Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 2830/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność postanowienia I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, asesorzy WSA Janusz Walawski, Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant Bartosz Tomczak, po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi I. W. na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2003r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. 2. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

II SA 2830/03

UZASADNIENIE

Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. odmówił pani I. W. przywrócenia terminu do wniesienie podania o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie decyzji Starosty Z. z dnia [...] grudnia 2000 r. wnioskodawczyni uzyskała prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120% kwoty zasiłku podstawowego. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...]. Pismem z dnia 19 marca 2003 r. pani I. W. złożyła podanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2001 r. W uzasadnieniu wskazała ona, że organ przyznając jej zasiłek przedemerytalny w wysokości 120% kwoty zasiłku podstawowego źle zinterpretował treść art. 37j ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 ze zm.). Zdaniem wnioskodawczyni powinna ona otrzymać zasiłek przedemerytalny w wysokości 160% kwoty zasiłku podstawowego. Została ona bowiem zwolniona ze spółki [...] w Z. w ramach zwolnienia grupowego, w wyniku którego rozwiązano umowę z ponad 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Wnioskodawczyni wskazała, że w przypadku sześciu osób, z którymi spółka [...] rozwiązała umowę o pracę w podobnych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzje organów przyznających zasiłek przedemerytalny w wysokości 120% kwoty zasiłku podstawowego uznając, że w ich przypadku wystąpiły przesłanki z art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i te osoby otrzymały zasiłek przedemerytalny w wysokości 160% kwoty zasiłku podstawowego. Zdaniem pani I. W. skoro Starosta Z. po wydaniu wyroków przez NSA zmienił decyzje w sprawach, które były takie same jak jej, to istnieje przesłanka do wznowienia postępowania w jej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), wedle którego postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione. Wyroki NSA uchyliły decyzje wydane w podobnych sprawach, wobec powyższego na organie administracji spoczywa obowiązek zmiany wszystkich decyzji, które zapadły przy podobnych stanach faktycznych. Zapadłe wyroki Sądu Administracyjnego mają więc moc wzruszania nie tylko decyzji administracyjnych zapadłych w sprawach będących przedmiotem postępowania przed sądem, ale wszystkich, które dotyczą podobnych stanów faktycznych. We wniosku pani I. W. podniosła, że o działaniach organu administracji w związku z uchyleniem decyzji administracyjnych po wydaniu orzeczeń przez NSA dowiedziała się w marcu 2003 r., a o możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania z postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] i natychmiast po otrzymaniu informacji złożyła wniosek o wznowienie postępowania, wobec tego zachowała termin z art. 148 § 1 kpa.

Zdaniem Wojewody [...] z treści wniosku z dnia 19 marca 2003 r. wynika, że I. W. nie zachowała terminu z art. 148 § 1 kpa. Wnioskodawczyni złożyła swoje pismo w marcu, choć jak wynika z jego treści, o samym postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym dowiedziała się już w styczniu 2003r. Uchybiła więc terminowi z art. 148 § 1 kpa. W tej sytuacji organ badał, czy nie wystąpiły przesłanki do przywrócenia terminu w trybie art. 58 kpa. Zdaniem organu takie przesłanki nie wystąpiły. Wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła bowiem, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy. Pani I. W. o możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania dowiedziała się z doręczonego jej osobiście w dniu 4 marca 2003r. postanowienia Wojewody [...]. W tej sytuacji zakreślony w art. 58 kpa siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wznowienia postępowania liczony od dnia, gdy ustała przyczyna uchybienia terminu upłynął w dniu 11 marca 2003 r., a wnioskodawczyni, jak wynika z daty stempla na kopercie, wniosła pismo w dniu 20 marca 2003 r. Termin nie został więc dotrzymany.

Od postanowienia Wojewody [...] pani I. W. złożyła w dniu 19 maja 2003 r. zażalenie do Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej. W uzasadnieniu podała ona, że jej zdaniem Wojewoda [...] nie miał prawa wydać postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, ponieważ z takim wnioskiem w ogóle nie występowała. Jej wniosek dotyczył wznowienia postępowania, a Wojewoda nie rozpatrzył merytorycznie sprawy. Następnie przytoczyła ona argumenty, które jej zdaniem wskazują na możliwość zmiany wysokości przyznanego jej zasiłku przedemerytalnego

Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie wskazując, że organ I instancji prawidłowo ocenił, iż wnioskodawczyni uchybiła siedmiodniowemu terminowi z art. 58 kpa.

