Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 890/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.7,77  80
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z 19 grudnia 2013 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku inwestorów - Z. R. i M. R. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. przebudowa istniejącego budynku mieszkalno-gospodarczego z częścią usługową (warsztatem stolarskim) na budynek mieszkalno-usługowy (pokoje do wynajęcia i istniejący warsztat stolarski) wraz z jego rozbudową oraz realizacja infrastruktury technicznej na działce nr ewid. [...] w B. [...].

Decyzją z 22 sierpnia 2014 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania T. B. (strony postępowania, właścicielki działki nr [...], graniczącej z terenem inwestycyjnym), Wojewoda uchylił decyzję Starosty [...] z 19 grudnia 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Przyczyną uchylenia były wątpliwości, co do ustalenia kręgu stron postępowania oraz zgodność inwestycji z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy z 26 lipca 2010 r., znak: [...]

Decyzją Nr [...] z 25 września 2017 r., znak: [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na budowę inwestycji opisanej powyżej.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w toku postępowania, wystąpił do Wójta Gminy B o wyjaśnienie treść decyzji WZ. Postanowieniem z 1 lipca 2015 r. Wójt Gminy B stwierdził m.in., że na podstawie decyzji WZ możliwa jest rozbudowa budynku, polegająca zarówno na zwiększeniu powierzchni zabudowy jak i jego wysokości. Postanowienie to zostało zaskarżone przez T. B. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. (zwanego dalej SKO). SKO postanowieniem z 9 października 2015 r. utrzymało w mocy ww. postanowienie z 1 lipca 2015 r. W wyniku rozpatrzenia skargi T. B., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z 16.02.2016 r. Sygn. akt: II SA/Kr 70/16 uchylił postanowienie SKO z 9 października 2015 r. i poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy B z 1 lipca 2015 r.

Następnie postanowieniem z dnia 1 września 2016 r. Wójt Gminy B odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wyjaśnienia treści decyzji o warunkach zabudowy.

W uzasadnieniu powołanego wcześniej wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że nadbudowa oraz rozbudowa są odrębnymi zakresowo pojęciami: w wyniku obydwu zwiększa się powierzchnia użytkowa obiektu i jego kubatura, jednak w wyniku nadbudowy nie zwiększa się powierzchnia zabudowy, co ma miejsce w przypadku rozbudowy. Inwestor, uwzględniając ww. wyrok sądu, zrezygnował ze zwiększenia wysokości rozbudowywanego budynku istniejącego i przedłożył do zatwierdzenia zmieniony, m.in. w tym zakresie, projekt budowlany.

Ponadto w toku postępowania uzyskano upoważnienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa do odstępstwa od przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania w zakresie wykonania ścian bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,20 m i 0,20 m oraz okapu w odległości 0,45 m od granicy z sąsiednią działka budowlaną nr ewid. [...]. Zgodę na takie odstępstwo wydał organ I instancji postanowieniem z 7 sierpnia 2017 r.

Odwołanie wniosła T. B., zarzucając organowi I instancji naruszenie:

1. art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających znaczenie dla wyjaśnienia sprawy oraz dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (min. arbitralne przyjęcie, że elewacja frontowa to elewacja od ul. [...]; przyjęcie wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu, że kubatura - w tym wysokość - zaprojektowanej jest zgodna z decyzją z dnia 26 lipca 2010r. o warunkach zabudowy; nieustalenie ilości pokoi przeznaczonych pod wynajem, co rzutuje na wymaganą ilość miejsc postojowych);

2. art. 35 ust 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy prawo budowalne, poprzez zatwierdzenie przedmiotowego projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, podczas gdy przedłożony projekt budowlany jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 26 lipca 2010r. i warunkami technicznymi oraz jest niekompletny;

3. art. 9 ust. 1 i ust. 2 ustawy prawo budowlane poprzez udzielenie zgody na odstępstwo w przedmiocie wykonania ścian bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,2m i 0,2m oraz okapu w odległości 0,45m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...], podczas gdy w sprawie nie zachodziły "szczególnie uzasadnione przypadki" uzasadniające udzielenie w/w zgody i udzielenie w/w zgody godzi w warunki bezpieczeństwa przeciwpożarowego.

