Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 410/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie w części
Powołane przepisy: article: art. 17 § 1, art. 18 i art. 102 § 2
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie NSA Grażyna Radzicka WSA Józef Maleszewski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2017 r. sprawy ze skargi P. Z. [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdów 1. uchyla zaskarżone postanowienie w części obejmującej rozstrzygnięcie zawarte w punktach od [...] do [...] oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016 r. znak [...] w części obejmującej rozstrzygnięcie zawartych w punktach od [...] do [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego P. Z. [...] kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. oddala wniosek uczestnika postępowania o zasądzenie kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, organ II instancji) po rozpatrzeniu zażalenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] na postanowienie Starosty [...] (dalej także: Starosta) z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...] [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdów na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: K.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18 i art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm., dalej: u.p.e.a.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2011 r., poz. 237) w związku z art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 128 [powinno być 1260 – uw. Sądu] ze zm., dalej jako P.r.d.) uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i w tym zakresie orzekło:

1. Przyznać P. Z. wynagrodzenie za usunięcie i dozór [...],

25. Odmówić przyznania P. Z. wynagrodzenia za usunięcie i dozór [...]

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym

Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Po 725/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] oraz utrzymane w mocy poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 r., którym przyznano wynagrodzenie od Skarbu Państwa – Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] za usunięcie i dozór 19 pojazdów, szczegółowo wskazanych w postanowieniu w pozycjach 1 – 6, 9 - 12, 15 – 16, 20 – 23, 27 – 29, umieszczonych na parkingu strzeżonym prowadzonym przez wnioskodawcę na podstawie art. 130a ust. 1 i ust. 4 P.r.d. oraz wynagrodzenie od Starosty [...] za usunięcie i dozór 10 pojazdów, szczegółowo wskazanych w postanowieniu w pozycjach 7 – 8, 13 -14, 17 -19, 24 – 26 i odmówił przyznania wynagrodzenia za usunięcie i dozór 2 pojazdów, szczegółowo wskazanych w postanowieniu w pozycjach 30 - 31, z uwagi na usunięcie tych pojazdów w trybie procesowym.

Sąd za uzasadnione uznał zarzuty dotyczące ustalenia wysokości przyznanego skarżącemu P. Z. wynagrodzenia. Do wyliczenia wynagrodzenia należnego skarżącemu przyjęto metodę porównawczą, uwzględniającą stawki abonamentowe obowiązujące na parkingach strzeżonych, na terenie powiatów [...], wskazujące na rzeczywiste, jak wskazał organ I instancji, wydatki związane ze sprawowaniem długoterminowego dozoru. Przy czym z ustaleń dokonanych w sprawie nie sposób było – w ocenie Sądu – wywnioskować, czy działalność podmiotów, których stawki przyjął organ jest działalnością o profilu zbliżonym do działalności wnioskodawcy. Nie budzi bowiem wątpliwości że posłużenie się stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące parkingi depozytowe, pozwala na ustalenie wynagrodzenia za dozór konkretnego pojazdu w sposób bardziej precyzyjny, niż posługiwanie się stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące inne parkingi strzeżone, (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 lutego 2010 r., I OSK 1194/09 i z dnia 17 listopada 2009 r., I OSK 585/09).

Organ nie wyjaśnił także dlaczego pominął stawki obowiązujące na specjalistycznym parkingu prowadzonym przez skarżącego, w szczególności, że nie wszystkie pojazdy, jak słusznie zarzucał skarżący, zostały usunięte z drogi w 2008 r. i 2009 r.

Słuszny również, według Sądu, okazał się zarzut, że organ odwoławczy nie odniósł się do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego. W toku postępowania zostały organowi przedstawione dokumenty w postaci dyspozycji usunięcia pojazdów, protokołów przyjęcia, faktur oraz rozliczenia kosztów za dozór i przechowywanie, które w ocenie skarżącego, dotyczyły rzeczywiście poniesionych kosztów usunięcia i dozoru pojazdów.

