Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 195/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, 2 i 4, art. 5 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2014 poz 1204
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji jednego odbiornika radiofonicznego i sześćdziesięciu jeden odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za używanie ww. odbiorników oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Minister Administracji i Cyfryzacji (obecnie Minister Infrastruktury i Budownictwa – dalej w skrócie: "Minister") decyzją z [...] listopada 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1204, z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania A. M. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A. M. "M." [...] (dalej: "Strona" lub "skarżąca") od decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z [...] września 2015 r., nr [...], nakazującej rejestrację jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego i sześćdziesięciu jeden niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającej opłatę za używanie tych odbiorników w kwocie 39.345 zł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania powyższej decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń:

[...] lipca 2015 r. przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu w L. przy ul. L., zajmowanym przez Stronę na potrzeby prowadzonej działalności. Kontrola została przeprowadzona w obecności pracownika – N. O.. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono w lokalu sześćdziesiąt odbiorników telewizyjnych znajdujących się w pokojach oraz jeden odbiornik telewizyjny w holu hotelu oraz jeden radioodbiornik znajdujący się w recepcji, który w trakcie kontroli odbierał program RADIO – CZWÓRKA. Na tej podstawie stwierdzono, że odbiornik jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Stwierdzony okres używania odbiorników w lokalu został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia pracownika i wynosił dwadzieścia dni. Zgodnie z oświadczeniem pracownika telewizory były podłączone do telewizji satelitarnej. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie było możliwe z powodu zajęcia pokoi przez gości hotelowych.

Po przeprowadzeniu postępowania Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. decyzją z [...] września 2015 r. nakazał rejestrację używanego jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego i używanych sześćdziesięciu jeden niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalił opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników w kwocie.39 345 zł.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Strona w ustawowym terminie złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Przywołaną na wstępie decyzją z [...] listopada 2015 r. Minister utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu orzeczenia organ wyjaśnił zasady uiszczania opłat abonamentowych. Minister wskazał, że w toku czynności kontrolnych pracownik biorący udział w kontroli miał możliwość złożenia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia kontroli oraz okoliczności w nim wskazanych, w tym w zakresie liczby i rodzaju używanych odbiorników, a także okresu ich używania, bądź też oświadczyć, że nie posiada wiedzy w przedmiocie objętym kontrolą. W ocenie organu pracownik uczestnicząc w kontroli, dysponował wiedzą niezbędną do ustalenia okoliczności faktycznych stanowiących podstawę do wydania decyzji administracyjnej. Zdaniem Ministra brak było podstaw do odmowy wiarygodności oświadczeniu pracownika dotyczącego wyposażenia lokalu w odbiorniki RTV i ich technicznych możliwości odbioru programów, gdyż był rozeznany w funkcjonowaniu prowadzonej przez Stronę działalności, a zatem informacje pochodzące od niego stanowią pełnowartościowe źródło dowodowe. Organ zauważył przy tym, że złożone przez pracownika oświadczenie nie zostało przez niego odwołane w toku postępowania administracyjnego. Jednocześnie Minister stwierdził, że fakt, iż strona była jedynie współwłaścicielem lokalu, w którym zastano odbiorniki RTV, nie podważa wiarygodności oświadczenia wiedzy złożonego przez pracownika w trakcie kontroli, gdyż okoliczność czy odbiorniki używane w działalności są własnością Strony, czy też współwłasnością nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Organ wywiódł, że posiadanie w rozumieniu ustawy o opłatach abonamentowych zostało określone jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności i dla nałożenia stosownych obowiązków określonych w art. 7 ust. 6 tej ustawy wystarczające jest wskazanie, iż odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu znajduje się w lokalu użytkowanym przez przedsiębiorcę.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, Minister wyjaśnił, że organ nie ma obowiązku przeprowadzenia kontroli w obecności kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej, a ważność protokołu nie zależy od podpisania go przez osoby uprawnione do reprezentacji podmiotu kontrolowanego. Organ zaznaczył także, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli, w związku z czym nie ma przeszkód, aby w kontroli brała udział osoba zorientowana w funkcjonowaniu kontrolowanego podmiotu.

