Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2055/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 193 poz 1194
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity.
article: art. 132 ust. 5
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta G. i Gminy Miasta G. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta G. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], orzekającą o ustaleniu na rzecz Gminy Miasta G. odszkodowania w kwocie [...] zł z tytułu przejęcia z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, położonej w G., w obrębie [...], przeznaczonej pod realizację inwestycji drogowej polegającej na połączeniu Portu [...] z Portem [...], zadanie IV, odcinek [...] w G. oraz o zobowiązaniu do wypłaty tak ustalonego odszkodowania Prezydenta Miasta G. w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

Powyższe rozstrzygniecie zostało wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym sprawy:

Nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, położona

w G., w obrębie [...], decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, została przeznaczona pod realizację inwestycji drogowej polegającej na połączeniu Portu [...] z Portem [...] w G. Kolejną decyzją z dnia [...] grudnia 2011 roku, nr [...] Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu na rzecz Gminy Miasta G. odszkodowania w kwocie [...] zł z tytułu przejęcia z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] i zobowiązał do wypłaty odszkodowania Prezydenta Miasta G.

Od powyższej decyzji Prezydent Miasta G. wniósł odwołanie do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Odwołujący się zarzucił organowi pierwszej instancji, że ten błędnie zastosował w niniejszej sprawie przepis art. 22 ust.

2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. nr 193, poz. 1194 i nr 99 poz. 1227 oraz nr 72, poz. 620) – dalej jako specustawa, zamiast przepisu art. 132 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 102, poz. 651 ze zm.) – dalej jako u.g.n. Zdaniem odwołującego się doszło również do naruszenia prawa materialnego, w szczególności przepisu art. 353 § 1 K.C. poprzez jego niezastosowanie, polegające na określeniu w zaskarżonej decyzji tego samego podmiotu jako jednocześnie zobowiązanego do wypłaty odszkodowania i zarazem uprawnionego do jego otrzymania (tzw. konfuzja uprawnień wierzycielskich i obowiązków dłużnika).

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w toku prowadzonego postępowania ustalił, że podstawą dla ustalenia odszkodowania za przejęcie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] stanowił operat szacunkowy sporządzony w dniu [...] września 2011 roku przez rzeczoznawców majątkowych P. K. i A. G. Biegli ustalili w nim m. in., że dla wycenianej nieruchomości na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej, obowiązywał miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego L. stadion w mieście G. przyjęty uchwałą Rady Miasta G. Nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., w którym nieruchomość ta oznaczona jest symbolem [...] - teren projektowanej ulicy głównej – [...] i ulicy lokalnej - ul. [...]. Przy wycenie gruntu biegli zastosowali podejście porównawcze, metodę korygowania ceny średniej. Wyselekcjonowali oni [...] transakcji w przedziale cenowym od [...] do [...] zł/m2. Ponadto wycenili wartość naniesień budowlanych (placu parkingowego o pow. [...] m2.), przy zastosowaniu podejścia kosztowego, metodą kosztów odtworzenia, techniką wskaźnikową na kwotę [...] zł, a drzewa posadowione na gruncie oszacowali na kwotę [...] zł. Ostatecznie wartość przedmiotowej nieruchomości biegli ustalili na kwotę [...] zł, a Wojewoda [...] w takiej wysokości powiększonej o 5% z tytułu wcześniejszego wydania nieruchomości ustalił odszkodowanie.