Postanowienie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2003 r. stało się przedmiotem skargi I. W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżąca wskazała, że wydane w toku postępowania administracyjnego postanowienia nie odnoszą się do treści złożonych przez nią pism. Nie wnosiła ona bowiem o przywrócenie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, ale wniosła podanie o wznowienie postępowania, które powinno być merytorycznie rozpatrzone, czego jednak ograny orzekające w obu instancjach nie uczyniły. Nadto skarżąca podniosła argumenty uzasadniające wznowienie postępowania.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej przytoczył argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł ojej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Stosownie do treści art. 13 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Z treści wniosku pani I. W. z dnia 19 marca 2003 r. wynika, że dotyczy on wznowienia postępowania zakończonego prawomocną decyzją administracyjną. Skarżąca w żadnym wypadku nie wnosi o przywrócenie terminu do wniesienie wniosku o wznowienie postępowania. Uzasadnienie wniosku dotyczy przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 kpa. które zdaniem wnioskodawczym zostały spełnione. W ostatniej części pisma skarżąca podnosi jedynie okoliczności, które jej zdaniem wskazują, że wniosek jest złożony w terminie. Jednak nie można tego potraktować jako wniosku o przywrócenie terminu. Także w zażaleniu na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r., pani I. W. konsekwentnie wskazuje, że chce wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, ponieważ składała wniosek o wznowienie postępowania, a nie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca również nie podnosi okoliczności, które świadczyłby o tym, że nie uchybiła terminowi, ale wskazuje na zdarzenia, które jej zdaniem, mogą być przesłankami wznowienia postępowania. Mimo konsekwentnie wyrażonej woli, co do treści rozstrzygnięcia organ II instancji w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2003 r. w ogóle nie odnosi się to tej kwestii wskazując, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 58 kpa. Niewłaściwa interpretacja wniosku I. W. spowodowała, że skarżąca została pozbawiona istotnych uprawnień procesowych związanych z możliwością podejmowania czynności w postępowaniu administracyjnym związanym z wnioskiem o wznowienie postępowania. W sprawie organy obu instancji, jeśli miały wątpliwości co do treści wniosku skarżącej, mogły ją wezwać oraz poinformować o przysługujących ją prawach i obowiązkach, o co sama we wniosku o wznowienie postępowania wnosiła. Jednak w toku postępowania w I instancji jak i w toku postępowania w II instancji organy tego nie uczyniły i wydały postanowienia do wniosku, który miał inną treść. W ten sposób spowodowały znaczne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu co rażąco narusza przepisy prawa. Naruszona została także zasada prawdy obiektywnej, postanowienie jest bowiem sprzeczne z treścią wniosku, a organy nie wyjaśniły dokładnie sprawy. Organy nie ustaliły, jaki jest interes strony, ale przyjmując, że wnosi ona o przywrócenie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania niejako ją "wyręczyły" uniemożliwiając realizację jej uprawnień procesowych, a więc naruszył zasadę uwzględniania w toku postępowania słusznego interesu obywateli. Takie postępowanie nie służy pogłębianiu zaufania obywatela do organów Państwa. W rozpatrywane sprawie organy obu instancji w oczywisty sposób naruszyły wyżej opisane zasady postępowania administracyjnego. Również dotyczy to Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej, który pozostawiając wadliwą decyzję w obrocie prawnym uchybił zaleceniom zapisanym w art. 138 kpa, a więc nie rozpatrzył zażalenie pani I. W. zgodnie z jego treścią i nie stwierdził nieważności postanowienia Wojewody [...], doprowadzając do tego, że wniosek skarżącej z dnia 19 marca 2003r. byłby rozpatrzony w trybie przepisów rozdziału 12 działu 2 Kodeksu postępowania administracyjnego

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.

145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji. W oparciu o art. 152

cyt. wyżej ustawy Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.