Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 170/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Rada Gminy~Rada Miasta
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie skargi T. K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2004 r., sygn. akt IVSA 4275/02 r. postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj.: 1). zwolnić T. K. od kosztów sądowych, 2). ustanowić radcę prawnego z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W.


UZASADNIENIE

T. K. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w postępowaniu dotyczącym skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2004 r. sygn. akt IVSA 4275/02 r.

W uzasadnieniu wniosku oraz w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawczyni wskazała, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a jedynym jej dochodem jest świadczenie emerytalne. Wysokość otrzymywanego świadczenia- 829,00 zł miesięcznie (brutto), pomniejszana jest o należności komornicze, powodując ostatecznie, iż do dyspozycji skarżącej pozostaje miesięcznie kwota 508,03 zł. Wnioskodawczyni oświadczyła, że jest właścicielką połowy udziału w nieruchomości o pow. 350 m2 oraz lasu o pow. 0,7 ha.

Do wniosku strona dołączyła kopię decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2011 r. o wysokości emerytury-828,84 zł i dokonanych potrąceniach w wysokości 207,21 zł oraz kopię decyzji Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2011 r. o przyznaniu skarżącej zasiłku celowego w miesiącu maju 2011 r. w wysokości 470 zł, z przeznaczeniem na częściową opłatę rachunku za gaz.

Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:

Przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Z dyspozycji art. 243 § 1, oraz art. 245 §§ 1-3 p.p.s.a. wynika, że właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony, złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku, przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Warunkiem przyznania prawa pomocy w tym zakresie jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Ocena okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku oraz wynikających z dokumentów źródłowych dołączonych do sprawy uzasadnia przyznanie wnioskodawczyni prawa pomocy w żądanym zakresie. Należy bowiem stwierdzić, że rzeczywisty dochód, którym wnioskodawczyni dysponuje, tj. 508,03 zł miesięcznie netto nie tylko nie pozwala na poczynienie oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych, ale nie wystarcza nawet na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania się skarżącej.

O trudnej sytuacji materialnej wnioskodawczyni świadczy chociażby okoliczność, że na pokrycie części wydatków niezbędnych do codziennego utrzymania, skarżąca otrzymuje środki z pomocy społecznej. Dodatkowo należy mieć na uwadze, iż skarżąca ponosi znaczne koszty na zakup lekarstw. W tych warunkach należało uznać, że zdobycie przez nią jakichkolwiek środków na sfinansowanie jej udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.