Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 129/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 & 1 pkt. 4 kpa
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędziowie asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie wniosku o częściowe unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy 100 nr R-138906 oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2007 r., nr Sp. [...], Urząd Patentowy RP, po rozpoznaniu na rozprawie wniosku skarżącej spółki A.sp. z o.o. z siedzibą w C. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2007 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie z wniosku B. O., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A. z siedzibą w R. o unieważnienie prawa ochronnego udzielonego stronie skarżącej na znak towarowy 100 nr R-138906 – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 144 k.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm., dalej także p.w.p.) – utrzymał w mocy w/w postanowienie z dnia [...] lutego 2007 r.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu 14 listopada 2005 r. B. O., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą A. z siedzibą w R. złożyła wniosek o unieważnienie prawa ochronnego udzielonego stronie skarżącej na znak towarowy 100 nr R-138906 w części dotyczącej "czasopism" i "krzyżówek" ujętych w klasie 16.

Na rozprawie przed Urzędem Patentowym RP w dniu [...] lutego 2007 r. pełnomocnik skarżącej spółki złożył wniosek o zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej wskazał, iż podstawą wniosku o zawieszenie jest toczące się przed Sądem Okręgowym w C. – Wydziałem V Gospodarczym postępowanie z powództwa R.O. - męża wnioskodawczyni przeciwko skarżącej spółce o odszkodowanie za szkodę wyrządzoną powodowi w wyniku wykonania postanowienia Sądu Okręgowego w C. z dnia [...] marca 2000 r. wydanego w sprawie sygn. akt [...], w którym zakazano mu na czas trwania procesu wprowadzania do obrotu czasopism oznaczanych znakami takimi, jak znak sporny. Skarżąca wskazała, iż w ramach tego postępowania sądowego złożony został wniosek o zabezpieczenie powództwa poprzez zajęcie, na czas trwania procesu, praw majątkowych skarżącej spółki, w tym m.in. prawa z rejestracji przedmiotowego znaku towarowego 100 nr R-138906. Pełnomocnik skarżącej stwierdził m.in., iż w sytuacji, gdyby skarżąca przegrała sprawę w sądzie powszechnym, to należałoby postawić pytanie, czy wnioskodawca będzie miał interes prawny w sprawie o unieważnienie spornego prawa ochronnego.

W wyniku rozpatrzenia złożonego wniosku Urząd Patentowy RP, działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. – postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. odmówił zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu organ wskazał, iż związek rozstrzyganej sprawy z zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., polega na uwarunkowaniu rozstrzygnięcia tej sprawy wcześniejszym rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego. Organ uznał, iż między postępowaniem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego 100 R-138906 a postępowaniem toczącym się przed Sądem Okręgowym w C. – Wydziałem V Gospodarczym o odszkodowanie za szkodę wyrządzoną R. O. i związanym z tym powództwem wnioskiem o zabezpieczenie poprzez zajęcie m.in. prawa z rejestracji spornego znaku towarowego – nie występuje zależność, o której mowa w przepisie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem Urzędu Patentowego RP żądanie zabezpieczenia roszczenia odszkodowawczego na prawie z rejestracji znaku towarowego 100 R-138906, w stosunku do którego toczy się postępowanie o unieważnienie, w żadnym razie nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem organu rozstrzygniecie sądowego sporu cywilnoprawnego o odszkodowanie nie może wpłynąć na rozstrzygniecie sprawy spornej przed Urzędem Patentowym RP. Organ uznał, iż kwestia zabezpieczenia roszczeń odszkodowawczych na prawie wyłącznym do znaku towarowego nie stanowi zagadnienia wstępnego, którego rozstrzygnięcie jest niezbędnym warunkiem do rozpatrzenia sprawy o unieważnienie prawa wyłącznego na znak towarowy. W ocenie organu o ile w ogóle można mówić o zależności między postępowaniem o unieważnienie prawa z rejestracji a zabezpieczeniem roszczeń odszkodowawczych na tym prawie, to zależność ta jest wręcz odwrotna, aniżeli twierdzi skarżąca, albowiem to decyzja Urzędu Patentowego RP w sprawie unieważnienia praw wyłącznych będzie miała wpływ na możliwość zabezpieczenia roszczenia odszkodowawczego na tym prawie. Organ wskazał, iż w przypadku unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 100 R-138906 wniosek o zabezpieczenie roszczenia odszkodowawczego na tym prawie zostanie oddalony. Dlatego też – jak stwierdził organ - w interesie obu stron niniejszego postępowania jest jak najszybsze rozpatrzenie sprawy o unieważnienie prawa z rejestracji spornego znaku towarowego. Na marginesie Urząd Patentowy RP zauważył, iż pomiędzy obu analizowanymi sprawami występuje jedynie pośredni związek podmiotowy, albowiem przeciwnikiem skarżącej spółki w postępowaniu cywilnym jest R. O., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą O. z siedzibą w M., natomiast uczestnikiem postępowania administracyjnego przed Urzędem Patentowym jest inny podmiot, tj. B. O., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą A. z siedzibą w R..

