Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 146/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.5 ust.1 pkt 1 lit.a, art.88 ust.3a pkt.4 lit.a, art.109 ust.3
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art.151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Marzena Kowalewska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M.D na decyzję Naczelnika Z. Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie z dnia 9 grudnia 2021 r. nr 428000-COP1.4103.16.2021.11 w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do września 2016 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

M. D. (dalej "Strona" lub "Skarżący") zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego (dalej: "Organ") z 9 grudnia 2021 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego Organu z 27 września 2021 r. nr [...], określającą Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do sierpnia 2016 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia

w następnych okresach rozliczeniowych za wrzesień 2016 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o art. 233 § 1 pkt 1 i 221a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1054 ze zm.; dalej "O.p."), art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. oraz Dz.U. z 2016 r. poz. 710 ze zm.; dalej "u.p.t.u.")

w opisanym poniżej stanie faktycznym.

Strona prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą P. M. D., której przedmiotem był transport drogowy towarów (PKD [...]) oraz pozostałe doradztwo dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania, (biuro rachunkowe). Usługi te Strona świadczyła na rzecz przedsiębiorców

i dokumentowała fakturami VAT.

W toku kontroli celno-skarbowej, przekształconej następnie w postępowanie podatkowe, Organ ustalił, że Strona zaewidencjonowała w rejestrach zakupu VAT oraz rozliczyła w deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia do sierpnia 2016 r. siedemnaście faktur VAT wystawionych przez S. Sp. z o.o. z siedzibą al. [...], [...] (NIP 8961547301). Faktury te, na łączną wartość netto [...] zł i podatek od towarów i usług w kwocie [...]zł, wystawione na rzecz Strony przez S. Sp. z o.o., dotyczyły głównie naprawy pojazdów, sprzedaży do nich części oraz sprzedaży opon (z wyjątkiem faktury VAT nr [...] z 26.04.2016 r., która dotyczyła kampanii reklamowej dla biura rachunkowego i doradztwa z zakresu prowadzenia działalności gospodarczej). Do każdej z faktur VAT Strona przedłożyła dowód zapłaty gotówkowej (KP), mający numer tożsamy z numerem faktury, na których widnieje nieczytelny podpis odbierającego.

W oparciu o materiał dowodowy zebrany w sprawie, Organ ustalił, że Strona nie nabyła towarów i usług od S. Sp. z o.o. (spółka ta nie była dostawcą Strony), oraz że, stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. nie przysługiwało Stronie prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach VAT wystawionych przez S. Sp. z o.o.

Organ pierwszej instancji ustalił również, że Strona nie zaewidencjonowała

w rejestrach sprzedaży VAT oraz nie rozliczyła w deklaracjach VAT-7 za styczeń, maj i wrzesień 2016 r. trzech faktur VAT dokumentujących usługi transportowe świadczone na rzecz P. Sp. z o.o. [...], ul. [...] (NIP [...]).

Ponadto, Organ stwierdził, że Strona dwukrotnie wykazała sprzedaż udokumentowaną fakturą VAT wystawioną na rzecz P. F. Sp. z o.o., ul. [...], [...] NIP: [...], dotyczącą tego samego (jednego) zlecenia transportowego, czym w rozliczeniu podatku od towarów i usług za wrzesień 2016 r. zawyżyła podatek należny o kwotę [...]zł.

W związku z tym, że Strona nie złożyła korekt deklaracji [...] za badany okres, Organ przekształcił kontrolę celno-skarbową w postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za okres od okres od 01.01.2016 r. do 30.09.2016 r.,

a następnie decyzją z 27 września 2021 r. określił Stronie kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do sierpnia 2016 r. oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia w następnych okresach rozliczeniowych za wrzesień 2016 r.

Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji.

W wyniku przeprowadzonego postępowania, Organ, decyzją z 9 grudnia 2021 r., utrzymał w mocy swoją decyzję z 27 września 2021 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie zebrany w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, że żadna z faktur VAT wystawionych przez S. Sp. z o.o. nie dokumentuje rzeczywistych transakcji wykonanych przez ten podmiot.

