Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 150/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 kpa
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 15, 26, 32,33, 143 u.p.e.a.
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014r. sprawy ze skargi B.T. Sp. z o.o. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia (...) listopada 2012 r., znak: (...) w przedmiocie wezwania do wydania lokali skargę oddala


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie objęte jest postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012 r. znak [...] wydane w postępowaniu egzekucyjnym w przedmiocie wezwania do wydania lokali.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak [...] działając na podstawie art. 143 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.: dalej u.p.e.a.) w zw. art. 18 ust. 1 i art. 26 ust 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego (Dz.U. Nr 42 z 2009 r., poz.340 ze zm.), wezwał [...] Sp. z o.o. do wydania Przedsiębiorstwu Państwowemu "[...]", w celu rozbudowy i przebudowy lotniska użytku publicznego - Portu Lotniczego [...] w [...] - budynku Terminal 1- lokali/pomieszczeń położonych w budynku [...] Portu Lotniczego [...] w [...] przy ul. [...] na działce ew. nr [...] z obrębu [...], oznaczonych jako: lokal użytkowy o numerze technicznym [...] o powierzchni 121,50m (tzw. sklep z akcesoriami) oraz lokal użytkowy o numerze technicznym [...] o powierzchni 120,60m2 (tzw. sklep lotniskowy), pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przymusowego odebrania lokali w dniu [...] sierpnia 2012 r. o godz. 9.00.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że Wojewoda [...]decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. uzupełnioną postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. zezwolił Przedsiębiorstwu Państwowemu "[...]" na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego na części działki Nr [...] położonej w obrębie [...] w [...]. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Następnie organ wskazał, że zgodnie z art. 26 ust 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego, nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności ww. decyzji: 1) zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń w terminie nie dłuższym niż 4 miesiące od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna; 2) uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie.

Do egzekucji obowiązków wynikających z ww. decyzji stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W związku z informacją uzyskaną od Przedsiębiorstwa Państwowego "[...]", iż [...]Sp. z o.o. nie wydała przedmiotowych lokali, Wojewoda [...] zgodnie z przepisami art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji upomnieniem z dnia [...] lipca 2012 r. wezwał [...] Sp. z o.o. do dobrowolnego wykonania w/wym. obowiązku, pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Ponieważ obowiązek nie został wykonany, Wojewoda [...] z urzędu wszczął postępowanie egzekucyjne, a następnie w/wym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. wezwał [...] Sp. z o.o. do dobrowolnego wydania przedmiotowych lokali.

Kolejno organ wyjaśnił, że jest właściwym do rozstrzygnięcia sprawy. Wskazał, że zgodnie z art. 20 § 1 u.p.e.a. organem egzekucyjnym świadczeń o charakterze niepieniężnym jest wojewoda. Zgodnie z art. 26 § 4 powołanej ustawy, jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła [...] Sp. z o.o.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98., poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) w zw. z art. 143 § 2 u.p.e.a., po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. - utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak [...].

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy podzielił argumentację organu I instancji, przywołał treść przepisu art. 17 § 1 u.p.e.a. i podał, że jego kontroli nie podlega zachowanie trybu przedegzekucyjnego, prawidłowość wystawienia tytułu wykonawczego i prowadzonej egzekucji, istnienia podstaw do wstrzymania czynności egzekucyjnych, czy postępowania egzekucyjnego, jego zawieszenia bądź umorzenia. Wymienione zagadnienia strona może bowiem kwestionować poprzez wniesienie odrębnych środków zaskarżenia, tj. zażaleń, zarzutów, czy skarg na czynności egzekucyjne. Powołując się na art. 29 § 1 u.p.e.a. wskazał, że nie ma też uprawnień do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W przypadku, gdy organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem, faza postępowania badania dopuszczalności egzekucji w ogóle nie występuje.

