Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 688/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 41
journal: Dz.U. 2018 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant spec. Joanna Ziółkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: "Główny Inspektor" lub "GIOŚ") z [...] stycznia 2019 r., znak [...] (dalej: "zaskarżona decyzja"). Decyzją tą Główny Inspektor, po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez pełnomocnika Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "Spółka") uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: "Wojewódzki Inspektor" lub "WIOŚ") nr [...] z [...] stycznia 2016 r. (znak [...]) i umorzył postępowanie w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia przez Spółkę.

II. Zaskarżona decyzja została oparta na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych poczynionych przez orzekające w sprawie organy administracji publicznej.

II.1.1. W trakcie kontroli interwencyjnej przeprowadzonej w Przedsiębiorstwie Wielobranżowym "[...]" Sp. z o.o. w [...] w dniach [...]-[...] maja 2015 r. dokonano oględzin terenu prowadzonej działalności oraz terenu przyległego. Na działkach o numerach [...], [...], [...] i [...] stwierdzono podniesienie rzędnej powierzchni terenu przylegającego do terenu Spółki [...] od strony północno-wschodniej o ok. 1,5 metra odpadami o kodzie: 10 01 80 (mieszanki popiołowo-żużlowe z mokrego odprowadzania odpadów paleniskowych) oraz gromadzenie na tym terenie materiałów budowlanych takich jak piasek, kamień. Z ustaleń kontroli wynikało również, że na ww. działki zostały dostarczone odpady popiołów i żużli (kod: 10 01 80), które zostały rozprowadzone na powierzchni, zagęszczone sprzętem ciężkim. W wyniku tych prac uzyskano teren o utwardzonej nawierzchni przystosowanej do prowadzenia działalności - sprzedaż materiałów budowlanych. Wykonanie powyższych prac z wykorzystaniem odpadów wskazuje na przeprowadzenie procesu odzysku odpadów. Jak ustalono w trakcie kontroli, proces odzysku nie został uregulowany pod względem formalnoprawnym, ponieważ Spółka nie uzyskała wymaganego w tym przypadku zezwolenia na przetwarzanie odpadów (odzysk poza instalacjami), zgodnie z art. 41 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 o odpadach (aktualny t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 701 ze zm.). Powyższy fakt wskazywał według organu I instancji, że Spółka dokonała odzysku odpadów bez wymaganego zezwolenia, co podlega administracyjnej karze pieniężnej określonej w art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach. Pismem z [...] maja 2015 r. Urząd Gminy [...] poinformował Wojewódzki Inspektorat, że z udziałem mieszkańców ulicy [...], przedstawicielem Policji i przedstawicielem Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]" Sp. z o.o. przeprowadził oględziny działek nadsypanych w rejonie Spółki [...] w [...]. W trakcie oględzin stwierdzono obecność 9 pryzm zawierających kruszywo, ziemię, torf, piasek i pospółkę, co potwierdziło fakt, że na nadsypanym terenie Spółka prowadzi działalność gospodarczą związaną ze sprzedażą materiałów budowlanych. W toku oględzin podjechał samochód celem załadunku materiałów zakupionych u Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]" Sp. z o.o. w [...], co potwierdziło powyższe ustalenia. W dniu [...] czerwca 2015 r. wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia przez Spółkę. Na rozprawie [...] czerwca 2015 r. pełnomocnik Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]" Sp. z o.o. - r. pr. G. P. - przedstawił zlecenie W. J. (żony A. J. – zob. oświadczenie pełnomocnika Spółki na rozprawie [...] czerwca 2019 r.) skierowane do A. J. dotyczące dostarczenia mieszanki żużlowo-popiołowej w ilości ok. 50 ton celem wykonania dojazdu do działki W. J. nr [...] w [...]