Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 329/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Spółki A na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 740/20 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu powiatu postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 740/20, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odmówił Spółce A wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z [...] czerwca 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatowego w Pucku z [...] lutego 2020 r. w przedmiocie zwrotu dotacji pobranej nienależnie i w nadmiernej wysokości.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji stwierdził, że spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji w przedmiocie zwrotu dotacji pobranej nienależnie i w nadmiernej wysokości.

Sąd pierwszej instancji uznał, że spółka nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wskazując na trudną sytuację finansową i wysokość kwoty dotacji, spółka ograniczyła się wyłącznie do ogólnikowego i hipotetycznego wskazania, że wykonanie decyzji może spowodować znaczne szkody i trudne do odwrócenia skutki.

Sąd uznał, że skoro spółka w złożonym wniosku nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z wnioskiem.

Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku ewentualnie- zmianę postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji.

W zażaleniu wskazała, że wbrew ocenie Sądu przedstawiła informacje dotyczące sytuacji i stabilności gospodarczej. Wskazała ponadto, że jest gotowa przedstawić dodatkowe dokumenty obrazujące stan finansowy spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia jeszcze do oceny, że wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji lub postanowieniu obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej.

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Prawidłowo uznał, że wniosek nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżąca spółka nie wykazała, na czym polega niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani nie przedstawiła okoliczności, które miałyby świadczyć o ich rzeczywistym wystąpieniu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie przedstawiła żadnych okoliczności przemawiających za zasadnością zastosowania tej instytucji. We wniosku spółka nie powołała się bowiem na żadne okoliczności świadczące o spełnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Dopiero w zażaleniu spółka podała, że gotowa jest przedłożyć dodatkowe dokumenty, jeżeli Sąd uzna, że same twierdzenia, że konieczność zwrotu przez jednostkę oświatową ze środków przeznaczonych na bieżącą działalność nie są wystarczające.

Skoro więc spółka nie przedstawiła swojej sytuacji majątkowej, to uniemożliwiła Sądowi I instancji ocenienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Słusznie więc WSA odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji