Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3803/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116 par. 4, art. 107 par. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Justyna Mazur, sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant starszy referent Grażyna Wojda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności P.K. wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z 22 listopada 2016r. P.K. (zwany dalej: "Skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej ze spółką odpowiedzialności podatkowej Skarżącego, byłego członka zarządu W. Sp. z o.o.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z akt sprawy, W. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Spółką") złożyła organowi podatkowemu zeznanie CIT-8 o wysokości dochodu osiągniętego w roku podatkowym 2011, w którym wykazała zobowiązanie podatkowe do zapłaty w kwocie 32.139 zł. Z uwagi na nieuregulowanie przez ww. Spółkę tego zobowiązania podatkowego w terminie płatności, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (zwany dalej: "organem pierwszej instancji") wystawił tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 29 sierpnia 2012r. i wszczął postępowanie egzekucyjne z majątku Spółki.

Po stwierdzeniu bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec Spółki, organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2016r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie odpowiedzialności podatkowej Skarżącego – jako byłego członka zarządu Spółki za zaległość podatkową tej Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2011r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Następnie decyzją z dnia 13 lipca 2016r. organ pierwszej instancji orzekł o solidarnej ze Spółką odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległość podatkową tej Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2011r. w kwocie 32.139 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 13.942 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 2.094,49 zł.

Następnie Skarżący pismem z dnia 28 lipca 2016r. złożył odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji, wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił w swoim odwołaniu organowi pierwszej instancji brak dokonania właściwych ustaleń faktycznych oraz naruszenie przepisów: art. 107 § 1 i § 2 pkt 2, art. 116 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm.) – zwanej dalej: "O.p.", poprzez nieprawidłową wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie, a w związku z tym niewłaściwe zastosowanie art. 108 i art. 109 O.p., poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż zaszła okoliczność uzasadniająca zastosowanie odpowiedzialności solidarnej osoby trzeciej.

W uzasadnieniu odwołania Skarżący wskazał, że jako były prezes Spółki pełnił tę funkcję przez bardzo krótki okres czasu. Informował wówczas Urząd Skarbowy o przesuniętych terminach płatności ze strony kontrahentów Spółki oraz o tym, że prowadzone inwestycje mają odroczone terminy płatności (60-90 dni). W dodatku w okresie, w jakim pozostawał Prezesem (okres zimowy), nie było możliwości prowadzenia prac budowlanych, a co za tym idzie - osiągania dochodów. Po objęciu funkcji w zarządzie Skarżący wprowadził zmiany, podpisał nowe kontrakty, czego efektem miały być przychody, o ile pamięta dobrze na maj - czerwiec 2012r. i złożył plan spłaty zobowiązań z uwzględnieniem w pierwszej kolejności Urzędu Skarbowego i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Została też wynajęta zewnętrzna firma do sprawdzenia stanu finansów Spółki. Wytyczne, jakie wprowadził, oraz sprawozdanie od tej firmy przedstawiały Spółkę w bardzo dobrej sytuacji i dawały możliwości szybkiego wyjścia z chwilowych kłopotów finansowych. Zdaniem Skarżącego, podpisane kontrakty dawały podstawę do twierdzenia, że do lipca 2012r. Spółka nie będzie miała żadnych zobowiązań. Następnie decyzją udziałowców Skarżący został z dniem 30 kwietnia 2012r. odwołany z funkcji prezesa zarządu. Po tej dacie Spółka dalej prowadziła inwestycje, które rozpoczął Skarżący. Powołano nowy zarząd, Spółka nie była w stanie upadłościowym i z pewnością otrzymywała zapłatę za wykonane prace. Z tych względów zdaniem Skarżącego sprawa winna być skierowana do odpowiednich osób, które po dniu 30 kwietnia 2012r. zarządzały lub do tej pory zarządzają majątkiem Spółki.

Skarżący wskazał też, że Spółka posiadała duży kapitał zakładowy, kaucje gwarancyjne oraz wynagrodzenia z tytułu umów, o czym informował on Urząd Skarbowy, przedstawiając potencjalne źródła zaspokojenia roszczeń. Skarżący zauważył też, że został on odwołany z funkcji prezesa Spółki z dniem 30 kwietnia 2012r., natomiast płatności na rzecz Spółki miały spływać od maja 2012r. i z tych środków miał być opłacony podatek wynikający ze złożonej deklaracji CIT-8 za 2011r. Skarżący w związku z upomnieniami organu podatkowego nr [...] i [...], wysłał w dniu 7 maja 2012r. do Urzędu Skarbowego pismo informujące o odwołaniu go z zarządu Spółki, w którym to piśmie podał też informacje o źródłach zaspokojenia należności, jednakże organ podatkowy nie dokonał ich zabezpieczenia. Kolejnym pismem, dotyczącym upomnienia nr 5915/12, Skarżący wskazał dalsze możliwości zaspokojenia żądań finansowych organu podatkowego, dlatego też stoi na stanowisku, iż nie może być mowy o solidarnej odpowiedzialności ze Spółką w świetle przepisów Ordynacji podatkowej. Skarżący nie zgodził się też z twierdzeniem organu pierwszej instancji, że pełnił on funkcję w zarządzie do dnia 4 lipca 2012r. Zdaniem Skarżącego, to na nowym zarządzie spoczywał obowiązek zgłoszenia zmian w KRS we właściwym terminie, bowiem jego umocowanie do działania w imieniu Spółki wygasło z dniem odwołania, tj. 30 kwietnia 2012r., a w czasie tym nie było mowy o złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, gdyż Spółka podpisała nowe kontrakty i wykonywała prace, które jasno określały, że w krótkim czasie wszelkie zaległości zostaną zapłacone.

