dniu 2 kwietnia 2001 r. a sprzedany w dniu 2 sierpnia 2001 r., co również jednoznacznie wskazuje na nabycie go w celu sprzedaży;

- samochód marki Renault 19 z 1992 r. nabyto w dniu 21 marca 2001 r. a sprzedano w dniu 8 maja 2001 r.;

- samochód marki Ford Fiesta został nabyty 25 czerwca 2001 r., przekazany do sprzedaży komisowej w dniu 4 sierpnia a sprzedany 8 września 2001 r., co jednoznacznie wskazuje na nabycie go w celu sprzedaży.

W tej sytuacji - zdaniem organu II instancji - czynności polegające na wielokrotnym zakupie i sprowadzaniu z zagranicy samochodów, a następnie ich sprzedawanie z zyskiem uzasadniały ocenę, iż wystąpiły przesłanki do zakwalifikowania podejmowanych czynności do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej, jednakże nie ze względu na częstotliwość i przedmiot transakcji, jak to uzasadnił Urząd Skarbowy, lecz ze względu na to, iż miała ona charakter zarobkowy, a częstotliwość zawieranych umów kupna-sprzedaży w 2001 r. świadczyła o ciągłości i zorganizowaniu przez podatnika sposobu na pozyskanie źródła przychodów.

Uzyskane przez podatnika w ten sposób dochody ze sprzedaży samochodów nie mogły być więc opodatkowane na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. "d" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak tego dokonał Jarosław K., albowiem były to czynności związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, dla której ustawa o podatku dochodowym określa odrębne źródło przychodu na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3.

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej w L. wyraził ocenę, iż zamieszczenie przez ustawodawcę w ustawie o podatku dochodowym odrębnych źródeł przychodów nie oznacza prawa wyboru sposobu opodatkowania, gdyż o tym decyduje ustalony w sprawie stan faktyczny.

Dokonując kontroli opisanej decyzji pod względem jej zgodności z prawem /art. 1 par. 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych/ na skutek skargi wniesionej przez podatnika Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż stan faktyczny ustalony w rozpatrywanej sprawie pozostawał poza sporem.

Na przestrzeni okresu czasu objętego zaskarżoną decyzją, to jest w latach 1997-2002 Jarosław K. nabył poza granicami kraju kilkanaście samochodów, a następnie dokonał ich sprzedaży w Polsce.

Spór pomiędzy podatnikiem a organami podatkowymi dotyczył zastosowania ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./, a konkretnie rozstrzygnięcia, czy sprzedaż samochodów osobowych dokonana przez Jarosława K. w roku 2001 powinna być opodatkowana na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. "d" tej ustawy, jak to uczynił skarżący, czy na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3, jak tego dokonały organy podatkowe.

Do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy Jarosław K. postąpił właściwie korzystając z treści art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. "d" ustawy należało ocenić, czy działalność związana ze sprzedażą samochodów w roku 2001 nosiła cechy działalności gospodarczej, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej /Dz.U. nr 101 poz. 1178 ze zm./.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierała definicji działalności gospodarczej.

Definicja tego pojęcia była zawarta w ustawie z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej /Dz.U. nr 101 poz. 1178 ze zm./. Przy charakterystyce pojęcia działalności gospodarczej należało dodatkowo wykorzystać dorobek doktryny i judykatury, co było powszechnie aprobowane przez orzecznictwo zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Sądu Najwyższego; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1996 r. /III RN 4/96 - OSNP 1997 nr 10 poz. 160/ i postanowienie z dnia 19 października 1999 r. /III CZ 112/99 - OSNC 2000 nr 4 poz. 78/.

O tym, czy określona działalność jest działalnością gospodarczą decydowała - zdaniem WSA - ciągłość, czyli powtarzalność i stałość czynności oraz ich zarobkowy, zorganizowany, zawodowy charakter w rozumieniu ustawy prawo działalności gospodarczej, pozwalający na uczestnictwo w obrocie gospodarczym. Jeżeli zatem podatnik uzyskiwał w 2001 r. przychody z tytułu sprzedaży samochodów, a jednocześnie czynności te realizował w okolicznościach wskazujących na charakter działalności gospodarczej, przychody te należało zaliczać do przychodów z tytułu działalności gospodarczej tak, jak tego dokonały organy podatkowe.

Czynności skarżącego polegających na zakupie i sprowadzeniu z zagranicy w 2001 r. samochodów a następnie ich sprzedaży z zyskiem /co wynika z porównania cen zakupu i sprzedaży/ nie można było, ze względu na częstotliwość oraz przedmiot transakcji, a także uczynienie z tego sposobu na pozyskanie źródła dochodu, zakwalifikować inaczej jak działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy - Prawo działalności gospodarczej.

