Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1589/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 15,  art. 107 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Bartłomiej Adamczak (spr.) Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 3149/14 w sprawie ze skargi [A.] Spółki z o.o. w W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty odsetek od dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [A.] Sp. z o.o. w W. na rzecz Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 31 marca 2015 r. (sygn. akt V SA/Wa 3149/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [A.] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2014 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy wypłaty odsetek od dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Pismem z 17 maja 2005 r. [A.] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. (zwana dalej: "spółką", "skarżącą") zwróciła się z wnioskami Wn-D do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Fundusz" lub "PFRON") o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące: marzec i kwiecień 2005 r. w łącznej kwocie 485.086,35 zł. Wnioski te złożono w terminie określonym w art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm. - dalej też zwanej: "ustawą o rehabilitacji"), w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2007 r.

W dniu 30 kwietnia 2013 r. przedstawiono stronie informację o saldzie przysługującego dofinansowania za marzec/kwiecień 2005 r. w wysokości 17.773,22 zł, jednakże strona nie potwierdziła salda ustalonego przez Fundusz i podtrzymała żądanie wypłaty dofinansowania w wysokości 485.086,35 zł. W konsekwencji Prezes Zarządu PFRON decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. odmówił wypłaty dofinansowania, jednakże - po rozpatrzeniu odwołania spółki - Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. (nr [...]) uchylił ww. decyzję w całości i orzekł o wypłacie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych z okres marzec-kwiecień 2005 r. w kwocie 17.773,22 zł.

W tej sytuacji pismem z dnia 27 listopada 2013 r. spółka wniosła o wypłatę ww. kwoty wraz z należnym oprocentowaniem.

Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. (nr [...]) Prezes Zarządu PFRON odmówił stronie wypłaty odsetek od dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych osób niepełnosprawnych za miesiąc marzec i kwiecień 2005 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że nie istnieje podstawa prawna, która pozwalałaby stronie wypłacić odsetki od dofinansowania do wynagrodzeń

pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy obejmujący marzec- kwiecień 2005 r. Organ przyjął, że do rozpatrzenia sprawy mają zastosowanie te same przepisy, które regulują sprawę wypłaty należności głównej, tj, ustawa o rehabilitacji oraz rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2003 r. w sprawie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 232, poz. 2330 ze zm. - dalej jako" "rozporządzenie z 2003 r.") - w brzmieniu obowiązującym na dzień 17 maja 2005 r. Organ stwierdził, że ustawa nie regulowała kwestii odsetek od nieterminowo wypłaconego dofinansowania, a jedynym przepisem, który to regulował był § 6 ust. 2 i ust. 2a rozporządzenia z 2003 r. Przepisy te jednak

nie mogą mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż nie odnoszą się do sytuacji, gdy dofinansowanie w ogóle nie zostało stronie wypłacone w przewidzianym prawem terminie, a jedynie do sytuacji, gdy dofinasowanie zostało wypłacone w wysokości niższej od należnej (na co wskazuje brzmienie ust. 2a wskazującego, że odsetki liczy się od dnia wypłaty dofinansowania). Przy czym złożenie wniosku o

wypłatę (niewypłaconego dofinansowania wraz z odsetkami) jest ograniczone

terminem 30 września roku następującego po roku.

Następnie decyzją z dnia [...] października 2014 r. - po rozpoznaniu odwołania - Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2014 r.

Uzasadniając odmowę wypłaty odsetek od dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych osób niepełnosprawnych za miesiąc marzec i kwiecień 2005 r. organ odwoławczy wskazał, że w dniu 1 stycznia 2009 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. 2008 r. Nr 237, poz. 1652), która w art. 6

i art. 7 wprowadziła przepisy intertemporalne. Wynikało z nich, że do stosunków prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe a sprawy wszczęte a niezakończone przed dniem wejścia jej w życie rozpoznaje się według przepisów dotychczasowych. Organ stwierdził, że w tej sytuacji zdarzeniami determinującymi stan prawny, wg którego należy rozpatrywać żądanie wypłaty odsetek będzie okres, w którym strona składała wniosek o wypłatę dofinansowania, tj. stan prawny z 2005 r., przy uwzględnieniu przepisów art. 6 i art. 7 ww. ustawy, przy czym, jak stwierdził organ, "treść art. 6 ustawy z dnia 5 grudnia

2008 r. należy rozumieć jako dotyczący przepisów >dotychczasowych<, czyli obowiązujących co najmniej do daty wejścia w życie". W związku z tym organ wywiódł, że rozporządzenie z 2003 r. obowiązywało od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia

31 grudnia 2007 r. i przewidywało uprawnienie pracodawcy do złożenia wniosku o wypłatę kwoty dofinansowania będącej różnicą pomiędzy kwotą należną a kwotą wypłaconą pracodawcy wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych w terminie

do dnia 30 września roku następującego po roku w którym przypadał okres

zatrudnienia, którego dotyczył wniosek (§ 6 ust. 2). Rozporządzenie to jednak zostało zastąpione rozporządzeniem z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 240, poz. 1755 ze zm. -

dalej jako: "rozporządzenie z 2007 r."), które obowiązywało do dnia 21 stycznia 2009 r.

i nie regulowało już tej materii. W tej sytuacji w dniu 31 grudnia 2008 r. żaden przepis ustawy o rehabilitacji ani obowiązującego wówczas rozporządzenia z 2007 r. nie przewidywał możliwości wypłaty odsetek od nieterminowo przekazanego dofinansowania, gdyż art. 26c ust. 3a ustawy o rehabilitacji przewidujący możliwość żądania odsetek wszedł w życie 1 stycznia 2009 r. na mocy ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych, jednakże na podstawie ww. przepisów intertemporalnych nie mógł być uznany za przepis dotychczasowy (znajdujący zastosowanie w sprawie).

W ocenie organu odwoławczego w dniu 31 grudnia 2008 r. rozporządzenie z 2003 r. już nie obowiązywało, a zatem przepisy § 6 ust. 2 i 2a tego rozporządzenia nie mogły zostać naruszone. Co prawda Prezes Zarządu PFRON w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołał się na treść tego rozporządzenia ale nie wpływa to na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia.

Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Warszawie zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie art. 15, art. 138 § 1 pkt 1

i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. - dalej: k.p.a.) oraz art. 6 i art. 7 ustawy z dnia

5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz

o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." oddalił

skargę.

Sąd I instancji na wstępie wskazał, że oceniając zgodność z prawem

zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej stwierdził, że mimo częściowo błędnego uzasadnienia rozstrzygnięcia decyzja ostatecznie odpowiada prawu.

Sąd I instancji zwrócił uwagę, że skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie w dniu 17 maja 2005 r., natomiast wniosek o wypłatę odsetek w dniu 27 listopada 2013 r.

W ocenie Sądu organ drugiej instancji prawidłowo wywiódł, że dla oceny możliwości ubiegania się przez skarżącą wypłaty odsetek należy stosować przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie składania wniosku o wypłatę

dofinansowania, tj. 17 maja 2005 r. jako właściwe dla tych stosunków prawnych, ponieważ roszczenie o zapłatę odsetek jest żądaniem akcesoryjnym w stosunku do roszczenia głównego, a to dotyczyło wypłaty dofinansowania wynagrodzeń w 2005 r. Przepisami tymi była ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, która - w brzmieniu obowiązującym w 2005 r. - nie regulowała jednak w swej treści kwestii odsetek od nieterminowo wypłaconych kwot dofinansowania. Mowa o odsetkach była natomiast w rozporządzeniu wykonawczym z 2003 r., wydanym na podstawie art. 26c ust. 6 ustawy rehabilitacji - w § 6 ust. 2a tego rozporządzenia.

Rozporządzenie z 2003 r. - w ocenie Sądu I instancji - zostało jednak wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej ponieważ zgodnie z nią (art. 26c ust. 6 ustawy o rehabilitacji) Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego był uprawniony

do określenia w drodze rozporządzenia trybu przekazania oraz rozliczenia

miesięcznego wynagrodzenia, terminów składania i wzorów informacji i wniosku o których mowa w ust. 1, wzoru formularza rozliczenia i wymogów jakie muszą spełniać pracodawcy przekazując dokumenty w formie elektronicznej lub teletransmisję

danych. Nie mieści się w tym upoważnieniu kompetencja materialnoprawna do

ustalania prawa do domagania się odsetek. Uprawnienia Ministra - w ocenie Sądu I instancji - miały wyłącznie charakter proceduralno-techniczny. Sąd - powołując się na art. 92 ust. 1 Konstytucji RP - stwierdził, że naruszenie określonych w nim warunków powoduje niezgodność rozporządzenia z ustawą.

