Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 621/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1c
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 122, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Górska Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) asesor WSA Anna Janowska Protokolant referent Elżbieta Parda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi L. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej jako organ I instancji, Naczelnik), w rezultacie przeprowadzonej kontroli podatkowej oraz postępowania podatkowego, określił L. L. (dalej jako strona, podatniczka, skarżąca) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 rok w kwocie 47.255 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w złożonym zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36 za 2014 r. strona wykazała z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej: przychód - 154.983,89 zł, koszty uzyskania przychodu - 343.817,47 zł oraz stratę - 188.833,58 zł. Natomiast z podatkowej księgi przychodów i rozchodów (dalej pkpir), wynikały: przychody w kwocie 155.777,08 zł oraz koszty uzyskania przychodów (z uwzględnieniem remanentu początkowego i końcowego) w wysokości 295.301,21 zł. Zatem w rezultacie porównania wartości wynikających z pkpir z kwotami wykazanymi w zeznaniu podatkowym PIT-36 za 2014 r. organ stwierdził, iż zaniżono przychody o kwotę 793,19 zł oraz zawyżono koszty uzyskania przychodów o kwotę 48.516,26 zł.

Organ I instancji zaznaczył, iż w toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego strona nie przedłożyła dokumentów, na podstawie których dokonano wpisów do podatkowej księgi przychodów i rozchodów w zakresie przychodów. Uznał, że przedłożony przez podatniczkę (przy piśmie z 29.07.2019 r.) wydruk zakończonych aukcji nie może być uznany za miarodajny dowód, potwierdzający uzyskane przychody ze sprzedaży internetowej bowiem nie można stwierdzić czy dotyczy on transakcji strony i czy jest kompletny, a sumy kwot za poszczególne miesiące nie odzwierciedlają kwot zaewidencjonowanych w pkpir. Wskazał, że z pisma Spółki A z 8.04.2019 r. wynika, że od 15.06.2011 r. strona była zarejestrowanym użytkownikiem portalu [...], za pośrednictwem którego dokonywała sprzedaży towarów handlowych, posługując się nickiem: [...].Ustalił, że do celów prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie handlu internetowego w badanym roku podatniczka wykorzystywała cztery rachunki bankowe w banku A. Na przedmiotowe rachunki bankowe dokonywane były wpłaty za towary handlowe bezpośrednio przez klientów strony oraz przez: firmę zajmującą się pośrednictwem finansowym przy transakcjach internetowych ([...]), urzędy pocztowe i firmy kurierskie dostarczające towar za pobraniem ([...]). Jednocześnie stwierdził, że wpłaty z tytułu sprzedaży internetowej dokonane na rachunek strony zawierają koszty przesyłek towaru.

Organ podatkowy uznał, że strona uzyskała przychody z działalności gospodarczej w dacie otrzymania należności (wpływu na rachunek bankowy). Jednakże w przypadku przesyłek niepobraniowych, dostarczonych przez Spółkę C w miesiącach czerwiec-grudzień 2014 r., za daty uzyskania przychodów w ww. okresie przyjął daty doręczenia towarów kupującym (z uwagi na brak informacji na jaki rachunek bankowy wpłynęły wpłaty za towar). Stwierdził również, że w pkpir strona pomniejszała kwoty przychodów o kwoty kosztów przesyłek przelanych przez klientów (wykazując przychód w ujemnej kwocie), jednocześnie ewidencjonując w kosztach poniesione koszty przesyłek, przez co zaniżała kwoty przychodów. Ponadto ustalił, że w pkpir za miesiące czerwiec - grudzień 2014 r. podatniczka nie ewidencjonowała żadnych przychodów ze sprzedaży internetowej. Natomiast z informacji uzyskanej od Spółki C (poprzednia nazwa [...]) wynika, że Spółka w 2014 r., w ramach usług na rzecz firmy strony, doręczyła 4992 przesyłki, w tym w okresie czerwiec - grudzień 2014 r. - 3194. Przesyłki dotyczyły sprzedanej przez stronę odzieży dziecięcej. Były to przesyłki pobraniowe oraz niepobraniowe (w zdecydowanej większości). Kwoty za przesyłki pobraniowe, które Spółka C przelewała na rachunek Podatniczki w Banku A, organ I instancji przyjął jako przychód z działalności gospodarczej. Natomiast z uwagi, że na rachunkach bankowych strony w Banku A brak jest wpłat za wszystkie doręczone przez ww. Spółkę przesyłki niepobraniowe, za przychody z działalności gospodarczej przyjęto wartość doręczonych w miesiącach czerwiec - grudzień 2014 r. przesyłek niepobraniowych bez kosztów tych przesyłek. Jednocześnie do przychodów z tytułu prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej organ podatkowy nie wliczył przelanych przez Spółkę C, na rachunek bankowy strony kwot z tytułu przesyłek pobraniowych: 100 zł (przelew 29.05.2014 r.) i 185 zł (przelew 5.06.2014 r.) uznając, że sprzedaż części samochodowej i obuwia miała charakter prywatny tj. niezwiązany z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą.

W ocenie Naczelnika, podatniczka uzyskiwała przychody ze sprzedaży internetowej przez cały badany rok, a nie tylko w okresie styczeń - maj 2014 r., na co wskazują zapisy w pkpir. O powyższym, zdaniem organu podatkowego, świadczą m.in.:

- faktury wystawione przez Spółkę C w miesiącach luty - grudzień 2014 r. na rzecz strony za usługi kurierskie (łącznie 23); - specyfikacje do ww. faktur, z których wynika ilość doręczonych przez ww. Spółkę przesyłek (w 2014 r. łącznie 4992, w tym w okresie od czerwicą do grudnia 2014 r. - 3194);

- zestawienia doręczonych przez Spółkę C towarów sprzedanych przez stronę; - zatrudnienie przez podatniczkę w spornym roku trzech pracowników i wypłacanie im wynagrodzeń (ewidencjonowanych w pkpir jako pozostałe wydatki), do których otrzymywała dofinansowanie z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych;

- ponoszone przez stronę i zaewidencjonowane w pkpir w okresie styczeń - grudzień 2014 r. opłaty z tytułu czynszu za lokale, energię elektryczną i usługi telekomunikacyjne;

- dokonywane przez stronę w każdym miesiącu 2014 r. zakupy towarów handlowych, zaewidencjonowane w pkpir.

Organ I instancji nie dał wiary wyjaśnieniom strony, że część z wykonanych operacji na jej rachunkach bankowych (bez wskazania, które konkretnie) dotyczy pełnomocnika, który wykonywał te operacje w swoim imieniu oraz na swoją rzecz.

W świetle powyższego za przychody z tytułu dokonanej przez stronę w 2014 r. sprzedaży internetowej przyjął:

1) kwoty wpłacone na jej rachunki bankowe przez firmy pośredniczące w dostawach sprzedanych towarów "za pobraniem" ([...]), łącznie z wpłatami stanowiącymi koszty wysyłek;

2) kwoty wpłacone na jej rachunki bankowe bezpośrednio przez kupujących oraz przez kupujących za pośrednictwem Spółki B i UP - miesiące od stycznia do maja 2014r.;

3) kwoty stanowiące wartość sprzedanych towarów, doręczonych przez Spółkę C jako tzw. przesyłki niepobraniowe (opłacone przez kupujących przed doręczeniem), wyliczone w oparciu o dane przekazane przez [...]- miesiące od czerwca do grudnia 2014 r;

4) kwoty dokonanych zwrotów (np. odstąpienie od transakcji), o które pomniejszono wyliczone przychody; 3/28 tj. łącznie 497.990,71 zł.

