Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1561/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant Beata Gibzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nadania licencji zawodowej doradcy zawodowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą z dnia [...] lipca 2008 r. 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz skarżącej E. K. kwotę [...] zł (słownie [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją nr [...] z dnia [...] września 2008 r., wydaną na podstawie art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję własną nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r.

Organ ustalił w sprawie następujący stan faktyczny. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu wniosku E. K. z dnia [...] stycznia 2005 r., decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. działając na podstawie art. 104 § 1 kpa w zw. z art. 95 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), nadał E. K. licencję zawodową doradcy zawodowego I stopnia o numerze [...]. Następnie Minister Pracy i Polityki Społecznej, działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. stwierdził nieważność powyższej decyzji Wojewody [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzja z dnia [...] lutego 2005 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 94 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wyjaśnił, iż zgodnie z art. 94 ust. 2 cytowanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu składania wniosku z dnia [...] stycznia 2005 r., doradcą zawodowym mogła zostać osoba, która otrzymała licencję zawodową, jeżeli posiadała pełną zdolność do czynności prawnych; nie była karana; posiadała wyższe wykształcenie; wykonywała zadania w zakresie poradnictwa zawodowego przez okres co najmniej 12 miesięcy w publicznych służbach zatrudnienia lub ukończyła szkolenia przygotowujące do świadczenia poradnictwa zawodowego potwierdzone odpowiednimi dokumentami, w ciągu dwóch lat przed dniem złożenia wniosku o licencję; posiada obywatelstwo polskie lub wykazała się znajomością języka polskiego wystarczającą do wykonywania zadań. Zgodnie zaś z treścią przepisu art. 94 ust. 4 doradcą zawodowym I stopnia mogła zostać osoba spełniająca łącznie warunki, o których mowa w ust. 2, oraz posiadała co najmniej 24-miesięczny staż pracy na stanowisku doradcy zawodowego w publicznych służbach zatrudnienia i ukończone studia magisterskie lub co najmniej 12-miesięczny staż pracy na stanowisku doradcy zawodowego w publicznych służbach zatrudnienia i ukończone studia magisterskie z zakresu psychologii lub poradnictwa zawodowego; ukończyła szkolenia z zakresu poradnictwa zawodowego potwierdzone odpowiednimi dokumentami. Organ wskazał, iż E. K. w dniu składania wniosku o nadanie licencji zawodowej I stopnia nie spełniała warunku z art. 94 ust. 4 pkt 1 dotyczącego stażu pracy na stanowisku doradcy zawodowego w publicznych służbach zatrudnienia. Z dokumentów zgromadzonych w postępowaniu, tj. z zaświadczenia o zatrudnieniu z dnia [...] stycznia 2005 r. wydanego przez Wojewódzki Urząd Pracy w S. oraz z umowy o pracę E. K. z dnia [...] kwietnia 1999 r. wynika, iż była ona wówczas zatrudniona na stanowisku kierownika [...]. Z ww. zaświadczenia wynika również, iż w zakresie obowiązków skarżącej były działania z zakresu poradnictwa zawodowego i informacji zawodowej realizowane zgodnie z art. 38 cytowanej ustawy. Organ podkreślił jednak, iż z ustaleń poczynionych na potrzeby niniejszego postępowania wynikało, iż skarżąca nie była zatrudniona na stanowisku doradcy zawodowego, a jedynie w zakresie jej obowiązków służbowych znalazły się czynności właściwe dla tego stanowiska.