Pismem z dnia 18 maja 2007 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła w Urzędzie Patentowym RP wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i zawieszenie postępowania o unieważnienie prawa z rejestracji spornego znaku towarowego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia toczącego się przed Sądem Okręgowym w C. – Wydziałem V Gospodarczym, sygn. akt [...], postępowania o odszkodowanie z powództwa R. O. przeciwko skarżącej. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, iż w świetle obowiązujących przepisów, podmiot, aby mógł wystąpić z żądaniem unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego, winien wykazać, że posiada interes prawny w swym żądaniu. Interes ten – zdaniem skarżącej spółki - musi wynikać z konkretnej normy prawa materialnego, być realny i indywidualny, a zatem wydanie przez Urząd Patentowy RP ewentualnej decyzji unieważniającej dany znak z punktu widzenia sfery praw i obowiązków wnioskodawcy musi być korzystne. W związku z powyższym skarżąca uznała, iż toczące się przed Sądem Okręgowym w C. postępowanie o odszkodowanie ma charakter prejudycjalny dla postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak, albowiem jego rozstrzygnięcie będzie miało zasadnicze znaczenie dla oceny interesu prawnego wnioskodawczyni w żądaniu unieważnienia znaku towarowego 100 R-138906. Skarżąca wskazała, iż zakładając, że Sąd Okręgowy w C. uzna zasadność roszczeń R. O., z którym wnioskodawczyni pozostaje w małżeńskiej wspólności majątkowej, jasnym będzie, że w ich wspólnym interesie prawnym jest utrzymanie w mocy wszelkich praw majątkowych, w tym m.in. prawa ochronnego na znak towarowy 100 R-138906, a tym samym nie będzie ona wówczas legitymowała się interesem prawnym w żądaniu jego unieważnienia. W tej sytuacji skarżąca uznała, iż wynik postępowania przed sądem powszechnym będzie warunkował, czy B.O. ma interes prawny w żądaniu unieważnienia znaku towarowego R-138906, z którego – jej małżonek – zamierza zaspokajać roszczenia majątkowe w postępowaniu o odszkodowanie, które wchodzą w skład ich wspólnej masy majątkowej.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Urząd Patentowy RP – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 144 k.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 i 3 p.w.p. – postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] lutego 2007 r. W uzasadnieniu organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, iż brak jest podstaw do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na brak zależności postępowania o unieważnienie prawa ochronnego toczącego się przed Urzędem Patentowym RP a postępowaniem toczącym się przed Sądem Okręgowym w C. o odszkodowanie oraz o zabezpieczenie powództwa. Organ stwierdził, iż wbrew twierdzeniom skarżącej spółki rozstrzygnięcie sprawy o odszkodowanie nie będzie miało znaczenia dla oceny interesu prawnego wnioskodawczyni – B.O. w domaganiu się unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Według organu rozstrzygnięcie postępowania o odszkodowanie pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na istnienie prawa ochronnego na znak towarowy 100 R-138906 będący przedmiotem postępowania o unieważnienie oraz dla oceny interesu prawnego wnioskodawczyni. Ustosunkowując się do twierdzeń strony skarżącej organ podniósł, iż w toku postępowania spornego Urząd Patentowy RP samodzielnie ocenia interes prawny wnioskodawcy, który domaga się unieważnienia prawa ochronnego z uwagi na brak spełniania ustawowych warunków wymaganych do uzyskania tego prawa. Organ stwierdził ponadto, iż stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie administracyjnym, w tym m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 11/06.

Na powyższe postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2007 r. skarżąca A. sp. z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła w dniu 17 grudnia 2007 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżąca spółka zarzuciła organowi:

- naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. – poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy;

- naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. – poprzez jego wadliwą wykładnię;