Sąd stwierdził, że na mocy art. 26c ust. 6 in fine ustawy o rehabilitacji Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego miał w drodze rozporządzenia

określić kwestie techniczno-proceduralne "uwzględniając potrzebę zapewnienia jednolitych warunków niezbędnych dla prawidłowego przekazywania dokumentów

oraz racjonalne gospodarowanie środkami Funduszu", natomiast pojęcie "warunków"

w języku prawniczym jest najczęściej rozumiane jako określenie zasad regulujących dane zagadnienie. Posługiwanie się klauzulą warunków nie może być zatem

rozumiane jako określenie odnoszące się do materialnoprawnych warunków

przesłanek nabycia danego prawa, w tym prawa do domagania się odsetek. W ocenie Sądu I instancji w treści art. 26c ustawy o rehabilitacji nie można się dopatrzeć upoważnienia ustawowego do zawarcia w rozporządzeniu materialnoprawnej

podstawy do żądania odsetek, i z tego powodu wywody skargi, co do istnienia podstaw prawnych do stosowania przepisów tego rozporządzenia w odniesieniu do żądania odsetek, nie mogły zostać uwzględnione.

Abstrahując od mocy rozporządzenia w świetle delegacji ustawowej Sąd I instancji odniósł się także do kwestii dotyczących stosowania rozporządzenia wykonawczego i wykładni art. 6 i art. 7 ustawy zmieniającej. Sąd I instancji podkreślił,

że w okresie, którego dotyczy dofinansowanie obowiązywało rozporządzenie z 2003 r. Rozporządzenie to weszło w życie 1 stycznia 2004 r. i obowiązywało do 31 grudnia 2007 r., które - w sytuacji, w której dofinansowanie zostało wypłacone pracodawcy w wysokości niższej niż należnej - dawało pracodawcy możliwość złożenia wniosku o wypłatę różnicy pomiędzy kwotą należną a wypłaconą, wraz z odsetkami w terminie

do dnia 30 września roku następnego po roku w którym przypadał okres zatrudnienia, którego dotyczył wniosek (§ 6 ust. 2). Rozporządzenie to zostało zastąpione rozporządzeniem z 2007, które obowiązywało do 21 stycznia 2009 r. i którego uregulowania nie przewidywały oprocentowania zwracanych, nienależnie pobranych kwot.

W związku z wejściem w życie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

(dalej jako: "ustawa zmieniająca"), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2009 r. dodano zaś art. 49e, który stanowił, że jeżeli środki Funduszu zostały wypłacone w wysokości niższej od należnej kwotę stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą należną a kwotą wypłaconą, wypłaca się wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych w terminie 3 miesięcy od dnia przedłożenia żądania wypłat

tej kwoty lub ujawnienia okoliczności powodujących obowiązek jej wypłacenia (ust. 3), a w ust. 4 stwierdza się, że odsetek nie nalicza się w przypadku, gdy wystąpienie okoliczności powodujących obowiązek zwrotu lub wypłaty były nienależne od zobowiązanego do zapłaty.

Jednocześnie w art. 6 ustawy zmieniającej zawarty został przepis przejściowy, zgodnie z którym do stosunków prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

W ocenie Sądu I instancji pod pojęciem "przepisy dotychczasowe" należy rozumieć przepisy obowiązujące przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, czyli w tym wypadku przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 13 grudnia 2007 r., a nie rozporządzenia z 30 grudnia 2003 r., które w dacie wejścia w życie ustawy zmieniającej nie obowiązywało. Utraciło ono moc z dniem wejścia w życie kolejnego rozporządzenia, tj. z dniem 31 grudnia 2007 r. To nowe rozporządzenie nie przewidywało możliwości wypłaty odsetek. Treść art. 6 ustawy zmieniającej należy więc rozumieć jako dotyczącą przepisów obowiązujących w dacie sprzed wejścia jej w życie.

W związku z tym Sąd I instancji doszedł do wniosku, że organ II instancji - co do zasady - prawidłowo przyjął brak podstaw do zastosowania w sprawie przepisów rozporządzenia z 2003 r. Sąd stwierdził też, że nie ulega wątpliwości, że w związku z art. 6 ustawy zmieniającej, treść art. 49e ustawy o rehabilitacji, jako odnosząca się do stosunków powstałych po dniu wejścia w życie, nie ma zastosowania.

