Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1595/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Magda Froncisz Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2016 r. sprawy ze skargi Gminy Z. na decyzję Wojewody [....] z dnia 23 października 2015 r. nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [....] na rzecz strony skarżącej Gminy Z. kwotę 740 zł ( słownie: siedemset czterdzieści złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Starosta decyzją nr [...] z dnia 7 września 2015r., znak: [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw i art. 104 kpa, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o.o., w W. na budowę zamierzenia budowlanego: budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...], w skład której wchodzą: wieża stalowa wys. 54,45 m z instalacją elektryczną i uziemiającą, z zespołem anten sektorowych (3 szt.) i radio liniowych (3 szt.) oraz zjazd indywidualny, na działkach ewid. [...] i [...] obręb T.

W uzasadnieniu podano, iż na dzień orzekania o pozwoleniu na budowę, na terenie objętym pozwoleniem, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru obejmującego wieś T. zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Gminy z dnia 24 października 2006r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] poz. [...], w dniu 11.12.2006r. Inwestycja ma miejsce w terenach oznaczonych symbolami: [...] - z podstawowym przeznaczeniem dla urządzeń sportu i rekreacji przeznaczonym pod wyciąg narciarski oraz [...] -teren dróg publicznych (droga gminna klasy L), położonymi w otulinie Parku Krajobrazowego B. Badając zgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ wziął pod uwagę zapisy § 16 ust. 6 p. 2 miejscowego planu: "dopuszcza się rozwój telefonii bezprzewodowej, w tym możliwość lokalizacji stacji bazowych nie oznaczonych w rysunku planu, na warunkach jak § 6 ust. 1 p. 7", tj. pod warunkiem, że inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, czyli przedsięwzięć wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106 poz. 675 ze zm.) jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Ponadto według ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 102 poz. 651 z 2010r.) przez "budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych". W ocenie organu przedmiotowa inwestycja nie jest sprzeczna z określonym w planie przeznaczeniem terenu, jak też nie narusza ustalonych w planie zakazów lub ograniczeń. Złożone wyjaśnienia potwierdzają, iż przedmiotowa inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu terenu położonego w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego, nie wymaga udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Projekt budowlany sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane, które złożyły oświadczenie o zgodności projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane), legitymujące się, odpowiednio, aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 w/w ustawy Prawo budowlane, zatem decydującą odpowiedzialność przyjmują na siebie autorzy projektu. Dyrektor Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa [...] pismem z dnia 2 marca 2015r., znak: [...], pozytywnie zaopiniował przedmiotową inwestycję. Inwestor złożył, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane.

Odwołanie od tej decyzji złożyli Gmina Z. oraz J. K.

Gmina Z. zarzuciła sprzeczność decyzji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości T., ponieważ na terenie oznaczonym w planie symbolem [...] (z przeznaczeniem podstawowym dla urządzeń sportu i rekreacji, w tym wyciąg narciarski) dopuszcza się realizację obiektów i urządzeń uzupełniających związanych z podstawową funkcją oraz liniowych elementów infrastruktury technicznej, a stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest ani urządzeniem uzupełniającym związanym z podstawową funkcją dla tego terenu, ani nie jest liniowym elementem infrastruktury technicznej, tylko obiektem budowlanym.

J. K. również zarzucając naruszenie art. 7, 8, 9 i 77 kpa wskazał na sprzeczność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewoda decyzją z dnia 23 października 2015r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu podano, iż w obszarze jednostki strukturalnej planu oznaczonej symbolem: [...], w której zlokalizowana jest planowana inwestycja, dopuszcza się, zgodnie z § 22 ust. 2, możliwość realizacji: 1) obiektów i urządzeń uzupełniających związanych z podstawową funkcją, 2) liniowych elementów infrastruktury technicznej, ale równocześnie, zgodnie z § 22 ust. 3, obowiązują stosowne zasady i warunki zabudowy określone w rozdz. II. A w rozdziale II wprowadzone są przepisy obowiązujące dla całego obszaru objętego planem, w zakresie ustaleń dotyczących zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy, w tym zasady obsługi terenów oraz remontu, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej, gdzie w § 16 ust. 6 pkt 2 dopuszczono rozwój telefonii bezprzewodowej, w tym możliwość lokalizacji stacji bazowych nie oznaczonych w rysunku planu, na warunkach jak § 6 ust. 1 pkt. 1. Wskazany § 6 ust. 1 pkt 1 znajduje się w rozdziale II, pn.: Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, a z przepisu tego wynika, że dla całego obszaru objętego planem obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagających, według przepisów odrębnych, sporządzenia obligatoryjnie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Badana inwestycja nie spełnia tych kryteriów ponieważ nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko wymagającym, według przepisów odrębnych, sporządzenia obligatoryjnie raportu o oddziaływaniu na środowisko, co zostaje szczegółowo wykazane w dalszej części decyzji, dlatego według ustaleń planu, na terenie [...] dopuszcza się rozwój telefonii bezprzewodowej, w tym możliwość lokalizacji stacji bazowych nie oznaczonych w rysunku planu.

