Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1099/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: Art. 14 ust. 4, art. 21  ust. 1, art. 18 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1789
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki
article: Art. 178 i 179
journal: Dz.U. 2018 poz 1669
law: Ustawa z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce
article: Art. 101, 7, 77 par. 1 i 81
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: Art. 145 par. 1  pkt 2   w zw. z art. 33
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Ewa Michna WSA Janusz Kasprzycki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 maja 2021 r. sprawy ze skargi K. Ś., na uchwałę Rady Dyscypliny Historia Uniwersytetu [...] z dnia 24 czerwca 2020 r., nr [...], w przedmiocie zamknięcia przewodu doktorskiego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

Zaskarżoną przez K. Ś. (zwanego dalej skarżącym) uchwałą nr [...] z dnia 24 czerwca 2020 r. Rada Dyscypliny Historia Uniwersytetu [...] w K, działając na podstawie art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki ((Dz. U. z 2017 r., poz. 1789, zwanej dalej ustawą o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki) w związku z art. 178 i art. 179 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669) oraz w związku z Zarządzeniem Nr [...] Rektora Uniwersytetu [...] w K z dnia 9 października 2019 r. podjęła uchwałę o zamknięciu przewodu doktorskiego nauk [...] skarżącego w dyscyplinie [...].

W uzasadnieniu powyższej uchwały Rada wskazała, że skarżący był uczestnikiem studiów doktoranckich prowadzonych na Wydziale [...] Uniwersytetu [...] w K w latach 2014-2018 r. W dniu 3 kwietnia 2019 r. skarżący, jako doktorant, złożył podanie skierowane do Dziekana Wydziału [...], w którym zwrócił się z prośbą o nieodpłatne otwarcie przewodu doktorskiego (wniosek złożony po ukończeniu studiów doktoranckich). W dniu 10 kwietnia 2019 r. wniosek skarżącego został pozytywnie zaopiniowany przez Radę Instytutu [...] Uniwersytetu [...] w K, następnie w dniu 18 kwietnia 2019 r. Rada Wydziału [...] podjęła uchwałę w sprawie wszczęcia przewodu doktorskiego nauk humanistycznych w dyscyplinie historia. Funkcję promotora powierzono prof. dr hab. M. W., a funkcję promotora pomocniczego dr M. D. W dniu 17 czerwca 2020 r. prof. dr hab. M. W. zwrócił się z wnioskiem do Rady Dyscypliny Historia o zamknięcie przewodu doktorskiego skarżącego, uzasadniając to brakiem kontaktu z doktorantem na przestrzeni co najmniej od ostatniego roku. W zaistniałych okolicznościach promotor rozprawy doktorskiej podkreślił brak możliwości śledzenia i kontrolowania postępów doktoranta w pisaniu rozprawy doktorskiej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. uchwałę skarżący podniósł, że jest ona, w jego ocenie, niezgodna z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.):

- art. 9 k.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego:

- art. 10 k.p.a. poprzez nie zapewniono stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji nie umożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

- art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony "decyzji".

Dodał, że Rada Dyscypliny Historia Uniwersytetu [...] powołuje się na art. 14 ust. 4 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach

i tytule w zakresie sztuki, zgodnie z którym przewód doktorski można zamknąć w wypadku nieprzystąpienia do egzaminów lub niezłożenia rozprawy w terminie, a te przesłanki nie występują w niniejszej sprawie. Nadto na mocy art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 875) o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 zwaną potocznie Tarczą Antykryzysową 3.0, postępowania doktorskie zostały wydłużone o okres jednego roku ze względu na stan panującej epidemii. W związku z powyższym nie ma zagrożenia niedopełnienia terminu złożenia pracy w ustawowym czasie.

W konsekwencji skarżący zarzucił Radzie obrazę obowiązującego prawa

w postaci braku ustalenia stanu faktycznego oraz zasady zaufania jednostki do działań organów administracji publicznej, poprzez niepoinformowanie skarżącego, że sprawa zamknięcia przewodu doktorskiego została wdrożona i uniemożliwienie przedstawienia faktycznego stanu zaawansowania pracy doktorskiej. Skarżący nie mógł nadto wyjaśnić, że ostatnią część materiału musi pozyskać z Archiwum Wojennego w Wiedniu, co jest niemożliwe ze względu na stan epidemiologiczny w świecie. Zdaniem skarżącego fakt paraliżu instytucji, w tym uczelni, zagrożenie pandemią covid-19, nie powinien skutkować pochopnymi decyzjami oraz brakiem zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady Dyscypliny Historia Uniwersytetu [...] w K wniósł o jej oddalenie.