Intensywność czynności przedsięwziętych w dość krótkim przedziale czasowym uzasadniła ocenę, iż zamiar skarżącego ukierunkowany był od samego początku na zarobkowy charakter tych czynności i ich wykonywanie w sposób częstotliwy /ciągły/.

Istotne znaczenie dla kwestii oceny zamiaru skarżącego miało jego oświadczenie z dnia 13 września 2002 r., w którym stwierdził, iż działalność związana z importem samochodów stanowiła jego źródło utrzymania, oraz że w chwili składania tego oświadczenia utrzymywał się on z dochodów ze sprzedanych samochodów, zaś innych źródeł dochodów nie posiadał.

Działalność taka stanowiła wyodrębnione źródło przychodu określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do którego wyłączenie, o którym mowa w pkt 8 lit. "d" tejże ustawy nie miało zastosowania.

Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne /Dz.U. nr 144 poz. 930 ze zm./ przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym również, gdy działalność ta jest prowadzona w formie spółki cywilnej osób fizycznych lub spółki jawnej osób fizycznych podlegały opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.

Niewykonanie obowiązku prowadzenia ewidencji przychodów przez podatnika objętego zryczałtowanym podatkiem dochodowym miało ten skutek, że organ podatkowy z mocy art. 17 omawianej ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, określał wartość niezaewidencjonowanego przychodu w drodze oszacowania i ustalał od tej kwoty ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 20%.

Określona przez organy podatkowe wartość niezaewidencjonowanego przychodu znajdowała potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym dotyczącym przeprowadzonych przez skarżącego transakcji handlowych, które przyniosły mu zysk.

Uznając prawidłowo skarżącego za podatnika podatku VAT /vide: uzasadnienie w sprawie I SA/Lu 612/03/, organ podatkowy I instancji określił mu przychód - zmniejszając przychód ze sprzedaży o należy podatek od towarów i usług według stawki 22%, a ponieważ nie prowadził on ewidencji przychodów, w dalszej konsekwencji wyliczony został ryczałt w wysokości 20% od określonego wcześniej przychodu.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania Sąd stwierdził, że: organy podatkowe, stosując przepisy prawa podatkowego - stosownie do art. 7 Konstytucji RP - działają na podstawie i w granicach prawa.

Okoliczność zatem, że strona jest niezadowolona z wydanego rozstrzygnięcia i przedstawia własne poglądy prawne co do zaistniałego stanu rzeczy w żadnym razie nie uzasadniała zarzutu naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie nie było także podstaw do postawienia organom podatkowym zarzutu naruszenia przepisów art. 122 i 187 par. 1 Ordynacji podatkowej.

Skarżący poza ogólnikowym odwołaniem się do wskazanych przepisów nawet nie twierdził, jakich to działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy /art. 122 Ordynacji podatkowej/ - organy podatkowe nie podjęły, ewentualnie w jakim zakresie nie uwzględniły jego wniosków dowodowych. Przeciwnie, jak wskazuje materiał dowodowy organy podatkowe przeprowadziły zawnioskowane przez skarżącego dowody, w tym z zeznań świadków. To natomiast, iż dowody te zostały ocenione inaczej niż tego oczekiwał skarżący jest dla sprawy rzeczą zupełnie obojętną, a w żadnym razie nie może uzasadniać zarzutu naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej.

Jak wynikało z materiału dowodowego sprawy, a przede wszystkim z uzasadnienia wniesionej skargi "stan faktyczny jest co do zasady bezsporny", a zatem zarzut naruszenia przepisu art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej nie mógł być uznany za zasadny.

Zarzut naruszenia art. 124 Ordynacji podatkowej został postawiony w związku z naruszeniem art. 210 par. 4 tej samej ustawy.

Wbrew wywodom skargi Sąd uznał, iż nie było żadnych uzasadnionych podstaw, aby można było organom obu instancji postawić zarzut "nie uzasadnienia w sposób należyty" wydanego rozstrzygnięcia. Niezależnie od tego, co uważa skarżący - w ocenie Sądu - uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wszystkie wyżej przytoczone wymogi.

Nie doszło również do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, mającej swoją podstawę w treści art. 191 Ordynacji podatkowej, zaś odmienna teza postawiona w tej części przez skarżącego jest całkowicie chybiona i nie może jej uzasadniać polemika skarżącego co do trafności oceny dowodów zgromadzonych przez organ podatkowy.

W skardze kasacyjnej od opisanego wyroku Jarosław K. zarzucając:

I. Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię bądź niewłaściwe zastosowanie art. 17 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne /Dz.U. nr 144 poz. 930 ze zm./ oraz art. 10 ust. 1 pkt 3 i pkt 8 lit. "d" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./ w związku z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej /Dz.U. nr 101 poz. 1178 ze zm./, przez przyjęcie, iż podatnik prowadził działalność gospodarczą.

II. Naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz art. 10 ust. 1 pkt 3 i pkt 8 lit. "d" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z art. 2 ust. 1 Prawa działalności gospodarczej, przez zaniechanie uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w sytuacji, gdy wydana została ona z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

2. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 187 par. 1, art. 191, 210 par. 4 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w sytuacji, gdy wydana została ona z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,

wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie celem ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, iż:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie powielił błędy organów podatkowych i uznając, że czynności wykonywane przez skarżącego stanowiły działalność gospodarczą, przy czym w uzasadnieniu wskazano na czas trwania tych czynności - okres kilku lat. Takie uzasadnienie było błędne, gdyż na fakt, czy w danym roku skarżący prowadził działalność gospodarczą nie mogły mieć wpływu czynności dokonywane w latach poprzednich, tym bardziej, iż w tych poprzednich latach 1998-2000 skarżący w sumie sprzedał jedynie sześć samochodów. W żaden sposób nie odpowiadało to definicji działalności gospodarczej.

Nadto, przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie wśród źródeł przychodu wskazywały na działalność gospodarczą oraz sprzedaż rzeczy ruchomych dokonywaną przed upływem pół roku od daty zakupu /art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. "d"/. Ustawodawca, przewidział zatem możliwość dokonywania przez podatników sprzedaży rzeczy ruchomych, a wyraźne opodatkowanie takich czynności /jeżeli powstaje dochód/ miało na celu bądź ograniczenie zakupu na tzw. handel bądź właśnie powstanie obowiązku zapłaty podatku na rzecz Skarbu Państwa. Zgodnie z zasadą racjonalnego ustawodawcy nie można uznać, aby przepisy prawa przewidywały opodatkowanie tych samych czynności, tego samego przychodu jako pochodzącego z dwóch źródeł. Skoro ustawa wyróżnia oba źródła - to znaczy, iż w sprawie niniejszej opodatkowaniu podlegała sprzedaż rzeczy ruchomych, a nie działalność gospodarcza. Podatnik taki właśnie dochód zadeklarował i właściwy podatek zapłacił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nieuwzględniając skargi mimo oczywistego naruszenia przepisów prawa materialnego naruszył art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Podobnie Sąd i instancji naruszył art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż nie uchylił decyzji mimo opisanych poniżej naruszeń zasad postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy.

Organy podatkowe w toku postępowania naruszyły szereg zasad, a przede wszystkim naruszyły zasadę prawdy obiektywnej /art. 122 Ordynacji podatkowej/ oraz obowiązek wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego /art. 187 par. 1/, jak też przekroczyły prawo do swobodnej oceny dowodów /art. 191/. W dodatku nie uzasadniły w sposób należyty swojego stanowiska, co przeczy zasadzie przekonywania /art. 124/ i stanowi formalną wadę decyzji /art. 210 par. 4/. Nadto ewidentną wadą uzasadnienia decyzji był brak wskazania sposobu ustalania obrotu, a jedynie powołanie się na decyzję w zakresie podatku od towarów i usług, w której określono zobowiązanie podatkowe z tego tytułu. Uzasadnienie decyzji zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nie mogło odwoływać się do uzasadnienia zawartego w innej decyzji. Działanie organów podatkowych było oczywiście nieuprawnione. Nie można bowiem upraszczać oceny okoliczności faktycznych ustalonych w sprawie. Stan faktyczny był co do zasady bezsporny. Podatnik rzeczywiście kupił szereg samochodów, z których zdecydowaną większość sprzedał. Błędne było jednak założenie, iż sprzedaż w 2001 r. kilku samochodów stanowiła działalność gospodarczą.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna Jarosława K. od opisanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie nie zasługiwała na uwzględnienie.

Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym dalece sformalizowanym. Można ją oprzeć wyłącznie na dwu podstawach:

- naruszeniu /przez Sąd/ prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./,

- naruszeniu /przez Sąd/ przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2 ustawy/.

Zgodnie z art. 176 Prawa o postępowaniu... skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Rozpoznawana skarga kasacyjna dalece tym wymogom nie odpowiadała jeśli chodziło o uzasadnienie podstaw kasacyjnych.