- naruszenie art. 29 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych – poprzez jego wadliwą wykładnię.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia strona podniosła w uzasadnieniu, że jeżeli Sąd Okręgowy w C. uwzględni roszczenie odszkodowawcze małżonka wnioskodawczyni, to ten zamierza je zaspokoić z sumy uzyskanej w wyniku licytacji spornego znaku towarowego 100, którego unieważnienia dochodzi w postępowaniu administracyjnym przed Urzędem Patentowym RP. Zdaniem skarżącej żądaniem unieważnienia objęte jest więc prawo, które jest potencjalnym przedmiotem zaspokojenia roszczeń. Zatem w postępowaniu w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 100 R-138906, B. O. dochodzi unieważnienia prawa ochronnego, z którego zamierza zaspokoić swe roszczenie jej małżonek, a więc z ewentualnej licytacji którego ma nastąpić powiększenie majątku wspólnego Państwa O.. Tymczasem, jak wskazała skarżąca, zgodnie ze znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie art. 29 ustawy o znakach towarowych, aby możliwe było unieważnienie znaku towarowego, podmiot występujący z takim wnioskiem musi w toku całego postępowania legitymować się interesem prawnym w żądaniu unieważnienia danego prawa ochronnego. W tej sytuacji – zdaniem skarżącej spółki – postawić należy zasadnicze pytanie, jaki interes prawny ma B. O. w żądaniu unieważnienia znaku towarowego 100 R-138906, skoro prawo udzielone na ten znak jest potencjalnym źródłem zaspokojenia roszczeń odszkodowawczych jej męża. W opinii skarżącej spółki, by Urząd Patentowy RP mógł właściwie ustalić, czy B. O. legitymuje się obecnie interesem prawnym w żądaniu unieważnienia spornego prawa ochronnego na znak towarowy 100 R-138906, koniecznym jest rozstrzygnięcie przez Sąd Okręgowy w C., czy roszczenia jej męża, które mają być przedmiotem zaspokojenia ze spornego znaku towarowego – są zasadne. Zdaniem strony skarżącej Urząd Patentowy RP, jako organ administracji, nie jest władny rozstrzygnąć tej kwestii samodzielnie, a bez jej prawomocnego ustalenia nie jest możliwe poprawne rozstrzygnięcie, czy w niniejszej sprawie zachodzi materialno-prawna przesłanka (interes prawny wnioskodawcy) w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego. Skarżąca spółka ponownie wskazała, że gdy dochodzone przez R. O. w postępowaniu cywilnym roszczenia, które mają zostać zaspokojone ze spornego znaku towarowego, okażą się zasadne, wówczas okaże się, że jego żona, jako wnioskodawczyni, pozbawiona jest interesu prawnego w rozumieniu art. 29 ustawy o znakach towarowych. Zdaniem skarżącej nie można bowiem mówić, iż dysponuje się interesem prawnym w unieważnieniu przedmiotu, z którego zamierza się zaspokoić swe roszczenia. Zdaniem skarżącej spółki organ błędnie ustalił, iż brak jest zależności między postępowaniem o unieważnienie prawa ochronnego a postępowaniem toczącym się przed Sądem Okręgowym w C.. Ponadto organ błędnie sprowadził zagadnienie prejudycjalne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., do sytuacji, w której rozstrzygnięcie postępowania przed innym urzędem lub sądem czyniłoby dane postępowanie bezprzedmiotowym. Skarżąca wskazała, iż związek postępowania przed Sądem Okręgowym w C. wynika z faktu, że jeżeli sąd powszechny uzna zasadność dochodzonych roszczeń męża wnioskodawczyni, wówczas ustalone zostanie, że B.O. pozbawiona jest interesu prawnego w żądaniu unieważnienia prawa majątkowego, z licytacji którego powiększony ma zostać jej majątek.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP – podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ podniósł, że - wbrew zarzutom skarżącej – nie dokonywał jakiejkolwiek wykładni treści pojęcia interesu prawnego, lecz jedynie stwierdził, iż rozstrzygnięcie postępowania o odszkodowanie pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu dla oceny interesu prawnego wnioskodawczyni B.O. w domaganiu się unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 100 R-138906.

Obecny na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, pełnomocnik uczestnika postępowania – B.O., wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki A. sp. z o.o. z siedzibą w C. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2007 r., nr [...] oraz utrzymane nim w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] lutego 2007 r. – nie naruszają prawa.

Mając na względzie dyspozycję przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz normę prawa materialnego wyrażoną w art. 29 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych, które – w ocenie skarżącej spółki - mają uzasadniać zawieszenie ex officio postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek B. O., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie Urzędu Patentowego RP zostało wydane z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie uchybia ponadto pozostałym przepisom postępowania, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., jak również art. 107 § 3 w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jak stanowi przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

W literaturze zgodnie przyjmuje się, iż zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., jest zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania administracyjnego i które dotyczy kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i wydania decyzji przez organ prowadzący postępowanie (tak m.in. R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 248-249; podobnie P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 206). Najważniejszym elementem konstrukcji zagadnienia wstępnego jest istnienie zależności między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Wskazana zależność określana jest też jako istnienie związku przyczynowego między rozstrzygnięciem sprawy a zagadnieniem wstępnym. Przyjmuje się, że chodzi tu o bezpośredni związek przyczynowy, a więc bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Chodzi więc o sytuacje, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie byłoby możliwe. W tej sytuacji uznać należy, że gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni, luźny związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wówczas mogą wiązać się z nim skutki procesowe, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania (tak m.in. G. Łaszczyca /w:/ Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego, Zakamycze 2005, s. 99-101 i cyt. tam orzecznictwo oraz poglądy doktryny).

