Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 467/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie: Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant Asystent sędziego Paulina Hućko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2005 roku przy udziale sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] Nr [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

W sprawie ustalono, że wnioskiem z dnia 21 listopada 2001 r. B. K. wystąpił do Wójta Gminy Z. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr ewid. [...] położonej w miejscowości Ł., gmina Z. dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego z przeznaczeniem dla chowu drobiu (brojlerów) w systemie ściółkowym o maksymalnej obsadzie jednego cyklu produkcyjnego 35 tys. kurcząt.

Wobec tego, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Wójt Gminy Z. postanowieniem z dnia 13 grudnia 2001 r. wydanym na podstawie art. 51 ust. l pkt 2, ust. 2 i ust. 3 oraz art. 57 ust. l ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 62, poz. 627 ) nakazał inwestorowi sporządzenie raportu oddziaływania inwestycji na środowisko oraz określił jego zakres.

W dniu 20 lutego 2004 r. wnioskodawca złożył do akt sprawy raport oddziaływania inwestycji na środowisko, zawierający m.in. dane dotyczące spodziewanego oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi w związku z produkcją, która będzie prowadzona w planowanym budynku.

Ponadto stosownie do wymagań art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, organ I instancji pismem z dnia 9 marca 2004 r. wystąpił do Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w Ł. oraz do Starosty Powiatowego w Ł.o uzgodnienie decyzji w zakresie sanitarnym i ochrony środowiska.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. uzgodnił pozytywnie decyzję w zakresie sanitarnym postanowieniem z dnia [...]: [...] z zastrzeżeniem zasadzenia pasa zieleni średnio wysokiej i wysokiej, zimozielonej od strony wschodniej, południowej i północnej na działce nr 93.

Natomiast w zakresie ochrony środowiska decyzja została pozytywnie uzgodniona przez Starostę [...] postanowieniem z dnia [...] znak: [...].

Następnie organ I instancji stosownie do art. 32 ust. l pkt l ustawy - Prawo ochrony środowiska podał do publicznej wiadomości w formie obwieszczenia informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu na realizację w/w inwestycji.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] Nr [...] Wójt Gminy Z. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla powyższej inwestycji.

Od tej decyzji odwołania złożyli: W.S. oraz F.Ł. i M. Ł., właściciele działek sąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpoznaniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] Nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na konieczność wyjaśnienia sprawy w aspekcie zgodności planowanej inwestycji z przepisem § 3 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 179, poz. l490). Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że Wójt Gminy Z. występując o uzgodnienia decyzji w zakresie sanitarnym i ochrony środowiska nie powiadomił w/w organów o tym, iż za strony postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na w/w inwestycję uznał również właścicieli działek sąsiednich. Osoby te powinny być także stronami postępowań, których wynikiem było wydanie w/w postanowień. Skutkiem tego nie doręczono postanowień tym osobom, uniemożliwiając im tym samym ewentualne skorzystanie ze środków odwoławczych. Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze przesłało odwołującym kopie postanowień Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...]: [...]oraz Starosty [...] z dnia [...] znak: [...] z pouczeniem o możliwości wzruszenia tych decyzji w trybie wznowienia postępowania.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wójt Gminy Z. decyzją z dnia [...] Nr [...] znak: [...] ponownie ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na opisaną wyżej inwestycję.

Od decyzji tej odwołanie wnieśli: W.S. oraz F.Ł. i M.Ł..

W.S. w uzasadnieniu odwołania stwierdził, że nie jest możliwe, aby pas zieleni na działce nr[...]zabezpieczył obiekt przed emisją kurzu i odorów, ponieważ planowane rozmiary pasa nie pozwalają na jego urządzenie z żadnej strony działki. Odwołujący podnosi ponadto, iż nie jest dla niego zrozumiałe stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że strony nie złożyły sprzeciwu od postanowień: Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] i Starosty [...] z dnia [...] znak: [...], bowiem rozstrzygnięć tych nie otrzymał.

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu przez F.Ł. oraz M. Ł. do wniesienia odwołania.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone jest w trybie ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15 z 1999 roku poz. 139 ze zm.), bowiem wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania wpłynął przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.). A zgodnie z art. 85 ust. 1 tej ustawy do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Organ odwoławczy stwierdził, że wraz z decyzją odwoławczą z dnia 2 września 2004r. tut. Kolegium przesłało W. S. kopie postanowień: Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] znak: [...]oraz Starosty [...] z dnia [...] znak: [...], informując przy tym o możliwości wnioskowania o wznowienie postępowań zakończonych w/w postanowieniami. W związku z powyższym zarzut W. S., iż nigdy nie otrzymał w/w postanowień jest nieuzasadniony.

Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że zarzuty odwołania dotyczą kwestii rozstrzygniętych w przytoczonych ostatecznych postanowieniach organów: sanitarnego i ochrony środowiska, które są wiążące dla organu podejmującego decyzję w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego.

Kolegium nie znalazło także podstaw do zwrócenia się do organów nadrzędnych nad organami, które podjęły w/w postanowienia o zbadanie z urzędu ich zgodności z prawem.

Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że z dniem 8 grudnia 2004 r. utraciło moc w/w rozporządzenie RM z dnia 24 września 2002 r. i zastąpiło go rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257 poz. 2573).

Regulacja zawarta w § 3 ust. 3 "starego" rozporządzenia, została zastąpiona treścią § 4 "nowego" rozporządzenia. Według tego ostatniego przepisu "Parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, sumuje się". Pojęcie "zakład" - w rozumieniu art. 3 pkt 48 ustawy Prawo ochrony środowiska - "to jedna lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego posiadający instalację posiada tytuł prawny, oraz znajdujące się na nim urządzenia". Kolegium podzieliło pogląd organu I instancji, że projektowany na działce nr [...] kurnik będzie odrębnie położonym obiektem, realizowanym przez innego inwestora, niż istniejący kurnik na działce nr 420. Wobec powyższego brak jest podstaw do sumowania parametrów projektowanego zamierzenia i inwestycji już funkcjonującej na innej działce, które są odrębnymi "zakładami" w świetle w/w okoliczności faktycznych i prawnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze twierdziło także, iż pozostają wiążące w/w postanowienia organów uzgadniające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji wydane w trybie art. 48 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz postanowienie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...], stwierdzające zgodność z prawem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na przedmiotową inwestycję, wydane w trybie art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

W konkluzji organ II instancji podał, że według art. 43 tej ustawy - nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa. A w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy nie dopatrzył się, aby planowana inwestycja naruszała konkretnie oznaczone przepisy prawa powszechnie obowiązującego, dlatego też brak jest podstaw do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł W. S.. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił organom administracji naruszenie:

- przepisów postępowania tj. art. 7, art. 9, art. 10, art. 61 § 4, art. 107 § 3 kpa,

- oraz art. 19 ust. 2 pkt 4, art. 46 ust. 4 pkt 1, 47 pkt 1a, art. 52 i 53 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska,

- § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko wynikające z jego błędnej wykładni,

- art. 3 pkt 4 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez jego błędne zastosowanie i brak ustaleń oraz rozważań w zaskarżonej decyzji, co do oceny tytułu prawnego wnioskodawcy do działki nr 93,

- art. 84 w zw. z art. 107 § l i 3 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska, mającego wiadomości specjalne, dla ustalenia rzeczywistego oddziaływania inwestycji na środowisko, zdrowie, życie mieszkańców wsi, których zabudowania mieszkalne są usytuowanie w bliskiej odległości od planowanej inwestycji,

- niezasadne odłączenie niekorzystnych parametrów oddziaływania kurnika położonego na działce nr 420 z parametrami planowanej inwestycji,

- nie wyjaśnienie, czy osoba, która opracowała raport oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko posiada wymagane kwalifikacje do jego opracowania, zgodnie z wymogami art. 52 w zw. z art. 47 pkt 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 roku nr 153 poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ).

W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala ( art. 151 w/w ustawy ).

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając niniejszą sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd nie stwierdził, aby organy administracji naruszyły przepisy prawa materialnego bądź procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutów skargi odnośnie naruszenia przepisów procedury tj. art. 7, art. 9, art. 10, art. 61 § 4, art. 84 i art. 107 § l i 3 kpa podkreślić należy, iż skarżący nie wskazał na czym polegało naruszenie powyższych przepisów oraz czy i ewentualnie jaki wpływ miało to naruszenie na treść rozstrzygnięcia.

W myśl art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm.) w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Skarżący nie podał, w jakim zakresie organy administracji sprzeniewierzyły się tej zasadzie prawa procesowego. W ocenie Sądu organy administracji w sposób wnikliwy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające jak i właściwie zastosowały normy prawa materialnego, uwzględniając ochronę słusznego interesu indywidualnego skarżącego.

Organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 kpa).

Stosownie do treści art. 10 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. O wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie ( art. 61 § 4 kpa ).

Faktycznie skarżący nie został zawiadomiony o toczących się postępowaniach, w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie ochrony zdrowia i środowiska, zakończonych postanowieniami: Państwowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] oraz Starosty Powiatowego w Ł. z dnia [...]. Jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze przesłało odpisy tych postanowień skarżącemu z pouczeniem o możliwości wznowienia postępowania. Skarżący natomiast nie skorzystał z prawa złożenia wniosku w tym przedmiocie, mimo że powziął wiedzę o tych postanowieniach w momencie, kiedy sprawa wracała do organu I instancji do ponownego rozpoznania. Biorąc więc udział w postępowaniu w obu instancjach nie kwestionował uzgodnień projektu decyzji z organami sanitarnymi i ochrony środowiska.

Artykuł 84 § 1 kpa stanowi, że gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii.