Minister podniósł, że kontrola wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej nie jest kontrolą wykonywania działalności gospodarczej, nawet jeżeli kontrolowany podmiot prowadzi działalność gospodarczą, w związku z czym, do kontroli tej nie stosuje się przepisów art. 77 i n. ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2015 r., poz. 584, z późn. zm.). Jednocześnie organ odnotował, że ustawodawca wskazując Pocztę Polską S.A. jako uprawnioną do przeprowadzania kontroli obowiązku rejestracji odbiorników, nie wyposażył kontrolerów w ustawowe prawo do oglądania pomieszczeń, w których zlokalizowane są odbiorniki, wbrew woli właściciela lokalu czy osoby uczestniczącej w kontroli, zwłaszcza w sytuacji, gdy lustracja pokoi nie była możliwa z powodu obecności gości hotelowych. Z tych też względów okoliczności dotyczące posiadania odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu muszą się opierać na oświadczeniach wiedzy złożonych przez właścicieli kontrolowanych obiektów lub osób uczestniczących w kontroli, a ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, może dokonać się w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności lub w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli.

Rozpatrując odwołanie, Minister wyjaśnił, że kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV nie jest czynnością podejmowaną w toku postępowania administracyjnego, ale stanowi podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie używania niezarejestrowanych odbiorników. Zdaniem organu oznacza to, że protokół kontroli jest odzwierciedleniem czynności kontrolnej, a nie wizji lokalnej, czy oględzin w rozumieniu przepisów k.p.a. i odebranie do protokołu kontroli oświadczeń na temat liczby i rodzaju używanych odbiorników RTV nie jest przesłuchaniem świadka albo strony, przy czym takie oświadczenia i protokół kontroli stanowią materiał dowodowy, który podlega ocenie organu administracyjnego. W ocenie Ministra organ I instancji należycie wypełnił ciążące na nim obowiązki, a materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Organ wskazał ponadto, że Strona została poinformowana o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji nakładającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników, a do zawiadomienia załączono potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię protokołu kontroli oraz oświadczenia. Tym samym w ocenie Ministra Strona nie została pozbawiona możliwości zaznajomienia się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie. Organ zaznaczył przy tym, że Strona w toku prowadzonego postępowania nie wykazała braku podstaw do nałożenia sankcji za używanie sześćdziesięciu jeden niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego. Zdaniem Ministra Strona będąca przedsiębiorcą powinna znać obowiązujące przepisy prawa w zakresie obowiązku i terminu rejestracji odbiorników.

Organ wyjaśnił także, że terminy załatwiania spraw, o których mowa w art. 35 § 3 k.p.a. mają charakter instrukcyjny dla organu prowadzącego postępowanie tylko pod tym względem, że ich upływ nie pozbawia organu kompetencji do rozstrzygnięcia sprawy i wydania decyzji, przy czym zgodził się z zarzutem Strony, iż postępowanie przed organem I instancji prowadzone było opieszale. Minister wyjaśnił jednocześnie, że opieszałe prowadzenie postępowania nie mogło prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, a Strona nie wykazała, iż opieszałe prowadzenie postępowania skutkowała pozbawieniem możliwości obrony jej praw.

Zdaniem organu w sprawie nie nastąpiło również naruszenie art. 73 § 1 i 2 k.p.a., gdyż przepis ten nie przewiduje obowiązku sporządzenia przez organ administracyjny kserokopii akt administracyjnych lub ich odpisu i doręczenia ich stronie. Jednocześnie odnosząc się do zarzutu, że w toku postępowania administracyjnego został naruszony art. 130 § 2 k.p.a., Minister wyjaśnił, iż przepis ten ma wyłącznie zastosowanie wówczas, gdy przynajmniej jedna ze stron przystąpiła do wykonania decyzji przed upływem terminu do wniesienia odwołania pomimo złożenia w tym terminie odwołania, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Minister zauważył także, że Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż art. 7 ust. 3 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych są zgodne z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i nie są niezgodne z art. 1 oraz z art. 84 w zw. z art. 217 Konstytucji, a wydanie decyzji administracyjnej dotyczącej opłaty karnej konieczne jest ze względu na to, że podmiot, który nie dopełnił ustawowego obowiązku rejestracji odbiornika, pozostaje poza systemem abonamentowym.

Uzasadniając wydaną decyzję, organ zauważył, że sporne odbiorniki znajdowały się w posiadaniu Strony przez okres przekraczający 14 dniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie. Minister wyjaśnił przy tym, że okoliczność sezonowego prowadzenia działalności gospodarczej połączona jest z ryzykiem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie wynajmu pomieszczeń, a Strona miała możliwość oferowania cały rok pokoi gościom, z których każdy jest wyposażony w odbiornik telewizyjny.