Podniósł, że art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, której przepisy znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie (wobec treści art. 178 i 179 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o Szkolnictwie Wyższym i Nauce z dnia 3 lipca 2018 r. (Dz.U. z 2018 r., poz. 1669 z późn. zm.) wskazuje, że w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Należy zwrócić uwagę, że odesłanie do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jest odesłaniem do odpowiedniego stosowania, albowiem postępowania w sprawach o nadanie stopni naukowych charakteryzują się daleką odrębnością, specyfiką w stosunku do klasycznego postępowania administracyjnego. Uchwały w ramach czynności przewodu doktorskiego podejmowane są w głosowaniu tajnym, bez udziału samego zainteresowanego. Uchwała o zamknięciu przewodu doktorskiego, na podstawie art. 14 ust. 4 ustawy, jest aktem uznaniowym rady danej jednostki organizacyjnej i stosuje się do niej odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie można więc zgodzić się z twierdzeniami skarżącego, że zaskarżona uchwała została wydana niezgodnie z art. 9, 10 i art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wymagane art. 29 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy, "odpowiednie" stosowanie przepisów k.p.a. w postępowaniu w przedmiocie uzyskania stopnia doktora, nie oznacza obowiązku stosowania jego wymagań "wprost" - przepisy ogólne o procedurze stosuje się wyłącznie "odpowiednio", a więc w powiązaniu z realiami procedury szczególnej.

W zakresie zaś przyczyn podjęcia uchwały o zamknięciu przewodu doktorskiego wskazać należy, że skarżący nie dopełnił obowiązku kontaktu z promotorem, który przez rok nie był informowany o jakichkolwiek postępach jego pracy naukowej. Co więcej, jak wynika z informacji przekazanych przez promotora skarżącego w ostatnich latach pojawiał się na Uczelni rzadko - raz lub co najwyżej dwa razy w roku - w celu przedłużenia studiów i uzyskania niezbędnych zaliczeń. Zdaniem promotora proces kształcenia doktoranta został tym samym zachwiany. Skarżący ukończył studia magisterskie 26 czerwca 2013 r. Na studia doktoranckie został przyjęty w roku 2014. Jego studia doktoranckie trwały 6 lat. W tym czasie nie tylko nie przedłożył promotorowi całości dysertacji, ale nawet jej obszernych fragmentów. Nie uczestniczył również w życiu naukowym (konferencje, sympozja, konsultacje itd.). Skarżący w żaden sposób nie informował o planowanych działaniach czy problemach w uzyskaniu dokumentacji (o których wspomina dopiero w skardze).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Kwestionowana w rozpatrywanej sprawie skargą uchwała Rady Dyscypliny Historii Uniwersytetu [...] w K została wydana na podstawie art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r., poz. 1789, zwanej dalej ustawą o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki) w zw. z art. 178 i art. 179 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669).

Wskazana w art. 14 ust. 4 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki uchwała o zamknięciu przewodu doktorskiego nie została wymieniona w art. 14 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Ustawodawca w tym ostatnim wskazanym przepisie wymienił czynności przewodu doktorskiego, kończące się uchwałami rady jednostki organizacyjnej - w szczególności uchwałą o wszczęciu przewodu doktorskiego i wyznaczeniu promotora; o wyznaczeniu recenzentów, o przyjęciu rozprawy doktorskiej i dopuszczeniu jej do publicznej obrony, przyjęciu publicznej rozprawy doktorskiej, o nadaniu stopnia doktora (art. 14 ust. 2 pkt 1- 5 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki).

Jak wynika z art. 21 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, jedynie od odmownych uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18 ust. 2 tej ustawy, osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego, może wnieść odwołanie do Centralnej Komisji, w terminie jednego miesiąca od dnia powiadomienia o treści uchwały.

Wobec powyższego przedmiotowa uchwała nie może być kwestionowana w trybie instancyjnym. Żaden też przepis ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki wprost nie poddaje kontroli sądu administracyjnego tego rodzaju uchwały. Zdaniem Sądu kognicja sądu administracyjnego do kontroli tego rodzaju uchwały wynika jednak z jej charakteru prawnego.

