Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 79/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6, 7, 8, 9, 77 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jadwiga Smołucha, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2018 r. sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. znak [...] w przedmiocie zwrotu wydatków związanych z wykonaniem dozoru pojazdu oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu oddala skargę


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada [...] r., znak [..] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...](dalej: "SKO"), na podstawie art. 127 § 2 w związku z 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 1659 z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia pełnomocnika S. K. na postanowienie S.Z. z dnia[...] r. znak: [...] - uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przyznało S. K. kwotę 5170 zł tytułem wynagrodzenia za dozór i zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w okresie od dnia [...] 03.2011 r. do dnia [...] 08.2016 r., a jednocześnie odmówiło przyznania wynagrodzenia za dozór i zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] za okres od dnia [...] .08.2016 r.

Uzasadniając orzeczenie, SKO wyjaśniło, że postanowieniem z dnia [..] .06.2013 r. sygn. Akt: [...] Sąd Rejonowy w Z. orzekł przepadek pojazdu marki [...] o nr rej. [...] rzecz P. Z

Wnioskiem z dnia [...] 07.2015 r. S. K. zwrócił się do S.Z o przyznanie zapłaty za przechowywanie przedmiotowego pojazdu w okresie od dnia [...] 03.2018 r. do dnia [...] .07.2015 r. (1571 dób) w kwocie 19 166, 20 zł. Pismem z dn. [..] .06.2016 r. jego pełnomocnik doprecyzował, że zwraca się o pokrycie kosztów przechowywania pojazdu, a nie ubiega się o zwrot poniesionych kosztów związanych z dozorem pojazdu. Z kolei w piśmie z dn. [...] 09.2016 r. pełnomocnik S. K.wskazał, że domaga się wynagrodzenia za przetrzymywanie pojazdów na parkingu.

Postanowieniem z dn. [...] 12.2016 r. S. Z. przyznał S. K., wynagrodzenie za dozór pojazdu marki [...] o nr rej. [...] w okresie od dnia [...] .07.2013 r. do[...] .08.2016 r., ale odmówił przyznania wynagrodzenia od p. z. za dozór pojazdu w okresie od [...] 03.2011 r. do dnia [...] .07.2013 r. i umorzył postępowanie w zakresie zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem pojazdu, uzależnił wypłatę przyznanego wynagrodzenia za dozór pojazdu od wydania pojazdu z parkingu. W obszernym uzasadnieniu opisano stan faktyczny sprawy oraz wskazano przesłanki merytoryczne i prawne, którymi kierował się Starosta podejmując rozstrzygnięcie. W szczególności wskazano, że P.Z. nie zawierał z wnioskodawcą umowy cywilnoprawnej dotyczącej przechowywania pojazdów na parkingu, został on tylko wyznaczony zgodnie z art. 130a ust. 5 i ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym jako jednostka do przechowywania pojazdów usuwanych z dróg w powiecie (w 2003 r. i w 2006 r.), na czas nieokreślony. Status ten parking S.K. utracił w 2014 r.

[...] nr rej.[...] został usunięty z drogi na przedmiotowy parking w dn. [...] .03.2011 r. w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Pojazd przeszedł na własność P. Z postanowieniem Sądu Rejonowego w Z. z dn. [...] 06.2013 r., które uprawomocniło się w dn. [...] 07.2013 r.

Pomimo wezwania organu, S. K. nie przedstawił dokumentów potwierdzających poniesienie wydatków związanych z przechowywaniem bądź dozorem pojazdów. Jako sposób obliczenia wynagrodzenia za przechowywanie wskazał iloczyn stawki za przechowywanie pojazdu wskazanej w Uchwale nr [...] Rady P. Z z dn. [...]08.2003 r. w sprawie opłat za usuwanie pojazdów z drogi na terenie P. Z i jego parkowanie oraz liczby dni przechowywania pojazdu na parkingu. Stawki określone w tej uchwale nie mogą się jednak odnosić do stosunku między powiatem a prowadzącym parking.

Jak wskazało SKO, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, dozorca powinien przedstawić wysokość poniesionych wydatków, a także określić sposób obliczenia wysokości poniesionych wydatków. Z kolei wysokość wynagrodzenia, przysługująca dozorcy, powinna uwzględniać: zakres obowiązków dozorcy i okoliczności towarzyszące przechowaniu, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością, wielkość składowanego przedmiotu, powierzchnię niezbędna do jego składowania w sposób zapewniający zachowanie jego właściwości. Dozorca powinien przechowywać pojazd w taki sposób, aby jego stan techniczny nie uległ pogorszeniu.

Ponieważ S.K. żadnych takich dowodów nie przestawił. Starosta zbadał wysokość wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu w danych warunkach przyjęte. Pojazd był dozorowany na parkingu przez dłuższy czas, więc najodpowiedniejszym sposobem określenia wysokości stawek za dozór samochodu jest zastosowanie miesięcznych stawek abonamentowych, dotyczących długoterminowego przechowywania pojazdów. Stawki dobowe są właściwe, gdy przechowywanie pojazdu odbywa się w sposób krótkotrwały. Przechowywanie pojazdu na parkingu nie wymagało dużo miejsca, ponieważ pojazd nie przemieszczał się. Niska wartość pojazdu spowodowała, że dozorca nie ponosił dodatkowego ryzyka oraz zapewnienia ochrony, tak jak w przypadku pojazdów o znacznej wartości. W opinii z dn[...] 11.2013 r. biegły określił wartość pojazdu na 0 zł, nadający się tylko do złomowania. Starosta uzyskał informacje dotyczące opłat miesięcznych za przechowywanie pojazdów na parkingach prowadzonych przez 4 przedsiębiorców: dwóch w Z. zez nich stawki, średnia wysokość miesięcznych opat za przechowywanie pojazdów wynosiła za rok 2010 - 70 zł, rok 2011 - 70 zł, rok 2012 - 70 zł, rok 2013 - 75 zł, rok 2014 - 75 zł, rok 2015 - 87, 50 zł, rok 2016-97, 50 zł.

