Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2187/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 64, art. 64e
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2019 r. sprawy ze skargi D. R. i C. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. solidarnie na rzecz D. R. i C. R. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. – po rozpatrzeniu zażalenia D. R. i C. R. (dalej: "Skarżący") na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych w całości w wysokości 32.449,51 zł lub w części w wysokości 31.449,51 zł powstałych w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 30 sierpnia 2017 r. wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. obejmującego zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. – utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku Strony na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez tamtejszy organ o nr [...] w dniu 30 sierpnia 2017r. obejmującego zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Podstawą wystawienia tytułu wykonawczego jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] czerwca 2017r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] lutego 2017r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006r. w kwocie 320.367.00 zł.

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego tamtejszy organ egzekucyjny, na poczet należności objętej ww. tytułem wykonawczym, zastosował skuteczne środki egzekucyjne tj. dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę w dniu 11 września 2017r. oraz zajęcia rachunku bankowego w dniu 26 września 2017 r.

Pismem z 10 listopada 2017r. doprecyzowanym pismem z 3 stycznia 2018 r. Strona wniosła o umorzenie kosztów egzekucyjnych w całości w wysokości 32.449,50 zł lub częściowego umorzenia do kwoty 1.000,00 zł. powstałych w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

W przedmiotowym wniosku Strona napisała m.in. że: "wnosimy o redukcję z kwoty 32.449,50 zł do kwoty 1.000,00 zł kosztów egzekucyjnych w wysokości 32.449,50 zł wskazanych w tytule wykonawczym nr [...] - jako kosztów nieproporcjonalnie wysokich w stosunku do nakładów pracy, które stanowią zagwarantowanie pokrycia kosztów działalności egzekucyjnej organu egzekucyjnego, do wysokości rzeczywistych kosztów działalności egzekucyjnej organu egzekucyjnego, tj. kosztów wystawienia jednego tytułu wykonawczego oraz dwóch zawiadomień o zajęciu wynagrodzenia za pracę wraz z kosztami ich doręczenia".

Pismem z 3 stycznia 2018r. Strona sprecyzowała żądanie, że wnosi o umorzenie kosztów egzekucji w całości lub części. Strona zaznaczyła również, że z uwagi na toczące się postępowanie sądowe w sprawie podlegającej egzekucji Strona uważa, iż postępowanie egzekucyjne jest przedwczesne, ponieważ egzekwowanie należności będzie powodowało potrzebę sprzedaży domu, w którym Strona mieszka.

Postanowieniem z [...] kwietnia 2018r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych w całości w wysokości 32.449.51 zł lub w części w wysokości 31.449,51 zł powstałych w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 30 sierpnia 2017r. wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. obejmującego zaległości podatkowe Strony z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok.

Odmawiając umorzenia kosztów egzekucyjnych organ podatkowy I instancji stwierdził, że w sprawie nie ziściła się żadna z wymienionych w art. 64e § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 1201 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") przesłanek warunkujących umorzenie kosztów egzekucyjnych. Przedmiotowe postanowienie zostało skutecznie doręczone Stronie 9 maja 2018 r.

W zażaleniu Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozstrzygnięcie zgodnie z żądaniem Strony zawartym we wniosku. Zaskarżonemu postanowieniu Strona zarzuciła naruszenie:

— art. 7 § 1 i § 2 w zw. z art. 64e § 2 pkt 1) i pkt 2) u.p.e.a. - przez nieuprawnioną odmowę umorzenia kosztów egzekucyjnych, zgodnie z wnioskiem,

— art. 64e § 2 pkt 2) u.p.e.a. - poprzez brak zbadania w sprawie przesłanki "ważnego interesu publicznego". W uzasadnieniu Strona zawarła argumentację poprzednio podnoszoną w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji.

W uzasadnieniu wymienionego na wstępie, zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej powołał się na przepisy art. 64e § 1 i § 2 pkt 1 oraz orzecznictwo sądów administracyjnych i stwierdził, że rozpatrywana sprawa dotyczy umorzenia kosztów egzekucyjnych w całości w wysokości 32.449.51 zł lub w części w wysokości 31.449,51 zł powstałych w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. obejmującego zaległości podatkowe Strony z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok.

