Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1929/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 1-4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Wr 200/06 odrzucającego skargę A. i R. T. w przedmiocie działań administracji mieszkaniowej Gminy G. postanawia 1) oddalić skargę kasacyjną, 2) przyznać adwokatowi O. D. od Skarbu Państwa ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 219,60 zł (dwieście dziewiętnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym kwotę 39,60 z tytułu podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia

20 kwietnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Wr 200/06, odrzucił skargę A. T.

i R. T. w przedmiocie działań administracji mieszkaniowej Gminy G. W motywach postanowienia wskazał, że zgodnie z przepisami rozdziału 3 i 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266, ze zm.), sprawy mieszkaniowego zasobu gminy oraz lokali socjalnych mają charakter cywilnoprawny

i podlegają kognicji sądów powszechnych. Skarga A. T. i R. T. dotyczyła działań administracji mieszkaniowej oraz następstw prawnych zadłużenia

z tytułu niezapłaconego czynszu za mieszkanie z zasobu mieszkaniowego Gminy G. Skarga ta nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej ustawa P.p.s.a.).

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył A. T., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, jak również o przyznanie kosztów zastępstwa adwokackiego z tytułu udzielonej

z urzędu, nieopłaconej pomocy prawnej. Sądowi I instancji, powołując art. 173 § 1 ustawy P.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy P.p.s.a. Stwierdził przy tym, że skarga wniesiona do wojewódzkiego sądu administracyjnego dotyczyła czynności Gminy G., dotyczących uprawnień i obowiązków skarżącego, wynikających

z ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego. W ocenie autora skargi kasacyjnej takie działania należy zakwalifikować do czynności z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wyszczególnione w § 2 pkt. 1 – 8 tego artykułu, m.in. na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym

i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz inne niż wymienione wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

A. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

we Wrocławiu pismo, w którym kwestionował działania ZBM w G., związane z wniesieniem do sądu rejonowego pozwu o eksmisję jego brata z lokalu znajdującego się w zasobie mieszkaniowym Gminy. Podniósł, że R. T. zaczął stopniowo spłacać zaległe opłaty za mieszkanie. Pozostałe zadłużenie zadeklarował się natomiast odpracować skarżący, w czasie przerw w odbywaniu kary pozbawienia wolności.

Pismem z dnia 21 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

we Wrocławiu poinformował A. T. o właściwości sądów administracyjnych

i zwrócił się o sprecyzowanie skargi, przez wskazanie zaskarżonego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. W odpowiedzi na to wezwanie A. T. powtórzył jedynie zarzuty dotyczące działań ZBM w G. Nie sprecyzował natomiast skargi w sposób umożliwiający nadanie jej prawidłowego biegu i nie wskazał jakiego konkretnie aktu lub czynności skarga ta ma dotyczyć. Również w piśmie R.T. nie podano żadnego aktu lub czynności należących do zakresu kognicji sądu administracyjnego.

Wobec powyższego należy uznać, że przedmiotem skargi A.T.

i R. T. było wniesienie pozwu o eksmisję z lokalu mieszkalnego oraz spłata zaległych opłat za mieszkanie. Kwestie te, jak trafnie stwierdził Sąd I instancji, pozostaje poza zakresem właściwości sądu administracyjnego. Zasadność powyższego powództwa może być bowiem przedmiotem oceny wyłącznie sądu powszechnego.

Ponieważ skarga nie dotyczyła działań z zakresu administracji publicznej,

o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy P.p.s.a., Sąd I instancji prawidłowo skargę tę odrzucił, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 cyt. ustawy. Skarga kasacyjna podlegała natomiast oddaleniu na podstawie art. 184 powołanej ustawy. O kosztach zastępstwa procesowego z urzędu Sąd orzekł na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, ze zm.).