Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 376/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6293 Przejęcie gospodarstw rolnych
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny za niewykonanie wyroku-art. 154 PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 154
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lenart, Sędziowie sędzia WSA Joanna Skiba (spr.), sędzia WSA Przemysław Żmich, Protokolant specjalista Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2019 r. sprawy ze skargi S. B. na niewykonanie przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2018 r., sygn. akt I SAB/Wa 240/18 1. wymierza Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi grzywnę w wysokości 200 (dwieście) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz S. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 29 stycznia 2019 r. S. B. wniósł Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 240/18. Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej jako: organ/Minister ) do rozpoznania w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...] z [...] sierpnia 1982 r. nr [...]. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że pismem z [...] stycznia 2019 r. organ powiadomił go, że sprawy nie załatwi w terminie wskazanym przez sąd. Jednocześnie podniósł, że przed wniesieniem skargi wezwał organ do wykonania wyroku. W skardze wniósł o wymierzenie organowi grzywny, przyznania na jego rzecz kwoty pięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji z [...] sierpnia 1982r. Rozstrzygnięcie w badanej sprawie zostało zatem wydane z zachowaniem terminu wyznaczonego przez sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga jest zasadna.

Z uzasadnienia skargi wynika, że skarga wniesiona została w trybie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm. ), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." Zgodnie z tym przepisem, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Powołany przepis p.p.s.a. stanowi jeden z instrumentów służących zdyscyplinowaniu organów administracji publicznej i mających na celu przestrzeganie przez te organy zasady szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Zasada ta jest równocześnie jedną z gwarancji realizacji zasady zaufania do działań organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a.). Równocześnie zauważyć należy, że celem wprowadzenia art. 154 p.p.s.a. jest nie tylko zapewnienie sprawności postępowania administracyjnego, ale również wykonanie prawomocnego wyroku sądu administracyjnego dotyczącego skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Reasumując, obowiązek wykonywania przez organy administracji publicznej prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych ma kluczowe znaczenie dla porządku demokratycznego.

Przepis ten w § 1 stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w tym przepisie, stosownie do § 6 art. 154 p.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2 art. 154). Uwzględniając skargę sąd, w myśl § 7 art. 154 p.p.s.a., może ponadto przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Skarżąc wypełnił warunek uprzedniego wezwania organu do wykonania wyroku WSA w Warszawie z 5 października 2018 r. lub załatwienia sprawy (vide pismo z [...] stycznia 2019 r.). Okolicznością uzasadniającą oddalenie skargi w niniejszej sprawie nie mogło być wydanie przez Ministra, już po wniesieniu skargi wskazanej wyżej decyzji z [...] lutego 2019 r. nr [...], którą stwierdził nieważność decyzji z [...] sierpnia 1982 r. ( art. 154 p.p.s.a.).

Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że do dnia wniesienia skargi z [...] stycznia 2015 r., mimo uprzedniego wezwania organu przez stronę skarżącą do wykonania powyższego wyroku, Minister nie rozstrzygnął wniosku skarżącego. Decyzję w tym przedmiocie organ wydał [...] lutego 2019 r., a więc już po wniesieniu skargi.

Grzywna o której mowa wyżej może być wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a.). Rzeczone przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w roku 2018 r. wynosiło 4585,03zł (zob. Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2019 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2018 r.( M.P. 2019 , poz. 154). Maksymalna kwota grzywny, jaka mogła być wymierzona Ministrowi to 45 850,30 zł. Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy adekwatną grzywną będzie kwota 200 zł. Wymierzając grzywnę w tej wysokości Sądu wziął pod uwagę niedługi okres, jaki minął od doręczenia organowi wyroku WSA w Warszawie z 5 października 2016 r. do dnia wydania wskazanych wyżej decyzji z dnia [...] lutego 2019 r. (zgodność z prawem tych decyzji nie jest przedmiotem niniejszego postępowania). Załatwienie natomiast przez organ administracji publicznej sprawy, w której pozostawał on w zwłoce, po wniesieniu skargi stanowi okoliczność, którą Sąd bierze pod uwagę przy wymiarze zasądzanej grzywny. z powyższych względów nie można uznać, że niewykonanie przez organ wyroku sądu miało charakter rażącego naruszenia prawa.

Niecelowe było natomiast, zważywszy na ustanie po wniesieniu skargi stanu zwłoki w załatwieniu sprawy, przyznawanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej wymierzanie tej grzywny w maksymalnej wysokości, o co wnosił skarżący. Z treści art. 154 § 7 p.p.s.a. wyraźnie wynika, że ustawodawca pozostawił Sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia skarżącemu za oczekiwanie na rozpoznanie jego żądania. Wniosek skarżącego w tym zakresie nie został także w żaden sposób uzasadniany, a Sąd, mając na uwadze okoliczności wpływające na stwierdzenie, iż działanie organu nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa, nie dostrzega również podstaw do wydania stosownego rozstrzygnięcia w przedmiocie żądanej sumy.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku. Skargę w pozostałej części Sąd oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. (punkt 3 wyroku).O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.