Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 379/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Par. 1 ust. 1, par. 10
journal: Dz.U. 1983 nr 65 poz 294
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.
article: Art. 7, art. 77, art. 84 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Par. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2009r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 29 stycznia 2008r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata P. G. Kancelaria Adwokacka ul. [...] w K. kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 marca 2009r.

Decyzją z dnia 29 stycznia 2008r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w związku z art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r. nr 122, poz. 851 z późn. zm.) i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego Nr [...] z dnia [...] 2007r. znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u T. B. choroby zawodowej - zespołu wibracyjnego - wymienionej w poz. 16 wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.).

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wyjaśnił, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 stycznia 2006r., sygn. akt III SA/Kr 490/04 uchylona została decyzja Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2004r., znak: [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2003r., znak [...] o braku podstaw do stwierdzenia u T. B. choroby zawodowej: zespołu wibracyjnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd zarzucił organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej, iż decyzje w tej sprawie zostały wydane w oparciu o orzeczenia lekarskie zbyt lakoniczne, nie zawierające przekonywującego uzasadnienia oraz wzajemnie niespójne.

Rozpatrując ponownie sprawę organa państwowej inspekcji sanitarnej wzięły pod uwagę następujące ustalenia:

T. B. zatrudniony był w [...] Zakładach [...] S.A. w C. w latach 1973-2003 na stanowiskach pracy:

od 25.10.1973r. do 14.06.1979r. - ślusarz utrzymania ruchu,

od 29.07.1079r. do 02.01.2000r. - ślusarz oddziału produkcyjnego,

od 03.01.2000r. do 25.03.2003r. - operator urządzeń, ślusarz, spawacz oraz wykonawca pozostałych prac produkcyjnych.

Na w/w stanowiskach wykonywał prace ślusarsko-remontowe i konserwacyjne maszyn i urządzeń mechanicznych w oddziałach produkcyjnych, przy użyciu szlifierek ręcznych kątowych i tarczowych, w warunkach narażenia na wibrację miejscową. Pomiary drgań mechanicznych z 8 czerwca 1990r. wykazały 1,2-1,5 krotne przekroczenia dopuszczalnych wartości przyspieszenia drgań, natomiast pomiary z 28 kwietnia 1998r. oraz z 4 grudnia 2001r. nie wykazywały przekroczeń dopuszczalnych wartości drgań (krotność wartości dopuszczalnej wynosiła od 0,5 do 1).

Realizując wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w obecnie prowadzonym postępowaniu uzyskano od jednostek orzekających w sprawie niżej przedstawione orzeczenia lekarskie:

Ośrodek Medycyny Pracy wydał orzeczenie uzupełniające w dniu [...] 2006r., znak: [...] o braku podstaw do rozpoznania u T. B. choroby zawodowej. W uzasadnieniu orzeczenia Ośrodek Medycyny Pracy podał, iż wyniki wykonanego zestawu badań (niecharakterystyczne dla zespołu wibracyjnego), jak i podawane przez pacjenta dolegliwości typu drętwienia i cierpnięcia kończyn górnych, wynikają z istnienia obustronnego zespołu cieśni nadgarstka (rozpoznanej w 2003r. choroby zawodowej) oraz zmian zwyrodnieniowo-dyskopatycznych w odcinku szyjnym kręgosłupa. Brak jest zatem podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w postaci zespołu wibracyjnego.

Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego wydał orzeczenie uzupełniające z dnia [...] 2007r., nr rej. [...]. Po ponownej analizie dokumentacji lekarskiej nie znalazł podstaw do zmiany swojego orzeczenia z dnia [...] 2003r. o braku podstaw do rozpoznania u T. B. choroby zawodowej - zespołu wibracyjnego, uzasadniając następująco:

rozpoznanie zespołu wibracyjnego można postawić w przypadku istnienia skutków zdrowotnych narażenia na drgania mechaniczne o natężeniach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej,

brak określonych skutków zdrowotnych działania wibracji miejscowej w układzie kostno-stawowym i naczyniowo-nerwowym przesądziło o nie stwierdzeniu u badanego choroby zawodowej w postaci zespołu wibracyjnego,

stwierdzone w badaniach naczyniowych, wykonanych w OMP w 2002r. niewielkie odchylenia od stanu prawidłowego nie znalazły potwierdzenia w badaniach wykonanych w Instytucie w marcu 2003r., przemawia to za brakiem utrwalonych zmian uzasadniających rozpoznanie naczyniowej postaci zespołu wibracyjnego.