Wysokość opłaty ustalono zatem: za rok 2013 - 428, 23 zł (5 miesięcy i 22 dni po 75 zł/miesiąc); za rok 2014 - 900 zł (12 miesięcy po 75 zł/miesiąc); za rok 2015 - 1050 zł (12 miesięcy po 87, 50 zł/miesiąc) i za rok 2016 - 685, 65 zł (7 miesięcy i 1 dzień po 97, 50 zł/miesiąc).

Starosta uznał, że jego odpowiedzialność za koszty powstałe w związku z przechowywaniem pojazdu rozpoczyna się z datą orzeczenia jego przepadku na rzecz powiatu, jednak nie wcześniej niż z dniem wejścia w życie nowych przepisów Prawa o ruchu drogowym, wprowadzonych w życie ustawą z dn. 22.07.2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, to jest z dniem 4 września 2010 r. Ustawa ta nie zawierała przepisów, które wprowadzałyby odpowiedzialność powiatu za koszty przechowywania pojazdu w okresie wcześniejszym. Wcześniejsze przepisy przewidywały uiszczanie tych kosztów przez Skarb Państwa.

Starosta, w swym postanowieniu, przywołał m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] 03.2013 r., sygn. akt [...] w którym ten sąd wskazał, że odmowa wydania rzeczy powoduje, że dozorca traci uprawnienia do żądania zwrotu wydatków za okres liczony od chwili, w której zobligowany był on do wydania rzeczy. Zdaniem Starosty, traci zaś w tym okresie również prawo do wynagrodzenia.

S. K. wzywany był kilkakrotnie, od dn. [...] 07.2016 r. do wydania przedmiotowego pojazdu. Nie wydał go, w szczególności nie wydał upoważnionym pracownikom, którzy zjawili się po jego odbiór w dn. [...] .08.2016 r. Za okres po [...] .08.2016 r. dozorcy nie należy się zatem wynagrodzenie. Ponieważ wnioskodawca wskazał, że nie ubiega się o zwrot poniesionych kosztów, związanych z dozorem pojazdu, a o przyznanie opłaty za przechowywanie pojazdu, postępowanie w zakresie zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem umarza się.

Uzależnienie wypłaty wynagrodzenia od wydania pojazdu uwarunkowane jest odmową jego wydania przez dozorcę.

Pełnomocnik S. K. złożył zażalenie na to postanowienie podnosząc, że przyznane wynagrodzenie za dozór jest zbyt niskie, odmowa przyznania wynagrodzenia za okres przed [...] 07.2013 r. i po [...] .08.2016 r. jest nieuzasadniona, nieuzasadnione jest umorzenie postępowania w zakresie zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem pojazdu, nieuzasadnione jest uzależnienie wypłaty wynagrodzenia za dozór pojazdu od jego wydania. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy lub jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Rozpoznając zażalenie, SKO wzięło pod uwagę następujące okoliczności.

Zgodnie z art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

Niesłuszna była uwaga Starosty, że koszty te w czasu poprzedzającego przejście własności pojazdu na rzecz powiatu ponosiłby powiat [...] bez podstawy prawnej. Koszty te ostatecznie ponosi właściciel pojazdu oraz w niektórych sytuacjach Skarb Państwa. Jak wskazał NSA w wyroku z dn. [...].04.2017 r., sygn. akt [...] "Wprawdzie z treści art. 130a ust. 10h prawo o ruchu drogowym wynika, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia ponosi osoba będąca właścicielem lego pojazdu u dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, to jednak chodzi o koszty poniesione do zakończenia postępowania o stwierdzenie przepadku samochodu na rzecz powiatu.". Koszty te są niejako odzyskiwane od właściciela pojazdu w odrębnym postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie przepisu art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Zgodnie z art. 130a ust. 10f prawa o ruchu drogowym, do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest zobowiązany starosta. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem przepisów prawa o ruchu drogowym Z uwagi na treść art. 13 ustawy nowelizującej, w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 130a ust. 10h prawa o ruchu drogowym, a zatem starosta nie wyda decyzji o zapłacie tych kosztów przez osobę będącą właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia.

W tej sytuacji, w sprawie znajdzie zastosowanie art. 102 § 2 ustawy egzekucyjnej w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017, poz. 265). Zgodnie z § 3 pkt. 1 lit. a) tego rozporządzenia, przepisy działu II rozdziału 6 ustawy egzekucyjnej dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa albo powiatu na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, wydanego w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, w postępowaniu administracyjnym, w postępowaniu cywilnym oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Z kolei w myśl § 4 ust. 1 pkt. 2 lit. b), przepisy działu II rozdziału 6 ustawy egzekucyjnej dotyczące organu egzekucyjnego stosuje się odpowiednio do starostów w zakresie likwidacji ruchomości, które zostały przejęte na rzecz powiatu na podstawie przepisów prawo o ruchu drogowym