Organ podatkowy wskazał, że ze względu na przekroczenie w marcu 2014 r. kwoty sprzedaży w wysokości 150.000 zł, strona stała się podatnikiem podatku od towarów i usług, a w konsekwencji powinna była zarejestrować się jako czynny podatnik, zacząć prowadzić stosowne ewidencje i składać deklaracje VAT, czego jednak nie uczyniła. Zaznaczył, że dokonując sprzedaży internetowej w spornym roku strona nie wystawiała faktur VAT, w których wykazywałaby należny podatek od towarów i usług, nie złożyła deklaracji \/AT-7, w których zadeklarowałaby ten podatek, jak również nie wydano wobec podatniczki decyzji określającej wysokość należnego z tytułu dokonanych transakcji podatku od towarów i usług. Zatem określony w decyzji przychód z tytułu sprzedaży internetowej nie został pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Ponadto, w zakresie przychodów organ podatkowy ustalił, że na rachunek Strony w Banku A w spornym roku wpływały kwoty przelewane przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, tytułem dofinansowania w ramach programu pomocowego - łącznie 34.723,11 zł. Strona zaewidencjonowała w pkpir za 2014 r. kwoty dotacji z PFRON - łącznie 34.388,66 zł, jako koszty uzyskania przychodów ze znakiem "minus". Organ I instancji uznał, że otrzymane przez podatniczkę dotacje stanowią przychód z działalności gospodarczej. W konsekwencji ustalił, że przychód strony z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w 2014 r. wyniósł 532.713,82 zł (497.990,71 + 34.723,11).

Naczelnik ustalił, że strona poniosła w analizowanym roku koszty uzyskania przychodu w wysokości 351,337,60 zł, a nie jak wykazała w zeznaniu podatkowym PIT-36 za 2014 r. - 343.817,47 zł. Wskazał, iż różnica w kwocie 7.520,13 zł wynika z: 1. zaniżenia kosztów uzyskania przychodów o kwoty:

- 34,388,66 zł, poprzez zaewidencjonowanie w pkpir ze znakiem "minus" otrzymanych kwot dotacji z PFRON,

- 29,789,89 zł, poprzez niezaewidencjonowanie w pkpir wszystkich faktur wystawionych na rzecz strony przez Spółkę C za usługi kurierskie;

2. zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwoty:

- 48.516,26 zł, poprzez wykazanie w zeznaniu podatkowym PIT-36 za 2014 r. kwoty kosztów uzyskania przychodów - 343.817,47 zł, zamiast w wysokości wynikającej z pkpir z uwzględnieniem remanentów, tj. w kwocie 295.301,21 zł;

-2.301,08 zł, poprzez zaewidencjonowanie w pkpir (zakup towarów handlowych) faktury VAT nr 14/2014 z 5.06.2014 r. wystawionej przez B. D., na rzecz innego podmiotu, tj. A. L., dotyczącej nabycia 120 szt. strojów kąpielowych,

- 5.841,08 zł, poprzez zaewidencjonowanie w pkpir (pozostałe wydatki) faktur VAT, dotyczących zakupów artykułów spożywczych, kosmetyków, środków czystości i innych artykułów na prywatne potrzeby, niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Uznał zatem, że wydatki w kwocie 8.142,16 zł nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Wobec powyższego organ podatkowy stwierdził, że strona z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w badanym roku poniosła koszty uzyskania przychodu w łącznej kwocie 351.337,60 zł, na które składają się:

- remanent początkowy -106.675,17 zł, - zakup towarów handlowych i materiałów wg cen zakupu -152.501,45 zł, - koszty uboczne zakupu - 5.822,57 zł, - remanent końcowy -108.750,75 zł, - pozostałe wydatki -195.089,16 zł.

Organ I instancji wskazał, że w protokole badania ksiąg zawartym w protokole kontroli z 30.08.2019 r. stwierdzono, że prowadzona przez stronę podatkowa księga przychodów i rozchodów za 2014 r. prowadzona była nierzetelnie w części dotyczącej przychodów i kosztów uzyskania przychodu. Jednakże na podstawie art. 23 § 2 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa organ odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Uznał bowiem, że dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku kontroli i postępowania podatkowego odzwierciedlają rzeczywisty przebieg zdarzeń i pozwalają na prawidłowe określenie podstawy opodatkowania. Ponadto, w oparciu o historię rachunku bankowego w Banku A ustalił, że strona w 2014 r. dokonała wpłat na rzecz ZUS, tytułem składek na ubezpieczenie zdrowotne, w łącznej kwocie 6.938,22 zł. Po odliczeniu od powyższej kwoty składek za pracowników w kwocie 3.686,57 zł (wynikających z wystawionych informacji PIT-11), obliczono wysokość składek zdrowotnych przypadających na stronę, tj. 3.251,65 zł. Organ I instancji wskazał, że łączna kwota składek na ubezpieczenie zdrowotne podlegająca odliczeniu od podatku wynosi 4.252,53 zł (2.800,03 zł - 7,75% podstawy + składka pobrana przez ZUS w kwocie 1.452,50 zł), a nie jak wykazano w zeznaniu podatkowym PlT-36 za 2014 r. - 2.817,54 zł.

W konsekwencji powyższego Naczelnik stwierdził, że strona uzyskała w 2014 r. przychód/dochód z emerytury-renty -18.741,42 zł oraz dochód z działalności gospodarczej -181.376,22 zł oraz określił podatek należy w wysokości 47.255 zł.

Dyrektor Izby administracji skarbowej (dalej jako organ odwoławczy, Dyrektor) decyzją z dnia [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 rok w kwocie 32.724 zł.

W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności organ odwoławczy zbadał kwestię przedawnienia spornego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. Powołując się na treść art. 59 § 1 pkt 9, 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej jako O.p.), art. 45 ust. 1 i ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej jako u.p.d.o.f.), wskazał że zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2014 (PIT-36) podatniczka była zobligowana złożyć w terminie do 30.04.2015 r. W tej dacie upływał również termin płatności podatku. W konsekwencji zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. winno ulec przedawnieniu z dniem 31.12.2020 r.; o ile nie nastąpiło przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia w wyniku wystąpienia jednej z okoliczności wymienionych w art. 70; bądź art. 70a O.p. W rozpatrywanej sprawie, stosownie do przepisów art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c O.p., 14.09.2020 r. doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r., w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego o czyn z art. 56 § 2 w zb. z art. 76 § 3 w zb. z art. 61 § 1 w zw. z art. 6 § 2 i art. 7 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 19 ze zm.). Podatniczka, na podstawie art. 70c O.p., 30.09.2020 r. została zawiadomiona o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w związku z wystąpieniem przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Przedmiotowe postępowanie karne skarbowe nie zostało do chwili obecnej prawomocnie zakończone.