W zakresie dotyczącym ewentualnego wymogu uzyskania decyzji środowiskowej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2013.1235 ze zmianami) oraz wydanego na podstawie delegacji ustawowej (art. 60) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2010.213.1397 ze zmianami), w opracowaniu pn. kwalifikacja przedsięwzięcia zgodnie z w/w rozporządzeniem instalacja radiokomunikacyjna [...] ", sierpień 2015 r., wykazano, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej (dalej: sbtk) nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zatem nie jest wymagane uzyskanie decyzji środowiskowej. Opracowanie to, jak wynika z pieczęci na stronie tytułowej, stanowi załącznik do decyzji Starosty z 7.09.2015 r. Dla anten sektorowych (model anteny [...]) usytuowanych we wszystkich 3 azymutach (100°, 250°, 340°), charakteryzujących się równoważną mocą promieniowaną izotropowe [EIRP] 1905 W, w poszczególnych sektorach wymagana jest analiza, czy w odległości 70 m od środka elektrycznego anteny (wartość graniczna wg rozporządzenia) w osi głównej wiązki promieniowania anten występują miejsca dostępne dla ludności. Konfiguracja anten sektorowych została przedstawiona w tabeli l. W oparciu o rysunki (przekroje pionowe z uwzględnieniem morfologii terenu), tabelarycznie przedstawioną analizę oraz wnioski w ww. opracowaniu kwalifikacyjnym:

- w odległościach do 70 m stwierdzono brak występowania miejsc dostępnych dla ludności, a najmniejsza odległość od powierzchni ziemi do wyznaczonej osi głównej wiązki (dla azymutu 100°, przy maksymalnym zakładanym pochyleniu wiązki - 10°), wynosi 40,7 m (rys. 2),

- w odległościach do 70 m stwierdzono brak występowania miejsc dostępnych dla ludności, a najmniejsza odległość od powierzchni ziemi do wyznaczonej osi głównej wiązki (dla azymutu 250°, przy maksymalnym zakładanym pochyleniu wiązki - 10°), wynosi 39,6 m (rys. 3),

- w odległościach do 70 m stwierdzono brak występowania miejsc dostępnych dla ludności, a najmniejsza odległość od powierzchni ziemi do wyznaczonej osi głównej wiązki (dla azymutu 340°, przy maksymalnym zakładanym pochyleniu wiązki - 10°), wynosi 46,4 m (rys. 4).

Opracowanie kwalifikacyjne słusznie uwzględnia jedynie anteny sektorowe, gdyż przepisy ww. rozporządzenia wyłączają anteny radiolinii z zakresu przedsięwzięć (instalacji) mogących znacząco oddziaływać na środowisko (zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia Rady Ministrów). Fakt ten jest związany z charakterystyką promieniowania anten radioliniowych, które emitują promieniowanie w bardzo małym kącie bryłowym; tj. charakterystyce promieniowania o bardzo wyraźnej kierunkowości. Anteny te służą do przesyłania danych pomiędzy poszczególnymi stacjami bazowymi co wymaga, aby pomiędzy każdymi dwoma skomunikowanymi radioliniami była zachowana bezpośrednia widoczność, zatem "na drodze" wiązki pola elektromagnetycznego (dalej: pem) radiolinii nie mogą wystąpić miejsca dostępne dla ludności.

Stwierdzenia o braku występowania miejsc dostępnych dla ludności są poprawne, przy czym nie zostały uwzględnione ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: mpzp). W rozdziale 2.1 Kwalifikacji pt. Interpretacja przepisów przytoczono m.in. w przewodnik Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska pt.: "Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko - przewodnik po rozporządzeniu Rady Ministrów" (T. Wilżak, W-wa 2011), w którym stwierdzono, że wyznaczenie odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania przestrzennego. Opracowanie kwalifikacyjne, respektując tak zinterpretowane przepisy środowiskowe, nie odniosło się do ustaleń mpzp. Przy określaniu miejsc dostępnych dla ludności, o których mowa w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska w kontekście oddziaływania na nie pola elektromagnetycznego (pem) należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Wniosek taki NSA wyprowadził z treści art. 143 i 144 Kodeksu cywilnego. Negatywne oddziaływanie pem występującego w przestrzeni nad gruntem, nie może naruszać granic cudzej nieruchomości. Pionowy zasięg własności gruntowej ograniczać może jedynie porządek prawny, w tym przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i dotyczące ochrony środowiska. Zatem przez zwrot "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć miejsca, na których może choćby potencjalnie powstać zabudowa zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, w tym ustaleniami mpzp. Zatem organy prowadzące postępowanie (I i II instancji) powinny mieć na uwadze utrwalone orzecznictwo sądów, które uznaje, że przy analizie miejsc dostępnych dla ludności należy uwzględniać przepisy prawa z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z definicją art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska: "Przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego".

Przyjmując taką wykładnię przepisów należało poddać szczegółowej analizie Uchwałę nr [...] Rady Gminy Z. z 24 października 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi T. Przedmiotowa inwestycja ma miejsce na terenie oznaczonym symbolem [...] (działka nr [...]) z podstawowym przeznaczeniem dla urządzeń sportu i rekreacji przeznaczonym pod wyciąg narciarski (który jest zaznaczony tj. wrysowany we wschodniej części działki - usytuowany w kierunku północ-południe). Zatem uwzględniając podstawowe przeznaczenie przedmiotowej działki, mając wrysowany na mapie przebieg wyciągu narciarskiego, oś główna wiązki pem w azymucie 100° przebiega ponad (przecina w rzucie poziomym) potencjalną infrastrukturą narciarską. Uwzględniając potencjalne wysokości podpór wyciągu lub wysokość zawieszenia krzesełek (kabin) należy ocenić, że będą one również zlokalizowane poniżej analizowanego przebiegu osi głównej wiązki w tym azymucie tj. szacowana między innymi odległość od miejsc dostępnych dla ludności po wybudowaniu infrastruktury narciarskiej będzie wynosiła co najmniej 20 m. Analiza taka nie została przeprowadzona przez inwestora, ale według oceny organu odwoławczego zagwarantowana prawnie możliwość powstania infrastruktury narciarskiej nie powoduje potrzeby zmiany kwalifikacji przedmiotowej inwestycji, a w konsekwencji uzyskania decyzji środowiskowej.

Inwestor przesunął lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej na zachodni skraj działki [...] (3 m od jej granicy), uwzględniając przyszłą możliwość zagospodarowania działki, zgodną z przeznaczeniem głównym w mpzp. Zatem lokalizacja stacji bazowej na skłonie terenu w obrębie ww. działki nie powinna utrudnić podstawowego (przeznaczonego pod wyciąg narciarski) wykorzystania terenu.

W zakresie dotyczącym ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji w oparciu o rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzenia dotrzymania tych poziomów (Dz. U, Nr 192 poz. 1883), projekt budowlany w rozdziale [...] pkt [...] "Informacje i dane o charakterze i cechach istniejących i przewidywanych zagrożeń dla środowiska (...)" uwzględnia wpływ inwestycji na środowisko w sposób ogólny tj. poprzez konkluzje, że nie ma obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej, pem o wartościach wyższych od granicznego nie wystąpi w miejscach przebywania i zamieszkania ludzi, inwestycja nie będzie uciążliwa dla środowiska i dla ludzi. Rozdział zawiera tabelaryczne zestawienie (tabela [...]) wyników obliczeń zasięgów pem o poziomach oddziaływań większych od dopuszczalnych (tj. gęstości mocy pola pow. 0,1 W/m2), emitowanych za pośrednictwem anten sektorowych i radioliniowych o określonych parametrach. Lokalizacja przestrzenna sumarycznych zasięgów oddziaływania anten została przedstawiona w rzucie poziomym na rysunku "Projekt zagospodarowania terenu" w skali 1:500, z uwzględnieniem azymutów, osi głównych wiązek, zwymiarowania zasięgu zsumowanego obszaru o gęstości mocy pem większego od dopuszczalnego tj. wartości 0,1 W/m2, a także w przekrojach pionowych (widoki w azymutach 100°, 250°, 340°)

- rys. na stronach 17A, 17B, 17C. Uwzględniono również zasięgi oddziaływania pem dla trzech anten radioliniowych (parabolicznych) - rys. na stronach 17D, 17E, 17F – projekt przewiduje lokalizację 3 takich anten w azymutach 14°, 50° i 325°.

Zasięgi pem o poziomach oddziaływań wyższych od dopuszczalnych zostały również przedstawione w oddzielnym opracowaniu Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej. Instalacja radiokomunikacyjna [...] ", sierpień 2015 r. Opracowanie to, jak wynika z pieczęci na stronie tytułowej, stanowi załącznik do decyzji Starosty z 7.09.2015 r. nr [...].

Przedmiotowa sbtk ma być wyposażona:

- w trzy anteny sektorowe - po jednej antenie w każdym z trzech azymutów (100°, 250°, 340°): modele: Kathrein 80010306, zawieszone (środki anten) na wysokości 52,7 m n.p.Ł, o mocy promieniowanej izotropowe w każdym azymucie 1905 W. Maksymalne nachylenie wiązek promieniowania względem powierzchni ziemi (tilt) wynosi dla każdego azymutu 10°,

- w trzy anteny radioliniowe usytuowane w azymutach 14°, 50°, 325°, zawieszone na

wysokościach odpowiednio: 50,1 m n.p.t, 50,4 m n.p.t, 50,4 m n.p.t.

Ww. opracowanie zawiera obliczenie rozkładów natężeń pem w otoczeniu projektowanej stacji bazowej z wykorzystaniem podstawowej zależności pomiędzy gęstością mocy pola (gęstość strumienia energii elektromagnetycznej), równoważną mocą promieniowaną izotropowe, odległością od anteny i funkcją tłumienia gęstości mocy pola elektromagnetycznego przy zmianie kąta odchylenia od kierunku maksymalnego promieniowania. Metoda ta jest uproszczoną, powszechnie stosowaną metodą obliczeń rozkładów pem w otoczeniu stacji bazowych, zgodną z normą [...] "Ocena urządzeń elektronicznych i elektrycznych w odniesieniu do ograniczeń ekspozycji ludności w polach elektromagnetycznych (O Hz - 300 GHz)".

Obliczony przez inwestora maksymalny tj. sumaryczny zasięg występowania pem o poziomie oddziaływania wyższym od granicznego wynosi odpowiednio dla wszystkich ww. anten sektorowych ok. 39 m w płaszczyźnie poziomej.

Dla maksymalnych zakładanych tiltów anten sektorowych granice tych obszarów (stref) - co wynika z przekrojów pionowych - zlokalizowane są w minimalnych odległościach 45,2 m nad poziomem terenu w azymucie 100°, 44,1 m n.p.t. w azymucie 250°, 47,1 m n.p.t. w azymucie 340°, co zostało odzwierciedlone na rysunku nr [...] w skali 1:1000 (rzut poziomy) i rysunkach nr [...], [...], [...] w skali l :500 (przekroje pionowe).

Zasięgi analogicznych obszarów pem anten radioliniowych są większe i wynoszą ok. 60 m, przy czym kąty pochylenia wiązek (tilty) wynoszą 0° - rysunki [...], [...], [...].

Obszary występowania ww. pól są zlokalizowane w przestrzeni ponad dwoma sąsiednimi działkami wzdłuż osi głównych wiązek. Jak wynika z analizy dokumentacji oraz z treści decyzji, Starosta uznał za strony postępowania właścicieli tych działek, ponad którymi znajduje się obszar o gęstości mocy pem o wartościach wyższych od dopuszczalnych, opierając się na wyznaczonym przez inwestora obszarze zsumowanego oddziaływania. Zatem w postępowaniu uczestniczyły podmioty władające nieruchomościami, nad fragmentami których zlokalizowane są strefy o gęstości pól elektromagnetycznych wyższych od dopuszczalnych. Jest to zgodne z praktyką działania organów administracji architektoniczno-budowlanej oraz orzecznictwem sądów administracyjnych w odniesieniu stacji bazowych telefonii komórkowej - stronami postępowania są właściciele lub użytkownicy wieczyści działek ponad którymi, zgodnie z opracowaniami kwalifikacyjnymi, będą zlokalizowane ponadnormatywne rozkłady pem. Również w świetle ogólnych zasad działania organów administracji publicznej wg kpa tj. m.in. zasadami: pogłębiania zaufania obywateli, prawdy materialnej, informowania stron i ich czynnego udziału ww. zasady wyznaczania stron należy uznać za poprawne.

W konkluzjach pkt [...] projektu zagospodarowania terenu oraz opracowania Analiza rozkładu pól (...)" stwierdzono m.in., że pem o wartościach wyższych od dopuszczalnych "nie wystąpią w miejscach dostępności dla ludności" zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. (...). Stwierdzenia o braku występowania miejsc dostępnych dla ludności są poprawne dla aktualnego stanu zagospodarowania terenu, przy czym uchybieniem jest brak odniesienia do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co jednak zostało naprawione przez organ odwoławczy w niniejszej decyzji. W konsekwencji brakuje konkluzji, że uwzględniając podstawowe przeznaczenie działek [...] oraz [...], obszary charakteryzujące się gęstością mocy pem większego od dopuszczalnej nie będą występowały w miejscach dostępnych dla ludności. Tym niemniej uwzględniając charakterystyki emitowanych pem, również jak w przypadku kwalifikacji przedsięwzięcia należy uznać, że taka kolizja nie nastąpi również po uwzględnieniu potencjalnych możliwości zagospodarowania przestrzennego tych działek.

W przedmiotowym opracowaniu podano informację o braku w otoczeniu przedmiotowej sbtk innych instalacji emitujących pem w zbliżonym zakresie częstotliwości, których oddziaływanie należałoby uwzględnić. Najbliższa tego typu instalacje - sbtk operatorów [...]! (o oznaczeniu [...]) i [...] (o oznaczeniu [...]) zlokalizowane są w odległości ok. 850 m w kierunku północno-wschodnim od projektowanej sbtk.

W sentencji decyzji podano ilości i rodzaje projektowanych anten, parametry techniczne (azymuty usytuowania, pasmo częstotliwości, EIRP, wysokości zawieszenia anten sektorowych i radioliniowych) oraz zasięgi występowania obszaru pem o gęstości mocy wyższej od wartości dopuszczalnej.

Konkludując, po sprawdzeniu planowanej inwestycji, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, z wymaganiami ochrony środowiska, w oparciu o załączoną kwalifikację przedsięwzięcia przedmiotowa stacja bazowa nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymagającym obligatoryjnie lub mogącym wymagać sporządzenia raportu o oddziaływania na środowisko. Nie jest zatem wymagane uzyskanie decyzji środowiskowej, przy czym przyjęto analizę inwestora nie uwzględniającą ustaleń mpzp, co z kolei, według oceny organu odwoławczego, nie wpłynie na zmianę kwalifikacji przedsięwzięcia. Pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych nie wystąpią w miejscach dostępnych dla ludności, uwzględniając również podstawowe przeznaczenie działek [...] oraz [...], zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego.

Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę z 28.01.2015 r., dołączył oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, z 28.01.2015 r.

Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt zagospodarowania terenu - nie narusza przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2002.75.690 ze zmianami).

Projekt ten został uzgodniony z Powiatowym Zespołem Dokumentacji Projektowej w S. 17.04.2014 r. (k. [...] projektu budowlanego). Wójt Gminy Z. decyzją z 1.09.2014 r., znak: [...] zezwolił Firmie [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na lokalizację na czas nieokreślony zjazdu indywidualnego z drogi gminnej nr [...], dz. nr [...] do nieruchomości wnioskodawcy dz. nr [...] (k. [...] projektu budowlanego).

Na mapie, na której sporządzono rysunek projektu zagospodarowania terenu nieprawidłowo naniesiono oznaczenia graficzne wynikające z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale błąd ten nie miał większego znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji.

Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia (art. 34 ustawy Prawo budowlane), zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego i sporządzony został przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi (art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane).

Projektant i sprawdzający, zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, do projektu budowlanego dołączyli oświadczenia, o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Planowana inwestycja dotycząca budowy dwóch wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych, nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, wymaganego przepisami o ochronie środowiska (art. 32 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego).

Powyższe wyczerpuje zatem wymogi przewidziane przez przepisy art. 32 ust. 1 i 4 oraz art. 33 ust. 2 powołanej ustawy Prawo budowlane.

W związku z zarzutami skarżących zawartymi w odwołaniach należy dodatkowo wskazać, co następuje.

Przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi prawo miejscowe, nie mogą być stosowane wybiórczo, ale łącznie z tymi, które dotyczą danego zagadnienia, a w szczególności te przepisy, które obowiązują dla całego obszaru objętego planem.

Stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem budowlanym, który został wymieniony w rozdziale II § 16 ust. 6 pkt 2 uchwały Nr [...] Rady Gminy Z. z dnia 24.10.2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi T. (Dz.Urz.Woj.[...]2006.907.5522 ze zmianami).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła Gmina Z. zarzucając naruszenie;

- art. 107 § 1 kpa, art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 3 pkt 20) prawa budowlanego, poprzez nieustalenie rzeczywistych stron postępowania (w odniesieniu do wszystkich właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządcy nieruchomości znajdujących w obszarze oddziaływania obiektu, nie zweryfikowano struktury właścicielskiej działek znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu o czym świadczy chociażby nieuwzględnienie pozostałych właścicieli działek sąsiednich, czy okoliczność przyjęcia przez, iż to Wójt Gminy Z., a nie "Gmina Z." jest właścicielem nieruchomości wnoszącym odwołanie, pominiecie okoliczności, iż wpis w ewidencji gruntów w zakresie dz. nr [...]-władanie samoistne: Urząd Miasta Z. i brak numeru księgi wieczystej, wskazuje na potrzebę uregulowania stanu prawnego nieruchomości, co może także rzutować na ocenę posiadania przez inwestora zgody na zajęcie terenu na cele budowlane (organ w tym zakresie bazował jedynie na oświadczeniu inwestora o posiadaniu takiego prawa bez wyjaśnienia tej oczywistej wątpliwości), ponadto na podstawie uzasadnienia decyzji skarżący wnioskuje, iż organ nie zbadał samodzielnie rzeczywistego obszaru oddziaływania obiektu, przyjmując bezkrytycznie stanowisko inwestora w tym zakresie), zaniechanie oznaczenia w decyzji stron postępowania, przez co decyzja została pozbawiona obligatoryjnego składnika warunkującego jej prawidłowość, co uznawane jest za rażące naruszenie prawa skutkujące nieważnością decyzji.

- art. 7, art. 77 i art. 80 kpa poprzez: uchybienie obowiązkowi przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w tym postępowania dowodowego, w należyty sposób, organ zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji niewyczerpująco zebrały i rozważyły materiał dowodowy, wadliwie przeprowadzono postępowanie w zakresie ustalenia rzeczywistego obszaru oddziaływania obiektu (brak samodzielnej analizy i oceny w tym zakresie), nie zbadano obecnego jak i planowanego sposobu wykorzystania i zagospodarowania działek, znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (nie wziąwszy pod uwagę, iż jest to wieża kratowa o wys. 55 m), w tym pod kątem miejsc dostępnych dla ludności, z uzasadnienia decyzji nie wynika aby przeprowadzono wizję w terenie, organ nie zbadał samodzielnie rzeczywistych wartości mocy w pomiarach. Zachodzi prawdopodobieństwo, iż moce podane przez inwestora mogą być zaniżone, przyjęto nieprawidłowe pomiary i ustalenia co do występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległościach granicznych wyznaczonych wzdłuż osi głównej osi promieniowania anten od jej środka elektrycznego (miejsca dostępne dla ludności występują w odległościach granicznych, wiązki promieniowania będą przechodziły działki należące do okolicznych mieszkańców oraz tereny wykorzystywane na cele rekreacyjno-sportowe), nie zweryfikowano aspektu dot. potrzeby przedłożenia decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji (w trybie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych), choć działka na której ma być inwestycja oznaczona jest jako [...], co więcej nie dostrzeżono, iż teren inwestycji oznaczony jest w planie miejscowym nie tylko symbolem [...], ale wcześnie symbolem [...], co za tym idzie nie przeanalizowano zapisów karty terenu planu miejscowego symbol [...] (§34) przewidującej ograniczenia, ponadto organ nie zbadał zakresu powierzchni zagospodarowania działki na której ma być realizowana inwestycja pod kątem ograniczenia wynikającego z postanowienia § 5 ust. 1 pkt. 1 planu miejscowego, z którym powierzchnia zabudowy nie może przekraczać 25% powierzchni działki, co winno nastąpić z uwzględnieniem celu przewidzianego planem, tj. wyciągu narciarskiego, zaniechanie poczynienia należytych ustaleń, jak i wszechstronnej analizy i oceny zgromadzonego materiału dowodowego skutkowało błędnym stwierdzeniem, że nie zachodzi niezgodność inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy w istocie plan na który powoływał się organ w odniesieniu do karty terenu [...] (a tym samym obszaru inwestycji) przewidywał, iż w obrębie terenu poza obiektami i urządzeniami uzupełniającymi związanymi z podstawową funkcją dopuszcza się jedynie liniowe elementy infrastruktury technicznej (por. - § 22 ust. 2 Uchwały Nr [...] Rady Gminy Z. z dnia 24 października 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi T., zwanej dalej "planem miejscowym"). Nie powinno ulegać wątpliwości, iż elementem takim nie jest stacja bazowa, przez co zatwierdzono projekt rażąco naruszający ład przestrzenny, czym uchybiono art. 35 ust. 1 pkt 2) ustawy prawo budowlane w zw. z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

- art. 106 § l, 2 i 5 kpa poprzez niezastosowanie formy postanowienia dla opinii Dyrektora Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa [...] (wymaganej m.in. przepisami prawa miejscowego - § 6 ust. 5 pkt 4 planu miejscowego), pominięcie zapisów zawartych w piśmie Dyrektora Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa [...] z dnia 2 marca 2015r., iż przedmiotowe stanowisko nie zwalnia z obowiązku uzyskania opinii i uzgodnień wymaganych prawem, przez co organ wydający decyzję tak w pierwszej, jak i w drugiej instancji zaniechał samodzielnego wystąpienia do innego organu o zajęcie stanowiska w sprawie, opierając się przy wydaniu decyzji jedynie na piśmie Dyrektora z dnia 2 marca 2015 r., wydanym w zw. z postępowaniem w sprawie w której Starosta wydał decyzję nr [...] z dnia 8.04.2015r. uchyloną następnie decyzją Wojewody z dnia 19.06.2015 r.;

- art. 10 kpa poprzez nieuzasadnione odstąpienie od zasady nakazującej zapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań - w toku postępowania przed organem odwoławczym nie powiadomiono stron o zakończeniu postępowania wyjaśniającego I zamiarze wydania decyzji i tym samym uniemożliwiono stronom wypowiedzenia się, co do zgromadzonych dowodów i materiałów. Strony nie miały wiedzy po jakim czasie zostanie wydana decyzja, czy organ prowadzi dalsze wyjaśnienia w sprawie, jaki materiał dowodowy zgromadził, a przecież w toku postępowania drugo- instancyjnego materiał był uzupełniany także przez skarżącego, organ drugiej instancji nie wyznaczywszy stronom ostatecznego terminu do zapoznania się dodatkowo naruszył wyrażoną w art. 8 kpa zasadę pogłębiania zaufania;

- art. 8, art. 11 i art. 107 kpa polegające na: wystąpieniu sprzeczności i nieścisłości w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji, jej nienależytym uzasadnieniu w zakresie podstawy faktycznej i prawnej, z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnikowych stwierdzeń, w tym co do zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi (bez poczynienia samodzielnych wyjaśnień w tym zakresie), powołując się jedynie na materiał przedłożony przez inwestora nie wyjaśniono wyczerpująco dlaczego organ II instancji uznał, iż inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacznie oddziaływać na środowisko, wymagającym, lub mogącym wymagać sporządzenia raportuje oddziaływaniu na środowisko, - na stronie [...] uzasadnienia decyzji organ wskazał, iż planowana inwestycja dot. budowy 2 wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych nie wymaga przeprowadzenia postępowania ws. oddziaływania na środowisko, choć postępowanie takie powinno być rozważane, co do stacji bazowej, która jest przedmiotem postępowania, organ wskazuje, iż projekt nie narusza rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a pomija przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, co znacznie utrudnia zrozumienie przesłanek jakimi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie, jak i odniesienie się do nich w skardze, a ponadto uzasadnia twierdzenie, iż postępowanie nie zostało przeprowadzone w sposób dokładny i wyczerpujący, jak i, że organ nie analizował właściwych przepisów.

- błędną wykładnię postanowień Uchwały Nr [...] Rady Gminy z dnia 24 października 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania, w szczególności § 22 ust. 2 i 3 w/w. uchwały, i nieprawidłowe przyjęcie, że na terenie oznaczonym symbolem [...] dopuszcza się możliwość lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowych, podczas gdy na terenie oznaczonym [...] plan dopuszcza jedynie realizację liniowych elementów infrastruktury technicznej, którymi z całą pewnością nie jest projektowana stacja bazowa, a odesłanie do zasad i warunków określonych w rozdz. II planu następuje w ograniczonym zakresie-odnosi się jedynie do warunków zabudowy, co nie jest tożsame z miejscem lokalizacji inwestycji, co istotne dla urządzeń infrastruktury technicznej - telekomunikacja plan przewiduje oddzielny obszar oznaczony symbolem [...], ponadto zgodnie z § 34 ust. 3 w/w. uchwały (teren projektowanej inwestycji jest równocześnie oznaczony symbolem [...]): W obrębie terenów wyodrębnia się obszary o szczególnych ograniczeniach, oznaczone na rysunku planu, w tym: [...] - stok narciarski z wyciągiem - zakaz wszelkich działań utrudniających narciarskie wykorzystanie obszaru, oraz udokumentowane złoże piaskowca - zakaz zabudowy, a w konsekwencji naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2, w zw. z art. 4 ustawy prawo budowlane w zw. z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego sprzecznego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i rażąco naruszającego ład przestrzenny;

- błędną wykładnię przepisu art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju i usług sieci telekomunikacyjnych i w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie, skutkującą nieprawidłowym stwierdzeniem, iż inwestycja stacji bazowej na terenie [...] jest dopuszczalna, podczas gdy orzecznictwo sądowe stoi na stanowisku, iż powyższy przepis należy interpretować w ten sposób, że adresatem art. 46 ust. 1 w.w. ustawy są organy samorządu terytorialnego stanowiące o prawie miejscowym, a nie organy stosujące to prawo, zaś przepis art. 46 ust. 2 dotyczy jedynie stanów faktycznych, w których w planie miejscowym brak jest specjalnie wyznaczonego terenu pod inwestycję z zakresu łączności publicznej, a co istotne w niniejszym stanie rzeczy plan przewiduje takie tereny (chociażby obszar oznaczony symbolem [...]), przez co w przedmiotowym stanie rzeczy przepis art. 46 ust. 2 w/w ustawy nie znajdzie zastosowania;

- art. 59 i art. 71 ust.2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, oraz § 2 ust. 1 pkt 7, względnie § 3 ust. l pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich niezastosowanie, na skutek braku należytego i samodzielnego ustalenia przez organ rzeczywistej równoważnej mocy promieniowania izotropowego wyznaczona dla pojedynczych anten mocy [...], tiltów elektrycznych oraz mechanicznych, odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania poszczególnych anten oraz błędnej wykładni pojęcia "miejsca dostępnego dla ludności";

- błędną - niepełną i zawężającą wykładnię definicji legalnej znajdującej się w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska tj. pojęcia "miejsca dostępnego dla ludności", z pominięciem okoliczności, iż przez miejsce dostępne dla ludności rozumie się szeroko jako wszelkie miejsca (a więc nie tylko tereny przeznaczone stricte pod zabudowę mieszkaniową, ale i małą architekturę, garaże, budynki gospodarcze, czy inne tereny dostępne dla ludności, w tym m.in. usługowe, obiekty przeznaczone pod rekreację i sport), pojęcie to nie jest tożsame z wysokością budynku, nie można ograniczać się jedynie do gabarytów budynku, miejscem dostępnym dla ludności są także miejsca, w których potencjalnie może powstać zabudowa, w tym działki możliwe do przekwalifikowania pod zabudowę, a ponadto dostępna dla ludzi przestrzeń otaczająca obiekt budowlany, w przypadku działki na której projektowana jest stacja bazowa (teren sportu i rekreacji) miejsce dostępne dla ludności nie ogranicza się do samego wyciągu, ale rozciąga się na cała przestrzeń otaczająca wyciąg, w tym wokół projektowanej stacji, przez co nie poczyniono odpowiednich ustaleń faktycznych w zakresie obecnego wykorzystania jak i planowanego zagospodarowania terenów sąsiednich i nie ustalono prawidłowo rzeczywistych odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania poszczególnych anten, wyznaczono jedynie odległości do ścian budynków mieszkalnych, bądź dowolnych punktów odniesienia, zamiast do punktów rozumianych zgodnie z definicją "miejsca dostępnego dla ludności";

- błędną wykładnię definicji legalnej "obszaru oddziaływania obiektu" znajdującej się w przepisie art. 3 pkt 20) prawa budowlanego, z pominięciem okoliczności, iż obszar ten winien być wyznaczany z uwzględnieniem nie tylko przepisów techniczno- budowlanych, ale i wszystkich pozostałych powszechnie obowiązujących przepisów prawa (w tym także prawa miejscowego, przepisów środowiskowych, ochrony krajobrazu, ochrony przeciwpożarowej, przepisów dot. lokalizacji i funkcjonowania obiektów i urządzeń sportowych itd.), wprowadzające ograniczenia czy też utrudnienia w zagospodarowaniu lub w dotychczasowym korzystaniu z tego terenu, wyznaczenie tego obszaru odbywa się z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, przez co przyjęto nieprawidłowo (całkowicie bezkrytycznie i jedynie w oparciu o twierdzenia i wyliczenia przygotowane przez inwestora) obszar oddziaływania obiektu.

Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności względnie uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Uczestnik [...] Sp. zo.o. wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w sprawie budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w T. z wniosku [...] Sp. z o.o., postępowanie administracyjne było już prowadzone i po wyroku WSA w Krakowie z dnia 18 marca 2013r. (II SA/Kr 5/13), ostatecznie zakończyło się decyzją organu I instancji z dnia 9.08.2013r., znak: [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Kontrolowane postępowanie administracyjne dotyczy ponownego wniosku w tym przedmiocie z dnia 29.01.2015r. Z uwagi na powyższe sąd dokonał porównania obydwu projektów i wniosków, z których wynika, że oba postępowania nie są tożsame, a zatem nie zachodzi przesłanka z art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a.

Przechodząc do okoliczności, które spowodowały uchylenie obydwu decyzji należy wskazać, że organ wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę częściowo odnośnie innego terenu inwestycji, niż wnioskował inwestor. Zarówno z wniosku jak i z projektu wynika, że planowane zamierzenie miało być realizowane na działkach o nr [...] i nr [...] obręb T. (projekt, m.in. str. [...], [...], [...] oraz [...]. I akt adm. I inst. – str. [...]). Z akt administracyjnych wynika, że wniosek ten nie był zmieniany, a organ I instancji jeszcze przed wydaniem decyzji zwracał się o aktualną informację o działce nr [...] (str. [...] [...]. I akt adm. I inst.). Tymczasem decyzja organu I instancji, którą utrzymał w mocy Wojewoda, wydana została nie odnośnie działki [...] obręb T., lecz działki nr [...] obręb T. (str. [...] [...]. I akt adm. I inst.). Wskazać w tym miejscu należy, że organ II instancji w swojej decyzji opisując przedmiot i miejsce inwestycji wskazał, że utrzymuje w mocy decyzję Starosty o udzieleniu pozwolenia na działce nr [...] i nr [...] obręb T. (komparycja zaskarżonej decyzji), czyli na tej, której dotyczy wniosek. Taki zabieg nie sanuje jednak wady decyzji, gdyż Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty o takiej treści jaką Starosta wydał, a nie o takiej treści jaką Wojewoda niezgodnie z rzeczywistością przytoczył. Podkreślić należy, że nieprawidłowe wskazanie numeru działki, na jakim ma być realizowana inwestycja, który to numer identyfikuje nieruchomość, nie może być uznany za oczywistą omyłkę i stanowi istotną wadę aktu administracyjnego, mającą wpływ na wynik postępowania. Wada ta stanowi zatem samoistną podstawę do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji.

Drugą istotną wadą zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji jest wadliwa ocena zgodności planowanej inwestycji z prawem miejscowym. Dokonując tej oceny organy całkowicie pominęły treść istotnego, a wręcz kluczowego dla tej oceny § 34 ust. 3 pkt. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi T. uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy Z. z dnia 24 października 2006r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr 907 poz. 5522.

Przepis ten dotyczy terenów "R", na którym planowana jest inwestycja i gdzie zgodnie z prawem miejscowym zaplanowany jest stok narciarski i stanowi, że: "W obrębie terenów wyodrębnia się obszary o szczególnych ograniczeniach, oznaczone na rysunku planu, w tym: [...] - stok narciarski z wyciągiem - zakaz wszelkich działań utrudniających narciarskie wykorzystanie obszaru.

Ponieważ nie jest zadaniem sądu administracyjnego zastępowanie organów w ocenie zgodności planowanych inwestycji z planem miejscowym, w sytuacji kiedy organ dokonując takiej oceny pomija istotne, a wręcz kluczowe przepisy planu miejscowego, ograniczyć się należy do konkluzji, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Gdyby bowiem organ uwzględnił w swoich rozważaniach przytoczony powyżej przepis (do czego był zobowiązany zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 1 prawa budowlanego), istnieje duże prawdopodobieństwo, że wyraziłby inną ocenę co do zgodności przedmiotowego zamierzenia z planem miejscowym. Z kategorycznej treści tego przepisu, który jest przepisem szczególnym do przepisów analizowanych przez organy wynika, że wyodrębnia on obszary o szczególnych ograniczeniach, że takim obszarem jest stok narciarski z wyciągiem oznaczony [...] oraz, że na tym terenie obowiązuje zakaz wszelkich działań utrudniających narciarskie wykorzystanie obszaru. Mimo, że stacja bazowa zaplanowana jest właśnie na tym terenie, organ nie rozważył, zgodności tego zamierzenia z w/w przepisem. A przepis ten stanowi o zakazie wszelkich działań utrudniających (a nie o działaniach uniemożliwiających) narciarskie wykorzystanie obszaru. Kończąc tę część rozważań należy wskazać, że w ponownym postępowaniu organ uwzględni postanowienia planu miejscowego w aktualnej treści, tj. obowiązującej w chwili wydawania decyzji. Powyższa uwaga związana jest z tym że w/w uchwała w przedmiocie planu miejscowego, została zmieniona uchwałą Nr [...] Rady Gminy Z. z dnia 18 września 2015r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa T. w G.

Pozostałe zarzuty skargi nie są zasadne.

Co się tyczy prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to w zakresie zjazdu, wynika ono z ostatecznej decyzji Wójta Gminy Z. z 1.09.2014r. znak: [...] o zezwoleniu na budowę zjazdu na działce nr [...] obr. T. (str. [...] projektu).

Jeśli chodzi o kwestię opinii Dyrektora Parku Krajobrazowego (Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków), to § 6 ust. 5 pkt. 4 planu miejscowego, który taki wymóg przewidywał, został unieważniony Rozstrzygnięciem Nadzorczym Wojewody z 1.12.2006r. Nr [...].

W zakresie zarzutów dotyczących promieniowania PEM i jego zakresu, konsekwencji prawnych z nim związanych, w tym obszaru oddziaływania, podzielić należy poglądy zawarte w decyzji Wojewody, które w związku z tym zostały obszernie przytoczone w części historycznej uzasadnienia.

Co się natomiast tyczy pozostałych zarzutów, w szczególności formalnych, to pewne chybienia organu w tym zakresie nie miały istotnego wpływu na wynik postępowania.

Mając powyższe na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.