. Pełnomocnik przedstawił ponadto Kartę przekazania odpadów z dnia: [...].01.2015 r. dokumentującą przekazanie 260,20 ton odpadów; jednak nie została ona potwierdzona przez A. J. w rubryce wykonanie usługi transportu i również w rubryce potwierdzającej przyjęcie odpadów przez posiadacza. Nadto pełnomocnik przedstawił jeszcze Fakturę Vat nr [...] z dnia [...].03.2015 r., gdzie sprzedawcą były: Zakłady Mechaniczne "[...]" S.A. w [...], a nabywcą: A. J. ul. [...], nazwa towaru to: odpad żużel kotłowy i popiół w ilości: 260,62 tony. W dniu [...] lipca 2015 r. Prokuratura Rejonowa [...] w [...] zgłosiła swój udział w niniejszym postępowaniu. Na wniosek Prokuratury Rejonowej w [...] WIOŚ dokonał przesłuchania trzech świadków wskazanych przez Prokuraturę (mieszkańców [...] ul. [...] zamieszkujących w pobliżu Spółki [...]). Przesłuchanie świadków odbyło się w siedzibie Urzędu Gminy w [...] w dniu [...] września 2015 r. Przesłuchiwane osoby potwierdziły fakt nawiezienia odpadów w postaci gruzu, odpadów komunalnych, szkła, kabli na przedmiotowe działki, które ich zdaniem zostały następnie przykryte żużlem wielkopiecowym i ziemią. Przesłuchiwane osoby stwierdziły, że proceder ten trwał od 2011 do 2015 r., ponieważ zaobserwowały w tym czasie prace sprzętu ciężkiego i środków transportu, w tym należących do [...] Sp. z o.o. Świadkowie potwierdzili również składowanie i sprzedaż na tym terenie materiałów budowalnych przez Spółkę. Na kolejnej rozprawie administracyjnej w dniu [...] października 2015 r. Prokuratura przedstawiła pismo Zakładów Mechanicznych "[...]" S.A. w [...] z dnia [...].09.2015 r. informujące o ilościach odpadów o kodzie: 10 01 80 odebranych przez A. J. w okresie od [...].12.2012 r. do [...].07.2015 r. oraz faktury VAT nabycia tych odpadów wraz z Kartami Przekazania Odpadów. Sumaryczna ilość ww. odpadów wyniosła 2658,28 ton. Z pisma tego wynika również, że we wspominanym okresie ZM [...]" S.A. nie przekazywał odpadów w postaci mieszanki popiołowo – żużlowej powstałej w kotłowni węglowej na rzecz Spółki lub W. J.. W czasie rozprawy Prokurator poinformował, iż z danych pozyskanych od świadków wynika, że odpady dostarczane były na nieruchomości, do których Spółka nie posiada tytułu prawnego. Ponadto zdaniem Prokuratury odpady były dostarczane również na działkę W. J. nr [...], która zlokalizowana jest na północny-zachód od Spółki. Dnia [...].10.2015 r. Gmina [...] poinformowała Inspektorat o właścicielach działek, na terenie których doszło do przetworzenia, odzysku odpadów tj. właścicielem działki nr [...] i [...] jest Skarb Państwa, działki nr [...] jest W. J., a nr [...] jest W. i B. S.. W dniu [...].10.2015 r. WIOŚ przesłuchał stronę postępowania A. J.. Z przesłuchania wynika, że pryzmy materiałów budowlanych zgromadzonych na przedmiotowych działkach należały do Spółki oraz do osób fizycznych tj. W. J. i A. J.. Ponadto rozładunek i załadunek materiałów budowlanych prowadziła Spółka [...]. W trakcie prowadzonego postępowania WIOŚ wystąpił do Sądu Rejonowego w [...] o przesłanie zapisu nagrania z przetwarzania odpadów. Pismem z dnia [...].12.2015 r. Sąd przedstawił zapis nagrania z posiadanych akt, które potwierdza fakt przywożenia środkami transportu odpadów i pracę sprzętu ciężkiego tj. fadromy, celem rozprowadzania odpadów po powierzchni terenu. Z przedstawionego nagrania wynika, że prace powyższe miały miejsce na terenie działki nr [...] należącej do W. J. - działka ta nie była przedmiotem kontroli. Przekształcenie terenu objęło powierzchnie działek nr [...], [...], [...] i [...], powodując niezgodność ich przeznaczenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według ewidencji gruntów ww. działki stanowią podstawowe uprawy rolnicze.