Sąd I instancji dalej zwrócił także uwagę na podstawę prawną wskazaną w decyzji pierwszo i drugoinstancyjnej. W tym zakresie Sąd I instancji wyjaśnił, że organ pierwszej instancji jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji mimo, że z uzasadnienia rozstrzygnięcia wynikało, że podstawę tę stanowiły przepisy ustawy i rozporządzenia wykonawczego w brzmieniu z 2005 r. Natomiast organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie wskazał jako podstawę prawną art. 66 ustawy o rehabilitacji wskazując jednak w uzasadnieniu, że po pierwsze, nie widzi możliwości zastosowania przepisów ustawy zmieniającej i obowiązującego w dacie rozstrzygania rozporządzenia wykonawczego, ponieważ nie obowiązywało ono w 2005 r., a po drugie w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy dotyczące należności głównej obowiązujące w 2005 r. przy uwzględnieniu

art. 6 i art. 7 ustawy zmieniającej. Sąd stwierdził jednak, że powołane w sentencji obu decyzji przepisy prawa są przepisami wyłącznie kompetencyjnymi oraz odsyłającymi

w zakresie nieuregulowanym ustawą do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tak więc mimo częściowej wadliwości uzasadnienia (naruszenia

art. 107 § 3 k.p.a.) należy uznać, że "organ ostatecznie prawidłowo przyjął, że nie ma zastosowania w niniejszej sprawie art. 26c ust. 3a ustawy o rehabilitacji, jak również brak jest podstaw do stosowania rozporządzenia z 2003 r., a błąd w podstawie prawnej wskazanej przez organ pierwszej instancji ostatecznie nie ma wpływu na trafność i zgodność z prawem decyzji". Organ II instancji dokonał ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i wydał decyzję, której ostatecznie rozstrzygnięcie odpowiada prawu, bowiem skarżąca w 2005 r. nie miała podstaw prawnych do domagania się odsetek od wypłaconego z opóźnieniem dofinansowania.

Sąd I instancji nie znalazł podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 2 Konstytucji RP oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Sąd wskazał, że § 1 w powiązaniu z § 2 art. 138 k.p.a. nakłada na organ obowiązek uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania jej do ponownego rozpatrzenia, tylko w sytuacji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jego rozstrzygnięcie. Jednocześnie art. 15 k.p.a.,

z którego wynika zasada dwuinstancyjności, nakłada na organ II instancji obowiązek ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu I instancji nie mieści się w granicach art. 138 § 2 k.p.a. możliwość uchylenia decyzji z powodu błędnie wskazanej podstawy prawnej.

Na marginesie Sąd I instancji zwrócił też uwagę, że zgodnie z uregulowaniami rozporządzenia z 2003 r. pracodawca, gdy stwierdzi, że dofinansowanie zostało wypłacone w wysokości niższej niż należne (co i tak nie ma miejsca w tym przypadku)

to ma prawo do złożenia wniosku o wypłatę tej kwoty z odsetkami w terminie do dnia

30 września roku następującego po roku, w którym przypadał okres zatrudnienia, którego dotyczył wniosek, natomiast w tej sprawie termin upływał więc 30 września

2006 r., natomiast wniosek o wypłatę odsetek został złożony w 2013 r. Ponadto zarówno w sytuacji opisanej w § 6 ust. 2 i 2a rozporządzenia z 2003 r. mowa jest o różnicy pomiędzy wysokością należną a wypłaconą. Chodzi więc o taką sytuację, w której pracodawca otrzymał wypłatę w wysokości innej niż prawnie uzasadniona, a nie innej od tej o którą wnosił. Przepisy te nie dotyczą więc sytuacji w której organ ustalił inną wysokość kwoty dofinansowania niż kwota podana przez pracodawcę.

[A.] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji domagając się jego uchylenia w całości

i w tym zakresie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki

Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła

I. naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj.:

1) art. 92 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 26c ust. 6 pkt 1-4 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. § 6 ust. 2 i 2a rozporządzenia z 2003 r. poprzez niewłaściwe

zastosowanie art. 92 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 26c ust. 6 ustawy o rehabilitacji, a w konsekwencji odmowę zastosowania art. § 6 ust. 2 i 2a rozporządzenia 2003 r. i odmowę wypłaty odsetek w oparciu o przepis, który rzekomo reguluje w rozporządzeniu kwestię wykraczającą poza delegację

ustawową;

2) art. 26c ust. 6 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. § 6 ust. 2 i 2a rozporządzenia z 2003 r. poprzez błędną wykładnię tego przepisu oraz granic delegacji ustawowej do wydania przepisów rozporządzenia, które przepis ten wyznacza, a w konsekwencji przyjęcie, iż obwarowanie terminu przekazania należnego dofinansowania obowiązkiem wypłaty odsetek w przypadku uchybienia tego

terminu stanowiło samodzielną regulację odnoszącą się do materialnoprawnych warunków nabycia danego prawa, a nie było jedynie elementem określenia warunków i trybu przekazywania oraz rozliczania miesięcznych dofinansować jako instrument zapewniający sprawne i terminowe przekazywanie tych dofinansowań;