W ocenie organu odwoławczego, zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że w badanej sprawie nie doszło do instrumentalnego wykorzystania art. 70 § 6 pkt 1 O.p., z naruszeniem zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 § 1 ww. ustawy. Kontrola podatkowa dotycząca przestrzegania przepisów prawa w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za sporny rok została wszczęta wobec strony 21.03.2019 r., a zakończona 30.08.2019 r. Postępowanie podatkowe w przedmiotowym zakresie wszczęto 29.01.2020 r. Natomiast decyzja organu podatkowego określająca zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. została wydana [...]. Zatem dopiero od tego momentu znana była kwota uszczuplenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. Powyższe uzasadniało z kolei wszczęcie postępowania karnego skarbowego i postawienie zarzutów stronie (14.09.2020 r.), które wiążą się z powstaniem zaległości wynikającej z tej decyzji (45.891 zł). W toku postępowania karnego skarbowego przeciwko stronie, podjęte zostały następujące czynności karnoprocesowe. Postanowieniem z [...] Naczelnik wszczął dochodzenie w sprawie nierzetelnego prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2014 r., podania nieprawdy oraz podania danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym i wprowadzenia w błąd Naczelnika w złożonym zaznaniu PIT-36 za 2014 r. poprzez zaniżenie przychodu z działalności gospodarczej o łączną kwotę 377.729,93 zł oraz narażenia na uszczuplenie w kwocie 45.891 zł i narażenia na nienależny zwrot w kwocie 1.364 zł podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną na własny rachunek. W tym samy dniu wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów stronie. Pismem z 15.09.2020 r. ww. organ zawiadomił podatniczkę, na podstawie art. 70c O.p., o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. Następnie [...] ogłoszono postanowienie o przedstawieniu zarzutów i przesłuchano podejrzaną oraz wydano zarządzenie o wydaniu kopii dokumentów z akt sprawy. Dnia 13.10.2020 r. sporządzono uzasadnienie postanowienia o przedstawieniu zarzutów oraz wniosek o powołanie biegłych lekarzy. Z kolei [...] wydano postanowienie o zasięgnięciu opinii biegłych, a 23.10.2020 r. zarządzenie o wyznaczeniu podejrzanej obrońcy z urzędu. Dnia 19.11.2020 r. została wydana opinia przez biegłych. Kolejno 3.12.2020 r. wydano zarządzenie o cofnięciu podejrzanej wyznaczenia obrońcy z urzędu, a 14.12.2020 r. postanowienie o przedłużeniu okresu trwania dochodzenia. Dnia 19.01.2021 r. skierowano do innego urzędu skarbowego wniosek o udzielenie pomocy przy dokonaniu czynności procesowej przesłuchania świadka. W toku ww. postępowania przesłuchano świadków: D. D. (22.12.2020 r), M.L. (27.01.2021 r.) oraz A. S. (01.03.2021 r.). Dnia 2.03.2021 r. wydano zarządzenie o odstąpieniu w części od stosowania przepisów art. 148a § 3 Kodeksu postępowania karnego. Następnie 3.03.2021 r. wydano zarządzenie o udostępnieniu akt i umożliwieniu sporządzenia kopii z akt postępowania sporządzono protokół z udostępnienia materiałów dochodzenia i sporządzenia fotokopii akt. Dnia [...] wydano postanowienie o zawieszeniu dochodzenia, które zostało zatwierdzone 11.03.2021 r. Natomiast 24.03.2021 r. wydano zarządzenie o udostępnieniu akt postępowania tut. organowi. Zatem ww. czynności podejmowane kolejno w toku przedmiotowego dochodzenia, w szczególności przedstawienie zarzutów podejrzanej, przesłuchanie podejrzanej, jak również świadków potwierdzają, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego 14.09.2020 r. było uzasadnione podejrzeniem popełnienia czynu zabronionego przez stronę i nie miało na celu wyłącznie zawieszenia biegu terminu przedawnienia spornego zobowiązania podatkowego.

W dalszej części Dyrektor przytoczył treść art.: art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 9 ust. 1, art. 9 ust. 1a i ust. 2, art. 9a ust. 1, art. 14 ust. 1, ust. 1c i ust. 2 pkt 2, art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 2, art. 27 ust. 1, art. 27b ust. 1 pkt 1 lit. a i b, art. 27b ust. 2 u.p.d.o.f., wskazując, że spór w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia czy podatniczka prowadziła działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży towarów przez internet przez cały rok 2014 jak twierdzi organ I instancji, tj. od stycznia do grudnia, czy tylko w miesiącach styczeń - maj tego roku jak wskazuje strona. A w konsekwencji czy w okresie czerwiec - grudzień 2014 r. uzyskiwała z tego tytułu przychody i ponosiła koszty uzyskania przychodów.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo uznał, że strona prowadziła działalność gospodarczą w zakresie internetowej sprzedaży towarów przez cały sporny rok, uzyskiwała z tego tytułu przychody i ponosiła koszty uzyskania przychodów związane z tą działalnością. Podkreślono przy tym, że podatniczka na etapie postępowania odwoławczego nie uczestniczyła w nim czynnie. Mimo prawidłowo doręczonego wezwania z 10.11.2020 r. nie odpowiedziała na pytania przedstawione w ww. piśmie oraz nie przedłożyła żądanych dowodów. Z kolei ponowne wezwanie z 7.01.2021 r. nie zostało przez stronę podjęte w terminie. Strona nie skorzystała również z możliwości wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego (zawiadomienie o wyznaczeniu terminu z 7.06.2021 r. zostało prawidłowo doręczone). Odwołująca zachowała zatem bierną postawę i nie poczyniła jakichkolwiek starań w celu wyjaśnienia spornych kwestii. W tym kontekście zauważono, że ciążący na organach podatkowych obowiązek poszukiwania dowodów nie jest nieograniczony. Wprawdzie z przedłożonego przez podatniczkę wykazu zakończonych aukcji, stanowiącego podstawą zapisów w zakresie przychodów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów (jak również z zestawienia transakcji sprzedaży przesłanego przez Spółkę A) wynika, że transakcje sprzedaży były przeprowadzane tylko w miesiącach styczeń - maj 2014 r. Jednak ze zgromadzonych w sprawie pozostałych dowodów wynika, iż również w kolejnych miesiącach spornego roku sprzedaż była przez firmę strony realizowana.

Jak słusznie zauważył organ I instancji, fakt prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej przez cały 2014 r. potwierdzają w szczególności dowody przesłane przez [...] (poprzednia nazwa Spółka C), z którą jak wskazano wyżej strona zawarła umowę na świadczenie usług przewozowych i pocztowych, w tym: - faktury VAT wystawione przez ww. Spółkę na rzecz strony w miesiącach luty - grudzień 2014 r., - specyfikacje do tych faktur, - zestawienie przesyłek realizowanych na rzecz firmy strony w okresie od lutego do grudnia 2014 r. Faktury VAT i specyfikacje wskazują, że nabywcą usług kurierskich była firma strony, ze specyfikacji wynika ponadto, że osobą nadającą przesyłki była A. L. (pracownik i córka strony). Powyższe znajduje potwierdzenie w zestawieniu przesyłek. Przy czym organ nie podzielił zdania strony, że powyższe wskazuje jedynie kto był zlecającym, a nie sprzedającym oraz na opis zleceń, a nie sprzedanych towarów. Firma strony zajmowała się internetową sprzedażą towarów, a ze Spółką C miała podpisaną umowę dotyczącą usług przewozowych i pocztowych. Nielogiczne oraz niepoparte żadnymi dowodami są zatem wyjaśnienia strony, że ww. Spółka doręczała towary na zlecenie strony, ale nie były to towary przez nią sprzedane.

Jednocześnie o prowadzeniu przez firmę podatniczki działalności od stycznia do grudnia 2014 r. świadczą następujące okoliczności: zatrudnienie pracowników w ww. okresie, wynajmowanie lokalu przez cały sporny rok, jak również zmiana wynajmowanego lokalu na większy (umowa najmu podpisana we wrześniu 2014 r.) oraz zakup towarów handlowych w każdym miesiącu spornego roku (w tym także na podstawie załączonych do odwołania faktur \/AT). Za niewiarygodne Dyrektor uznał wyjaśnienia strony; że jej pracownicy w okresie od czerwca do grudnia 2014 r. (tj. przez 7 miesięcy) zajmowali się wyłącznie przeprowadzką (z O. do W., a następnie na terenie W.). Ze znajdujących się w aktach sprawy protokołów przesłuchań świadka – D. D. oraz wyjaśnień A. S. (pracowników firmy) nie wynika, żeby strona w trakcie 2014 r. zaprzestała sprzedaży towarów, a ww. osoby zajmowały się w tym czasie tylko przeprowadzką. D. D. przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że świadczył pracę w firmie strony od listopada 2011 r, do końca 2019 r. i był zatrudniony jako magazynier. Do jego obowiązków należało przyjmowanie paczek od różnych dostawców oraz ich rozpakowywanie i układanie. Wskazał, że w okresie od listopada 2011 r, do końca 2014 r. pracował w O., a od stycznia 2015 r. dojeżdżał do pracy do W.

Świadek zeznał, że strona w całym 2014 roku zamawiała towary, a potem wysyłała je do klientów. Wskazał, że pod koniec stycznia 2015 r. wszystkie towary, ubranka i kartony zostały przeniesione do W. Natomiast przez cały 2014 r. dostawa towarów i pakowanie ubranek dziecięcych do klientów odbywały się w O. Świadek podał, że przeprowadzka trwała około 1 miesiąca. W 2015 r. przeniósł się do W. i tam świadczył pracę dla strony.