Skarżący za błędne uznał również twierdzenia organu pierwszej instancji, że Spółka nie miała siedziby pod wskazanym adresem, gdyż do Spółki docierały upomnienia. Ponadto z zaskarżonej decyzji tego organu wynika, że umowa najmu została rozwiązana z dniem 28 lutego 2013r. czyli rok po odwołaniu Skarżącego z funkcji prezesa zarządu Spółki. Zdaniem Skarżącego, organ podatkowy nie podjął właściwych działań, żeby zabezpieczyć należności Spółki, a obecnie obciąża jej zaległościami podatkowymi Skarżącego, który współpracując z tym organem wskazywał miejsca zaspokojenia zaległości, wyczerpując tym samym wszystkie możliwe sposoby nawet po odwołaniu z pełnionej funkcji, aby należności zostały uregulowane. Skarżący wskazał też, że jako prezes zarządu był zawsze do dyspozycji organu podatkowego, natomiast to, że nowy zarząd unikał kontroli i kontaktu z organem podatkowym, nie jest winą Skarżącego. Dlatego to wobec udziałowców i obecnych władz Spółki powinny zostać obecnie wyciągnięte konsekwencje finansowe. Skarżący załączył do swojego odwołania przywołane w jego treści pisma informujące organ podatkowy o majątku Spółki.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w W.(zwany dalej: "organem odwoławczym") decyzją z dnia [...] października 2016r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał się na treść przepisów: art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 i pkt 4, art. 108 § 2 i § 3 oraz art. 116 § 1, § 2 i § 4 O.p., wskazując że podstawę przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki stanowią przepisy Rozdziału 15 Działu III ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015r. Organ odwoławczy wskazał też, że warunkiem przeniesienia odpowiedzialności na osobę trzecią jest - w odniesieniu do członków zarządu spółek kapitałowych - wykazanie dwóch przesłanek pozytywnych, tj. faktu pełnienia przez daną osobę obowiązków członka zarządu w okresie powstania zaległości podatkowych oraz bezskuteczności egzekucji z majątku spółki, przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych uzasadniających przeniesienie tej odpowiedzialności, wymienionych w art. 116 § 1 i § 2 O.p.

Następnie organ odwoławczy zauważył, że odpowiedzialność Skarżącego orzeczona zaskarżoną decyzją organu pierwszej instancji dotyczy zaległości podatkowej Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011r. Powyższe oznacza zdaniem tego organu, że wyznaczony przepisem art. 70 § 1 O.p., termin przedawnienia zobowiązania podatkowego Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011r. upłynie z dniem 31 grudnia 2017r. W konsekwencji zobowiązanie podatkowe, za zaległość z tytułu którego orzeczono odpowiedzialność Skarżącego, pozostaje wymagalne. Organ odwoławczy odnotował też, że wobec tego, iż przedmiotowe zobowiązanie podatkowe wynika z zeznania podatkowego złożonego przez Spółkę, zastosowanie znajduje w niniejszej sprawie art. 108 § 2 pkt 3 w związku z art. 108 § 3 O.p., który stanowi, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego albo doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, o czym stanowi m art. 26 § 5 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016r., poz. 599 ze zm.). Organ odwoławczy zauważył, że na wskazaną zaległość podatkową Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011r. wystawiony został tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 29 sierpnia 2012r., który został doręczony tej Spółce w dniu 4 października 2012r. w trybie zastępczym przewidzianym w art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23 ze zm.), po dwukrotnym awizowaniu przesyłki i jej niepodjęciu przez adresata. Natomiast postępowanie podatkowe wobec Skarżącego wszczęte zostało postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2016r., doręczonym w dniu 14 kwietnia 2016r. Powyższe oznacza zdaniem organu odwoławczego, że został zachowany wymóg wynikający z art. 108 § 2 pkt 3 w związku z art. 108 § 3 O.p.

