Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1143/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Powołane przepisy: article: art. 23, art. 24
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia NSA Witold Falczyński (spr.), Bogusław Wiśniewski/asesor WSA/, Protokolant Ref.st.Joanna Janiak, po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. i J. R. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie : zarzutów do projektu planu miejscowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę


UZASADNIENIE

II SA/Lu 1143/02

U z a s a d n i e n i e

Rada Miejska uchwałą Nr LII/329/02 z dnia 10 lipca 2002 r. uwzględniła w §1 pkt 1 zarzut wniesiony przez J. R. – właściciela działki Nr 75, ark. mapy 19, do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miasta B. – obejmującego teren pomiędzy ulicami: [...], [...], kanałem linii energetycznych WN i SN i ulicą J[...] dotyczący nie wyrażenia zgody na lokalizację budynku gospodarczego w zabudowie bliźniaczej z budynkami na działkach sąsiednich, stanowiących własność J. A. i B. B.. Wskutek uwzględnienia zarzutu wprowadzono stosowną korektę w projekcie uchwały, polegająca na wykreśleniu zapisu mówiącego o dopuszczeniu lokalizacji budynku gospodarczego lub garaży na granicy działki. Stwierdzono przy tym, że lokalizacja obiektów powinna być zgodna z obowiązującymi warunkami technicznymi zabudowy i zagospodarowania terenu.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą uchwałę wnieśli B. i J. R. domagając się jej uchylenia.

Skarżący podnieśli, że Rada Miejska przyjęła dwie uchwały, które się wzajemnie wykluczają. W punkcie 7 uchwały Nr LII/329/02 zapisano, że będzie zabudowa na granicy działki Nr 75, co stoi w sprzeczności z uwzględnieniem zarzutu skarżącego.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Postępowanie w niniejszej sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie zostało zakończone przed dniem 1 stycznia 2004r., wobec czego na podstawie art 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) podlegała ona rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga B. i J. R. jest niedopuszczalna, bowiem zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) zaskarżona do sądu administracyjnego może być tylko uchwała o odrzuceniu zarzutu. Brak jest natomiast podstawy prawnej do wniesienia skargi na uchwałę uwzględniającą zarzut. Z taka uchwałą mamy zaś do czynienia w niniejszej sprawie. Wprawdzie należy zgodzić się ze skarżącymi co do sprzeczności zaskarżonej uchwały w pkt 1 uwzględniającym zarzut J. R. i w pkt 7 uwzględniającym przeciwny zarzut J. i D. małż. A., jednakże rozwiązanie tej sprzeczności nie leży w gestii sądu administracyjnego. Na skutek skargi B. i J.R. Sąd nie może bowiem stwierdzić nieważności uchwały w części uwzględniającej zarzut innych osób. Wypada w tym miejscu tylko zauważyć, że na skutek uwzględnienia części wniesionych zarzutów, projekt planu w zakresie niezbędnym do dokonania zmian będzie ponownie wyłożony (art 25 u.z.p. i §2 zaskarżonej uchwały), co umożliwi korzystanie osobom zainteresowanym z odpowiednich środków.

W odniesieniu do B. R. skarga podlegała odrzuceniu także z tej przyczyny, że nie była ona osobą wnoszącą zarzut. Tylko taka osoba jest zaś uprawniona, w świetle cyt. art. 24 ust. 4 u.z.p. do wniesienia skargi.

Z powyższych przyczyn i na podstawie art. 58 §1 pkt 6 i §3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga B. i J. R. jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.