Oceniając sporządzony operat pod kątem zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004r., Nr 207, poz. 2109 ze zm.), a szczególności zapisów § 36 tego rozporządzenia Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uznał, że został on sporządzony prawidłowo. Odnosząc się natomiast do zarzutu Prezydenta Miasta G. dotyczącego nieprawidłowego określenia podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zauważył, że w myśl przepisu art. 1 ust. 2 specustawy w odniesieniu do dróg innych niż zarządzane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad uprawnienia, obowiązki i zadania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wynikające z ustawy wykonuje właściwy zarządca drogi. Dodał również, że zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 specustawy koszty nabycia nieruchomości pod drogi, w tym odszkodowania, finansowane są na podstawie przepisów o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, przepisów o drogach publicznych oraz przepisów o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym. W ocenie organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że użyte w powołanym przepisie sformułowanie "koszty nabycia pod drogę, w tym odszkodowania" obejmuje również obowiązek wypłaty odszkodowania z tytułu przejęcia nieruchomości pod drogę publiczną. Organ odwoławczy podkreślił, że specustawa jest regulacją szczególną (lex specialis) w stosunku do u.g.n., ponieważ określa ona zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych, w tym lokalizację, nabywanie nieruchomości, jak i organy właściwe do orzekania w tych sprawach. Dlatego zdaniem organu wbrew twierdzeniom odwołującego się o obowiązku zastosowania w niniejszej sprawie art. 132 ust. 5 u.g.n. nie można wywodzić z treści art. 12 ust. 5 specustawy. Minister wskazał również, że stosownie do treści art. 12 ust. 5 ww. ustawy do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a, stosuje się odpowiednio przepisy u.g.n. z zastrzeżeniem art. 18. Organ zauważył, że użycie przez ustawodawcę określenia "odpowiednio" wskazuje, iż jego wolą nie było stosowanie przepisów u.g.n.

w sposób bezpośredni, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania odszkodowawczego i z uwzględnieniem jego specyfiki. Kwestia finansowania inwestycji drogowych została rozstrzygnięta w art. 22 ust. 1 specustawy, a zatem nie zachodzi konieczność stosowania w tym zakresie przepisów u.g.n.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej przyjął, że do wypłaty odszkodowania nie ma zastosowania art. 132 ust. 5 u.g.n., ponieważ jest on wyłączony przez uregulowanie szczególne zawarte w art. 22 ust. 1 specustawy. Ponadto zauważył, że stosownie do treści przepisu art. 1 ust. 2 specustawy w odniesieniu do dróg innych niż zarządzane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad uprawnienia, obowiązki i zadania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wynikające z ustawy wykonuje właściwy zarządca drogi. Natomiast stosownie do treści przepisu art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta, do którego należy zatem w myśl art. 20 tej ustawy, m.in. pełnienie funkcji inwestora oraz nabywanie nieruchomości pod pasy drogowe dróg publicznych. Organ powołał się również na przepis art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 roku o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego (Dz. U. 2005 r. Nr 267, poz. 2251 ze zm.), który stanowi, że w granicach miast na prawach powiatu zadania w zakresie finansowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania, ochrony i zarządzania drogami publicznymi,

z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, finansowane są z budżetów tych miast. Mając na uwadze powyższe ustalenia organ uznał, że odszkodowanie powinno być wypłacone przez Prezydenta Miasta G. Odnosząc się natomiast do kwestii tożsamości podmiotu uprawnionego do otrzymania odszkodowania i do jego wypłaty, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uznał, iż nie jest on zasadny. Organ wskazał, że obowiązek ustalenia odszkodowania za przejętą nieruchomość nakłada na organ administracji publicznej specustawa. Ustawa ta nie przewiduje od tego żadnych wyjątków. Z kolei kwestia sposobu spełnienia zobowiązania do wypłaty odszkodowania nałożonego w/w decyzją pozostaje poza właściwością organów administracji.

W związku z powyższymi ustaleniami Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [..] września 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...].

Na powyższą decyzję Prezydent Miasta G. i Gmina Miasta G. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucili naruszenie:

- prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 22 ust. 1 specustawy w zw.

z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 roku o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego (Dz. U. nr 267, poz. 2251 z 2005 roku późniejszymi zmianami), skutkujące błędnym określeniem podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania za przejęcie nieruchomości pod drogi publiczne,

- prawa materialnego poprzez błędne niezastosowanie art. 12 ust. 5 specustawy w zw. z art. 132 ust. 5 u.g.n., skutkujące błędnym określeniem podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania za przejęcie nieruchomości pod drogi publiczne,

- prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 353 § 1 k.c., skutkujące błędnym wskazaniem tego samego podmiotu jako jednocześnie zobowiązanego do wypłaty odszkodowania oraz uprawnionego do otrzymania odszkodowania,

- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7

w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a. oraz art. 105 § 1 k.p.a. w zw.

z w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu przez organ drugiej instancji w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo tego, że decyzja organu pierwszej instancji jest trwale niewykonalna,

- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., polegające wadliwym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji,

- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art.

