Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 52/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2012-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3, art. 57 par. 1, art. 46 par. 1 pkt 4, art. 230, art. 220 par. 3.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.P. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Krapkowicach w przedmiocie informacji publicznej postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

J. P., wniosła drogą elektroniczną w dniu 21 października 2012 r., za pośrednictwem Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Krapkowicach, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na bezczynność wskazanego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Żądała stwierdzenia obowiązku udostępnienia wnioskowanej w dniu 5 października 2012 r. informacji publicznej, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, czyli na elektroniczną skrzynkę pocztową oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm i wymierzenia organowi grzywny. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w Krapkowicach wniósł o umorzenie postępowania sądowego oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając wniosek podniósł, że J. P. zwróciła się o udostępnienie informacji drogą elektroniczną w dniu 5 października 2012 r. o godz. 21.20 (piątek). Korespondencja od skarżącej została odebrana przez organ w dniu 8 października 2012 r., z uwagi na fakt, że Powiatowy Urząd Pracy w Krapkowicach nie jest czynny w weekend. W dniu 22 października 2012 r., w formie określonej we wniosku, tj. przez skrzynkę podawczą ePUAP, o godzinie 11.52 i 12.54 organ udzielił skarżącej odpowiedzi na złożony wniosek. W ocenie organu, udzielił on skarżącej odpowiedzi w ustawowym terminie 14 dni, tj. licząc od dnia 8 października 2012 r. (przyjęcie wniosku) do dnia 22 października 2012 r., kiedy to nadana została drogą mailową odpowiedź w żądanym zakresie.

W wykonaniu zarządzeń z dnia 2 listopada 2012 r. Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu, wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł oraz usunięcia braków formalnych skargi, przez jej podpisanie lub nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi. Wezwania zawierały pouczenie, że w/w czynności należy dokonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Pismem z dnia 26 listopada 2012 r. organ uzupełnił odpowiedź na skargę podtrzymując swoje stanowisko w sprawie, wyrażone w piśmie z dnia 31 października 2012 r. Wniósł jednocześnie o oddalenie skargi J. P., zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych, a także rozpoznanie skargi także w nieobecności organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

W pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6).

Zgodnie z treścią art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom ogólnym przewidzianym dla wszystkich pism procesowych oraz zawierać dodatkowe elementy wskazane w powyższym przepisie, które są charakterystyczne wyłącznie dla skargi. Jednym z wymogów na podstawie przepisu art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. dotyczącym pism procesowych wnoszonych do Sądu, a więc także skargi, jest obowiązek jej podpisania przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, do warunków wymaganych przez przepisy P.p.s.a. do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego, jako pisma procesowego, zalicza się także stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi. W myśl znajdującego zastosowanie w niniejszej sprawie, przepisu § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wpis stały w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej, pobiera się w wysokości 100 zł.

Niezachowanie wymogów formalnych, jak również nieuiszczenie wpisu od skargi, może skutkować wezwaniem przez Sąd do uzupełnienia braków oraz uiszczenia wpisu w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawą odrzucenia skargi jest art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nieuzupełniono w terminie oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., będący przepisem szczególnym w stosunku do ogólnej normy z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i stanowiącym samodzielną podstawę prawną, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.

W przedmiotowej sprawie skarżąca nadesłała do tut. Sądu niepodpisaną skargę. W związku z powyższym, koniecznym było usunięcie braku formalnego skargi, a także wobec nieuiszczenia wpisu od skargi w momencie jej wniesienia, dokonanie również i tej czynności. O powyższym obowiązku skarżąca została poinformowana w wezwaniach do usunięcia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu od skargi przesłanych przez Sąd, a także pouczona o konsekwencjach wynikających z braku dokonania wymienionych czynności.

Wezwania powyższe zostały skutecznie doręczone skarżącej w dniu 14 listopada 2012 r. (por.: k-25 akt sądowych), która odebrała przesyłkę osobiście. Termin, w którym skarżąca była zobligowana do dokonania nałożonego na nią obowiązku upłynął zatem w dniu 21 listopada 2012 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżąca nie usunęła braku formalnego skargi, nie podpisała skargi, ani nie nadesłała egzemplarza skargi wraz ze złożonym na niej podpisem. W sprawie nie został uiszczony także żądany wpis od skargi.

Stąd na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a. skargę należało odrzucić, o czym Sąd orzekł jak w srentencji.

Odnosząc się do wniosku organu, wyrażonego w piśmie procesowym z dnia 31 października 2012 r., o umorzenie postępowania sądowego z uwagi na przekazanie przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Krapkowicach żądanych przez skarżącą informacji, zauważyć należy, że okoliczność ta nie ma wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego na zasadzie art. 161 § 1 P.p.s.a, jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zostało ono prawidłowo i skutecznie wszczęte. Oznacza to, że nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje natomiast w momencie skutecznego wniesienia skargi, która nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu, czyli np. brakiem formalnym i brakiem wpisu. Skutkiem nieuiszczenia od niej wymaganego wpisu i nieusunięcia braków formalnych na wezwanie Sądu jest z kolei to, że skarga nie powoduje wszczęcia postępowania. Tym samym też niedopuszczalne jest jego umorzenie.

Ponadto, ustosunkowując się do wniosku organu z dnia 16 listopada 2012 r. o zasądzenie kosztów postępowania podnieść należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 P.p.s.a.). Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 200, 201, 203 i 204 tej ustawy i tylko w tych wypadkach sąd może orzekać o zwrocie kosztów postępowania między stronami (art. 209 P.p.s.a.). Żaden ze wskazanych przepisów nie ma jednakże zastosowania w niniejszej sprawie.

Wobec powyższego, Sąd orzekł jak na wstępie.