Wyrok NSA, sygn. akt IV SA 2372/00
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2002-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Budowlane prawo
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1, art. 43
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 stycznia 1999 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
article: ze zm.
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Teza: 1. Organ administracji publicznej jest związany wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji i nie może tego wniosku interpretować zawężająco. Wręcz przeciwnie, na tym etapie starań o realizację zamierzenia inwestycyjnego organ jest zobowiązany maksymalnie szeroko określić możliwości inwestowania, ale mając na uwadze ustalenia wynikające z planu miejscowego i przepisów szczególnych oraz wymagania ochrony interesów osób trzecich.

2. Obowiązek uwzględnienia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich może w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następować w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego /ewentualnie przepisów szczególnych w przypadku braku planu/ i nie może obejmować kwestii objętych zakresem regulacji prawa budowlanego.

TEZY

1. Organ administracji publicznej jest związany wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji i nie może tego wniosku interpretować zawężająco. Wręcz przeciwnie, na tym etapie starań o realizację zamierzenia inwestycyjnego organ jest zobowiązany maksymalnie szeroko określić możliwości inwestowania, ale mając na uwadze ustalenia wynikające z planu miejscowego i przepisów szczególnych oraz wymagania ochrony interesów osób trzecich.

2. Obowiązek uwzględnienia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich może w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następować w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego /ewentualnie przepisów szczególnych w przypadku braku planu/ i nie może obejmować kwestii objętych zakresem regulacji prawa budowlanego.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Heleny B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 25 września 2000 r. (...) w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 10 kwietnia 2000 r. Wójt Gminy M., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej GSM 900 "21114E" wyposażonej w anteny sektorowe: 3 zespoły po dwie szt. anten sektorowych Katherin 741 320, zainstalowane na wysokości 37,6 m n.p.t., w anteny radiolinii /7 szt./ - typ UKY 210 06/S.C.v111 zainstalowane na wysokościach: 41,40 i 42 m nad poziomem terenu, oraz w kontener z wyposażeniem technicznym stacji przewidzianej do realizacji na terenie działki 355, położonej na terenie Gminy M. w obrębie geodezyjnym wieś N.W. przy ul. G.

Odwołanie od powyższej decyzji Wójta Gminy M. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Helena B., zarzucając iż decyzja nie uwzględnia, że przedmiotowa inwestycja jest szkodliwa dla zdrowia osób zamieszkałych w pobliżu.

Decyzją z dnia 25 września 2000 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., stojąc na stanowisku, iż organ pierwszej instancji przeprowadził w sposób wyczerpujący postępowanie wyjaśniające, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ stwierdził, że ze znajdującej się w aktach oceny oddziaływania na środowisko projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej GSM 900 "2111eE" sporządzonej przez biegłego Ministerstwa Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa wynika, iż powyższa stacja nie będzie negatywnie oddziaływała na środowisko naturalne oraz zdrowie ludzi. Powołał się nadto na pozytywne uzgodnienie zamierzonej inwestycji z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w P. oraz zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła Helena B. Żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji uargumentowała jak w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi z uzasadnieniem jak w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do regulacji art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ celem decyzji ustalającej zabudowę i zagospodarowanie terenu jest przesądzenie czy zamierzona inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z przepisami szczególnymi. Co więcej, stosownie do expressis verbis wyrażonej woli ustawodawcy /art. 43 przywołanej ustawy/ nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli zamierzona inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami planu lub w przypadku jego braku - z przepisami szczególnymi. To zaś oznacza, że orzekający w sprawie organ administracji publicznej jest związany wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji i nie może tego wniosku interpretować zawężająco. Wręcz przeciwnie, na tym etapie starań o realizację zamierzenia inwestycyjnego organ jest zobowiązany maksymalnie szeroko określić możliwości inwestowania, ale mając na uwadze ustalenia wynikające z planu miejscowego i przepisów szczególnych oraz wymagania ochrony interesów osób trzecich.

Ma zatem rację strona skarżąca kiedy twierdzi, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może naruszać interesów osób trzecich. Te jednak nie mogą być rozumiane aż tak szeroko, jak tego żąda skarżąca.

Ochrona tych interesów i w ślad za tym obowiązek uwzględnienia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich może w tym postępowaniu następować w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego /ewentualnie przepisów szczególnych w przypadku braku planu/ i nie może obejmować kwestii objętych zakresem regulacji prawa budowlanego, a tak było w przypadku uwzględnienia żądań skarżącej. Zasadnie zatem podnosi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że rozstrzygające znaczenie w sprawie ma ocena zgodności zamierzonej inwestycji z planem oraz dokonane uzgodnienia i oceny z właściwymi podmiotami co do oddziaływania spornej inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi. Sąd podziela pogląd Kolegium, że ustalenia obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy M., zatwierdzone uchwałą Rady Gminy z dnia 24 marca 1999 r. /Dz.Urz. Woj. W. nr 13 poz. 134/ co do przeznaczenia obszaru /funkcje straży pożarnej/ dopuszczają możliwość zlokalizowania na nim przedmiotowej inwestycji, a dokonane uzgodnienia i oceny przesądzają, iż inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływała na środowisko naturalne i zdrowie ludzi, oczywiście przy założeniu spełnienia warunków określonych na etapie pozwolenia na budowę, kiedy to skarżąca będzie mogła bronić swoich interesów.

Skoro zatem zamierzona inwestycja jest zgodna - jak wynika z materiałów sprawy - z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie narusza interesów skarżącej chronionych w tym postępowaniu, to orzekające w sprawie organy zasadnie przyjęły, iż są zobowiązane do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji na przedmiotowej działce.

Naczelny Sąd Administracyjny z kolei nie stwierdzając, aby kwestionowana decyzja naruszała prawo, zobowiązując Sąd do jej uchylenia, oddalił skargę na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.