Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1269/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant asystent sędziego Aleksandra Galla po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Chełmnie na uchwałę Rady Powiatu Chełmińskiego z dnia 29 listopada 2017 r. nr XXII/190/2017 w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Prokuratura Rejonowa w Chełmnie wniosła skargę na uchwałę Nr XXII/190/2017 Rady Powiatu Chełmińskiego z dnia 29 listopada 2017 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie pojazdów - wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w części – tj. jej § 2 pkt 1-3. Prokurator zarzucił istotne naruszenie przepisów art. 12 pkt 7 i art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym oraz art.130 a ust 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym polegające na przekroczeniu upoważnienia ustawowego do wydania uchwały przez ustalenie wysokości opłat za usunięcie pojazdu bez uwzględnienia kosztów ponoszonych przez powiat oraz na nieprawidłowy, określeniu granic swobody regulacyjnej, w ramach której następuje uchwalenie tych opłat.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w zaskarżonej uchwale Rada określiła wysokość opłat za usunięcie pojazdu z drogi. Zarzucono, że stawki opłat z tytułu usunięcia pojazdu z drogi oraz przechowywania go na parkingu strzeżonym zostały wyznaczone na poziomie maksymalnych stawek określonych w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat, za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym.

W zaskarżonej uchwale Rada Powiatu przyjęła w § 2, że opłaty za usunięcie pojazdu za poszczególne pojazdy wynoszą za:

a) rower, motorower - 113 zł

b) motocykl - 223 zł,

c) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony - 486 zł,

d) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony do 7,5 tony- 606 zł,

e) pojazd o dopuszczalnej masie powyżej 7,5 tony do 16 ton- 857zł,

f) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 ton- 1263 zł,

g) pojazd przewożący materiały niebezpieczne -1537 zł.

Z treści umowy zawartej 20 lipca 2015 r. pomiędzy Powiatem Radziejowskim, a prowadzącą firmę wykonującą usługi usunięcia pojazdu (Barbarą Szulc) wynika, że opłaty za usunięcie pojazdu z drogi za poszczególne pojazdy wynoszą za:

1) rower, motorower - 125 zł,

2) motocykl -175 zł,

3) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony - 389 zł.

Natomiast zgodnie z umową zawartą 29 sierpnia 2018 r. z innym podmiotem (obowiązującą od1 września 2018 r.) ceny brutto za odholowanie pojazdów wynoszą dla:

1) roweru lub motoroweru – 98,40 zł,

2) motocykla - 86,01 zł,

3) pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony – 346,86 zł.

Skarżący podkreślił, że rzeczywiste koszty odholowania pojazdów ustalone w umowach z podmiotami zewnętrznymi znacząco odbiegają od wysokości stawek przyjętych w zaskarżonej uchwale. Tym samym Rada Powiatu, ustalając wysokość opłat, nie wzięła pod uwagę rzeczywistych kosztów związanych z wykonywaniem zadań powiatu. Zdaniem skarżącego w istotny sposób naruszono zatem obowiązujący porządek prawny – w tym kompetencje do podejmowania uchwał przekraczając upoważnienie ustawowe do wydania uchwały zawarte w przepisie 130 a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skarżący konstatując w ten sposób swoje stanowisko powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2017 r. sygn. I OSK 1916/16, w którym wskazano, że zapewnienie jak najwyższych wpływów do budżetu wykracza poza przesłanki materialne wymienione w art. 130 a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Do skargi dołączone zostało uzasadnienie zaskarżonej uchwały, w którym wskazano, że "zaproponowana w treści uchwały wysokość opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie oraz wysokość kosztów, które musi pokryć właściciel (...) są konsekwencją szczegółowej analizy przesłanek ustawowych oraz ich odniesienia do realiów powiatu". W uzasadnieniu uchwały wskazano ponadto, że "dodatkowo z aspektem ekonomiczności wiąże się ujęcie w kalkulacji opłat różnicy między ogólnymi kosztami realizacji zadania , a realnie uzyskanymi dochodami".