Organ mając wątpliwości, co do rzetelności kalkulacji kosztów przedstawionych przez skarżącego, zobowiązany był podjąć czynności zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym zaś powinien był poddać analizie złożone przez skarżącego pisma oraz dokumenty. Tymczasem organ, odniósł się wyłącznie do umów, na które powoływał się skarżący, wyjaśniając powody, dla których umowy te nie mogą mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie oraz uznał, że wnioskodawca nie przedłożył organowi dokumentów źródłowych dotyczących rzeczywiście poniesionych kosztów.

Wobec powyższego za zasadne Sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, bowiem organ nie wyjaśnił należycie sprawy, nie zgromadził całego materiału dowodowego niezbędnego do wykazania podmiotu zobowiązanego do wypłaty wynagrodzenia, nie przeprowadził również prawidłowo postępowania dowodowego pozwalającego na prawidłowe ustalenie wysokości należnego wynagrodzenia dozorcy, jak również nie wyjaśnił należycie swojego rozstrzygnięcia, zarówno co do ustaleń faktycznych, jak i przyjętej podstawy prawnej.

Ponownie rozpoznając sprawę Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r.:

1. Przyznał [...] wynagrodzenie za usunięcie i dozór [...] od Skarbu Państwa – Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...],

25. Odmówił przyznania P. Z. wynagrodzenia za usunięcie i dozór [...] z uwagi na usunięcie po dniu [...] sierpnia 2011 r.

W uzasadnieniu postanowienia organ powołał wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 grudnia 2015 r. i – odnośnie przyjętej stawki dobowej kosztu przechowywania – powtórzył argumentację zawartą w postanowieniu Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 r.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Skarb Państwa – Naczelnik Urzędu Skarbowego domagając się jego uchylenia i umorzenia postępowania w stosunku do Skarbu Państwa – Naczelnika Urzędu Skarbowego. W obszernym uzasadnieniu zażalenia organ wskazał, że w sposób wadliwy jako podmiot zobowiązany do poniesienia kosztów został wskazany Naczelnik Urzędu Skarbowego zamiast Wojewody.

Zaskarżonym postanowieniem SKO uchyliło postanowienie organu I instancji w całości i w tym zakresie orzekło jak w postanowieniu Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016 r. z tym, że przyznało P. Z. wynagrodzenie za usunięcie i dozór pojazdów od Starosty [...].

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że rację ma Naczelnik Urzędu Skarbowego, iż nie powinien być zobowiązany do pokrycia kwot wskazanych w zaskarżonym postanowieniu, nie podzielił jednak jego poglądu, że podmiotem zobowiązanym jest Wojewoda. Koszty te, w ocenie SKO, winny być przyznane od Starosty [...]. Organ II instancji powołał tu wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Po 1261/15 i wskazał, że konstrukcja stosunku administracyjnoprawnego pod rządami P.r.d. po 11 czerwca 2009 r., nie stoi w kolizji z kwestią odpowiedzialności prawnej za koszty przechowania pojazdów, która zgodnie z art. 13 ustawy nowelizującej spoczywa na Skarbie Państwa. Na podstawie normy wypływającej z tego przepisu Starosta może wystąpić do właściwego statio fisci Skarbu Państwa z roszczeniem regresowym i w razie konieczności wystąpić do sądu powszechnego z powództwem o zapłatę wskazanych kosztów.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł P. Z., zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, domagając się uchylenia postanowień: organu II instancji w części objętej punktami 1 – 26 i postanowienia organu I instancji w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: naruszenie art. 102 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 130a P.r.d. poprzez przyznanie skarżącemu wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdów w zaniżonej wysokości, nieodpowiadającej wysokości wynagrodzenia za wykonywanie podobnych czynności obowiązujących w warunkach lokalnych; naruszenie art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 77 K.p.a. oraz art. 124 § 2 w zw. z art. 126 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niewskazanie podstaw i sposobu wyliczenia przyznanego skarżącemu wynagrodzenia za usunięcie i dozór przedmiotowych pojazdów, pominięcie przez skarżącego dowodów określających rzeczywiste stawki stosowane przez skarżącego na prowadzonym przez niego parkingu depozytowym, a także dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego. Nadto brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i niewskazanie na jakich dowodach organ oparł się przy ustalaniu wysokości wydatków i wynagrodzenia związanych z wykonywaniem zadań holowania i dozoru.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uczestnik postępowania – Skarb Państwa – Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2017 r., jak i poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdów, podjęte zostały z naruszeniem przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") oznacza konieczność ich uchylenia, jak również z naruszeniem przepisu art. 153 P.p.s.a.