W wyroku z dnia 17 lipca 2003 r., sygn. akt II SA 427/02, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż prejudycjalność zachodzi tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe.

Mając powyższe na względzie należy - zdaniem Sądu - w pełni podzielić stanowisko Urzędu Patentowego RP i uznać, iż w świetle stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że zostały spełnione obligatoryjne przesłanki do zawieszenia postępowania z urzędu na podstawie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

W ocenie Sądu trudno uznać, aby toczące się przed Sądem Okręgowym w C. postępowanie z powództwa męża wnioskodawczyni – R. O. przeciwko skarżącej spółce o odszkodowanie za szkodę wyrządzoną powodowi w wyniku wykonania postanowienia Sądu Okręgowego w C. z dnia [...] marca 2000 r. wydanego w sprawie sygn. akt [...], mogło mieć jakikolwiek prejudycjalny charakter dla końcowego rozstrzygnięcia postępowania toczącego się przed Urzędem Patentowym RP w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 100 nr R-138906.

Zdaniem Sądu organ rozstrzygając sprawę prawidłowo uznał, iż kwestia zabezpieczenia roszczeń odszkodowawczych na prawie wyłącznym do spornego znaku towarowego nr R-138906 nie stanowi zagadnienia wstępnego, którego rozstrzygnięcie jest niezbędnym warunkiem do rozpatrzenia sprawy o unieważnienie prawa wyłącznego na ten znak towarowy. Według Sądu o ile w ogóle można mówić o jakiejś zależności między postępowaniem o unieważnienie prawa z rejestracji wspomnianego znaku towarowego a zabezpieczeniem roszczeń odszkodowawczych na tym prawie, to zależność ta jest całkowicie odwrotna, niż twierdzi strona skarżąca, albowiem to właśnie wcześniejsza decyzja Urzędu Patentowego RP w sprawie unieważnienia prawa wyłącznego będzie miała wpływ na możliwość zabezpieczenia roszczenia odszkodowawczego na tym prawie.

Według Sądu nie sposób ponadto zgodzić się ze skarżącą w zakresie zarzutu dotyczącego rzekomego naruszenia przez organ przepisu art. 29 ustawy o znakach towarowych. Zdaniem Sądu nie ma bowiem żadnego prejudycjalnego, bezpośredniego związku pomiędzy kwestią zabezpieczenia roszczeń cywilnoprawnych służących mężowi B. O. a problematyką związaną z istnieniem jej interesu prawnego we wszczętym wcześniej postępowaniu spornym o unieważnienie prawa ochronnego.

W sprawie wszczętej z wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy Urząd Patentowy RP dokonuje indywidualnej analizy istnienia interesu prawnego po stronie podmiotu wnioskującego o to unieważnienie. Dla wspomnianej analizy bez znaczenia pozostaje kwestia sposobu zabezpieczenia zgłoszonych dużo później roszczeń cywilnoprawnych.

W tej sytuacji uznać należy, iż wcześniejsze wydanie przez Sąd Okręgowy w C. końcowego rozstrzygnięcia w toczącym się postępowaniu z powództwa R.O. nie może w żaden istotny sposób wpłynąć na wydanie przez Urząd Patentowy RP decyzji administracyjnej w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji słowno-graficznego znaku towarowego 100 nr R-138906, wszczętej przez inną osobę, tj. B. O..

Zdaniem Sądu organ w toku postępowania dokładnie wyjaśnił wszelkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, konkretnie ustosunkował się do żądań i twierdzeń strony. Ponadto organ administracji w sposób wyczerpujący zebrał i ocenił cały materiał dowodowy (art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnił swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż w zaskarżonym postanowieniu brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które organ poczyniłby w toku postępowania spornego, a które uniemożliwiłyby Sądowi przeprowadzenie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem proceduralnym i materialnoprawnym.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uznał, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wymogi stawiane przez art. 107 § 3 k.p.a., albowiem Urząd Patentowy RP wyraźnie wskazał przesłanki zarówno faktyczne jak i prawne, z powodu których odmówił zawieszenia postępowania w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego udzielonego stronie skarżącej na znak towarowy 100 nr R-138906.

Biorąc powyższe pod uwagę należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.