Pod względem charakteru transakcji i w kontekście wyjaśnień złożonych przez Stronę, Organ wskazał, że okoliczności dotyczące zawieranych transakcji z S. Sp. z o.o. są niewiarygodne i odbiegają od standardowych praktyk przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą. Organ nie dał wiary wyjaśnieniom, że użytkowane przez Stronę pojazdy, o znacznej wartości, pozostawiane były

w przypadkowych miejscach (na poboczach drogi lub parkingu) z dostępem do kluczyków i powierzane były nieznanym osobom w celu ich naprawy (wykonania usług warsztatowych).

W ocenie Organu, również niewiarygodne są wyjaśnienia Strony

w kontekście braku jakichkolwiek danych dotyczących pracowników S. Sp.

z o.o., którym Strona miała powierzać mienie.

Z analizy zebranych w sprawie dowodów wynika, że ww. spółka nie zatrudniała żadnych pracowników, a jedyną osobą uprawnioną do jej reprezentacji był prezes zarządu spółki - R. D., który nie znał jednak jakichkolwiek szczegółów dotyczących działalności S. Sp.z o.o. Prezes S. Sp. z o.o. nie posiadał również podstawowej wiedzy dotyczącej rodzaju i miejsca prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej (w szczególności, w jakim lokalu mieściła się siedziba spółki i jak był on wyposażony oraz gdzie i kto wykonywał prace), jak również wiedzy w zakresie okoliczności zawieranych ze Stroną, jak i innymi kontrahentami (w zakresie wskazania osób wykonujących w imieniu spółki usługi w zakresie naprawy samochodów, czy usług transportowych).

Odnośnie okoliczności dotyczących działalności S. Sp. z o.o. oraz jej zaplecza osobowego i infrastruktury technicznej, Organ wskazał na brak zaplecza technicznego (lokali użytkowych, taboru samochodowego, maszyn i urządzeń), jak

i osobowego do świadczenia usług udokumentowanych wystawionymi przez S. Sp. z o.o. fakturami VAT, co potwierdza również pozostały materiał dowodowy. Z akt sprawy wynika także, iż ww. spółka w toku przeprowadzanej wobec niej kontroli celno-skarbowej, nie wskazała osób lub podwykonawców, którzy rzekomo mieli wykonać usługi oraz dokonać dostaw towarów wskazanych na fakturach VAT sprzedaży wystawionych przez S. Sp. z o.o. w 2016 r. Lokal wskazany jako siedziba spółki znajduje się w budynku, w którym wynajmowane są również inne lokale na cele biurowe i mieszkalne. Przy wejściu do budynku nie stwierdzono tablicy z logo firmy S. Sp. z o.o. Na drzwiach jednego z lokali znajdowała się skrzynka pocztowa, na której umieszczono nazwy dwóch spółek: S. Sp. z o.o., P. Sp. z o.o. Zarówno z zeznań, jak i z zebranych dowodów, wynika, zdaniem Organu, że lokal w Ż. przy al. [...] nie był faktycznym miejscem prowadzenia działalności S. spółki z o.o. a jedynie adresem rejestracyjnym

i korespondencyjnym.

Organ odniósł się również do rozbieżności w zeznaniach świadków R. D. - prezesa S. Sp. z o.o., K. J. – prokurenta S. Sp. z o.o., G. J. - udziałowca S. spółka z o.o. oraz M. K. - księgowej S. spółka z o.o. Zdaniem Organu, zeznania R. D., K. J. i G. J. nie potwierdzają wykonanie usług i dostawy towarów na rzecz Strony w okresie od stycznia do sierpnia 2016 r. przez S. spółka z o.o. Zeznania te nie dostarczyły żadnych, istotnych i wiarygodnych informacji o działalności tego kontrahenta.

Odnosząc się do zróżnicowanego charakteru dokonywanych przez Stronę nabyć od S. Sp. z o.o. Organ wskazał, że z całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że dokonywane przez Stronę zakupy w większości dotyczyły zakupu usług i towarów związanych z wykonywanymi usługami transportu towarów.

W ocenie Organu z akt sprawy wynika również, iż w prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług Strona ujęła fakturę nr [...] z 26 kwietnia 2016 r. od S. Sp. z o.o. dokumentującą w swej treści usługę przeprowadzenia kampanii reklamowej dla biura rachunkowego oraz usługę doradztwa z zakresu prowadzenia działalności gospodarczej. Faktura ta opiewała na łączną kwotę netto [...] zł, w rozbiciu na kwotę [...]zł netto za reklamę biura oraz na kwotę [...]zł netto za doradztwo. Zdaniem Organu brak jest dowodów potwierdzających wykonanie przez S. Sp. z o.o. usług udokumentowanych spornymi fakturami VAT. W ocenie Organu ze wskazanych wcześniej przyczyn, S. Sp. z o.o. nie wykonywała żadnych usług, w tym również usług doradczych i reklamowych.

