Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 62/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-05-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji

SENTENCJA

POSTAN[...] Dnia 7 maja 2019r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2019r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 listopada 2018r. Nr [...],[...] w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

S. K. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 listopada 2018r. w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącej stacji paliw płynnych i gazowych LG o podziemny jednokomorowy zbiornik na benzynę bezołowiową Pb 95 wraz z przebudową istniejącego zbiornika dwukomorowego ON i PB na jednopaliwowy na olej napędowy ON wraz z instalacją techniczną w miejscowości R., na działce o numerze geodezyjnym [...], obręb R., gmina R. składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy R. z 24 września 2018r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Wniosek o wstrzymanie wykonania nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy sprecyzować, że stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zatem Sąd rozpoznając skargę na decyzję organu odwoławczego w zasadzie może wstrzymać wykonanie tylko tej decyzji odwoławczej organu II instancji. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. wskazanie "w granicach tej samej sprawy" oznacza, że Sąd może wstrzymać jedynie inne orzeczenia organów, ale wydane w tej konkretnej sprawie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, jeżeli jest to uzasadnione niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z drugiej strony, instytucję wstrzymania wykonania aktu lub czynności można zastosować tylko wówczas, gdy dany akt lub czynność posiada atrybut wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. W przedmiotowej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja, którą określono środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. Zatem nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja objęta wnioskiem o wstrzymanie jest rozstrzygnięciem niewymagającym, a wręcz nienadającym się do wykonania. W literaturze zwraca się uwagę na fakt, że nie kwalifikuje się do wykonania akt administracyjny nieprzyznający uprawnień i nienakładający obowiązków, które wymagałyby wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony [por. T. Woś (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 381; oraz postanowienie NSA z 17 lipca 2006 r., I FZ 281/06 (publ. OSP 2007, nr 6, poz. 76) i postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 16 października 2008 r., II SA/Wr 411/08, Lex nr 504587).

Mając na uwadze powyższe rozważania decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OZ 665/09, Lex nr 552936; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 13 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 634/09, Lex nr 630457). Rozstrzygnięcie to określa jedynie warunki i wymogi, jakie powinny zostać zachowane przy realizacji inwestycji. Decyzja ta samodzielnie nie daje podstawy do rozpoczęcia robót i realizacji inwestycji, a jedynie jest aktem wymaganym przez ustawodawcę na tym etapie procesu inwestycyjnego. Dopiero kolejne stadia tego procesu, w szczególności uzyskanie pozwolenia na budowę, mogą prowadzić do uzyskania rozstrzygnięć, których wykonanie wiąże się z uzyskaniem przez strony postępowania konkretnych uprawnień lub nałożeniem na nie obowiązków. Wówczas jednak stronom postępowań administracyjnych przysługiwać będą odrębne środki zaskarżenia. Takie stanowisko jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 14 maja 2009 r., II OSK 715/09, 27 stycznia 2011 r., II OZ 28/11, z 24 maja 2012 r. II OZ 431/12, 1 sierpnia 2013 r., II OSK 2904/12 orzeczenia dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl) i Sąd w składzie orzekającym w pełni je podziela.

W świetle powyższego, zdaniem Sądu objęte wnioskiem rozstrzygnięcie nie wywołuje następstw, które powodowałyby zagrożenie powstania trudnych do odwrócenia skutków lub znaczącej szkody po stronie Skarżącego w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. Obawa rozpoczęcia procesu inwestycyjnego przez uczestnika postępowania nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji z art. 61 § 3 Pp.s.a. w stosunku do decyzji organu I, jak i II instancji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Wniosek nie zasługiwał, więc na uwzględnienie, zatem należało go oddalić.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł na posiedzeniu niejawnym, jak w postanowieniu.