II.2. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] decyzją z [...] stycznia 2016 r. nr [...] wymierzył Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu "[...]" Sp. z o.o. w [...] administracyjną karę pieniężną w wysokości 25.000 zł na podstawie art. 194 ust. 1 pkt. 4 ustawy o odpadach za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia. Na podstawie art. 199 ustawy o odpadach przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej Wojewódzki Inspektor uwzględnił rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz skutki naruszeń i wielkość zagrożenia. Przy ustaleniu wysokości kary wzięto pod uwagę fakt, iż stwierdzona nieprawidłowość polegająca na przetwarzaniu (odzysku) odpadów bez zezwolenia, dotyczyła wykorzystania odpadów mieszanki popiołowo-żużlowej z mokrego odprowadzania odpadów paleniskowych (nie należących do odpadów niebezpiecznych) do niwelacji terenu działek nr [...], [...], [...] i [...] w celu realizacji poszerzenia terenu prowadzonej działalności. Wobec powyższego przedmiotowe naruszenie nie miało znaczącego wpływu na środowisko. Niemniej jednak, zostało dokonane niekorzystne przekształcenie działek powodujące utratę jej funkcji jako użytków rolnych. Przedmiotowe ustalenia stanowiły przesłankę do stwierdzenia przez organ I instancji, że Spółka przetwarzała odpady bez wymaganego zezwolenia oraz do zastosowania kary pieniężnej w wysokości 25 tys. złotych.

II.2. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł adw. S. K. w imieniu Spółki, żądając uchylenia decyzji i umorzenia postępowania. W odwołaniu wskazano, że wytwórca odpadów Zakłady Mechaniczne "[...]" S.A. w [...] nie mogła ich przekazać P.W. "[...]" Sp. z o.o. w [...], która nie posiadała zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, gdyż naruszyłaby w ten sposób art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy o odpadach. W związku z tym odbiorcą odpadów mógł być wyłącznie A. J. jako osoba fizyczna, a niejako prezes zarządu P.W. "[...]" Sp. z o.o. w [...], gdyż zgodnie z art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach z obowiązku uzyskania odpowiednio zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów zwalnia się osobę fizyczną i jednostkę organizacyjną niebędące przedsiębiorcami wykorzystujące odpady na potrzeby własne, zgodnie z art. 27 ust. 8 tej ustawy.

II.3. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Główny Inspektor decyzją z dnia [...] stycznia 2019 roku, znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia przez Spółkę. Organ odwoławczy po analizie zebranego materiału dowodowego uznał, że zaskarżona decyzja nie może pozostać w obiegu prawnym. Z zebranego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że nabywcą odpadów o kodzie 10 01 80 (mieszanki popiołowo-żużlowe z mokrego odprowadzania odpadów paleniskowych) wytworzonych przez Zakłady Mechaniczne "[...]" S.A. w [...] był A. J. jako osoba fizyczna. Świadczą o tym wystawione przez Zakłady Mechaniczne "[...]" S.A. w [...] dokumenty tj. karta przekazania odpadów z dnia [...] stycznia 2015 r. i faktura VAT potwierdzająca ich sprzedaż. Przekazanie przedmiotowych odpadów było zgodne z zobowiązującymi przepisami, gdyż rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. nr 75, poz.527), ze zmianą z dnia 19 grudnia 2008 r., zezwalało na przekazywanie osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami odpadów o kodzie 10 01 80 dopuszczonych "do utwardzania powierzchni, utwardzania dróg i placów w sposób uniemożliwiający pylenie przez ich zestalenie lub przykrycie warstwą niepylącą oraz z zachowaniem przepisów odrębnych w szczególności przepisów prawa wodnego i prawa budowlanego oraz do budowy fundamentów". W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, analiza stanu faktycznego nie wskazuje, aby odzysku odpadów mieszanki popiołowo - żużlowej na terenie nie należącym do Przedsiębiorstwa Wielobranżowe "[...]" Sp. z o.o. dokonało to przedsiębiorstwo.

