Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 559/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 246 par 2, art 250 par 3
journal: Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Anna Wojtowicz – Hess po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 9 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/Po 494/10 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odsetek od zwróconych należności celnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. K. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w P. kwotę 180,00 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 494/11 oddalił skargę R. K.na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 25 maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odsetek od zwróconych należności celnych.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia:

R. K. pismem z dnia 21 września 2009 r. wezwała Dyrektora Izby Celnej w P. o zapłatę odsetek w wysokości 99.724,00zł od zwróconych należności celnych.

Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z 8 lutego 2010 r. wydaną na podstawie art. 26 ustawy z 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. Nr 68 z 2004r., poz. 623 ze zm.) i art. 250 § 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny ( tekst jednolity Dz. U. z 2001r., Nr 75, poz. 802 ze zm., dalej :Kodeks celny) odmówił zapłaty odsetek od należności celnych zwróconych decyzjami: [...]

Od tej decyzji strona wniosła odwołanie.

Dyrektor Izby Celnej w P. rozpoznając sprawę w wyniku odwołania strony, decyzją z 25 maja 2010 r. utrzymał w mocy własną decyzję z 8 lutego 2010 r.

W uzasadnieniu wywiódł, że zgodnie z art. 250 § 3 Kodeksu celnego tylko zaistnienie ściśle określonych w powołanym przepisie przesłanek, może skutkować przyznaniem stronie odsetek od zwracanych należności celnych. Jedną z nich jest ustalenie niewłaściwej kwoty należności celnych w wyniku błędu organu. Zdaniem Dyrektor Izby Celnej w P., w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Kwoty cła podlegającego uiszczeniu w związku z faktem przywozu towarów celem ich przetworzenia i późniejszego wywozu, zostały wykazane w odpowiednich zgłoszeniach celnych, a więc nie można mówić o jakimkolwiek błędzie organu celnego przy jej ustalaniu. W związku z tym żądanie wypłacenia odsetek od zwracanych należności celnych było bezpodstawne. Organ podniósł, że w rozpoznawanej sprawie chodzi o sytuację gdy należność celna przez cały czas posiadała status prawnie należnej, jedynie spełnienie określonych warunków spowodowało uzyskanie przez importera roszczenia o jej zwrot. W takiej sytuacji pomimo prawidłowego poboru należności celnych z przyczyn o charakterze gospodarczym dokonano jej zwrotu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, oddalając skargę R. K. zauważył, że zgodnie z art. 250 § 3 Kodeksu celnego od zwracanych należności celnych przywozowych lub wywozowych nie płaci się odsetek, chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. W takim wypadku odsetki oblicza się od dnia uiszczenia należności podlegających zwrotowi. Sąd wskazał, że jako zasadę przyjęto w tym przepisie niewypłacanie odsetek od zwracanych należności celnych a organ celny w celu rozstrzygnięcia czy stronie należy się zwrot należności celnych wraz z odsetkami, czy też samych należności celnych, zobowiązany jest wyjaśnić dwie okoliczności:

1/ czy niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnych było wynikiem błędu organów celnych oraz

2/ czy strona w jakikolwiek sposób przyczyniła się do powstawania tego błędu.

Sąd pierwszej instancji zauważył, że w rozpoznawanej sprawie zwroty należności celnych nie nastąpiły z powodu ich błędnego ustalenia przez organ celny. Kwoty cła podlegającego uiszczeniu w związku z faktem przywozu towarów celem ich przetworzenia i późniejszego wywozu, zostały samodzielnie wykazane w odpowiednich zgłoszeniach celnych przez przedstawiciela "A. P." spółkę z o.o., od której na podstawie umowy cywilnoprawnej z 14 maja 1999 r. skarżąca R. K. nabyła wierzytelność o zwrot cła. Strona skorzystała z przewidzianej w przepisach prawa celnego możliwości odzyskania zapłaconego cła, ze względu na zużycie towaru przy wytworzeniu produktu, który został wyeksportowany z Polski.

