Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1222/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 2 pkt 36
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 13 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2012 roku sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za miesiące od maja do grudnia 2011 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1222/12

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. w sprawie określenia Z. P. zobowiązania w podatku od środków transportowych za okres od maja do grudnia 2011 r. w kwocie 813 zł.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w deklaracji na podatek od środków transportowych podatnik zaznaczył, że samochód ciężarowy marki [...] o nr rejestracyjnym [...] jest zwolniony z obowiązku podatkowego na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej "u.p.o.l.") w związku z art. 2 pkt 36 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.; dalej "u.p.r.d."). Podatnik wyjaśnił, że samochód był i jest wykorzystywany wyłącznie do celów szkoleniowych (nauka jazdy). Zdaniem podatnika jest to pojazd specjalny, wyposażony dodatkowo w elementy, których posiadanie warunkuje uzyskanie pozytywnej opinii z badania technicznego w zakresie przystosowania pojazdu do nauki jazdy.

Prezydent Miasta Ł. nie podzielił powyższego stanowiska i decyzją z [...] r. określił stronie podatek od środków transportowych.

Po rozpatrzeniu odwołania, SKO w Ł. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia i zlecając przeprowadzenie postępowania dowodowego celem ustalenia, czy samochód ciężarowy należący do podatnika jest pojazdem specjalnym, w świetle art. 2 pkt 36 u.p.r.d.

Wskazaną na wstępie decyzją z [...] r. organ pierwszej instancji określił Z. P. zobowiązanie w podatku od środków transportowych za okres od maja do grudnia 2011 r. w kwocie 813 zł. W ocenie organu o tym, czy dany pojazd jest pojazdem specjalnym decyduje wpis w dowodzie rejestracyjnym. Skoro w dowodzie rejestracyjnym brak było takiej adnotacji, to samochód podatnika nie podlegał zwolnieniu od podatku.

W odwołaniu podatnik zarzucił naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 2 pkt 36 u.p.r.d. poprzez bezzasadne przyjęcie, że samochód ciężarowy [...] mimo, że jest pojazdem wykorzystywanym do nauki jazdy i w związku z tym specjalnie do tego celu technicznie przystosowanym, nie jest pojazdem specjalnym i podlega opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. W ocenie strony stanowisko organu, zgodnie z którym kwestia ustalenia rodzaju, przeznaczenia i funkcji środka transportowego należy do organu rejestrującego pojazdy, nie ma oparcia w obowiązujących przepisach i jest krytykowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zdaniem podatnika o tym, czy dany pojazd, jako pojazd specjalny, korzysta ze zwolnienia od podatku od środków transportowych na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., rozstrzyga to, czy odpowiada on definicji zawartej w art. 2 pkt 36 u.p.r.d. Okoliczność ta powinna być ustalana w postępowaniu dowodowym przeprowadzonym przez organ. W tym zakresie podatnik wyjaśnił, że sporny samochód jest wykorzystywany do nauki jazdy podczas kursów dla kategorii C i C+E. W tym celu w pojeździe został zamontowany dodatkowy zawór hamulca dla instruktora. Strona podkreśliła, że nie jest możliwe wykorzystanie samochodu do jego zwykłej funkcji, czyli przewożenia ładunków. Pojazd jest obciążony betonowymi płytami do ponad połowy jego dopuszczalnej ładowności, zgodnie z odpowiednimi przepisami. W przypadku decyzji o jego sprzedaży niezbędny byłby demontaż dodatkowego zaworu hamulca i dociążenia, a także przeprowadzenie dodatkowego badania technicznego i zmiana wpisu w dowodzie rejestracyjnym o przystosowaniu samochodu do nauki jazdy.

Uzupełniająco podatnik załączył ekspertyzę techniczno-motoryzacyjną z 20 czerwca 2012 r., w której oceniono, że samochód [...] należący do podatnika spełnia warunki dla innych pojazdów specjalnych.

Utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy SKO wskazało, że z dowodu rejestracyjnego samochodu będącego własnością podatnika wynika, że jest to pojazd ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej 8500 kg, a zgodnie z art. 8 pkt 1 u.p.o.l. tego rodzaju pojazdy podlegają opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Zwolnieniu od podatku objęte są na podstawie art. 12 ust. 1 u.p.o.l. pojazdy specjalne, do których zaliczyć należy pojazdy konstrukcyjnie przystosowane do wykonywania czynności na drodze lub zimowego utrzymania dróg (polewaczki, piaskarki, pługi śnieżne), stanowiące ruchome urządzenia (dźwigi, żurawie, agregaty prądotwórcze, koparki, koparko-spycharki, ładowarki) lub służące do prowadzenia określonej działalności (kina ruchome, ambulanse radiologiczne, laboratoria techniczne, warsztaty naprawcze). Nie są pojazdami specjalnymi pojazdy przeznaczone do przewozu określonego rodzaju ładunków (cement, paliwa, śmieci). Wszelkie zmiany konstrukcyjne takich pojazdów nie powodują, że są to pojazdy specjalne. Samochód ciężarowy przeznaczony do nauki jazdy musi spełniać określone parametry i przejść dodatkowe badania techniczne. Zdaniem SKO nie zmienia to jednak faktu, że nadal jest to samochód ciężarowy, bowiem nic nie stoi na przeszkodzie, by przewoził on towary (ładunki). Zainstalowanie dodatkowego hamulca, czy lusterka nie jest na tyle istotną zmianą wyposażenia, aby przyjąć, że pojazd jest przeznaczony do wykonywania określonej funkcji. Organ podkreślił, że nie może również pomijać zapisów w dowodzie rejestracyjnym, który jest dokumentem urzędowym i dopóki w dokumencie tym figuruje zapis, że pojazd jest pojazdem ciężarowym, dopóty organy nie mogą tego zapisu kwestionować. Wobec powyższego, skoro przedmiotowy samochód jest oznaczony w dowodzie rejestracyjnym jako samochód ciężarowy i taki sam wpis znajduje się w karcie informacyjnej pojazdu, to nie ma podstaw do uznania go za pojazd specjalny w rozumieniu art. 2 pkt 36 u.p.r.d.

W skardze podatnik zarzucił naruszenie:

1. art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "O.p.") poprzez dowolną ocenę, że należący do niego samochód ciężarowy nie jest pojazdem specjalnym i błędne uznanie, że samochód nadaje się do przewozu towarów, podczas gdy w skrzyni ładunkowej jest on obciążony płytami betonowymi o masie prawie 2 t;

2. art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 2 pkt 36 u.p.r.d. poprzez błędne przyjęcie, że o tym, czy dany pojazd jest pojazdem specjalnym i korzysta ze zwolnienia od podatku decyduje treść wpisu w dowodzie rejestracyjnym.

W uzasadnieniu strona argumentowała tak, jak w toku postępowania przed organami, dodatkowo podatnik zaznaczył, że przedstawił dowody (ekspertyza rzeczoznawcy) potwierdzające, że pojazd, którego jest właścicielem jest pojazdem specjalnym.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji SKO oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę i głosie do protokołu z dnia 11 grudnia 2012 r. organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy samochód ciężarowy stanowiący własność podatnika jest pojazdem specjalnym w rozumieniu art. 2 pkt 36 p.r.d. Zdaniem podatnika, z uwagi na przeznaczenie samochodu oraz konieczność jego dostosowania do potrzeb nauki jazdy, poprzez montaż dodatkowego hamulca i dodatkowego obciążenia skrzyni ładunkowej, pojazd ten odpowiada definicji pojazdu specjalnego. Odmienny pogląd prezentują organy podatkowe twierdząc, że brak adnotacji w dowodzie rejestracyjnym o tym, że jest to pojazd specjalny wyklucza uznanie go za pojazd tego rodzaju. Ponadto dokonane w pojeździe zmiany nie uniemożliwiają wykorzystania samochodu zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, czyli do transportu towarów.

W sporze tym rację należy przyznać organom podatkowym.

Na wstępie należy zwrócić uwagę, że zagadnienie będące przedmiotem rozważań było już analizowane w orzecznictwie i na jego tle zarysowały się dwa poglądy. Pierwszy jest zbieżny z prezentowanym przez stronę skarżącą (np. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2011 r. II FSK 1914/09 LEX nr 952750, czy z dnia 13 stycznia 2011 r. II FSK 1599/09 LEX nr 785507), drugi koresponduje z kolei ze stanowiskiem zajętym przez organy podatkowe (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 września 2010 r. I SA/Gl 202/10 LEX nr 748190, wyroki NSA z dnia 25 lipca 2012 r. II FSK 2519/10 LEX nr 1216713, z 8 listopada 2012 r. II FSK 594/11, z 10 maja 2012 r. II FSK 2182/10 - dostępne w bazie CBOIS).

Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni przychyla się do drugiego z tych stanowisk.

Z definicji zawartej w art. 2 pkt 36 u.p.r.d. wynika, że cechą wyróżniającą pojazdu specjalnego jest jego przeznaczenie. Są to więc takie pojazdy, które ze względu na przeznaczenie do wykonywania specjalnej funkcji (tj. realizację określonego celu) charakteryzują się dostosowaniem do niej nadwozia lub posiadaniem specjalnego (niestandardowego) wyposażenia. Ustawowa definicja pojazdu specjalnego została więc oparta o kryterium wykonywania specjalnej funkcji, w efekcie czego konieczne jest dostosowanie nadwozia lub posiadanie specjalnego wyposażenia.

Zasadnicze znaczenie dla wykładni pojęcia "pojazd specjalny" użytego w art. 12 ust. 1 u.p.o.l. mają "przepisy o ruchu drogowym", bowiem użyte w ustawie podatkowej omawiane pojęcie ma być rozumiane właśnie zgodnie z tymi przepisami. Zauważyć więc na wstępie należy, że ustawa podatkowa nie odsyła do przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym, lecz szerzej, do "przepisów o ruchu drogowym". Nie można więc przy wykładni wymienionego przepisu podatkowego ograniczyć się tylko do definicji "pojazdu specjalnego", zawartej w art. 2 pkt 36 u.p.r.d.

Zaliczenie pojazdu do kategorii pojazdów specjalnych nie może być rozstrzygane odmiennie w postępowaniach podatkowych i w postępowaniach prowadzonych na gruncie przepisów o ruchu drogowym, przy czym nie powinno też ulegać wątpliwości, że ustawodawca w tym względzie dał prymat rozstrzygnięciom podjętym na podstawie przepisów o ruchu drogowym. Inna wykładnia omawianych przepisów, prowadząca do rozbieżnych rozstrzygnięć w sprawach podatkowych i w sprawach administracyjnych prowadzonych na gruncie przepisów o ruchu drogowym byłaby nie do zaakceptowania w praworządnym państwie.

Odnosząc się bezpośrednio do pojazdów używanych do nauki jazdy, zauważyć trzeba, iż w rozdziale 13 Działu III zatytułowanego "Warunki techniczne pojazdu samochodowego i przyczepy przeznaczonej do łączenia z tym pojazdem" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.) zawarto regulacje dotyczące warunków dodatkowych dla pojazdu przeznaczonego do nauki jazdy i egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania.

Systematyka przepisów tego rozporządzenia w żadnym razie nie wskazuje na to, że pojazdy przeznaczone do nauki jazdy należy traktować jako pojazdy specjalne, co jest zrozumiałe, gdyż rozporządzenie to nie definiuje, ani nie określa w inny sposób, pojazdów zaliczanych do pojazdów specjalnych. Z tego faktu, że wymienione kategorie pojazdów, w tym pojazdy do nauki jazdy, muszą posiadać dodatkowe wyposażenie lub spełniać dodatkowe warunki nie wynika jednak, że wszystkie wymienione kategorie pojazdów należy traktować jako pojazdy specjalne – uwaga ta odnosi się więc także do brzmienia art. 2 pkt 36 u.p.r.d., zawierającego definicję pojazdu specjalnego.

Wyraźnej odpowiedzi na pytanie, jakie pojazdy są pojazdami specjalnymi "w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym", należy zatem poszukiwać w innych przepisach z tego zakresu.

Wskazać więc należy, że w wydanym na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.r.d. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r. Nr 186, poz. 1322 ze zm.) określono m.in. wzór dowodu rejestracyjnego i decyzji o rejestracji, natomiast z zawartej w § 1 ust. 2 pkt 2 definicji wynika, że przez organ rejestrujący należy rozumieć odpowiednio "starostę lub Wojewodę Mazowieckiego".

