Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1154/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4, art. 147 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 91 ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
article: art. 24 ust. 4 i 5
journal: Dz.U. 2006 nr 123 poz 858
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska Protokolant Sylwia Koszewska po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Rady Gminy M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 712/14 w sprawie ze skargi K. Systemu Wodociągów i Kanalizacji Spółki z o.o. w B. na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Rady Gminy M. na rzecz K. Systemu Wodociągów i Kanalizacji Spółki z o.o. w B. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 712/14, po rozpoznaniu skargi K. Systemu Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. w B. na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków: 1. stwierdził, że uchwała została wydana z naruszeniem prawa; 2. orzekł, iż nie podlega ona wykonaniu; oraz 3. zasądził na rzecz spółki zwrot kosztów postępowania.

I

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

Wnioskiem złożonym w dniu [...] stycznia 2014 r. K. System Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. w B. zwróciła się do wójta gminy M. o zatwierdzenie taryf dla zbiorowego zapatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie tej gminy na okres od dnia 26 marca 2014 r. do dnia 25 marca 2015 r. Wraz z wnioskiem spółka nadesłała sprawozdanie finansowe, wieloletni plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, informację o ilości i cenie zakupu wody oraz odprowadzania ścieków oraz informację ekonomiczno-finansową.

Wójt powyższy wniosek zaopiniował negatywnie i przedmiotowe pismo przekazał Radzie Gminy M. Swoje stanowisko uzasadnił tym, że sposób liczenia amortyzacji do taryf jest taki sam jak w poprzednim wniosku, który uchwałą Rady nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., niezakwestionowaną przez organ nadzoru, został odrzucony. Na sesji Rady przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2014 r. prezes wnioskującej spółki poinformował o złożeniu skargi do sądu administracyjnego na poprzednią uchwałę.

Uchwałą z dnia [...] lutego 2014 r. Rada gminy odmówiła zatwierdzenia wnioskowanych taryf. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.; powoływanej dalej jako: u.s.g.), art. 24 ust. 1 w zw. z art. 23, art. 25 i art. 27 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm.; powoływanej dalej jako: ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu) w zw. z § 6, 7 i 19 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. Nr 127, poz. 886; powoływanego dalej jako: rozporządzenie z 28 czerwca 2006 r.).

W dniu [...] marca 2014 r. Wojewoda [...] skierował do Rady sygnalizację, w której na podstawie art. 91 ust. 4 u.s.g. stwierdził podjęcie powyższej uchwały z nieistotnym naruszeniem prawa, t.j. z naruszeniem art. 24 ust. 5 powołanej ustawy. Zdaniem organu nadzoru, uchwała odmowna powinna zawierać analizę przepisów oraz szczegółowe uzasadnienie ze wskazaniem przepisów, z którymi taryfa jest niezgodna. Według wyjaśnień organów gminy, uchwalenie odmowy związane było z tożsamym stanem faktycznym i prawnym jak ten, który uprzednio uzasadniał wydanie uchwały odmownej. Organ nadzoru powołał pisemne uzasadnienie poprzedniej uchwały, w którym wskazano na naruszenie art. 23 i art. 25 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w zw. z § 6 pkt 1a i § 7 rozporządzenia z 28 czerwca 2006 r., poprzez wliczenie do kosztów świadczenia usług wodociągowych i kanalizacyjnych amortyzacji w wysokości niepomniejszonej o taką ich część, która jest równa kwotowo otrzymanej dotacji. Rad wskazała, że odpisy amortyzacyjne od tej części wartości początkowej środka trwałego, która została sfinansowana wsparciem finansowym, nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów i dlatego nie mogą być ujęte w taryfach. Jak przyjął Wojewoda, taryfy w obu przypadkach naruszały wskazane przepisy w ten sam sposób, więc brak uzasadnienia przedmiotowej uchwały wprawdzie stanowi naruszenie prawa, jednakże nieistotne, z uwagi na tożsame uzasadnienie uchwały poprzedniej i obecnej.

Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. spółka wezwała Radę do usunięcia naruszenia prawa, a następnie, wobec braku odpowiedzi na to wezwanie, wniosła skargę do sądu administracyjnego, domagając się stwierdzenia nieważności powyższej uchwały. Skarżąca argumentowała, że zasadność ujmowania w taryfach amortyzacji bilansowej potwierdziło Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju oraz Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w odpowiedziach na zapytania spółki w tym zakresie. Podkreśliła również, że ujmowanie w cenach taryfowych amortyzacji podatkowej zagraża trwałości finansowej projektu inwestycyjnego i może doprowadzić do zwrotu ok. 50 mln euro otrzymanej dotacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W uzasadnieniu podniesiono, że taryfa jest niezgoda z § 3 pkt 1b rozporządzenia z 2006 r., bowiem nie zapewnia ochrony odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat. Zdaniem organu, taryfa narusza wskazane w zaskarżonej uchwale przepisy przez wliczenie do kosztów świadczenia usług amortyzacji w wysokości nie pomniejszonej o równowartość dotacji, tj. w zakresie, w którym amortyzacja nie stanowi kosztów uzyskania przychodów.

