Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 825/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-11-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 2 pkt 1, art. 125  par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2013r. sprawy ze skargi A. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zatrzymania uprawnień do kierowania pojazdami postanawia 1/ zawiesić postępowanie sądowe; 2/ wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty A z dnia "[...]" orzekającą o zatrzymaniu A. Z. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. A, B, C, E, T o nr "[...]" wydanego przez Starostę A, do czasu ustania przyczyn zatrzymania prawa jazdy.

Skargę na ww. decyzję wywiódł A. Z., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012. 270.) - dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowo- administracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Prokurator Generalny wnioskiem z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt PG VIII TK 146/10 wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie, że art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1 póz. 7 ze zm.) w zakresie, w jakim stanowi, że organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, oraz art. 5 ust. 5 i 6 tej ustawy, są niezgodne z art. 31 ust. 2 Konstytucji.

W dniu 23 lipca 2012 r. Prokurator Generalny zmienił wniosek z dnia 19 listopada 2010 r. w ten sposób, że wniósł o: 1) stwierdzenie, że art. 5 ust. 3b ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1 poz. 7 ze zm.) w zakresie, w jakim stanowi, że organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, jest niezgodny z zasadą proporcjonalności wywiedzioną z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej; 2) umorzenie postępowania w sprawie zbadania konstytucyjności art. 5 ust. 3 ustawy, o której mowa w pkt 1, w zakresie, w jakim stanowi, że organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, oraz ust. 5 i 6 tego artykułu - w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2011 r., na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102 póz. 643 ze zm.) z powodu utraty mocy obowiązującej kwestionowanych przepisów.

Sprawa w Trybunale Konstytucyjnym posiada sygnaturę K 23/10 i do chwili obecnej nie została zakończona.

Należy zaznaczyć, iż ustawą z dnia 19 sierpnia 2011r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. nr 205 poz.1212) z dniem 1 stycznia 2012r. dokonano zmiany treści przepisu art. 5 ustawy z 7 września 2007r. Zmiana ta miała charakter istotny i dotyczyła mechanizmu zatrzymywania prawa jazdy dłużnikom alimentacyjnym. Pytanie prawne Prokuratora Generalnego dotyczyło zmienionej ustawy z 7 września 2007r. W uzasadnieniu pytania podniesiono, że wniosek skierowany do Trybunału Konstytucyjnego zmierza do eliminacji z porządku prawnego całej instytucji zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu. W przypadku uznania przez Trybunał niekonstytucyjności art. 5 ust.3b.) u.p.o.p.a. pozostałe ustępy artykułu 3 staną się tzw. normami pustymi.

Po nowelizacji ustawy z 7 września 2007r. orzecznictwo sądów administracyjnych w kwestii zgodności tej ustawy z Konstytucją nie jest jednolite. Niektóre sądy uznają, że po dniu 1 stycznia 2012r. ustawa z 7 września 2007r. jest już zgodna z Konstytucją (wyroki WSA w Białymstoku w spr. II SA/Bk 645/12 z 23 października 2012r. i w spr. II SA/Bk 668/12 z 13 listopada 2012r., wyroki WSA w Olsztynie w spr. II SA/Ol 799/12 z 22 listopada 2012r. i w spr. II SA/Ol 1237/12 z 27 listopada 2012r.). Niektóre sądy natomiast uznają, że mimo nowelizacji ustawy jest ona nadal niezgodna z Konstytucją (wyrok WSA w Rzeszowie w spr. II SA/Rz 974/12 z 15 stycznia 2013r.).

Nie ulega wątpliwości, iż rozpoznanie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się w Trybunale w sprawie K 23/10. Orzeczenie Trybunału będzie miało wpływ na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.

Mając to na uwadze, a także uwzględniając okoliczność rozbieżności orzecznictwa sądów administracyjnych co do zgodności ustawy z 7 września 2007r. z Konstytucją, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd w pkt 1 zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny sprawy K 23/10.

Ponadto uzasadnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Zgodzić się należy, że wykonanie tej decyzji spowodować może niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody po stronie skarżącego. Dostrzec trzeba, że skarżący jest kierowcą zawodowym, a zatem uprawnienia do kierowania pojazdami określonych kategorii stanowią jego niezbędne narzędzie pracy. Ponadto skarżącemu już wypowiedziano umowę o pracę. Brak zatrudnienia zaś stanowi w oczywisty sposób o utracie zarobków niezbędnych do utrzymania i życia, a co za tym idzie powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody po stronie skarżącego.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanego przepisu, Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.