7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., polegające na nierozpatrzeniu przez organ drugiej instancji wszystkich zarzutów wobec decyzji organu pierwszej instancji podniesionych przez skarżącego.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że wydane rozstrzygnięcia są wadliwe. Zaznaczyli, że na gruncie u.g.n. nabywanie nieruchomości zostało ograniczone wyłącznie do skutków dokonywanych czynności prawnych. Natomiast

w niniejszej sprawie pozyskanie nieruchomości zostało dokonane przez władcze rozstrzygniecie (decyzja administracyjna), a nie w drodze czynności prawnej. Powyższe w ocenie skarżących oznacza, że nie może być mowy o stosowaniu art. 22 ust.

1 specustawy drogowej, który dotyczy tylko nabycia w drodze czynności cywilnoprawnej. Prezydent Miasta G. zakwestionował również stanowisko organów, które ustalili, że jest on zobowiązany do wypłaty odszkodowania na mocy przepisu art. 3 ust. 3 ustawy o finansowaniu. Jego zdaniem przepis ten nie obejmuje zapłaty odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości, bo nie mieści się on

w pojęciach "finansowanie, budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona

i zarządzanie drogami publicznymi". Natomiast odszkodowania, o których mowa w art. 22 ust. 1 specustawy są pojęciem węższym mieszczącym się w ramach pojęcia kosztów nabycia nieruchomości. Skarżący wskazał, że w dziale III u.g.n. znajduje się przepis art. 132 ust. 5 u.g.n., który w sposób jednoznaczny reguluje kwestię podmiotu zobowiązanego do zapłaty odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości, wskazując, że jest nim starosta działający w imieniu Skarbu Państwa. Powyższe stanowisko odpowiada również kryteriom prokonstytucyjnej wykładni prawa. Skarżący wniósł również o przeprowadzenie dowodu z wymienionych w skardze dokumentów. Skarżący uważa również, że nawet gdyby uznać, iż z art. 22 ust. 1 specustawy w związku z art. 3 ust. 3 ustawy o finansowaniu wynika, że finansowanie odszkodowań z tytułu wywłaszczeń dokonanych na potrzeby budowy dróg publicznych zlokalizowanych w miastach na prawach powiatu, jest obowiązkiem prezydentów takich miast, to nie oznacza to automatycznie, że ci prezydenci są podmiotami zobowiązanymi do wypłaty odszkodowań. Przepisy te nie posługują się pojęciem "zapłata odszkodowania" jak ma to miejsce w przypadku przepisu art. 132 ust. 5 u.g.n., ani nie wskazują podmiotów zobowiązanych do wypłaty odszkodowań. Skarżący zauważył również, że sytuacja w której ten sam podmiot ma zapłacić odszkodowanie sam dla siebie jest wątpliwa. Prowadzi to bowiem, do sytuacji w której dochodzi do konfuzji długu i wierzytelności, bowiem Prezydent Miasta G. dokonuje wypłaty z budżetu Gminy Miasta G. na rzecz tej Gminy Miasta G. Zdaniem skarżącego powstała sytuacja jest nieprawidłowa. Uczynienie bowiem jednego podmiotu zarówno wierzycielem jak i dłużnikiem jest sprzeczne z istotą stosunku cywilnoprawnego, który jest immanentnie związany z każdą relacją wierzyciel – dłużnik.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Odnosząc się do zarzutów skargi skarżący wyjaśnił, że nie stanowią one nowych okoliczności w sprawie lecz były znane organowi w przeprowadzonym postępowaniu gdzie się do nich ustosunkowano.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Przedmiotowa sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), który zgodnie z dyspozycją określoną w art. 1 § 2 ww. ustawy dokonuje kontroli aktu zaskarżonego pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 290 ), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę pod tym kątem, należało uznać, że skarga winna zostać oddalona.