Powiatowy Inspektor Sanitarny na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, wydał decyzję Nr [...], znak: [...] z dnia [...] 2007r. - o braku podstaw do stwierdzenia u T. B. choroby zawodowej - zespołu wibracyjnego, wymienionej w poz. 16 wykazu chorób zawodowych określonych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych. Stosując się do zaleceń Sądu, przy wydawaniu decyzji uwzględniono narażenie T. B. na działanie wibracji w sposób stwarzający ryzyko powstania choroby zawodowej, jednakże brak skutków zdrowotnych charakterystycznych dla zespołu wibracyjnego było podstawą do wydania decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

Od powyższej decyzji T. B. wniósł odwołanie.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny prowadząc postępowanie odwoławcze, zwrócił się pismem z dnia 13 czerwca 2007r. do Ośrodka Medycyny Pracy o wyjaśnienie rozbieżności w treści orzeczeń lekarskich tj. Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] 2002r., uzupełnionego opinią z dnia 12 listopada 2003r. i Instytutu Medycyny Pracy z dnia [...] 2003r.

Ośrodek Medycyny Pracy w piśmie z dnia 22 czerwca 2007r., znak: [...] po ponownej analizie całej dokumentacji lekarskiej szeroko uzasadnił i podtrzymał swoje stanowisko o braku podstaw do rozpoznania u w/w choroby zawodowej - zespołu wibracyjnego.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny pismem z dnia 6 lipca 2007r. ponownie zwrócił się do OMP o wyjaśnienie swojego stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia 12 listopada 2003r., znak: [...], z którego wynika, że u T. B. stwierdzono "znacznie podwyższony próg czucia wibracji dla palców obu rąk i dodatnią próbę z oziębieniem dla palców III, IV i V ręki prawej i palca III ręki lewej. Stwierdzone powyżej zmiany mogły dawać podstawę do rozpoznania zespołu wibracyjnego".

Ośrodek Medycyny Pracy, pismem z dnia 10 sierpnia 2007r., znak: [...], przesłał wyjaśnienia i podtrzymał w całości swoje stanowisko zawarte w orzeczeniu lekarskim o braku podstaw do rozpoznania u w/w choroby zawodowej - zespołu wibracyjnego.

Główny Inspektor Sanitarny w piśmie z dnia 14 listopada 2007r., znak: [...] w odpowiedzi na zarzuty T. B., po zapoznaniu się z całością dokumentacji wyjaśnił, iż "nie ma zastrzeżeń odnośnie prowadzonego przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej postępowania administracyjnego w sprawie podejrzenia u T. B. choroby zawodowej - zespołu wibracyjnego".

Wojewódzki Inspektor Sanitarny po analizie całości uzupełnionej dokumentacji w sprawie uznał, że wydana decyzja organu I instancji jest merytorycznie uzasadniona. W przedmiotowej sprawie orzekały jednostki orzecznicze I i II stopnia właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych, tj. Ośrodek Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego - placówka naukowo-badawcza resortu zdrowia i opieki społecznej rozstrzygająca w sprawach spornych i wątpliwych, której orzeczenia są merytorycznie ostateczne.

W wydanych przez w/w jednostki orzeczeniach lekarskich jak i orzeczeniach uzupełniających nie rozpoznano u T. B. choroby zawodowej - zespołu wibracyjnego wymienionej w poz. 16 wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do cytowanego we wstępie rozporządzenia Rady Ministrów z 1983r. W uzasadnieniach uzupełnień do w/w orzeczeń wskazano, iż brak określonych skutków zdrowotnych działania wibracji miejscowej w układzie kostno-stawowym i naczyniowo-nerwowym przesądziło o braku podstaw do rozpoznania u T. B. choroby zawodowej. Występujące u T. B. dolegliwości typu drętwienia i cierpnięcia kończyn górnych, zdaniem placówek orzeczniczych, są wynikiem rozpoznanego -obustronnego zespołu cieśni nadgarstka (w 2003r. dokonano rozpoznania i stwierdzenia tej choroby jako zawodowej) oraz zmian zwyrodnieniowo-dyskopatycznych w odcinku szyjnym kręgosłupa.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny odnosząc się do zarzutów stawianych przez T. B. wyjaśnił, że stanowisko zawarte w opinii Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 12 listopada 2003r., z którego wynika, że stwierdzone w badaniu przeprowadzonym u T. B. w 2002r. zmiany mogły dawać podstawę do rozpoznania zespołu wibracyjnego, zostało szczegółowo wyjaśnione w orzeczeniach uzupełniających wydanych przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w dniu [...] 2007r. nr rej. [...] oraz Ośrodek Medycyny Pracy - orzeczenie lekarskie z dnia [...] 2006r., znak: [...], uzupełnione późniejszymi opiniami: z dnia 22 czerwca 2007r. i 10 sierpnia 2007r. Wynika z nich, że uwagi zawarte w cytowanym piśmie z dnia 12 listopada 2003r. o dodatniej próbie oziębieniowej oraz znacznie podwyższonym progu czucia wibracji odnoszą się tylko do jednego badania z dnia 23 września 2002r. Wyniki wykonanych badań ocenia się zawsze całościowo, jako że wiele samoistnych jednostek chorobowych przebiega z objawami podobnymi jak w zespole wibracyjnym. W tym konkretnym przypadku ocena wszystkich wykonanych badań nie daje podstaw do rozpoznania zespołu wibracyjnego.

Odnośnie zarzutów dot. narażenia zawodowego, organ II instancji stwierdził, że w obecnie prowadzonym postępowaniu uwzględniono narażenie T. B. na działanie drgań mechanicznych, w sposób stwarzający ryzyko powstania choroby zawodowej, jednakże brak określonych skutków zdrowotnych wibracji miejscowej w układzie kostno-stawowym i naczyniowo-nerwowym przesądziło o nie stwierdzeniu u T. B. choroby zawodowej w postaci zespołu wibracyjnego.

Natomiast podawane w pismach przez T. B. uwagi dot. występujących u niego dolegliwości typu m.in. drętwienia i cierpnięcia kończyn górnych, były przez obie placówki orzecznicze szczegółowo i spójnie wyjaśnione w wydanych orzeczeniach. Zdaniem jednostek orzeczniczych zgłaszane dolegliwości są wynikiem rozpoznanego u T. B. obustronnego zespołu cieśni kanału nadgarstka (stwierdzonej w 2003r. choroby zawodowej) oraz zmian zwyrodnieniowo-dyskopatycznych w odcinku szyjnym kręgosłupa.

Reasumując organ II instancji stwierdził, że zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych, za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących środowisku pracy. Ponadto zgodnie z § 10 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, właściwy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, na podstawie orzeczenia lekarskiego jednostki służby zdrowia właściwej do rozpoznawania chorób zawodowych oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy. Aby doszło do stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest wystąpienie jednocześnie obu przesłanek, a brak którejkolwiek z nich wyklucza możliwość wydania takiej decyzji.

W przedmiotowej sprawie brak jest rozpoznania choroby zawodowej przez właściwą jednostkę służby zdrowia, w związku z powyższym brak jest podstaw do stwierdzenia u T. B. choroby zawodowej - zespołu wibracyjnego, wymienionej w poz. 16 wykazu chorób zawodowych. Udokumentowany fakt zatrudnienia w warunkach narażenia na działanie drgań mechanicznych nie ma wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy, gdyż brak jest określonych skutków zdrowotnych działania wibracji w układzie kostno-stawowym i naczyniowo-nerwowym u T. B.

Wobec powyższego Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu I instancji.

Z powyższą decyzją nie zgodził się T. B. i w dniu 18 lutego 2008r. wniósł na nią skargę, w której stwierdził, iż nie zgadza się z ustaleniami poczynionymi przez organy administracyjne. Skarżący wyjaśnił, iż jest ciężko chory, a jego zdaniem te schorzenia zostały wywołane przez pracę zawodową.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

W ocenie sądu złożona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do § 1 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.), "za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy". Na pojęcie choroby zawodowej składają się zatem dwa elementy: istnienie schorzenia wymienionego w przedmiotowym wykazie oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy.

W poz. 16 wykazu chorób zawodowych wymieniono "zespół wibracyjny". Jeżeli zatem u danej osoby stwierdzone zostanie tego typu schorzenie spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, stanowi ono chorobę zawodową w rozumieniu cytowanych przepisów.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest występowanie w środowisku pracy T. B. czynników szkodliwych dla zdrowia upoważniających do rozpoznania schorzenia zawodowego. Należy jednak podkreślić, że nie każde schorzenie może być uznane za zawodowe. Z treści § 1 ust. 1 cytowanego powyżej Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych wynika, iż o uznaniu schorzenia za chorobę zawodową decydują: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że schorzenie zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Cytowane powyżej rozporządzenie ściśle zatem określa warunki, które muszą zostać spełnione, aby konkretne schorzenie miało charakter zawodowy.

W niniejszej sprawie natomiast biegli lekarze stwierdzili, że rozpoznane u skarżącego schorzenie nie ma cech pozwalających uznać je za zespół wibracyjny. Zarówno w orzeczeniu lekarskim Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] 2006r., znak [...] jak i w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia [...] 2007r., nr [...] stwierdzono, że wprawdzie u skarżącego występują zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne w odcinku szyjnym kręgosłupa, ale nie należą one do obrazu klinicznego postaci kostno-stawowej zespołu wibracyjnego. Również wykonane próby oziębieniowe oraz wynik termometrii skórnej nie pozwoliły na stwierdzenie u skarżącego zespołu wibracyjnego.

Organy obu instancji ponownie prowadząc postępowanie administracyjne zastosowały się do zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2006r., sygn. akt III SA/Kr 490/04. W wyroku tym Sąd zwrócił uwagę na to, że organy administracyjne nie zauważyły rozbieżności w treści orzeczeń lekarskich tj. Ośrodka Medycyny Pracy i Instytutu Medycyny Pracy, a dotyczących występowania u skarżącego symptomów zespołu wibracyjnego. Wojewódzki Inspektor Sanitarny uzupełniając postępowanie wyjaśniające zgodnie z zaleceniami Sądu, zwrócił się do Ośrodka Medycyny Pracy o wyjaśnienie tej rozbieżności. Z nadesłanego przez OMP pisma z dnia 10 sierpnia 2007r. wynika, że uwagi o dodatniej próbie oziębieniowej oraz znacznie podwyższonym progu czucia wibracji, zawarte w piśmie z dnia 12 listopada 2003r. ([...]) dotyczą tylko jednego badania - z dnia 23 września 2002r. W oparciu o to jedno badanie można było podejrzewać istnienie zespołu wibracyjnego. Ośrodek Medycyny Pracy zauważył jednak, że wyniki wykonanych badań ocenia się zawsze całościowo, jako że wiele samoistnych jednostek chorobowych (nie mających żadnego związku z pracą zawodową) przebiega z objawami podobnymi jak w zespole wibracyjnym. W niniejszej sprawie ocena wszystkich wykonanych badań nie daje podstaw do rozpoznania zespołu wibracyjnego. A zatem nie ma żadnej sprzeczności pomiędzy pismem OMP z dnia 12 listopada 2003r., a orzeczeniem lekarskim uzupełniającym OMP z dnia [...] 2006r. ([...]). Zdaniem Ośrodka Medycyny Pracy, jego orzeczenia są zgodne z orzeczeniem Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia [...] 2003r. Organy administracyjne szczegółowo odniosły się więc do jedynego zarzutu, na jakim skarżący opiera swoją skargę, a mianowicie do tego, że w roku 2003 stwierdzono u niego w badaniach dodatnie wyniki prób oziębieniowych.

