Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1824/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Lidia Ciechomska - Florek po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "V." sp. j. z/s w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za luty, marzec, maj, czerwiec i lipiec 1995 r. postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy w wysokości 200 zł (dwieście złotych)


UZASADNIENIE

W dniu 28 kwietnia 2006 r. pełnomocnik Spółki wniósł za pośrednictwem poczty skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powołaną na wstępie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W..

Zaskarżona decyzja zawierała pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w W., w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.

Ze znajdującego się w aktach administracyjnych "potwierdzenia odbioru" wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi Spółki w dniu 3 kwietnia 2006 r.

Przedmiotowa skarga została – zgodnie z zarządzeniem z dnia 5 maja 2006 r., III KO/Wa 58/06, na podstawie art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej - P.p.s.a.) – przekazana do Dyrektora Izby Skarbowej w W. w dniu 8 maja 2006 r.

W dniu 6 czerwca 2006 r. organ zwrócił Sądowi skargę, wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

W myśl art. 53 § l P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przy czym na podstawie art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1271) w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 P.p.s.a.

Wskazany w przywołanym przepisie dwuletni okres, w trakcie którego skarga wniesiona bezpośrednio do Sądu, z zachowaniem terminu do jej wniesienia, uznawana była za wniesioną za skutkiem określonym w art. 54 § 1 P.p.s.a. upłynął z dniem 31 grudnia 2005 r. Dlatego też, wobec skarg wnoszonych w okresie od 1 stycznia 2006 r. omawiany przepis nie znajduje już zastosowania.

Niemożliwość zastosowania wskazanego przepisu i przyjęcia skutku wniesienia skargi określonego w art. 54 § 1 P.p.s.a. spowodowała, iż w stanie prawnym obecnie obowiązującym brak jest regulacji, która przewidywałaby konsekwencje wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego oraz określała czynności jakie wobec takiego sposobu wniesienia skargi powinien podjąć sąd.

Z tego też względu, za zasadne Sąd uznał przyjęcie poglądu wykształconego na gruncie procedury cywilnej, odnoszącego się do analogicznej sytuacji, w której apelację od orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji, wniesiono bezpośrednio do sądu odwoławczego, pomimo, iż zgodnie z art. 369 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks podstępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze. zm.) apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok. Zgodnie ze stanowiskiem wykształconym zarówno w orzecznictwie (por. uchwała połączonych Izb Sądu Najwyższego: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r., sygn. III CZP 33/87) jak i powszechnie akceptowanym w doktrynie (por. K. Piasecki (red.) [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. I, C.H. BECK, Warszawa 2002, s. 1343 oraz T. Ereciński (red.) [w:] Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, t. I, Warszawa 2004, s. 684.) w sytuacji takiej, po wniesieniu apelacji do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, sąd niewłaściwy do przyjęcia apelacji powinien ją przekazać sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w urzędzie pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego.

Odpowiednie zastosowanie powyższego rozumowania nakazuje przyjąć, iż skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W takiej sytuacji dla oceny dochowania terminu do wniesienia skargi decydująca jest data nadania w urzędzie pocztowym skargi przez sąd administracyjny do organu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, należy wskazać, że termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi zaczął biec w dniu 4 kwietnia 2006 r. i upłynął z dniem 4 maja 2006 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że we wskazanym wyżej terminie skarga nie została przekazana do organu. Jak już wspomniano, została ona przesłana do organu w dniu 8 maja 2006 r., a więc z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.

O zwrocie wpisu sądowego postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) powołanej ustawy.