Przedmiotem rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie jest przede wszystkim przyznanie jednostce, która w trybie art. 130a P.r.d. usunęła pojazd z drogi, a następnie przechowywała go na prowadzonym przez siebie parkingu strzeżonym, wynagrodzenia z tytułu tak dokonanych czynności. Kontrolowana sprawa dotyczy pojazdów, które zostały usunięte z drogi w okresie obowiązywania regulacji art.130a P.r.d. w brzmieniu sprzed 4 września 2010 r., jednakże które były przechowywane przez skarżącego na prowadzonym przez niego parkingu strzeżonym także w okresie późniejszym, w tym także w okresie, w którym obowiązywały już regulacje art.130a P.r.d. w brzmieniu od dnia 21 sierpnia 2011 r.

Odnośnie podmiotu zobowiązanego do wypłaty wynagrodzenia, nie ma wątpliwości, że jest nim Starosta [...]. Zatem w tym zakresie SKO prawidłowo uchyliło postanowienie Starosty. Sąd w całości podziela stanowisko organu II instancji wyrażone w zaskarżonej decyzji odnośnie tej kwestii.

W niniejszej sprawie organy nie zastosowały się jednak do wytycznych zawartych w wyroku WSA z dnia 10 grudnia 2015 r., czym naruszyły art.153 P.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Decyzja organu I instancji w kwestii wysokości wynagrodzenia niczym nie różni się od poprzedniej decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. Organ I instancji nie skorzystał z żadnego ze środków dowodowych, ograniczając swoje ustalenia do wskazania stawki dziennej oraz ilości dni za dozór oraz wskazania kwoty za usunięcie pojazdu. Organ wskazał, że do rozliczenia przyjęto metodę porównawczą uwzględniającą stawki abonamentowe, obowiązujące na parkingach strzeżonych na terenie powiatów gnieźnieńskiego, wągrowieckiego, poznańskiego, żnińskiego i słupeckiego, wskazujące na rzeczywiste wydatki związane ze sprawowaniem długoterminowego dozoru. Tymczasem skarżący prowadzi parking depozytowy. Parkingi depozytowe zobowiązane są spełniać kryteria surowsze niż zwykłe parkingi i to niezależnie od wartości przechowywanych na nich pojazdów. Organ nie wyjaśnił dlaczego pominął stawki obowiązujące na specjalistycznym parkingu prowadzonym przez skarżącego. Odnośnie aut marki Opel Kadett i Ford Modeno ponownie odmówiono przyznania wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdu z uwagi na usunięcie pojazdu w trybie procesowym.

Z kolei organ II instancji uchylił decyzję pierwszoinstancyjną, stwierdzając iż właściwym organem do wypłaty wynagrodzenia jest Starosta. Organ ten jednak w ogóle nie odniósł się do kwestii sposobu wyliczenia wynagrodzenia oraz kwestii odmowy wypłaty wynagrodzenia. Ocenie Sądu nie podlega jedynie osnowa, ale postanowienie jako całość, łącznie z uzasadnieniem. Tym samym, uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy, skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie postanowienia z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena legalności nie jest możliwa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2017 r. VI SA/Wa 2240/16, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA")

Zauważyć tu także należy, że odnośnie punktów: 7, 8, 13, 16 i 21 postanowienia Starosty, to SKO uchyliło je zastępując identycznymi rozstrzygnięciami. W wypadku punktu 7 decyzja drugoinstancyjna pominęła przy tym numer rejestracyjny pojazdu.