Ponadto zaskarżono w całości postanowienie organu I instancji o wyrażeniu zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 pkt 1 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwiające wykonanie ścian bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,20 m i 0,20 m oraz okapu w odległości 0,45 m od granicy z sąsiednią działką nr ew. [...].

Na podstawie tych zarzutów wniesiono w odwołaniu o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, tj. o odmowie zatwierdzenia przedmiotowego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Wojewoda decyzją z 11 maja 2018 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst - Dz.U.2016.23 - w związku z art. 16 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw) - zwanej dalej kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jednolity tekst - Dz.U. 2017.1332 - ze zmianami) - zwanej dalej Pb.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania odwoławczego projektant naniósł zmiany w projekcie budowlanym, o czym zawiadomiono strony postępowania.

Dalej przywołano treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, który określa zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno – budowlanej w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z tego przepisu. Organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Wynika to także z treści art. 35 ust. 1 p. b. i faktu uchylenia przepisu art. 35 ust. 2 p.b. (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1517/09).

Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji poprawnie określił obszar oddziaływania inwestycji, jako teren nieruchomości tj. działki ewid. nr [...], [...], [...], [...] położone w B. .

Odnosząc się do zarzutu, że inwestycja jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy, organ odwoławczy stwierdził, że inwestor uzyskał decyzję Wójta Gminy B o ustaleniu warunków zabudowy z 26 lipca 2010 r. znak: [...] (zwaną dalej WZ) dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącego budynku mieszkalno-gospodarczego z częścią usługową na budynek mieszkalno-usługowy wraz z jego rozbudową. W odwołaniu podniesiono, że przedmiotem inwestycji nie jest przebudowa i rozbudowa istniejącego budynku.

W ocenie Skarżącej, obniżenie wysokości budynku istniejącego stanowi jego nadbudowę. Zgodnie z pkt 2.1 lit. o decyzji WZ: Główna kalenica dachu projektowanego budynku powinna przebiegać na wysokości nie przekraczającej 12,0 m, licząc od powierzchni terenu, od strony elewacji frontowej, przy czym w części dobudowywanej od strony północno-zachodniej główna kalenica powinna przebiegać na poziomie co najmniej 1,0 m poniżej kalenicy w istniejącym budynku. Zakres inwestycji obejmuje przebudowę budynku istniejącego (część A1) oraz jego rozbudowę od strony południo-wschodniej (frontowej - od ul. [...], część A3) i od strony północno-zachodniej (część A2). Z projektu budowlanego wynika, iż wysokość budynku istniejącego zostanie minimalnie tj. o około 14 cm obniżona. Uwzględniając zakres inwestycji, ukształtowanie terenu (spadek terenu w kierunku północnym), docelową wysokość budynku na poziomie 11,76 m oraz zapisy WZ, które określają maksymalną wysokość (dobudowywanej od strony północno-zachodniej) części budynku w stosunku do wysokości budynku istniejącego, organ odwoławczy stwierdził bezzasadność argumentów odwołującej. Nie sposób uznać, iż zmniejszenie wysokości budynku przebudowywanego o 1% (wynikające z rozwiązań konstrukcyjnych) stanowi o jego nadbudowie. Biorąc pod uwagę wykładnię systemową i językową słów "rozbudowa", "przebudowa" i "nadbudowa" należało uznać, iż określenia "przebudowa" i "rozbudowa" najpełniej oddają zakres przedmiotowej inwestycji.

Odwołująca zarzuca organowi I instancji arbitralnie przyjęcie, że elewacja frontowa to elewacja od ul. [...]. Z akt sprawy wynika, że kwestia ta została po raz pierwszy podniesiona przez Wojewodę w decyzji z 22 sierpnia 2014 r., a następnie poddana analizie przez organ I instancji i rozstrzygnięta w skarżonej decyzji. Stanowisko Starosty [...] nie budzi zastrzeżeń organu odwoławczego. Jak słusznie wskazał organ I instancji, w pkt 2.5 lit. a decyzji WZ określona została dostępność komunikacyjna inwestycji istniejącym zjazdem z drogi (...) ul. [...]. Posiłkując się definicją frontu działki zawartą w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Starosta [...] wskazał, że dojazd do inwestycji odbywać się będzie z drogi gminnej ul. [...], zatem to od strony tej drogi znajduje się front działki i elewacja frontowa projektowanego budynku. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że:

• z treści WZ wynika, iż dla terenu wyznaczonego w ww. załączniku przez punkty A,F,G,H (jest to obszar na którym usytuowany jest istniejący budynek) ustalono funkcję zagospodarowania terenu związaną docelowo z drogą gminną (tj. ul. [...]);

• z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zarówno wjazd na działkę inwestycyjną, jak również dojście do budynku znajdują się od strony ul. [...].

W odwołaniu T. B. podnosi, że na przedmiotowej działce występuje około pięciometrowa różnica poziomów w kierunku ul. [...]. W konsekwencji "projektowany budynek" będzie znacznie wyższy niż część istniejąca. Analiza projektu budowlanego wykazała, że w wyniku projektowanej inwestycji nie powstanie obiekt wyższy niż budynek istniejący (por. elewacje, karty 28-31). Kalenica rozbudowywanej części budynku (część oznaczona na projekcie zagospodarowania terenu jako A2), zgodnie z zapisami decyzji WZ, została zaprojektowana na poziomie co najmniej 1,0 m poniżej poziomu kalenicy w istniejącym budynku (część budynku oznaczona na projekcie zagospodarowania terenu PZT jako A1, która w ramach projektowanej przebudowy nie podlega podwyższeniu, co zostało wyżej wyjaśnione). Zatem uznać należy, że argumentacja Odwołującej jest niezasadna i nie znajduje potwierdzenia w zatwierdzonym projekcie budowlanym.

W kwestii niezgodności projektu budowlanego z zapisami WZ dotyczącymi ilości miejsc postojowych (w ocenie Odwołującej wyjaśnienia wymaga faktyczna ilość pokoi przeznaczonych pod wynajem - z uwagi na fakt, iż apartamenty mogą zawierać więcej niż 1 pokój) należy wskazać, że na etapie postępowania odwoławczego projektant zrezygnował z budowy apartamentów i naniósł zmiany w projekcie budowlanym polegające na korekcie rzutu kondygnacji +1 (na rysunku i opisie, karta 22) oraz sprecyzowaniu ilości pokoi do wynajęcia (karta 3).

Zgodnie z treścią WZ minimalna liczba miejsc postojowych, jaką należy zapewnić dla projektowanej inwestycji wynosi: 2 stanowiska dla potrzeb związanych z funkcją mieszkalną, 1 stanowisko dla potrzeb związanych z istniejącym zakładem stolarskim, 1 stanowisko na każde 2 pokoje przewidziane do wynajmu. W opisie do projektu zagospodarowania (karta 3) wskazano, że zaprojektowano: 2 miejsca postojowe dla lokalu mieszkalnego, 4 miejsca postojowe dla 7 pokoi gościnnych (do wynajęcia), 1 miejsce postojowe dla warsztatu stolarskiego, co spełnia wymagania decyzji WZ w zakresie ilości miejsc postojowych.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż nie ma podstaw do kwestionowania wyliczeń projektanta. Z przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizy projektu budowlanego wynika, że na parterze zaplanowano 2 pokoje dwuosobowe z przynależnymi łazienkami ([...] i [...] ) i 1 pokój trzyosobowy z przynależną łazienką ([...]), a na piętrze 2 pokoje z przynależnymi łazienkami i aneksami kuchennymi ([...] i [...]) oraz 2 pokoje z przynależnymi łazienkami ([...] i [...]) - w sumie 7 oddzielnych pokoi do wynajęcia.

Projektant uznał, że taka funkcja zaprojektowanych pomieszczeń nie wymaga innej ilości miejsc postojowych, co w ocenie organu odwoławczego, jest prawidłowe.

W kwestii niezgodności przedmiotowej inwestycji z zapisami decyzji WZ w zakresie funkcji projektowanego obiektu, organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem inwestycji jest przebudowa i rozbudowa istniejącego budynku na budynek mieszkalno-usługowy, co jest zgodne z warunkami decyzji WZ określającymi dopuszczalny przeznaczenie terenu objętego inwestycją.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku podstaw do wydania przez organ I instancji postanowienia o wyrażeniu zgodny na odstępstwo od § 12 przepisów warunków technicznych, wyjaśniono, że kwestia konieczności dokładnego uzasadnienia takiego postanowienia została wskazana przez Wojewodę w decyzji z 22 sierpnia 2014 r.

