Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 863/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 38 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 109 poz 719
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych  obiektów budowlanych i terenów.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. NSA Jerzy Solarski /spr./ Protokolant: starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 stycznia 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 751/12 w sprawie ze skargi [...] S.A. w W. na decyzję Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie wykonania pasów przeciwpożarowych 1. oddala skargę kasacyjną. 2. zasądza od [...] S.A. w W. na rzecz Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej kwotę 400 (słownie: czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 751/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie /dalej: WSA/, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] S.A. z/s w Warszawie /dalej: [...] lub Spółka/ na decyzję Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Lublinie /dalej: LKW PSP/ z dnia [...] września 2012 r. Nr [...] w przedmiocie realizacji obowiązku zapewnienia pasów przeciwpożarowych /dalej: pasy ppoż./ wzdłuż linii kolejowej - skargę oddalił.

W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną:

decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Zamościu (dalej: KP PSP) nakazał [...] zapewnić pas ppoż. wzdłuż linii kolejowej Zamość – Józefów, przechodzącej przez powiat zamojski w lasach Nadleśnictwa Z. Decyzja ta została wydana w wyniku stwierdzenia w toku czynności kontrolno – rozpoznawczych przeprowadzonych 27 czerwca 2012 r. - braku wykonania pasa ppoż. wzdłuż linii kolejowej w obrębie leśnictwa Z. i D.

W odwołaniu [...] podniosły, że w świetle obowiązujących przepisów nie ma podstaw, aby na zarządcę linii kolejowej nakładać obowiązek urządzania i utrzymywania pasów ppoż. wzdłuż linii kolejowych położonych na terenach leśnych.

LKW PSP decyzją z dnia [...] września 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną i wskazał, że kwestie techniczne prowadzenia robót i odległości dotyczących pasów ppoż. w sąsiedztwie linii kolejowych reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. Nr 153, poz. 955), zaś kwestii podmiotowych dotyczy art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 16, poz. 894, ze zm.; dalej: u.t.k.). Zgodnie z ustawą, zarządcy i przewoźnicy kolejowi oraz użytkownicy bocznic kolejowych są zobowiązani spełniać warunki techniczne i organizacyjne zapewniające bezpieczne prowadzenie ruchu kolejowego, bezpieczną eksploatację pojazdów kolejowych oraz ochronę ppoż. i ochronę środowiska. Sposoby realizacji obowiązków określa art. 55 ust. 1 pkt 1-3 tej ustaw stanowiąc, że zarządca infrastruktury kolejowej ma prawo na sąsiadujących z linią kolejową gruntach, za odszkodowaniem: ustawiać zasłony odśnieżne, zakładać żywopłoty, urządzać i utrzymywać pasy przeciwpożarowe. Jednocześnie wyjątek opisany w art. 55 ust. 3 u.t.k., dotyczący wskazania, kto ponosi faktyczne koszty wykonywania pasów ppoż., świadczy o tym, że podmiotem zobowiązanym do wykonywania pasów jest zarządca linii kolejowej, który na podstawie umowy cywilnoprawnej może domagać się ich poniesienia przez właścicieli gruntów. Zarządcą infrastruktury kolejowej jest natomiast podmiot wykonujący działalność polegającą na zarządzaniu liniami kolejowymi oraz innymi budowlami, budynkami i urządzeniami wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowanymi na obszarze kolejowym (art. 4 pkt 7 i 1 u.t.k.). Głównym zagrożeniem dla położonych w bezpośrednim sąsiedztwie torowisk obszarów leśnych jest proces hamowania pociągu, w którego trakcie może dojść do wytwarzania iskier lub odrywania się rozgrzanych elementów hamulców, co w sprzyjających warunkach może zainicjować pożar na terenie leśnym. Potwierdza to słuszność twierdzeń, że to właśnie na [...], jako zarządcy linii kolejowej ciąży obowiązek dokonania wskazanych w decyzji czynności.

