Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 57/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Stwierdzono, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1, art. 53 par. 2b, art. 149 par. 1, par. 1a, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7 i art. 9, art. 35, art. 36 par. 1, art. 37 par. 1, art. 40 par. 2, art. 42, art. 43
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 105 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2206
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 listopada 2019 r. sprawy ze skargi R. M. na bezczynność Wojewody w postępowaniu dotyczącym udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy 1. zobowiązuje Wojewodę do rozpatrzenia wniosku skarżącej R. M. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w terminie miesiąca od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej R. M. 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 29 maja 2018 r. R. M. (dalej jako "wnioskodawczyni", "strona" albo "skarżąca") zwróciła się do Wojewody o udzielnie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. Wnioskodawczyni jako główny cel pobytu wskazała wykonywanie pracy.

Wojewoda pismem z dnia 22 czerwca 2018 r. wezwał wnioskodawczynię do dopełnienia obowiązku osobistego złożenia wniosku zakreślając termin siedmiu dni liczonych od daty doręczenia pisma. Przesyłka zawierająca wezwanie została skierowana na adres podany w pierwotnie złożonym wniosku. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że w dniu 2 lipca 2018 r. przesyłkę odebrała A. S. – dorosły domownik. Wnioskodawczyni dnia 10 lipca 2018 r. stawiła się w [...] Urzędzie Wojewódzkim celem uzupełnienia braków wniosku poprzez złożenie odcisków papilarnych palców. Z uwagi na niedotrzymanie przez stronę terminu, odmówiono wnioskodawczyni usunięcia wskazanego braku wniosku. Na powyższą okoliczność sporządzona została notatka służbowa.

Wojewoda pismem z dnia 11 lipca 2018 r. znak [...] pozostawił złożony wniosek bez rozpoznania z uwagi na niedopełnienie wskazanego w wezwaniu obowiązku. W podstawie prawnej pisma organ wskazał art. 105 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2206; dalej powoływanej w skrócie jako "ustawa").

Dnia 11 lipca 2018 r. wnioskodawczyni złożyła pismo zatytułowane "odwołanie", w którym wyjaśniła, że list polecony zawierający wezwanie do usunięcia braków wniosku został według urzędu pocztowego dostarczony 2 lipca 2018 r. Wnioskodawczyni wskazała, że przesyłka została wadliwie doręczona z uwagi na to, że zaadresowana została na adres zamieszkania - ul. [...] [...] a doręczenie nastąpiło pod adresem ul. [...] [...], to jest w jej miejscu pracy. Ponadto potwierdzenie odbioru zostało podpisane przez osobę nieupoważnioną. Jednocześnie strona wniosła o przywrócenie jej terminu do złożenia odcisków linii papilarnych.

Wskazane pismo zostało uznane za ponaglenie.

Postanowieniem z dnia 26 lutego 2019 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał ponaglenie za nieuzasadnione.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że przesyłka została doręczona na adres wskazany przez stronę w złożonym przez nią formularzu z dnia 8 czerwca 2018 r. Organ wskazał, że we wniosku widnieje adres G., ul [...] m. [...] i taki również jest na wezwaniu z dnia 22 czerwca 2019 r. oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Samo doręczenie nastąpiło dorosłemu domownikowi zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a."). Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stanął na stanowisku, że wezwanie Wojewody zostało stronie prawidłowo doręczone w dniu 2 lipca 2018 r., zatem termin do dopełnienia czynności upłynął 9 lipca 2018 r. Skoro zaś wnioskodawczyni nie dochowała siedmiodniowego terminu Wojewoda zasadnie pozostawił wniosek z dnia 29 maja 2018 r. bez rozpoznania.