W oświadczeniu o sytuacji finansowej, rodzinnej i majątkowej dla osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej z 12 lutego 2018 r. Skarżący wskazali, iż prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Stan konta małżonków na dzień złożenia oświadczenia wynosi 29.000,00 zł. Posiadane składniki majątkowe to dom o pow. 140 m² oraz działka o pow. 537 m² położone w W. przy ul. [..] Miesięczne dochody gospodarstwa domowego stanowią kwotę 3.993,00 zł. z czego spłaty kredytów stanowią łączną kwotę 2.453,00 zł. Zatem w przypadku braku zobowiązań cywilnoprawnych Stronie pozostawałyby wolne środki finansowe w kwocie 1.153,74 zł. które mogłaby przeznaczyć na spłatę przedmiotowych kosztów egzekucyjnych w ratach, lecz przedmiotem roszczenia jest wniosek o całościowe lub częściowe ich umorzenie.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że Strona posiada zobowiązanie kredytowe, którego miesięczna rata wynosi 2.453.00 zł, i którego zaciągnięcie było dobrowolną decyzją podatnika. Jednakże w ocenie organu odwoławczego zobowiązania cywilnoprawne nie posiadają atrybutu pierwszeństwa przed zobowiązaniami publicznoprawnymi i obowiązek ich spłaty nie może stanowić przesłanki do udzielenia ulgi podatkowej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 stycznia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1883/12; wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FSK 257/05). Nie można wymagać, aby banki czy inne instytucje traktować w sposób uprzywilejowany w stosunku do Skarbu Państwa. Zajęcie innego stanowiska oznaczałoby, że w sytuacji braku dostatecznych środków podatnik ma prawo spłacać w pierwszej kolejności swoje zobowiązania cywilnoprawne, natomiast ciężar spłaty jego zobowiązań publicznoprawnych przerzucany jest na ogół społeczeństwa. Przyznanie w takim przypadku ulgi w spłacie podatku sankcjonowałoby sytuację, w której dany podatnik otrzymałby preferencję podatkową niedostępną dla innych podatników. Każdy obywatel ma obowiązek ponoszenia danin publicznych, co wynika z treści art. 84 Konstytucji. Celem tego obowiązku jest pozyskanie przez państwo środków dla wypełniania stojących przed nim zadań.

Organ odwoławczy wskazał, że Strona jak podała w złożonym oświadczeniu dysponowała wolnymi środkami finansowymi w wysokości 29.000,00 zł zgromadzonymi na rachunku bankowym, które mogłaby przeznaczyć na pokrycie, niemal w całości, powstałych kosztów egzekucyjnych w wysokości 32.449,51 zł.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej pobranie kosztów egzekucyjnych wskutek realizacji zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego nie będzie stanowiło znacznego uszczerbku dla sytuacji finansowej Zobowiązanego, zatem stwierdzić należy brak zaistnienia powyższej przesłanki.

Jakkolwiek Strona twierdzi, że Jej sytuacja finansowo-bytowa jest trudna, niemniej jednak okoliczność ta nie może być argumentem w sprawie, bowiem jak wynika z orzecznictwa trudna sytuacja materialna podatnika sama w sobie nie może być uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi. Tym bardziej nie można jej utożsamiać z ważnym interesem publicznym czy znacznym uszczerbkiem.

Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie żadna z powołanych przez Stronę okoliczności nie mieści się w pojęciu ważnego interesu publicznego. Strona nie jest w sytuacji, w której wyegzekwowanie przedmiotowych kosztów egzekucyjnych zagrażałoby jej sytuacji bytowej, czy Strona byłaby zmuszona do korzystania z opieki socjalnej tym samym obciążając ogół społeczeństwa.