Zarzucając WSA naruszenie przepisów procesowych autor skargi ograniczył się do ogólnikowego stwierdzenia, że organy podatkowe naruszyły, w postępowaniu prowadzonym wobec podatnika, art. 122, 124, 187 par. 1, art. 191 i 210 par. 4 Ordynacji podatkowej, nie wskazał na czym konkretnie te naruszenia polegały. Nie można uzasadnić, w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zarzutu naruszenia prawa jedynie wyrażeniem niezadowolenia z rozstrzygnięcia organu administracji dotyczącego zobowiązań podatkowych skarżącego.

Autor skargi nie próbował nawet odnieść się do oceny takich samych zarzutów, podniesionych w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej; dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - w skarżonym wyroku.

Tymczasem obowiązkiem skarżącego było wskazanie nie tylko przepisów procesowych naruszonych przez Sąd ale wyjaśnienie na czym naruszenie /naruszenia/ polegało i jaki miał być jego istotny wpływ na treść orzeczenia Sądu.

Nie naruszało art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznanie przez WSA za zgodną z prawem oceny stanu faktycznego dokonanej przez organy podatkowe; odnoszącej się do działalności skarżącego na przestrzeni kilku kolejnych lat i odniesionej do przychodów uzyskanych w poszczególnych latach. Fakt nierównomiernego rozłożenia w czasie sprzedaży samochodów w tym celu kupionych /kupionych i wyremontowanych czy też złożonych/ na tę ocenę nie mógł mieć wpływu.

Nie było warunku - dla uznania działalności za gospodarczą - dokonania co najmniej określonej ilości transakcji - sprzedaży rzeczy w tym celu kupionych, w poszczególnych latach podatkowych.

Zamiary skarżącego w tym względzie były jednoznaczne. Nie mając innych środków utrzymania podjął działania, które miały te środki jemu i rodzinie zapewnić. Był to handel samochodami, głównie sprowadzanymi z zagranicy.

Zaakceptowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny co do zgodności z prawem ocena zamiaru i działań skarżącego zgodna była z zasadami logiki i doświadczenia życiowego i mieściła się w granicach zakreślonych przepisami o postępowaniu podatkowym. Z faktu, iż między nabyciem niektórych samochodów, a ich sprzedażą upłynęło mniej czy więcej niż 6 miesięcy nie można było wyciągać wniosku, że niektóre transakcje były wykonywane w ramach działalności gospodarczej, a inne nie. Nie było również dowolności w ocenie - jako niewiarygodnych - oświadczeń podatnika co do tego, że niektóre z kupionych samochodów używał "dla własnych potrzeb" i dlatego ich sprzedaż nie była wykonywaniem działalności gospodarczej. Np. w oświadczeniu z 13 września 2002 r. podatnik stwierdził, iż sprowadził i używał dla własnych potrzeb 10 różnych samochodów, przy czym te własne potrzeby /w odniesieniu do 4 samochodów/ to "objazd i poszukiwanie następnych samochodów", a więc używanie ich w działalności gospodarczej, która "stanowiła źródło utrzymania". Natomiast w ogóle nie wyjaśnił na czym polegało wykorzystywanie "dla własnych potrzeb" 6 pozostałych samochodów.

Fakt, że podjęta działalność w początkowym okresie była dopiero "rozkręcana" i nie przynosiła istotnych dochodów, nie zmieniał jej charakteru.

Skoro skarżący nie zakwestionował skutecznie oceny stanu faktycznego sprawy, to nie mógł osiągnąć zamierzonego celu stawiając zarzuty naruszenia prawa materialnego przez Sąd; również bez uzasadnienia, chociaż winien wskazać na czym polegała niewłaściwa wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przez WSA powołanych przepisów i jaka, zdaniem skarżącego, winna być wykładnia właściwa ich zastosowania.

Skoro ustalone zostało, że Jarosław K. prowadził działalność gospodarczą polegającą na handlu samochodami to prawidłowym było uznanie, że uzyskiwał przychody ze źródła przychodów wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./, i że wobec nieprowadzenia ewidencji przychodów podlegał konsekwencjom z art. 30 ust. 7 tej ustawy.

Art. 183 par. 1 Prawa o postępowaniu... jednoznacznie stanowił, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Nieważność postępowania, przesłanki której wymienione zostały w art. 183 par. 2 ustawy w rozpoznawanej sprawie nie występowała. Sąd był zatem związany zarzutami skargi i ich uzasadnieniem; w rozpoznawanej sprawie brakiem takowego. Nie mógł we własnym zakresie "wykładać" intencji skarżącego ani ponownie oceniać zgodności z prawem poszczególnych decyzji wymiarowych organów podatkowych w ich całokształcie.

Z braku uzasadnionych podstaw kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu administracyjnym, orzekł jak w wyroku.