W świetle powyższych rozważań stwierdzić należało, że w sytuacjach określonych w art. 13 ustawy nowelizującej, przyznanie kosztów przechowywania pojazdów dokonywane jest przez starostę, w oparciu o art. 102 § 2 ustawy egzekucyjnej vi' związku z § 3 pkt. 1 lit. a) i § 4 ust. 1 pkt. 2 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Bezsporne jest, że przedmiotowy pojazd przepadł na rzecz P.Z , co stwierdza postanowienie właściwego Sądu Rejonowego. W wyniku rozpatrzenia złożonego wniosku, to starosta obowiązany jest przyznać i zwrócić dozorcy (przedsiębiorcy prowadzącemu parking) kwotę ustaloną w postanowieniu wydanym na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. Okoliczność, że chodzi o okres sprzed [...].07.2013 r. ma dla sprawy prowadzonej w oparciu o art. 102 § 2 u.p.e.a. znaczenie o tyle, że postępowanie nie mogłoby być wszczęte wcześniej (wyrok NSA z dn. 23.03.2017 r., sygn. akt I OSK 1665/15). Stanowisko S. Z, iż nie może przyznać wynagrodzenia za dozór pojazdu w okresie [...].03.2011 r. -[...].07.2013 r., nie jest zatem słuszne.

Jak jednak słusznie wskazano w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z § 3 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej. Zatem w sytuacjach, o których mowa w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, jeżeli właściciel nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego, zgodnie z mającym zastosowanie w tego rodzaju sprawach art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy spornym było, z jakim żądaniem wystąpił dozorca w przedmiotowej sprawie. Wydaje się, że pomimo występowania w sprawie profesjonalnego pełnomocnika, wnioskodawca nie odróżnia żądania zwrotu koniecznych wydatków oraz żądania wynagrodzenia za dozór. Są to dwa odrębne żądania dotyczące odrębnych kwot. Na podstawie znajdujących się w aktach sprawy pism S. a K., możliwe było przyjęcie przez S.Z, iż nie żąda on zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. Skoro jednak w odwołaniu pełnomocnik skarżącego kwestionuje umorzenie postępowania w tym zakresie, aczkolwiek stanowiska swojego w żaden sposób nie uzasadnia (domaga się w uzasadnieniu tylko wypłaty wynagrodzenia za dozór w wysokości 10 zł za dobę), należy uznać, że jednak domaga się zwrotu koniecznych wydatków.

Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w art. 102 przewiduje dwa rodzaje roszczeń dozorcy: zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenie za dozór. Jeśli chodzi o zwrot wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, w postępowaniu administracyjnym należy ustalić rzeczywiste wydatki poniesione przez dozorcę na wykonywanie dozoru. Wydatki konieczne związane z wykonywaniem dozoru muszą być konkretne i muszą odnosić się do danego dozorcy i określonego pojazdu. Ponadto z dyspozycji art. 102 § 2 u.p.e.a. wynika, że dozorca nie tylko powinien wskazać konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, ale musi również przedstawić sposób obliczenia tych kwot. Dopiero wtedy, gdy dozorca zgłaszający roszczenie z tytułu zwrotu wydatków koniecznych nie przedstawi żadnych dowodów i wyliczeń dotyczących wydatków poniesionych na dozór konkretnego pojazdu, konieczne jest ich ustalenie w drodze dowodów podejmowanych przez organ z urzędu. Dowody te w sprawach dozoru mogą odnosić się do kosztów ponoszonych przez podmioty prowadzące tego rodzaju. Kalkulacja poniesionych przez wnioskodawczynię kosztów, niezależnie od składanych wyjaśnień, powinna opierać się na dowodach, a więc dokumentach, potwierdzających okoliczność poniesienia przez skarżącą opisanych przez nią wydatków. W interesie przedsiębiorcy leżało należyte udokumentowanie poniesionych koniecznych wydatków i ich sprawne wyegzekwowanie od organu.

Starosta wezwał dozorcę do udokumentowania poniesionych kosztów, których zwrotu w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji żąda. Wnioskodawca takich kosztów nie wykazał. Stanowisko takie jest niespotykane w dotychczasowej praktyce orzeczniczej Kolegium, zwykle bowiem dozorca przedstawia przynajmniej niektóre faktury za energie elektryczną, umowy dotyczące odśnieżania, polisy ubezpieczeniowe, decyzje w sprawie podatku od nieruchomości, umowy najmu terenu.

W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że jeśli chodzi o zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, w postępowaniu administracyjnym należy ustalić rzeczywiste wydatki poniesione przez dozorcę na wykonywanie dozoru. W ocenie SKO upływ czasu, mimo że może utrudniać skarżącej zgromadzenie niezbędnej w sprawie dokumentacji, jednak nie uzasadnia jej niezłożenia przez podmiot profesjonalnie prowadzący działalność w zakresie przechowywania pojazdów, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika.

W pewnych sytuacjach poszukiwanie faktów potwierdzających wysokość kosztów wykonanego dozoru będzie bowiem dla organu zwyczajnie niewykonalne. W takim przypadku strona postępowania administracyjnego nie może czuć się zwolniona od współdziałania z organem w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza jeżeli nieudokumentowanie określonej czynności faktycznej może prowadzić do niekorzystnych dla niej rezultatów.

Jeśli chodzi o wynagrodzenie za dozór, w doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że przepis art. 102 § 2 u.p.e.a. nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego, dotyczące umowy przechowania.