W przedmiotowej sprawie, organ I instancji zbadał i ustalił na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stan faktyczny sprawy na podstawie, którego ocenił istotne dla jej rozstrzygnięcia przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych wymienionych w art. 64e ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z. 2017 r., poz. 1201 ze zm., dalej: "u.p.e.a."). W ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy w wystarczającym stopniu pozwolił na ustalenie stanu faktycznego. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej dokonane w zaskarżonym postanowieniu ustalenia w wystarczającym stopniu zostały udowodnione oraz wskazują na niezaistnienie w przedmiotowej sprawie przesłanek umożliwiających umorzenie kosztów egzekucyjnych, przewidzianych w art. 64e § 2 u.p.e.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu, Skarżący zarzucili naruszenie:

1) art. 7 § 1 i § 2 w zw. z art. 64e § 2 pkt 1) i pkt 2) u.p.e.a. - przez nieuprawnioną odmowę umorzenia kosztów egzekucyjnych zgodnie z wnioskiem Strony;

2) art. 64e § 2 pkt 2) u.p.e.a. - poprzez brak zbadania w przedmiotowej sprawie przestanki "ważnego interesu publicznego";

3) art. 2, art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP w zw. z art. 64 § 1 pkt 3) u.p.e.a., który to przepis art. 64 § 1 pkt 3) u.p.e.a.- niewprowadzający górnego ograniczenia kosztów egzekucji - jest w oczywisty sposób niezgodny z zasadą nadmiernej ingerencji zawartą w Konstytucji RP tak samo jak art. 64 § 1 pkt 4) u.p.e.a. (co wynika z wyroku Trybunatu Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r, (sygn. akt SK 31/14) - poprzez błędne uznanie, że nie narusza m.in. przesłanki "ważnego interesu publicznego" naliczenie opłat egzekucyjnych na podstawie przepisu art. 64 § 1 pkt 3) u.p.e.a. - niewprowadzającego górnego ograniczenia kosztów egzekucji - tak samo niezgodnego z zasadą nadmiernej ingerencji zawartą w Konstytucji RP jak art. 64 § 1 pkt 4) u.p.e.a.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, podtrzymał wcześniejsze stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga okazała się uzasadniona.

Zaskarżone postanowienie dotyczy kwestii umorzenia kosztów egzekucyjnych. Koszty te organ określił według stawek, co do których w ustawie egzekucyjnej nie określono ich maksymalnej wysokości. Skarżący wnosili o umorzenie kosztów w całości lub w części, a nadto powoływali się na stwierdzoną przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjność przepisów stanowiących podstawę naliczenia im kosztów. W tym kontekście przedmiotem sporu było w szczególności to, że zdaniem Skarżących organ nie zbadał, czy w sprawie zachodziła przesłanka "ważnego interesu publicznego" przemawiająca za umorzeniem przedmiotowych kosztów.

Strona skarżąca twierdziła, że z uwagi na podnoszone we wniosku okoliczności (niekonstytucyjność przepisów regulujących wysokość kosztów egzekucyjnych) ważny interes publiczny przemawia za udzieleniem wnioskowanej ulgi.

Zgodnie z treścią art. 64e § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne, zaś przepis art. 64e § 2 pkt 1 i 2 tej ustawy stanowi, że koszty egzekucyjne mogą być umorzone, jeżeli stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej (pkt 1), lub za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny (pkt 2).

Pojęcie ważnego interesu publicznego użyte w art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. nie zostało w niej zdefiniowane, co oznacza konieczność ustalenia jego znaczenia na tle każdej indywidualnej sprawy przy uwzględnieniu występujących w niej okoliczności. Pojęcie to należy rozumieć jako respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy koszty egzekucyjne, których dotyczy wniosek o ich umorzenie, są niewspółmierne lub nieuzasadnione z uwagi na niekonstytucyjność, stwierdzoną orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, przepisów regulujących ich wysokość.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest zdania, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. (SK 31/14) ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie w tej sprawie, organy zaś niesłusznie uznały, że to orzeczenie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zajmując stanowisko w tej sprawie podzielił poglądy wyrażone w podobnej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 19 września 2018 r. (sygn. akt I SA/Gl 760/18) i oparł poniższą argumentację na argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu do tego wyroku.