Wskazać należy, że w piśmiennictwie i orzecznictwie trafnie podkreśla się, że przepisy prawa posługują się niekonsekwentnie pojęciami decyzji lub decyzji administracyjnej. Często się bowiem zdarza, że pod tymi pojęciami kryją się akty ogólne i generalne (akty stanowienia prawa – akty normatywne) lub odwrotnie, nazwy aktów generalnych (uchwały, zarządzenia) oznaczają akty stosowania prawa (decyzje lub decyzje administracyjne). Przy wykładni tych i innych pojęć używanych w przepisach szczególnych nie należy kierować się nazwą aktu, lecz tym, czy oznaczają one formę rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w znaczeniu przyjętym w art. 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.). Odnosi się to także do takich pojęć używanych przez przepisy prawa, jak np. zezwolenie, koncesja, pozwolenie, zgoda (por. np. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 listopada 1981 r., sygn. akt II SA 848/81, ONSA 1981/2, poz. 118; zob. komentarz A. Wróbla do art. 104 k.p.a.w: Jaśkowska M., Wibrandt-Gotowicz M, Wróbel A, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el 2021).

W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że minimum wymagań formalnych, jakie powinna spełniać decyzja, to: oznaczenie organu wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby działającej w imieniu organu (wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1163/81, LEX nr 10683). Pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Istotną cechą decyzji jest też jej tzw. podwójna konkretność, tzn. że decyzja rozstrzyga sprawę indywidualną konkretnego adresata (strony). Powyższa cecha decyzji jako aktu stosowania prawa, a zatem aktu indywidualnego i konkretnego, pozwala odróżnić decyzję administracyjną od aktów stanowienia prawa (aktów normatywnych), a zatem aktów ogólnych i generalnych (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 21 kwietnia 1982 r., sygn. akt II SA 590/82, ONSA 1982/1, poz. 37).

Zdaniem składu orzekającego Sądu w niniejszej sprawie uchwała o zamknięciu przewodu doktorskiego zdaje się spełniać podstawowe wymogi stawiane decyzji administracyjnej. Zawiera oznaczenie organu ją wydającego (tu Rady, będącej organem administracji w znaczeniu funkcjonalnym), zawiera wskazanie adresata (tu skarżącego), zawiera rozstrzygnięcie o istocie sprawy (...o zamknięciu przewodu doktorskiego...), wreszcie zawiera podpis upoważnionej osoby. Za tym, że jest decyzją administracyjną przemawiałoby także to, że rozstrzyga indywidualną sprawę konkretnego adresata – skarżącego - jaką jest "postępowanie" o nadanie mu tytułu naukowego doktora poprzez zamknięcie uprzednio otwartego przewodu doktorskiego, kształtując w ten sposób jego sytuację prawną, nie ma więc ona charakteru tylko wewnątrzzakładowego. Wprawdzie również inne akty

lub czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. są skierowane do indywidualnego podmiotu, mają charakter publicznoprawny, także są oparte na władczym działaniu organu, ale dotyczą uprawnienia wynikającego z przepisu prawa. Cechą wyróżniającą zatem akty i inne czynności z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. jest to, że stwierdzają jedynie istnienie obowiązku lub uprawnienia, który wynika bezpośrednio z przepisu prawa (por. postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 533/10; CBOSA). Podnosi się w piśmiennictwie, na trudności praktyczne w rozróżnieniu aktów zaskarżalnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., to jest decyzji administracyjnych i "innych" aktów administracyjnych, w szczególności w kontekście domniemania formy decyzji dla załatwiania spraw administracyjnych (zob. B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych, s. 9-12 ZNSA 2006 Nr 2,

R. Stankiewicz, Inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej jako przedmiot kontroli sądu administracyjnego, s. 42-43, PPP 2010, Nr 11). "zdaniem powołanych Autorów, kryterium rozróżnienia decyzji i "innych" aktów jest to, że w przeciwieństwie do decyzji lub postanowień "inne" akty mają charakter oświadczeń wiedzy, a nie oświadczeń woli. Są wydawane wyłącznie w przypadku, gdy przepisy prawa materialnego wyłączają dopuszczalność wydania decyzji lub postanowienia, wymagając od organu potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku."(por. L. M. Wyszomirski, sądowa kontrola innych niż decyzje i postanowienia aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, wydawnictwo C.H.Beck "Warszawa 2018, s. 93, 94).

W ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w ocenie Sądu, nie ma wyłączenia stosowania Kodeksu postępowania administracyjnego, wręcz przeciwnie w art. 29 ust. 1 tej ustawy ustawodawca zdecydował, że "W postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżeniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego."

Żaden zatem przepis prawa materialnego tejże ustawy nie pozwala po pierwsze, obalić domniemania formy decyzji w załatwieniu kwestii zamknięcia przewodu doktorskiego, a po drugie, przedmiotowa uchwała nie potwierdza , w ocenie Sądu, uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa lecz rozstrzyga, konkretyzuje normę wysłowioną w art. 14 ust. 4 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Jest więc decyzją administracyjną - zdarzeniem prawnym, jak podnosi T. Kiełkowski, polegającym na wprowadzeniu do obrotu prawnego określonej normy indywidualnej (tu art. 14 ust. 4 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, którą każdy organ jest obowiązany uwzględnić w toku czynności jurysdykcyjnych (T. Kiełkowski, Decyzja administracyjna jako prejudykat w postępowaniu cywilnym, PPP 2008 Nr 1, s. 32). Nadto uchwała ta zapada w sformalizowany sposób. Fakt nazwania tej formy rozstrzygnięcia uchwałą nic w tym zakresie nie zmienia. Sąd nie podziela więc poglądu P. Dańczaka, że uchwała tego rodzaju, jak kontrolowana to inny akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.( P. Dańczak w Decyzja administracyjna w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, LEX).

Zgodnie z art. 14 ust. 4 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, jeżeli osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora w wyznaczonym terminie nie przystąpi do egzaminów doktorskich albo nie przedstawi rozprawy doktorskiej, rada jednostki organizacyjnej może podjąć uchwałę o zamknięciu przewodu doktorskiego.

Użyte w treści co dopiero przytoczonego przepisu art. 14 ust. 4 ustawy sformułowania "rada .... może podjąć uchwałę o zamknięciu przewodu doktorskiego" oznacza, że uchwała o zamknięciu przewodu doktorskiego, wydana na podstawie tego przepisu jest aktem administracyjnym uznaniowym rady danej jednostki organizacyjnej i stosuje się doń odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wykładnia art. 14 ust. 4 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki pozwala na stwierdzenie, że przepis ten przewiduje tylko dwie okoliczności uzasadniające zamknięcie przewodu doktorskiego - gdy ubiegający się o nadanie stopnia naukowego doktora nie przystąpi w wyznaczonym terminie do egzaminów doktorskich albo nie przedstawi rozprawy doktorskiej. P. Dańczak (ibidem) wskazuje jeszcze, że do zamknięcia przewodu doktorskiego może dojść w wyniku zaistnienia przesłanki, która jest pochodną obowiązującej w przewodzie zasady skargowości, a mianowicie, gdy strona niezainteresowana dalszymi staraniami o nadanie stopnia zwróci się z wnioskiem o zamknięcie toczącego się w tej sprawie przewodu (por. także wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 942/09, CBOSA. H. Izdebski, J.M. Zieliński, Ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym. Komentarz, Warszawa 2013s. 64–65.3157 Przewód doktorski).

Żadne inne przesłanki nie pozwalają, zdaniem Sądu, podjąć uchwały o zamknięciu przewodu doktorskiego. Podjęcie zaś uchwały, bez spełnienia któreś

ze wskazanych przesłanek, w tym w szczególności określonych w dyspozycji art. 14 ust. 4 ustawy, skutkuje nieważnością takiej uchwały, jako rażąco naruszającej art. 14 ust. 4 ustawy.

Zasadnie podnosi P. D. (ibidem), że rada powinna najpierw ustalić termin dokonania przez kandydata co najmniej jednej z wyżej wymienionych w art. 14 ust. 4 ustawy czynności, następnie wezwać go do jej dopełnienia pod rygorem podjęcia przedmiotowej uchwały. "Dopiero potem może rzeczywiście wydać w sprawie rozstrzygnięcie. W innych warunkach niż wyżej opisane zamknięcie przewodu doktorskiego byłoby niedopuszczalne. Fakt ten wymaga zresztą wyraźnego podkreślenia, bo wciąż w uczelniach funkcjonuje praktyka orzekania w tym zakresie na wniosek powołanego w przewodzie promotora niezadowolonego z postępów w pracy swojego podopiecznego. Tymczasem takie działanie nie znajduje żadnych podstaw prawnych, a uchwały podjęte w takich okolicznościach dotknięte są wadą uzasadniającą stwierdzenie ich nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a."