3) art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do przyjęcia stanowiska, iż przepisy przejściowe

w stosunku do stanów i stosunków zaistniałych w 2005 r. wyłączyły możliwość zastosowania obowiązujących w 2005 r. przepisów rozporządzenia z 2003 r., które przewidywały oprocentowanie, nakazując stosowanie przepisów analogicznego rozporządzenia z 2007 r., które już nie regulowały kwestii odsetek za opóźnienie;

4) art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do przyjęcia stanowiska, iż przepisy przejściowe regulowały nie tylko zagadnienia intertemporalne pomiędzy przepisami dotychczasowymi i nowymi na dzień 1 stycznia 2009 r., ale jednocześnie modyfikowały reguły intertemporalne dotyczące przepisów sprzed i po dniu

1 stycznia 2008 r., a więc wejścia w życie rozporządzenia z 2007 r., które nie

zawierało w tym zakresie żadnych szczególnych przepisów przejściowych;

5) art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do przyjęcia nieuprawnionego wniosku, iż użyte w tych przepisach sformułowanie przepisy dotychczasowe oznacza faktycznie

jedynie "przepisy obowiązujące co najmniej do daty wejścia w życie", podczas gdy odwołanie się do kategorii przepisów dotychczasowych dotyczy zarówno

przepisów obowiązujących formalnie, jak również przepisów już uchylonych, ale które znajdują zastosowanie (mają moc obowiązującą) przy rekonstrukcji norm prawnych odnośnie zdarzeń zaistniałych w czasie, kiedy przepisy te jeszcze nie zostały uchylone;

6) art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych w zw. z art. 2 Konstytucji RP, oraz wynikają z niego zasadą ochrony praw nabytych, poprzez przyjęcie, że ww. przepisy przejściowe pozbawiły skarżącą prawa do otrzymania odsetek z tytułu nieterminowej wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnym za marzec i kwiecień 2005 r., które to prawo skarżąca nabyła już na mocy obowiązującego ówcześnie rozporządzenia z 2003 r.;

II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2

p.p.s.a.), tj.:

7) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonego wyroku przez to, że Sąd I instancji jednocześnie prezentuje dwa zupełnie różne stanowiska na poparcie prawidłowości swego rozstrzygnięcia;

8) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. art. 107 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., przez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ odwoławczy przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego,

polegającego na utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, która nawet w jego ocenie nie zawierała prawidłowej podstawy prawnej ani adekwatnego uzasadnienia, co powinno skutkować uchyleniem takiej decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia;

9) art. 145 § 1 pkt 1 lit. cl p.p.s.a. w zw. art. 15 oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. przez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ odwoławczy

ww. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, polegającego na utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji w wyniku prób konwalidacji jej wad, co pozbawia skarżącą prawa do dwukrotnego, niezależnego rozstrzygnięcia sprawy przez organy administracji dwóch

instancji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania

wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej.

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu (pkt 1) albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a., przy czym należy w tym miejscu zaznaczyć, że konsekwencją zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej (art. 183 p.p.s.a.) jest wymóg prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd I instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sformułowanie zarzutów kasacyjnych z naruszeniem wymogów prawnych wynikających z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. ogranicza bądź uniemożliwia merytoryczne odniesienie się do nich.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji

danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., FSK618/04, ONSAiWSA 2005/6/120; zob. szerzej: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419).

Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do zarzutów podniesionych w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., określonych w punkcie 8 i 9 petitum skargi kasacyjnej, tj. naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., a także z art. 15 oraz

art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie skargi w sytuacji utrzymania w mocy przez organ odwoławczy pierwszoinstancyjnej decyzji wydanej z powołaniem błędnej podstawy prawnej i błędnego uzasadnienia oraz jednoczesnego dokonania próby konwalidacji tych elementów w decyzji organu odwoławczego - należy wskazać, że nie znajdują one usprawiedliwionych podstaw. Kontrola zaskarżonego wyroku nie daje podstaw do przyjęcia za uzasadniony stawianego Sądowi I instancji zarzutu niezastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ p.p.s.a. w związku z niedostrzeżeniem przez ten Sąd naruszenia wskazanych przepisów postępowania administracyjnego przez organ odwoławczy. Uznać bowiem należy, że wskazywane przez skarżącego "wadliwości" pierwszoinstancyjnej decyzji (tj. błędne powołanie podstawy prawnej i błędne uzasadnienie) nie stanowiły wystarczającej podstawy do uchylenia tej decyzji. Wydanie decyzji kasacyjnej wymaga wykazania przez organ odwoławczy takiego naruszenia przepisów postępowania, którego następstwem jest niewyjaśnienie podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, bez którego nie można sprawy rozpoznać co do istoty. Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie może być zatem podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w art. 138 § 2 k.p.a. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, a nie tylko na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Wnika to z art. 138 k.p.a., który przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, bądź jej uchylenie i zmiana. Użycie natomiast w art. 138 § 2 k.p.a. przeciwstawnego spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą; niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres

sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" (por. wyrok NSA z dnia

19 października 2016 r" II OSK 16/15, LEX nr 2169045). W tej sytuacji błędne powołanie istniejącej dla rozstrzygnięcia podstawy prawnej i błędne uzasadnienie wydanej decyzji, polegające na przedstawieniu odmiennej aniżeli organ I instancji oceny prawnej - jak miało to miejsce w niniejszej sprawie - nie stanowiło wystarczającej podstawy prawnej do uchylenia pierwszoinstancyjnej decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a w konsekwencji do uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji.

Niezależnie od powyższego w odniesieniu do podniesionych zarzutów należy przypomnieć, że samo zgłoszenie zarzutów względem orzeczenia sądu I instancji bez wykazania, że naruszenie przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie jest wystarczające z punktu widzenia wymogów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, określonych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Wykazanie, że taki potencjalny istotny wpływ na rozstrzygnięcie zachodzi, należy również do kasatora, gdyż także w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie ma uprawnień do zastępowania go w prawidłowym formułowaniu podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Nie jest przy tym wystarczające jedynie posłużenie się formułą, zawartą we wskazanym przepisie, lecz konieczne i niezbędne jest przeprowadzenie stosownej analizy i oceny, celem wykazania istotności wpływu naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2017 r" II OSK 266/16, LEX nr 2247967 oraz wyrok NSA z dnia 21 lutego 2017 r., I FSK 1113/15, LEX nr 2254429). Takiego wpływu nie wykazano w niniejszej sprawie.

Za nieuzasadniony należy także uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonego wyroku przez to, że - jak stwierdza kasator - "Sąd I instancji jednocześnie prezentuje dwa zupełnie różne stanowiska na poparcie prawidłowości swojego rozstrzygnięcia". Wyjaśnić należy, że przepis ten określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku, a mianowicie: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie; a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09), jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (por, np,: wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10; wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1002/11). Uchybieniem, mającym wpływ na rezultat kontroli kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia, jest bowiem uzasadnienie, w którym ocena o zgodności/niezgodności z prawem zaskarżonego aktu formułowana jest bez (gruntownego) odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, albowiem w tego rodzaju sytuacji nie jest możliwe zrekonstruowanie przebiegu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęcie konkretnego kierunku interpretacji i zastosowania konkretnych przepisów prawa w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy (por. np. wyrok NSA

z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I GSK 685/09).

Jakkolwiek treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku może wskazywać na pewną dwuznaczność w przedstawieniu motywów rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji, to jednak owa "dwuznaczność" w uzasadnieniu nie dotyczy podstawy faktycznej rozstrzygnięcia lecz przedstawionej oceny zasadności stosowania wskazanych przepisów prawa materialnego do ustalonego i niepodważonego

w sprawie stanu faktycznego, co w konsekwencji nie może zostać samoistnie potraktowane jako skuteczny zarzut skargi kasacyjnej. Z uzasadnienia wynika bowiem, że Sąd I instancji aprobując z jednej strony stanowisko organu odwoławczego odnośnie prawidłowości stosowania - przy ocenie złożonego przez skarżącą wniosku

o wypłatę odsetek (od niewypłaconego dofinansowania) - na podstawie art. 6 ustawy

z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych "przepisów dotychczasowych", rozumianych

jako obowiązujące przepisy w dacie sprzed dnia wejścia ww. ustawy nowelizującej

ustawę o rehabilitacji (tj. obowiązujące w dniu 31 grudnia 2008 r. przepisy ustawy o rehabilitacji i rozporządzenia z 2007 r. nie-dające możliwości wypłaty odsetek od niewypłaconej pracodawcy kwoty dofinansowania), stwierdza jednocześnie, że do sprawy mają zastosowanie przepisy obowiązujące w dniu złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania (maj 2005 r.), a w odniesieniu do obowiązującego w tym czasie rozporządzenia z 2003 r., Sąd I instancji stwierdza, iż prawodawca regulując w nim materialnoprawne podstawy żądania odsetek przekroczył w tym zakresie delegację ustawową określoną w art. 26c ust. 6 ustawy o rehabilitacji, co - stosując przez Sąd przy ocenie legalności zaskarżonych decyzji art. 92 ust. 1 Konstytucji RP - doprowadziło do przyjęcia przez Sąd stanowiska o niezgodności rozporządzenia z 2003 r. z ustawą o rehabilitacji. Jednocześnie Sąd I instancji odwołując się do § 6 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r. wskazuje w uzasadnieniu, że pracodawca, gdy stwierdzi, iż dofinansowanie zostało wypłacone w wysokości niższej od należnej (zaznaczając przy tym, źe taka sytuacja nie miała miejsca w tym przypadku), ma prawo do złożenia wniosku o wypłatę tej kwoty wraz z odsetkami w terminie do dnia 30 września roku następującego po roku, w którym przypadał okres zatrudnienia, którego dotyczył wniosek (zaznaczając przy tym, że w tej sprawie termin upływał 30 września 2006 r.,