Orzekające zatem w niniejszej sprawie zespoły lekarskie stwierdziły, że cechy rozpoznanego u T. B. schorzenia świadczą o jego niezawodowym charakterze. Zarówno Ośrodek Medycyny Pracy, jak i Instytut Medycyny Pracy po przeprowadzonych badaniach orzekły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, szczegółowo uzasadniając dlaczego rozpoznane u pacjenta schorzenia nie są chorobą zawodową w rozumieniu przepisów. Orzeczenia te są wzajemnie spójne, jasne i wyczerpujące.

W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy administracyjne odmawiając uznania rozpoznanego u skarżącego schorzenia za chorobę zawodową, prawidłowo uznały te orzeczenia lekarskie za wiarygodne i wyczerpujące, opierając na nich swoje rozstrzygnięcia o braku u skarżącego choroby zawodowej. Nie każde bowiem stwierdzone u pacjenta schorzenie jest chorobą zawodową, przepisy wymagają dodatkowo, by spełniało ono określone w przepisach cechy i było spowodowane czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy. Tymczasem w niniejszej sprawie specyfika stwierdzanego schorzenia wskazuje na jego niezawodowy charakter. Należy zatem przyjąć, że wydane w niniejszej sprawie decyzje zarówno organu II instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały zgodnie z prawem materialnym.

W ocenie Sądu także przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo. Zgodnie z treścią § 10 cyt. powyżej Rozporządzenia, podstawą wydania przez inspektora sanitarnego decyzji w sprawie choroby zawodowej jest orzeczenie lekarskie wydane przez upoważnioną jednostkę służby zdrowia i wyniki dochodzenia epidemiologicznego. Opierając się na orzeczeniach lekarskich, orzekające w niniejszej sprawie organy administracyjne stwierdziły, że skoro upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki służby zdrowia nie znalazły podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, również inspektor sanitarny nie mógł wydać pozytywnej decyzji. Przedmiotowe orzeczenia lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie chorób zawodowych są w istocie opiniami w rozumieniu art. 84 §1 Kpa (tak m.in. NSA w wyroku z 21 września 2001r., sygn. akt I SA 2870/00; z dnia 14 kwietnia 1999r., sygn. akt I SA 1931/98; z dnia 5 listopada 1998r., sygn. akt I SA 1200/98, LEX nr 45833) i jak każdy dowód winny być przez organ wszechstronnie ocenione. Wydane w niniejszej sprawie opinie biegłych są jednoznaczne i wzajemnie spójne, nie budząc wątpliwości. Dlatego też uznać należy, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji administracyjnych zostało przeprowadzone prawidłowo, zgodnie z zasadami art. 7 i 77 Kpa., a decyzje oparte zostały na opiniach lekarskich zawierających przekonywujące uzasadnienie.

Organy administracyjne zatem w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały zebrany materiał dowodowy, opierając swe rozstrzygnięcie na wiarygodnej opinii biegłych. Należy również zauważyć, że organy administracyjne uzasadniły swoje decyzje w sposób wyczerpujący. Organ wyjaśnił zarówno podstawy prawne, jak i faktyczne swojego rozstrzygnięcia, spełniając tym samym zalecenia Sądu i dyspozycję art. 107 § 3 Kpa.

Wobec powyższego przyjąć należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, zapadła po należytym wyjaśnieniu sprawy. W ocenie Sądu nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani też do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego powodu skarga została oddalona, w oparciu o 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 z późn. zm.). Na koszty składa się wynagrodzenie adwokata tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 240 zł.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.