Starosta Chełmiński w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podnosząc zgodność zaskarżonej uchwały z przepisami prawa.

W uzasadnieniu organ zestawił ponadto dochody i wydatki za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 października 2018 r. – wykazując, że ponoszone przez Powiat koszty są wyższe niż osiągnięte wpływy. Przy czym Starosta w ogólnych kosztach realizacji zadania uwzględnił koszty osobowe związane z obsługą administracyjną zadania. Rada Powiatu ustalając stawkę wzięła zatem pod uwagę wszystkie ponoszone koszty i ustaliła stawki kierując się zasadami gospodarowania środkami publicznymi. Według autora odpowiedzi na skargę, Rada Powiatu w zaskarżonej uchwale nie przekroczyła kompetencji określonych w przepisach ustawy, a sama uchwałą jest prawidłowa, oparta na prawidłowej podstawie prawnej i faktycznej.

Na rozprawie 19 marca 2019 r. Prokurator reprezentująca stronę skarżącą rozszerzyła wnioski skargi poprzez objecie żądaniem stwierdzenia nieważności również § 3 pkt 1-3 zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu.

Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Należy przy tym zauważyć, że wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił precyzyjnie rodzaju tego naruszenia. Przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią tylko takie naruszenia prawa, które wykraczają poza kategorię naruszeń "nieistotnych" (argument a contrario z art. 91 ust. 4 u.s.g.), tj. w szczególności polegające na: podjęciu uchwały przez organ niewłaściwy, braku lub przekroczeniu podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwym zastosowaniu przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, tudzież naruszeniu procedury jej uchwalania. Przy tym decydujące znaczenie dla oceny legalności danej uchwały ma stan prawny obowiązujący w dacie jej podjęcia.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowej jest w niniejszym postępowaniu uchwała nr XXII/190/2017 Rady Powiatu Chełmińskiego z dnia 29 listopada 2017 r. w sprawie wysokości opłat za usuwanie pojazdów, która weszła w życie 1 stycznia 2018 r. i podlegała ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Kujawsko – Pomorskiego (§ 7 Uchwały).

Jej podstawę prawną stanowiły przepisy art. 12 pkt 7 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1868; dalej - "u.s.p.") oraz art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260, z późn. zm.; dalej - "u.p.r.d.").

Przystępując do kontroli zaskarżonej uchwały pod względem jej legalności należy na wstępie podkreślić, że stanowi ona akt prawa miejscowego. Określa ona bowiem zakres obowiązku ponoszenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów. Dotyczy zatem sytuacji powtarzalnych, a nie jednorazowych, a przy tym adresatami tej uchwały są osoby określone generalnie. Nie budzi zatem żadnych wątpliwości to, iż kontrolowana uchwała ma charakter normatywny, generalny i abstrakcyjny.

Dokonując bardziej szczegółowej klasyfikacji, należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała mieści się w kategorii aktów prawa miejscowego o charakterze wykonawczym, dla których ustanowienia niezbędne jest szczegółowe upoważnienie zawarte w ustawie. W niniejszej sprawie takie upoważnienie wynikało wprost z art. 130a ust. 6a u.p.r.d., który stanowi, że: "Rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a."

Należy podkreślić, że na gruncie konstytucyjnej regulacji źródeł prawa (art. 87–art. 94 Konstytucji RP) akt prawa miejscowego jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego o zasięgu lokalnym, tj. obowiązującym na obszarze działania organów, które go ustanowiły; posiada rangę podustawową i jest stanowiony na podstawie i w granicach ustaw.

