Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1175/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Protokolant St. sekt. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2020 r. sprawy ze sprzeciwu ,,A’’ Sp. z o.o. w S. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadzoru sanitarnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (ŚPWIS) w uchylił w całości decyzję z [...] r. nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C., który w 14 punktach nakazał ,,A’’ Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej skarżąca, spółka) usunąć nieprawidłowości ustalone w czasie przeprowadzonej 31 października 2018 r. kontroli sanitarnej w terminie do 30 maja 2018 r.(winno być 2019 r.). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: kpa) oraz zalecenia wynikające z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 24 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/GL 352/19, który uchylił na skutek zasadnych zarzutów skargi spółki decyzję organu odwoławczego z [...] r. utrzymującą w mocy wskazaną wyżej decyzję z [...] r.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

31 października 2018 r. pracownicy inspekcji sanitarnej przeprowadzili kontrolę sanitarną w zakresie oceny stanu sanitarno-porządkowego w prowadzącej działalność lekarską spółce. Poczynione ustalenia zostały opisane w protokole kontroli z tej samej daty ale doręczonym skarżącej 13 listopada 2018 r. Stwierdzono szereg nieprawidłowości dotyczących stanu sanitarno-higienicznego pomieszczeń i urządzeń, nieprawidłowego przechowywania materiałów, z zakresu utrzymania czystości oraz nieprawidłowej gospodarki odpadami medycznymi. Nieprawidłowości stanowiły naruszenie wymagań sanitarnych zawartych w § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz. U. z 2012 r., poz.739), art. 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z 5 grudnia 2008 r. zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2018 r., poz. 151 z późn.zm.) oraz § 2 ust. 1, § 3 ust. 4, § 6 ust. 1, § 7 ust. 6, § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 5 października 2017 r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z odpadami medycznymi (Dz. U. z 2017 r., poz.1975). Spółka wniosła zastrzeżenia do protokołu kwestionując ustalenia faktyczne kontroli, gdyż stwierdzone nieprawidłowości nie znajdują uzasadnienia prawnego.

PPIS decyzją z [...] r. nakazał spółce wykonanie 14 opisanych działań: w Poradni rehabilitacji (4), w punkcie pobrań (1), w Poradni K (3), w gabinecie EKG (1), w gabinecie zabiegowym (3), w gabinecie lekarskim nr 4 (1), w pomieszczeniu porządkowym (2), w gabinecie okulistycznym ((1), w gabinecie laryngologicznym (1), w pomieszczeniu gromadzenia odpadów (1), m.in. doprowadzić do stanu zgodnego z wymogami: powierzchnie mebli (szafek, szuflad, blatu biurka, szaf, kozetki, ławki), ścian, sufitów, kafelek podłogowych, połączeń podłogi, uzupełnić ubytki wykładziny podłogowej, tapicerki drzwiowej. Nadto doposażyć wszystkie pomieszczenia zakładu w miejscach wytwarzania odpadów medycznych na stanowiskach pracy w instrukcję, selektywnego zbierania odpadów medycznych, aktualną procedurę postępowania z odpadami medycznymi, w zamykane pojemniki wielokrotnego użycia na odpady medyczne uruchamiane bez kontaktu z dłońmi, zapewnić właściwe oznakowanie worków z odpadami medycznymi innymi niż niebezpieczne o kodzie 18 01 04, doposażyć pomieszczenie sterylizacji narzędzi wielokrotnego użycia w blat roboczy umożliwiający właściwe postępowanie z przygotowanymi pakietami przed i po sterylizacji. Termin wykonania nakazu wadliwie, gdyż wskazano na 30 maja 2018 r., co Sąd uznał za oczywistą omyłkę pisarska z racji wydania decyzji z [...] r. Przyjmując datę [...] r.

Spółka nie zgadzając się z ustaleniami kontroli, po zapoznaniu z aktami sprawy, złożyła dodatkowe wyjaśnienia oraz przedstawiła protokół kontroli przeprowadzonej przez PPIS w C. z [...] r. Kontrola w tym samym zakresie nie stwierdziła nieprawidłowości. Nadto podkreśliła, że ze względu na zbyt ogólne zapisy przywołanych aktów prawnych w protokole kontroli istnieje możliwość ich nadinterpretacji. Powyższe zarzuty dodatkowo podniosła w odwołaniu.

Decyzją z [...] r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stanowiska tego nie podzielił WSA we wskazanym wyżej wyroku z 24 lipca 2019 r., którym uchylił decyzję z [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi odwoławczemu uwzględniając zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1, art. 78, art. 79, art. 80 kpa w zw. z art. art. 6 i art. 7 tej ustawy polegające m.in. na braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym przedstawionego przez stronę, braku subsumcji ustalonego stanu faktycznego do konkretnie wskazanych norm prawa materialnego. W konsekwencji organ naruszył również art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 kpa gdyż nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za nim przemawiają. Organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału procesowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, a w szczególności uzasadnić, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za prawdziwe i jakie wywiódł z nich skutki prawne. Rozstrzygnięcie organu, które tych obligatoryjnych elementów nie zawiera należy uznać za wadliwe (wyrok WSA w Gliwicach z 19.06.2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 388/18).

Sąd podkreślił, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien dokonać oceny stanu faktycznego sprawy oraz zarzutów podnoszonych przez stronę z uwzględnieniem powyższych zastrzeżeń i reguł postępowania w kontekście szczegółowo określonych norm materialnoprawnych, co winno znaleźć odpowiednie odzwierciedlenie w treści uzasadnienia ponownie wydanej decyzji.

Ponownie rozpatrując odwołanie spółki oraz kierując się wskazaniami WSA i wnioskiem z 18 listopada 2019 r. o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego organ uznał, że zachodzą przesłanki z "art. 138 ust. 2 kpa", gdyż organ I instancji nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego sprawy na dzień kontroli. Uznał, że wszystkie stwierdzone nieprawidłowości winne zostać w prawidłowy sposób opisane w protokole kontroli sanitarnej, który winien odzwierciedlać zastany w kontrolowanym obiekcie stan faktyczny. Następnie powinien on być poddany analizie, w której wyniku organ dopiero precyzuje i określa wymogi sanitarne jakie winien spełniać. Przedstawione okoliczności, które miały wpływ na rozstrzygniecie oraz ich rozmiar do wyjaśnienia wskazują na potrzebę przekazania sprawy organowi I instancji, który po ponownej ocenie stanu faktycznego wyda nową decyzję merytoryczna lub umorzy postępowanie.

Spółka nie podzieliła zasadności wydania decyzji kasatoryjnej i przekazania sprawy organowi I instancji do uzupełnienia materiału dowodowego. W sprzeciwie zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenia art. 138 § 2 kpa przez jego zastosowanie bez uzasadnionych przesłanek i art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: ppsa), przez niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku z 24 lipca 2019 r., sygn.. akt III SA/GL 352/19 wydanego w tej samej sprawie. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasadzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu przypomniała przesłanki uchylenia decyzji organu odwoławczego przez Sąd, które w jej ocenie powinny skutkować wydaniem decyzji merytorycznej z ich uwzględnieniem. Organ winien ponownie rozpatrzyć sprawę a nie ograniczyć się do analizy zarzutów odwołania. Wskazania Sądu są jednoznaczne a wydana decyzja stanowi ucieczkę organu odwoławczego od oceny decyzji organu I instancji a w szczególności nałożonych przez nią nakazów bez uzasadnienia prawnego.

W odpowiedzi na sprzeciw ŚPWIS wniósł o jego oddalenie w całości podtrzymując zajęte w zaskarżonej decyzji stanowisko. Podkreślono, że organ I instancji nie ustalił w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy, który odzwierciedlałby warunki panujące w kontrolowanym obiekcie w dniu kontroli, który winien być szczegółowo opisany w protokole. Wymienione w protokole nieprawidłowości i rozbieżności pomiędzy ustalonym stanem faktycznym a protokołem nie dały się wyjaśnić w postępowaniu odwoławczym z uwagi na rozmiar i ilość tych okoliczności. Wyjaśnienia wymaga czy i w ewentualnie jakim zakresie doszło do naruszenia w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z odpadami medycznymi, w szczególności o kodzie 180104, w jakim zakresie procedura postępowania z odpadami jest niedostosowana do aktualnych wymogów prawa oraz zastosowanie sprzętu do sprzątania na mokro lub jego brak. Podobnie przedstawia się aktualizacja procedur sprzątania, klasyfikacji odpadów medycznych oraz zakresu nieprawidłowości w postępowaniu z materiałem sterylnym. Zakres ten jest szeroki a jego uzupełnienie ma wpływ na wynik postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Sprzeciw zasługiwał na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z .2018. r. poz. 2107) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej w ramach której uprawnione są do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Nadto 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935 - dalej jako: ustawa nowelizującą), która wprowadziła zmiany między innymi do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 9 pkt 7 ustawy nowelizującej, w dziale III ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po rozdziale 3 dodaje się rozdział 3a o tytule "Sprzeciw od decyzji". W myśl nowowprowadzonego art. 64a od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu znacznie uproszczono, bowiem organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1). Skróceniu uległy też terminy procesowe: sprzeciw wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c. § 1), organ, który wydał zaskarżoną decyzję, przekazuje sprzeciw od decyzji sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy w terminie czternastu dni od dnia jego otrzymania (art. 64c § 4), a sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji w terminie trzydziestu dni od dnia wpływu sprzeciwu od decyzji (art. 64d § 1). Może jednak rozpoznać sprzeciw na rozprawie, co miało miejsce w niniejszej sprawie z racji wcześniejszego wyroku.

Sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 kpa (art. 151a § 1 zd. 1. ppsa). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 ppsa).

Kontrola zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Innymi słowy czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 kpa, czyli odstąpienie od ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 kpa sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (por. np. wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 534/19 z 22.10.2019 r.). W myśl art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Oznacza to, iż organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji. Kasatoryjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 kpa.

Z powyższego wywieść trzeba, iż wszystkie okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej muszą zostać ustalone w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Zgodnie zaś z art. 7 kpa, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powyższe obowiązki, ciążą na organach administracji publicznej obu instancji. Organ odwoławczy ma obowiązek nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą te same, co na organie I instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Stosownie do art. 136 kpa organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli organ I instancji nie wyjaśnił części istotnych okoliczności sprawy albo zgromadził niepełny, ale obszerny materiał dowodowy, wówczas organ odwoławczy ma obowiązek te uchybienia usunąć we własnym zakresie. Organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Zlecenie organowi I instancji, aby udzielił stronie wyjaśnień na niektóre wnioski i zarzuty odwołania jest niedopuszczalne. Uchylenie decyzji w toku instancji z powodu błędnego powołania podstawy prawnej decyzji oraz niewłaściwego jej uzasadnienia jest sprzeczne z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego; wadliwości takie powinien usunąć organ odwoławczy. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, np. gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego (W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie, 1962, s. 226). Trafnie podkreślano w piśmiennictwie, że brak ten nie może być sanowany w postępowaniu odwoławczym, naruszałoby to bowiem zasadę dwuinstancyjności postępowania, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy (W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne, 1983, s. 223). Przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości będzie niezbędne również wtedy, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy naruszył przepisy postępowania w takim stopniu, że czyni to sprawę niewyjaśnioną w całości, co z kolei nie zezwala organowi drugiej instancji na zastosowanie art. 136 kpa.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 138 § 2 kpa czym wydłuża postępowanie w sprawie. Nie budzi wątpliwości Sądu, że materiał dowodowy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, co wynika z przywołanego wyżej wyroku z 24 lipca 2019 r., którym był związany na mocy art. 153 ppsa. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku (por. wyrok WSA w Poznaniu IV SA/Po 522/10 z 24.10.2019 r.; wyrok WSA w Gdańsku III SA/Gd 474/19 z 3.0.2019, publ. CBOS).