Nie było przedmiotem sporu i nie ulega wątpliwości to, że w niniejszej sprawie koszty egzekucyjne objęte wnioskiem o umorzenie powstały w wyniku stosowania przepisów art. 64 u.p.e.a., w których nie określono maksymalnej ich wysokości. Dokonując oceny konstytucyjności tego stanu rzeczy Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2016 r. (SK 31/14) stwierdził, że zarówno art. 64 § 1 pkt 4 jak i art. 64 § 6 ustawy egzekucyjnej w zakresie w jakim nie określają maksymalnej wysokości (opłaty lub opłaty manipulacyjnej) są niezgodne z art. 2 Konstytucji RP tj. zasadą zakazu nadmiernej ingerencji. W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał m.in. wskazał, że swoboda ustawodawcy określania wysokości opłat nie jest nieograniczona i powinna uwzględnić racjonalną zależność między wysokością opłaty w egzekucji, a czynnościami organów, za podjęcie których opłaty te zostały naliczone. W przeciwnym razie rola tych opłat sprowadza się do swoistej kary z tytułu niewykonania określonego obowiązku, co jest niespójne z celami postępowania egzekucyjnego. Wyjaśnił, że brak określenia górnej granicy opłat (art. 64 § 1 pkt 4 i art. 64 § 6), w pewnych warunkach (w przypadku należności o znacznej wartości), oznacza całkowite wręcz zerwanie tego związku co powoduje, że stają się one swoistą sankcją pieniężną dla podmiotu obciążonego kosztami (represją). Trybunał zalecił władzy ustawodawczej, by w granicach norm konstytucji i z uwzględnieniem wniosków wynikających z wyroku Trybunału, określić maksymalną wysokość wszystkich opłat egzekucyjnych, przeciwko którym można wysunąć zarzuty podobne do rozpatrywanych w rozstrzyganej przez Trybunał sprawie. Do chwili obecnej władza ustawodawcza zaleceń tych nie wykonała.

Zgodnie z treścią art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. "Orzeczenie Trybunału o niezgodności z Konstytucją (...), na podstawie którego zostało wydane (...) rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę m.in. do wydania innego niż umorzenie postępowania lub uchylenie decyzji, rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania". "W sytuacji, gdy została stwierdzona niekonstytucyjność przepisu, a nie mamy do czynienia z postanowieniem czy też decyzją administracyjną tylko z czynnością administracyjną w postaci pobrania kosztów egzekucyjnych, trzeba zastosować "inne środki", do których odnosi się art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. Za środek taki uznać należy właśnie możliwość wystąpienia o zwrot części niezasadnie pobranych kosztów egzekucyjnych" (tak wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Go 427/17). Okoliczność ta podlega również badaniu w sytuacji, gdy rozpoznawana jest sprawa umorzenia kosztów egzekucyjnych pobranych na podstawie przepisów, co do których Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z konstytucją lub wskazał na konieczność ich zmiany z uwagi na adekwatność ich treści z przepisami uznanymi za sprzeczne z konstytucją. Należy przy tym dodać, że przepisy art. 190 ust. 1 w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP zawierają normę prawną, zgodnie z którą sądy (w tym sądy administracyjne) związane są powszechną mocą obowiązującą orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, które są elementem kształtującym stan prawny oceniany przez sąd (tak wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 923/16).