Natomiast A. S. wyjaśniła, że w firmie strony pracowała od początku 2012 r. do końca 2019 r. i była zatrudniona na stanowisku specjalisty ds. obsługi klienta. Do jej zadań należała obsługa procesu sprzedaży, reklamacji, zwrotów, informacji dla klienta, portalu aukcyjnego oraz tworzenie oferty. Odpowiadała także za odbiory jakościowe przesłanych rzeczy, zapakowanie ubrań w folie, które następnie przekazywała do magazyniera. W niewielkim zakresie poprawiała również uszkodzone ubrania. Wskazała, że w 2014 r. jej praca nie odbiegała od ww. rutynowych obowiązków. Natomiast w innych latach, jak np. w 2015 r. zajmowała się również innymi obowiązkami (m. in. koordynacją remontów).

Odnosząc się do twierdzeń strony, że przesyłki realizowane w okresie czerwiec - grudzień 2014 r. wykonywane były na rzecz innej działalności Dyrektor zauważył, że nie są one poparte żadnymi dowodami. Strona przede wszystkim nie wskazała nazwy tej działalności, kto ją prowadził, jak również, które faktury VAT wystawione przez firmę kurierską oraz dokonane pobrania dotyczyły innego podmiotu. Nie przedłożyła również wystawionych na rzecz tej innej działalności refaktur dotyczących usług kurierskich. Z przedstawionych względów, wyjaśnienia strony uznano za gołosłowne. Z kolei wyjaśnienia A. S. - pracownika firmy strony i jej córki, w niniejszej kwestii są bardzo ogólnikowe. Wskazała ona jedynie, że w dużym zakresie przesyłki realizowane były na rzecz innego podmiotu, tj. A. L. Dodatkowo podkreślić jednak należy, że z historii wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że ww. przedsiębiorca posiadał zawieszoną działalność gospodarczą w okresie: od 31.10.2013 r. do 18.05.2014 r. oraz od 29.09.2014 r. do 30.03.2015 r., a zatem w spornym roku prowadził działalność jedynie przez okres niecałych 5 miesięcy. Zaś z uwagi na to, że zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. uległo przedawnieniu z dniem 31.12.2020 r., nie było już możliwe przeprowadzenie kontroli podatkowej wobec A. S. (poprzednie nazwisko L.) i zweryfikowanie dokumentacji dotyczącej prowadzonej przez nią działainości [...], w kontekście złożonych wyjaśnień.

Zarzut, iż organ I instancji pominął fakt, że transakcje na rachunku bankowym wykonywał pełnomocnik (przelewy przychodzące i wychodzące na podobne kwoty) i nie dotyczą one prowadzonej działalności (mają charakter prywatny), w ocenie organu odwoławczego, jest bezzasadny. Strona przede wszystkim nie wyjaśniła (mimo wezwania tut. organu), do których posiadanych w 2014 r. rachunków bankowych zostało ustanowione pełnomocnictwo, kto był pełnomocnikiem, jaki był zakres pełnomocnictwa oraz które transakcje stanowiły prywatne operacje pełnomocnika. Natomiast A. S. podała , że posiadała pełnomocnictwo do wszystkich rachunków bankowych firmy strony w Banku A (4 lub 5, jednakże nie pamięta ich numerów). W ramach posiadanego pełnomocnictwa mogła wykonywać wszystkie operacje bez żadnych ograniczeń, także do wykonywania operacji na swój rachunek. Nie wskazała jednak, które operacje na rachunkach bankowych firmy zostały wykonane przez nią oraz jaki miały charakter. W świetle powyższego uznano, że brak jest podstaw do uznania, że transakcje na rachunkach bankowych strony w Banku A, nie dotyczyły prowadzonej działalności gospodarczej lecz miały charakter prywatny. Podkreślono przy tym, że przychód strony w miesiącach styczeń - maj 2014 r. został ustalony przez organ I instancji w oparciu o wpłaty klientów i firm pośredniczących w dostawach towarów na rachunki bankowe. Zatem bez znaczenia w tej kwestii są ewentualne operacje pełnomocnika na rachunku bankowym (przelewy przychodzące i wychodzące), nie mają one bowiem wpływu na wyliczenie kwoty przychodu.

Organ I instancji przyjął, że kwoty pobrane przez Spółkę C (przesyłki pobraniowe), tj. wpłaty za sprzedane towary wraz z opłatami za przesyłkę, a następnie przelane na rachunek bankowy Strony w Banku A, stanowią przychód z działalności gospodarczej (łącznie 30.569,97 zł). Natomiast w odniesieniu do przesyłek niepobraniowych doręczonych przez Spółkę C (po opłaceniu przez kupujących), z uwagi na to, że z analizy historii rachunków bankowych w Banku A wynika, iż brak jest wpłat za wszystkie ww. przesyłki, za przychody z działalności gospodarczej w miesiącach czerwiec - grudzień w 2014 r. organ przyjął wartość doręczonych przesyłek niepobraniowych (bez kosztów przesyłek ze względu na brak danych), na podstawie dokumentów przesłanych przez Spółkę D. Mimo, że w czerwcu i lipcu 2014 r. na rachunkach bankowych odnotowano jeszcze wpłaty klientów (odpowiednio 1.534,63 zł i 390,24 zł), organ przyjął w tych miesiącach przychód wyłącznie na podstawie ww. dowodów Spółki D, z pominięciem powyższych wpłat. Zdaniem organu odwoławczego stanowisko takie jest prawidłowe. Ponownie podkreślono, że strona nie odpowiedziała na wezwanie organu i nie wyjaśniła na jaki rachunek bankowy wpływały płatności za przesyłki niepobraniowe, doręczone przez Spółkę C w ramach realizowanych na rzecz firmy strony usług kurierskich w miesiącach od stycznia do maja 2014 r. oraz od czerwca do grudnia 2014 r. Zatem wobec niezłożenia przez stronę wyjaśnień oraz dowodów w przedmiotowym zakresie (przesyłki niepobraniowe), należało ustalić przychód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za miesiące styczeń - maj 2014 r. w oparciu o historię rachunków bankowych podatniczki, a za okres od czerwca do grudnia 2014 r. na podstawie dowodów pozyskanych od Spółki D.

W świetle powyższego zdaniem Dyrektora prawidłowo Naczelnik uznał, że strona uzyskała przychody w dacie otrzymania należności, tj. ich wpływu na rachunek bankowy (zapłata przez klientów za zakupione towary "z góry", przed wydaniem (wysyłką) towarów oraz "za pobraniem" tj. przy odbiorze zakupionych towarów np. kurierom lub w urzędach pocztowych). Natomiast z uwagi na brak informacji na jaki rachunek bankowy dokonano wpłat za przesyłki niepobraniowe dostarczone przez Spółkę C w okresie od czerwca do grudnia 2014 r., słusznie za daty uzyskania przychodów organ I instancji przyjął daty doręczenia towarów kupującym, czyli dzień wydania rzeczy. Moment uzyskania przychodu organ ustalił zgodnie z art. 14 ust. 1c u.p.d.o.f., zatem zarzut strony w niniejszym zakresie jest bezzasadny.

Ponadto Dyrektor zgodził się ze stanowiskiem Naczelnika, że strona pomniejszając przychody o kwoty przelanych przez klientów kosztów przesyłek, a jednocześnie ewidencjonując w kosztach poniesione koszty przesyłek, zaniżała w podatkowej księdze przychodów i rozchodów kwoty przychodów. Zdaniem Dyrektora prawidłowo organ I instancji wskazał sposób wyliczenia przychodów z tytułu sprzedaży internetowej. Za miesiące styczeń - maj 2014 r. słusznie organ I instancji wyliczył przychód na podstawie operacji na rachunkach bankowych strony, natomiast za miesiące czerwiec - grudzień 2014 r. w oparciu o operacje na rachunkach bankowych (przesyłki za pobraniem, zwroty) oraz dane wynikające z dowodów uzyskanych od Spółki D (przesyłki niepobraniowe). W jego ocenie przedstawiony sposób wyliczenia przychodu nie spowodował podwójnego opodatkowania tych samych kwot (transakcji). Jednakże ze względu na stwierdzone nieprawidłowości (szczegółowo wskazane w zaskarżonej decyzji m.in. w tabeli nr 1 i 2, strona 21-22 zaskarżonej decyzji), organ odwoławczy ustalił, że w związku ze sprzedażą internetową strona w 2014 r. osiągnęła przychód w kwocie 500.363,66 zł.