W skardze [...] wniosły o uchylenie decyzji LKW PSP wskazując, że powoływane przez organ przepisy mają charakter blankietowy i nie mogą stanowić podstawy przypisania obowiązku urządzenia pasów ppoż. w drodze domniemania. Powołano przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r., Nr 178, poz. 1380 ze zm.; dalej: u.o.ppoż.), wg których odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony ppoż., stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje - w całości lub w części - ich zarządca lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub użytkowanie. W przypadku gdy umowa taka nie została zawarta, odpowiedzialność za realizację tych obowiązków spoczywa na faktycznie władającym. Powoływane przez organ przepisy wykonawcze nie wskazują podmiotów, które zobowiązane byłyby do utrzymania pasów ppoż., a zdaniem skarżącej Spółki, obowiązki z tym związane spoczywają na właścicielu lub zarządcy, ewentualnie na innym podmiocie, gdy obowiązek taki został przeniesiony w drodze umowy cywilnoprawnej. Spółka nie jest właścicielem (użytkownikiem wieczystym) gruntów, na których zlokalizowane są pasy ppoż. i nie przejęła również obowiązku ich oczyszczania w drodze umowy cywilnoprawnej. Art. 17 u.t.k. w sposób ogólnikowy nakłada obowiązek ochrony ppoż. na trzy podmioty: przewoźnika, zarządcę infrastruktury oraz użytkowników bocznic i nie jest uprawnione wybiórcze przyjęcie, że zarządca infrastruktury jest wyłącznie zobowiązany do wykonania i utrzymania pasów ppoż. Z kolei art. 55 ust. 1 tej ustawy daje zarządcy jedynie uprawnienie, a nie nakłada obowiązek. Ponadto, z ust. 3 tego artykułu wynika, że koszty urządzenia i utrzymania pasów ppoż. obciążają właściciela gruntu, gdy posadowienie drzew lub krzewów nastąpiło po wybudowaniu linii kolejowej; zarządca linii kolejowej ponosiłby te koszty w przypadku, gdyby wybudował linię kolejową przy istniejącym drzewostanie. Brak po stronie zarządcy infrastruktury obowiązku utrzymywania pasów ppoż. potwierdza także znajdujące się w aktach sprawy pismo Ministerstwa Infrastruktury z dnia 9 listopada 2011 r.

W odpowiedzi na skargę LKW PSP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA oddalił skargę i wskazał, że stosownie do § 38 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719), lasy położone przy obiektach mogących stanowić zagrożenie pożarowe dla lasu oddziela się od tych obiektów pasami ppoż., utrzymywanymi w stanie zapewniającym ich użyteczność przez cały rok. Wg ust. 2 tego paragrafu, rodzaje oraz sposoby wykonywania pasów ppoż. przez podmioty określone jako właściwe do ich wykonania i utrzymywania w ustawie o lasach (Dz. U. z 2005 r., Nr 45, poz. 435 ze zm.), u.t.k. oraz u.o.ppoż., określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 22 marca 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów (Dz. U. Nr 58, poz. 405 i Nr 82, poz. 573), a także rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań (...) oraz pasów przeciwpożarowych. Zdaniem WSA, rozporządzenie