W odwołaniu podniesiono, że Organ I instancji w żadnej mierze nie wykazał zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku. (...)w zupełności pominął kwestie związane z ochroną przeciwpożarową. Analizując ww. postanowienie Starosty [...] z 7 sierpnia 2017 r. umożliwiające wykonanie ścian bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,20 m i 0,20 m oraz okapu w odległości 0,45 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...], organ odwoławczy stwierdził, iż zarzuty Odwołującej są niezasadne. Postanowienie w sposób klarowny uzasadnia konieczność udzielenia takiej zgody na odstępstwo, które organ odwoławczy podzielił. Z projektu budowlanego wynika, że lokalizacja ściany w odległości 1,20 m i 0,20 od granicy z działką sąsiednią wynika z obecnego usytuowania ściany budynku istniejącego i konieczności oddzielenia stref pożarowych. Ponadto w postanowieniu zawarto stwierdzenie, że ściany od strony działki nr ewid. [...] posiadać będą klasę ścian oddzielenia przeciwpożarowego zaś nowa część budynku wykonana będzie w zgodności z obowiązującymi przepisami. Organ odwoławczy wskazał, że Inwestor do wniosku o udzielenie zgody na odstępstwo dołączył m.in. opinię rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń pożarowych z marca 2017 r. w zakresie spełnienia wymagań ochrony przeciwpożarowej.

Prawidłowe jest również zdaniem organu zaprojektowanie miejsc postojowych w odległościach mniejszych niż te określone w § 19 warunków technicznych (mając na uwadze postanowienie organu I instancji z 19.12.2015 r. o udzieleniu odstępstwa od przepisów warunków technicznych w zakresie lokalizacji miejsc postojowych).

Na podsumowanie stwierdzono zgodność projektu zagospodarowania terenu z pozostałymi przepisami, w tym techniczno-budowalnymi (mając na uwadze udzielone przez organ I instancji odstępstwa) tj. m.in. z:

• §19 ust.l pkt 1 dot. usytuowania miejsc postojowych.

• § 20 dot. usytuowania miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych;

• § 21 określającym szerokość stanowisk miejsc postojowych dla samochodów osobowych;

• § 23 dot. sytuowania miejsca gromadzenia odpadów stałych.

Przedmiotowa inwestycja obejmuje przebudowę istniejącego, budynku mieszkalno-gospodarczego z częścią usługową (warsztatem stolarski) na budynek mieszkalno-usługowy (pokoje do wynajęcia i istniejący warsztat stolarski) wraz z jego rozbudową oraz realizację infrastruktury technicznej.

Analizę projektu budowlanego organ odwoławczy przeprowadził w odniesieniu do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Zdaniem Wojewody projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4, tomy projektu zostały trwale zszyte i posiadają numerację zgodną ze spisem zawartości projektu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W projekcie określona została druga kategoria geotechniczna przy prostych warunkach posadowienia. Inwestor, zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę tj. § 8 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U.1998.126.839), przedłożył Ekspertyzę geotechniczną z października 2011 r. Inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie jest wymagane przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Projekt aktualnej mapy dla celów projektowych, potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez uprawnionego geodetę (karta 5a, rys. 1) oraz uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych oraz rzeczoznawcę do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy. Do projektu budowlanego załączone zostało uzgodnienie Wójta Gminy B z 7 lutego 2012 r. dotyczące możliwości włączenia do drogi gminnej Wierch Spiski ruchu drogowego poprzez istniejący zjazd. W dokumentacji znajdują się warunki podłączenia projektowanego budynku do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Projekt budowlany zawiera Ekspertyzę techniczną budynku mieszkalno-gospodarczego pod kątem planowanej przebudowy i rozbudowy (karty 44-47).

Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Pb. Inwestorzy złożyli wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które nie zostały podważone. Zatem, stwierdzono spełnienie wymogów określonych art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Pb.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie T. B., zarzucając jej rażące naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 12 i art. 80 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a także szeregu przepisów wykonawczych zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w brzmieniu z daty złożenia wniosku).