W świetle art. 79 ust. 1 zd. pierwsze w zw. z ust. 4 u.s.p. uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Pojęcie "sprzeczności z prawem" w rozumieniu tego przepisu obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, w tym także z rozporządzeniem – co w konsekwencji oznacza, że również z "Zasadami techniki prawodawczej", które stanowią załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 283; w skrócie: "ZTP"). W ocenie Sądu istotną regułą legislacyjną jest określony w § 131 ust. 1 w zw. z § 143 ZTP, obowiązek sporządzenia uzasadnienia do projektu aktu prawa miejscowego, który z kolei stanowi refleks generalnego wymogu sporządzania uzasadnienia do każdego projektu aktu normatywnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że organ wydający akt prawa miejscowego ma obowiązek sporządzenia jego uzasadnienia nie tylko ze względu na dyspozycję przywołanych przepisów ZTP, ale również dlatego, że takie uzasadnienie warunkuje kontrolę sprawowaną przez organy nadzoru oraz sądy administracyjne. Skoro bowiem do podstawowych obowiązków sądów administracyjnych należy eliminowanie wszelkich rozstrzygnięć administracji publicznej, które nie są wynikiem wszechstronnej i starannej analizy stanu faktycznego i prawa, to sąd ma prawo badać powody, które legły u podstaw każdego rozstrzygnięcia zaskarżonego do Sądu. Tym samym organ, podejmując rozstrzygnięcie, ma prawny obowiązek sporządzić doń uzasadnienie (vide: wyroki NSA: z 25 września 2008 r. - II OSK 945/08; z 13 października 2010 r. - II GSK 876/09; z 25 września 2018 r. - II OSK 1666/18 – dostępne na stronie htp//orzeczenia. nsa.gov.pl – baza CBOSA).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że postanowienia zaskarżonej uchwały, jako aktu prawa miejscowego, powinny z jednej strony wyczerpywać zakres ustawowego upoważnienia określonego w art. 130a ust. 6 u.p.r.d., a z drugiej, nie mogą poza ten zakres wykraczać. Poza tym prawidłowość rozwiązań przyjętych w tej uchwale (ustalona wysokość poszczególnych opłat i kosztów) – w kontekście spełnienia wymagań określonych w/w przepisie – powinna zostać wykazana w należycie sporządzonym uzasadnieniu.

Analiza treści § 2 i 3 zaskarżonej uchwały w kontekście postanowień obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 25 lipca 2017 r. (w sprawie ogłoszenia obowiązujących na 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym – M.P. z 2017 r., poz. 772) wykazała, że Rada Powiatu przyjęła w każdym przypadku za usunięcia pojazdu z drogi i jego przechowywania na parkingu strzeżonym, maksymalną stawkę opłat oraz kosztów wskazaną w obwieszczeniu.

Przesłankami materialnoprawnymi kształtującymi treść uchwały podejmowanej na podstawie art. 130a ust. 6a u.p.r.d. są: konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Sposób realizowania upoważnienia ustawowego zdeterminowany jest z kolei obowiązkiem wzięcia pod uwagę powyższych przesłanek materialnoprawnych, przy czym kategoryczne brzmienie art. 130 ust. 6 u.p.r.d. wskazuje z jednej strony, że żadne inne przesłanki nie mogą determinować sposobu zrealizowania upoważnienia (kompetencji), a z drugiej strony wpływ tych przesłanek na ostateczne rozstrzygnięcie wyznaczony jest obowiązkiem ich wzięcia "pod uwagę", co daje organowi pewną elastyczność w kształtowaniu treści uchwały.

W odniesieniu do przedmiotu zaskarżenia skargą oznacza to, że uchwała w przedmiocie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu z drogi będzie zgodna z prawem wtedy, gdy jej treść zostanie zdeterminowana wyłącznie koniecznością sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz kosztami usuwania pojazdów na obszarze danego powiatu, a nie innymi okolicznościami, a wybór wysokości przyjętych stawek w granicach wyznaczonych treścią art. 130 ust. 6a-6d u.p.r.d. będzie wynikiem wzięcia "pod uwagę" wyłącznie powyższych przesłanek.

