Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 919/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-10-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, 3, 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 13 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "[...]" Spółki z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "[...]" Spółki z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 30 czerwca 2014 r., Rep. "[...]" w przedmiocie pozwolenia na wytwarzanie, odzysk i zbieranie odpadów postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W złożonej skardze "[...]" Spółka z o.o. zawarła wniosek o w wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E., którą stwierdzono nieważność decyzji Starosty O. z dnia 14 listopada 2012 r. wydanej w sprawie udzielenia skarżącej pozwolenia na wytwarzanie, odzysk i zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne.

We wniosku skarżąca podniosła, że wykonuje zadania publiczne dotyczące gospodarki odpadami na terenie 19 gmin składających się na Związek Gmin Regionu "[...]". Skarżąca została uwzględniona w planie gospodarki odpadami dla województwa "[...]" na lata 2011-2016 jako regionalna instalacja przetwarzania odpadów komunalnych (RIPOK), a zatem jej działalność nierozerwalnie wiąże się z interesem publicznym. Sprawne i prawidłowe funkcjonowanie przedsiębiorstwa leży więc w interesie wszystkich mieszkańców 19 gmin. Ze względu na charakter prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej Skarżący zdecydował się na zakup części przedsiębiorstwa spółki - "[...]". W związku z tym nabyła nieruchomość gruntową oznaczoną jako działka "[...]", na której położona jest instalacja stanowiąca linię do sortowania odpadów o zdolności przerobowej 30Mg/dobę i w związku z tą okolicznością Starosta O. wydał Skarżącemu w dniu 14.11.2012 r., decyzję zezwalającą Skarżącemu na wytwarzanie, odzysk i zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne. Użytkowanie przedmiotowej instalacji przyczynia się bezpośrednio do prawidłowego wykonywania przez Skarżącą spółkę jej zadań publicznych, które składają się na gospodarkę odpadami. Wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji umożliwi stronie dalsze prawidłowe wykonywanie tych zadań publicznych. Skarżąca dodała, że w przypadku odmowy wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji, z powodu braku możliwości wykorzystania powyższej instalacji, może dojść do wystąpienia degradacji środowiska wywołanej przez odpady, co do których nie prowadzono ich gospodarki, a tym samym także i do powstania zagrożenia dla życia i zdrowia mieszkańców okolicznych terenów. Zaznaczyła też, że zaniechanie gospodarki odpadami przy użyciu przedmiotowej instalacji może ja narazić na poniesienie odpowiedzialności za niewykonywanie ciążących ustawowych obowiązków w zakresie prowadzenia gospodarki odpadami. Wskazała też, że brak wykonywania gospodarki odpadami może doprowadzić do tego, że odpady ulegną rozkładowi, co w efekcie uniemożliwi gospodarowanie nimi w przyszłości.

W uzupełnieniu wniosku z dnia 9 września 2014 r., skarżąca podała, że uchwałą nr XXXIX/796/14 Sejmiku Województwa Warmińsko – Mazurskiego z dnia 26 sierpnia 2014 r. zmieniono uchwałę tego organu nr XVIII/334/12 z dnia 19 czerwca 2012 r.,

w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko – mazurskiego na lata 2011-2016 w ten sposób, że w regionalnych instalacjach do przetwarzania odpadów komunalnych w poszczególnych regionach gospodarki odpadami komunalnymi województwa umieszczono instalację znajdującą się

w miejscowości "[...]", której dotyczy zaskarżona decyzja.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak w postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06).

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r. sygn. FZ 65/04).

Przedmiotowy wniosek dotyczy wstrzymania wykonania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Starosty O. z dnia 14 listopada 2012 r., którą udzielono skarżącej pozwolenia na wytwarzanie, odzysk i zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być tylko akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Wykonanie aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów nakładających na adresata określony obowiązek, bądź przyznających mu określone uprawnienie. Natomiast decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji jako taka nie posiada właściwego przedmiotu wykonania, gdyż orzeka się w niej o utracie bytu prawnego innej decyzji. Jeżeli jednak decyzja, której stwierdzono nieważność wymagała wykonania, lub też z decyzji tej wynikały określone prawa dla strony, to decyzja wydana w przedmiocie stwierdzenia nieważności takich decyzji może również pośrednio podlegać wykonaniu. Stwierdzenie nieważności tego typu decyzji powoduje bowiem, że nie można wykonywać praw lub obowiązków z nich wypływających. Z tego względu zasadne może być wnoszenie o wstrzymanie wykonania decyzji stwierdzających nieważność innych decyzji w sytuacjach, kiedy pomimo deklaratoryjnego charakteru takich aktów administracyjnych wykazać można zaistnienie konkretnych następstw (w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków) wykonywania takich decyzji. Wykonywanie powyższej decyzji powinno być związane z nakładanym na adresata takiego aktu obowiązkiem, polegającym na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów. W postępowaniu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdzającej nieważność innej decyzji, należy zatem wywieść, że następstwem działań, zaniechania działań, znoszenia zachowań innych podmiotów, będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sferze uprawnień lub obowiązków wnioskującego o udzielenie ochrony tymczasowej (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II OSK 2412/14).

Z treści rozpoznawanego wniosku wynika, że zaskarżona decyzja, mimo i jej przedmiotem jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, to odmowa udzielenia ochrony tymczasowej może spowodować niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków dla zdrowia i życia ludzkiego oraz dla środowiska naturalnego. Skarżąca w oparciu o decyzję, której nieważność stwierdzono, wykonuje zadania publiczne dotyczące gospodarki odpadami na terenie 19 gmin składających się na Związek Gmin Regionu "[...]" z wykorzystaniem instalacji stanowiącej linię do sortowania odpadów o zdolności przerobowej 30 Mg/dobę, położonej w miejscowości "[...]". Odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje, że skarżąca nie będzie uprawniona do legalnego wykorzystywania tej instalacji, co z kolei może skutkować degradacją środowiska wywołanej przez odpady, co do których nie prowadzono ich gospodarki. Istotne też jest, że brak wykonywania gospodarki odpadami może doprowadzić do tego, że odpady ulegną rozkładowi, co uniemożliwi gospodarowanie nimi w przyszłości. Powyższe może skutkować powstaniem zagrożenia dla życia i zdrowia mieszkańców okolicznych terenów.

W tej sytuacji należy uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki.

Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.