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Wojewoda uznał za kompletny projekt budowlany, w którym przyjęto za podstawę do projektowania sprzeczny ze stanem prawno-geodezyjnym operat pomiarowy, który dotyczył podziału działki o numerze [...].Skuteczną prawnie podstawą do określenia powierzchni geodezyjnej działek stron winien być operat geodezyjny sporządzony do Aktu Własności Ziemi skarżącej z dnia 12 lutego 1979 roku (oraz odpowiednio-operat dla działki o numerze ewidencyjnym [...] M. R., matki M. R.). Wszelkie odległości projektowanej przez PP Rusin inwestycji, w stosunku do nieruchomości skarżącej, a przyjęte w projekcie - są sprzeczne z rzeczywistym stanem prawnym, a w konsekwencji naruszają przepisy Prawa budowalnego.

Tytułem uzupełnienia zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji Starosty [...] skarżąca przedłożyła — dla czytelności obrazu i podkreślenia oczywistej ich trafności (prawnej i faktycznej) trzy elewacje projektowanego budynku - tego jej zdaniem prawdziwego "[...]" jaki zapragnęli wybudować [...], tuż przy granicy nieruchomości skarżącej. Podniosła, że o słońcu w swoim domu skarżąca będzie mogła - w wypadku gdyby doszło do realizacji tej skandalicznej inwestycji - tylko pomarzyć.

W kolejnych pismach z dnia 1 sierpnia 2018 r , 14 sierpnia 2018 r i 9 listopada 2018 r. skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo wskazując że w toku postępowania odwoławczego projektant naniósł zmiany w projekcie budowlanym, co spowodowało, że postały dwa projekty budowlane istotnie się różniące. Skoro organ Ii instancji uznał i stwierdził ze projekt budowlany zatwierdzony przez Starostę [...] decyzja z dnia 25 września 2017 r nie spełnia wymogów art. 34 prawa budowlanego i trzeba go zmienić to powinno to skutkować uznaniem odwołania T. B. i uchyleniem decyzji Starosty [...]. Skoro Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 25 września 2017 r w całości to te która nie uwzględnia zmian jakie nastąpiły później i to niezależnie od oceny formalnej czy merytorycznej.

Nie zostały zachowane odległości wymagane przepisami § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz co w ogóle zostało pominięte przez Wojewodę – wymogi w zakresie naturalnego oświetlenia określone w §13 warunków technicznych.

Zgodnie z wymogami punktu 2.1 litera o decyzji o warunkach zabudowy wójta Gminy B z dnia 26 lipca 2010 r główna kalenica dachu projektowanego budynku powinna przebiegać na wysokości nie przekraczającej 12,00 m , a w części dobudowanej odległość winna być jeszcze niższa o jeden metr.

Jak wskazuje skarżąca – w zestawieniu danych technicznych budynku podano, że powierzchnia zabudowy wynosi 244,45 m2 ,a kubatura obiektu to 3.311 m3, zatem nad jednym metrem powierzchni zabudowy musi znajdować się aż 13,57 metrów kubaturowych a to jest znacznie więcej niż dopuszczalne 12 metrów. Ta sprzeczność wymaga weryfikacji.

Skarżąca poinformowała również, że postanowieniem Wójta Gminy B z dnia 8 sierpnia 2018 r wszczęto postępowanie rozgraniczeniowe nieruchomości należącej do skarżącej z nieruchomością sąsiednią, na której realizowana ma być inwestycja. Decyzją z dnia 31 grudnia 2018 r , znak: [...] Wójt Gminy B umorzył postepowanie rozgraniczeniowe a sprawę przekazał z urzędu do rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy w Z..

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest, zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie wszystkie istotne do rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały wyjaśnione i rozważone przez organ, co prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy, w trakcie prowadzenia postępowania, zobowiązany jest do zbadania prawidłowości wydanej decyzji i nie może ograniczać się jedynie do sprawdzenia zasadności zgłoszonych zarzutów, ale sprawdzić czy spełnione zostały wszystkie wymogi art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy prawo budowlane. Dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych przepisami ustawy wymagań organ uprawniony jest do udzielenia pozwolenia na budowę.

Zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ II instancji przepisów postępowania administracyjnego w szczególności art. 7 art. 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r kodeks postepowania administracyjnego ( Dz. U. Nr 30 , poz. 168 ze zm.) są zasadne.

Wyrażone w decyzji Wojewody stanowisko odnośnie spełnienia przez wniosek o pozwolenie na budowę wszystkich wymogów, o których mowa w przepisach prawa budowlanego jest przedwczesne.

Stosownie do art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ww. ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z treścią art. 32 ust 4. Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; (...)

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Jak stanowi art. 35 ust 1 Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; (...)

Nie wszystkie jednak istotne dla sprawy okoliczności zostały rozważone i należycie wykazane przez organ odwoławczy, który merytorycznie rozpoznawał sprawę jako organ II instancji.

Nie wyjaśniono w wystarczający sposób kwestii wysokości planowanej inwestycji. Organ jedynie zacytował literalnie pkt 2.1 lit. o decyzji o warunkach zabudowy ,nie dokonując jego jakiejkolwiek wykładni. Nie wiadomo, jaka jest wysokość projektowanego budynku (rys 13 str 29) i jak należy ją mierzyć stosownie do postanowień decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z pkt 2.1 lit. o decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 26 lipca 2010 r znak : [...]: Główna kalenica dachu projektowanego budynku powinna przebiegać na wysokości nie przekraczającej 12,0 m, licząc od powierzchni terenu, od strony elewacji frontowej, przy czym w części dobudowywanej od strony północno-zachodniej główna kalenica powinna przebiegać na poziomie, co najmniej 1,0 m poniżej kalenicy w istniejącym budynku. Te postanowienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wymagają jednoznacznego wyjaśnienia przez organ badający zgodność decyzji wz z zatwierdzonym projektem budowlanym.

Na działce będącej przedmiotem inwestycji występuje około pięciometrowa różnica poziomów w kierunku ul. [...]. W konsekwencji zarzut skargi, że "projektowany budynek" będzie znacznie wyższy niż część istniejąca, nie został wyjaśniony przez organ. Jak stwierdzono w zaskarżonej decyzji - analiza projektu budowlanego wykazała, że w wyniku projektowanej inwestycji nie powstanie obiekt wyższy niż budynek istniejący (por. elewacje, karty 28-31). Stwierdzenie, że kalenica rozbudowywanej części budynku (część oznaczona na projekcie zagospodarowania terenu jako A2), zgodnie z zapisami decyzji WZ, została zaprojektowana na poziomie co najmniej 1,0 m poniżej poziomu kalenicy w istniejącym budynku (część budynku oznaczona na projekcie zagospodarowania terenu PZT jako A1, która w ramach projektowanej przebudowy nie podlega podwyższeniu) budzi wątpliwości. Nie wyjaśniono w przekonujący sposób, w jaki sposób jest mierzona wysokość poszczególnych części budynku. Jak organ rozumie pojęcie głównej kalenicy i o której kalenicy jest mowa w części pierwszej zdania zawartego w pkt 2.1 lit "o" decyzji wz. Nie dokonano pomiarów poszczególnych części kondygnacji istniejących i projektowanych, aby jednoznacznie wykazać, że główna kalenica w części dobudowywanej budynku przebiega na poziomie, co najmniej 1 m poniżej głównej kalenicy dachu projektowanego budynku, która może być usytuowana maksymalnie 12,0 m ponad poziom terenu. Pomiar jednej części istniejącego budynku (rys 13 str 29 projektu) jest niewystarczający.

Następnie zauważyć trzeba, że projekt budowlany był zmieniany na etapie postępowania odwoławczego w istotny sposób. Projektant E. D. w dniu 12 kwietnia 2018 r dokonała m. inn. korekty projektu budowlanego dotyczącego pomiaru wysokości budynku istniejącego na 1190 cm. (rys nr 12 , str 28) a także zrezygnowała z apartamentów dokonując zmiany w projekcie budowlanym polegających na korekcie rzutu kondygnacji +1 (na rysunku i opisie, karta 22) oraz sprecyzowaniu ilości pokoi do wynajęcia (karta 3).