Organ odwoławczy podzielił także argumentację organu I instancji odnośnie określenia przychodu strony bez pomniejszania o należny podatek od towarów i usług; tj. w wysokości 500.363;66 zł. Podatniczka przekroczyła w miesiącu marcu 2014 r. kwotę sprzedaży w wysokości 150.000 zł, stała się zatem podatnikiem podatku od towarów i usług (art. 113 ust. 1 i 5 z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej jako ustawa o VAT). Jednocześnie bezsporne jest, że strona w kontrolowanym okresie nie wystawiała faktur VAT w których wykazywałaby należny podatek od towarów i usług, nie składała dekoracji VAT-7, w których zadeklarowałaby ten podatek, jak również organ podatkowy nie wydał wobec niej decyzji określającej wysokość podatku należnego od towarów i usług z tytułu dokonanych transakcji sprzedaży. Jeżeli strona, przy dokonaniu sprzedaży, nie wystawiła faktur VAT, w których wykazałaby należny podatek od towarów i usług, nie złożyła deklaracji VAT-7, w których zadeklarowałaby tenże podatek, a nie została również wydana decyzja określająca wysokość należnego z tytułu dokonanych transakcji podatku od towarów i usług, to podatek należny, o którym mowa w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., nie występuje.

Za nieuzasadniony uznano także zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez przyjętą wykładnię dotyczącą momentu przekroczenia zwolnienia podmiotowego VAT (w marcu 2014 r.), w świetle przedstawionych ustaleń w zakresie wysokości przychodów ze sprzedaży internetowej.

Prawidłowe są kolejne ustalenia organu I instancji stwierdzające, że otrzymane dotacje z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w łącznej kwocie 34.723,11 zł, zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.f., stanowią przychód z działalności gospodarczej.

Tym samym przychód strony za sporny rok z tytułu działalności gospodarczej wynosi łącznie 535.086,77 zł (500.363,66 zł + 34.723,11 zł).

W zakresie kosztów uzyskania przychodów, w ocenie organu odwoławczego, prawidłowo ustalono, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że firma strony dokonywała internetowej sprzedaży towarów przez cały kontrolowany okres. Sprzedane towary doręczane były m.in. za pośrednictwem Spółki C, która za świadczone usługi wystawiła w miesiącach luty - grudzień 2014 r. na rzecz firmy strony faktury VAT (łącznie na kwotę 53.045,96 zł). Strona w pkpir ujęła natomiast tylko część faktur na łączną kwotę 23.256,07 zł. Z pisma Spółki D jednoznacznie wynika, że przesyłki wykazane w załączonym zestawieniu (obejmującym miesiące luty - grudzień) realizowane były na rzecz firmy strony, a nie na rzecz innego podmiotu. Podatniczka ani na etapie kontroli podatkowej, ani w toku postępowania podatkowego przed organami obu instancji, nie podała (mimo wezwania tut. organu) danych podmiotu, który ujął niniejsze faktury w swojej ewidencji. Kosztami uzyskania przychodów, według art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zatem wydatki z tytułu usług kurierskich świadczonych przez Spółkę C (dostarczenie sprzedanych przez stronę towarów), udokumentowane fakturami VAT, zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów, a zatem mają związek z prowadzoną działalnością i w konsekwencji należało zakwalifikować je jako koszty uzyskania przychodów. Brak jest dowodów, które przeczyłyby powyższym ustaleniom.

Z uwagi na fakt, że strona zaniżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 34.388,66 zł, poprzez zaewidencjonowanie w poszczególnych miesiącach 2014 r. w pkpir ze znakiem "minus" kwot dotacji z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, przedmiotowe dotacje należało zakwalifikować jako przychód z działalności gospodarczej.

W ocenie organu odwoławczego prawidłowo uznano, że wydatki w kwocie 8.142,16 zł nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, gdyż przedmiotowe przez stronę zakupy, mające charakter osobisty, nie stanowią wydatków dokonanych w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Strona zaś ani w toku kontroli ani postępowania podatkowego nie wykazała, że mają one związek z prowadzoną działalnością. Z kolei faktura wystawiona na rzecz innego podmiotu nie potwierdza nabycia towarów przez firmę strony.

Dodatkowo wskazano, że do odwołania strona załączyła kopie trzech odnalezionych faktur VAT, wystawionych na rzecz strony przez [...] (England), dotyczących zakupu odzieży dziecięcej, wraz z wydrukami dotyczącymi płatności za ww. transakcje przy użyciu systemu [...]. W ocenie strony, powyższe faktury powinny zostać zakwalifikowane do kosztów uzyskania przychodu. W wyniku analizy pkpir za kontrolowany rok organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowe faktury nie zostały przyjęte w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Strona ujęła w kosztach inne faktury od ww. kontrahenta, których organ I instancji nie kwestionował. W ocenie Dyrektora , biorąc pod uwagę, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej strona sprzedawała odzież dziecięcą; przedmiotowe faktury zakupu mają związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i stanowią koszty uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

Reasumując, stwierdzono, że koszty uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej przez stronę w spornym roku działalności gospodarczej stanowią kwotę 399.120,75 zł.

Organ odwoławczy za prawidłowe uznał, zawarte w zaskarżonej decyzji, ustalenia w przedmiocie składek na ubezpieczenie zdrowotne podlegających odliczeniu od podatku (kwota 4.252,53 zł, a nie jak wskazano w zeznaniu PlT-36 za 2014 r. - 2.817,54 zł). Powyższych ustaleń organu I instancji odwołująca nie kwestionowała.

Wobec zarzutu odwołania dotyczącego oszacowań w zakresie uzyskanych przychodów, wyjaśniono, że organ I instancji uznał, że dane wynikające z podatkowej księgi przychodów i rozchodów, uzupełnione dowodami zgromadzonymi w toku kontroli i postępowania podatkowego, odzwierciedlają rzeczywisty przebieg zdarzeń i pozwalają na prawidłowe określenie podstawy opodatkowania na podstawie posiadanej dokumentacji. Wobec powyższego odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze szacowania (art. 23 § 2 pkt 2 O.p.). Natomiast Dyrektor na podstawie dowodów zgromadzonych przez Naczelnika oraz przedłożonych przez stronę w postępowaniu odwoławczym (faktury dotyczące zakupu towaru), dokonał jedynie korekty w zakresie kwot przychodów i kosztów uzyskania przychodów. Zatem w przedmiotowej sprawie nie określono podstawy opodatkowania w drodze szacowania, lecz w oparciu o dane wynikające z pkpir oraz zgromadzone dowody. Z przedstawionych względów zarzut dotyczący szacowania przychodów nie zasługuje na uwzględnienie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona skarżąca zaskarżyła w całości decyzję Dyrektora wskazując, że nie może się z nią zgodzić, dlatego domaga się aby jej poprawność została zbadana przez sąd. Po wezwaniu wskazała, że błędnie ustalono, że prowadziła działalność gospodarczą przez cały 2014r. Nie prowadziła jej od czerwca do grudnia.

Po ustanowieniu pełnomocnika z urzędu wniósł on o przeprowadzenie rozprawy. Na rozprawie wniósł zaś o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postepowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ oraz o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną ustanowioną z urzędu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstawy do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329), dalej: "p.p.s.a.", tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd kontroluje legalność zaskarżonej decyzji, a w działaniu organu administracji w niniejszej sprawie nie dopatrzył się ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania.

Przy czym podkreślić należy, że zarówno skarżąca jak i ustanowiony później pełnomocnik z urzędu, nie zarzucili zaskarżonej decyzji żadnych konkretnych zarzutów. Skarżąca wskazała jedynie ogólnie, że się z nim nie zgadza. Po wezwaniu przez Sąd wskazała lakonicznie, że błędnie ustalono, że prowadziła działalność gospodarczą przez cały 2014r., w sytuacji gdy nie prowadziła jej od czerwca do grudnia.