a więc wniosek o wypłatę odsetek złożony został po terminie, bo w 2013 r.).

Prezentowane stanowisko Sądu I instancji - pomimo wskazywanej "dwuznaczności" - w istocie dotyczy oceny zasadności (prawidłowości) stosowania przepisów prawa materialnego przy ocenie wniosku o wypłatę odsetek od niewypłaconego dofinansowania, dlatego należy w tym miejscu odnieść się do zarzutów sformułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Przechodząc zatem do oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów prawa materialnego Sąd na wstępie pragnie wskazać, że zarzuty te, choć zasadniczo trafne w odniesieniu do stanowiska zaprezentowanego przez Sąd I instancji, nie mogły jednak odnieść zamierzonego skutku z uwagi na brzmienie art. 184 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną nie tylko wtedy, gdy nie ma usprawiedliwionych podstaw, ale także wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Przyjmuje się, że orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu, sentencja nie uległaby zmianie (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2004 r., FSK 207/04, ONSAiWSA 2005/5/101; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2016 r" I GSK 999/14, LEX nr 2081095; wyrok NSA z dnia 17 marca 2016 r., II OSK 1812/14, LEX nr 2081337; wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., II GSK 1334/13, LEX nr 1675952; a także: B. Gruszczyński

[w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009). Mylne zatem uzasadnienie prawidłowego w ostatecznym rezultacie orzeczenia nie powinno skutkować uwzględnieniem kasacji, a taka w istocie sytuacja, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaistniała w tej sprawie.

Rozpoznając oparte na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzuty skargi kasacyjnej - których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpatrzeć je łącznie - należy wskazać, że wynikające z art. 6 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych ograniczenie stosowania ustawy o rehabilitacji w wersji znowelizowanej, do stosunków prawnych powstałych po dniu 1 stycznia 2009 r., wyklucza możliwość zastosowania art. 49e tej ustawy do spraw opartych na stosunkach prawnych sprzed tej daty. Innymi słowy stany faktyczne powstałe przed dniem 1 stycznia 2009 r. powinny być oceniane wg przepisów wówczas obowiązujących (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2014 r., II GSK 1251/13, LEX nr 1572646). Przepisami "wówczas obowiązującymi" w odniesieniu do rozpoznawanej sprawy były przepisy obowiązujące w dniu złożenia wniosku o wypłatę dofinasowania (17.05.2005 r.), tj. przypisy ustawy o rehabilitacji i wydane na jego podstawie rozporządzenie z 2003 r. Zgodzić się bowiem należy ze stanowiskiem, że postępowanie w sprawie o zapłatę odsetek jest postępowaniem akcesoryjnym w stosunku do postępowania o zapłatę roszczenia głównego, jakim jest wypłata dofinansowania w pełnej wysokości. W realiach rozpoznawanej sprawy zdarzeniem decydującym o wyborze stanu prawnego, według którego należy rozpatrywać zgłoszone żądanie zapłaty odsetek jest więc dzień złożenia przez skarżącą wniosku o

wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres

obejmujący marzec i kwiecień 2005 r., tj. dzień 17 maja 2015 r. W tej sytuacji w sprawie musiało znaleźć zastosowanie - obowiązujące w czasie złożenia wniosku o dofinansowanie - rozporządzenie z 2003 r. wydane na podstawie art. 26c ust. 6 ustawy o rehabilitacji, a ściślej mówiąc przepisy § 6 ust. 2 i ust. 2a tego rozporządzenia. Przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia stanowił, że jeżeli dofinansowanie zostało

wypłacone pracodawcy w wysokości niższej od należnej, pracodawca może poinformować Fundusz o wysokości kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą należną a kwotą wypłaconą pracodawcy oraz złożyć wniosek o wypłatę tej kwoty wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w terminie do dnia 30 września roku następującego po roku, w którym przypadał okres zatrudnienia, którego dotyczy wniosek. Z kolei § 6 ust. 2a tego rozporządzenia przewidywał, że odsetki, o których mowa w ust. 2, nalicza się, gdy dofinansowanie zostało wypłacone pracodawcy w wysokości niższej od należnej od dnia jego wypłaty, w przypadkach zawinionych przez Fundusz, a w szczególności gdy kwoty należnego dofinansowania zostały ustalone w wyniku postępowania, o którym mowa w art. 26c ust. 4a i 4b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