Zarzut skargi, że projekt ulegał korektom, zatem nie ma mowy o jego tożsamości z projektem budowlanym zatwierdzonym zaskarżoną decyzją o pozwoleniu na budowę jest zasadny. Decyzja organu II instancji utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji zatwierdza projekt budowlany o określonej treści, tymczasem dokonano jego późniejszej zmiany. Organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, mimo że w trakcie trwania postępowania odwoławczego zatwierdzony projekt budowlany podlegał modyfikacjom, w tej sytuacji, powinien stwierdzając brak podstaw do zastosowania art. 138 § 2 kpa – zgodnie z art. 138 §1 pkt 2 kpa uchylić zaskarżoną decyzję w całości i orzec, co do istoty sprawy.

Trafnie zarzuca skarżąca, że w trakcie postępowania należało zbadać, czy planowana inwestycja nie narusza występujących w obszarze uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane), wskazując na możliwość zacieniania jej nieruchomości przez projektowaną inwestycję.

W aktach administracyjnych brak stosownej analizy nasłoneczniania przedstawiającej zasięg i układ cieni od projektowanej budowy. W tej sytuacji należy zlecić stosowne uzupełnienie i wyjaśnić, czy nieruchomość skarżącej znajduje się w zasięgu cienia od projektowanej inwestycji i czy w związku z tym spełnione są warunki rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. z 2015 , poz. 1422) określone w § 13.

Zatwierdzony projekt budowlany opiera się w dużej mierze na udzielonych odstępstwach, w szczególności dotyczących lokalizacji miejsc postojowych i ścian bez otworów okiennych i drzwiowych oraz okapu. W postanowieniu Starosty [...] z dnia 19 grudnia 2015 r, znak : [...] odstępstwo od przepisów w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwiające usytuowanie miejsc postojowych w odległości mniejszej od wymaganej od granicy z działką skarżącej uzasadniono jedynie parametrami działki inwestora i uniemożliwieniem realizacji inwestycji z nową funkcją budynku. W postanowieniu Starosty [...] z dnia 7 sierpnia 2017 r, znak; [...] odstępstwo od przepisów w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwiające usytuowanie ścian bez otworów okiennych i drzwiowych oraz okapu w odległości mniejszej od wymaganej uzasadniono jedynie sposobem na realizację inwestycji.

Trafnie zarzuca skarżąca, że odstępstwa powinny być należycie uzasadnione i za udzieleniem odstępstw nie mogą jedynie przemawiać względy inwestora. Postanowienie wydane na podstawie art. 9 Prawa budowlanego odnoszące się do przypadków szczególnie uzasadnionych, powinno zawierać uzasadnienie odpowiadające dyspozycji tej normy. Należało rozważyć nie tylko subiektywne względy inwestora, ale również czy celowe jest zastosowanie odstępstwa ze szczególnie ważnych względów obiektywnych. Nie wiadomo czy było proponowane rozwiązanie zamienne, nie rozważono warunków lokalnych. Brak w tym względzie w zaskarżonej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę niezbędnych ustaleń i rozważań.

Zarzut skarżącej, że wszelkie odległości projektowane przez pp Rusin w stosunku do nieruchomości skarżącej a przyjęte w projekcie są sprzeczne z rzeczywistym stanem prawnym na gruncie nie zasługuje na uwzględnienie. Samo zainicjowanie procedury rozgraniczeniowej pomiędzy działkami skarżącej i inwestora a także powołanie się na operat geodezyjny sporządzony do aktu własności ziemi z 12 lutego 1979 r, jest niewystarczające, by kwestionować dane wynikające z ewidencji gruntów dotyczące powierzchni i przebiegu granic.

Dotychczas prowadzone w sprawie postępowanie administracyjne nie sprostało wymogom art. 7, art. 77 § 1 i 80 kpa a także zasadzie przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., związanej z wyjaśnianiem przesłanek, którymi organy kierują się przy załatwieniu sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uzupełni postępowanie dowodowe we wskazanym zakresie, następnie ponownie oceni spełnienie przez planowaną inwestycję wymogów art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy prawo budowlane i wyjaśni stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. motywy rozstrzygnięcia.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2018 r, poz. 1302 ze zm).