Tym samym wskazać należy, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia czy skarżąca prowadziła działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży towarów przez cały rok 2014, tj. od stycznia do grudnia, czy tylko w miesiącach styczeń - maj tego roku. A w konsekwencji czy w okresie czerwiec - grudzień 2014 r. uzyskiwała z tego tytułu przychody i ponosiła koszty uzyskania przychodów. W konsekwencji tego czy zaskarżoną decyzją Dyrektor prawidłowo uchylił decyzję organu I instancji w całości i określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w mniejszej kwocie tj. 32.724 zł.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Stosownie do art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f., opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. w myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 29-30c, art. 30e oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.

Zgodnie z art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f., dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Na podstawie art. 9a ust. 1 u.p.d.o.f., dochody osiągnięte przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, są opodatkowane na zasadach określonych w art. 27, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, chyba że podatnicy złożą właściwemu naczeinikowi urzędu skarbowego pisemny wniosek iub oświadczenie o zastosowanie form opodatkowania określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym (...).

W świetle art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Według art. 14 ust. 1c u.p.d.o.f., za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 1e, 1h i 1i, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień: wystawienia faktury albo uregulowania należności.

W myśl art. 14 ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.f., przychodem z działalności gospodarczej są również: dotacje, subwencje, dopłaty i inne nieodpłatne świadczenia otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków, z wyjątkiem gdy przychody te są związane z otrzymaniem, zakupem albo wytworzeniem we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od których, zgodnie z art. 22a-22o, dokonuje się odpisów amortyzacyjnych.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Z kolei zgodnie z treścią art. 24 ust. 2 ww. ustawy, u podatników osiągających dochody z działalności gospodarczej i prowadzących księgi przychodów i rozchodów dochodem z działalności jest różnica pomiędzy przychodem w rozumieniu art. 14 a kosztami uzyskania powiększona o różnicę pomiędzy wartością remanentu końcowego i początkowego towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, produkcji w toku, wyrobów gotowych, braków i odpadków, jeżeli wartość remanentu końcowego jest wyższa niż wartość remanentu początkowego, lub pomniejszona o różnicę pomiędzy wartością remanentu początkowego i końcowego, jeżeli wartość remanentu początkowego jest wyższa (...).

Stosownie do art. 27 ust. 1 ww. ustawy, podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 29-30e, pobiera się od podstawy jego obliczenia według skali (w przypadku podstawy obliczenia podatku do 85.528 zł podatek wynosi 18% minus kwota zmniejszająca podatek, tj. 556 zł 02 gr; w przypadku zaś podstawy obliczenia podatku ponad 85.528 zł podatek wynosi 14.839 zł 02 gr + 32% nadwyżki ponad 85.528 zł).

Na podstawie art. 27b ust. 1 pkt 1 lit. a i b cyt. u./p.d.o.f., podatek dochodowy, obliczony zgodnie z art. 27 lub art. 30c, w pierwszej kolejności ulega obniżeniu o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, ze zm.) opłaconej w roku podatkowym bezpośrednio przez podatnika zgodnie z przepisami o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz pobranej w roku podatkowym przez płatnika zgodnie z przepisami o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (...).

Zaś zgodnie z art. 27b ust. 2 u.p.d.o.f., kwota składki na ubezpieczenie zdrowotne, o którą zmniejsza się podatek, nie może przekroczyć 7,75% podstawy wymiaru tej składki.

W pierwszej kolejności Sąd pragnie odnieść się do podniesionego przez skarżącą zarzutu naruszenia prawa procesowego. Stosownie do art. 122 O.p. obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Istotą ww. zasady jest to, że podstawą orzeczenia mają być jedynie okoliczności faktyczne stanowiące prawdę rzeczywistą, a nie prawdę formalną, czyli przyznaną przez stronę, ewentualnie ustaloną na podstawie części dowodów. Zasada ta została rozwinięta w art. 187 §1 O.p., który nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Tym samym organ prowadzący postępowanie obowiązany jest zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności, z którymi na podstawie obowiązujących przepisów - wiążą się skutki prawne (por. wyrok WSA w Warszawie z 30 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1954/20, czy też B. Dauter (w:) Gruszczyński Bogusław, Niezgódka-Medek Małgorzata, Hauser Roman, Kabat Andrzej, Babiarz Stefan, Dauter Bogusław, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2009 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, wydanie V, s. 1064).

Zgodnie zaś z art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że wynikająca z tego ostatniego przepisu zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, iż organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego, ważąc wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Aby w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy winien m.in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja poddaje się merytorycznej kontroli sądowej. Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd miał więc pełną możliwość zbadania, czy ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada rzeczywistości, a więc czy organ odwoławczy zgromadziły materiał dowodowy w sposób kompletny i wszechstronny (art. 122 O.p. i art. 187 §1 O.p.), a także czy poddał go swobodnej ocenie (art. 191 O.p.). Należy przy tym pamiętać, że obowiązek gromadzenia przez organ dowodów nie ma nieograniczonego charakteru, organ ma zgromadzić materiał jedynie w zakresie niezbędnym do prawidłowego podjęcia rozstrzygnięcia. Co również istotne, uprawnieniem strony jest czynne uczestniczenie w postępowaniu podatkowym, co jednak nie może się przejawiać wyłącznie w kwestionowaniu ustaleń organu, czy składaniu wyjaśnień niepopartych dokumentami, zwłaszcza w sytuacji, gdy dotyczy to dokumentacji księgowo – podatkowej, do prowadzenia której jest zobowiązany podmiot gospodarczy.

Reasumując należy stwierdzić, że w ocenie Sądu, organ odwoławczy szczegółowo przeanalizował sprawę, nie tylko w aspekcie zarzutów podniesionych w odwołaniu, ale w sposób pełny, wskazując na przyczyny, które legły u podstaw dokonanego rozstrzygnięcia. Przedstawiając swoje stanowisko w uzasadnieniu, zarówno co do strony faktycznej, jak i prawnej.

Przy czym zgodnie z art. 210 § 4 O.p. proces rozumowania organu, wnioski dotyczące oceny dowodów oraz argumenty przemawiające za przyjęciem określonej opinii, znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zarówno więc adresat, a nadto sąd dokonujący kontroli legalności aktu, miał możliwość zapoznania się nie tylko ze stwierdzeniem organu, ale również z analizą, jaką organ przeprowadził w stosunku do każdego z dowodów i przyczyn, dla których niektóre dowody zostały uznane za wiarygodne, a innym odmówiono wiarygodności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 15 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 314/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1275/20). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja spełnia powyższe warunki.

Na podkreślenie wymaga fakt, że skarżąca na etapie postępowania odwoławczego nie uczestniczyła w nim czynnie. Mimo prawidłowo doręczonego wezwania z 10.11.2020 r. nie odpowiedziała na pytania przedstawione przez organ, dotyczące m.in. kwestii pełnomocnictwa do rachunków bankowych oraz usług świadczonych przez Spółkę C (w tym wskazania nazwy innej działalności, na rzecz której ww. Spółka realizowała przesyłki) oraz nie przedłożyła żądanych dowodów (m. in. wystawionych na rzecz innej działalności refaktur dotyczących usług kurierskich). Z kolei ponowne wezwanie z 7.01.2021 r. nie zostało przez stronę skarżącą podjęte w terminie. Skarżąca nie skorzystała również z możliwości wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego (zawiadomienie o wyznaczeniu terminu z 7.06.2021 r. zostało prawidłowo doręczone). Zauważyć należy więc, że oceniane przez Sąd postępowanie cechuje brak jakiejkolwiek aktywności ze strony skarżącej. Większość dowodów zebrana została przez organ, zaś skarżąca przyjęła postawę bierną, nie dostarczała żądanych przez organ dowodów. Jest oczywiste, że odmowa złożenia zeznań lub wyjaśnień jest dopuszczalna w okolicznościach określonych przepisami. Należy jednak liczyć się z tym, osoba korzystająca z prawa do domowy zeznań pozbawia się możliwości dowodzenia swoich racji. Rozpatrywana sprawa ma bardzo obszerny stan faktyczny. W postępowaniu pojawiło się wiele wątpliwości. Ciężar dowodzenia współobciążał organ i skarżącą. Z uwagi na niechęć skarżącej do szczegółowego wyjaśniania istotnych kwestii, co dotyczy w zasadzie każdej kwestionowanej transakcji, organ podatkowy nie miał innego wyjścia niż orzekać na podstawie tych ustaleń faktycznych, których dokonał przy biernym udziale skarżącej.