W tym kontekście należy wskazać, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadniony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 92

ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 26c ust. 6 ustawy o rehabilitacji poprzez uznanie przepisów art. § 6 ust. 2 i 2a rozporządzenia 2003 r., jako wydanych z przekroczeniem upoważnienia ustawowego. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela w tym zakresie stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2016 r. (II GSK 697/15, LEX nr 2168844), w którym Sąd stwierdził, że "§ 6 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 grudnia 2003 r. nie jest sprzeczny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, bo jego treść nie wykracza poza granice delegacji ustawowej z art. 26c ust. 6 ustawy o rehabilitacji. (...) Uprawnienie ustawowe z art. 26c ust. 6 ustawy o rehabilitacji obejmowało w chwili złożenia wniosku [tak jak w niniejszej sprawie] nakaz określenia szczegółowych warunków i trybu przekazywania oraz rozliczania miesięcznych dofinansować, zatem dawało możliwość uregulowania terminu do złożenia wniosku oraz płatności odsetek. Skoro dofinansowanie ma charakter pieniężny, to określenie sposobu, terminu i sytuacji, w których przysługują odsetki, jest należytym wypełnieniem delegacji ustawowej w zakresie określenia szczegółowych warunków trybu przekazywania i rozliczania dofinansowania". W tej sytuacji zarzut kasacyjny wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji przepisu

art. 26c ust. 6 w zw. z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP poprzez odmowę stosowania przepisów § 6 ust. 2 i 2a rozporządzenia 2003 r., należy uznać za uzasadniony.

Przyjęcie zatem, że kwestię oprocentowania z tytułu nieterminowego

wypłacenia dofinansowania za okres marzec i kwiecień 2005 r. regulują przepisy rozporządzenia z 2003 r. rodzi konieczność uznania wszelkich konsekwencji prawnych wynikających z rozporządzenia z 2003 r., m.in. wymogu terminu do złożenia wniosku

o wypłatę odsetek, który został wskazany w § 6 ust. 2 tego rozporządzenia. W przepisie tym - obok wymogu poinformowania Funduszu przez pracodawcę o wysokości kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy należną kwotą dofinansowania a wypłaconą w wysokości niższej od należnej - prawodawca wprowadził także warunek, by wniosek pracodawcy o wypłatę tej kwoty wraz z odsetkami został złożony w terminie do dnia 30 września roku następującego po roku, w którym przypadał okres zatrudnienia, którego dotyczy wniosek. Dla możliwości zatem skutecznego domagania

się przez pracodawcę wypłaty niewypłaconego dofinansowania (w pełnej lub częściowej kwocie), konieczne było więc zachowanie terminu na złożenie przez pracodawcę wniosku o wypłatę dochodzonej kwoty wraz z odsetkami. Złożenie takiego wniosku w tym terminie było zatem niezbędne dla możliwości ustalenia obowiązku wypłaty odsetek na rzecz pracodawcy.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie dopełniła tego warunku, gdyż termin na złożenie wniosku o wypłatę odsetek z tytułu wypłaty dofinansowania za okres zatrudnienia przypadający na marzec i kwiecień 2005 r. - upłynął z dniem 30 września 2006 r., natomiast wniosek o wypłatę odsetek skarżąca złożyła dopiero w listopadzie 2013 r., przy czym - co należy podkreślić - długotrwałość toczącego się postępowania przed organami Funduszu nie mogła stanowić okoliczności uniemożliwiającej złożenie wniosku o odsetki w prawem przewidzianym terminie (por. cyt. wyrok NSA z dnia 25 października 2016 r. oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2014 r.,

V SA/Wa 1476/14, LEX nr 1752080).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżąca nie dochowała terminu określonego w § 6 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r., a zatem brak było podstawy prawnej do wypłacenia przez organy administracji wnioskowanych odsetek, a skoro tak, to - pomimo błędnego uzasadnienia i zaprezentowania w nim zasadniczo błędnej oceny prawnej - należało przyjąć, że zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu, a zatem skarga kasacyjna na podstawie art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.

-----------------------

Sygn. akt II GSK 1589/15

Sygn. akt II GSK 1589/15

2

1

7

10

13