Minister wyjaśnił, że przepisy ustawy o opłatach abonamentowych nie dają organowi administracji publicznej podstaw prawnych do miarkowania wysokości nałożonej opłaty, czy też odstąpienia od jej nałożenia, jeśli zostały spełnione przesłanki do jej ustalenia. Wysokość tej opłaty nie wynika ze swobodnego uznania Poczty Polskiej S.A., która jedynie została wskazana w ustawie jako podmiot pobierający opłaty i dokonujący kontroli obowiązku rejestracji odbiorników. Organ wywiódł, że opłaty abonamentowe są świadczeniem przymusowym i bezzwrotnym o charakterze publicznoprawnym, z góry nakierowanym na realizację określonych przez ustawodawcę celów.

Na wskazaną wyżej decyzję Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której żądała uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80, a także art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz na dokonaniu dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej podniesionych w odwołaniu od decyzji, w konsekwencji powyższych uchybień proceduralnych nieustalenie w sposób jednoznaczny ilości odbiorników będących na terenie ośrodka oraz możliwości dokonywania odbioru sygnału przez te odbiorniki, pomimo istnienia takiej możliwości, i oparcie się wyłącznie na wymuszonym oświadczeniu osoby wprowadzonej podstępnie w błąd co do skutków podejmowanej czynności;

2) art. 11 w zw. z art. 107 k.p.a. przez wydanie decyzji, której uzasadnienie ogranicza się do opisu przebiegu dotychczasowego postępowania i przytoczenia przepisów prawa bez dokonania ich subsumpcji wymaganej dla przedstawienia uzasadnienia oraz zaniechanie rozważenia zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu;

3) art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów;

4) art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych przez uznanie, że ma miejsce używanie odbiorników telewizyjnych, od których pobiera się opłaty abonamentowe, gdyż zachodzi domniemanie, iż posiadane odbiorniki telewizyjne są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, pomimo że nie zweryfikowano możliwości odbioru sygnału.

Uzasadniając powyższe zarzuty, skarżąca podniosła, że obowiązujące przepisy wskazują, że kontrola w zakresie nieuiszczania opłat abonamentowych od używanych odbiorników powinna obejmować ilość odbiorników oraz możliwość dokonywania odbioru nadawanego sygnału. Jednocześnie w ocenie Strony organ kontrolujący zobowiązany jest do jednoznacznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz do dokonania właściwej oceny dowodów i uwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony kontrolowanej. Jednocześnie zdaniem skarżącej organy administracji zobowiązane są ustalić w sposób jednoznaczny ilość posiadanych odbiorników i możliwość odbioru sygnału, w tym uwzględnić okoliczności podnoszone przez nią w odwołaniu.

Skarżąca podniosła, że w toku postępowania zaniechano uzyskania odwodów na okoliczność znajdowania się przez odbiorniki w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór jakiegokolwiek programu, podczas gdy z protokołu kontroli wynika, iż jeden odbiornik telewizyjny znajdował się w holu obiektu, wobec czego nie było przeszkód dla podjęcia próby uruchomienia go w celu weryfikacji możliwości odbioru programów. Strona zaznaczyła przy tym, że wszystkie odbiorniki telewizyjne znajdujące się na terenie kontrolowanego ośrodka nie mają możliwości odbiór sygnału ze zbiorczej anteny bez dekoderów, których istnienia kontrola nie stwierdziła. Skarżąca wskazała także, że brak było możliwości korzystania z telewizji satelitarnej, do której jak wynika z treści protokołu, podłączono telewizory, z uwagi na brak istnienia jakiejkolwiek umowy z operatorem nadającym telewizję satelitarną. Strona zauważyła przy tym, że organy kontrolujące nie zwróciły się do operatorów telewizji satelitarnej w celu potwierdzenia tego faktu. Skarżąca podniosła również, że w toku kontroli nie zweryfikowano możliwości odbioru programów przez zamontowaną antenę satelitarną, podczas gdy jego oględziny pozwoliłyby stwierdzić, iż nie nadaje się on do użytkowania z uwagi na stan techniczny.

Skarżąca podniosłą również, że ustalenia kontroli w zakresie liczby odbiorników telewizyjnych są wadliwe, gdyż w ośrodku funkcjonuje 58 pokoi (jednoizbowych domków), z czego tylko połowa jest zdatna do użytkowania z uwagi na 30 letni okres zaniechania korzystania z ośrodka i wynikającą z niego degradację stanu technicznego obiektu. Strona zarzuciła, że w toku kontroli zaniechano weryfikacji liczby tych domków oraz stwierdzenia liczby domków zdatnych do użytku, a także liczby domków wyposażonych w telewizory. Skarżąca wskazała, że jak wynika z potwierdzenia przyjęcia odpadów nr 32/09, z wyremontowanych domków zutylizowano w 2009 roku 8 odbiorników. W ocenie skarżącej organ dokonał wadliwej oceny materiału dowodowego, uznając pomimo wskazanych wątpliwości dowód w postaci protokołu kontroli wraz z oświadczeniem za jedyny mogący stanowić podstawę ustaleń.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że argumentacja zawarta w skardze nie przemawia za uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014.1647 j.t.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270 j.t. dalej: "p.p.s.a.").

Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2015 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska SA. z dnia [...] września 2015 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, zasadnie przyjęły, iż skarżąca A. M. nie dopełniła obowiązku rejestracji odbiorników telewizyjnych. Okoliczność ta stała się podstawą do nałożenia stosownej kary pieniężnej w oparciu o art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych.

Na wstępie należy zauważyć, że art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych stanowi, iż za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Z kolei jak wynika z treści ust. 2 cytowanego przepisu, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Opłatę uiszcza się za każdy odbiornik z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 5 cytowanego przepisu (ust. 4).

Ponadto, jak wynika z treści art. 5 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy oraz § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z dnia 30 grudnia 2013 r. poz. 1676), rejestracji odbiorników dokonuje operator wyznaczony, w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki, w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników.

W myśl z kolei art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, a określonej zgodnie z zapisami ustawy w rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 6 maja 2014 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2015 roku (Dz. U. 2014 poz. 647).

W sprawie ustalono, że w dacie kontroli [...] lipca 2015 r. Skarżąca w prowadzonym przez nią Ośrodku Wypoczynkowym "R." położonym w L. posiadała 61 odbiorników telewizyjnych i jeden odbiornik radiowy.

Okoliczność ta została wskazana w protokole kontroli, potwierdzona przez uczestniczącego w kontroli pracownika Panią N. O.. Fakt ten został też potwierdzony w oświadczeniu złożonym w dacie kontroli przez Panią N. O..

W ocenie Sądu dokonane przez organy ustalenie faktu posiadania przedmiotowych odbiorników, nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów.

Fakt ten znajduje oparcie w protokole kontroli i wskazanym oświadczeniu Pani N. O., które to dokumenty zostały podpisane bez zastrzeżeń czy dodatkowych uwag. Pani O. podała, że jest pracownikiem Ośrodka Wypoczynkowego, posługiwała się też pieczątką firmową Skarżącej, która została odciśnięta na wskazanych dokumentach zasadnie zatem organ przyjął, że Pani N. O. była osobą posiadającą rozeznanie w funkcjonowaniu kontrolowanego obiektu. Ponadto w aktach zgromadzono wydruk ze strony internetowej Ośrodka Wypoczynkowego "R." (k.38 akt adm.), z którego wynika, że Ośrodek ten dysponuje 64 pokojami, zaś pokoje wyposażone są w TV. Oświadczenia złożone przez Panią O. korelują z danymi wynikającymi z tego wydruku.

Fakt prowadzenia przez A. M. kontrolowanego Ośrodka został potwierdzony przez zgromadzenie w aktach administracyjnych wydruku z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, gdzie jako adres dodatkowego miejsca wykonywania działalności widnieje: "L., L.".

Skarżąca kwestionuje okoliczność, że posiadane odbiorniki telewizyjne były w dacie kontroli w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór.

Organy ustalenie, że ujawnione w prowadzonym przez Skarżącą Ośrodku odbiorniki były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór oparły na oświadczeniu pracownika Pani N. O., które zostało odnotowane w podpisanym przez nią protokole kontroli, a także w złożonym przez nią pisemnym oświadczeniu. Również w oparciu o to oświadczenie został ustalony okres używania przedmiotowych odbiorników.

W tym miejscu wskazań należy, że protokół kontroli stanowi dokument urzędowy. Wynikające z art. 2 ust.2 ustawy o opłatach abonamentowych domniemanie używania odbiorników nie zostało przez stronę skutecznie obalone. Jak słusznie zauważył organ kontrolerzy nie zostali wyposażeni w uprawnienie do przeszukiwania pomieszczeń. Organ zebrał materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli, oświadczenia pracownika i wydruku ze strony internetowej kontrolowanego obiektu. Dowody te korelują ze sobą, są spójne i wiarygodne. Ponadto ocena, że znajdujące się w zajętych przez gości pokojach odbiorniki telewizyjne są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór jest zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i logiki.

Zdaniem Sądu dokonana przez organy ocena zebranych w sprawie dowodów nie wykracza zatem poza ramy swobodnej oceny dowodów zakreślone normami k.p.a.

Skarżąca nie podważa stosownymi dowodami faktu posiadania w dacie kontroli wskazanych w decyzji odbiorników telewizyjnych. Wynikające z ustawy domniemanie, że były one w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór skarżąca usiłuje podważyć twierdząc, że odbiorniki te były stare i nie nadawały się do użytku oraz przedstawiając przy odwołaniu dokument z którego wynika fakt przekazania do utylizacji 8 sztuk odbiorników we wrześniu 2015r.

Zdaniem Sądu słusznie wskazywał organ, że twierdzenia Skarżącej nie zostały poparte żadnymi konkretnymi dowodami, które pozwoliły by na obalenie wcześniejszych ustaleń. Fakt przekazania do utylizacji 8 sztuk odbiorników nie dowodzi, że wszystkie posiadane odbiorniki nie były w stanie umożliwiającym odbiór. Jest bowiem rzeczą normalnie przyjętą w działalności gospodarczej okresowa wymiana sprzętu elektronicznego.

Odnosząc się do oświadczenia złożonego przez pracownika Ośrodka Panią N. O. wskazać należy, że żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentacji podmiotu kontrolowanego, ani też by ważność protokołu zależała od jego podpisu przez osoby wchodzące w skład takiego organu zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. W toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli.

Organ ocenił oświadczenia Pani N. O. i zdaniem Sądu ocena ta jest prawidłowa. Pani O. była obecna w kontrolowanym obiekcie w dacie kontroli, oświadczyła, że jest pracownikiem zatem osobą zorientowaną w jego działalności, nie składała zastrzeżeń do protokołu, podpisała też znajdujące się w aktach administracyjnych oświadczenie wiedzy o ilości odbiorników i czasie ich używania.

Zdaniem Sądu organy słusznie oceniły te złożone spontanicznie, w czasie kontroli oświadczenia jako w pełni wiarygodne.

Oświadczenia te korelują ze zgromadzonym przez organ wydrukiem ze strony internetowej Ośrodka, a także nie stoją w sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego.

Słusznie zatem uznał organ, iż domniemanie wynikające z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych nie zostało przez Skarżącą skutecznie obalone.

Z kolei dołączone do skargi oświadczenie Pani N. O., iż oświadczenie w czasie kontroli złożyła pod wpływem błędu należy ocenić jako niewiarygodne i złożone po uzyskaniu informacji o negatywnych skutkach złożonych wcześniej oświadczeń.

Również jako zupełnie nieuprawnione należy ocenić twierdzenia skarżącej wskazujące na podstępne wprowadzenie w błąd i wymuszenie podpisów Pani O..

Strona nie przedstawiła żadnych innych dowodów, które podważałyby poczynione przez organy ustalenia. Jednocześnie zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na ustalenie okoliczności faktycznych niezbędnych do stanowczego rozstrzygnięcia sprawy, nie można zatem skutecznie postawić organowi zarzutu braku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego i braku przeprowadzenia dowodów, które nie były przez skarżącego zgłoszonej w postępowaniu administracyjnym. Dowody zebrane przez organ stanowiły kompletny i spójny materiał dowodowy wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych istotnych w sprawie. Organ nie miał zatem obowiązku poszukiwania z urzędu dalszych dowodów w sprawie.

W tym miejscu odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że ustalanie liczby domków w ośrodki i ich stanu technicznego nie było przedmiotem kontroli. Również wbrew wywodom Skarżącej rozpatrzenie zarzutów odwołania nie zawsze musi skutkować ich uwzględnieniem. Wbrew twierdzeniom Skarżącej organ rozważył zarzuty podnoszone przez nią w odwołaniu, jednak nie przyczyniły się one do uchylenia czy zmiany decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu, organ rzeczowo i skrupulatnie wyjaśnił motywy swego rozstrzygnięcia odwołując się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Zdaniem Sądu ocenie tej nie można postawić zarzutu dowolności.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu Minister Administracji i Cyfryzacji wydając sporną decyzję nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w tym, w szczególności art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W działaniu organów administracji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Zdaniem Sądu, wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wystarczająca, co odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a.

Wysokość naliczonej opłaty została ustalona stosownie do dyspozycji art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych i powołanego wyżej rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 6 maja 2014 r.

Wobec powyższego skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.