W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że także zachowanie strony w trakcie prowadzonego postępowania (np. brak współdziałania z organem podatkowych w celu prawidłowego wyjaśnienia okoliczności mających wpływ na wymiar podatku) może stanowić o uprawdopodobnieniu niewykonania zobowiązania podatkowego, szczególnie gdy niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy dokumenty pozostają w posiadaniu strony, a ona uchyla się od ich przedłożenia organowi. Z zastrzeżeniem, że bierność strony postępowania może uprawdopodabniać niewykonanie zobowiązania wówczas, gdy jest jedną z okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania, czyli gdy jest elementem zespołu takich okoliczności (por. wyrok NSA z 28 listopada 2018r., sygn. akt II FSK 2974/16).

W ocenie Sądu trafna jest ocena organów podatkowych, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że strona skarżąca prowadziła działalność gospodarczą przez cały 2014 rok i w każdym z miesięcy uzyskiwała przychody oraz ponosiła koszty uzyskania przychodów związane z tą działalnością. W tym względzie zarzuty podnoszone przez skarżącą, że firma skarżącej w miesiącach od czerwca do grudnia 2014 r. nie prowadziła sprzedaży ani wysyłek towarów – nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika jednoznacznie, że strona skarżąca z dniem [...] 2011 r. rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą [...], w zakresie: sprzedaży detalicznej prowadzonej przez domy sprzedaży wysyłkowej lub internet. W złożonym (elektronicznie) 1.05.2015 r. zeznaniu podatkowym PIT-36 za 2014 r. wykazała przychód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 154.983,89 zł, koszty uzyskania przychodów w wysokości 343.817,47 zł, stratę w kwocie 188.833,58 zł oraz przychód/dochód z emerytur-rent krajowych oraz innych świadczeń w wysokości 18.741,72 zł. W badanym roku skarżąca dokonywała sprzedaży towarów za pośrednictwem platformy handlowej [...], posługując się nickiem: [...]. Z przesłanego przez Spółkę A zestawienia transakcji sprzedaży (płyta CD[?]R) wynika, że miały one miejsce w okresie styczeń - maj 2014 r. (ostatnia transakcja 30.05.2014 r.). Taki sam okres sprzedaży wynika także z przedłożonego przez stronę skarżącą w toku kontroli podatkowej wykazu zakończonych aukcji (załącznik do pisma z 29.07.2019 r.), który stanowił podstawę zapisów przychodów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Wartości wynikające z okazanego wykazu aukcji różnią się jednak znacznie od przychodów wykazanych w pkpir, tj. w styczniu sprzedaż z zakończonych aukcji stanowiła 12.680,70 zł, a przychód wg pkpir wyniósł 35.627,30 zł, odpowiednio w lutym: 11.196,38 zł i 22.209,26 zł, w marcu: 12.052,81 zł i 29.567,48 zł, w kwietniu: 16.466,78 zł i 34.450,27 zł, w maju: 15.784,99 zł i 34.521,63 zł, w czerwcu: 0 zł i (-) 598,86 zł (w pozostałych miesiącach zgodnie z ww. dowodami brak sprzedaży i przychodu). Z kolei z przesłanych przez Spółkę D, (poprzednia nazwa Spółka C) faktur VAT wystawionych w miesiącach luty - grudzień 2014 r. na rzecz skarżacej, specyfikacji do tych faktur oraz zestawienia przesyłek zrealizowanych na rzecz firmy skarżącej (stanowiących załączniki do pisma z 16.03.2020 r.) wynika, że Spółka C, w ramach świadczonych dla skarżącej w 2014 r. usług doręczyła 4992 przesyłki, w tym 3194 nadane w okresie od czerwca do grudnia. Przesyłki dotyczyły odzieży dziecięcej. Były to przesyłki pobraniowe oraz niepobraniowe (zdecydowana większość). Kwoty za przesyłki pobraniowe ww. Spółka przelewała na rachunek strony w Banku A.

W ocenie Sądu prawidłowo organ odwoławczy wskazał, że fakt prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej przez cały 2014 r. potwierdzają w szczególności dowody przesłane przez Spółkę D, z którą strona zawarła umowę na świadczenie usług przewozowych i pocztowych, w tym:

- faktury VAT wystawione przez ww. Spółkę na rzecz skarżącej w miesiącach luty - grudzień 2014 r. (opisane szczegółowo w decyzji organu I instancji w tabeli nr 6, na str. 16-17),

- specyfikacje do tych faktur,

- zestawienie przesyłek realizowanych na rzecz firmy skarżącej w okresie od lutego do grudnia 2014 r.

Faktury VAT i specyfikacje wskazują, że nabywcą usług kurierskich była firma skarżącej, ze specyfikacji wynika ponadto, że osobą nadającą przesyłki była A. L. (pracownik i córka strony).

Zdaniem Sądu nielogiczne oraz niepoparte żadnymi dowodami są wyjaśnienia skarżącej, podnoszone podczas postępowania przed organami podatkowymi, że ww. Spółka doręczała towary na zlecenie skarżącej, ale nie były to towary przez nią sprzedane. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w zestawieniu przesyłek, z którego wynika, że zleceniodawcą i nadawcą przesyłek była firma skarżącej, natomiast osobą nadającą – A. L. Ponadto, zestawienie to zawiera dane odbiorców przesyłek, nr faktury wystawionej przez Spółkę C, status przesyłki (doręczona), jej wagę, informację czy przesyłka była pobraniowa, kwotę pobrania, deklarację wartości, datę nadania i doręczenia przesyłki, OT nadania i OT doręczenia, imię i nazwisko doręczyciela oraz opis zawartości przesyłki.

Jednocześnie o prowadzeniu przez firmę skarżącej działalności od stycznia do grudnia 2014 r. świadczą okoliczności, które podniósł Dyrektor w zaskarżonej decyzji: zatrudnienie pracowników w ww. okresie, wynajmowanie lokalu przez cały sporny rok, jak również zmiana wynajmowanego lokalu na większy (umowa najmu podpisana we wrześniu 2014 r.) oraz zakup towarów handlowych w każdym miesiącu spornego roku.

Na szczególną uwagę zasługują dowody z przesłuchania świadków, pracowników firmy skarżącej D. D. i A. S. D. D. zeznał, że świadczył pracę od listopada 2011 r, do końca 2019 r. na rzecz skarżącej i był zatrudniony jako magazynier. Do jego obowiązków należało przyjmowanie paczek od różnych dostawców oraz ich rozpakowywanie i układanie.