Z akt sprawy, którymi dysponuje organ odwoławczy wynika, że nie było zawartej umowy z S. K., która określałaby wysokość wynagrodzenia za przechowanie pojazdów na parkingu depozytowym. Słuszne było również stanowisko Starosty, że w sprawie nie można zastosować stawek wskazanych w uchwale Rady Powiatu z 2003 r.

Argumenty skarżącego dotyczące konieczności zastosowania stawki za przechowywanie w wysokości 10 zł dziennie, a więc takiej, jak wskazana w uchwale Rady P. Z, są niezasadne.

Podmiot występujący do organu egzekucyjnego o przyznanie wynagrodzenia może wskazać trudy związane ze sprawowaniem dozoru, a także powoływać inne dowody, pozwalające na ustalenie kwoty wynagrodzenia. Jak wskazano wyżej, w analizowanej sprawie wnioskodawca żadnych dowodów w tym zakresie nie przedstawił.

Przy braku przedstawienia kalkulacji kosztów uzasadniających zapłatę określonej kwoty oraz braku przedstawienia stosownych dokumentów, organ był uprawniony do dokonania ustaleń w oparciu o metody uznane za najwłaściwsze w danej sprawie.

Słuszne było zatem ustalenie wskazanych okoliczności w drodze dowodów podejmowanych przez organ z urzędu. Dowody te w sprawach dozoru mogą odnosić się do kosztów ponoszonych przez podmioty prowadzące tego rodzaju działalność. W analizowanej sprawie S. Z takie ustalenia poczynił, odniósł je jednak tylko do wynagrodzenia za dozór.

Opłata abonamentowa co do zasady obejmuje koszty działania parkingu, to jest wydatki niezbędne do jego utrzymania oraz utrzymania przedsiębiorstwa w tym zakresie, oraz marżę dozorcy, to jest jego wynagrodzenie. Jak wskazują w szczególności zdjęcia dołączone do opinii biegłego, brak jest dowodów, że S. K. poczynił szczególne niezwiązane z prowadzeniem parkingu wydatki w celu zachowania [...] nr rej. [...]. Nad pojazdem nie było żadnego specjalnego zadaszenia, nie przykryto odkształconej w wypadku tylnej części. Wprawdzie pojazd odholowano na parking po kolizji, jednakże stwierdzone przez biegłego zniszczenia wewnętrzne i ogniska korozji oraz zużycie opon rozwinęły się w czasie przechowywania pojazdu na parkingu pod gołym niebem, bez szczególnych zabezpieczeń. Zasadne będzie zatem przyjęcie, że wydatki związane z wykonywaniem dozoru przedmiotowego pojazdu mieszczą się w wydatkach na prowadzenie całego parkingu te zaś uwzględnione są w wynagrodzeniu za dozór. Należy podkreślić, że w piśmie z dn[...] 05.2016 r. wnioskodawca stwierdził, iż wszystkie pojazdy przechowywane na jego parkingu strzeżonym zostały do niego wstawione w ramach art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Parking był zatem przeznaczony dla tej właśnie działalności.

Wobec wskazanego "sprofilowania" działalności parkingu oraz długiego czasu przechowywania przedmiotowego pojazdu zasadne było przyjęcie stawek miesięcznych przechowywania pojazdów na parkingach prowadzonych przez przedsiębiorców w tej samej miejscowości oraz w miejscowościach okolicznych (Usługi Parkingowe W.W. - Z, Tkaniny Pasmanteryjne Usługi Parkingowe – S., Parking J.M. - S., M. K. Parking Strzeżony [...] Z) i ustalenie na tej podstawie stawki stanowiącej wypadkową miesięcznych opłat za przechowywanie pojazdów: za rok 2010-70 zł, rok 2011 -70 zł, rok 2012-70 zł, rok 2013 - 75 zł, rok 2014-75 zł, rok 2015 - 87, 50 zł, rok 2016 - 97, 50 zł.

Jak wskazał WSA w W. w wyroku z dn. [...] .12.2016 r., sygn. akt [...] "Ciężar dowodzenia wysokości koniecznych wydatków oraz należnego wynagrodzenia obciąża przedsiębiorcę sprawującego dozór W przypadku nieprzedstawienia odpowiednich danych, wynagrodzenie może być obliczone przez organ przy wykorzystaniu metody porównawczej. W tym zakresie organ może posiłkować się również danymi dotyczącymi kosztów parkowania pojazdów na innych parkingach, przy czym należy uwzględnić, że koszty dozorowania pojazdu przez dłuższy okres czasu odpowiadają raczej stawkom abonamentowym".

Konsekwencją przyjęcia opłaty abonamentowej jest uwzględnienie stawki miesięcznej za każdy zaczęty miesiąc. Przedmiotowy [...] znajdował się na parkingu należącym do S. K. od dn. [...] 03.2011 r.

Wysokość opłaty ustalono zatem jako iloczyn rozpoczętych miesięcy przechowywania pojazdu na parkingu i średniej wysokości miesięcznych opłat za przechowywanie pojazdów na parkingach w rejonie: rok 2011 - 700 zł (10 miesięcy po 70 zł/miesiąc) rok 2012 - 840 zł (12 miesięcy po 70 zł/miesiąc) rok 2013 - 900 zł (12 miesięcy po 75 zł/miesiąc) rok 2014 - 900 zł (12 miesięcy po 75 zł/miesiąc) rok 2015 - 1050 zł (12 miesięcy po 87, 50 zł/miesiąc) rok 2016 - 780 zł (8 miesięcy po 97, 50 zł/miesiąc), co w sumie wynosi 5170 zł.