Od powyższej decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej E. K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu zarzuciła organowi, iż niezasadnie przyjął, że Wojewoda [...] nadając jej licencję zawodową doradcy zawodowego I stopnia rażąco naruszył prawo. Skarżąca wskazała, iż jej zdaniem, Wojewoda dokonał innej interpretacji przepisów prawa dotyczących przesłanek niezbędnych do nadania licencji zawodowej doradcy zawodowego I stopnia, niż Minister Pracy i Polityki Społecznej. Błędna zaś interpretacja przepisów nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Przytoczyła orzecznictwo i stanowisko doktryny na okoliczność tego twierdzenia.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2008 r., wydanej po rozpatrzeniu powyższego wniosku, organ podtrzymał argumentację przedstawioną w decyzji I instancji. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej podkreślił, iż decyzja I instancji została wydana w ramach nadzoru, dlatego też organ stwierdził nieważność decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi E. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Powtórzyła zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto wskazała, iż organ nie zebrał dostatecznego materiału dowodowego w sprawie, przez co nie mógł prawidłowo ustalić stanu faktycznego i wydać decyzji. Powtórzyła, iż jej zdaniem, Wojewoda [...] wydając decyzję z dnia [...] lutego 2005 r. nie naruszył rażąco prawa, ponieważ zgodnie z przytoczonym orzecznictwem sądów, odmienna interpretacja przepisu nie może być oceniana jako przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zarzuciła też organowi, iż nie ocenił jej kompetencji do wykonywania zawodu doradcy zawodowego, stwierdzając, iż nie jest to przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2005 r. Ponadto podała, iż organ nie poinformował jej w żaden sposób o wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, nie mogła więc brać czynnego udziału w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Rozpoznawana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy przypomnieć, iż Minister Pracy i Polityki Społecznej zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] września 2008 r. i [...] lipca 2008 r. stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2005 r. orzekającej o nadaniu skarżącej E. K. licencji zawodowej doradcy zawodowego I stopnia. Organ więc, do wycofania z obrotu prawnego decyzji Wojewody [...] użył instytucji stwierdzenia nieważności decyzji opisanej w art. 156-160 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zastosowanie środka prawnego, jakim jest instytucja stwierdzenia nieważności decyzji jest obwarowane licznymi przeszkodami prawnymi. Nadto ta instytucja prawna powinna być stosowana przez organy administracji publicznej ze szczególną ostrożnością, jest ona bowiem wyjątkiem od statuowanej w art. 16 § 1 kpa zasady trwałości decyzji administracyjnej, która oznacza, że obywatel z chwilą, gdy decyzja stała się ostateczną zna swoją sytuację prawną, wie jakie na nim spoczywają obowiązki lub jakie ma uprawnienia. Zasada ta ma zatem charakter ochronny i stabilizujący. Tak, więc jej złamanie może nastąpić jedynie w wyjątkowych przypadkach. Organy administracji publicznej powinny szczególnie ostrożnie stosować instytucje prawne, które pozwalają na złamanie normy prawnej określonej w art. 16 § 1 kpa w przypadku decyzji, które dają obywatelom określone uprawnienia.

Szczególna ostrożność stosowania instytucji prawnych pozwalających na uchylenie ostatecznej decyzji administracyjnej powinna polegać na ścisłym interpretowaniu przepisów dających taką możliwość. Ta reguła dotyczy także instytucji stwierdzenia nieważności decyzji.

W rozpatrywanej sprawie organ stwierdził nieważność decyzji administracyjnej Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] orzekającej o nadaniu skarżącej E. K. licencji zawodowej doradcy zawodowego I stopnia, gdyż uznał, że powyższa decyzja w rażący sposób narusza prawo. O rażącym naruszeniu prawa możemy mówić wówczas, gdy przepis będący podstawą wzruszanej w postępowaniu nadzwyczajnym decyzji jest jasny, ale organ administracji zastosował go w inny sposób. Nie można natomiast mówić o rażącym naruszeniu prawa wówczas, gdy zmieniała się interpretacja danego przepisu lub praktyka jego stosowania.

Jak wynika z akt sprawy Minister Pracy i Polityki Społecznej uznał nieważność decyzji administracyjnej Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2005 r. orzekającej o nadaniu skarżącej E. K. licencji zawodowej doradcy zawodowego I stopnia, gdyż uznał, że skarżąca w momencie wydania decyzji nie miała odpowiedniego stażu pracy na stanowisku doradcy zawodowego. Tymczasem jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Wojewoda [...] zinterpretował przepisy art. 94 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w taki sposób, iż wskazał, że skoro w zakres jej obowiązków służbowych wchodziły zadania doradcy zawodowego to należy uznać, że wypełniła ona dyspozycję ww. przepisu ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r., nadto należy wskazać, że z treści zakresu obowiązków skarżącej jako kierownika [...] w K. wynika, że wykonywała ona i wykonuje obowiązki doradcy zawodowego. Tak, więc Wojewoda [...] dokonał innej interpretacji przepisu prawa będącego podstawą przyznania skarżącej licencji zawodowej doradcy zawodowego I stopnia.

Różna interpretacja przepisów prawa dokonana przez dwa odrębne organy administracji państwowej nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, gdyż podważa to w sposób oczywisty trwałość decyzji administracyjnej, a co za tym idzie pewność obrotu prawnego.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.