Podkreślić przy tym trzeba, że uzasadnienie stanowiące integralną część każdej decyzji jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. Zasada ta nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy. Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 k.p.a. skutkuje wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 11 lipca 2001 r. sygn. akt IV SA 703/99 LEX nr 51234).

Organy nie odniosły się do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego. W toku postępowania zostały organowi przedstawione dokumenty w postaci umów na świadczenie usług za dozór i przechowywanie pojazdów, które w ocenie skarżącego dotyczy rzeczywiście poniesionych kosztów usunięcia i dozoru pojazdów.

Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 4 lutego 2010 r. sygn. akt I OSK 1194/09 (CBOSA) posłużenie się stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące parkingi depozytowe dla prawidłowego obliczenia wynagrodzenia za dozór, pozwoli na ustalenie wynagrodzenia za dozór konkretnego pojazdu w sposób bardziej precyzyjny niż posługiwanie się stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące inne parkingi strzeżone. Podobnie WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Po 725/15 uznał, iż nie budzi wątpliwości, że posłużenie się stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące parkingi depozytowe, pozwala na ustalenie wynagrodzenia za dozór konkretnego pojazdu w sposób bardziej precyzyjny, niż posługiwanie się stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące inne parkingi strzeżone.

Odnosząc się do odmowy przyznania wynagrodzenia za pojazdy marki Opel Kadett i Ford Mondeo, należy wskazać, że zarówno organ I jak i II instancji nie podjęły żadnych czynności celem ustalenia w jakim rzeczywiście trybie pojazd ten został usunięty. Tymczasem jak wynika z pisma Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. pojazdy te zabezpieczone były w trybie administracyjnym.

Mając powyższe na uwadze skarżący słusznie zarzucił organom naruszenie art. art. 102 § 2 u.p.e.a. w zw. z art.130a P.r.d. poprzez przyznanie skarżącemu wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdów w zaniżonej wysokości, nieodpowiadającej wysokości wynagrodzenia za wykonywanie podobnych czynności obowiązujących w warunkach lokalnych, jak również przepisów postępowania dotyczących braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko zajęte w analogicznych sprawach toczących się przed WSA w Poznaniu, w których zapadły wyroki: IV SA/Po 404/17 i IV SA/Po 407/17 (CBOSA).

Wobec powyższego w punkcie 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) w zw. z art. 135 P.p.s.a., orzeczono o uchyleniu zaskarżonego postanowienia w zaskarżonej części oraz postanowienia je poprzedzającego w części odpowiadającej zakresowi zaskarżenia decyzji SKO. Wobec niezaskarżenia decyzji SKO co do jej punktów 27 – 31 pozostaje ona w tym zakresie w obrocie prawnym, tym samym brak podstaw do orzekania odnośnie tych punktów także w odniesieniu do decyzji Starosty.

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. W myśl pierwszego z wymienionych przepisów, w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego obejmują także jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisami odrębnymi, o których mowa wyżej, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015 r., poz. 1804 ze zm.). W myśl § 15 tegoż rozporządzenia:

1. Opłaty stanowiące podstawę zasądzania kosztów zastępstwa ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2-4.

2. Opłatę w sprawach niewymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości równej stawce minimalnej.

3. Opłatę w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki, ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to:

1) niezbędny nakład pracy radcy prawnego, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;

2) wartość przedmiotu sprawy;

3) wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;

4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.