WSA uznał, że nie znajduje uzasadnienia stanowisko skarżącej, że spełnieniem przesłanki zwrotu cła na podstawie art. 250 § 3 Kodeksu celnego może być okoliczność, że decyzje wydane uprzednio przez organy celne, tj. Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 11 grudnia 1998 r. i poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w P. z dnia 13 marca 1998 r. odmawiające zwrotu cła, zostały uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w P. wyrokiem z dnia 9 maja 2000 r. .( sygn. akt I S.A./Po 84/99). Zdaniem Sądu, wydanie przez organy celne decyzji odmawiających zwrotu cła – decyzji błędnych, które zostały uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny nie mieściło się w pojęciu "niewłaściwe ustalenie kwoty należności" i nie stwarzało podstawy do ustalenia w postępowaniu administracyjnym odsetek od należności celnych zwracanych na podstawie art. 250 § 3 Kodeksu celnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił również ocenę organu, że stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, iż kwestia zwłoki organów celnych w rozpatrzeniu żądania zwrotu cła nie mieści się w zakresie stosowania art. 250 § 3 Kodeksu celnego. Zdaniem Sądu, z tej przyczyny podnoszone przez skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia w postępowaniu celnym art. 77 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, iż każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody, jaka została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej, należało uznać za nieuzasadnione.

Sąd pierwszej instancji nie stwierdził w sprawie naruszenia art. 76 i art. 78 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: Op.). W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że Kodeks celny w art. 262 zawierał odesłanie jedynie do tych przepisów Ordynacji podatkowej, które regulują postępowanie. Z art. 2 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej nie wynikało jednak, by przepisy tej ustawy znajdowały zastosowanie do ceł. Zatem wskazywane w skardze art. 76 i art. 78 Ordynacji podatkowej, wbrew stanowisku skarżącej, nie miały zastosowania w rozpoznawanej sprawie. WSA podał, że Kodeks celny odwołując się w art. 2 § 4 do odrębnych przepisów regulujących zasady powstawania i wykonywania zobowiązań podatkowych wskazuje na dział III Op. Jednakże to odesłanie dotyczyło wyłącznie zobowiązań podatkowych powstałych w związku z importem i eksportem towarów i nie można pod to pojęcie podciągać długu celnego.

R. K. zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 145 § 1 pkt. 1) lit a) i c) w związku z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), poprzez nie stwierdzenie przez WSA naruszenia prawa materialnego w zakresie wskazanym w niniejszej skardze pomimo oparcia orzeczenia na materiale dowodowym zgromadzonym w - aktach sprawy, który do takiego stwierdzenia uprawniał i obligował Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości;

2. prawa materialnego, poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:

a. art. 250 § 3 Kodeksu celnego w związku z art. 77 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez błędne ograniczenie dyspozycji tego przepisu do sytuacji błędnego ustalenia należności celnych, podczas gdy przepis ten znajduje zastosowanie także w przypadku braku zwrotu cła w wynikającym z przepisów prawa terminie;

b. art. 76 w związku z art. 78 Op., poprzez bezzasadne przyjęcie, że przepis ten nie znajduje zastosowania w sprawach celnych i tym samym, bezzasadne przyjęcie, że nie zwrócone cło w wynikającym z przepisów prawa terminie nie stanów nadpłaty w rozumieniu tych przepisów.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że w rozpoznawanej sprawie organ celny popełnił błąd przy ustaleniu kwoty należności celnych, bowiem poprzez niewłaściwą wykładnię art. 80 ust. 2 ustawy z 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne (tj.: Dz. U. z 1994 r. Nr 71, poz. 312) bezpodstawnie pierwotnie odmówił skarżącej ich zwrotu, ze względu na niedochowanie 30 - dniowego terminu zgłoszenia wniosku. Zdaniem skarżącej, błąd organu celnego spowodował, że ostatecznie decyzje nakazujące zwrot pobranego cła zostały wydane przez Dyrektora Izby Celnej dopiero w lipcu 2008 r., a więc po upływie 10 lat od chwili złożenia przez skarżącą wniosków o zwrot pobranego cła. Podkreślono, że we wszystkich sprawach wątpliwości prawne dotyczące interpretacji art. 80 ust. 2 ówcześnie obowiązującego Prawa celnego zostały rozwiane przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w P. w wyroku z 9 maja 2000 r., (sygn. akt I SA/Po 84/99). Skarżąca podniosła, że od dnia, gdy organ celny bezzasadnie odmówił skarżącej zwrotu cła, stało się ono świadczeniem nienależnym i od tego momentu organ celny przetrzymywał je bezprawnie. Również od tej chwili organ celny powinien zrekompensować skarżącej powstałą w ten sposób szkodę za bezprawne tj. niezgodne z obowiązującymi przepisami, przetrzymywanie należności celnych podlegających zwrotowi.

Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, również druga przesłanka przewidziana w art. 250 § 3 Kodeksu celnego została w rozpoznawanej sprawie spełniona, bowiem dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania błędu organu celnego. Tym samym geneza błędu nie może mieć wpływu na istotę sprawy, jeżeli nie jest on spowodowany przez dłużnika. Wskazano, że dłużnik (poprzednik prawny skarżącej, a zatem i skarżąca) dopełnił wszystkich na nim ciążących z mocy prawa obowiązków, tj. uiścił należność celną, zużył towary przy wyrobie produktów następnie wywiezionych w obrocie towarowym z zagranicą oraz wystąpił o zwrot cła. Jednakże mimo spełnienia tych obowiązków, nie uzyskał - początkowo - zwrotu należności celnych. Skarżąca podała, że nie zwrócenie należności celnych przez organ spowodowane było błędnym ustaleniem przez organ kwoty należności celnych, jakie zgodnie z prawem przysługiwały dłużnikowi. Orzekając bowiem, że zwrot cła dłużnikowi się nie należy, organ tym samym zaniżył kwotę podlegającą zwrotowi o 100 % należnej sumy.

Skarżąca nie zgodziła się ponadto ze stanowiskiem WSA, jakoby wydanie błędnych decyzji odmawiających zwrotu cła, uchylonych następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w P. (sygn. akt I SA/Po 84/99), nie mieściło się w pojęciu "niewłaściwe ustalenie kwoty należności" i nie stwarzało podstawy do ustalenia odsetek od zwróconych należności celnych. Jej zdaniem, nietrafne było także stwierdzenie Sądu że brak zwrotu należności celnych w zakreślonym przez przepisy prawa terminie nie stanowił zwłoki organu, pomimo że od chwili złożenia wniosku o zwrot cła do dnia wydania decyzji pozytywnej upłynęło 10 lat. W ocenie wnoszącej skargę kasacyjna, taka nieuzasadniona, ścieśniająca wykładnia art. 250 § 3 kodeksu celnego jest sprzeczna z mającymi bezpośrednie zastosowanie przepisami konstytucyjnymi. Przyjęcie takiego stanowiska zarówno przez organy celne, jak i przez Sąd, prowadzi do pogwałcenia elementarnych, konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawa, a zwłaszcza prawa do wynagrodzenia szkody.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do wykazania, że art. 250 § 3 Kodeksu celnego obejmuje także przypadek odmowy zwrotu należności celnych podlegających zwrotowi, albowiem jest to błąd organu celnego przy ustalaniu kwoty należności celnych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko skarżącej nie jest słuszne z następujących przyczyn:

Zgodnie z art. 250 § 3 Kodeksu celnego, od zwracanych należności celnych przywozowych lub wywozowych nie płaci się odsetek, chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. W takim wypadku odsetki oblicza się od dnia uiszczenia należności podlegających zwrotowi. Powołany przepis wyraźnie odnosi się do takich sytuacji, gdy niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego. Nie jest to wcale równoznaczne z popełnieniem błędu przy ustalaniu należności celnych. Organ celny może bowiem popełnić błąd np. przy dokonywaniu klasyfikacji na potrzeby wydania wiążącej informacji taryfowej (WIT) bądź też przy ustalaniu pochodzenia towarów w ramach postępowania zmierzającego do wydania wiążącej informacji o pochodzeniu towaru (WIP). Niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnych mogłoby być zatem skutkiem błędów popełnionych przez organ celny na etapie innym niż ustalenie należności celnych. Podstawa do zwrotu nadpłaconych należności celnych wraz z odsetkami istniałaby również wówczas, gdyby błąd został popełniony przez organ inny niż ten, który ustalił należności celne (por. glosa Krzysztofa Lasińskiego-Suleckiego do wyroku NSA z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt I GSK 1512/05, OSP 2007, nr 2, poz. 23).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku NSA z dnia 10 czerwca 2003 r. (sygn. akt I SA/Łd 36/02, ONSA 2004, z. 2, poz. 77) stwierdził, że niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnych w wyniku błędu organu celnego nie jest ograniczone do błędów rachunkowych, ale uzasadnia zwrot cła wraz z odsetkami na podstawie art. 250 § 3 Kodeksu celnego w każdej sytuacji, w której organy celne wbrew przepisom prawa zobowiązały stronę do zapłaty wyższego cła aniżeli należne.

W związku z tym stwierdzić należy, że niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnych jest wynikiem błędu organu celnego także wówczas, gdy błąd dotyczy nieprawidłowych ustaleń lub ocen w zakresie stanu faktycznego, jak i wadliwego zastosowania lub wykładni przepisu prawa.

Wykładnia art. 250 § 3 Kodeksu celnego powinna uwzględniać uregulowania zawarte w art. 246 § 2 Kodeksu celnego. Ostatnio powołany przepis stanowił, że należności celne są zwracane, jeżeli w chwili uiszczenia kwota tych należności nie była prawnie należna lub gdy kwota ta została zarejestrowana pomimo zaistnienia wypadków określonych w art. 229 § 3. Ustawodawca bliżej nie określił zawartej w art. 246 § 2 Kodeksu celnego przesłanki obligującej organ do zwrotu należności celnych. Można jedynie zauważyć, że na gruncie ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne (Dz. U. z 1994 r. Nr 71, poz. 312) w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego został wyrażony pogląd - odnoszący się do tzw. należności celnych nienależnych - iż są to również takie należności, które wprawdzie były należne w chwili pobrania, ale stały się nienależne w następstwie późniejszego odpadnięcia podstawy faktycznej lub prawnej wymiaru (por. wyrok NSA z dnia 3 września 1997 r., sygn. akt V SA 306/96, ONSA 1998/1/37).

W tym miejscu należy zauważyć, że należności celne zwrócone skarżącej nie były należnościami celnymi nienależnymi w podanym wyżej znaczeniu. Zostały one prawidłowo określone i zapłacone przez stronę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że w związku z ustaleniem kwoty należności celnych, organy celne dopuściły się błędu.

Zwrot wspomnianych należności związany był ze spełnieniem przez stronę warunku określonego w art. 80 ust. 1 Prawa celnego z 1989 r. Zgodnie z powołanym przepisem należności celne pobrane od towarów przywiezionych z zagranicy w postaci surowców materiałów, półfabrykatów lub elementów kooperacyjnych, zużytych przy wyrobie towarów wywiezionych w obrocie towarowym z zagranicą, zwraca się producentowi tych towarów w terminie 30 dni od dnia wywozu. Na marginesie należy zauważyć, że ustawodawca w art. 80 ust. 3 Prawa celnego z 1989 r. wyłączył wypłatę odsetek od zwracanych należności celnych.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca domagała się odsetek w związku z błędem organu polegającym na niewłaściwym stosowaniu prawa przy rozpatrywaniu wniosku o zwrot cła. Według skarżącej, skoro odmowa zwrotu cła z powodu przekroczenia terminu do złożenia wniosku w tym przedmiocie, została uznana przez Naczelny Sąd Administracyjny za naruszającą prawo, to za okres od daty wydania wyroku w tej sprawie tj. 9 maja 2000 r. do dnia wydania decyzji o zwrocie należności celnych powinny być wypłacone odsetki. Zdaniem skarżącej błędne ustalenie należności celnej polega także na odmowie jej zwrotu.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że chociaż błąd organu celnego, o którym mowa w art. 250 § 3 Kodeksu celnego należy rozumieć szeroko, to jednak powołany przepis dotyczy tylko tych przypadków, w których błąd organu celnego miał wpływ na niewłaściwe ustalenie należności celnych. Ustalenie należności celnych odnosi się do czynności związanych z określeniem cła i innych opłat związanych z przywozem lub wywozem towarów. Zwrot należności celnych jest czynnością późniejszą, która nie mieści się w pojęciu ustalenia kwoty należności celnych. W konsekwencji odmowa zwrotu należności celnych, niezależnie od tego czy była wynikiem błędu organu celnego, nie powoduje powstania obowiązku zapłaty odsetek na podstawie art. 250 § 3 Kodeksu celnego.