Organ odwoławczy dokonując następnie analizy kwestii spełnienia przesłanek przypisania Skarżącemu odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki, zauważył że zgodnie ze znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami Skarżący został powołany na stanowisko Prezesa Zarządu Spółki w dniu 16 listopada 2011r. Uchwałą nr 2 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników, natomiast został odwołany z tej funkcji Uchwalą nr 1 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 30 kwietnia 2012r. Zarząd Spółki był w tym czasie jednoosobowy. Natomiast termin płatności zobowiązania Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011r. upływał w dniu 2 kwietnia 2012r., co oznacza zdaniem tego organu, że spełniona została w rozpatrywanej sprawie pozytywna przesłanka odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki kapitałowej, o której mowa w art. 116 § 2 O.p. Skarżący pozostawał bowiem członkiem zarządu Spółki w dacie upływu terminu płatności zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011r. Ponadto organ odwoławczy odnosząc się w tym miejscu do zarzutu Skarżącego, wedle którego organ pierwszej instancji twierdził błędnie, iż Skarżący pozostawał Prezesem Zarządu Spółki do dnia 4 lipca 2012r., wskazał że powołanie się w zaskarżonej decyzji przez organ pierwszej instancji na daty wpisów w Krajowym Rejestrze Sądowym o wpisaniu i o wykreśleniu Skarżącego z zarządu Spółki, pomimo iż jest niewystarczające do wykazania spełnienia przesłanki odpowiedzialności z art. 116 § 2 O.p., nie doprowadziło jednak do błędnego ustalenia stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy i nie miało wpływu na jej wynik. Wpisy w KRS o powołaniu i zaprzestaniu pełnienia przez daną osobę funkcji w zarządzie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością mają bowiem deklaratoryjny charakter, a zatem o faktycznym czasie pozostawania w zarządzie decydują daty wynikające ze stosownych uchwał i pism pochodzących od uprawnionych organów spółki oraz samego członka zarządu (np. rezygnacja). Organ odwoławczy zauważył też, że organ pierwszej instancji załączył do akt sprawy kopie dokumentów Spółki znajdujących się w sądzie rejestrowym, w tym kopie uchwał nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników, dotyczących powołania i odwołania Skarżącego z zarządu Spółki. Natomiast daty wynikające z tych dokumentów potwierdzają bezspornie, że Skarżący pozostawał Prezesem zarządu Spółki w dacie upływu terminu płatności podatku, tj. w dniu 2 kwietnia 2011r., co oznacza że przesłanka z art. 116 § 2 O.p. została spełniona, zaś powołanie się przez organ podatkowy pierwszej instancji na daty wpisów w KRS nie zaważyło na wyniku sprawy.

Rozpatrując następnie przesłankę bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec Spółki organ odwoławczy zauważył, że zaległość podatkowa Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 rok, do której odnosi się zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji, nie była jedynym nieuregulowanym zobowiązaniem podatkowym tej Spółki, wobec którego prowadzone było postępowanie egzekucyjne w administracji. Organ egzekucyjny prowadził bowiem również postępowanie egzekucyjne z majątku Spółki obejmujące zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące: 08,11,12/2011r., 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10,11,12/2012r. (tytuły wykonawcze [...]) oraz w podatku od czynności cywilnoprawnych (tytuł wykonawczy [...]). Organ egzekucyjny prowadził także egzekucję z majątku Spółki na rzecz Urzędu Miasta K. (tytuł wykonawczy [...]). Organ odwoławczy wymienił również w tym miejscu czynności egzekucyjne, jakie zostały podjęte wobec Spółki, obejmujące zajęcie jej rachunków bankowych oraz próbę ustalenia jej majątku. Organ odwoławczy odnotował też, że w związku z ujawnionym zbiegiem prowadzonej wobec Spółki egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową do jej rachunków bankowych, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013r. sygn. akt II Co 2569/12, Sąd Rejonowy dla W. w W. wyznaczył B.K. - Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. w W. do dalszego łącznego prowadzenia egzekucji w trybie egzekucji sądowej. Jednakże postanowieniem z dnia [...] lutego 2014r., sygn. akt [...] Komornik Sądowy umorzył prowadzone postępowanie egzekucyjne z uwagi na jego bezskuteczność. Ponadto również administracyjny organ egzekucyjny umorzył postanowieniem z dnia 15 grudnia 2014r. postępowanie egzekucyjne prowadzone z majątku Spółki, stwierdzając jego bezskuteczność. W uzasadnieniu organ egzekucyjny wskazał na zastosowane środki i podjęte czynności egzekucyjne, celem ujawnienia majątku Spółki, które nie doprowadziły jednak do zaspokojenia dochodzonych należności, a ponadto powołał się na nieprowadzenie przez Spółkę działalności gospodarczej pod zgłoszonym adresem siedziby, brak kontaktu z jedynym członkiem zarządu będącym obcokrajowcem, brak aktualizacji danych adresowych i zaprzestanie składania deklaracji podatkowych w 2013r.