Mając na względzie powyższe, Sąd określił wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego wedle stawek minimalnych, uznając, że w okolicznościach niniejszej sprawy wynagrodzenie w takiej wysokości będzie adekwatne w szczególności do niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika oraz jego przyczynienia się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. W rezultacie na zasądzoną kwotę kosztów postępowania złożyły się wynagrodzenie reprezentującego skarżącego pełnomocnika ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) wyżej powołanego rozporządzenia (480 zł),uiszczona opłata od pełnomocnictwa (17 zł) oraz należny, na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wpis (100 zł) łącznie – 597 zł.

Wniosek uczestnika postępowania o zasądzenie kosztów postępowania nie mógł zostać uwzględniony (niezależnie od wyniku sprawy) ze względu na brak regulacji ustawowych w tym zakresie (pkt 3 sentencji wyroku)

Ponownie rozpoznając sprawę Starosta [...] uwzględni powyżej wyrażoną ocenę prawną i wynikające z niej wskazania co do dalszego postępowania. Organ administracji winien poddać analizie cały okres, w którym skarżący wykonywał czynności w zakresie usuwania pojazdów z drogi i przechowywania ich na prowadzonym przez siebie parkingu strzeżonym i poczynić w tym względzie konieczne ustalenia faktyczne, które będą znajdować odzwierciedlenie w zgromadzonym w aktach administracyjnych materiale dowodowym. Powinien przy tym ustalić na jakiej podstawie i w ramach jakiego stosunku prawnego skarżący P. Z. wykonywał te czynności w momencie usunięcia spornych pojazdów z drogi, a także na jakiej podstawie i w ramach jakiego stosunku prawnego pojazdy te były w dalszej kolejności przez niego przechowywane, w tym czy ów podstawa i stosunek nie uległy w międzyczasie istotnej zmianie, która miałaby wpływ na rozliczenie całości bądź części należnego z tego tytułu skarżącemu wynagrodzenia. Niezbędne będzie uwzględnienie w tych rozważaniach między innymi umów, na które powołuje się skarżący i w oparciu o treść tych umów dokonanie pogłębionej oceny, czy w ogóle, a jeżeli tak to w jakim zakresie, mają one wpływ na rozliczenie dochodzonego w kontrolowanej sprawie wynagrodzenia. Dopiero poczynienie powyższych rozważań pozwoli określić zasady na jakich wynagrodzenie to winno być przyznane, a także sposób ustalenia jego wysokości. Konieczne jest także dokonanie oceny materiału dowodowego odnośnie pojazdów, co do których w punktach 25 i 26 zaskarżonego postanowienia odmówiono przyznania wynagrodzenia.

Organ winien przy tym zwrócić uwagę na nieścisłości w treści postanowienia i materiale dowodowym (poza opuszczonym numerem rejestracyjnym w punkcie 7 postanowienia, czy oczywistą omyłką w niezaskarżonym punkcie 31 – "Ford 126p"), zauważyć należy, że odnośnie pojazdów wskazanych w punktach 27 – 31 (niezaskarżona część postanowienia) SKO uzasadniło odmowę przyznania wynagrodzenia usunięciem samochodów po dniu [...] sierpnia 2011 r. W wypadku pojazdów z punktów 13 (Renault) i 16 (Citroen) daty początkowe zaś to odpowiednio [...] sierpnia 2011 r. i [...] listopada 2012 r. W uzasadnieniu postanowienia (s. 7 i 8) daty dyspozycji usunięcia tych pojazdów to [...] sierpnia 2011 r. i [...] marca 2014 r. (takie same jak we wniosku skarżącego z dnia [...] września 2014 r.). Z kolei dyspozycja usunięcia Citroena pochodzi z [...] listopada 2012 r. (k. 54 akt adm.) i zgodna jest z datą początkową na fakturze (k. 52 akt adm.), zaś dyspozycja usunięcia Renault pochodzi z [...] sierpnia 2011 r. (k. 74 akt adm.) i jest niezgodna z datą początkową na fakturze: [...] września 2010 r. (k. 72 akt adm.).