Skoro w niniejszej sprawie wniosek Skarżących dotyczył umorzenia kosztów egzekucyjnych naliczonych na podstawie art. 64 ustawy egzekucyjnej, tj. przepisów nie zawierających stawki maksymalnej opłat za czynności czy opłat manipulacyjnych, zaś przepisy w tym brzmieniu Trybunał Konstytucyjny uznał za naruszające lub mogące naruszać Konstytucję ze wskazaniem warunków prowadzących do takiego naruszenia, a organ władzy ustawodawczej wyroku tego nie wykonał, to tym samym ważnym interesem publicznym, o którym mowa w art. 64e § 2 pkt 2 ustawy egzekucyjnej staje się uszanowanie, respektowanie orzeczenia Trybunału, a tym samym i samej Konstytucji na której przepisy i zasady powołał się Trybunał wydając wyrok z dnia 28 czerwca 2016 r. (SK 31/14). Ważnym interesem publicznym jest bowiem zachowanie stanu zgodnego z Konstytucją RP i wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego w sytuacji, gdy władza ustawodawcza pozostaje w opóźnieniu z jego realizacją. Okoliczność ta może stanowić o zaistnieniu ważnego interesu publicznego rozumianego jako zachowanie ustanowionych zasad porządku prawnego i nieobciążania podmiotów funkcjonujących w tym porządku, ciężarami wynikającymi z przepisów, co do których orzeczono w określonym zakresie niezgodność z Konstytucją, bądź ze stanu tego wynikającymi. Ważnym interesem publicznym jest to, by organy państwa (władza wykonawcza), w ramach integralności jego systemu prawnego, podejmowały działania uwzględniające stwierdzone przez Trybunał Konstytucyjny (władza sądownicza), uchybienia innego organu (władza ustawodawcza).

Dlatego też Sąd uznaje, że organ egzekucyjny naruszył przepis art. 64e § 2 pkt 2 ustawy egzekucyjnej uznając, że nie stanowi ważnego interesu publicznego takie stosowanie przepisów regulujących koszty egzekucyjne, by doprowadzić do stanu respektowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego ich maksymalnej wysokości, a tym samym, że niekonstytucyjność przepisów egzekucyjnych, w tym zakresie, pozostaje bez wpływu na możliwość ich umorzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ślad za poglądem wyrażonym w powołanym wcześniej wyroku WSA w Gliwicach z 19 września 2018 r. (I SA/Gl 760/18) stwierdza, że w interesie publicznym jest to, by przestrzegane były normy konstytucyjne oraz to, by organy państwa usuwały skutki niezgodności przepisów z konstytucją w każdy przewidziany prawem sposób.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela pogląd sformułowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 11 stycznia 2017 r., I SA/Kr 1291/16, że "W postępowaniu w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych organ, ramach przesłanki ważnego interesu publicznego, powinien również zbadać (pomimo, że ustawodawca nie powiązał kosztów postępowania egzekucyjnego w administracji z jego efektywnością oraz realnymi nakładami pracy organu egzekucyjnego), czy koszty egzekucyjne nie przekształciły się w dokuczliwą sankcję, w sposób nieuzasadniony obciążającą zobowiązaną".

W ocenie Sądu argumentacja odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych zawarta w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji nie zasługiwała na aprobatę przez organ II instancji i dlatego organ II instancji to postanowienie powinien uchylić. Niepodjęcie takiego rozstrzygnięcia powoduje zatem, że organ naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia wydanego z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1, 80 w związku z art. 18 u.p.e.a.

Rozpoznając sprawę ponownie organ nadzoru uwzględni poczynione wyżej oceny prawne i dokona analizy okoliczności sprawy w kontekście stwierdzenia ważnego interesu publicznego o którym mowa w art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. przy uwzględnieniu stanowiska zawartego w wyroku Trybunału Konstytucyjnego wymienionego wyżej oraz przy zachowaniu opisanych tam zasad konstytucyjnych. W celu ustalenia tego interesu organ przeprowadzi szczegółowe badanie m.in. kwestii związku wysokości spornych kosztów z wyegzekwowanymi należnościami i nakładem pracy organów podatkowych przy ich uzyskaniu.

Z tych przyczyn wobec stwierdzenia naruszenia prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2018, poz. 1302, dalej: P.p.s.a.), Sąd orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. na rzecz Skarżących zasądzono od Organu zwrot kosztów postępowania sądowego obejmujący równowartość kwoty uiszczonego wpisu sądowego od skargi.