Zasadnicze kwestie związane z klasyfikacją pojazdów uregulowano natomiast w wydanym na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 3 u.p.r.d. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2007 r. Nr 137, poz. 968 ze zm.). W § 1 pkt 4 powtórzono, że przez organ rejestrujący - rozumie się odpowiednio: starostę lub Wojewodę Mazowieckiego. Zgodnie z § 7 rozporządzenia: "1. Ustala się klasyfikację pojazdów, zawierającą określenia rodzajów, podrodzajów i przeznaczeń pojazdów, zwaną dalej "klasyfikacją", stanowiącą załącznik nr 4 do rozporządzenia. Klasyfikacja jest dokumentem źródłowym do ustalenia rodzaju i przeznaczenia pojazdu w przypadku, gdy nie jest to możliwe na podstawie przedstawionych do rejestracji pojazdu dokumentów lub gdy zastosowano w nich inną klasyfikację lub inne nazewnictwo.".

W stanowiącej Załącznik Nr 1 do rozporządzenia Instrukcji w sprawie rejestracji pojazdów, w § 1 ust. 1 stwierdzono, że rejestrując pojazd, organ rejestrujący: wystawia w dwóch egzemplarzach decyzję o rejestracji pojazdu (pkt 8) oraz wydaje za pisemnym potwierdzeniem właściciela pojazdu, w części "B" decyzji o rejestracji pojazdu, dowód rejestracyjny, kartę pojazdu oraz jeden egzemplarz decyzji

o rejestracji pojazdu. W § 11 ust. 1 tej Instrukcji określono sposób wystawiania dowodu rejestracyjnego (i pozwoleń czasowych), natomiast ust. 2 tego paragrafu stanowi, że: "Dane i informacje z bazy danych drukuje się odpowiednio w poszczególnych rubrykach dowodu rejestracyjnego i pozwolenia czasowego, stosując następujące zasady:" – określone w 27 punktach.

Załącznik Nr 4 do rozporządzenia zawiera klasyfikację pojazdów, z podziałem na: Rodzaje i podrodzaje pojazdów (tabela nr 1), Przeznaczenia pojazdów ze względu na specjalizację - z wyjątkiem pojazdów specjalnych (tabela nr 2), Przeznaczenia pojazdów specjalnych (tabela nr 3) i Przeznaczenia pojazdów używanych do określonych celów (tabela nr 4).

Z tabeli nr 1 (Rodzaje i podrodzaje pojazdów) wynika, że pojazdy pod względem ich rodzajów podzielone zostały m.in. na: samochody osobowe, autobusy, samochody ciężarowe, samochody specjalne, przyczepy lekkie (specjalne i ciężarowe), naczepy specjalne, przyczepy ciężkie, przyczepy specjalne. Pomijając tu podział tych rodzajów pojazdów na podrodzaje (np. kareta sedan, furgon, wywrotka, cysterna, skrzynia itp.) zauważyć należy, że w odniesieniu do ww. pojazdów specjalnych, w kolumnie podrodzaj pojazdu zaznaczono wszędzie: "bez podziału".

Z tytułu tabeli nr 2 określającej przeznaczenia pojazdów ze względu na specjalizację wynika, że prawodawca wyłączył z tej tabeli pojazdy specjalne, umieszczając je w odrębnej tabeli nr 3. Przykładowo można wskazać, że w tabeli nr 2 wymieniono takie przeznaczenia pojazdów jak: uniwersalny, izotermiczny, chłodnia, lodownia, przewóz mebli, przewóz kontenerów, przewóz pojazdów, wywóz śmieci, utylizacyjny itp.

W rozpatrywanej sprawie istotne znaczenie ma treść tabeli nr 3, w której określono przeznaczenia pojazdów specjalnych, takie jak: oczyszczanie dróg, zimowego utrzymania dróg, podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych, pomoc drogowa, ambulatorium/laboratorium służby zdrowia, żuraw samochodowy, pożarniczy, pogotowie techniczne/warsztat, kino/wystawa/biblioteka, sklep/bar, radiofoniczny/telewizyjny, do prac wiertniczych, agregat elektryczny/spawalniczy, kempingowy, pogrzebowy, laboratorium techniczne, koparka, koparko-spycharka, ładowarka, bankowóz, sanitarny, inny*.

W objaśnieniach do tych tabel wyjaśniono, że określenie: inny*/inna* - oznacza pojazd, który na podstawie wyciągu ze świadectwa homologacji lub zaświadczenia z badania technicznego zakwalifikowano do danego podrodzaju lub przeznaczenia nieokreślonego w zasadniczym podziale. W ocenie Sądu, nie może jednak ulegać wątpliwości, że to zakwalifikowanie odbywa się w postępowaniu rejestracyjnym.

