Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2241/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 20
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
article: art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 10
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala (sprawozdawca), Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia WSA (del.) Artur Adamiec, Protokolant Dorota Żmijewska, po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. R. i Z. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 864/09 w sprawie ze skargi M. R. i Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 5 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 864/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę M. i Z. R. (dalej Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 24 lipca 2009 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r.

W motywach orzeczenia Sąd podał, że decyzją wydaną z powołaniem się na art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) oraz na uchwałę nr XV/159/2003 r. Rady Miejskiej w Wolinie z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości Burmistrz Miasta i Gminy W. ustalił skarżącym oraz J. S. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2004 na kwotę 8.430 zł.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że skarżący są współwłaścicielami wraz z J. S. nieruchomości położonej w obrębie miejscowości O., stanowiącej działkę gruntu nr [...] o powierzchni 56.200 m2. Ponieważ w rejestrze gruntów i budynków działka ta oznaczona została symbolem "K - kopaliny" i stan taki trwa od momentu dokonanego w roku 1971 scalenia gruntów i założenia rejestru, podlega ona opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki 0,15 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, w którym skarżący podnieśli, iż z opinii wydanej przez biegłych rzeczoznawców wynika, że przyjęty do opodatkowania teren stanowi nieużytek w całości zadrzewiony i zakrzewiony oraz że jego powierzchnia jest mniejsza o 2.216 m2 od powierzchni wykazanej w ewidencji gruntów i w księgach wieczystych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia 5 października 2009 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, iż postanowieniem z dnia 28 maja 2009 r. Burmistrz Miasta i Gminy W. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości należnego od wyżej opisanej działki. W toku postępowania organ podatkowy wezwał współwłaścicieli do złożenia na druku IN-1 informacji dotyczącej nieruchomości i informacja taka, dotycząca lat 2004-2009, została przez skarżących złożona w dniu 26 czerwca 2009 r. z zaznaczeniem, iż jest ona składana po raz pierwszy. Na podstawie wypisu z rejestru gruntów i budynków nr [...] z dnia 14 września 2001 r. oraz takiego samego wypisu nr [...] z dnia 28 kwietnia 2009 r. organ ustalił, iż grunty o powierzchni 5,62 ha wchodzące w skład nieruchomości położonej w O. na działce nr [...] zostały w ewidencji gruntów oznaczone symbolem K.

Następnie organ wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17.05.1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości decydujące znaczenie mają dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do pomijania danych wynikających z ewidencji i przyjmowania za podstawę swych ustaleń innych danych dotyczących nieruchomości, tj. jej położenia, granic, powierzchni czy rodzaju użytków.

Z akt sprawy wynika, iż odwołujący się podatnicy wystąpili w dniu 8 sierpnia 2005 r. do Starosty Powiatu K. z pismem żądającym dokonania zmian w ewidencji do gruntów o pow. 5.62 ha położonych na działce nr ewidencyjnym [...] w obrębie O. oraz o ustalenie nieistnienia obowiązku rekultywacji tego gruntu, jednak do chwili wydania decyzji wnioski te nie zostały rozpatrzone. Oznacza to, według organu odwoławczego, że przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości organ podatkowy zobowiązany jest do przyjęcia danych zawartych w ewidencji gruntów, a ponieważ działka nr [...] o po-wierzchni 5,62 ha w tejże ewidencji oznaczona jest jako użytek o symbolu "K", którym - zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - oznaczone są grunty zabudowane i zurbanizowane stanowiące użytki kopalne, nie należy ona ani do kategorii użytków rolnych, ani do kategorii gruntów leśnych lub zadrzewionych i zakrzewionych, nie jest także oznaczona jako nieużytek ani też wykorzystywana dla celów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlega ona opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki jak dla gruntów pozostałych.

Odnosząc się do zarzutu błędnego ustalenia przez organ podatkowy pierwszej instancji zawyżonej powierzchni działki nr [...], organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że zmiana danych ewidencyjnych dotyczących powierzchni działki została przy-jęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dopiero w dniu 12 maja 2009 r., co oznacza, że zmiana ta będzie miała znaczenie przy ustalaniu zobowiązania podatkowego za rok 2009 i lata następne, natomiast przy ustalaniu zobowiązania podatkowego za rok 2004 organ podatkowy obowiązany był uwzględniać stan faktyczny i prawny obowiązujący w tymże roku.