Organ odwoławczy uznał też, że pisma, na które powołuje się Skarżący, a w których informował on organ podatkowy o możliwych źródłach zaspokojenia zaległości podatkowych Spółki, tj. kaucjach gwarancyjnych złożonych przez tą spółkę, nie stanowią dowodu obalającego twierdzenie o bezskuteczności egzekucji prowadzonej z majątku Spółki. Organ odwoławczy zauważył, że kaucja gwarancyjna, to przysługujący inwestorowi rodzaj zabezpieczenia realizowanego albo przez wniesienie przez wykonawcę określonej kwoty pieniężnej na okres realizacji umowy albo przez zatrzymanie przez inwestora części kwoty należnej wykonawcy z każdej wystawianej przez niego faktury. W przypadku bezawaryjnego wykonania umowy, kaucja podlega zwrotowi na rzecz wykonawcy. W rozpatrywanej sprawie administracyjne i sądowne organy egzekucyjne prowadziły postępowanie egzekucyjne wobec Spółki w okresie od 2012r. do końca 2014r., a zatem w okresie, kiedy Spółka winna była - przy założeniu, iż prawidłowo zrealizowała zawarte umowy - otrzymać na rachunek bankowy kwoty wpłacone jako kaucje. Tymczasem, pomimo iż organy egzekucyjne zajęły rachunki bankowe należące do Spółki, nie wpłynęły na nie żadne środki, w szczególności tytułem zwrotu kaucji gwarancyjnych. Ponadto od 2013r. Spółka zaprzestała składania deklaracji podatkowych, nie prowadziła też działalności pod adresem siedziby, brak było kontaktu z jej zarządem. W zaistniałej sytuacji, pomimo iż nie doszło do zabezpieczenia roszczeń organu podatkowego, nie można jednak zdaniem tego organu przyjąć za udowodnione, iż istniał nadający się do egzekucji majątek Spółki. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji wykazał zaistnienie przesłanki warunkującej odpowiedzialność osoby trzeciej, tj. bezskuteczności egzekucji prowadzonej do majątku Spółki.

W dalszej kolejności organ odwoławczy dokonał analizy kwestii wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanek egzoneracyjnych wymienionych w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i b oraz pkt 2 O.p., umożliwiających uwolnienie się Skarżącego od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Organ odwoławczy wyjaśnił, że strona chcąc uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe zarządzanej spółki powinna wykazać, że stosowny wniosek o ogłoszenie jej upadłości lub o wszczęcie postępowania układowego został złożony w terminie, bądź też, że nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęciu postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości albo powinna wskazać mienie zarządzanej spółki pozwalające na zaspokojenie dochodzonych należności. Jednakże mimo, iż ciężar wykazania ziszczenia się negatywnych przesłanek odpowiedzialności z woli ustawodawcy ciąży na stronie postępowania, zgodnie z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości, gdyż tylko niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 O.p.

Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, iż w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji Prezesa Zarządu Spółki zaistniały przesłanki upadłości tej Spółki w postaci braku regulowania wymagalnych zobowiązań, a więc okoliczności określonej w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2003r., Nr 60, poz. 535 ze zm.) – zwanej dalej: "u.p.u.n.", w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015r. Spółka nie wykonywała bowiem swoich zobowiązań w zakresie zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące: 08,11,2/2011r. oraz 01-12/2012r. (do 03/2012r. powstałych w czasie sprawowania funkcji w zarządzie przez Skarżącego) i w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011r. Organ odwoławczy zauważył też, że Spółka zalegała również z zapłatą składek na ubezpieczenie społeczne pracowników wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za okresy od 09/2011r. do 04/2013r. (do 03/2012r. powstałych w czasie sprawowania funkcji w zarządzie przez Skarżącego), co wynika z pisma ZUS z dnia 30 kwietnia 2014r., nr [...], a także wobec wierzyciela cywilnego - o czym świadczy zbieg egzekucji administracyjnej z sądową. Zdaniem organu odwoławczego, skoro sytuacja taka zaistniała, to obowiązkiem Skarżącego, wynikającym z art. 21 u.p.u.n., było zgłoszenie w ciągu dwóch tygodni wniosku o ogłoszenie upadłości lub postępowania układowego Spółki. Organ odwoławczy uznał też, że zakładając, iż najstarsze niewykonane zobowiązania Spółki powstały w październiku i listopadzie 2011r., a kolejne miesiące przynosiły nowe zadłużenie, to koniec 2011r. był momentem początkowym biegu tego terminu na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub postępowania układowego Spółki. Skarżący takiego wniosku jednak nie złożył, pomimo wiedzy o istniejących zaległościach płatniczych. Organ odwoławczy dodał również w tym miejscu, że w przypadku ustalenia wystąpienia podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości z uwagi na zaprzestanie płacenia wymagalnych zobowiązań, nie jest koniecznym analizowanie czy wystąpiła też druga z przesłanek upadłości - przewaga tych zobowiązań nad majątkiem. Wystarczy bowiem samo stwierdzenie, iż Spółka zalegała z zapłatą bezspornych należności - co w niniejszej sprawie zostało ustalone. Natomiast przyczyny takiego stanu rzeczy (braku zapłaty) pozostają bez znaczenia dla oceny momentu, w którym podmiot staje się niewypłacalny.

Organ odwoławczy kończąc swoje rozważania dotyczące przesłanek egzoneracyjnych uznał też, że Skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności natury faktycznej mogących świadczyć o tym, iż nie miał wpływu na możliwość złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, pomimo wystąpienia podstaw do tego. Skarżący nie wskazał też mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie jej zaległości podatkowych w znacznej części. Tym samym zasadnym jest zdaniem tego organu przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zaszła żadna z przesłanek egzoneracyjnych uzasadniających odstąpienie od orzekania o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki.

Skarżący zaskarżył następnie powyższą decyzję organu odwoławczego, wnosząc przywołaną na wstępie skargę w piśmie z dnia 22 listopada 2016r., w której zarzucił organowi odwoławczemu brak dokonania właściwych ustaleń faktycznych oraz naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, poprzez nieprawidłową wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie. Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący wniósł w swojej skardze o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi Skarżący powtórzył argumenty podniesione wcześniej w uzasadnieniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.

W piśmie z dnia 16 grudnia 2016r. stanowiącym odpowiedź na powyższą skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz uznając zarzuty skargi za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa.

W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy dokonania przez organy podatkowe ustaleń dających podstawę do orzeczenia o odpowiedzialności solidarnej Skarżącego za zobowiązania podatkowe Spółki, jak również prawidłowości dokonanej przez organy podatkowe wykładni i zastosowania przepisów materialnoprawnych dotyczących odpowiedzialności solidarnej członków zarządu spółki za zobowiązania podatkowe spółki.

Skarżący zarzuca, że organy podatkowe błędnie przyjęły, że Skarżący nie wskazał mienia Spółki, z którego możliwe jest zaspokojenie zaległości podatkowych. Podniósł, że trudności finansowe Spółki miały przejściowy charakter i istniała możliwość szybkiego wyjścia z trudnej sytuacji finansowej. W okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji prezesa zarządu Spółka nie kwalifikowała się do ogłoszenia upadłości. Nowy zarząd jest w ocenie Skarżącego odpowiedzialny za aktualną sytuację finansową Spółki.

Z kolei organy podatkowe przyjęły, że zostały spełnione wszystkie warunki przeniesienia na Skarżącego odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011r. powstałe w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji prezesa zarządu Spółki, a równocześnie Skarżący nie wykazał wystąpienia przesłanek egzoneracyjnych.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 116 O.p. za zaległości podatkowe między innymi spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2). W świetle art. 116 § 4 O.p. ww. przepisy stosuje się do byłego członka zarządu.

Odpowiedzialność członka zarządu za odsetki od zaległości podatkowej wynika z art. 107 § 2 pkt 2 O.p., a za koszty egzekucyjne – z § 2 pkt 4 tegoż artykułu.

Odpowiedzialność osób trzecich jest instytucją prawną wiążącą skutki istnienia zaległości podatkowych z podmiotem innym, niż podatnik. Regulacja ta ma charakter wyjątkowy. Osoby trzecie ponoszą bowiem odpowiedzialność za cudzy dług, a odpowiedzialność ta wynikać może wyłącznie z mocy konkretnego przepisu ustawy. Do kręgu tych osób należą wyłącznie podmioty wymienione w art. 110 – 117 O.p. Katalog osób trzecich ponoszących odpowiedzialność z tytułu cudzych zaległości podatkowych ma przy tym charakter zamknięty. Orzeczenie o odpowiedzialności osób trzecich nie uwalnia dłużnika od tej odpowiedzialności, tylko poszerza krąg podmiotów, od których organ podatkowy może dochodzić zaspokojenia przeterminowanych zobowiązań. Odpowiedzialność osób trzecich w Ordynacji podatkowej ma charakter subsydiarny w stosunku do odpowiedzialności podatnika (płatnika, inkasenta). Zależna jest nadto od istnienia zobowiązania podatkowego i od jego realizacji przez podatnika (a w zasadzie braku realizacji zobowiązania, w całości lub w części). Ma zatem charakter akcesoryjny. Wydanie decyzji o odpowiedzialności członka zarządu wymaga wykazania zarówno przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności, jak również wykazania, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki wyłączające tą odpowiedzialność, tzw. przesłanki egzoneracyjne. Przesłankami pozytywnymi są: pełnienie funkcji członka zarządu w czasie, gdy powstała zaległość podatkowa spółki oraz bezskuteczność egzekucji z majątku spółki. Przesłankami uwalniającymi od odpowiedzialności (egzoneracyjnymi) są zaś: zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego bądź brak winy w niezgłoszeniu tych wniosków oraz wskazanie mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych.

W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że organ podatkowy zobowiązany jest wskazać okoliczności pełnienia obowiązków przez członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz, że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Natomiast ciężar wykazania którejkolwiek z okoliczności uwalniających od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu.

Jak wynika z treści przywołanego przepisu, członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe poprzez wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości, lub wszczęto postępowanie układowe albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości, lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy. Przesłanką egzoneracyjną jest również wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, które w świetle powołanych wyżej przepisów art. 116 O.p. zasadnie przyjęły, że w sprawie wystąpiły przesłanki do obciążenia Skarżącego odpowiedzialnością za zaległości podatkowe Spółki.

Po pierwsze, w czasie, w którym powstały przedmiotowe zaległości, Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki (art. 116 § 2 Op). Mianowicie Skarżący został w dniu 16 listopada 2011r. powołany uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki na stanowisko prezesa zarządu Spółki. Z kolei w dniu 30 kwietnia 2012r. uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki Skarżący został odwołany ze stanowiska prezesa zarządu Spółki. Jak już była powyżej mowa, termin płatności przedmiotowych zobowiązań podatkowych przypadał na okres pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu Spółki, to jest na dzień 2 kwietnia 2012r.

Skarżący nie kwestionuje dat powołania i odwołania go z zarządu Spółki.

W ocenie Sądu organy prawidłowo zatem uznały, że spełniona została pierwsza z pozytywnych przesłanek warunkująca przeniesienie na Skarżącego odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki.

Drugą z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 § 1 O.p., jest bezskuteczność egzekucji wobec Spółki. Bezskuteczność egzekucji w całości lub w części, o której mowa w art. 116 § 1 O.p., oznacza stan, gdy wierzyciel podatkowy nie uzyskał zaspokojenia mimo przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego. Może być ona stwierdzona każdym prawnie dopuszczalnym dowodem i świadczyć o niej może również brak skuteczności czynności egzekucyjnych dokonanych w toku innego postępowania egzekucyjnego (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2008r., sygn. akt II FPS 6/08; ONSAiWSA 2009/2/19). Może wynikać po prostu z szeregu nieskutecznych czynności egzekucyjnych. W świetle tej uchwały samo niewydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki nie ma wpływu na odpowiedzialność skarżącego i w rezultacie na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, w rozpoznanej sprawie organy podatkowe wykazały istnienie przesłanki bezskuteczności egzekucji. Świadczą o tym ustalenia postępowania egzekucyjnego, to jest: brak majątku nieruchomego Spółki, niemożność ustalenia miejsc postoju należących do Spółki dwóch motorowerów, samochodu osobowego i przyczepy ciężarowej. Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej pod wskazanym adresem (innego adresu działalności Spółki nie ustalono), nie aktualizuje danych adresowych i zaprzestała składania deklaracji podatkowych w 2013r. Ponadto nie ma kontaktu z jedynym członkiem zarządu, będącym obcokrajowcem. Podejmowane przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjne okazały się bezskuteczne, podobnie jak czynności egzekucyjne podejmowane przez B.K. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. w W. prowadzącego łącznie egzekucję po zbiegu egzekucji sądowej i administracyjnej. Komornicze postępowanie egzekucyjne zostało zatem umorzone postanowieniem z [...] lutego 2014r., a administracyjne postępowanie egzekucyjne zostało umorzone postanowieniem z [...] grudnia 2014r. Tym samym wystąpiła przesłanka, o której mowa w przepisach art. 116 § 1 Op.

Odnosząc się do wykazania przesłanek egzoneracyjnych, który to obowiązek obciąża stronę, wskazać należy, że to strona, chcąc uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, jako osoba trzecia, winna wykazać, że stosowny wniosek o ogłoszenie upadłości spółki lub wszczęcie postępowania układowego został złożony w terminie, bądź też, że nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęciu postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości.

Z akt sprawy wynika, że taki wniosek w ogóle nie został złożony. Zauważyć w tym miejscu jednak należy, że choć ciężar wykazania ziszczenia się przynajmniej jednej z ww. negatywnych przesłanek odpowiedzialności z woli ustawodawcy ciąży na stronie postępowania, to zgodnie z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w tym w uchwale NSA z 10 sierpnia 2009r., sygn. akt II FPS 3/09, które Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni aprobuje, w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu, organ podatkowy zobowiązany jest zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości, gdyż tylko niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 O.p. (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 sierpnia 2009r., sygn. akt II FPS 3/09).

Odpowiedzialność członka zarządu może zatem wchodzić w rachubę tylko wówczas, gdy w stosunku do spółki wystąpiły przesłanki upadłości. Z kolei członek zarządu tylko wtedy ponosi odpowiedzialność, kiedy obowiązku w zakresie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego nie wypełnił w terminie lub też, że ponosi winę za jego niewypełnienie. W każdym przypadku organ podatkowy powinien poczynić ustalenia, że taki obowiązek w ogóle na członku zarządu ciążył oraz kiedy powinien być dopełniony.

Dokonując oceny pod tym kątem Sąd uznał, że organy podatkowe dopełniły wyżej wskazanych obowiązków.

Z ustaleń organów podatkowych wynika, że do 21 stycznia 2016r. nie został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki.

Organy podatkowe ustaliły również, że poza zaległościami objętymi przedmiotową decyzją Spółka posiadała również zaległości w zakresie zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych za okresy 08,11-12/2011r. oraz 01-12/2012r. (do 03/2012r. powstałych w czasie sprawowania funkcji w zarządzie przez Stronę). Zalegała również z zapłatą składek na ubezpieczenie społeczne pracowników wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za okresy od 09/2011r. do 04/2013r. (do 03/2012r. powstałych w czasie sprawowania funkcji w zarządzie przez Stronę). Posiadała również zaległości wobec wierzyciela cywilnego - o czym świadczy zbieg egzekucji administracyjnej z sądową.

W konsekwencji, zdaniem organów podatkowych stan niewypłacalności Spółki rozumiany jako nieregulowanie wymagalnych zobowiązań wystąpił na koniec 2011r. W tym stanie rzeczy, zdaniem organów podatkowych zarząd Spółki był zobowiązany w styczniu 2012r.do złożenia wniosku o jej upadłość ze względu na nieregulowanie wymagalnych zobowiązań.

Sąd wskazuje w tym miejscu, że ustawodawca konstruując przepis art. 116 § 1 O.p. posłużył się niedookreślonym pojęciem "zgłoszenie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego we właściwym czasie", przy czym znaczenie pojęcia "czasu właściwego" wyjaśnione zostało w orzecznictwie. W praktyce i orzecznictwie nie budzi już wątpliwości, że ocena, czy zgłoszenie upadłości nastąpiło we "właściwym czasie", powinna być dokonywana w świetle przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze. NSA w uzasadnieniu przywołanej wyżej uchwały z 10 sierpnia 2009r., na gruncie przepisów rozporządzeń Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 24 października 1934r. Prawo o postępowaniu układowym (Dz.U. Nr 93, poz. 836 ze zm.) oraz z dnia 24 października 1934r. Prawo upadłościowe (Dz.U. z 1991r. Nr 118, poz. 512 ze zm.) wskazał, iż: "Sposób rozumienia znaczenia pojęcia "właściwego czasu" zgłoszenia przez członków zarządu spółki wniosku o ogłoszenie upadłości (użytego w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej oraz w art. 298 k.h.) został już wyjaśniony w orzecznictwie. W wyroku z 18 października 2000r. sygn. akt V CKN 109/00, LEX nr 52742, Sąd Najwyższy wyraził pogląd, zgodnie z którym do wykładni art. 298 k.h. nie należy mechanicznie przenosić sformułowania art. 5 § 2 Prawa upadłościowego, lecz – uwzględniając konkretne okoliczności sprawy – ustalać "właściwy czas" do zgłoszenia wniosku, jak również oceniać przesłanki wymienione w art. 5 § 1 i 2 ("zaprzestanie płacenia długów" oraz "ujawnienie, że majątek spółki lub osoby prawnej nie wystarcza na zaspokojenie długów"). Zgodnie z art. 5 § 1 Prawa upadłościowego, przedsiębiorca zobowiązany jest nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia zaprzestania płacenia długów zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Wszczęcie postępowania upadłościowego lub układowego może nastąpić wtedy, gdy wystąpią ustawowe przesłanki. Czasem właściwym do podjęcia tych czynności jest czas, w jakim zarząd spółki, niebędący w stanie zrealizować zobowiązań względem jej wierzycieli, winien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego, aby w ten sposób chronić zagrożone interesy wierzycieli. Celem postępowania upadłościowego jest ochrona praw wierzycieli oraz zaspokojenie roszczeń wobec upadłego w sposób przewidziany przepisami. Termin 14 dni na złożenie przez przedsiębiorcę wniosku o ogłoszenie upadłości liczony od dnia, w którym majątek nie wystarcza na zaspokojenie długów, ma na celu ograniczenie do niezbędnego minimum okresu, w którym dłużnik może rozporządzać swoim majątkiem w sposób odmienny, niż czyniłby to syndyk po ogłoszeniu upadłości. Członkowie zarządu dłużnika będącego osobą prawną, nie dochowując ww. terminu i rozporządzając majątkiem przedsiębiorcy, narażają prawa wierzycieli.

W związku z powyższym, należy zaznaczyć, iż rygor art. 5 § 1 Prawa upadłościowego jest emanacją naczelnej zasady Prawa upadłościowego (tj. ochrony praw wierzycieli) i jako taki powinien być interpretowany w świetle art. 116 O.p.

Przesłanki uwolnienia się przez członków zarządu spółki od odpowiedzialności za zobowiązania sprowadzają się zatem do wykazania należytej staranności w działaniach zmierzających do wszczęcia postępowania upadłościowego".

Poglądy te mimo tego, iż zostały wyrażone na tle odmiennego stanu prawnego, w zakresie rozumienia pojęcia zgłoszenia wniosku o upadłość we właściwym czasie zachowały aktualność. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż niespełnienie tego obowiązku, choćby w minimalnym stopniu, stanowi niewątpliwie dowód nieprawidłowości w prowadzeniu działalności gospodarczej. Niewykonywanie wymagalnych zobowiązań nie musi się zatem odnosić do wszystkich zobowiązań dłużnika, nie ma też znaczenia ich charakter, tzn. czy są to zobowiązania cywilnoprawne czy publicznoprawne. Nieistotny jest przy tym rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań, bowiem nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność. Dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia jest też przyczyna niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje więc nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn. Tym samym moment ziszczenia się choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 11 u.p.u.n. jest tym czasem, kiedy to członek zarządu, chcący uwolnić się od odpowiedzialności z art. 116 O.p., powinien złożyć wniosek o upadłość bądź wszczęcie postępowania układowego.

Wobec powyższego nie można zaakceptować argumentacji Skarżącego, że brak było podstaw do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, bowiem trudności finansowe Spółki miały przejściowy charakter i działania podjęte przez Skarżącego jako prezesa zarządu Spółki dawały nadzieję na przezwyciężenie tych trudności w najbliższej przyszłości. Podsumowując, Skarżący pełniąc funkcję prezesa zarządu Spółki, we właściwym czasie (czyli w styczniu 2012r.) nie złożył stosownego wniosku o jej upadłość. Nie wykazał przy tym braku winy w niezgłoszeniu stosownego wniosku, choć w czasie, gdy pełnił obowiązki prezesa zarządu Spółki, bez wątpienia istniały podstawy do wystąpienia z takim wnioskiem.

Kwestia niewskazania przez Skarżącego mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części, wymaga wyjaśnienia, jako że jest ona przedmiotem sporu pomiędzy stronami.

Skarżący twierdzi, że w 2012r. wskazywał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W. na mienie Spółki, między innymi przesłał listę kaucji gwarancyjnych.

Organy podatkowe stwierdziły, że w ramach postępowania w niniejszej sprawie Skarżący nie wskazał mienia Spółki, z którego możliwe byłoby wyegzekwowanie przedmiotowych zaległości podatkowych w znacznej części.

Przepis art. 116 § 1 pkt 2 O.p. stanowi, że członek zarządu uwolni się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, jeżeli wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Nie chodzi zatem o wykazanie istnienia jakiegokolwiek majątku spółki, ale wyłącznie takiego majątku, który pozwoliłby na faktyczne i skuteczne zaspokojenie należności Skarbu Państwa. Chodzi również o wskazanie takiego mienia w toku postępowania o orzeczenie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Należy mieć bowiem na uwadze, że jeżeli członek zarządu wskazuje mienie spółki w czasie prowadzenia egzekucji przeciwko spółce, a mimo to egzekucja okazuje się bezskuteczna, to nie może być w ten sposób spełniony cel, jaki leży u podstaw regulacji art. 116 § 1 pkt 2 O.p. Celem tego przepisu jest uwolnienie członka zarządu spółki od odpowiedzialności, jeżeli pomimo uprzedniej bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec Spółki doprowadzi on do zaspokojenia wierzyciela publicznoprawnego co najmniej w znacznej części.

Konkludując, w rozpoznawanej sprawie zaistniały wszystkie przesłanki pozytywne warunkujące odpowiedzialność Skarżącego jako prezesa zarządu za zaległości Spółki. Termin płatności zobowiązań podatkowych, które wobec ich nieuregulowania przekształciły się w zaległości podatkowe, przypadał na okres, kiedy Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki. Prowadzona wobec Spółki egzekucja okazała się bezskuteczna. Jednocześnie Skarżący nie wykazał, aby wystąpiła którakolwiek z przesłanek warunkujących wyłączenie jego odpowiedzialności.

Skoro organy wykazały przesłanki przeniesienia na Skarżącego odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki, zaś Skarżący nie wykazał wystąpienia przesłanek egzoneracyjnych, to wobec braku naruszeń przepisów postępowania organy zasadnie zastosowały w sprawie przepisy art. 116 O.p.

Powyższe oznacza, że wszystkie zarzuty skargi okazały się niezasadne.

Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się także innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą decyzji.

W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.