Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 44/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-26 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6220 Zezwolenie   na    działalność    ubezpieczeniową
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 259 par. 1, art. 260 par 1 i 3, art. 246 par. 1 pkt 1, art. 245 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi A. P. na bezczynność Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego


UZASADNIENIE

A. P. (dalej skarżący,) wniósł w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.

Z informacji podanych w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z córką oraz wnuczką. Skarżący podniósł, że utrzymuje się z prac dorywczych, z których osiąga dochód oscylujący pomiędzy 300 a 800 zł miesięcznie. Ponadto jedynymi dochodami rodziny są alimenty w kwocie 400 zł oraz dodatek mieszkaniowy wynoszący 300 zł. Córka skarżącego nie pracuje.

Mając na uwadze, iż oświadczenia zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy były niewystarczające dla oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącego, na podstawie zarządzenia referendarza sądowego, skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni poprzez nadesłanie:

1. wyciągów z posiadanych przez skarżącego oraz jego córkę rachunków bankowych za okres ostatnich 3 miesięcy obejmujących informację o wszystkich transakcjach dokonanych na rachunkach w objętym wezwaniem terminie (w przypadku, jeżeli takie rachunki posiadają, jeżeli ani skarżący, ani jego córka nie posiada rachunków bankowych, zobowiązano skarżącego do złożenia w zakreślonym powyżej terminie stosownego oświadczenia),

2. kopii zeznań podatkowych skarżącego za rok 2016 i 2015 (ewentualnie zaświadczenia z właściwego urzędu skarbowego o wysokości dochodu osiągniętego w ubiegłym roku i roku 2015),

3. dokumentu potwierdzającego ostatni okres zatrudnienia i wysokość zarobków z tego tytułu, np. kopia umowy zawartej z pracodawcą lub zleceniodawca.

4. kopii zeznań podatkowych córki skarżącego za rok 2016 i 2015 (ewentualnie zaświadczenia z właściwego urzędu skarbowego o wysokości dochodu osiągniętego w ubiegłym roku i roku 2015),

5. dokumentu potwierdzającego wysokość alimentów zasądzonych na rzecz wnuczki skarżącego.

Przedmiotowe wezwanie po uprzednim dwukrotnym awizowaniu, w dniach [...] i [...] maja 2017 r., z uwagi na fakt, iż nie zostało podjęte w terminie, urząd pocztowy zwrócił do Sądu. Mając powyższe na uwadze - stosownie do treści art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej ppsa) należało uznać, że doręczenie przedmiotowego zarządzenia skarżącemu nastąpiło w dniu [...] maja 2017 r. W konsekwencji termin do przedłożenia żądanych dokumentów upłynął w dniu [...] czerwca 2017 r. W zakreślonym terminie skarżący żądanych dokumentów nie przedstawił.

Postanowieniem z dnia 11 lipca 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Referendarz podał, iż skarżący nie nadesłał na wezwanie Sądu żądanych dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową, w szczególności nie wyjaśnił, czy posiada rachunki bankowe oraz, ewentualnie, jaki jest ich stan. Brak było zatem możliwości ustalenia, czy wypełnia przesłanki art. 246 § 1 pkt 1 ppsa.

W ustawowym siedmiodniowym terminie skarżący złożył sprzeciw od powyższego orzeczenia podnosząc, iż wycofuje wniosek w zakresie ustanowienia radcy prawnego, podtrzymuje natomiast wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Mając na uwadze, iż oświadczenia znajdujące się w aktach sprawy sa niewystarczające do oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącego. Sąd zarządzeniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy przez przedłożenie w terminie 14 dni:

1. wyciągów z posiadanych przez skarżącego oraz jego córkę rachunków bankowym za okres ostatnich 3 miesięcy obejmujących informację o wszystkich transakcjach dokonanych na rachunkach w objętym wezwaniem terminie (w przypadku, jeżeli takie rachunki posiadają, jeżeli ani skarżący, ani jego córka nie posiada rachunków bankowych, zobowiązano skarżącego do złożenia w zakreślonym powyżej terminie stosownego oświadczenia);

2. kopii zeznań podatkowych skarżącego za rok 2016 i 2015 (ewentualnie zaświadczenia z właściwego urzędu skarbowego o wysokości dochodu osiągniętego w ubiegłym roku i roku 2015);

3. dokumentu potwierdzającego ostatni okres zatrudnienia i wysokość zarobków z tego tytułu, np. kopia umowy zawartej z pracodawcą lub zleceniodawcą:

4. kopii zeznań podatkowych córki skarżącego za rok 2016 i 2015 (ewentualnie zaświadczenia z właściwego urzędu skarbowego o wysokości dochodu osiągniętego w ubiegłym roku i roku 2015);

5. dokumentu potwierdzającego wysokość alimentów zasądzonych na rzecz wnuczki skarżącego.

Zarządzenie powyższe nie zostało przez skarżącego wykonane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej ppsa), od postanowień dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o C2:ym orzeka na posiedzeniu niejawnym - art. 260 § 1 oraz § 3 ppsa.

Ustanawiając przesłankę udzielenia prawa pomocy w zakresie całkowitym ustawodawca wskazał w art. 246 § 1 pkt 1 ppsa, że jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Treść art. 246 § 1 pkt 1 ppsa nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego. że ciężar wykazania okoliczności uzasadniających uwzględnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy spoczywa na osobie ubiegającej się o przyznanie tego prawa. W interesie wnioskodawcy leży przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Zatem rozstrzygnięcie będzie zależało od tego, co zostanie przez wnioskodawcę udowodnione.

Zdaniem Sądu oceniając wniosek skarżącego referendarz prawidłowo uznał, że skarżący nie wykazał spełnienia ustawowych przesłanek uprawniających go do skorzystania z prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że zarządzeniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. ponownie wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedłożenie ww. dokumentów. Jednak pomimo kolejnego wezwania skarżący nie wykonał powyższego wezwania.

W konsekwencji fakt niedopełnienia obowiązku złożenia dodatkowego oświadczenia oraz dokumentów uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt I OZ 895/09).

Na marginesie należy wskazać, iż Sąd - stosownie do treści art. 260 § 1 ppsa - rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wycofanie zatem przez skarżącego, na etapie wniesienia sprzeciwu, prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika, a podtrzymanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych pozostaje w przedmiotowej sprawie irrelewantne.

W związku z powyższym, na podstawie art. 260 § 1 i 3 w zw. z art. 245 § 2 i 246 § 1 pkt 1 ppsa orzeczono jak w sentencji.