Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1647/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 658
law: Ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 29 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. P. na rozstrzygnięcie Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie niestwierdzenia naruszenia praw pacjenta postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu – F. P. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

F. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo (rozstrzygnięcie) Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], którym Rzecznik na podstawie art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz.U. z 2012 r. poz. 159 ze zm.), art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie z dnia 9 marca 2015 r. w przedmiocie niestwierdzenia naruszenia praw pacjenta – W. P. do świadczeń zdrowotnych, o którym mowa w art. 6-8 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, przez Wojewódzki Szpital Specjalistyczny w L.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W niniejszej sprawie podstawowe znaczenie miało rozstrzygnięcie, czy sprawa należy do kognicji sądów administracyjnych, a w konsekwencji czy skarga F. P. była dopuszczalna.

Stosownie do art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z mocy art. 3 § 3 ww. ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami.

Z powyższych uregulowań wynika, że podstawowym przedmiotem zaskarżenia jest decyzja administracyjna, a także postanowienie. Natomiast art. 3 § 2 pkt 4 ww. ustawy dopuszcza również skargę na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przy czym musi istnieć bezpośredni związek między aktem lub czynnością, a uprawnieniem lub obowiązkiem danego podmiotu określonym w przepisach prawnych. Oznacza to, że każdy akt lub czynność podejmowana przez organ administracji publicznej podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia było wyjaśnienie Rzecznika Praw Pacjenta skierowane do skarżącej o niestwierdzeniu naruszenia praw pacjenta. Bezsporne jest, iż Rzecznik Praw Pacjenta jest organem administracji publicznej (art. 42 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta).

Do postępowania wyjaśniającego dotyczącego naruszenia praw pacjenta prowadzonego przez Rzecznika stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 54 ww. ustawy), a w przypadku stwierdzenia przez Rzecznika, że nie doszło do naruszenia praw pacjenta wnioskodawcy przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie jego sprawy, przy czym stosuje się odpowiednio przepis art. 127 § 3 k.p.a. (art. 53 ust. 3). Jednakże te unormowania nie przesądzają, że wydany akt czy też podjęta przez Rzecznika w tym zakresie czynność podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie każdy akt lub czynność podejmowana przez organ administracji publicznej przy odpowiednim zastosowaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego podlega kognicji sądu administracyjnego. Musi on bowiem zawierać rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach danego podmiotu lub dotyczyć tych praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Prowadzone przez Rzecznika postępowanie ma na celu stwierdzenie czy doszło do naruszenia praw pacjenta i opinia, iż do takiego naruszenia nie doszło w żaden sposób nie odnosi się do ustawowo zagwarantowanych praw skarżącego jako pacjenta. Ani tych praw nie przyznaje czy konkretyzuje, ani ich nie pozbawia.

Opinia ta nie wywołuje w tym zakresie żadnych skutków prawnych dla skarżącego. Stosownie do art. 4 ww. ustawy skarżący posiada uprawnienie do uzyskania odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia w razie zawinionego naruszenia określonych praw pacjenta, a uprawnienie to w żaden sposób nie jest uzależnione od stanowiska Rzecznika co do wystąpienia bądź niewystąpienia naruszeń praw pacjenta. Dodać należy, iż nawet w przypadku stwierdzenia przez Rzecznika naruszenia praw pacjenta jego wystąpienia, zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy, do organu organizacji lub instytucji, w których działalności stwierdził naruszenie praw pacjenta, czy też do organu nadzorczego nad tymi jednostkami, nie ma charakteru władczego rozstrzygnięcia decydującego o prawach i obowiązkach zindywidualizowanego podmiotu. Ustawa w zakresie prowadzonego w trybie przepisów art. 50-53 postępowania wyjaśniającego co do naruszenia praw pacjenta nie przewiduje w żadnym wypadku wydania stosownych aktów administracyjnych o charakterze władczym, w przeciwieństwie do prowadzonego przez Rzecznika postępowania w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów uregulowanego w Rozdziale 13 ustawy. Zgodnie z przepisami tego rozdziału Rzecznik Praw Pacjenta wydaje postanowienie o wszczęciu postępowania w tych sprawach, a także określone decyzje, tak co do kwestii proceduralnych jak i merytorycznych m.in. obligujących do określonych działań bądź zaniechań. W takiej sytuacji ustawodawca, odmiennie niż to ma miejsce w przypadku postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 50-53 ustawy, przewidział prawo do wniesienia skargi na decyzję Rzecznika do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy. Tak więc sam ustawodawca wprowadza dwa rozwiązania prawne, które mają służyć ochronie praw pacjenta, przy czym tylko jedno z nich przyznaje Rzecznikowi uprawnienie do władczego rozstrzygnięcia, ale nie o samych prawach, ale o ich właściwej realizacji.

Skoro zatem przedmiotem zaskarżenia było pismo Rzecznika Praw Pacjenta skierowane do skarżącego, informujące go jedynie o sposobie zakończenia postępowania wszczętego na jego wniosek w przedmiocie naruszenia praw pacjenta to skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na to pismo była niedopuszczalna. Pogląd taki zaprezentowano w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. postanowienie z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1161/12; postanowienie z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 1635/14; postanowienie z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 166/15.

Ponadto, zauważyć należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że instytucja Rzecznika Praw Pacjenta została ukształtowana na wzór Rzecznika Praw Obywatelskich, w przypadku którego, ocena podejmowanych przez niego działań nie należy do sądu administracyjnego. W żadnym przypadku działanie Rzecznika nie kształtuje bowiem sytuacji prawnej pacjenta.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając skargę F. P. za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.