z dnia 7 czerwca 2010 r., w przeciwieństwie od poprzednio obowiązującego rozporządzenia MSWiA z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80, poz. 563), nie określa podmiotów zobowiązanych do wykonania pasów ppoż., jednak kwestia ta została uregulowana w przepisach ustawy. Zestawienie art. 55 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.t.k. wskazuje jednoznacznie, że obowiązek urządzenia i utrzymywania pasów ppoż. spoczywa na zarządcy infrastruktury kolejowej, który dla jego realizacji korzysta z uprawnień opisanych w ust. 1 art. 55, tj. ma możliwość korzystania z gruntów sąsiadujących z linią kolejową w celu urządzenia i utrzymywania na nich pasów ppoż., a odszkodowania za urządzanie i utrzymywanie tych pasów przez zarządcę należne są właścicielom gruntów. Trafnie w zaskarżonej decyzji wskazano, że podmiotem zobowiązanym do ponoszenia kosztów wykonania i utrzymywania pasów ppoż. jest zarządca linii kolejowej, który jedynie w szczególnej sytuacji przewidzianej w ust. 3 art. 55 u.t.k. może domagać się ich poniesienia przez właścicieli gruntów. Wbrew twierdzeniom skarżącego, art. 17 ust. 1 oraz art. 55 u.t.k. nie mają charakteru blankietowego, są ze sobą powiązane i normują – odpowiednio – obowiązki i odpowiadające im uprawnienia zarządcy infrastruktury kolejowej w zakresie ochrony ppoż. Użyty w art. 55 ust. 1 u.t.k. zwrot "ma prawo" dotyczy możliwości korzystania z cudzych gruntów sąsiadujących z linią kolejową w celu realizacji obowiązku wynikającego z art. 17 tej ustawy; tym samym nie można z niego wywodzić, iż zarządca ma jedynie prawo, a nie obowiązek urządzania i utrzymywania pasów ppoż. Pogląd o wynikającym z tych przepisów obowiązku zarządcy urządzenia i utrzymywania pasów ppoż. dodatkowo wzmacnia art. 56 tej ustawy, który także wskazuje na właściwość zarządcy infrastruktury kolejowej do wycinania drzew lub krzewów zagrażających bezpieczeństwu ruchu pociągów, a rosnących na gruncie, który nie należy do zarządcy. Nietrafne są również argumenty wskazujące na naruszenie art. 4 ust. 1 u.o.ppoż., dotyczącego określenia podmiotów odpowiedzialnych za ochronę ppoż. obiektów w sytuacji oddania ich w zarząd lub użytkowanie. Przepisy u.t.k. mają charakter lex specialis wobec ogólniejszych przepisów u.o.ppoż., a z ust. 1a tego artykułu wynika, że w przypadku braku dokładnego określenia w umowie ustanawiającej zarząd lub użytkowanie obiektu (terenu) zasad odpowiedzialności za realizację obowiązków z zakresu ochrony ppoż., obowiązki te spoczywają na faktycznie władającym – a więc m.in. zarządcy, w tym – jak w badanej sprawie – zarządcy infrastruktury kolejowej. Z treści tej regulacji nie wynika, że w tym zakresie obowiązki zarządcy obiektu powstają tylko w razie ich przeniesienia w drodze umowy cywilnoprawnej. Chybiony jest także argument powołujący się na stanowisko Ministerstwa Infrastruktury wyrażone w piśmie z 9 listopada 2011 r., gdyż pisma ministerialne nie stanowią źródła obowiązującego prawa w RP.