W skardze do sądu pierwszej instancji skarżący zarzucili naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy grunty oznaczone w ewidencji jako działka nr [...] w obrębie O. należą faktycznie do kategorii gruntów zadrzewionych i zakrzewionych oraz nieużytków i nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżący zarzucili też naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż oparcie rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji wyłącznie na wypisie z ewidencji gruntów stanowiło dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie dowodu z urzędowego dokumentu w postaci wyrysu gruntu z dnia 24 sierpnia 1994 r. sporządzonego dla obszaru O., w którym działka gruntu nr [...] została oznaczona symbolem K i N oraz art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie, co spowodowało wydanie decyzji w oparciu o stan prawny niezgodny ze stanem faktycznym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga nie jest zasadna.

Sąd na wstępie wskazał na treść art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w roku 2004. W ocenie Sądu z przepisów tych wynika, że o wyłączeniu spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości decyduje charakter i przeznaczenie danego gruntu odpowiednio sklasyfikowanego w ewidencji gruntów i budynków. Dane (informacje) zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią, jak określa to przepis art. 21 ust 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych.

Sąd podał, że w sprawie bezsporne jest, iż skarżący są współwłaścicielami nieruchomości stanowiącej działkę gruntu o nr. ewid. [...] w obrębie O. oraz że w roku 2004 działka ta w ewidencji gruntów i budynków zaklasyfikowana była jako kopalina i oznaczona symbolem "K". Sąd za chybiony uznał więc zarzut naruszenia art. 2 ust. 2 u.p.o.l. (a nie jej art. 2 ust. 1 pkt 2, powołanego w skardze na skutek oczywistej omyłki pisarskiej). Niezależnie od zarzutów skargi Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza nie uchybia też przepisowi art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w roku 2004), Choć przepis ten nie odwołuje się wprost do klasyfikacji gruntów wynikającej z ewidencji gruntów i budynków, to samo odwołanie się do tej klasyfikacji przy określeniu rodzaju gruntów wyłączonych z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a w konsekwencji objęcie tym opodatkowaniem wszystkich gruntów sklasyfikowanych w tejże ewidencji inaczej, w pełni uzasadnionym czyni wniosek, iż w świetle obowiązujących w roku 2004 przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rozstrzygające znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości stanowiły dane dotyczące rodzaju użytku gruntowego, które zawarte zostały w ewidencji gruntów i budynków.

W świetle wiążącego charakteru informacji (danych) wynikających z ewidencji gruntów i budynków za chybiony Sąd uznał zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej. Skoro o wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości (art. 2 ust. 2), względnie o zastosowaniu zwolnienia przedmiotowego (art. 7 ust. 1 pkt 10), decyduje charakter (rodzaj) użytku gruntowego wynikający z klasyfikacji przyjętej w ewidencji gruntów i budynków, to dokonanie przez organ podatkowy ustaleń faktycznych w tym zakresie na podstawie danych z ewidencji tej wynikających, a nie w oparciu o informacje w ewidencji tej nie zawarte, dowodzi, że organ podjął działania niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Sąd podzielił stanowisko organów, że nie leży w kompetencji organów podatkowych ani dokonywanie ustaleń co do rodzaju użytku gruntowego odmiennych od wynikających z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, ani też inicjowanie dokonania zmiany tych danych przez właściwy organ administracji publicznej. Skoro obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości gruntowej wiąże się z jej zakwalifikowaniem w ewidencji do użytków gruntowych nie wyłączonych od tego podatku (art. 2 ust. 2), to ograniczenie przez organ podatkowy czynności wyjaśniających w tym zakresie do badania zapisów zawartych w ewidencji Sąd uznał za w pełni wystarczające dla dokonania oceny tego, czy dany użytek gruntowy podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Sąd za chybiony uznał zarzut naruszenia art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej przez pominięcie dowodu z dokumentu urzędowego w postaci wyrysu gruntu z dnia 24.08.1994 r., w którym sporna działka gruntu oznaczona została symbolami "K" i "N". Sąd uwypuklił, że wskazywany w skardze dokument w postaci "wyrysu gruntu z dnia 24.08.1994 r." ani nie został do akt administracyjnych złożony przez podatników, ani nie był przedmiotem ich wniosku dowodowego, co zarzut pominięcia tego dokumentu jako dowodu nieznanego organowi czyni całkowicie nieuprawnionym.

Za nietrafny uznał Sąd także zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez niezastosowanie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i nie podjęcie postanowienia o zawieszeniu postępowania podatkowego pomimo toczącego się odrębnie postępowania w sprawie zmiany zapisów w ewidencji gruntów i budynków oraz w sprawie braku obowiązku rekultywacji spornego gruntu.