R. M. wniosła skargę na bezczynność Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się zobowiązania organu do załatwienia sprawy z jej wniosku, stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności oraz uznania, że zarzucana bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca zarzuciła Wojewodzie naruszenie art.6 , art. 8, art. 12 § 1, art. 35 § 1, art. 40 § 1 i art. 43 k.p.a. w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez bezpodstawne przyjęcie, że wezwanie skarżącej do osobistego stawiennictwa w trybie art. 105 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach zostało skarżącej doręczone w sposób prawidłowy w oparciu o art. 43 k.p.a., podczas gdy z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru przedmiotowej przesyłki wynika, że próba doręczenia została przeprowadzona pod nieprawidłowym adresem (to jest ul. [...][...] w G.) zamiast na adres wskazany w aktach ([...] [...] m. [...] w G.). Nadto przesyłka została odebrana przez osobę, która w żaden sposób nie była do tego upoważniona, w tym nie posiadała statusu dorosłego domownika w gospodarstwie domowym wnioskodawczyni, w związku z czym wzmiankowane pismo nie zostało skarżącej prawidłowo doręczone.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że organ pozostaje w bezczynności z uwagi na niezałatwienie jej wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej poprzez postawienie jej wniosku bez rozpoznania. Zdaniem skarżącej doręczenie wezwania skierowanego do skarżącej nastąpiło nie w lokalu przez nią wskazanym lecz ogólnie w budynku położonym w G. przy ul. [...] [...]. W ocenie skarżącej na podkreślenie zasługuje fakt, że lokal wskazany przez skarżącą jako lokal do doręczeń pełnił w dniu doręczenia przesyłki funkcję lokalu użytkowego, a zatem nie sposób uznać, że możliwe było przebywanie w jego lokalu "dorosłego domownika" skarżącej prowadzącego w tymże lokalu "wspólne gospodarstwo domowe". Osoba, która faktycznie odebrała pismo Wojewody nie zamieszkiwała w dniu 2 lipca 2018 r. w lokalu wskazanym do doręczeń dla skarżącej. Osoba ta nie jest również krewnym lub powinowatym skarżącej, która jest obywatelką Królestwa T.

W ocenie skarżącej żądanie uznania bezczynności organu jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa wynika z braku znajomości regulacji dotyczących podstawowych zasad doręczenia pism w postępowaniu administracyjnym. W wyniku zaistniałych okoliczności skarżąca została pozbawiona podstawowej gwaranci procesowej jaką jest rozstrzygnięcie jej sprawy w drodze aktu administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Odwołując się do treści art. 9 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 41 § 1 i § 2 oraz art. 44 § 2 k.p.a. organ wskazał, że z analizy materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, iż korespondencja skierowana do skarżącej została wysłana na prawidłowy adres. Przesyłka ta została również skutecznie doręczona. W związku z powyższym zarzuty podniesione w skardze uznać należy za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W świetle art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego przysługuje więc w sprawach, w których wydawane są decyzje administracyjne albo postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1 – 3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.).

Z uwagi na to, że przedmiotem skargi skarżąca uczyniła bezczynność organu skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów zgodnie z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a.

Należy w pierwszej kolejności wskazać, że w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, wniesienie skargi należy poprzedzić ponagleniem do organu wyższego stopnia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. Dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skargę do sądu administracyjnego (zob. art. 53 § 2b p.p.s.a.), zaś skarga jest dopuszczalna niezależnie od tego, czy stanowisko organu wyższego stopnia było pozytywne, czy negatywne, a nawet - czy zostało ono wyrażone.

Odnosząc powyższe uwagi do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu spełniła wymóg formalny albowiem złożyła ponaglenie skierowane do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Przechodząc do oceny merytorycznej zarzucanej organowi bezczynności zauważyć należy, że przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia "bezczynności". W art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. ustawodawca wskazał z kolei, że o stanie bezczynności można mówić, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Powyższe pozwala przyjąć, że sądowa ocena stanu bezczynności ogranicza się do ustalenia, że sprawy nie załatwiono w terminie ustawowym albo wyznaczonym przez organ zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Innymi słowy, przedmiotem skargi na bezczynność jest wyłącznie ocena zachowania organu w postępowaniu administracyjnym przez pryzmat terminowości, a wniesienie skargi ukierunkowane jest na wymuszeniu na organie podjęcia wymaganej prawem czynności lub aktu. Bez znaczenia jest natomiast przyczyna niezałatwienia sprawy, w tym twierdzenia organu o usprawiedliwionej czy też nieusprawiedliwionej bierności.

Generalnie z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął postępowania w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Uwzględniając taką skargę sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa lub stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie organ pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania w oparciu o art. 105 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. W świetle tej regulacji jeżeli wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie został złożony przez cudzoziemca osobiście, wojewoda wzywa go do osobistego stawiennictwa w terminie nie krótszym niż 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Istotą niniejszej sprawy jest przesądzenie, czy organ prawidłowo postąpił (a zatem nie był w stanie bezczynności) pozostawiając wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez rozpoznania, wskutek przyjęcia na gruncie art. 105 ust. 2 ustawy, że skarżącej w sposób prawidłowy doręczono wezwanie do osobistego stawiennictwa. W ocenie Wojewody doręczenie wezwania kierowanego do skarżącej w trybie art. 105 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach zostało dokonane w sposób prawidłowy. Skarżąca przed wniesieniem skargi jak i w treści samej skargi wskazywała z kolei, że doręczenie przedmiotowego wezwania nie było skuteczne w świetle obowiązujących regulacji normatywnych. W związku z tym Wojewoda w sposób niezgodny z przepisami prawa pozostawił jej wniosek bez rozpoznania.