W uzupełnieniu skargi spółka przedstawiła pisma, z którymi zwracała się do Ministerstwa i Narodowego Funduszu oraz odpowiedź na nie. W ocenie Ministerstwa, amortyzacja ustalana jest również od środków trwałych przekazanych przedsiębiorstwu nieodpłatnie i powinna być uwzględniana przy ustalaniu wysokości przychodów. Rezygnacja z tego może doprowadzić do braku środków na inwestycje odtworzeniowe. Z kolei według Narodowego Funduszu skarżący powinien ustalać niezbędne przychody przy uwzględnieniu amortyzacji również od wartości środków trwałych sfinansowanych z dotacji UE.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnik spółki uzupełnił skargę przez twierdzenie, że wskutek uchwały nastąpiło naruszenie interesu prawnego przedsiębiorstwa wodociągowego, wynikającego z art. 2, art. 20 i art. 24 ustawy, gdyż taryfa stanowi podstawowy instrument jego funkcjonowania.

Wyrokiem z dnia 30 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekając na podstawie art. 91 ust. 4 u.s.g. w zw. z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), stwierdził wydanie zaskarżonej uchwały z naruszeniem prawa.

Sąd I instancji zwrócił uwagę na tożsamość rozstrzygnięcia i powołanych w nim podstaw prawnych z uchwałą poprzednio kontrolowaną (wyrok z dnia 10 kwietnia 2014 r. o sygn. akt II SA/Wr 69/14) i podtrzymał stanowisko, że rada gminy kontroluje legalność projektu taryf w pełnym zakresie wymogów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu i rozporządzenia z 28 czerwca 2006 r. Sąd uznał, że przepisy cyt. ustawy i rozporządzenia zostały trafnie podane w kontrolowanej uchwale jako uzasadniające stwierdzenie, że projekty taryf sporządzono niezgodnie z nimi.

Sąd wskazał, że – jak wiadomo – skarżąca uzyskała dotację, czyli bezzwrotne i nieodpłatne przysporzenie, pozwalającą na częściowe sfinansowanie inwestycji w środki trwałe. W jej majątku znalazł się więc ekwiwalent dotacji w postaci określonych środków trwałych. Nie powstały one ze środków własnych, do których rozporządzenie nie zalicza dotacji. Dlatego wszelkie związane z nimi koszty nie podlegają rozliczeniu z odbiorcami usług, w tym koszty wynikające z amortyzacji lub wartości umorzenia albo rat kapitałowych. W ocenie Sądu powołanie przepisów regulujących tę materię było wystarczające dla podjęcia uchwały odmownej, a argumentacja czerpana z norm prawa podatkowego była zbędna. Skarżąca nie tylko uzyskała częściowy zwrot poniesionych kosztów w postaci dotacji, więc nie powinna domagać się ponownego zwrotu od odbiorców usług, ale ponadto uzyskanie dotacji miało określony wpływ na koszty uzyskania przychodów w postaci odpisów amortyzacyjnych w podatku dochodowym od osób prawnych [art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.) i art. 16 ust. 1 pkt 48 tej ustawy], a w konsekwencji zwiększenie podatku dochodowego. Powiększenie to niewątpliwie zostało uwzględnione przy ustalaniu niezbędnych przychodów spółki [art. 23 ust. 1 g) ustawy, § 6 pkt 1 lit. b) rozporządzenia].

Sąd uznał, że dołączone przez skarżącą opinie innego organu lub wierzyciela nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia. Nie było istotne, że skarżąca nalicza amortyzację od środków trwałych pozyskanych za dotacje, lecz że – zgodnie z treścią § 7 ust. 3 i 4 rozporządzenia – kosztów świadczenia usług wodociągowych i kanalizacyjnych nie obciąża się kosztami inwestycji finansowych z dotacji. W kosztach przedsiębiorstwa należało zatem uwzględnić amortyzację, lecz pomniejszoną o równowartość dotacji.

Z powyższych względów, zdaniem WSA, rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej uchwale nie naruszało prawa. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że sformułowanie "jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami" (patrz: art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu) nakłada na radę gminy powinność pisemnego uzasadnienia uchwały odmownej, w którym przekona, że projekt taryfy narusza określone przepisy. W ocenie WSA, w realiach tej sprawy, wyjątkowo, brak uzasadnienia nie stanowił istotnego naruszenia prawa (art. 91 ust. 1, art. 94 ust. 2 u.s.g.).

II

Skargę kasacyjną wniosła Rada Gminy M., zaskarżając wyrok w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie:

1. prawa materialnego, tj.:

– art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem prawa, podczas gdy rada gminy ma pełne prawo do kontrolowania i oceny poszczególnych składników wniosku taryfowego, a w tym również poprawności ustalenia wpływającej na cenę usług amortyzacji;

– art. 23 i art. 25 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w zw. z § 6 pkt 1 lit. a) oraz § 7 rozporządzenia z 28 czerwca 2006 r. przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem prawa, podczas gdy opracowanie i przedłożenie wniosku o zatwierdzenie taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy M. wykonane zostało niezgodnie z zasadami określonymi w powołanych przepisach;

– art. 91 § 4 u.s.g. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i stwierdzenie, że zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem prawa, podczas gdy brak uzasadnienia nosi jedynie znamiona naruszenia nieistotnego, a co za tym idzie organ nadzoru ogranicza się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa;

2. przepisów prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wewnętrzną sprzeczność pomiędzy treścią wydanego orzeczenia a jego uzasadnieniem.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej wskazał na istniejącą – jego zdaniem – wewnętrzną sprzeczność pomiędzy sentencją wyroku Sądu I instancji, a jego uzasadnieniem i podkreślił, że skoro Sąd zgodził się z Radą co do prawidłowości zastosowanych przepisów prawa i argumentacją przyjętą w zaskarżonej uchwale (str. 8-9 uzasadnienia), to nie miał podstaw do stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem prawa, tym bardziej że wyrokiem z dnia 30 grudnia 2014 r. o sygn. akt II SA/Wr 713/14, kontrolując uchwałę z dnia [...] maja 2014 r., wydaną w takim samym stanie faktycznym i prawnym, WSA w identycznym składzie skargę oddalił.

Autor skargi kasacyjnej wyjaśnił, że treść § 7 ust. 4 rozporządzenia nie wskazuje na jakąkolwiek możliwość wliczania do kosztów świadczenia usług wodociągowych i kanalizacyjnych środków uzyskanych z dotacji, w tym również w zakresie amortyzacji liczonej od środków trwałych, które sfinansowane zostały z otrzymanego wsparcia finansowego. Prowadziłoby to bowiem do kuriozalnej sytuacji przenoszenia na odbiorcę usług kosztów, które nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności. Natomiast wydanie przez Radę zaskarżonej uchwały bez uzasadnienia było działaniem prawidłowym, gdyż skarżąca Spółka dobrze znała motywy jej podjęcia z poprzedniej, tożsamej uchwały, a nawet gdyby uznać brak tego uzasadnienia za naruszenie prawa, nie miało to znaczenia dla sprawy.

Spółka udzieliła odpowiedzi na skargę kasacyjną i wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych. Spółka zaznaczyła, że jeżeli uzasadnienie uchwały jest obowiązkiem prawnym (art. 24 ust. 5 ustawy), to nie sposób argumentować, jak uczył to Sąd i co powielono w skardze kasacyjnej, że jego naruszenie jest nieistotne. Przeciwnie, brak uzasadnienia uchwały uniemożliwia stronie zapoznanie się z motywami, które kierowały Radą przy odmowie zatwierdzenia taryfy, co ma negatywny wpływ na wynik sprawy, jak wyrok odpowiada prawu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną K. System Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu.

Na wstępie należy zauważyć, iż kontrola kasacyjna przeprowadzana jest wyłącznie w obszarze zakreślonym skargą kasacyjną, co wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a. Związanie sądu kasacyjnego podstawami kasacji uniemożliwia zatem odniesienie się do wszystkich tych kwestii, które nie zostały przez autora skargi kasacyjnej ujęte w zarzuty naruszenia określonych przepisów czy to prawa materialnego, czy procesowego.

Skarżący kasacyjnie kwestionuje ocenę Sądu, że kontrolowana uchwała Rady Gminy M. wydana została z naruszeniem prawa, bowiem jak twierdzi, Gmina ma pełne prawo do kontroli i oceny wniosku taryfowego, a ten został opracowany niezgodnie z przepisami, wliczając w cenę usług koszty amortyzacji części inwestycji sfinansowanej z dotacji.