Sąd uznał, podobnie jak przyjęto w innej sprawie skarżących dotyczącej tej samej działki, że wystąpienie przez właścicieli gruntu do właściwego organu z wnioskiem o zmianę danych w ewidencji gruntów samo przez się nie daje podstaw organowi podatkowemu do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, to bowiem dokonuje się w oparciu o aktualny stan faktyczny dotyczący klasyfikacji wskazanej w obowiązującej ewidencji, co oznacza, że rozstrzygnięcie tego wniosku przez właściwy organ nie jest rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, od którego zależy rozpatrzenie sprawy podatkowej.

Sąd wskazał na treść art. 6 ust. 1, ust. 3, ust. 4, ust. 5 i ust. 8 u.p.o.l. i stwierdził na ich podstawie, że wynik wszczętego tym wnioskiem postępowania administracyjnego pozostawał bez jakiegokolwiek wpływu na obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości należnego od spornej działki gruntu za czas przed dokonaniem ewentualnej zmiany zapisów w ewidencji, skoro w świetle przywołanych wyżej przepisów ustawy podatkowej oraz art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego dokonanie takiej zmiany skutki podatkowe wywoływać mogłoby jedynie na przyszłość. Dlatego też wszczęcie stosownego postępowania w sprawie dokonania zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków pozostawać musi bez wpływu na bieg postępowania podatkowego w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres poprzedzający dokonanie zmiany tychże danych.

Skargę kasacyjną wnieśli małżonkowie R. Wyrok zaskrzyli w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego, a to

- art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przez niewłaściwe zastosowanie, mimo że przedmiotowa działka jako nieużytek i grunt zakrzewiony i zadrzewiony na mocy art. 7 ust. 1 pkt 10 wymienionej ustawy jest zwolniony z opodatkowania,

- art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie, mimo że faktycznie grunty te stanowią nieużytki, nadto są gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi i nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a więc są gruntami zwolnionymi od podatku od nieruchomości z mocy wymienionego przepisu,

- art. 20 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obowiązek rekultywacji ciąży na skarżących, co przyczyniło się do nierozpoznania istoty sprawy.

- art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej P.p.s.a. - poprzez jego niezastosowanie, co spowodowało utrzymanie w mocy decyzji wymiarowej w zakresie podatku od nieruchomości mimo istniejącej sprzeczności nie tylko stanu faktycznego ze stanem ujawnionym w ewidencji gruntów i budynków, ale także stanu prawnego (rzeczywistego) z stanem prawnym ujawnionym w ewidencji gruntów i budynków; pominięcie okoliczności, że rozstrzygnięcie wniosku skarżących o zmianę danych w ewidencji gruntów w zakresie klasyfikacji działki nr [...] położonej w O. oraz wniosku o ustalenie nieistnienia obowiązku rekultywacji działki, ma istotny wpływ na ocenę prawidłowości decyzji wymiarowej organu I instancji i utrzymującej jej w mocy decyzji organu II instancji.

Skarżący zarzucili też naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 Iit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 122, 180 § 1 i 194 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 Iit. c) P.p.s.a., mimo że zebrany przez organ podatkowy materiał dowodowy okazał się niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego mogły zostać rozwiane na korzyść skarżących. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte wyłącznie na zapisach w katastrze nieruchomości, nie dostrzegł, że materiał ten powinien być uzupełniony o wyrys z dn. 28. 04. 1994 r., na który to dokument skarżący powoływali się już w odwołaniu od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, na okoliczność, iż grunt oznaczony jako działka nr [...] położony w O. stanowi nieużytek i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy po ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wniesiono także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Podniesione w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania jak i prawa materialnego nie mogły doprowadzić do zakwestionowania prawidłowej oceny Sądu I instancji, że podstawę wymiaru podatku od nieruchomości stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów, a zmiana tych danych nie może mieć miejsca w ramach postępowania podatkowego.

W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. skarżący zarzucili Sądowi pierwszej instancji niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., niezastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 10 powyższej ustawy, błędną wykładnię art. 20 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.) i w efekcie niezastosowanie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Natomiast w oparciu o podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucili naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z wymienionymi przepisami Ordynacji podatkowej. Zarzut ten sprowadzał się do braku zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., mimo że zebrany przez organ podatkowy materiał dowodowy okazał się niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego mogły zostać rozwiane na korzyść skarżących.

Regułą jest, że w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Niemniej jednak w niniejszej sprawie w pierwszym rzędzie należało rozpatrzyć zarzuty dotyczące podnoszonych naruszeń przepisów prawa materialnego. Ocena tych zarzutów jest konieczna do określenia niezbędnego zakresu ustaleń faktycznych w sprawie i tym samym ma wpływ na zasadność podnoszonego zarzutu naruszenia przepisów postępowania.

Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w 2004 r.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2. ust. 2).

Natomiast jak wynika z art. 7 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy, zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Tak więc o wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości decyduje charakter i przeznaczenie gruntu, odpowiednio sklasyfikowanego w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią stosownie do art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne(tj.: Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.) podstawę wymiaru podatków.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje stanowisko, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do przedmiotu opodatkowania, jak i podmiotu podatkowego. Od tej reguły, potwierdzonej treścią art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie zostały przewidziane w tym przepisie żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia w zasadzie innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. uchwała NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, ONSAiWSA 2009/5/88, wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2010 r. II FSK 1243/08, LEX nr 558871, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2009 r., II FSK 1410/07, LEX nr 549643). Należy bowiem wskazać, że dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Podważenie tych zapisów, bądź też ich zmiana, może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/07, LEX nr 490966, z 14 września 2010 r., II FSK 690/09, LEX nr 745808).

Jak prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji, z wypisu z rejestru gruntów wynika, że w 2004 roku grunty o powierzchni 5,62 ha wchodzące w skład nieruchomości położonej w O. na terenie działki [...], oznaczone są w ewidencji gruntów symbolem "K"- grunty zabudowane i zurbanizowane stanowiące użytki kopalne. Z powyższych wypisów nie wynika, aby powyższe grunty stanowiły nieużytki i grunty zakrzewione. Tym samym nie mogło tu nastąpić zwolnienie z podatku od nieruchomości.

Jednocześnie słusznie Sąd pierwszej instancji wskazywał (a wcześniej organy podatkowe), że skarżący kwestionując prawidłowość danych zawartych w ewidencji winni wszcząć procedurę ich zmiany u organu prowadzącego tę ewidencję. W rozpoznawanej sprawie zainicjowano taką procedurę i doprowadziła ona do zmiany ewidencji w 2009 roku co do powierzchni gruntu. Nie nastąpiła natomiast żadna zmiana co do klasyfikacji gruntów objętych niniejszym postępowaniem.

Zważywszy na powyższe bezzasadny jest zarzut skarżących co do niewłaściwego zastosowania art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych i niezastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 10 powyższej ustawy.

Biorąc pod uwagę treść powołanych powyżej przepisów należy stwierdzić, że podnoszona przez skarżących kwestia rekultywacji gruntów i tego, na kim ciąży obowiązek jej przeprowadzenia, nie ma znaczenia w postępowaniu podatkowym, a jedynie w postępowaniu prowadzonym przez Starostę w związku ze zmianą klasyfikacji gruntów. Z tej też przyczyny nie była ona poruszana w wyroku Sądu pierwszej instancji. Równocześnie ponieważ ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości dokonuje się na podstawie aktualnej klasyfikacji w obowiązującej ewidencji gruntów, to wszczęcie postępowania o zmianę tych danych nie może stanowić podstawy do zawieszenia postępowania podatkowego. Tym samym bezzasadne są zarzuty błędnej wykładni art. 20 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych i w efekcie niezastosowanie art. art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Sformułowana wyżej ocena co do bezzasadności zarzutu skargi kasacyjnej odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego przesądza o bezzasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów procesowych poprzez oparcie wyroku na nieprawidłowo ustalonym przez organy podatkowe stanie faktycznym.

Skoro z przedstawionej argumentacji jednoznacznie wynika, że miarodajne przy wymiarze podatku przez organy podatkowe jest zaklasyfikowanie gruntów w ewidencji gruntów, to w celu stwierdzenia, czy grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jedyną wymagającą ustalenia istotną okolicznością faktyczną jest to, jak grunty te były zaklasyfikowane w tej ewidencji w okresie, którego dotyczy decyzja podatkowa. Tym samym nie można zaakceptować trafności zarzutu, przy jasności co do zapisów ewidencji, że zebrany przez organ podatkowy materiał dowodowy okazał się niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego mogły zostać rozwiane na korzyść skarżących. Uznanie trafności powyższego zarzuty byłoby tożsame z uznaniem dopuszczalności możliwości zmiany ewidencji gruntu w ramach prowadzonego postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości. Inaczej mówiąc w efekcie przeprowadzenia kontrdowodu przeciwko treści wpisu w ewidencji gruntów organ podatkowy miałby możliwość anulowania, bądź zmiany treści takiego wpisu. Stanowisko takie z powyżej przedstawionych względów nie może być zaakceptowane.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną jako bezzasadną oddalił.