Analizując przedstawiony Sądowi materiał dowodowy oraz rozważając argumentację stron postępowania Sąd uznał, że rację należy przyznać skarżącej.

W realiach rozpatrywanej sprawy nie ma wątpliwości, iż odbiór przesyłki kierowanej do skarżącej (wezwania z dnia 22 czerwca 2018 r. do osobistego złożenia przez skarżącą wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy) został poświadczony podpisem A. S. z datą 2 lipca 2018 r., co rzeczywiście wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Jednak już w pozostałym zakresie stanowisko organu nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Otóż organ w odpowiedzi na skargę stwierdził, że (wezwanie) zostało doręczone w trybie art. 43 k.p.a. W uzasadnieniu pisma z dnia 11 lipca 2018 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania jak i w odpowiedzi na skargę organ stwierdza jednocześnie, że "korespondencja została odebrana przez osobę upoważnioną". Tymczasem materiał dowodowy sprawy, a w szczególności analizowane zwrotne potwierdzenie odbioru, oświadczenia skarżącej jak i złożony przez skarżącą wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy nie pozwalają uznać, że osoba dokonująca odbioru przesyłki była "osobą upoważnioną" przez skarżącą do odbioru korespondencji. Adnotacja dokonana przez doręczyciela pocztowego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wskazuje na zastępcze doręczenie wezwania dorosłemu domownikowi. Doręczyciel nie zaznaczył jednakże, że przesyłkę wydano "osobie uprawnionej do odbioru".

Należy w tym miejscu wskazać, że stosownie do treści art. 9 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach w sprawach uregulowanych w ustawie pisma doręcza się osobom fizycznym pod wskazanym przez nie adresem albo w każdym miejscu, w którym się adresata zastanie. Z tego względu możliwe jest na przykład dokonywanie doręczeń korespondencji kierowanej do cudzoziemca na wskazany przez niego adres, który nie był adresem jego zamieszkania na terytorium Polski. Przepis ten zakłada doręczanie pism osobiście cudzoziemcowi pod wskazanym adresem, jednak nie wyklucza stosowania doręczenia w trybie zastępczym przewidzianym w art. 42 i 43 k.p.a., w przypadku gdyby cudzoziemca pod tym adresem nie zastano. Nie wyklucza również stosowania art. 40 § 2 k.p.a. w sytuacji, gdy strona - cudzoziemiec ustanowi pełnomocnika, jednak wówczas zgodnie z treścią przepisu pisma doręcza się pełnomocnikowi na podany przez niego adres, nie zaś cudzoziemcowi.

Skorzystanie z możliwości zastępczego doręczenia, które odnosi skutek co do osoby, do której korespondencja jest w ten sposób doręczana związane jest jednak z zachowaniem określonego we wskazanych przepisach rygoryzmu, gdyż konsekwencje stosowania tej instytucji mogą mieć znaczące skutki dla danego podmiotu.

W ocenie Sądu istotne znaczenie dla sprawy ma wskazywana przez skarżącą okoliczność, że przesyłka została odebrana przez ww. osobę w miejscu pracy skarżącej a nie w jej miejscu zamieszkania wskazanym wprost w złożonym wniosku. Wbrew stanowisku organu wyrażonemu w odpowiedzi na skargę w sprawie zastosowano w sposób nieprawidłowy tryb zastępczy przewidziany w art. 43 k.p.a.

W świetle art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

Oznacza to, że tylko wskazanym w przepisie osobom i na określonych w nim warunkach można było zastępczo doręczyć pismo cudzoziemcowi w miejscu przez niego wskazanym. Prawidłowe przekazanie, adnotacja i w przypadku innych osób aniżeli domownicy, pozostawienie zawiadomienia odnosi skutek doręczenia wobec osoby, do której pismo jest kierowane. Pozostawione zawiadomienie wskazuje tej osobie, że nastąpiło doręczenie do rąk innej osoby i umożliwia odbiór przesyłki przez jej adresata oraz pozyskanie wiadomości o dacie doręczenia pisma.

W przedmiotowej sprawie materiał dowodowy nie wskazuje w żaden sposób, że osoba, która podpisała zwrotne potwierdzenie odbioru jest dorosłym domownikiem skarżącej. Skarżąca nie ustanowiła nadto pełnomocnika w osobie A. S. jak i nie upoważniła tej osoby do odbioru kierowanej do skarżącej korespondencji. Jak twierdzi skarżąca doręczenia dokonano w miejscu, w którym to miejscu skarżąca nie zamieszkiwała. Dlatego też uwzględniając te elementy materiału dowodowego organ nie miał podstaw do uznania, że A. S. jest domownikiem cudzoziemca. Domownik to osoba współzamieszkująca z adresatem korespondencji w miejscu jego zamieszkania, nie zaś jakakolwiek osoba dorosła zastana przez doręczyciela czy znajdująca się we wskazanym przez cudzoziemca miejscu, w tym miejscu, w którym dana osoba pracuje. W przypadku, gdy w tym samym budynku mieszczą się lokal użytkowy, w którym adresat przesyłki pracuje jak i lokal mieszkalny, w którym adresat przesyłki zamieszkuje doręczenie w trybie art. 43 k.p.a. nie może być uznane za skuteczne w sytuacji odbioru korespondencji przez osobę czynną w lokalu użytkowym. Skuteczność takiego doręczenia wyklucza treść art. 42 § 1 w zw. z art. 43 k.p.a.

W tej sytuacji uznać należy w ocenie Sądu, że nie zostały spełnione przesłanki, do uznania, że doręczenie skarżącej wezwania nastąpiło w prawidłowy sposób w dniu 2 lipca 2018 r. Korespondencję kierowaną do niej pozostawiono bowiem osobie, którą błędnie potraktowano jako domownika zobowiązującego się przekazać przesyłkę. Skoro skuteczne doręczenie wezwania wobec skarżącej nie nastąpiło w dacie wskazanej przez organ pozostawienie złożonego wniosku bez rozpoznania uznać należy za nieprawidłowe.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że w orzecznictwie wyrażany jest pogląd (zob. w tej materii m.in.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2018 r.; sygn. akt III SAB/Wr 87/18; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl), że usunięcie braków formalnych wniosku z uchybieniem 7 - dniowego terminu nie pozwala organowi administracji publicznej na zastosowanie rygoru pozostawienia wniosku bez rozpoznania, gdyż rygor ten odnosić należy wyłącznie do nieusunięcia braków pisma, a nie do ich usunięcia z uchybieniem terminu. Pozostawienie podania bez rozpoznania jest więc możliwe wówczas, gdy wnoszący je w ogóle nie usunął wskazanego przez organ braku formalnego lub usunął go, ale niezgodnie z wymaganiami precyzyjnie określonymi w wezwaniu. W przypadku, gdy strona usunęła brak formalny po terminie określonym przez organ w kierowanym do niej wezwaniu, lecz przed wysłaniem przez organ administracji publicznej pisma informującego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, względnie strona zgłasza gotowość usunięcia braku formalnego lecz przed wysłaniem przez organ administracji publicznej pisma informującego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania organ uniemożliwia jego usunięcie, stosowanie rygoru pozostawienia wniosku bez rozpoznania nie jest dozwolone.

Z akt administracyjnych rozpatrywanej sprawy wynika wprost, że skarżąca stawiła się w urzędzie w dniu 10 lipca 2018 r. celem konwalidacji zaistniałych braków. W tej sytuacji, organ zgodnie z zasadami określonymi w art. 7 i art. 9 k.p.a., winien był w pierwszej kolejności ustalić, czy podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania z dnia 22 czerwca 2018 r. pochodzi od dorosłego domownika skarżącej. W przypadku zakwestionowania powyższej okoliczności przez skarżącą organ winien był umożliwić jej złożenie odcisków linii papilarnych w dniu stawiennictwa. Nie było bowiem przeciwskazań aby organ rozważył, czy w dniu stawiennictwa w urzędzie możliwe jest złożenie przez skarżącą ponownego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Zapatrywanie to jest istotne zważywszy na fakt, że skarżąca jest cudzoziemcem, występującym samodzielnie w sprawie przed organem obcego kraju, dla której zgłębienie istoty regulacji prawnych, obowiązujących w tym kraju, może przysparzać poważne problemy.

W tym stanie rzeczy, uznając skargę za zasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zobowiązał Wojewodę do rozpatrzenia wniosku skarżącej w terminie miesiąca od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji wyroku).

Analizując całokształt okoliczności sprawy Sąd nie stwierdził by bezczynność Wojewody miała charakter rażący, albowiem wynikała ona wyłącznie z błędnego przekonania co do skuteczności doręczenia skarżącej wezwania w trybie art. 43 k.p.a. Rażący charakter bezczynności oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce m.in. w przypadku braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków cudzoziemca i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Z tego względu Sąd na mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie drugim sentencji wyroku.

O kosztach postępowania (punkt trzeci sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się wynagrodzenie reprezentującego skarżącą adwokata ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) oraz uiszczony przez skarżącą wpis od skargi.