Zasadnicze znaczenie dla zakwalifikowania pojazdu (i takiego oznaczenia w dowodzie rejestracyjnym) jako pojazdu specjalnego mają cytowane wyżej przepisy § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach i tabela nr 3 załącznika Nr 4 do tego rozporządzenia, określająca "przeznaczenia pojazdów specjalnych".

Definicja pojazdu specjalnego odnosi się do cech konstrukcyjnych pojazdu przeznaczonego do wykonywania określonej funkcji, a nie jego rzeczywistego wykorzystywania zgodnie z tą funkcją.

Przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (art. 9 ust. 2, 3 i 4) - co do zasady - wiążą obowiązki podatnika z czynnością rejestracji środka transportowego lub wpisania do rejestru. W szczególności art. 9 ust. 3 stanowi, że obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek został zarejestrowany lub wpisany do rejestru, a w razie nabycia środka transportowego zarejestrowanego lub wpisanego do rejestru - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek ten został nabyty. Analiza tych przepisów prawa materialnego, regulujących szczegółowe obowiązki podatnika podatku od środków transportowych, uzasadnia więc wniosek, że przy ocenie statusu tego podatnika istotne znaczenie ma czynność rejestracji oraz zgłoszenia konkretnego środka transportowego do ewidencji pojazdów. Rejestracja pojazdu wpływa bowiem bezpośrednio na powstanie obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych, gdyż w tym zakresie organ podatkowy, określając stawkę podatku od środków transportowych, uwzględnia dane techniczne pojazdu wynikające z dowodu rejestracyjnego.

Jak wskazano wyżej, kwestię ustalenia rodzaju danego środka transportowego (jego przeznaczenia i funkcji) rozstrzyga starosta powiatu - jako organ rejestrujący pojazdy, opierając się przede wszystkim na danych wynikających ze świadectwa homologacji lub karty pojazdu, a także stosując klasyfikację pojazdów znajdującą się w załączniku nr 4 do ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach.

Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie, z dokumentu urzędowego w postaci dowodu rejestracyjnego jednoznacznie wynika, iż będący własnością skarżącego pojazd został zarejestrowany z wpisem jego rodzaju jako samochód ciężarowy, to nie mógł być uznany przez organ podatkowy za "pojazd specjalny".

Uznanie pojazdu za pojazd specjalny powinno nastąpić w sposób odpowiadający ww. przepisom o ruchu drogowym, a nie w postępowaniu podatkowym, nawet jeżeli w potocznym rozumieniu pojazd może być uznawany za "specjalny" (przeznaczony do nauki jazdy).

Podkreślić należy, na co również zawracał uwagę organ odwoławczy, że dowód rejestracyjny, jako dokument urzędowy ma w postępowaniu podatkowym szczególną moc dowodową i jako sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy administracji publicznej, w ich zakresie działania, dowód rejestracyjny stanowi potwierdzenie wcześniejszego uzyskania pozytywnej decyzji o rejestracji pojazdu. W dokumencie tym zawarte są informacje niezbędne dla właściwego określenia zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych. Organ podatkowy nie jest uprawniony do poprawiania danych wynikających z dowodu. W dowodzie rejestracyjnym określone są rodzaj i przeznaczenie pojazdu (jeżeli jest to wymagane klasyfikacją). Dane te korzystają z domniemania zgodności z prawdą (art. 194 § 1 O.p.). Do czasu podważenia wiarygodności dowodu rejestracyjnego organ podatkowy jest związany zapisem zawartym w takim dokumencie. Nie może w tym zakresie dokonać swobodnej oceny dowodów i przyjąć odmiennego stanu faktycznego, niewynikającego z treści takiego dokumentu. Jeżeli podatnik kwestionuje zapisy dotyczące środka transportowego, wynikające z dowodu rejestracyjnego, powinien dążyć do ich zmiany w organie, który dokonał rejestracji pojazdu. Oznacza to, że sama modernizacja pojazdu w celu przekształcenia go w pojazd specjalny, bez zmiany danych dotyczących rodzaju pojazdu w dowodzie rejestracyjnym, nie powoduje, że samochód ciężarowy stał się pojazdem specjalnym, zwolnionym z podatku od środków transportowych (tak też Grzegorz Dudar w glosie do wyroku NSA z dnia 13 stycznia 2011 r., II FSK 1599/09).

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 13 marca 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

J.Z.