W zakresie pierwszej z wymienionych przesłanek rada powiatu powinna przeanalizować jakie działania powinny zostać podjęte, aby realizacja zadania przebiegała sprawnie, bez zbędnej zwłoki, przy zapewnieniu ciągłości usług również w dni ustawowo wolne od pracy. Z kolei ustalenie wysokości opłat w oparciu o drugą z wymienionych przesłanek powinno obejmować ustalenie kosztów tego typu usług świadczonych na terenie powiatu, którego uchwała dotyczy. Ustalenie zaś wysokości globalnej stawek opłat powinno stanowić wypadkową wymienionych wyżej przesłanek. Uzasadnienie uchwały powinno szczegółowo określać jakie dane zostały wzięte pod uwagę, w taki sposób, aby poddawała się ona kontroli w szczególności w zakresie tego, czy uchwałodawca ustalając wysokość poszczególnych stawek nie wykroczył poza granice ustawowego upoważnienia, uwzględniając kryteria nie przewidziane w ustawie.

Podkreślenia bowiem wymaga, że ustawodawca określając w art. 130a ust. 6 jedynie dwa opisane wyżej kryteria, które powinny stanowić podstawę ustalenia wysokości opłat, wykluczył jednocześnie możliwość kierowania się przy podejmowaniu uchwały innymi względami, aniżeli te, które zostały wymienione w treści tego przepisu.

Biorąc pod uwagę powyższe należy przyznać rację stronie skarżącej, iż zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem art. 130a ust. 6 u.p.r.d, bowiem lektura jej uzasadnienia prowadzi do wniosku, że uchwałodawca, ustalając wysokość opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów na parkingach strzeżonych kierował się kryteriami nieprzewidzianymi w ustawie, nie biorąc w ogóle pod uwagę kosztów usuwania pojazdów z dróg i przechowywania tych pojazdów na parkingach strzeżonych oraz kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze powiatu.

Podnoszone przez organ argumenty odnoszące się do uwzględnienia przy ustalaniu stawek na maksymalnym przewidzianym przez prawodawcę poziomie kosztów realizacji zadania i konieczności uwzględnienia również utrzymania stanowiska pracownika urzędu nie mogły zatem zostać uwzględnione. Ustawodawca nakładając na powiat obowiązki wynikające z art. 130a ust. 1 i 2 u.p.r.d. określił bowiem ściśle kryteria, które winny być brane pod uwagę przy podejmowaniu uchwały, o której mowa w art. 130a ust. 6 i tego rodzaju kalkulacja w kryteriach tych się nie mieści.

Przyznać należy, że ustawodawca wskazując na konieczność wzięcia pod uwagę kryterium sprawnej realizacji zadań pozostawił organom samorządu powiatu pewien luz decyzyjny, wynikający z możliwości takiej organizacji usuwania i przechowywania pojazdów, która z jednej strony zapewni skuteczność i szybkość działania, a także zapewnienie ciągłości usług z drugiej. W zakresie tego kryterium mogą się zatem mieścić zarówno organizacja własnego parkingu, zakup lawety i koszty ponoszone z tego tytułu, jak również konieczność ponoszenia kosztów zapewnienia świadczenia usług w dni ustawowo wolne od pracy. Kalkulacja kosztów w tym zakresie winna jednak znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia do uchwały i być na tyle czytelna, aby poddawała się weryfikacji.

Lektura uzasadnienia zaskarżonej uchwały prowadzi do wniosku, że ustalając wysokości stawek kierowano się głównie analizą przychodów z tego tytułu, nie wzięto natomiast pod uwagę kryteriów, o których mowa w art. 130a ust. 6 u.p.r.d., w szczególności nie przeanalizowano kosztów usuwania i przechowania pojazdów na terenie Powiatu. Wskazać należy, że uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie zawiera w swej treści umotywowania przyjęcia przez Radę Powiatu maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym i przyjętych przez organ kryteriów. Także z przedłożonej przez organ do sprawy dokumentacji nie wynika, aby przed uchwaleniem nowych stawek organy powiatu dokonywały jakiejkolwiek analizy i weryfikacji rzeczywistych kosztów związanych z realizacją przedmiotowych zadań, w kontekście podstaw ustalenia stawek na rok 2017.

W odpowiedzi na skargę, organ wskazał, że poza kosztami usuwania i przechowywania pojazdów, powiat ponosi także koszty utrzymania stanowiska pracy osoby obsługującej powyższe zadanie i wydatki z tym związane należało uwzględnić przy kalkulowaniu stawek przyjętych w zaskarżonej uchwale.