W skardze kasacyjnej Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła wyrok WSA w całości, zarzucając:

1) w granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /dalej: P.p.s.a./, naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię, tj.:

a) art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 3 u.t.k. poprzez przyjęcie, że obowiązek wykonania i utrzymania pasów ppoż. wywieść można z wykładni przepisów prawa, a nie wyraźnego brzmienia przepisu,

b) § 38 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów oraz art. 17 ust. 1 pkt 1 i 3 i art. 55 ust. 1 i 3 u.t.k., polegającą na nietrafnym przyjęciu, że [...] zobowiązane są do oczyszczenia pasów ppoż. wzdłuż linii kolejowej relacji Zamość – Józefów przez powiat zamojski przy lasach Nadleśnictwa Z. w obrębie leśnictwa Z. przy oddziałach nr 96, 102, 103, 119, 122, 126 oraz w obrębie leśnictwa D. przy oddziałach nr 284, 285, 293, 294, 299, 300 i 311,

2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. art. 141 § 1 P.p.s.a., poprzez błędne uzasadnienie wyroku spowodowane niedokonaniem przez Sąd pierwszej instancji wnikliwej analizy roli przewoźników w powodowaniu zagrożenia pożarowego.

Na tej podstawie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podniesiono, że rozporządzenie MSWiA z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, które odsyła w zakresie określenia podmiotu zobowiązanego do u.t.k., poprzedzone było rozporządzeniami tego Ministra (o takich samych tytułach) z dnia 21 kwietnia 2006 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 563) oraz wcześniejszym z dnia 16 czerwca 2003 r. (Dz. U. Nr 121, poz. 1138), które obowiązek utrzymywania pasów ppoż. wyraźnie nakładały na właścicieli linii kolejowych. Art. 17 i art. 55 u.t.k. nie podlegały zmianom od chwili wejścia ustawy w życie (2003 r.), stąd błędny jest pogląd Sądu I instancji, że art.17 zastąpił przepis rozporządzenia MSWiA z dnia 21 kwietnia 2006 r. Zawarta w tym artykule regulacja nakłada obowiązek zapewnienia ochrony ppoż. i ochrony środowiska na 3 podmioty, tj. zarządcę infrastruktury, przewoźników kolejowych i użytkowników bocznic kolejowych. WSA uznając, że za zapewnienie bezpieczeństwa pożarowego odpowiada zarządca infrastruktury nie uzasadnił, dlaczego przy ustalaniu podmiotu zobowiązanego do utrzymania pasów ppoż. pominął przewoźnika, którego działalność stanowi zagrożenie pożarowe (np. iskry przy hamowaniu pociągu). Norma zawarta w art. 17 ust. 1 pkt 3 u.t.k. jest jedynie generalną zasadą, której adresatami są podmioty korzystające z infrastruktury kolejowej. Obowiązek urządzenia i utrzymania pasów ppoż. powinien wynikać z wyraźnego brzmienia przepisu prawa i nie jest dopuszczalne jego ustalenie w drodze wykładni. W tej sytuacji Sąd błędnie przyjął, że art. 55 ust. 1 u.t.k. konkretyzuje sposoby realizacji obowiązków o których mowa w jej art. 17 ust. 1, stanowiąc m.in., że zarządca ma prawo na sąsiadujących z linią kolejową gruntach, za odszkodowaniem, urządzać i utrzymywać pasy ppoż. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, przepis ten dotyczy jedynie uprawnienia zarządcy infrastruktury do wejścia na cudzy grunt w przypadku, gdyby właściciel nie wyrażał zgody na realizację pasów ppoż., a więc dotyczy relacji między właścicielem gruntu a zarządcą infrastruktury. WSA nie uzasadnił również, dlaczego nie podziela stanowiska zaprezentowanego w piśmie Ministerstwa Infrastruktury z dnia 9 listopada 2011 r., stwierdzającego stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o lasach, że to właściciele lasów obowiązani są m.in. do ich pielęgnowania i ochrony, w tym również ochrony ppoż.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną LKW PSP, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Podzielając wyrażone w uzasadnieniu wyroku stanowisko WSA wskazał, że wykładnia powołanych przepisów prezentowana jest jednolicie w orzecznictwie sądowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanych w skardze kasacyjnej podstaw.

Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych przepisem art. 174 P.p.s.a., dlatego w pierwszej kolejności odniesienia wymaga zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie skarżącego kasacyjnie, WSA uchybił przepisowi art. 141 § 1 P.p.s.a., poprzez błędne uzasadnienie wyroku spowodowane niedokonaniem przez Sąd pierwszej instancji wnikliwej analizy roli przewoźników w powodowaniu zagrożenia pożarowego.

Postawienie zarzutu, niezależnie od jego charakteru, wymaga uzasadnienia, gdyż jest to element konstrukcyjny skargi kasacyjnej /art. 176 P.p.s.a./. Natomiast uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, w ocenie skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzutu mającego swe oparcie w podstawie kasacyjnej przewidzianej przepisem art. 174 pkt 2) P.p.s.a., dodatkowo wykazania, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na gruncie rozpoznawanej sprawy uwaga ta ma fundamentalne znaczenie, bowiem skarga kasacyjna w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania w zasadzie nie zawiera uzasadnienia a jedynie stawia tezę, że to przewoźnik swoją działalnością stwarza zagrożenie pożarowe. Passus ten nie czyni zadość wymaganiom uzasadnienia wynikającym z art. 176 P.p.s.a. i wobec tego nie może odnieść zamierzonego skutku.

Formułując zarzuty naruszenia prawa materialnego skarga kasacyjna stara się podważyć stanowisko WSA aprobujące pogląd organów Państwowej Straży Pożarnej, wedle którego urządzanie oraz utrzymanie pasów ppoż. wzdłuż linii kolejowych przebiegających w terenach leśnych, obciąża zarządcę kolei.