We wskazanym wyroku Sąd podkreślił, że "w decyzji organu odwoławczego przypisano poszczególne naruszenia wskazane w protokole kontroli i decyzji organu I instancji, do wskazanych norm prawnych, nie odnosząc się jednakże do zarzutów formułowanych przez stronę w odniesieniu się do protokołu kontroli oraz w odwołaniu." Wskazać też należy, że gdyby Sąd dostrzegał potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego a nie jego ponowną ocenę to uchyliłby decyzje obu instancji, czego nie uczynił. Wyraźnie natomiast wskazał na konieczność ponownej oceny stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem przedstawionych zastrzeżeń skarżącego oraz Sądu i reguł postępowania administracyjnego. Nie jest sporne, że w sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, która jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami higieniczno-sanitarnymi, jakie powinien spełniać personel medyczny, sprzęt oraz pomieszczenia, w których są udzielane świadczenia zdrowotne, przepisy ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą i rozporządzenia Ministra Zdrowia z 5 października 2017 r. w sprawie szczegółowego sposobu postepowania z odpadami medycznymi. Faktem jest, że rozporządzenie z 26 czerwca 2012 r. utraciło moc 1 kwietnia 2019 r. ale obowiązywało w dacie kontroli i dacie zaskarżonej decyzji i z tej racji miało zastosowanie w sprawie. Sąd wskazał, że "opis mebli i sprzętów, które w ocenie organu uniemożliwiają ich prawidłową dezynfekcję, nie pozwala na weryfikację tego stanowiska", co nie oznacza ponownej kontroli w tym celu a jedynie rozważenie na przyszłość w przypadku zastrzeżeń utrwalenie jej ustaleń materiałem fotograficznym. Sąd wyraźnie wskazał, że opis uszkodzeń odnoszący się np. do wnętrza szuflady biurka, powierzchni szafki obok umywalki, szafki pod umywalką, z którego nie wynika by ewentualne uszkodzenia uniemożliwiały dezynfekcję (definicja dezynfekcji art. 2 ust. 6 ustawy) nie uzasadniał objecie ich nakazem usunięcia. Podobnie jak nakaz naprawy ściany i sufitu czy ubytku kafelki podłogowej przy wejściu do Poradni. W przypadku ich zasadności wystarczyło wskazać podstawę prawną nakazu, której organ I instancji nie wskazał prawidłowo a w przypadku jej braku odstąpić od tej nieprawidłowości. Podobnie w przypadku wymogu umieszczenia progu lub listwy przypodłogowej w drzwiach do gabinetu, jako jedynego rozwiązania technicznego umożliwiającego mycie i dezynfekcję. Organ odwoławczy nie wyjaśnił też dlaczego wykluczył, za organem I instancji możliwość używania przez skarżącą szczotek, mioteł i szmat do mycia i dezynfekcji i przyjął, że wyłącznie mop spełnia te warunki, a w konsekwencji wskazał na brak sprzętu do sprzątania. Sąd uznał wskazanie art. 11 ust. 1 ustawy za wadliwe. Usuniecie tego uchybienia nie wymaga uzupełnienia materiału dowodowego. Podobnie w przypadku żądanie wprowadzenia aktualizacji procedur sprzątania, co najmniej raz na 2 lata czy oceny sposobu przechowywania odpadów o kodzie 18 01 04 (ręczniki papierowe wielokrotnego użytku służące w gabinetach lekarskich do wycierania rąk po ich umyciu) oraz samej ich klasyfikacji. Również wyjaśnienie kwestii braku ciągu technologicznego w pomieszczeniu sterylizacji narzędzi nie wymaga dodatkowych czynności wyjaśniających ale wyłącznie oceny z uwzględnieniem obowiązujących w dacie kontroli przepisów prawa (por. wyrok NSA z 13.06.2017 r., II GSK 589/17; z 27.10.2017 r., II OSK 341/16, publ. CBOS). W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że organ odwoławczy, wydając decyzję na podstawie art. 138 § 2, powinien w jej uzasadnieniu nie tylko przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie, lecz także wskazać, z jakich przyczyn nie zastosował przepisu art. 136 (np. wyrok NSA z 3.03.2017 r., II OSK 1657/15). Obowiązku tego organ odwoławczy nie dopełnił wręcz wadliwie wskazując spełnienie przesłanek z art. 138 ust. 2 kpa, w sytuacji kiedy przepis ten ma § i punkty oraz pominął obowiązek z art. 138 § 2a kpa.

Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja uchybia normie art. 138 § 2 ppsa, na podstawie art. 151a § 1 zd. 1. ppsa uznając sprzeciw za zasadny uchylono zaskarżoną decyzję. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ppsa. Przyznana kwota obejmuje wynagrodzenie za czynności radcy prawnego w kwocie 497,00 zł powiększone o uiszczony wpis w kwocie 100 zł.