Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 767/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1, art. 184 w zw. z art. 197
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 13 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 320/10 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 320/10 odmówił J. A. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie zasiłku celowego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, iż zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy, którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej B. w B. z dnia [...] października 2009 r. odmawiającą przyznania J. A. pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego na pokrycie opłat związanych z czynszem bieżącym i zaległym, skarżący otrzymał w dniu 5 lutego 2010 r. W dniu 15 marca 2010 r. J. A. złożył osobiście w siedzibie organu II instancji skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na w/w decyzję organu II instancji wskazując, iż od dnia 7 marca 2010 r. do dnia 10 marca 2010 r. był obłożnie chory na infekcję górnych dróg oddechowych. Do wniosku załączył zaświadczenie lekarskie dr med. A. S., z którego wynika, iż pacjent jest pod kontrolą poradni foniatrycznej, że przebył operację całkowitego usunięcia krtani, cierpi na częste infekcje górnych dróg oddechowych i w przypadku wystąpienia infekcji przeciwwskazana jest częsta zmiana temperatury otoczenia w celu zabezpieczenia tracheostomy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, oceniając wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który upływał w dniu 8 marca 2010 r., mając na uwadze treść art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), które przewidują warunki i termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu wskazał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem we wniosku o przywrócenie terminu skarżący stwierdził, iż od dnia 7 marca 2010 r. do dnia 10 marca 2010 r. był obłożnie chory na infekcję górnych dróg oddechowych, czego dowodem miało być zaświadczenie lekarskie z dnia 25 lutego 2010 r. Jednakże, zdaniem Sądu, z w/w zaświadczenia lekarskiego nie wynika, iż w tych dniach skarżący był rzeczywiście obłożnie chory. Z przedłożonego dokumentu jedynie ogólnie wynika, iż skarżący jest osobą poważnie chorą, pozostającą pod kontrolą poradni foniatrycznej i w przypadku wystąpienia infekcji górnych dróg oddechowych przeciwwskazana jest częsta zmiana temperatury otoczenia, natomiast nie wskazuje się w nim, że to właśnie w dniach od 7 marca 2010 r. do 10 marca 2010 r. wystąpiła u skarżącego infekcja górnych dróg oddechowych.

Zatem skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu jego wniosek WSA w Bydgoszczy oddalił.

Od powyższego postanowienia pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie, w którym zarzucono naruszenie norm prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a tym samym przyjęcie, iż skarżący z własnej winy nie dotrzymał terminu do wniesienia skargi, pomimo, iż był on poważnie chory w okresie, gdy upływał termin do jej złożenia. Nie zgadzając się z poglądem Sądu I instancji pełnomocnik wskazał, iż skarżący – emeryt, obecnie ma 67 lat, jest osobą samotnie zamieszkującą i prowadzącą gospodarstwo domowe. W okresie od 8 lutego 1993 r. do 5 marca 1993 r. przebył operację całkowitego usunięcia krtani i z tegoż powodu został uznany za inwalidę 2 grupy z ogólnego stanu zdrowia. W dniu 25 lutego 2010 r. po konsultacji w Poradni Foniatrycznej skarżący uzyskał zaświadczenie, iż z uwagi na przebytą operację jest osobą, u której często dochodzi do infekcji dróg oddechowych i w związku z tym przeciwwskazane są częste zmiany temperatury otoczenia. Wniosek skarżącego jest tym bardziej uzasadniony, iż w okresie kiedy upływał termin do złożenia skargi miał podwyższoną temperaturę ciała, ból gardła, pocenie się i osłabienie. Nie udał się po zwolnienie lekarskie, bowiem jest on emerytem i dokument ten jest dla niego bezprzedmiotowy. Dlatego też, w świetle przedstawionych okoliczności istnieje brak winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.

Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Pozytywne rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z wystąpieniem czterech przesłanek łącznie, takich jak: złożenie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do złożenia tego rodzaju wniosku, uprawdopodobnienie braku winy w niedokonaniu czynności procesowej w przewidzianym terminie oraz jednoczesne dokonanie wraz ze składanym wnioskiem o przywrócenie terminu czynności procesowej.