W kontekście okoliczności związanych z zapłatą gotówki za usługi i nabycia towarów fakturowanych na Stronę przez S. Sp. z o.o. Organ wskazał, że na każdej fakturze VAT wystawionej przez S. Sp. z o.o. na rzecz Strony jako sposób płatności wskazano - gotówka. Natomiast w kontekście pozostałych ustaleń

z przeprowadzonego postępowania wobec S. Sp. z o.o. Organ zauważył, że pomimo wielokrotnych wezwań, S. Sp. z o.o. nie przedstawiła dokumentacji podatkowo-księgowej w zakresie sprzedaży ani jakichkolwiek innych dowodów potwierdzających wykonanie usług. Natomiast z zebranego przez Organ we własnym zakresie materiału dowodowego wynika, że transakcje dotyczące sprzedaży towarów i usług przez tę spółkę nie mogły zostać wykonane. S. Sp. z o.o. nie miała bowiem możliwości dostawy zafakturowanych towarów i usług oraz nie dysponowała w tym względzie zapleczem materiałowo-technicznym, nie posiadała niezbędnego sprzętu do ich wykonania oraz nie zatrudniała pracowników zdolnych do wykonania spornych prac. W toku prowadzonej wobec S. Sp. z o.o. kontroli celno-skarbowej i postępowania podatkowego spółka ta nie przedłożyła również dowodów nabycia towarów i usług, w tym opon oraz materiałów i części, które miały być przedmiotem dostaw lub wchodzić w skład wykonanych usług. Nie przedstawiła również innych dokumentów potwierdzających posiadanie stosownych maszyn

i urządzeń niezbędnych do świadczenia usług w tak szerokim zakresie, w tym ewidencji wyposażenia czy środków trwałych.

Strona wniosła skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając:

a) naruszenie prawa materialnego art. 83 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 422 ze zm.; dalej "ustawa o KAS") poprzez uniemożliwienie stronie postępowania złożenia skutecznej korekty deklaracji VAT-7 ze względu na błędy merytoryczne w wyniku kontroli;

b) naruszenie prawa materialnego, a to art. 121 § 1 O.p. poprzez przekroczenie granic swobody działania organu podatkowego prowadzącej do dowolnej oceny dowodów

i ustalenia błędnego stanu faktycznego w trakcie postępowania podatkowego oraz prowadzenie kontroli celno-skarbowej w sposób nie budzący zaufania do organów państwa, a w konsekwencji także:

c) naruszenie prawa materialnego, a to art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1 lit. a oraz art. 99 ust. 12 u.p.t.u. przez niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne odebranie podatnikowi prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego;

W związku z powyższymi zarzutami, Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi

i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne – art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem sporu jest zakwestionowanie przez Organ prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w łącznej wysokości [...] zł wynikający z 17 faktur VAT wystawionych przez S. Sp. z o.o., które zdaniem Organu nie dokumentują rzeczywistych transakcji pomiędzy widniejącymi na nich podmiotami oraz brak rozliczenia w podatku należnym kwoty [...]zł wynikającej z faktur VAT wystawionych przez Skarżącego na rzecz P. F. Sp. z o.o., dokumentujących faktyczne wykonane przez niego usługi.

Odnosząc się na wstępie do najdalej idącego zarzutu, a mianowicie do podnoszonej przez Skarżącego kwestii prawidłowości danych zawartych w wyniku kontroli celno-skarbowej oraz uniemożliwienia Skarżącemu skorzystania z prawa do korekty deklaracji z powodu niemożności zweryfikowania poprawności wyliczeń zawartych w ww. wyniku kontroli, a tym samym kwestionowania przez Skarżącego prawnie skutecznego przekształcenia kontroli celno-skarbowej w postępowanie podatkowe, Sąd uznaje powyższy zarzut za bezpodstawny.

Zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy o KAS w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1, zakończona kontrola celno-skarbowa przekształca się w postępowanie podatkowe, jeżeli:

1) kontrolowany nie złożył korekty deklaracji, o której mowa w art. 82 ust. 3, albo

2) organ nie uwzględnił złożonej korekty deklaracji, albo

3) organ uwzględnił złożoną korektę deklaracji i istnieją przesłanki do ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług lub istnieją przesłanki do określenia kwoty podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

W zaskarżonej decyzji Organ wyraźnie wskazał Skarżącemu, że błąd zawarty w wyniku kontroli celno-skarbowej polegający na zawarciu w nim nieprawidłowych danych pięciu podmiotów obok S. Sp. z o.o. nie miał wpływu na stwierdzone nieprawidłowości oraz poprawności przedstawionych rozliczeń w podatku od towarów i usług. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, ujawniony przez niego błąd Organu nie uniemożliwiał złożenia stosownych korekt. Zdaniem Sądu, jeżeli Skarżący powziął jakiekolwiek wątpliwości dotyczące prawidłowości wyliczeń dokonanych przez Organ, to na podstawie wymienionych w wyniku kontroli faktur VAT, które zostały w toku kontroli zakwestionowane, był w stanie owe wyliczenia zweryfikować. Należy zauważyć, że Organ zakwestionował siedemnaście faktur VAT wystawione przez S. Sp. z o.o., a widniejące na nich kwoty netto, VAT oraz brutto po zsumowaniu dają wynik stanowiący różnicę pomiędzy podatkiem naliczonym wykazanym przez Skarżącego w deklaracjach VAT-7 a podatkiem naliczonym wskazanym przez Organ w protokole kontroli. Tym samym zarzut sprowadzający się do tego, że Skarżący został pozbawiony prawa do złożenia korekt deklaracji, ponieważ nie był w stanie zsumować kwot wynikających z zakwestionowanych faktur VAT jest nieprzekonujący. W konsekwencji należy uznać, że z uwagi na brak złożonych korekt deklaracji, Organ prawidłowo przekształcił kontrolę celno-skarbową w postępowanie podatkowe.

Za bezpodstawny należy również uznać zarzut naruszenia przez Organ zasady zaufania, podnoszony przez Skarżącego w kontekście wskazanego na wstępie zarzutu, odnoszącego się do uchybień wyniku kontroli. Zdaniem Sądu, powołanie

w wyniku kontroli przez Organ danych pięciu podmiotów będących rzekomo kontrahentami Skarżącego zamiast jednego właściwego jest wprawdzie niepożądany, jednak nie godzi w zasadę zaufania wyrażoną w art. 121 O.p. Z zestawienia zakwestionowanych faktur VAT prima facie można stwierdzić, że powyższe uchybienie nie ma wpływu na prawidłowość wyliczeń. Odnosząc się nadto do zasady zaufania, Sąd zauważa, że Organ w sposób prawidłowy pouczył Skarżącego, w końcowej części wyniku kontroli, o przysługujących kontrolowanemu prawach i obowiązkach. Należy zatem wnioskować, że Skarżący był – w myśl zasady zaufania – poinformowany

o konsekwencjach skorzystania z praw i nieprzestrzegania obowiązków.

Skarżący odnosi się w dalszej treści skargi do rozmów z kontrolującymi, które powołał również w zastrzeżeniach i uwagach wniesionych pismem z 31 sierpnia 2021 r. w związku z zapoznaniem się z zebranym materiałem dowodowym. Skarżący wskazuje, że z rozmowy tej jasno wynika, iż całe prowadzone postępowanie skierowane było wyłącznie na udowodnienie z góry przyjętej tezy. W ocenie Skarżącego, nawet osoby prowadzące kontrolę miały uzasadnione wątpliwości co do uzasadnienia tez stawianych przez Organ.

Odnosząc się do powyższego zarzutu należy przede wszystkim zauważyć, że w myśl art. 82 ust. 1 ustawy o KAS po zakończeniu czynności kontrolnych dokonywanych w czasie kontroli celno-skarbowej prowadzonej w zakresie, o którym mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1, sporządza się, z zastrzeżeniem art. 82a ust. 1, wynik kontroli. Doręczenie wyniku kontroli kończy kontrolę celno-skarbową. Zgodnie z art. 82 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy, wynik kontroli zawiera w szczególności informację

o stwierdzonych nieprawidłowościach lub ich braku.

Innymi słowy, wynik kontroli jest dokumentem formalnym, odzwierciedlającym efekty kontroli celno-skarbowej przeprowadzonej u kontrolowanego, w którym zawarty jest opis stwierdzonych nieprawidłowości lub brak stwierdzonych nieprawidłowości. Natomiast, powołanie się przez Skarżącego na nieformalną, tj. w żaden sposób nieudokumentowaną dwugodzinną rozmowę z pracownikiem Organu, nie stanowi podstawy do kwestionowania ustaleń wyniku kontroli. Jak słusznie bowiem zauważył Organ w zaskarżonej decyzji, kwestie ewentualnych rozmów z kontrolującymi pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ w sprawie istotny jest materiał dowodowy zgromadzony w toku prowadzonej kontroli celno-skarbowej, znajdujący swoje odzwierciedlenie w wyniku kontroli, a następnie przeprowadzone

w tej sprawie postępowanie podatkowe.

Należy również wskazać, że w myśl art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zarzut dowolności, czyli naruszenie swobodnej oceny dowodów, wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 O.p.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 O.p.),

a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywającej treści (wyrok NSA w Katowicach z 11.09.2000 r., I SA/Ka 559/99).

W ocenie Sądu, Organ, w sposób prawidłowy zebrał i rozpatrzył cały zgromadzony materiał dowodowy, którym są m.in. dokumenty księgowe w postaci faktur VAT, dowody zapłaty, protokoły przesłuchania świadków, adnotacje urzędowe, pisma kontrahentów Skarżącego, oświadczenia strony oraz wyciąg z decyzji Organu z 30 listopada 2021 r. wydanej wobec S. Sp. z o.o. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób zatem uznać, aby nieudokumentowana, nieformalna rozmowa z pracownikiem Organu, na którą powołuje się Skarżący, była jakimkolwiek dowodem w sprawie o charakterze merytorycznym i mogła przyczynić się do wyjaśnienia sprawy oraz mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Skarżący wskazał jako niedopuszczalną odmowę przesłuchania w charakterze świadka wskazanych przez niego osób, tj. D. D., A. D., B. D., A. G. oraz R. D.. Postanowieniem z 9 grudnia 2021 r. Organ odmówił przeprowadzenia dowodów

z zeznań ww. osób. W uzasadnieniu postanowienia Organ wskazał, że w jego ocenie brak jest podstaw do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania R. D. z uwagi na to, że Skarżący nie wskazał jakie konkretne i istotne okoliczności faktyczne wymagają wyjaśnienia. Z włączonego jako dowód protokołu przesłuchania ww. w dniu 13 grudnia 2018 r. wynika, że nie posiadał on wiedzy na temat szczegółów jakichkolwiek transakcji, ani w ogóle wiedzy o działalności S. Sp. z o.o. Odnosząc się do wniosku o przesłuchanie pozostałych osób Organ wskazał, że Skarżący również w ich przypadku nie wskazał konkretnych

i istotnych okoliczności faktycznych, niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, tym bardziej, że osoby te nie uczestniczyły w sposób bezpośredni w spornych transakcjach. Organ wyjaśnił zatem Skarżącemu w uzasadnieniu postanowienia, dlaczego odmawia przeprowadzenia wnioskowanych przez Stronę dowodów, mając na uwadze pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Tutejszy Sąd zauważa nadto, że również w skardze Skarżący nie podał żadnych okoliczności mogących wskazywać na konieczność przesłuchania ww. świadków, zarzucając jedynie, że odmowa Organu podyktowana była względami przedawnienia zobowiązania podatkowego. Tymczasem Sąd zauważa, że wniosek o przesłuchanie w charakterze świadków B. D., A. G. oraz R. D. S. wniósł dopiero na etapie postępowania odwoławczego pismem z dnia 1 grudnia 2021 r., czyli na kilka dni przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Nadto, z materiału dowodowego wynika również, że ustosunkowując się do wniosku Skarżącego z 28 maja 2021 r.

o przesłuchanie D. D. i A. D., Organ wystosował wezwania z 8 czerwca 2021 r. oraz zawiadomił Skarżącego o terminie przesłuchania. Z powodu powtórnego awizowania nieodebranego przez Skarżącego zawiadomienia o planowanym terminie przesłuchań, nastąpiła konieczność zmiany terminu dokonania czynności z uwagi na treść art. 190 § 2 O.p. w związku z art. 94 ust. 2 ustawy o KAS. Następnie Organ wystosował wezwania z 24 czerwca 2021 r. i zawiadomił Skarżącego o terminie planowanych przesłuchań. Z adnotacji urzędowej sporządzonej 23 lipca 2021 r. wynika, że do urzędu zadzwoniła osoba, która przedstawiła się jako D. D. z prośbą o możliwość zmiany terminu przesłuchania z uwagi na zaplanowane wczasy. Pracownik Organu poinformował o braku możliwości telefonicznej zmiany terminu przesłuchań. Z adnotacji sporządzonych 27 lipca 2021 r. wynika, że świadkowie nie stawili się na przesłuchanie. W związku z niestawieniem się świadków na przesłuchanie, osoby prowadzące czynności udały się 28 lipca 2021 r. do ich miejsca zamieszkania, jednak nikogo nie zastały. W związku z powyższym pismem z 28 lipca 2021 r. Organ wystosował wezwanie do udzielenia pisemnych wyjaśnień na podane w piśmie pytania. Pismami z 11 sierpnia 2021 r. świadkowie udzielili odpowiedzi na wezwania.

Z powyższego wynika, że – wbrew twierdzeniom Skarżącego podnoszonym

w skardze – D. D. i A. D. zostali wezwani przez Organ na przesłuchania w charakterze świadków zgodnie z wnioskiem Skarżącego, na które się nie stawili, a następnie udzielili pisemnych odpowiedzi na wezwanie Organu. W przypadku natomiast wniosku Skarżącego o przesłuchanie B. D., A. G. oraz R. D. tutejszy Sąd wskazuje, że

z uwagi na termin złożenia wniosku oraz ilość zgłoszonych świadków i brak stosowanej argumentacji wskazującej na konieczność ich przesłuchania, Skarżący dążył do nieuzasadnionego przedłużania postępowania i wydania przez Organ zaskarżonej decyzji w stosownym terminie.

Za bezpodstawny należy uznać zatem zarzut naruszenia przez Organ art. 122 O.p., który stanowi, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Treścią tej zasady jest obowiązek podejmowania przez organy podatkowe z urzędu wszelkich działań niezbędnych do wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz ustalenia na tej podstawie stanu faktycznego zgodnego ze stanem rzeczywistym i uzyskanie w ten sposób podstawy do prawidłowego zastosowania przepisów prawa podatkowego. Zasadę prawdy obiektywnej realizuje szereg przepisów procesowych,

a w szczególności regulacje postępowania dowodowego (rozdział 11 działu IV).

Zdaniem tutejszego Sądu, Organ dokonał w sprawie wszelkich niezbędnych działań celem wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ wskazał dowody, którym dał wiarę oraz te, którym odmówił wiarygodności podając przy tym przyczyny takiej oceny. Organy podatkowe mają obowiązek gromadzenia i uzupełniania materiału dowodowego, ale jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy, co bezsprzecznie miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

kontekście przytoczonych uwag Sąd nie dopatrzył się błędów Organu w zakresie gromadzenia materiału dowodowego, a zebrane dowody uznaje za wystarczające do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydania końcowego rozstrzygnięcia. Organy podatkowe zbierały informacje dotyczące spornych transakcji oraz szczegółowo przeprowadziły analizę dowodów. Zgromadzone pozwoliły Organowi dojść do przekonania, że wystawione faktury VAT nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji.

Jednocześnie należy podkreślić, że przeprowadzony w zaskarżonej decyzji wywód

w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest zdaniem tutejszego Sądu w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd w pełni podziela w tym zakresie argumentację Organu, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez Organ na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi zdaniem Sądu wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 O.p., nie nosi cech dowolności czy powierzchowności.

Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a oraz art. 99 ust. 12 u.p.t.u. przez niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne odebranie podatnikowi prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego tutejszy Sąd również uznał za bezpodstawny.

W myśl art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u. kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Niemniej jednak, stosownie do treści art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u., nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Zarówno w toku postępowania podatkowego przed organem pierwszej i drugiej instancji, jak i w skardze do Sądu, Skarżący nie podał żadnych merytorycznych argumentów mogących przemawiać na jego korzyść i przeczących tym samym argumentom zawartym w zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.

Orzeczenia sądów administracyjnych przytoczone w uzasadnieniu dostępne są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.