III.1. Skargę na decyzję Głównego Inspektora z [...] stycznia 2019 r. wniósł Prokurator Rejonowy [...] w [...]. Prokurator zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- przepisu art. 107 § 3 k.p.k., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nie zastosowanie wymogów formułowania uzasadnienia faktycznego, które to powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji;

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanej decyzji stojący w sprzeczności z materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy poprzez niezastosowanie wymogów określonych w art. 75 §1 k.p.a , art. 77 §1 k.p.a., i art. 80 k.p.a. co skutkowało z kolei niewłaściwą interpretacją treści przepisu art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach, która to następnie skutkowała uchyleniem decyzji organu I instancji i umorzeniem postępowanie w sprawie.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

III.2. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

IV.1. Skarga Prokuratora zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ odwoławczy w sposób nieprawidłowy ustalił okoliczności faktyczne sprawy i dokonał błędnej oceny zebranego materiału dowodowego (art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.).

IV.2. Podstawę materialnoprawną wydania decyzji przez organ I instancji stanowił art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach (w brzmieniu sprzed nowelizacji). Zgodnie z tym przepisem, administracyjną karę pieniężną wymierza się za zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia lub gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów, zezwoleniem na przetwarzanie odpadów lub zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 41 ww. ustawy. Przepis ten reguluje skutki przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia. Dla zastosowania art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach konieczne jest ustalenie, czy podmiot dokonujący przetwarzania odpadów posiada wymagane zezwolenie. Ponadto, konieczne jest dokładne ustalenie rodzaju i rozmiaru ewentualnego naruszenia. Należy przy tym podkreślić, że w świetle brzmienia art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach, administracyjna kara pieniężna winna być nałożona na podmiot, który przetworzył odpady, a nie na podmiot, na którego nazwisko lub firmę wystawiono kartę przekazania odpadów. W normalnych warunkach obrotu zwykle będzie to ten sam podmiot, ale organ ochrony środowiska zobowiązany jest, w świetle zasady praworządności oraz zasady prawdy materialnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), każdorazowo ustalać, kto faktycznie dokonał nielegalnego (tj. bez wymaganego zezwolenia) przetworzenia odpadów. Ustalenia organów ochrony środowiska winny być przy tym oparte na całokształcie zebranego materiału dowodowego (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.). Należy pamiętać, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny - chociaż jeszcze niewystarczający - prawidłowego jej rozstrzygnięcia, tj. zastosowania relewantnych norm prawa materialnego. W realiach niniejszej sprawy organy ochrony środowiska winny w sposób szczególnie wnikliwy i wszechstronny dokonać oceny zebranego materiału, a to z uwagi na powiązania osobiste i gospodarcze, jakie istnieją między A. J. a Spółką (A. J. jest większościowym wspólnikiem Spółki oraz Prezesem Zarządu uprawnionym do jednoosobowej reprezentacji – zob. odpis pełny z KRS, k. 19-20), a W. J., która jest żoną A. J. (osoby te łączy ustrój rozdzielności majątkowej – zob. oświadczenie adwokata S. K. na rozprawie [...] czerwca 2019 r.). Przy czym A. J. formalnie nie prowadzi działalności gospodarczej, działalność taką prowadzi natomiast W. J. oraz Spółka. Tego rodzaju powiązania stwarzają oczywiste ryzyko podejmowania prób obejścia podstawowych zasad rządzących gospodarką odpadami, takich jak przetwarzanie odpadów w instalacjach lub urządzeniach oraz wyłącznie przez podmioty posiadające stosowne zezwolenie (art. 29-30 oraz art. 41 ustawy o odpadach), z wykorzystaniem wyjątków od tych zasad przewidzianych m. in. dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej wykorzystujących określone odpady na potrzeby własne (zob. np. art. 27 ust. 8 i 9 oraz art. 45 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach). W tym aspekcie należy tylko zasygnalizować, że instytucja zakazu podejmowania przez stronę