W ocenie Sądu Rada Powiatu błędnie utożsamia obowiązek wzięcia pod uwagę wszystkich potencjalnych kosztów usług na terenie powiatu z koniecznością dostosowania do nich wysokości ustalanych stawek opłat za usunięcie i przechowanie pojazdu. Organ nie może bowiem stanowić o uchwalaniu opłat w oparciu o kryteria inne, niż wskazane w ustawie. Obciążanie obywateli kosztami utrzymania stanowiska pracy osoby obsługującej zadanie usuwania i przechowywania pojazdów nie mieści się w dyspozycji w/w przepisu i stanowi o przekroczeniu przez skarżony organ delegacji ustawowej w nim określonej. Za koszty bowiem usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu uznać należy koszty będące odpowiednikiem cen za usuwanie i przechowywanie pojazdów pobierane przez podmioty świadczące tego typu usługi komercyjne na terenie powiatu (vide: wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 września 2017r., sygn. III SA/Łd 690/17). Usuwanie z drogi pojazdów i ich przechowywanie jest zadaniem powiatu, realizowanym przez pracowników Starostwa, których koszty zatrudnienia ponosi Powiat, niezależnie od tego, jakie czynności wykonują oni w ramach swoich obowiązków wynikających ze stosunku pracy.

Jak wyżej wskazano wysokość jednostkowej stawki powinna stanowić wypadkową obu kryteriów, co z kolei nie oznacza konieczności automatycznego dostosowania wysokości stawki do średnich kosztów usług określonego typu. Ustalenie stawek powinno zostać poprzedzone szczegółową kalkulacją, która z kolei pozwoli na dokonanie miarodajnej oceny, czy wysokość stawek została ustalona arbitralnie z pominięciem ustawowych kryteriów, czy też stanowi ona odzwierciedlenie dokonanej rzetelne analizy uwzględniającej wytyczne ustawodawcy. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały oraz jej projektu ma charakter na tyle lakoniczny, że nie wynikają z niego nie tylko kryteria przyjęte w art. 130a ust. 6 u.p.r.d., ale również żadne inne. Uzasadnienie przyjęcia maksymalnych opłat nie wynika również z protokołu nr XXII/2017 sesji Rady, która odbyła się w dniu 29 listopada 2017 r. Stwierdzić zatem należy, że zaskarżona uchwała narusza prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności. Rada powiatu błędnie zinterpretowała materialnoprawne przesłanki wynikające z art. 130a ust. 6 i 6c u.p.r.d. - przekraczając upoważnienie ustawowe zawarte w tym przepisie, kształtując stawki w sposób dowolny i arbitralny, na poziomie maksymalnym. Organ nie uzasadnił swojego stanowiska zwłaszcza w kontekście kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, zatem rzeczywistych kosztów usług holowania pojazdów, które kształtują się w powiecie.

Reasumując, Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia procedury podejmowania uchwał. Naruszenie to trzeba - w ocenie Sądu - kwalifikować jako istotne naruszenie prawa, tj. art. 130a ust. 6 p.r.d., jak i art. 7 Konstytucji RP, który stanowi, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.

Prokurator doprecyzował skargę na rozprawie wskazując, iż żądnie obejmuje stwierdzenie nieważności uchwały w dalszej też części dotkniętej istotnym naruszeniem prawa – t.j. w części obejmującej § 3 pkt 1-3. W ocenie sądu z uwagi na treść oraz zakres uchwały, stwierdzenie nieważności zasadniczej części uchwały obejmującej ustalenie wysokości opłat za czynności związane z usuwaniem tylko niektórych pojazdów z dróg powiatu oraz przechowywanie tych pojazdów na parkingach strzeżonych pozostawienie w mocy pozostałej części uchwały czyniłoby ją kadłubową, bezprzedmiotową i nienadającą się do stosowania; a co ważniejsze dawałoby podstawę do zarzucenia Radze nie wypełnienia w całości dyspozycji art. 130a ust. 6 u.p.r.d.

Mając na uwadze powyższe, Sąd - na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. - stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości