Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 601/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2006-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Akta stanu cywilnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolska Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak /spr./ WSA Robert Sawuła Protokolant: sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. J. i J. J. oraz A. J. reprezentowanych przez A. J. i W. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 601/05

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...] wydana w wyniku odwołania W., A., J. i małoletniej A. J. od decyzji burmistrza Miasta z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] orzekająca o wymeldowaniu z pobytu stałego w S. przy ul. R. 7 W. J., A. J., J. J. i mał. A. J..

W podstawie prawnej decyzji powołano przepis art. 138 § l pkt l k.p.a. oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz. U. z 2001 r. nr 87, póz. 960, ze zm./.

W uzasadnieniu decyzji zostało wyjaśnione, że wniosek o wymeldowanie został złożony przez K. M. jako administratora przedmiotowego budynku oraz pełnomocnika właściciela G. A. na mocy pełnomocnictwa notarialnego udzielonego w dniu 19 grudnia 2003 r.

Postępowanie dowodowe przeprowadzone przed organem I instancji wykazało, że wymienione wyżej osoby w grudniu 2003 r. przeprowadziły się z lokalu przy ul. R. 7 do własnego domu przy ul. S. 4 w S. nie dopełniając obowiązku przemeldowania się.

W/w stan faktyczny sprawy został ustalony na podstawie zeznań złożonych przez A. J. oraz oględzin spornego lokalu przeprowadzonych w dniu 3 marca 2005 roku.

W odwołaniu do Wojewody odwołujący A. J., W. J. i działający jako pełnomocnik J. J. i A. J. A. J. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie.

Decyzji zarzucił naruszenie przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, naruszenie przepisu art. 28 k.p.a., 32 k.p.a., 107 § 3 k.p.a., 7 k.p.a. i 77 k.p.a.

W argumentach odwołania wskazał, że organ błędnie przyjął, iż jego rodzina opuściła trwale i dobrowolnie lokal przy ul. R. 7. Z naruszeniem prawa przyjął, że G. A. jest właścicielem całej nieruchomości położonej przy ul. R. 7, jak również nie wyjaśnił organ wiarygodności pełnomocnictwa K. M. wobec braku potwierdzenia jego w Konsulacie Polskim w Kanadzie.

Rozpatrując odwołanie Wojewoda nie uwzględnił odwołania i stawianych mu zarzutów i wyjaśnił, że dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zostało ustalone niewątpliwie, że rodzina A. J. opuściła dobrowolnie lokal przy ul. R. 7 w grudniu 2003, o czym dowodzą jego zeznania złożone do protokołu rozprawy w dniu 8 lutego 2005 r. oraz W. J. złożone w dniu 25 kwietnia 2005 r.

Oboje małżonkowie zgodnie zeznali, że lokal przy ul. R. 7 opuścili w grudniu 2003 r. zabierając ze sobą wszystkie rzeczy, a nadto wiosną w 2004 r. odłączyli przyłącza gazu i energii elektrycznej w tym mieszkaniu. W imieniu swojej córki, jako pełnomocnik A. J. zeznał, że również córka J. zabrała wszystkie swoje rzeczy przeprowadzając się razem z nimi do lokalu przy ul. S. 4 w S., a obecnie studiuje w W..

W ocenie organu odwoławczego zgodne oświadczenia stron pozwalały na ustalenie, że opuszczenie lokalu przy ul. R. 7 nastąpiło dobrowolnie, a przeprowadzone oględziny tego lokalu w dniu 3 marca 2005 r. potwierdziły te zeznania, gdyż wykazały, że w lokalu tym brak jest osobistych rzeczy niezbędnych do codziennego użytku, a jedynie pozostały w tym lokalu firanki i zdekompletowana kuchnia oraz łazienka.

Zarzuty złożone w odwołaniu wobec niekwestionowanego stanu faktycznego nie miały wpływu na wynik rozstrzygnięcia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący A. J. i W. J., oraz mał. A. J. i J. J. reprezentowana przez ojca A. J. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnianiu skargi powtórzyli argumenty oraz zarzuty jak w odwołaniu, a nadto dodatkowo zostało podniesione, że J. J. nie wyprowadziła się ze spornego lokalu i nie opuściła go trwale i dobrowolnie, gdyż wyjechała do W. gdyż rozpoczęła tam na studia. W W. przebywa czasowo i ta okoliczność nie może ją pozbawić prawa do spornego lokalu. Pozostali skarżący również nie opuścili dobrowolnie i trwale spornego lokalu, a wręcz przeciwnie wszyscy systematycznie lokal ten odwiedzają.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł ojej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ zwana dalej ustawą, nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z dnia [...] czerwca 2005r. Nr [...] orzekająca o wymeldowaniu z pobytu stałego w S. przy ul. R. 7 W. J., A. J., J. J. i mał. A. J..

Materialną-prawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm./ zwana dalej ustawą.

Zgodnie z w/w ustawą obowiązek meldunkowy osób przebywających na terenie Rzeczypospolitej Polskiej ustanawia art. 2 ustawy.

Art. 4 tej ustawy obejmuje między innymi zameldowanie w miejscu pobytu stałego lub czasowego /pkt 1/ i wymeldowanie z miejsca pobytu stałego lub czasowego /pkt 2/.

Ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, o urodzeniach, dotyczących obowiązku wojskowego, zmianach stanu cywilnego, obywatelstwa, imion i nazwisk oraz zgonach./ art. 1 ust. 2 ustawy/.

Zameldowanie i wymeldowanie natomiast winno odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy, instytucja ta nie powinna służyć fikcji meldunkowej tj. odzwierciedlać stanu faktycznie nie istniejącego co do miejsca zamieszkania danej osoby.

Ze względu na cel ustawy /rejestracja faktów objętych ewidencją/ ustawodawca w art. 15 ust. 2 ustawy dopuścił wymeldowanie w formie decyzji administracyjnej podejmowanej z urzędu lub na wniosek podmiotów mających w tym interes prawny, w sytuacji, gdy osoba zobowiązana nie dopełniła obowiązku wymeldowania.

Instytucja zameldowania nie przesądza o prawie do lokalu, ani o uprawnieniu do przebywania w nim.

Uprawnień tych można dochodzić w razie sporu na drodze postępowania przed sądem powszechnym.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych / Dz. U. z 2001 r. Nr 87 poz. 960 / jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne / wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r. sygn. V.SA 3169/00 publ. Lex 50123/.

Materiał dowodowy sprawy wskazuje, iż rodzina A. i W. J. w grudniu 2003 roku dobrowolnie opuściła sporny lokal przeprowadzając się do własnego domu położnego w S. przy ul. S. 4 nie dopełniając obowiązku przemeldowania się, który to fakt został ustalony na podstawie zgodnych zeznań A. i W. J. oraz dwukrotnie przeprowadzonych oględzin spornego lokalu.

Podnoszony zarzut, iż córka J. J. nie opuściła spornego lokalu a jedynie wyjechała czasowo do W. wobec podjęcia studiów w świetle złożonych wcześniej zeznań w jej imieniu jej ojca A. J. na podstawie udzielonego pełnomocnictwa oraz oględzin spornego mieszkania jest chybiony.

Opisane sporne mieszkanie wobec odcięcia wszystkich instalacji, którego to faktu nie kwestionują skarżący prawidłowo organ ocenił, iż nie nadaje się do za mieszkania. Fakt jego odwiedzin nie jest przesłanką warunkującą uprawnienie do zameldowania .

Co się tyczy zarzutu nie wyjaśnienia uprawnienia G. A. do złożenia wniosku do ich wymeldowania jak i braku potwierdzenia w Konsulacie Polskim w Kanadzie pełnomocnictwa K. M. wskazać należy, że wymienione zarzuty są chybione, bowiem pełnomocnictwo dla K. M. zarządcy tego budynku zostało potwierdzone przez notariusza publicznego i nie wymaga potwierdzenia w Konsulacie natomiast G. A. wykazał tytuł do lokalu /wypis z rejestru gruntu/, z którego wynika, że dom mieszkalny położny przy ul. R. 7 w S. jest jego własnością tym samy wykazał swoją legitymację procesową w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu wyżej wskazany stan faktyczny sprawy daje podstawę do zastosowania art. 15 ust. 2 ustawy, bowiem została spełniona przesłanka w nim wymieniona a to ; opuszczenie przez skarżących dotychczasowego miejsca pobytu na którą to przesłankę organy orzekające w sprawie powołują się.

Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jest spełniona, jeżeli opuszczenie ma charakter trwały i jest dobrowolne.

Sąd podziela stanowisko zaskarżonej decyzji, że okoliczność dobrowolnego opuszczenia przez skarżących dotychczasowego miejsca zameldowania została wykazana przez fakt nie zamieszkiwania od grudnia 2003 roku w spornym lokalu oraz braku w tym lokalu jakichkolwiek rzeczy skarżących o czym, dowodzą dokonane oględziny w tym lokalu w dniu 3 marca w obecności A. J. a w dniu 8 lutego 2005 r. dodatkowo w obecności jego żony .

Zatem zgodzić się należy z organem orzekającym w sprawie, że ewidencja ludności ma charakter rejestracyjny i służy celom ewidencyjnym zatem winna odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy tj. odzwierciedlać stan faktyczny co do miejsca zamieszkania danej osoby.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje kwestia nie zamieszkiwania skarżących w spornym lokalu i nie został wykazany przez nich fakt przymusu w jego opuszczeniu.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, zatem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/ należało skargę oddalić.