działań w celu obejścia ustawy (zakazu działania in fraudem legis) nie stoi w sprzeczności z zasadą legalizmu i praworządności, ale wręcz stanowi jedną z gwarancji realizacji tych fundamentalnych dla porządku demokratycznego wartości. Możliwość taka, pozostająca pod kontrolą niezależnych i niezawisłych sądów administracyjnych (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 184 Konstytucji RP), stanowi jeden z warunków zasady zaufania obywateli do państwa i zasady równości. Warto dodać, że Naczelny Sąd Administracyjny powołując się na obowiązywanie w systemie prawa administracyjnego zakazu działania in fraudem legis, odwołuje się właśnie do zasady praworządności (zob. np. wyrok NSA z 24 października 2013 r., II FSK 2785/11, CBOSA). Analiza akt niniejszej sprawy, uwzględniająca całokształt zebranego materiału dowodowego, prowadzi do jednoznacznych wniosków, że pomimo formalnego zakupu odpadów przez A. J., odpady te zostały przetworzone m. in. przez Spółkę i na potrzeby własne Spółki, tj. na potrzeby prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej polegającej m. in. sprzedaży materiałów budowalnych z wykorzystaniem terenu podniesionego i utwardzonego za pomocą odpadów zakupionych przez A. J.. Po pierwsze, GIOŚ w ogóle pominął ogromną ilość odpadów, jakie miał zakupić A. J. w latach 2012 – 2015 od ZM "[...]" S.A. w [...], tj. 2 658,28 ton (zob. pismo wytwórcy odpadów do Prokuratora z [...] września 2015 r.). Wydaje się, że nie wymaga szczególnej wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 80 k.p.a.) dokonanie spostrzeżenia, że nie są to ilości odpadów, które w zwykłych warunkach obrotu osoba fizyczna nie będąca przedsiębiorcą wykorzystuje na własne potrzeby, np. na utwardzenie podjazdu do posesji. Z akt sprawy wynika ponadto, że A. J. nie jest właścicielem żadnej z nieruchomości, na których stwierdzono podczas kontroli przetworzenie (w formie odzysku) nabytej przez A. J. mieszanki popiołowo – żużlowej. Ani Spółka, ani A. J., nie przedłożyli dowodów na okoliczność, że tak znaczna ilość odpadów została wykorzystana w całości i wyłącznie na potrzeby własne A. J. jako osoby nie prowadzącej działalności gospodarczej. Dowodem takim nie jest w szczególności zlecenie z [...] lutego 2015 r. wystawione przez prowadzącą działalność gospodarczą żonę A. J., tj. W. J. (pozostającą, według adwokata reprezentującego Spółkę, z A. J. w ustroju rozdzielności majątkowej). Zlecenie to, pomijając już kwestię wiarygodności tego dokumentu (brak m. in. dowodów rozliczenia tej transakcji w postaci rachunków lub faktur oraz dowodów zapłaty), dotyczy "jedynie" 50 ton odpadów, a nadto jego beneficjentem jest osoba prowadząca działalność gospodarczą (czyli osoba, która nie może przetwarzać odpadów na własne potrzeby bez uzyskania zezwolenia). Po drugie, z akt sprawy wiadomo (protokół kontroli, protokoły rozpraw, zeznania świadków, zdjęcia), że odpady zostały odebrane ZM "[...]" S.A. przez pojazdy należące do Spółki (spółka posiada zezwolenie na transport odpadów), następnie odpady te zostały zagospodarowane przez maszyny i pracowników należących do Spółki, a w końcu spółka na terenie podniesionym i utwardzonym prowadziła działalność gospodarczą związaną ze sprzedażą materiałów budowalnych. Spełnione zostały zatem wobec Spółki przesłanki zastosowania kary administracyjnej z art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach, tj. Spółka dokonała przetwarzania odpadów (ich odzysku) nie posiadając wymaganego zezwolenia. Taka konkluzja organu I instancji sformułowana w decyzji z [...] stycznia 2016 r. miała zatem w pełni oparcie w zebranym materiale, zweryfikowanym zgodnie z zasadami określonymi w art. 80 k.p.a. Odnosząc się natomiast do znajdującej się w aktach sprawy (zob. odwołanie) deklaracji Spółki, że A. J. gotowy jest do poniesienia odpowiedzialności za przetworzenie odpadów bez zezwolenia "w przypadku uznania jego odpowiedzialności", to należy podkreślić, że w razie ustalenia przez organ administracji publicznej, że określonego deliktu administracyjnego dopuścił się więcej niż jeden podmiot (w tym, ale niewyłącznie, w razie działania wspólnie i w porozumieniu), na każdego z naruszycieli może być, w odrębnym postępowaniu, nałożona stosowna kara administracyjna.

IV.3. Rozpoznając sprawę ponownie GIOŚ będzie miał na uwadze wskazane wyżej oceny prawne.

IV.4. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.