SKO podzieliło stanowisko S. Z że wobec odmowy wydania pojazdu organ ten odmówił przyznania wynagrodzenia za dozór. Obowiązek wydania rzeczy na żądanie organu egzekucyjnego wynika bowiem wprost w art. 102 u.p.e.a.

SKO obszernie zacytowało wyrok NSA z [...] .03.2013 r., sygn. akt [...] , że dozorca zobligowany jest do wydania przechowywanej rzeczy na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego. Zwrot wydatków nastąpić może za okres dokonywania dozoru, a więc od chwili przekazania ruchomości dozorcy aż do momentu, kiedy wyda on rzecz właściwemu organowi. Odmowa wydania rzeczy powoduje, iż dozorca traci uprawnienia do żądania zwrotu wydatków za okres liczony od chwili, w której zobligowany był on do wydania rzeczy.

Dozorca był kilkakrotnie informowany o woli Starosty odebrania przedmiotowego pojazdu z parkingu. Osoby upoważnione przez starostę dysponowały stosownymi dokumentami w zakresie woli starosty. Niesłuszny jest zatem argument, zawarty w zażaleniu, że dozorca mógł wstrzymać się z wydaniem pojazdu do czasu otrzymania żądanej zapłaty ("zaoferowania stosownego wynagrodzenia"). Byłoby to zresztą nielogiczne, ponieważ nie można przyznać wynagrodzenia wobec nieznania terminu końcowego przechowywania pojazdu. Udokumentowanie odmowy wydania pojazdu w dn [...] 08.2016 r. nastąpiło w formie protokółu. NSA w wyroku z dn. [...] .07.2015 r., sygn. akt [...] wskazał: "W sprawie takiej jak niniejsza, w której konieczne jest wykazanie okresu sprawowania nadzoru nad rzeczą-samochodem. z czynności odbioru samochodu powinien być sporządzony protokół jeżeli czynność była pozytywna, tzn. odbiór samochodu miał miejsce. Protokół odzwierciedla wówczas nie tylko datę odbioru, co jest istotne dla ustalenia okresu, a także stanu samochodu, co z kolei ma znaczenie przy ustalaniu pogorszenia lub nie wartości rzeczy przechowywanej. W sytuacji natomiast czynności negatywnej, tj. odmowy wydania rzeczy właśnie wystarczająca jest notatka pracownika fakt ten - niewydania rzeczy stwierdzająca".

W sprawie przesłuchano również świadka A. M. W trakcie przesłuchania obecny był pełnomocnik strony, nie zgłaszał jednak uwag ani nie zadawał pytań. W aktach sprawy znajdują się również inne pisma dotyczące usiłowań odbioru tego i innych pojazdów z parkingu S.K. oraz bezskuteczności tych działań z powodu warunkowania przez prowadzącego parking wydania ich otrzymaniem żądanej kwoty wynagrodzenia za przechowywanie.

Zdaniem SKO, "niemożliwe jest jednak wstrzymanie wypłaty wynagrodzenia do czasu wydania pojazdu wobec i tak odmowy przyznania wynagrodzenia ponad ustalony dzień. Orzecznictwo sądów administracyjnych w takich przypadkach opowiada się tylko za odmową przyznania wynagrodzenia po dniu odmowy wydania rzeczy".

Z tym postanowieniem nie zgodził się skarżący, który pismem swego pełnomocnika r. pr. P. M., datowanym na [...] grudnia 2017 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając postanowienie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

"• naruszenie prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie na mocy art. 6, 7, 8, 9, 77 KPA, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

• art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r.Prawo o ruchu drogowym;

• art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

• § 3, § 4, §6 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustaw)' o postępowaniu egzekucyjnym w administracji;

• art. 836 kodeksu cywilnego

• błąd w ustaleniach faktycznych, który miał istotny wpływ na wynik sprawy".

Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO i poprzedzającego go postanowienia S. Z. oraz o zasądzenie kosztów.

Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że wynagrodzenie za dozór pojazdu na parkingu S. K. należało ustalić za cały okres rzeczywistego postoju tego pojazdu. Stawka dzienna za postój pojazdu powinna wynosić 10 zł za każdą rozpoczętą dobę. Stosunek prawny, jaki powstał w związku z odpowiedzią na ofertę wysłaną do skarżącego przez Starostę [...] sierpnia 2003 r. (znak: [...] ) do której załączono uchwałę nr [...] Rady P. Z. z dnia [...] sierpnia 2003r. wraz z załącznikiem uzasadnia żądanie zapłaty wynagrodzenia za pełen okres postoju pojazdu po stawce wskazanej w uchwale Rady P. Z

Okoliczność, że w pewnych przypadkach wynagrodzenie za postój pojazdów na parkingu strzeżonym mogło być ustalane na podstawie przepisów i w sposób powoływany przez S Z. oraz SKO nie oznacza automatycznie, że w przypadku skarżącego wynagrodzenie to nie mogło być ustalone na podstawie złożonej oferty. Skoro S. Z. wysłał ofertę opatrzoną datą [...] sierpnia 2003 r., do której załączono ww. uchwalę nr [...] Rady P. Z, obowiązujące powinny być stawki tam wskazane.

Do skarżącego dotarły informację, że S. Z. wypłacał innymi podmiotom prowadzącym parkingi strzeżone na terenie powiatu wynagrodzenie w zdecydowanie wyższej wysokości niż proponował skarżącemu.