Przede wszystkim należy stwierdzić, iż autor kasacji nie dość dokładnie zapoznał się z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku, z którego jednoznacznie wynika, że wyrażona w pkt I sentencji wyroku ocena nie ma wpływu na byt prawny uchwały. Sąd I instancji uznał bowiem, iż stwierdzone naruszenie prawa, dotyczące kwestii wyłącznie procesowej (podjęcie uchwały bez uzasadnienia i wyjaśnienia przesłanek jakimi kierował się organ uchwałodawczy Gminy odmawiając zatwierdzenia taryfy), ma w warunkach konkretnej sprawy wymiar nieistotny, o czym mowa w art. 91 ust. 4 u.s.g., co ma ten skutek, że uchwała nie traci mocy. Wskazany przepis w powiązaniu z art. 147 § 1 p.p.s.a. legł u podstaw zaskarżonego orzeczenia, z tego więc tylko powodu za całkowicie chybiony należało uznać zarzut kasacyjny naruszenia art. 91 ust. 4 u.s.g. przez jego niezastosowanie.

Konsekwentnie, nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu (...), bowiem Sąd I instancji nie stwierdził, że uchwała narusza prawo w sposób w skardze kasacyjnej opisany.

WSA nie tylko nie odmówił radzie gminy prawa do kontroli i oceny wniosku taryfowego, ale wręcz stwierdził, iż organ stanowiący gminy, przy podejmowaniu uchwały, na podstawie art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu (...), nie jest związany wyrażonym, na podstawie art. 24 ust. 4 tej ustawy, stanowiskiem organu wykonawczego, lecz "samodzielnie ocenia legalność taryf w ramach własnej kompetencji". Sąd I instancji nie zgodził się przy tym z wyrażonym w tej kwestii przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o przywołanej sygnaturze (II OSK 2306/12) odmiennym poglądem.

Natomiast skarżący kasacyjnie twierdząc, iż wszystkie elementy proponowanych we wniosku taryf podlegają kontroli rady gminy, łączy to uprawnienie organu uchwałodawczego z wynikającą z art. 24 ust. 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu (...) kompetencją organu wykonawczego sprawdzenia taryfy co do zgodności z przepisami ustawy i jej zweryfikowania.

Zestawiając te dwa poglądy, należy przyjąć, iż wyrażone przez Sąd I instancji stanowisko co do określonych art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu (...) uprawnień rady gminy, niezwiązanej wydaną przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) oceną zgodności z prawem taryfy, którego to poglądu Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę nie podziela, idzie dalej, niż czyni to skarżący kasacyjnie, uzasadniając zarzut naruszenia tego przepisu przez błędną jego wykładnię. Sąd w istocie błędnie wyłożył art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu (...), jednak nie w taki sposób jaki objaśnia skarga kasacyjna.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 23 i art. 25 cyt. ustawy w powiązaniu z powołanymi w kasacji przepisami cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Budownictwa, należy stwierdzić, iż są one nieusprawiedliwione już tylko z tego powodu, że Sąd I instancji nie tylko nie stwierdził, aby zaskarżona uchwała naruszała wymienione przepisy, ale uznał zasadność odmowy zatwierdzenia taryfy ze względu na sporządzenie propozycji taryf w sposób sprzeczny przede wszystkim z § 7 ust. 3 i 4 cyt. rozporządzenia. Tym samym pogląd Sądu zgodny jest w istocie z prezentowanym przez autora skargi kasacyjnej.

Wreszcie, za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób w skardze kasacyjnej opisany. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się niekonsekwencji w rozumowaniu Sądu I instancji, który stwierdzając naruszenie prawa zaskarżoną uchwałą, nie uwzględnił zarzutów skarżącej Spółki w części merytorycznej, a jedynie wskazał na nieistotne dla bytu prawnego uchwały naruszenie przepisów postępowania. Zarówno zarzuty skargi kasacyjnej, jak też jej uzasadnienie odwołujące się do niezgodności wyrażonej przez WSA aprobaty dla prezentowanego przez Radę Gminy stanowiska z ostateczną oceną tej uchwały jako naruszającej prawo, nie mogą znaleźć uznania sądu kasacyjnego w sytuacji podjęcia orzeczenia na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. oraz art. 91 ust. 4 u.s.g. i pozostawienia tego aktu w obrocie prawnym.

Należy powtórzyć, iż kontrola kasacyjna zamyka się na tych zagadnieniach prawnych, które podniesione zostaną w ramach wybranych podstaw kasacyjnych. Z tego powodu ocena prawidłowości zastosowania wskazanych wyżej przepisów i uznanie przez WSA, iż uchwała narusza prawo jedynie w stopniu nieistotnym przez co pozostaje w obrocie prawnym, nie może doczekać się szerszych rozważań. Uprawniona jednak jest uwaga, iż kontrolowane kasacyjnie orzeczenie stwierdzając, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 91 ust. 4 u.s.g., naruszenie prawa, odwołuje się do zaprezentowanego już przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądu, że przepisy te znajdują zastosowanie w przypadku nieistotnego naruszenia prawa (wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2011 r.; sygn. akt I OSK 12/11), który to pogląd Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę podziela.

Z powyższych względów, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.