Wiadomości specjalne oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji zawiera raport, do złożenia którego zobowiązany był inwestor. Szczegółowo odnosi się on do zarzutu skarżącego odnośnie emisji hałasu i kurzu przez projektowany kurnik. Skarżący nie zgłaszał innych konkretnych zarzutów do treści raportu, kwestionując jednakże wiarygodność tego opracowania ze względu na to, że wykonane zostało na zlecenie inwestora. Nie wskazywał natomiast na żadne dowody, które podważałyby moc dowodową tego raportu, nie złożył własnej opinii, jak również nie wnioskował o powołanie biegłego przez organ administracji.

Nie sposób też podzielić zarzutu naruszenia art. 107 § 3 kpa stanowiącego, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera elementy wymagane tym przepisem.

Przechodząc do podstaw materialnoprawnych rozstrzygnięcia Sąd stwierdza, iż organy prawidłowo zastosowały przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm.) słusznie powołując się na art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.), iż do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż stosownie do treści art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym celem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest rozstrzygnięcie, czy zamierzona inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z przepisami szczególnymi. Zgodnie zaś z przepisem art. 43 ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzona inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami planu, a w wypadku jego braku - z przepisami szczególnymi.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku (Dz. U. z 2004 r. nr 257 poz. 2573) stwierdzić należy, iż nie znajduje on oparcia w obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji regulacji prawnej.

Okoliczność, że raport o oddziaływaniu na środowisko został sporządzony w czasie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 roku, natomiast decyzja została wydana w okresie, gdy obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004 roku, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. W obu bowiem aktach wykonawczych identycznie kwalifikuje się planowaną inwestycję jako mogącą znacząco wpływać na środowisko, dla której może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisku (§ 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia RM z 2002 r. i § 3 ust. 1 pkt 90 rozporządzenia RM z 2004 r.).

Biorąc pod uwagę treść § 3 ust. 3 rozporządzenia RM z dnia 24 września 2002 roku przedsięwzięcia, o których mowa w ust.1, jeżeli są powiązane technologicznie, kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także gdy jest realizowane przez różne podmioty. W myśl zaś § 4 rozporządzenia z 9 listopada 2004 roku parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięcia tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się.

Z akt administracyjnych, w szczególności z protokołu oględzin z dnia 10 maja 2004r. oraz z raportu oddziaływania na środowisko wynika, że oba kurniki są odrębnymi i w pełni samodzielnymi inwestycjami, rozdzielonymi obiektami zabudowy zagrodowej, położonymi w odległości 750 metrów od siebie.

Uwzględniając powyższe regulacje prawne oraz materiał dowodowy Sąd stanął na stanowisku, że nie ma podstaw do zakwalifikowania planowanej inwestycji jako jednego przedsięwzięcia łącznie z kurnikiem funkcjonującym na działce nr 420, ponieważ te dwie inwestycje nie są powiązane ze sobą technologicznie, nie są także położone na terenie jednego zakładu czy obiektu. Fakt, że właścicielem działek nr 420 i nr [...] jest ta sama osoba, nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, zwłaszcza że inwestorami są różne osoby.

Nie uzasadniony jest także zarzut skarżącego dotyczący trybu sporządzania raportu. Raport oddziaływania na środowisko został sporządzony przez biegłego z listy Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa i złożony przez inwestora, zgodnie z wymogami art. 50 ust.1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. nr 62 poz. 627 ze zm. ).

Skarżący nie wykazał w jakim zakresie w jego ocenie opinia biegłego budzi wątpliwości i jest nierzetelna, na co już Sąd wskazywał wyżej. Argument, iż raport nie jest obiektywny gdyż został wykonany na zlecenie inwestora jest gołosłowny i nie może odnieść skutku. Podobnie jak zarzut naruszenia przepisów art. 19 ust. 2 pkt 4 i art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska, które dotyczą postępowania w sprawie ustalenia obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i niezrozumiałym jest w czym skarżący upatruje naruszenie swoich praw w tym względzie.

Nieuzasadnione jest także żądanie doręczenia skarżącemu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Raport ten jest jednym z dowodów zebranych w sprawie, dostępnych dla każdej ze stron postępowania i skarżący mógł zapoznać się z nim tak jak i z pozostałym materiałem dowodowym.

Należy także wyjaśnić, iż istotą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest rozstrzygnięcie, czy planowana inwestycja może być realizowana na danym terenie. Nie jest to decyzja stanowiąca podstawę rozpoczęcia prac budowlanych. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu kończy jedynie pierwszy etap procesu inwestycyjnego, poprzedzający postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę. Problematyka zatem kształtu budynku inwentarskiego, jego usytuowania w odniesieniu do działek sąsiednich oraz położenie i rozmiar pasa zieleni nie należy do etapu postępowania zakończonego decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast okoliczności powyższe powinny być uwzględnione w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Wobec tego, iż zarzuty skargi nie okazały się być zasadne i brak jest uchybień prawnych, które Sąd mógłby wziąć pod uwagę z urzędu, w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji, zgodnie z przepisem art. 151 tej ustawy.