W myśl art. 17 ust. 1 pkt 3 u.t.k., "Zarządcy i przewoźnicy kolejowi oraz użytkownicy bocznic kolejowych są zobowiązani spełniać warunki techniczne i organizacyjne zapewniające ochronę przeciwpożarową i ochronę środowiska...". Przepis ten ma charakter ogólny, bowiem nie wskazuje w jaki sposób obowiązki w nim wymienione mają być realizowane, ani też nie wymienia żadnych instrumentów prawnych do ich realizacji. Obowiązek sformułowany w powyższym przepisie obejmuje powinność urządzania i utrzymywania pasów ppoż. w sąsiedztwie linii kolejowej, niezależnie od tego, przez jaki teren linia przebiega; dotyczy więc także terenów leśnych. Konkretyzacji obowiązku związanego z ochroną przeciwpożarową dokonano natomiast w Rozdziale 9 ww. ustawy. Zatem istotne uzupełnienie art. 17 ust. 1 pkt 3 u.t.k. stanowi art. 55 ust. 1 pkt 3 tej ustawy gdzie stwierdzono, że "zarządca ma prawo na sąsiadujących z linią kolejową gruntach, za odszkodowaniem urządzać i utrzymywać pasy przeciwpożarowe". Zawarty w tej regulacji zwrot "ma prawo", odnosi się do uprawnienia zarządcy do korzystania z cudzych gruntów w celu realizacji obowiązku wynikającego z art. 17 u.t.k., tj. zapewnienia właściwej ochrony przeciwpożarowej. Przepis art. 55 ust. 1 tej ustawy daje więc zarządcy prawo dysponowania nieruchomością sąsiadującą z torami kolejowymi po to, aby podmiot ten mógł wykonać ciążący na nim z mocy art. 17 ust. 1 ww. ustawy obowiązek zapewnienia przeciwpożarowej ochrony. Posłużenie się w art. 55 ustawy o transporcie kolejowym zwrotem "ma prawo" w żadnym wypadku nie oznacza, że z zakresu obowiązków zarządcy należałoby wyłączyć m. in. urządzanie i utrzymanie pasów ppoż. wzdłuż linii kolejowych. Powyższy zwrot wskazuje na możliwość wykonywania robót związanych z utrzymaniem i urządzeniem pasów na gruncie nienależącym do zarządcy linii kolejowych. Oznacza to uprawnienie do określonego zachowania w stosunku do gruntów sąsiednich, które jest jednocześnie instrumentem realizacji przedstawionego powyżej ogólnego obowiązku zapewnienia ochrony przeciwpożarowej i ochrony środowiska, wynikłej z faktu usytuowania linii kolejowej na obszarach leśnych. Z kolei kwestie dotyczące koniecznych parametrów pasów przeciwpożarowych w sąsiedztwie linii kolejowej, na której prowadzony jest ruch uregulowane są w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie zawierającego stosowną delegację art. 54 ustawy o transporcie kolejowym, w oczywisty sposób wskazując tym samym, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, że obowiązki, które reguluje, odnoszą się do zarządców linii kolejowych, nie zaś do właścicieli lasów.

Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. wydane na mocy art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, w § 38 wymienia ustawy określające podmioty odpowiedzialne za wykonanie pasów przeciwpożarowych. W ust. 1 tego paragrafu stwierdza, że "Lasy położone przy obiektach mogących stanowić zagrożenie pożarowe dla lasu oddziela się od tych obiektów pasami przeciwpożarowymi, utrzymywanymi w stanie zapewniającym ich użyteczność przez cały rok". Natomiast ust. 2 powyższego przepisu stanowi, że podmioty właściwe do wykonywania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych określone są w ustawie o lasach, ustawie o transporcie kolejowym oraz w ustawie o ochronie przeciwpożarowej. Z ustawy o lasach wynika dla ich właścicieli obowiązek wykonania pasów określonych w § 10 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 marca 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów (Dz. U. Nr 58, poz. 405 ze zm.), natomiast w ustawie o transporcie kolejowym i w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. oraz w § 38 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. zawarto regulację dotyczącą pasów przeciwpożarowych usytuowanych w sąsiedztwie linii kolejowych. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że prawidłowo WSA przyjął, że podmiotem właściwym do wykonania i utrzymania pasów przeciwpożarowych oddzielających linie kolejowe od obszarów leśnych, o którym mowa w § 38 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2010 r., jest zarządca infrastruktury kolejowej. Prowadzi to do wniosku, że w żadnym wypadku nie można przypisać WSA naruszenia art. 7 Konstytucji RP.

Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione.

Z tych przyczyn skarga kasacyjna podlega oddaleniu, na podstawie art. 184 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia art. 204 pkt 1 P.p.s.a.