Niezależnie od oceny przez Sąd całości prowadzonego postępowania, zasadnicze rozważania skupiły się na analizie kwestii spornej między stronami, to jest prawidłowości określenia przez organy orzekające w sprawie podmiotu właściwego do wypłaty odszkodowania. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonych decyzji uznać należało, że brak jest podstaw do ich uchylenia.

Na wstępie należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie doszło do przejęcia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa oraz do ustalenia odszkodowania na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 721 ze zm.) – dalej jako specustawa celem realizacji inwestycji drogowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19 poz. 115 ze zm.) – por. art. 1 ust. 1 specustawy.

W art. 1 ust. 2 specustawy wyraźnie wskazano, że w odniesieniu do dróg innych niż zarządzane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad uprawnienia, obowiązki i zadania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wynikające z tej ustawy wykonuje właściwy zarządca drogi. Ponadto z przepisu art. ust. 1 tej ustawy wynika zaś, że zarządcą drogi jest organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony drogi.

Niezależne jednak od powyższej regulacji zauważyć należy, że kwestie finansowania inwestycji drogowych rozstrzygnięte zostały w art. 22 ust. 1 specustawy. Przepis ten stanowi wyraźnie, że koszty nabycia nieruchomości pod drogi, w tym odszkodowania, finansowane są na podstawie przepisów o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, przepisów o drogach publicznych oraz przepisów o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym.

Powyższe oznacza, że jak słusznie zauważył Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej kwestia wypłaty odszkodowania uregulowana jest w sposób wyczerpujący w powołanej wyżej ustawie w tym sensie, że zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu art. 22 ust. 1 specustawy, powoduje, że automatycznie wyłączone zostaje stosowanie regulacji z art. 132 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W ocenie Sądu prawidłowe jest również stanowisko organów orzekających w sprawie, że choć powołany wyżej przepis art. 22 ust. 1 specustawy nie określa podmiotu zobowiązanego do poniesienia kosztów nabycia nieruchomości pod drogi, w tym kosztów odszkodowania, odsyła w tym zakresie m.in. do przepisów ustawy o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, wynika to z literalnego brzmienia tego przepisu. Sięgając zatem do regulacji ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego (Dz. U. Nr 267, poz. 2251 ze zm.) – w szczególności z treści przepisu art. 3 ust. 1 w którym znalazł się zapis, iż zadania w zakresie budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg oraz zarządzania nimi finansowane są - w odniesieniu do dróg krajowych - przez ministra właściwego do spraw transportu za pośrednictwem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad albo drogowych spółek specjalnego przeznaczenia, w odniesieniu do dróg wojewódzkich - przez samorząd województwa, odniesieniu do dróg powiatowych - przez samorząd powiatowy. W myśl natomiast art. 3 ust. 3 tej ustawy, w granicach miast na prawach powiatu zadania w zakresie finansowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania, ochrony i zarządzania drogami publicznymi, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, finansowane są budżetów tych miast.

Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego przepisy ustawy o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego jednoznacznie określają podmioty zobowiązane do finansowania zadań związanych z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem, ochroną oraz zarządzeniem określoną kategorią dróg. A zgodnie z art. 22 ust. 1 specustwy reguły wynikające z powyższych przepisów stosuje się także do finansowania kosztów nabycia nieruchomości pod drogi.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że objęta zaskarżoną decyzją nieruchomość, przeznaczona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, położona jest w granicach Miasta G., które jest miastem na prawach powiatu. Oczywiste zatem jest, że stosownie do treści powołanych wyżej przepisów, tj. art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. i art. 22 ust. 1 specustawy, odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość, przejętą pod rozbudowę drogi wojewódzkiej, powinno być wypłacone przez Prezydenta Miasta G.

Mając na uwadze powyższe wywody należy uznać, że stanowisko organów, co do określenia podmiotu zobowiązanego do wypłacenia odszkodowania jest zgodne z prawem. To Miasto G. (jako miasto na prawach powiatu) jest właścicielem działki nr 13/7. W związku z tym zobowiązanym do wypłaty odszkodowania za powyższą nieruchomość jest Prezydent Miasta G., a nie Zarząd Dróg Miejskich w G. wykonujący jedynie zadania zarządcy drogi zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Mając powyższe na uwadze skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 290).