Następnie wskazał, że przez wymagalność należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Obowiązek wynikający z decyzji staje się wykonalny, jeżeli decyzja, którą został nałożony, stała się ostateczna i nie doszło do wstrzymania jej wykonania albo jeżeli decyzja, którą został nałożony, wprawdzie nie jest ostateczna, ale nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności lub jest natychmiast wykonalna z mocy prawa. Wymagalność obowiązku oznacza bowiem, że zobowiązany powinien już wykonać ciążącą na nim skonkretyzowaną powinność, a ponieważ uchyla się od jej dopełnienia, wierzyciel musi żądać zastosowania wobec zobowiązanego środków przymusu, celem wyegzekwowania tej powinności, co zastosowano w rozpoznawanej sprawie w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa.

W omawianej sprawie egzekwowany obowiązek wynika z decyzji Wojewody [...] Nr [...] opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności.

Skutkiem decyzji o nadanym rygorze natychmiastowej wykonalności jest przede wszystkim natychmiastowa jej wykonalność w zakresie wydania posiadania nieruchomości, w tym opróżnienia lokalu i innych pomieszczeń przez dotychczasowego jej właściciela i odpowiednio przez jej dotychczasowego użytkownika, a także przez każdego innego posiadacza nieruchomości, lokalu i innych pomieszczeń. Podkreślenia wymaga, iż skutki rygoru natychmiastowej wykonalności w postaci wydania nieruchomości oraz opróżnienia lokali i innych pomieszczeń nie zostały w ustawie o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego odniesione do konkretnie oznaczonych podmiotów. Oznacza to, że ustawodawca odniósł ten skutek wobec każdego, kto jest posiadaczem nieruchomości, lokalu i innych pomieszczeń. Dlatego też skierowanie przez Wojewodę [...] kontrolowanego postanowienia do skarżącej spółki było działaniem jak najbardziej prawidłowym i uzasadnionym. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego [...] Sp. z o. o. była najemcą lokali wskazanych w przedmiotowym postanowieniu na podstawie zawartych z inwestorem, tj. Przedsiębiorstwem Państwowe "[...] umów najmu z dnia [...] października 2008 r., nr [...] oraz z dnia [...] września 2008 r., nr [...].

Z art. 143 § 1 u.p.e.a. wynika, że warunkiem koniecznym do wydania przez organ egzekucyjny postanowienia wzywającego do wykonania obowiązku wydania nieruchomości jest doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Wierzyciel - którym w przedmiotowym postępowaniu jest Wojewoda [...], będąc jednocześnie organem egzekucyjnym na podstawie art. 26 § 4 u.p.e.a. przystępuje do egzekucji na podstawie wystawionego przez siebie tytułu egzekucyjnego, który odpowiada wymogom art. 27 tej ustawy. Z treści przepisu art. 26 § 4 ustawy egzekucyjnej jednoznacznie wynika, że w przypadku, gdy wierzyciel, będący jednocześnie organem egzekucyjnym, wystawi tytuł wykonawczy, obowiązany jest podjąć czynności w ramach postępowania egzekucyjnego.

Z przepisu art. 143 § 1 u.p.e.a. wynika również, że postanowienie wzywające do wykonania obowiązku wydania nieruchomości, prócz elementów wymienionych w art. 124 k.p.a., musi zawierać: 1) wezwanie do wykonania obowiązku wydania nieruchomości, 2) zagrożenie, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia).

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że w niniejszej sprawie wymogi te zostały spełnione.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu wynika, że egzekucja obowiązku wydania lokali/pomieszczeń położonych w budynku Terminalu 1 Portu Lotniczego [...] w [...] przy ul. [...] na działce ew. Nr [...] z obrębu [...]: lokalu użytkowego o numerze technicznym [...] o powierzchni 121,50 nr (tzw. sklep z akcesoriami) oraz lokalu użytkowego o numerze technicznym [...] o powierzchni 120,60 m2 (tzw. sklep lotniskowy) została wszczęta w dniu [...] sierpnia 2012 r. poprzez doręczenie pełnomocnikowi zobowiązanej spółki odpisu tytułu wykonawczego wraz z postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. wzywającym [...] Sp. z o.o. do wydania przedmiotowych lokali użytkowych, pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przymusowego odebrania tej nieruchomości. Tok prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania egzekucyjnego, do momentu wydania niniejszego postanowienia nie został przerwany lub zakończony, poprzez wydanie przez organ egzekucyjny bądź organ wyższego stopnia postanowienia w przedmiocie zwrotu wierzycielowi tytułu egzekucyjnego, wstrzymania czynności egzekucyjnych czy postępowania egzekucyjnego, jego zawieszenia bądź umorzenia.

Organ wyjaśnił, iż wniosek skarżącej spółki o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego został rozpatrzony postanowieniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. znak: [...], odmawiającym wstrzymania czynności egzekucyjnych zmierzających do wydania omawianych lokali użytkowych w budynku Terminalu 1 Portu Lotniczego [...] w [...] przy ul. [...] - Przedsiębiorstwu Państwowemu "[...]" w celu rozbudowy i przebudowy lotniska użytku publicznego - Portu Lotniczego [...] w [...].

W tej sytuacji w niniejszej sprawie brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 20/2 r., wzywającego do wykonania obowiązku wydania nieruchomości, wynikającego z decyzji Wojewody [...] Nr [...].

Jak wynika z akt sprawy zarzuty formułowane przez skarżącą spółkę nie odnoszą się do prowadzenia egzekucji administracyjnej. Jeszcze raz organ podkreślił, że zarzuty odnoszące się do treści decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...], nie mogą być kwestionowane przez pełnomocnika spółki i w realiach rozpoznawanej sprawy organ egzekucyjny władny był wezwać skarżącą spółkę do opróżnienia lokali.

Decyzja ta nadal pozostaje w obiegu prawnym, podlega wykonaniu i jej zasadność nie może być podważana w postępowaniu egzekucyjnym - bowiem w tym ostatnim istnieje zakaz badania przez organ egzekucyjny zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.).

W takim przypadku bowiem organ, wkraczając w merytoryczne badanie zasadności egzekwowanego obowiązku, podejmowałby się rozpatrywania sprawy rozstrzygniętej w odrębnym postępowaniu i w istocie byłby kolejną instancją rozpatrującą sprawę.

Odnosząc się do podniesionych w zażaleniu przez r.pr. I. J. zarzutów dotyczących nieprawidłowości, które w ocenie podmiotu skarżącego zawiera tytuł wykonawczy, jeszcze raz należy podkreślić, że zgodnie z art. 33 u.p.e.a. mogły one podlegać rozpatrzeniu przez organ egzekucyjny tylko w trybie zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji, nie zaś w postanowieniu wzywającym do wykonania obowiązku wydania nieruchomości.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012 r. złożyła [...] Sp. z o.o. wnosząc o jego uchylenie w całości, uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca Spółka zarzuciła:

1. naruszenie art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a. polegające na nieuwzględnieniu, iż postanowienie Wojewody zostało wydane bez podstawy prawnej, bowiem art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a. nie miał zastosowania z uwagi na to, że:

-postanowienie Wojewody zostało wydane przedwcześnie, tj. zanim zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne co stanowiło naruszenie art. 143 § 1 w zw. z art. 17 § 1 w zw. z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.,

-postanowienie Wojewody zostało skierowane do podmiotu (Skarżącej), który nie był zobowiązany do wykonania obowiązku podlegającemu egzekucji w trybie tej ustawy, co stanowiło naruszenie art. 143 § 1 pkt 2 w zw. z art. 1 a pkt 20 u.p.e.a.,

-postanowienie Wojewody zostało wydane w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie wadliwego tytułu egzekucyjnego w sytuacji, w której organ egzekucyjny nie był uprawniony do przystąpienia do egzekucji, co stanowiło naruszenie art. 29 § 2 w zw. z art. 27 § 1 w zw. z art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a.,

2. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, a to poprzez wadliwe ustalenie, że:

-Tytuł Wykonawczy nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. został Skarżącej skutecznie doręczony, podczas gdy w aktach sprawy brak jest dowodów na tę okoliczność, zaś znajdujący się w aktach formularz zwrotnego potwierdzenia odbioru nie potwierdza, by doszło do skutecznego doręczenia zgodnie z wymogami art. 39 k.p.a.,

-obowiązek określony w postanowieniu Wojewody wynika z decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. opatrzonej klauzulą wykonalności, podczas gdy w przedmiotowej decyzji brak jest orzeczenia w przedmiocie jakiegokolwiek obowiązku Skarżącej.

3. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 8, art. 9, art. 124 § 1 i 2 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego postanowienia.

W skardze, która jest rozwinięciem podanych wyżej zarzutów, skarżąca Spółka wskazała, że organ nie odniósł się do wszystkich twierdzeń i zarzutów zażalenia.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.

Uczestnik postępowania - Przedsiębiorstwo Państwowe "[...]" w [...] wniosło o oddalenie skargi w całości jako pozbawionej podstaw prawnych i faktycznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przypomnieć należy, że przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie wzywające do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego.

Pełnomocnik stawia w/wym postanowieniu zarzut, że zostało wydane bez podstawy prawnej, albowiem w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 143 § 1 w zw. z art. 17 § 1 w zw. z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. W ocenie pełnomocnika nie doszło bowiem do doręczenia tytułu wykonawczego, a zaskarżone postanowienie wydano w sprawie przedwcześnie.

Stanowisko pełnomocnika Skarżącej Spółki nie jest prawidłowe.

W sprawie doszło do skutecznego doręczenia zarówno tytułu wykonawczego jak i postanowienia wzywającego do dobrowolnego wykonania obowiązku egzekucyjnego.

W świetle art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego, przez pracowników lub przez inne upoważnione osoby. Z przepisu art. 39 k.p.a. nie wynikają żadne ograniczenia w wyborze podmiotów dokonujących doręczenia, jak również nie można uznać za wiążącą w wyborze kolejność ich wymienienia w przepisie. Wszelkie pisma, w tym decyzje i postanowienia, powinny być doręczone przede wszystkim skutecznie. Skuteczność doręczenia pisma obciąża organ administracji publicznej. To na nim spoczywa obowiązek dochowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

W rozpatrywanej sprawie nie można mieć wątpliwości, co do skuteczności doręczenia przesyłki. Po pierwsze wskazać należy, że na tzw. "zwrotnym poświadczeniu odbioru widnieje w miejscu przeznaczonym na "podpis odbiorcy" dosyć czytelny podpis "[...]" oraz podłużna pieczątka [...] zawierająca dane adresowe oraz numery REGON I NIP. Po drugie, należy stwierdzić, że o faktycznym odbiorze dokumentów, które zawierała przesyłka opatrzona zwrotnym poświadczenie odbioru tj. postanowienia z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz tytułu wykonawczego datowanego na ten sam dzień, świadczy wniesienie przez Skarżącą z zachowaniem ustawowych terminów, dopuszczalnych środków zaskarżenia w/wym aktów.( zarzutów z art. 33 u.p.e.a. i zażalenia). Wprawdzie na zwrotnym poświadczeniu odbioru brak jest pieczątki Poczty Polskiej, albo nazwiska, uprawnionego do doręczeń, pracownika organu, to jednak powyższe nie zmienia faktu, że doręczenia dokonano skutecznie, a Skarżąca, w oparciu o doręczone orzeczenia, wywiodła prawne środki zaskarżenia

Jeśli Skarżąca Spółka miała wątpliwości, co do osoby doręczającej przesyłkę winna odmówić jej przyjęcia. W sytuacji jednak, gdy korespondencję odebrała i wywiodła w terminie środki zaskarżenia, to nie sposób wbrew oczywistym faktom, przyjąć że do odbioru korespondencji nie doszło.

Przepis art. 39 k.p.a. nakłada na organ określone obowiązki, które mają zagwarantować bezpieczeństwo i kontrolę doręczania przesyłek. Wyrazem prawidłowości doręczenia winno być właściwie wypełnione zwrotne poświadczenie odbioru tzw. "zwrotka". Niedopełnienie obowiązków wskazanych w tym przepisie, czy też brak stosownych informacji na "zwrotce" w sytuacjach wątpliwych, winno prowadzić do oceny prawidłowości doręczenia w sposób korzystny dla adresata. W okolicznościach tej sprawy nie zachodzą wątpliwości, co do doręczenia wezwania, tym samym nie ma znaczenia dla sprawy brak informacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru o osobie, która dostarczyła przesyłkę.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut "przedwczesności wydania" postanowienia z dnia [...] sierpnia 2012 r.

Należy przypomnieć, że pełnomocnik wywodzi, iż wobec doręczenia tytułu wykonawczego łącznie z postanowieniem w dniu [...] sierpnia 2012 r., doszło do naruszenia prawa, albowiem przedmiotowe postanowienie wydano w dniu [...] sierpnia 2012 r., tj. zanim wszczęto postępowanie egzekucyjne. Pełnomocnik Skarżącej nie ma racji.

Wszczęcie postępowania egzekucyjnego, zgodnie z art. 26 §1 u.p.e.a. następuje poprzez złożenie wniosku egzekucyjnego do komornika sądowego. Wniosek egzekucyjny musi spełniać warunki stawiane pismu procesowemu, tak więc musi zawierać wskazanie Komornika do którego jest kierowany, oznaczenie wierzyciela z imienia i nazwiska (lub nazwę przedsiębiorstwa) i jego adres. Jednak w sytuacji, gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje on z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (§ 4 w/wym przepisu).

W rozpatrywanej sprawie organ z zachowaniem wymogów art. 15 u.p.e.a. przystąpił do egzekucji polegającej na wyegzekwowaniu obowiązku polegającego na odebraniu nieruchomości (lokalu). Stosownie do treści art. 143 § 1 u.p.e.a. egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 u.p.e.a. oraz postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia). Z treści w/wym przepisu wynika, że czynności tych należy dokonać równocześnie.

Nie sposób zatem, zgodzić się z twierdzeniem pełnomocnika Skarżącej o przedwczesności postanowienia Wojewody, skoro bowiem przepis art. 143 u.p.e.a. dopuszcza możliwość doręczenia tytułu wykonawczego łącznie z postanowieniem o wezwaniu do wykonania obowiązku, to jest oczywiste, że koniecznym warunkiem doręczenia takiego postanowienia jest uprzednie jego wydanie (sporządzenie).

W rozpatrywanej sprawie postanowienie i tytuł wykonawczy zostały wydane w dniu [...] sierpnia 2012 r. i doręczone ( jak wynika ze zwrotnego poświadczeniu odbioru ) także w dniu [...] sierpnia 2012 r. Zważywszy na tożsamość daty wystawienie tytułu wykonawczego i postanowienia oraz tożsamość daty ich doręczenia, należy stwierdzić, że w sprawie dochowany został wymóg równoczesności doręczenia w/wym aktów stosownie do treści art. 143 §1 k.p.a. Tym samym zarzut naruszenia tego przepisu przez organ należy uznać za chybiony.

Jak słusznie wskazał organ, pozostałe zarzuty wskazywane w skardze (dotyczące treści egzekwowanego obowiązku i zobowiązanego z decyzji) nie mogą być przedmiotem postępowania w rozpatrywanej sprawie, albowiem stanowią w istocie zarzuty w rozumieniu art. 33 u.p.e.a. Należy nadmienić, że okoliczności te były przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2013 r. sygn. akt. VII SA/Wa 855/13.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.