Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 250/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.141 § 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędziowie NSA Jolanta Rajewska NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 października 2006 r. sygn. akt III SA/Kr 999/05 w sprawie ze skargi R. Ś. na orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 24 października 2006 r., sygn. akt III SA/Kr 999/05 oddalił skargę R. Ś. na orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] Komendant Miejski Policji w K. uznał sierż. szt. R. Ś. - referenta [...] Komisariatu Policji [...] w K. winnym tego, że:

1) w nocy [...] marca 2005 r. w K. działając wspólnie i w porozumieniu ze st. asp. B. P., pełniąc jako funkcjonariusz Policji służbę patrolową przyjął obietnicę korzyści majątkowej w kwocie 500 zł od D. S. w zamian za odstąpienie od czynności służbowej w związku z zaistniałym występkiem z art. 178a § 1 k.k., czym naruszył art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw z art. 228 § 3 k.k.;

2) w nocy [...] marca 2005 r. w K. zaniechał udokumentowania faktu podjęcia interwencji własnej wobec kierującego samochodem [...] nr rej. [...] w prowadzonym notatniku służbowym, czym naruszył art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 22 ust. 3 zarządzenia nr 494 Komendanta Głównego Policji z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową;

3) w nocy [...] marca 2005 r. w K. działając wspólnie i w porozumieniu ze st. asp. B. P. po podjęciu interwencji własnej wobec kierującego samochodem [...] nr rej. [...] zaniechał sprawdzenia kierującego i tego pojazdu w policyjnych zbiorach informacji, czym naruszył art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw z § 59 załącznika nr 3 do zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie uzyskiwania, przetwarzania i wykorzystywania przez Policję informacji oraz sposobów zakładania i prowadzenia zbiorów tych informacji i na zasadzie art. 134 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) wymierzył karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.

W uzasadnieniu decyzji podano, że sierż. szt. R. Ś. pełnił w dniu [...] marca 2005 r. służbę jako dysponent w patrolu zmotoryzowanym wraz ze st. asp. B. P. w radiowozie [...] o nr bocznym [...]. W rejonie ulicy [...] około godz. 2300 zatrzymali do kontroli drogowej kierującego samochodem [...] nr rej. [...] D. S., który przyznał się do spożycia piwa. Dysponent R. Ś. "za załagodzenie sprawy" zażądał od kierującego 500 zł. Wobec twierdzenia D. S., że ma przy sobie tylko 200 zł obwiniony zaproponował mu spotkanie około północy na stacji BP pod Mc Donald`sem przy Rondzie [...]. Kontrolowany poinformował o zdarzeniu Policję, zorganizowano zasadzkę, w której zatrzymano obu funkcjonariuszy.

O zdarzeniu została powiadomiona krakowska Prokuratura, gdzie obu zatrzymanych policjantów przesłuchano w charakterze podejrzanych. Obaj przyznali się do popełnienia przestępstwa z art. 228 § 3 k.k., a obwiniony złożył wniosek o dobrowolne poddanie się karze w wymiarze 2 lat. Przesłuchany w tym samym dniu 17 marca 2005 r. w charakterze obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym R. Ś. również przyznał się do wszystkich zarzucanych mu czynów, po czym w piśmie złożonym tydzień później w Komendzie Miejskiej w K. odwołał swoje twierdzenia i przyznanie się do popełnienia zarzucanych czynów.

Organ pierwszej instancji uznając obwinionego za winnego wszystkich zarzucanych mu czynów, a czyn w postaci żądania łapówki za odstąpienie od czynności służbowych za rażące sprzeniewierzenie się podstawowym obowiązkom policjanta, skutkujące wymierzeniem jedynej możliwej kary dyscyplinarnej - wydalenia ze służby.

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., po rozpatrzeniu odwołania sierż. szt. R. Ś. zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy. W uzasadnieniu orzeczenia podał, że zarzuty podnoszone przez odwołującego się są bezzasadne, bowiem sprawa została wszechstronnie wyjaśniona, a zgromadzony materiał dowodowy potwierdził, że obwiniony popełnił przewinienie i naruszył dyscyplinę służbową. Powołał się w szczególności na zeznanie D. S. oraz policjantów, którzy brali udział w zasadzce, stwierdził też, że system nawigacji satelitarnej GPS potwierdził, iż obwiniony wraz z partnerem przebywali w rejonie przedmiotowego zdarzenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. Ś. stwierdził, że system GPS wysyła sygnał w ten sposób, że samochód można bardzo dokładnie umiejscowić, co poddaje w wątpliwość zeznanie świadka D. S. i zaprzeczył wersji zdarzenia, jaką podał świadek.

Zarzucił, że orzeczenie narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. i wnosił o jego uchylenie.

W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę powołał się na przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) dotyczące postępowania dyscyplinarnego, w szczególności art. 132 ust. 1-4, § 59 załącznika nr 3 do zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie uzyskiwania, potwierdzania i wykorzystywania przez Policję informacji oraz sposobów zakładania i prowadzenia zbiorów tych informacji (Dz. Urz. KGP nr 8) oraz § 22 ust. 3 zarządzenia nr 494 Komendanta Głównego Policji z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową (Dz. Urz. KGP nr 8, poz.33) i stwierdził, że organy administracyjne obu instancji prawidłowo przyjęły, że skarżący dopuścił się zarzuconych mu czynów, albowiem przyznał się do ich popełnienia, a podane powody późniejszego odwołania przyznania się są niewiarygodne. Ponadto przyznanie się nie było jedynym dowodem, przeprowadzono bowiem dowody z zeznań świadków, z dokumentów, a także dysponowano dowodami przeprowadzonymi w postępowaniu karnym o przestępstwo z art. 228 § 3 k.k.

Sąd zauważył, że brak precyzyjnego określenia przez świadka D. S. miejsca zdarzenia, czy czasu zdarzenia nie przekreśla spójności i logiki jego zeznań, skoro rozbieżności nie są duże i wskazują na konkretny rejon zdarzenia - ul. [...], na jaką wskazywał partner skarżącego B. P. w rozmowie na k. 5 akt administracyjnych i jej przedłużenie - ul. [...], na jaką wskazywał świadek D. S., jako na tę ulicę, którą jechał w stronę ronda [...], jak również na konkretny czas zdarzenia - godz. 2300 na jaką wskazywał B. P., a około 2325, na jaką wskazywał świadek D. S.. Z notatki urzędowej na k. 22 sporządzonej za pomoc a aplikacji [...] KMP w K. wynika, ze radiowóz [...], którym poruszali się funkcjonariusze R. Ś. i B. P. przebywał na ul. [...] w godz. 2241:30 do 2250:29 mając postój w tym czasie przy pętli tramwajowej przy ul. [...], a od 2250:29 do 2313:47 na ul. [...] mając w tym czasie kilkunastominutowy postój od godz. 2257:41 do 2310:43 na wysokości ul. [...], a więc w zgodzie z planem Miasta K. - w bliskości z ul. [...]. To wszystko - zdaniem Sądu - świadczy o wiarygodności zeznań świadka D. S., a tym samym wskazuje na trafność ustaleń i wniosków organów administracyjnych.

W tej sytuacji słusznie organy uznały, że przeprowadzenie wnioskowanych przez skarżącego dowodów mijało się z celem postępowania, gdyż wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały wyjaśnione, a wnioskowane dowody miały być przeprowadzone na okoliczności już wyjaśnione, albo na okoliczności niemające znaczenia w sprawie.

Wobec stwierdzenia winy funkcjonariusza w popełnieniu zarzuconych mu czynów, wymierzenie kary w postaci wydalenia ze służby jest - zdaniem Sądu - istotnie jedyną możliwą do wymierzenia karą. Słusznie podniesiono, że czyny skarżącego rzutują na negatywne postrzeganie przez obywateli całej Policji i godzą w dobro służby, czyny te godzą także w podstawowe zasady państwa prawa.

Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. Ś.. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nienależyte odniesienie się do zarzutów skargi, a w konsekwencji nierozpoznanie istoty sprawy, to jest okoliczności faktycznych dotyczących zdarzenia z dnia [...] marca 2005 r. zwłaszcza poprzez ustalenie, iż "ma rację organ administracyjny, iż powody odwołania przyznania się skarżącego są niewiarygodne", "ma rację organ administracyjny, że rozbieżności (w zeznaniach świadka S.) nie są duże i wskazują na konkretny rejon zdarzenia" mimo, że świadek słuchany 4-krotnie za każdym razem podaje inny rejon zdarzenia, niezgodny z zapisem GPS radiowozu i z wyjaśnieniami funkcjonariuszy, "przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez skarżącego istotnie mijało się z celem postępowania".

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę powielił te same błędy, jakich przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia dopuścił się [...] Komendant Wojewódzki Policji w K.. Nie można uznać za właściwe stwierdzenia, iż powody odwołania przyznania się skarżącego są niewiarygodne. Skarżący wyraźnie określił swoje stanowisko w tym zakresie, wskazując na absolutnie realne zagrożenie tymczasowym aresztowaniem po zatrzymaniu. Mając na utrzymaniu małe dziecko, jak również będąc jedynym zarabiającym na utrzymanie całej rodziny, przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu wyłącznie po to, aby przed aresztem się uchronić - co też się stało. Niemal bezpośrednio później pisemnie zmodyfikował swoje stanowisko w tym zakresie. Poza wszelkim sporem jest, że skarżący, przyjmując określoną postawę procesową skorzystał ze swoich ustawowych praw, nie sposób więc zgodzić się z wywodami Sądu, iż "funkcjonariusz policji świadomie wprowadza w błąd organy ścigania".

Podstawą rozstrzygnięć [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego są zeznania świadka D. S., które nie są wiarygodne, zawierają rozbieżności i nie są zgodne z elektronicznymi danymi z zapisu GPS radiowozu, jak i z wyjaśnieniami funkcjonariuszy. Nie można więc było uznać, że dowody są wystarczające dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zasadnym i koniecznym było przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności wskazanych w art. 183 § 2 powołanej ustawy należało rozpoznać sprawę wyłącznie w granicach określonych skarga kasacyjną.

Skarga kasacyjna, oparta została na podstawie wskazanej w art. 174 ust. 2 P.p.s.a., to jest naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i ograniczona została do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nienależyte odniesienie się do zarzutów skargi, a w konsekwencji nierozpoznania istoty sprawy, to jest okoliczności faktycznych zdarzenia z dnia [...] marca 2005 r. Tak sformułowany zarzut, którym Naczelny Sąd Administracyjny jest związany, w istotny sposób ogranicza zakres rozważań Sądu w sprawie niniejszej. Zgodnie z powołanym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Jak wynika z uzasadnienia zarzutu dotyczy on naruszenia regulacji zawartej w zdaniu pierwszym art. 141 § 4 P.p.s.a.

Zauważyć trzeba, że w ramach zarzutu naruszenia powyższego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z przytoczonej normy prawnej. Na gruncie tej podstawy kasacyjnej Sąd nie może badać innych kwestii, bowiem wykroczyłby poza ramy skargi kasacyjnej.

Stwierdzić należy, że motywy zaskarżonego wyroku spełniają określone w tym przepisie wymagania. Odnosząc się do uzasadnienia zarzutu nie można podzielić poglądu wyrażonego w skardze kasacyjnej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób nienależyty odniósł się do zarzutów skargi, co spowodowało, że nie rozpoznał istoty skargi. Wszystkie poruszone w skardze kasacyjnej kwestie, a więc związane ze stwierdzeniem zasadności odmowy uznania odwołania przyznania się do winy przez skarżącego za wiarygodne, uznaniem, że mimo pewnych rozbieżności zeznania świadka S. są wiarygodne i w końcu podzielenie stanowiska organów, że przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez skarżącego mijało się z celem postępowania, zostały przez Sąd pierwszej instancji należycie omówione w motywach wyroku, łącznie z rozbieżnościami w zeznaniach świadka. Sąd rozważył zarzuty skarżącego, ustosunkował się do nich i przedstawił swoje stanowisko, opierając się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania dyscyplinarnego.

W związku z treścią uzasadnienia skargi kasacyjnej zauważyć należy, że organy wydając oceniane w postępowaniu sądowoadministracyjnym pod względem zgodności z prawem orzeczenie, oparły się nie tylko na przyznaniu się skarżącego, które następnie zostało odwołane, ale na pozostałym zebranym w sprawie materiale, w tym dowodach z zeznań świadków (także funkcjonariuszy Policji), dokumentów oraz opinii daktyloskopijnej, która znajdowała się w aktach postępowania dyscyplinarnego dotyczącego B. P..

Z powyższych względów podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia wskazanego przepisu procesowego uznany być musiał za nieuzasadniony, czego konsekwencją było oddalenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.