Te argumenty, w ocenie pełnomocnika skarżącego, przemawiają za trafnością skargi.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, że kontrolowane postanowienie SKO było prawidłowe, a skarga była niezasadna, a dodatkowo - w zakresie stawianych zarzutów – nieuzasadniona w sposób tych zarzutów dotyczący.

Na wstępie należy wyjaśnić, że słusznie uznało SKO, że skarżący może domagać się zapłaty wynagrodzenia za przechowanie pojazdu i związanych z tym kosztów wyłącznie za okres, w którym zobowiązany był do przechowywania przedmiotowego pojazdu. Okres ten zakończył się w momencie, kiedy skarżący nie wydał właścicielowi pojazdu (a więc, zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego I Wydział Cywilny w Z. z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt I Ns 357/13, P. Z) pomimo wyraźnego żądania i podjęcia próby wejścia w posiadanie tego pojazdu, co zostało potwierdzone treścią protokółu z dnia [...] sierpnia 2016 r.

Nie jest bowiem okolicznością sporną w niniejszej sprawie, że pierwsza, realna i rzeczywista próba wejścia w posiadanie pojazdu, podjęta [...] sierpnia 2016 r., przez jego właściciela (osoby, działające z upoważnienia S. Z) została udaremniona przez skarżącego. Jak wynika z akt sprawy, po tejże próbie Starosta zwracał się kilkakrotnie do skarżącego o wydanie pojazdu (pismo Starosty z [...] września 2016 r., odpowiedź pełnomocnika skarżącego z [...] września 2016 r., kolejne wezwanie do wydania pojazdu z [...] listopada 2016 r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyjaśnia, że ww. postanowienie SR w Z. stało się prawomocne z dniem 10 lipca 2013 r. Od tego dnia P.Z. stał się właścicielem pojazdu i mógł skutecznie prawnie żądać jego wydania od każdoczesnego posiadacza – w tym od przechowawcy pojazdu, jako posiadacza zależnego. Czym innym jednak jest powstanie prawa do zażądania zwrotu, a czym innym podjęcie działań, zmierzających do wejścia w posiadanie pojazdu. Pomimo treści pisma S. Z. do skarżącego z dnia [...] maja 2016 r., w którym informuje on, że organ "występował" już uprzednio o "umożliwienie odbioru" m.in. przedmiotowego pojazdu, z akt sprawy wynika wprost, że pierwsze rzeczywiste działanie organu w celu wejścia w posiadanie pojazdu nastąpiło dopiero [...] sierpnia 2016 r. Skoro więc reprezentujący właściciela S. Z. nie podejmował przed tym dniem skutecznych działań, wprost zmierzających do przejęcia faktycznego władztwa nad przedmiotowym pojazdem, to nie może – jak słusznie uznało SKO – uchylać się od obowiązku zapłaty za przechowanie za ten czas, w którym przechowawca świadczył usługę poprawnie i zgodnie z przyjętym na siebie obowiązkiem.

Nieuzasadnionym natomiast jest oczekiwanie przechowawcy, aby właściciel pojazdu płacił mu za wymuszone przechowanie pojazdu. Skoro bowiem P.Z. nie tylko zażądał wydania samochodu, ale również podjął czynności wprost zmierzające do wejścia w jego posiadanie, to od daty odmowy wydania ustała przyczyna prawna (causa) zapłaty. Słusznie zatem stwierdziło SKO, że od dnia [...] sierpnia 2016 r. (a więc dnia następującego po dniu nieudanej próby odebrania pojazdu) zapłata nie należy się przechowawcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. podziela ponadto pogląd organu II instancji w zakresie sposobu wyliczenia kwoty przypadającej do zapłaty skarżącemu, jak również jej wysokości.

Słusznie stwierdziło SKO w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że rzeczywiście można było mieć wątpliwości co do tego, czy rzeczywiście skarżący domagał się także zwrotu koniecznych wydatków, a nie tylko wynagrodzenia za dozór (zgodnie z art. 102 u.p.e.a.). S. K. bowiem oświadczył, że nie domaga się zapłaty z tytułu poniesionych kosztów. Skoro jednak w odwołaniu od postanowienia organu I instancji jego profesjonalny pełnomocnik nie zgodził się z umorzeniem postępowania w takim zakresie (choć rzeczywiście nie wyjaśnił, dlaczego), to SKO miało podstawy do przyjęcia, że przed ostatecznym zakończeniem sprawy skarżący zmienił zdanie co do tego, za co żąda zapłaty.

Zgodnie z art. 102 § 2 u.p.e.a. dozorca powinien określić poniesione, konieczne wydatki dozoru pojazdu, ale powinien także uzasadnić sposób obliczenia tychże. Jeżeli – jak w sprawie niniejszej – pomimo wezwania organu do wykazania ww. wydatków przechowawca tego nie uczyni i nie wykaże poniesionych wydatków, to niezbędnym staje się ich ustalenie przez organ. Wynika to wprost z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. Biorąc pod uwagę, że z akt sprawy (pomimo twierdzeń pełnomocnika skarżącego) nie wynika, aby właściciel pojazdu zawarł ze skarżącym umowę przechowania, z której wynikałyby warunki przechowania – w tym należność przechowawcy – to należy jednoznacznie stwierdzić, ze organ I instancji postąpił zgodnie z dyspozycją ww. przepisów. S.Z przeprowadził bowiem dowód na taką okoliczność (to jest stawek miesięcznych przechowywania pojazdów na parkingach prowadzonych przez przedsiębiorców w tej samej miejscowości oraz w miejscowościach okolicznych) z pisemnych informacji, uzyskanych od podmiotów działających pod nazwą: Usługi Parkingowe W. W. - Z, Tkaniny Pasmanteryjne Usługi Parkingowe – S., Parking J. M.- S., M. K. Parking Strzeżony [...] – Z. Na podstawie uzyskanych danych ustalił, że średnie stawki miesięcznych opłat za przechowywanie pojazdów wynosiły za rok 2010 - 70 zł, rok 2011 - 70 zł, rok 2012 - 70 zł, rok 2013 - 75 zł, rok 2014 - 75 zł, rok 2015 - 87,50 zł, rok 2016 - 97,50 zł.

Skoro więc niekwestionowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że ciężar dowodzenia wysokości koniecznych wydatków oraz należnego wynagrodzenia obciąża przedsiębiorcę sprawującego dozór, a w wypadku nieudowodnienia takiej okoliczności przez podmiot domagający się zapłaty, wynagrodzenie może być obliczone przez organ przy wykorzystaniu metody porównawczej, to organ, reprezentujący właściciela może posiłkować się również danymi dotyczącymi kosztów parkowania pojazdów na innych parkingach, przy czym należy uwzględnić, że koszty dozorowania pojazdu przez dłuższy okres czasu odpowiadają raczej stawkom abonamentowym.

Dlatego też zasadnie uznał organ II instancji, że (wobec przedstawionego w uzasadnieniu decyzji pierwszo- i drugoinstancyjnej sposobu wyliczenia opłaty) opłata za przechowanie pojazdu od daty przyjęcia na przechowanie do [...] sierpnia 2016 r. wynosić powinna 5. 170 zł.

Roszczenie o zwrot poniesionych, koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, w postępowaniu administracyjnym może dotyczyć nie tylko koniecznych, ale i rzeczywiście poniesionych wydatków przechowawcy. Dlatego, w sprawie niniejszej pełne zastosowanie ma pogląd, wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w wyroku z dnia [...] grudnia 2016 r., sygn. Akt [...] , zgodnie z którym również w zakresie ustalenia koniecznych kosztów przechowania pojazdu właściciel pojazdu może korzystać z pozyskanych danych, dotyczących kosztów parkowania pojazdów na innych parkingach, W takim też zakresie koszty dozorowania pojazdu przez dłuższy okres czasu odpowiadają raczej stawkom abonamentowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., kontrolując zaskarżone postanowienie brał pod uwagę, że od dnia [...] lipca 2016 skarżący był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, radcę prawnego. Jest dla Sądu rzeczą oczywistą, że ten fakt ma znaczenie dla oceny uzasadnienia prezentowanego przez skarżącego stanowiska w sprawie. Skoro profesjonalny pełnomocnik sam – w piśmie z dnia [...] sierpnia 2016 r. – oświadczył, że strony nie zawarły umowy, ale (jak stwierdza) "doszło do nawiązania stosunku prawnego", to nic nie stało na przeszkodzie, aby, zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a., zażądał przeprowadzenia dowodu na okoliczność warunków przedmiotowo istotnych (essentialia negotii) tegoż stosunku. Ponadto, jeżeli profesjonalny pełnomocnik twierdzi o istnieniu stosunku prawnego, a nie umownego, to powinien wywieść treść obowiązku organu z konkretnego przepisu prawa i w ten sposób uzasadnić treść żądania. Organ orzekający nie ma bowiem możliwości (ani nie jest uprawniony) do odgadywania, co reprezentujący stronę profesjonalny pełnomocnik ma na myśli. W ww. piśmie pełnomocnik skarżącego napisał, że "wskazując na umowę zawartą w dniu [...] sierpnia 2003 r. mój klient miał na myśli stosunek prawny jaki powstał w związku z odpowiedzią na ofertę wysłaną do mojego klienta przez Starostę i opatrzoną datą [...] sierpnia 2003 r.".

W powyższym zakresie wyjaśnić więc należy, że pismo S. Z z [...] sierpnia 2003 r. nie było ofertą w rozumieniu art. 66 § 1 Kodeksu cywilnego, ale ogłoszeniem o wyznaczeniu przez Starostę skarżącego, jako jednostki do przechowania pojazdów usuwanych z dróg w p. z., dokonanym na podstawie art. 130 ust. 5 i 6 Prawa o ruchu drogowym. Dlatego też zarówno organ I instancji, jak i SKO słusznie uznały, że dla ustalenia treści stosunku powstałego pomiędzy skarżącym, a P.Z nie można przyjmować, aby strony zawarły jakąkolwiek umowę (w tym umowę nazwaną prawa cywilnego), zaś treść tego stosunku może być ustalana wyłącznie na podstawie analizy przepisów prawa, leżącego u podstaw wyznaczenia osoby przechowawcy.

Skoro więc ani profesjonalny pełnomocnik reprezentujący skarżącego, ani sam skarżący nie udowodnili wysokości poniesionych rzeczywistych i koniecznych kosztów przechowania pojazdów, ani wynikającej ze stosunku cywilnoprawnego wysokości opłaty za dozór, to ustalenia organów oby instancji w tym zakresie uznać należy za obiektywne i poparte pozyskanymi dowodami,

Jak wynika z analizy akt sprawy, profesjonalny pełnomocnik skarżącego – pomimo uznania w piśmie z dnia [...] sierpnia 2016 r. braku umowy skarżącego z organem – nadal wywodził roszczenie o zapłatę w zakresie jej wysokości z rzekomo zawartej umowy przechowania (art. 835 w zw. z art. 836 k.c.) – wynika to wprost z treści zażalenia z [...] sierpnia 2017 r. na postanowienie Starosty. W zażaleniu tym pełnomocnik skarżącego powołuje się ponadto na to, że jego mocodawca miał prawo rzecz zatrzymać do czasu zapłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.wyjaśnia więc, że skarżący takiego prawa nie miał i pojazd powinien wydać w chwili, kiedy organ podjął starania o wejście w jego posiadanie. Skarżącemu nie przysługiwało prawo zatrzymania (ius retentionis) z art. 461 § 1 k.c. (choć pełnomocnik skarżącego nie wskazał podstawy prawnej prawa zatrzymania, na które się powołuje), a to z uwagi, że takie uprawnienie powstaje wyłącznie wówczas, gdy strona oczekuje na zaspokojenia lub zabezpieczenia przysługujących mu roszczeń o zwrot nakładów na rzecz oraz roszczeń o naprawienie szkody przez rzecz wyrządzonej. Z tytułu zaś dozoru usuniętego z drogi pojazdu żadne roszczenie o zwrot nakładów lub o naprawienie szkody nie powstało – a przynajmniej pełnomocnik skarżącego (lub skarżący) tego nie wykazali.

W takim stanie rzeczy nie sposób jest skutecznie prawnie zarzucać zaskarżonemu postanowieniu, że wydane zostało z naruszeniem art. 6, 7, 8, 9, 77 k.p.a. Wprawdzie pełnomocnik zaniechał wskazania jednostek redakcyjnych art. 8 i 77 k.p.a., tym niemniej analiza akt sprawy i dokonana przez tut. Sąd ocena prawna prowadzi do wniosku, że SKO orzekło zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i praworządności. Takie orzeczenie nie narusza więc zasady zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.), ani zasady obowiązku informowania stron (art. 9 k.p.a.).

W tym ostatnim wypadku pełnomocnik skarżącego zaniechał jakiegokolwiek uzasadnienia swego stanowiska i nie wskazał, na czym polegało naruszenie obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Ponadto, pełnomocnik skarżącego nie wykazał, na czym – właśnie wobec tego, że skarżący był reprezentowany przez profesjonalistę, radcę prawnego – miałby polegać obowiązek organu w zakresie tego, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa.

Skoro SKO nie gromadziło żadnych nowych dowodów – wobec braku takiej potrzeby i zebrania wystarczającego materiału dowodowego przez organ I instancji – to art. 77 § 1 k.p.a. mogłoby naruszyć wyłącznie poprzez dokonanie niewystarczającego rozpatrzenia dowodów. Tym niemniej, jak już zostało to podkreślone przez tut. Sąd organ II instancji rozpatrzył wszelkie zebrane dowody w sposób poprawny i wystarczający do wydania reformatoryjnego orzeczenia.

Z przyczyn omówionych w uzasadnieniu niniejszego wyroku niezasadnym był też zarzut naruszenia "art. 130a" Prawa o ruchu drogowym, jak również "art. 102" u.p.e.a. i "§ 3, 4 i 6" rozporządzenia Rady Ministrów z 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Należy zauważyć, że profesjonalny pełnomocnik skarżącego także i w wypadku formułowania zarzutu w skardze do tut. Sądu zaniechał wskazania jednostki redakcyjnej art. 130a Prawa o ruchu drogowym. Skoro więc w uzasadnieniu skargi w żaden sposób nie wykazuje na czym zarzut ten polega, zaś art. 130a ww. ustawy ma 29 jednostek redakcyjnych różnej treści, to albo należałoby przyjąć, że zarzut profesjonalnego pełnomocnika dotyczy naruszenia wszystkich jednostek redakcyjnych, albo, że pełnomocnik ten pozostawił uznaniu Sądu, który ustęp (lub ustęp i punkt) art. 130a cyt. ustawy został naruszony.

SKO prawidłowo dokonało wykładni zarówno art. 130a ust. 1, 2, 10h, jak i ust. 10d, 10i oraz 10f Prawa o ruchu drogowym. Ze stanowiska pełnomocnika skarżącego nie wynika zaś teza odmienna (a raczej brak jakiegokolwiek uzasadnienia, na czym naruszenie tych ustępów miałoby polegać). Podobnie, prawidłowa była wykładnia art. 102 § 1 i § 2 u.p.e.a., a pełnomocnik skarżącego również w tym wypadku nie uzasadnił swego, odmiennego stanowiska. Z analizy akt sprawy nie wynika, na czym miałoby polegać naruszenie wskazanych w skardze paragrafów rozporządzenia Rady Ministrów z 28 lutego 2011 r.; wręcz przeciwnie – SKO prawidłowo dyspozycje tych paragrafów (określając również i w tym wypadku pominiętą przez pełnomocnika skarżącego jednostkę redakcyjną § 3, jako § 3 pkt. 1 lit. c rozporządzenia) zinterpretowało i zastosowało.

Nie mógł zostać naruszony art. 836 k.c., gdyż – jak była o tym mowa – brak jest w sprawie dowodów, że ze skarżącym zawarta została jakkolwiek umowa, w szczególności przechowania (art. 835 k.c.).

Pełnomocnik nie rozwinął wprawdzie też swej myśli o "błędzie w ustaleniach faktycznych, który miał istotny wpływ na wynik sprawy", tym niemniej analiza akt sprawy nie potwierdza popełnienia takiego błędu przez SKO.

Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W orzekł, jak w sentencji.