Sąd w pełni podziela to stanowisko. W rozpatrywanej sprawie kontrolowana uchwała została podjęta w wyniku wystąpienia promotora skarżącego, który uzasadniając wniosek o zamknięcie przewodu doktorskiego skarżącego stwierdził, że nie miał kontaktu z doktorantem na przestrzeni co najmniej od ostatniego roku, podkreślił brak możliwości śledzenia i kontrolowania postępów doktoranta

w pisaniu pracy doktorskiej.

Przepisy ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w tym art. 14 ust. 4, nie przewidują takiej przesłanki do podjęcia uchwały. Kontrolowana uchwała została więc wydana zatem z rażącym naruszeniem art. 14 ust. 4 ustawy skutkujące stwierdzeniem jej nieważności.

Ponadto, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki nie wymaga wprost, by uchwała z art. 14 ust. 4 ustawy była uzasadniona. Należy jednak przyjąć - mając na uwadze odpowiednie stosowanie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. (art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki) - że uchwała ta, jako pozbawiająca uprawnień osobę, wobec której uprzednio podjęto uchwały z art. 14 ust. 2 - in casu - pkt 1 i 2 ustawy, winna być uzasadniona. W uchwale z dnia 25 września 1991 r., sygn. akt W 1/91, OTK 1/99/19 Trybunał Konstytucyjny za minimalne gwarancje rzetelnej procedury uznał w szczególności (w zakresie istotnym dla niniejszej sprawy): wysłuchanie osoby zainteresowanej; obowiązek uzasadnienia na piśmie okoliczności faktycznych i prawnych, uzasadniających podjęte rozstrzygnięcie (OSNC 7-8/94/147 s. 61-62). Na potrzebę udziału zainteresowanego w posiedzeniu rady jednostki organizacyjnej dla przedstawienia swych racji, jako istotnego elementu składowego prawa do sądu w zakresie sprawiedliwości proceduralnej wskazał też NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1256/08. Tym bardziej było to konieczne i wymagane zwłaszcza w sytuacji do której w skardze nawiązał skarżący, a mianowicie sytuacji epidemiologicznej i nie tylko w kraju, ale i na świecie, zwłaszcza w sytuacji, jak podniósł, że musiał pozyskać określone materiały z Archiwum Wojennego w Wiedniu, który to stan z pewnością mu to co najmniej utrudnił.

W tej sytuacji, skoro Rada Instytutu z naruszeniem zasad określonych w art. 10 § 1, art. 7, art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. (które to przepisy w ramach odpowiedniego zastosowania znaleźć winny w sprawie zastosowanie) w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy, nie zawiadomiła skarżącego o terminie posiedzenia Rady i nie zaprosiła go do udziału w tej części obrad Rady, winna była odroczyć posiedzenie w tej części i zaprosić skarżącego celem wysłuchania przez Radę na następnym posiedzeniu. Naruszenie tych zasad było innym uchybieniem przepisom postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki).

W kontrolowanej uchwale brak przede wszystkim uzasadnienia prawnego. Uchwała nie spełnia więc wymogów stawianych przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Mimo podjęcia uchwały w głosowaniu tajnym (art. 20 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 4 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki), uchwała ta winna być uzasadniona w stopniu umożliwiającym jej kontrolę w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Z uzasadnienia uchwały w zasadzie dowiadujemy się, że u podstaw jej podjęcia legły okoliczności wskazane we wniosku promotora – że nie miał on kontaktu z doktorantem na przestrzeni co najmniej od ostatniego roku, nie miał możliwości śledzenia i kontrolowania postępów doktoranta w pisaniu pracy doktorskiej. Rada nie odniosła się w uzasadnieniu w ogóle do treści jakiegokolwiek przepisu prawnego będącego podstawą wydania uchwały.

Rację ma też skarżący, że w świetle treści art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875) postępowania doktorskie zostały wydłużone o okres jednego roku ( do 31 grudnia 2022 r.) ze względu na stan panującej epidemii.

Wobec powyższego skarga musiała odnieść zamierzony skutek.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) oraz art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.