Wbrew twierdzeniom skarżącej przedstawiona wykładnia art. 250 § 3 Kodeksu celnego nie jest wykładnią "ścieśniającą", sprzeczną z art. 77 ust. 1 Konstytucji. Zgodnie z ostatnio powołanym przepisem "Każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody, jaka została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej." Naczelny Sąd Administracyjny nie kwestionuje prawa skarżącej do wynagrodzenia ewentualnej szkody, a jedynie stwierdza, że nie może to nastąpić w drodze decyzji o wypłacie odsetek od zwróconych należności celnych, gdyż brak jest ku temu podstaw prawnych. Wynagrodzenie szkody jest możliwe w różny sposób i przed różnymi organami (np. w drodze powództwa cywilnego). Od decyzji skarżącej zależy czy podejmie próbę realizacji jej konstytucyjnego prawa w innym trybie.

Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał za chybiony zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 250 § 3 Kodeksu celnego w związku z art. 77 ust. 1 Konstytucji RP.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 76 w związku z art. 78 Op. "(...)poprzez bezzasadne przyjęcie, że przepis ten nie znajduje zastosowania w sprawach celnych i tym samym, bezzasadne przyjęcie, że nie zwrócone cło w wynikającym z przepisów terminie nie stanowi nadpłaty w rozumieniu tych przepisów."

Przede wszystkim należy zauważyć, że przepisy polskiego prawa konsekwentnie odróżniają podatki od ceł i każdą z tych danin regulują różne zespoły przepisów prawnych. W związku z tym przepisy dotyczące podatków mają zastosowanie do ceł tylko na mocy wyraźnego odesłania w przepisach prawa celnego. Problematyka stosowania przepisów Ordynacji podatkowej do ceł została w sposób wyczerpujący uregulowana w art. 262 Kodeksu celnego. Powołany przepis stanowi, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy – Ordynacja podatkowa. Oznacza to, że tylko wymienione w art. 262 Kodeksu celnego przepisy mogą mieć odpowiednie zastosowanie. Powołane w skardze przepisy art. 76 i 78 Op. znajdują się w dziale III ustawy, a zatem ich stosowanie do należności celnych jest wyłączone.

Możliwość stosowania do ceł art. 76 w związku z art. 78 Op. nie wynika także z art. 2 § 2 Op. Powołany przepis, poza wskazanymi wyżej powodami, nie może mieć zastosowania do ceł, gdyż nie są one ani opłatami, ani niepodatkowymi należnościami budżetu państwa, a tylko tych danin publicznych on dotyczy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej nie stanowi także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. Wspomniany zarzut nie został przez skarżącą w ogóle uzasadniony, co oznacza, że nie spełnia on jednego z warunków materialnych skargi kasacyjnej wymienionych w art. 176 p.p.s.a.

Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA z : 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04 Lex nr 186863; 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04 Lex nr 238595; 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05 Lex nr 173263; 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06 Lex nr 236385; 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 Lex nr 281385).

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumenty wspierające podniesiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. nie zostały przedstawione.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości merytorycznego ustosunkowania się do omawianego zarzutu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skarge kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.

O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).