Podstawową przesłanką przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności prawnej jest brak winy w uchybieniu terminu, którą strona we wniosku musi uprawdopodobnić. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

W niniejszej sprawie z wniosku skarżącego o przywrócenie terminu wynika, iż uchybił on terminowi do złożenia skargi, który upływał w dniu 8 marca 2010 r., ze względu na chorobę tj. infekcję górnych dróg oddechowych w okresie od 7 do 10 marca 2010 r., którą miało potwierdzać zaświadczenie lekarskie z Poradni Foniatrycznej dr med. A. S. z dnia 25 lutego 2010 r. (k. 4 akt).

Rozważając zatem samą przesłankę choroby, jako okoliczności wyłączającej winę w niedochowaniu terminu w pierwszej kolejności należy wskazać, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że tylko nagła choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej, jednak muszą zostać spełnione określone warunki. Przede wszystkim choroba musi mieć charakter niespodziewany (lub wystąpić musi nagłe pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć). Poza tym musi zostać przedstawione zaświadczenie, że stan zdrowia w danym, określonym okresie uniemożliwiał prowadzenie spraw i dokonywanie czynności (np. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FZ 111/08, postanowienie NSA z 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 246/08, postanowienie NSA z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt I GZ 143/08).

Odnosząc zatem powyższe do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić za Sądem I instancji, iż z przedmiotowego zaświadczenia lekarskiego z dnia 25 lutego 2010 r. nie wynika, ażeby skarżący od dnia 7 marca 2010 r. do dnia 10 marca 2010 r. tj. w czasie kiedy upływał termin do złożenia skargi był chory na infekcję górnych dróg oddechowych. Jedynie z zaświadczenia wynika ogólnie, iż skarżący jest pod kontrolą poradni foniatrycznej, że przebył operację całkowitego usunięcia krtani, cierpi na częste infekcje górnych dróg oddechowych i w przypadku wystąpienia infekcji przeciwwskazana jest częsta zmiana temperatury otoczenia w celu zabezpieczenia tracheostomy. Zaświadczenie to z całą pewnością nie potwierdza faktu wystąpienia wskazanej choroby w okresie od 7 marca do 10 marca 2010 r., a tym bardziej nagłej choroby, która ewentualnie umożliwiałby przywrócenie terminu, chociażby ze względu na datę jego wystawienia tj. 25 luty 2010 r.

Natomiast okoliczność podnoszona w zażaleniu przez pełnomocnika, iż w okresie kiedy upływał termin do złożenia skargi skarżący miał podwyższoną temperaturę ciała, ból gardła, pocenie się i osłabienie, jednakże nie udał się po zwolnienie lekarskie, bowiem jest on emerytem i dokument ten jest dla niego bezprzedmiotowy nie może zostać uwzględniony, bowiem skarżący nie musiał otrzymywać zwolnienia tylko dokument, z którego treści wynikałoby, że we wskazanym terminie tj. od 7 do 10 marca 2010 r. wystąpiła nagła choroba. Gołosłowne stwierdzenie bez poparcia stosowną dokumentacją lekarską nie może być uznane za okoliczność uprawdopodabniającą brak winy w uchybieniu terminu. Również nie mają znaczenia pozostałe podniesione w zażaleniu okoliczności tj. samodzielne prowadzenie jednoosobowego gospodarstwa domowego, uznanie skarżącego za inwalidę, bowiem nie stanowią one samoistnych przesłanek uprawdopodabniających brak winy w uchybieniu terminu. Przy ocenie braku winy, jako przesłance przywrócenia terminu procesowego, uchybionego przez stronę dotkniętą nawet ciężkim schorzeniem (inwalidztwo) nie można rezygnować z wymagania należytej staranności człowieka przejawiającego dbałość o swe własne życiowo ważne sprawy (vide: postanowienie Sądu Najwyższego, sygn. akt. II UKN 667/98, publ. OSNP 1999/8/6; wyrok NSA O/Z w Katowicach z dnia 28 grudnia 2000 roku, sygn. akt I SA/Ka 1781/99, opubl. LEX nr 47160) .

Z tych wszystkich względów, uznając, że zażalenie nie jest zasadne Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.