W latach 2011-2014 świadczył pracę jedynie w O., gdzie skarżąca miała magazyn (w mieszkaniu i w piwnicy). Świadek wyjaśnił, że skarżąca w całym 2014 roku zamawiała towary, a potem wysyłała je do klientów. Wskazał, że pod koniec stycznia 2015 r. wszystkie towary, ubranka i kartony zostały przeniesione z O. do lokalu w W. i tam świadczył pracę dla skarżącej. Przeprowadzka trwała około 1 miesiąca. Natomiast A. S. wyjaśniła, że w firmie skarżącej pracowała od początku 2012 r. do końca 2019 r. i była zatrudniona na stanowisku specjalisty ds. obsługi klienta. Do Jej zadań należała obsługa procesu sprzedaży, reklamacji, zwrotów, informacji dla klienta, portalu aukcyjnego oraz tworzenie oferty. Odpowiadała także za odbiory jakościowe przesłanych rzeczy, zapakowanie ubrań w folie, które następnie przekazywała do magazyniera. Wskazała, że w 2014 r. jej praca nie odbiegała od ww. rutynowych obowiązków. Natomiast w innych latach, jak np. w 2015 r. zajmowała się również innymi obowiązkami (m. in. koordynacją remontów). Powyższe zeznania świadków przeczą zatem twierdzeniom skarżącej, że od czerwca do grudnia 2014r. nie sprzedawała towarów i nie prowadziła w tym czasie działalności gospodarczej.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że kwoty pobrane przez Spółkę C (przesyłki pobraniowe), tj. wpłaty za sprzedane towary wraz z opłatami za przesyłkę, a następnie przelane na rachunek bankowy strony nie dotyczyły innego podmiotu. Strona poza bowiem lakonicznym powołaniem się na ten fakt nie wskazała nazwy tej działalności, kto ją prowadził, nie przedłożyła wystawionych na rzecz tej innej działalności refaktur dotyczących usług kurierskich. Przy czym podkreślić należy ponownie, że skarżąca, mimo wezwań organu odwoławczego, nie złożyła wyjaśnień w kwestii usług świadczonych w 2014 r. przez na rzecz prowadzonej przez siebie firmy (tj. doręczonych 4992 przesyłek, w tym w okresie od stycznia do grudnia - 3194). Z kolei wyjaśnienia A. S.- pracownika skarżącej i jej córki w tej kwestii są bardzo ogólnikowe. Wskazała ona jedynie, że w dużym zakresie przesyłki realizowane były na rzecz innego podmiotu, tj. [...]. Jednak jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy z historii wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że ww. przedsiębiorca posiadał zawieszoną działalność gospodarczą w okresie: od 31.10.2013 r. do 18.05.2014 r. oraz od 29.09.2014 r. do 30.03.2015 r., a zatem w spornym roku prowadził działalność jedynie przez okres niecałych 5 miesięcy. Tym samym, w ocenie Sądu , Dyrektor, trafnie przyjął, że kwoty pobrane przez Spółkę C (przesyłki pobraniowe) tj. wpłaty za sprzedane towary wraz z opłatami za przesyłkę, a następnie przelane na rachunek bankowy strony w Banku A, stanowią przychód z działalności gospodarczej (łącznie 30.569,97 zł). Natomiast w odniesieniu do przesyłek niepobraniowych doręczonych przez Spółkę C (po opłaceniu przez kupujących), z uwagi na to, że z analizy historii rachunków bankowych w Banku A wynika, iż brak jest wpłat za wszystkie ww. przesyłki, za przychody z działalności gospodarczej w miesiącach czerwiec - grudzień w 2014 r. organ prawidłowo przyjął wartość doręczonych przesyłek niepobraniowych (bez kosztów przesyłek ze względu na brak danych), na podstawie dokumentów przesłanych przez Spółkę D.

W świetle powyższego w ocenie Sądu prawidłowo przyjęły organy, że strona uzyskała przychody w dacie otrzymania należności, tj. ich wpływu na rachunek bankowy (zapłata przez klientów za zakupione towary "z góry", przed wydaniem (wysyłką) towarów oraz "za pobraniem" tj. przy odbiorze zakupionych towarów np. kurierom lub w urzędach pocztowych). Natomiast z uwagi na brak informacji na jaki rachunek bankowy dokonano wpłat za przesyłki niepobraniowe dostarczone przez Spółkę C w okresie od czerwca do grudnia 2014 r., słusznie za daty uzyskania przychodów przyjęto daty doręczenia towarów kupującym, czyli dzień wydania rzeczy.

Zgodzić należy się więc z organem odwoławczym, że moment uzyskania przychodu ustalić należy zgodnie z art. 14 ust. 1c u.p.d.o.f.

Mając na uwadze powyższe prawidłowo organy za przychody z tytułu internetowej sprzedaży towarów organy podatkowe przyjęły:

1. kwoty wpłacone na rachunki bankowe skarżącej przez firmy pośredniczące w dostawach sprzedanych towarów "za pobraniem" ([...]), łącznie z wpłatami stanowiącymi koszty wysyłek - w okresie od stycznia do grudnia 2014 r.,

2. kwoty wpłacone na rachunki bankowe skarżącej przez kupujących bezpośrednio oraz za pośrednictwem systemu [...] - w okresie od stycznia do maja 2014 r.,

3. kwoty stanowiące wartości sprzedanych towarów, doręczonych przez Spółkę C (przesyłki niepobraniowe), w oparciu o szczegółowe dane przesłane przez Spółkę D - w okresie od czerwca do grudnia 2014 r.,

4. kwoty dokonanych zwrotów, o które pomniejszono wyliczone przychody.

Organ odwoławczy prawidłowo stwierdził jednak nieprawidłowości w tabeli nr 3 decyzji organu I instancji (s. 11-12), w kolumnie 6 - zwroty na rachunek w miesiącu maju - jako zwrot wykazano przelew dokonany 19.05.2014 r. na rzecz [...], tytułem zapłata za zamówienie nr 186143, w kwocie 134,95 zł, który strona ujęła w pkpir jako pozostałe wydatki i koszty uboczne zakupu (w pkpir strona wykazała zrealizowane zwroty za zakup (-) 1.525,49 zł); - w miesiącu listopadzie - jako zwrot wykazano przelew dokonany 20.11.2014 r. na rzecz L. L., tytułem zapłata za zamówienie + przesyłka, w kwocie 1.953 zł, który strona ujęła w pkpir jako zakup towaru i koszty uboczne zakupu (w pkpir podatniczka nie wykazała w tym miesiącu zrealizowanych zwrotów za zakup). Przedmiotowe przelewy nie stanowiły bowiem zwrotów za sprzedane towary, co uwzględniono w wyliczeniu przychodów.

Zgodzić należy się również z oceną zawartą w zaskarżonej decyzji odnośnie określenia przychodu strony skarżącej bez pomniejszania o należny podatek od towarów i usług; tj. w wysokości 500.363, 66 zł. Wskazać należy, że skarżąca przekroczyła w miesiącu marcu 2014 r. kwotę sprzedaży w wysokości 150.000 zł, stała się zatem podatnikiem podatku od towarów i usług (art. 113 ust. 1 i 5 ustawy o VAT.). Jednocześnie bezsporne jest, że strona w kontrolowanym okresie nie wystawiała faktur VAT w których wykazywałaby należny podatek od towarów i usług, nie składała deklaracji VAT-7, w których zadeklarowałaby ten podatek, jak również organ podatkowy nie wydał wobec niej decyzji określającej wysokość podatku należnego od towarów i usług z tytułu dokonanych transakcji sprzedaży. Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 3623/15, że przez należny podatek od towarów i usług, o którym mowa w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., powinno się rozumieć podatek wykazany przez podatnika w deklaracji albo w wydanej przez organ podatkowy decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Jeżeli więc strona, przy dokonaniu sprzedaży, nie wystawiła faktur VAT, w których wykazałaby należny podatek od towarów i usług, nie złożyła deklaracji VAT-7, w których zadeklarowałaby tenże podatek, a nie została również wydana decyzja określająca wysokość należnego z tytułu dokonanych transakcji podatku od towarów i usług, to podatek należny, o którym mowa w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., nie występuje.

Prawidłowo, na podstawie dowodów zgromadzonych przez Naczelnika oraz przedłożonych przez skarżącą w postępowaniu odwoławczym (faktury dotyczące zakupu towaru), organ odwoławczy dokonał, w odniesieniu do decyzji pierwszoinstancyjnej, korekty w zakresie kwot przychodów i kosztów uzyskania przychodów i w konsekwencji określił zobowiązanie podatkowe w kwocie niższej.

Reasumując, w ocenie Sądu, w niniejszym postępowaniu zebrano i w sposób wyczerpujący rozpatrzono zgromadzony materiał dowodowy, dopuszczając jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, czyniąc w ten sposób zadość regulacjom procesowym zawartym w ustawie Ordynacja podatkowa. Na podstawie całego materiału dowodowego oceniono, czy sporne okoliczności sprawy zostały udowodnione. Przy czym ustaleń tych dokonano przy całkowicie biernej postawie skarżącej w całym toczącym się postępowaniu przed organami podatkowymi zarówno I jak i II instancji. Skarżąca poza kwestionowaniem ustaleń, że prowadziła działalność przez cały 2014r. nie przedstawiła jakichkolwiek wiarygodnych dowodów wskazujących, że stan faktyczny był odmienny, niż ustalony przez organy podatkowe.

W tym stanie rzeczy, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, a zarzuty skargi nie są zasadne, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku .