Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1161/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 107 § 1 pkt 1; pkt 3, art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 23 ust. 1, art. 27 ust. 1 i 2, art. 7 ust 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1000
law: Ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, , Adrianna Siniarska, Protokolant referent stażysta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2020 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego J. C.kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "Prezes UODO", "organ") decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2019 r., wydaną na podstawie art. 12 pkt 2, art. 22, art. 23 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 922 ze zm.), dalej: "u.o.d.o., w związku z art. 100 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości (Dz. U. z 2019 r., poz. 125 ze zm.), dalej: "u.o.d.o. z dnia 14 grudnia 2018 r.", po rozpatrzeniu skargi J. C. (dalej: "skarżący") na udostępnienie jego danych osobowych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. innym podmiotom, odmówił uwzględnienia wniosku.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Prezes UODO przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje:

Do Biura GIODO (obecnie: "UODO") wpłynęła skarga J. C. na przetwarzanie jego danych osobowych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., (dalej: "Komendant", "KWP w P."), polegające na przekazaniu ww. danych Polskiemu Związkowi Łowieckiemu (dalej: "PZŁ"), co zapoczątkowało dalsze ujawnianie jego danych osobowych (wrażliwych) innym organom i osobom fizycznym. Skarżący wniósł o usunięcie uchybień związanych z umożliwianiem udostępniania i przekazywania danych osobowych (wrażliwych) dotyczących jego osoby oraz danych naruszających wizerunek firmy P. Sp. z o.o. z siedzibą w J., a także o usunięcie tych danych ze zbiorów będących w posiadaniu organów Policji i organów PZŁ na podstawie art. 18 ust. 1 u.o.d.o.

Organ wskazał, iż z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1000 ze zm.), dalej: "u.o.d.o. z dnia 10 maja 2018 r.", tj. z dniem 25 maja 2018 r., Biuro GIODO stało się Urzędem Ochrony Danych Osobowych. Zgodnie z art. 160 ww. ustawy postępowania prowadzone przez GIODO, wszczęte i niezakończone przed dniem 25 maja 2018 r. prowadzone są przez Prezesa UODO na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych zgodnie z zasadami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wszelkie czynności podejmowane przez GIODO przed dniem 25 maja 2018 r. pozostają skuteczne. Organ powołał również art. 100 u.o.d.o. z dnia 14 grudnia 2018 r., zgodnie z którym postępowania prowadzone przez Prezesa UODO, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy, prowadzone są na podstawie przepisów dotychczasowych, tj. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.

Dalej organ stwierdził, iż dane osobowe skarżącego są przetwarzane przez KWP w P., między innymi w związku z koniecznością realizacji obowiązku prawnego ciążącego na administratorze, wynikającego z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1839 ze zm.), dalej: "u.b.a.", bowiem skarżący jest członkiem PZŁ, jako myśliwy posiada broń palną i figuruje w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji (dalej: "KSIP") aplikacja "Broń i ruch drogowy", a także z art. 15 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1669 ze zm.), dalej: "u.p.", w związku z wykroczeniami w ruchu drogowym.

Organ wskazał, iż z wyjaśnień KWP w P. wynika, iż Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w P., realizując obowiązek wynikający z treści art. 18 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a., dążył do potwierdzenia lub zanegowania faktów zawartych w anonimowym piśmie a dotyczących skarżącego, które wpłynęło do KWP w P., celem ewentualnego wdrożenia procedury cofnięcia mu pozwolenia na broń palną. Wystąpił więc do Zarządu Okręgowego PZŁ w P. o sporządzenie opinii o skarżącym z uwzględnieniem opinii koła macierzystego, tj. Wojskowego Koła Łowieckiego nr [...] "T" w P. (dalej: "WKŁ"), przesyłając również kopię otrzymanego anonimowego pisma. Jednocześnie wystąpił do Komendanta Komisariatu Policji w J. o sporządzenie opinii o skarżącym. Zaznaczył również, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń osobom z zaburzeniami psychicznymi, uzależnionym od substancji psychoaktywnych lub alkoholu. Zdaniem KWP w P., opinie takie były niezbędne do podjęcia decyzji w zakresie wszczęcia ewentualnego postępowania administracyjnego, zmierzającego do cofnięcia pozwolenia na broń skarżącemu w przypadku potwierdzenia faktów przytoczonych w anonimowym piśmie. Jak podkreślał Komendant, istotną rolę ogrywa w tej sprawie opinia o zachowaniu skarżącego związana z uprawianiem łowiectwa, tj. ewentualne zarzuty o kłusownictwo czy też nadużywanie alkoholu, które to okoliczności podlegają ocenie organów PZŁ. Właściwym w ocenie Komendanta było wskazanie PZŁ okoliczności, które wymagają weryfikacji informacji zawartych w anonimowym piśmie.

Natomiast z wyjaśnień przedstawionych przez Przewodniczącego Zarządu Okręgowego PZŁ w P. (dalej: "Przewodniczący ZO PZŁ"), wynika, że po otrzymaniu w dniu [...] stycznia 2018 r. pisma z WPA KWP w P. z prośbą o sporządzenie opinii o skarżącym, pismo to wraz z załączonym anonimowym dokumentem przekazano cyt. "do rąk własnych Prezesa Wojskowego Koła Łowieckiego nr [...] T." (dalej: "Prezes WKŁ"), który po zasięgnięciu informacji podczas posiedzenia Zarządu WKŁ miał wydać opinię dotyczącą skarżącego. W związku z powyższym w dniu otrzymania pisma z prośbą o wydanie opinii o skarżącym, Prezes WKŁ zwrócił się do członków Zarządu WKŁ, księgowej oraz Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej o przedstawienie wszelkich informacji dotyczących skarżącego celem weryfikacji informacji zawartych w anonimowym piśmie i wydania bezstronnej o nim opinii.

Następnie Prezes UODO powołał art. 1 oraz art. 7 pkt 2 u.o.d.o. wskazując przy tym, iż ww. ustawę stosuje się do ochrony danych osobowych osób fizycznych zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o,.d.o, a nie wizerunku osoby prawnej - P. Sp. z o.o., bowiem działanie to podlega odrębnym przepisom prawa i organ nie jest uprawniony do dokonywania oceny w tym zakresie. Organ powołał również art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. wskazując, iż przepis ten zezwala na przetwarzanie danych osobowych, jeśli jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa.

Organ wskazał, iż podstawę prawną przetwarzania danych osobowych osób, wobec których były prowadzone postępowania przez Policję, stanowi art. 20 ust. 1 u.p. Według tego przepisu Policja, z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 19, może uzyskiwać informacje, w tym także niejawnie, gromadzić je, sprawdzać oraz przetwarzać. W myśl art. 20 ust. 2a u.p. Policja może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać w celu realizacji zadań ustawowych informacje, w tym dane osobowe m.in. o osobach podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, także bez ich wiedzy i zgody.

Powołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego organ zauważył, iż kwestia zdolności psychofizycznej do posiadania broni nie jest obojętna z punktu widzenia bezpieczeństwa i porządku publicznego, ze względu na możliwe skutki użycia broni. Nie może więc być żadnych wątpliwości, że dana osoba jest w pełni zdolna psychicznie i fizycznie, do dysponowania bronią. W przypadku powzięcia wątpliwości w tym zakresie organ Policji, w oparciu o art. 15 ust. 5 u.b.a., może zobowiązać posiadacza broni do niezwłocznego poddania się badaniom i przedstawienia orzeczeń wydanych na ich podstawie.

Organ zaznaczył nadto, iż ważnym w przedmiotowej sprawie jest obowiązek nałożony na Policję w art. 1 ust. 2 u.p., m.in. w postaci ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienia spokoju w miejscach publicznych, wykrywania przestępstw i wykroczeń oraz ścigania ich sprawców. Natomiast zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 u.b.a. osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami ustawy, Policja może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni w przypadku ujawnienia okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1-2 i 4 oraz ust. 5, a więc w przypadku gdy posiadacz broni palnej: nie przestrzega warunków określonych w pozwoleniu na broń, o których mowa w art. 10 ust. 7; należy do osób z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2017r. poz. 882) lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej; wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego; uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych; nieposiadającym miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego; przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego.

Z kolei z art. 27 ust. 2 u.p. wynika obowiązek prowadzenia przez Komendanta Głównego Policji rejestru zawierającego dane osobowe między innymi osób posiadających pozwolenie na broń palną oraz urzędowe informacje i opinie o tych osobach sporządzone w związku ze sprawami pozwoleń na broń, a także kontroli wykonywania obowiązków wynikających z przepisów ww. ustawy (ust. 1).

Prezes UODO wskazał również, że organy powołane do ścigania przestępstw, w tym Policja, korzystają z różnorodnych źródeł informacji o popełnionych przestępstwach w tym również z zawiadomień anonimowych. Nie zawsze informacja tego typu jest wyczerpująca i precyzyjna na tyle, aby organ prowadzący postępowanie karne mógł przyjąć, iż występuje uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa. Koniecznym w takiej sytuacji jest przeprowadzenie postępowania sprawdzającego o którym mowa w art. 307 § 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1987 ze zm.), dalej: "k.p.k.", którego celem jest właśnie ustalenie czy ma miejsce uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa. Postępowanie to ogranicza się jedynie do sprawdzenia zasadności samego podejrzenia popełnienia przestępstwa. Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 Wytycznych nr 3 Komendanta Głównego Policji z dnia 30 sierpnia 2017 r. w sprawie wykonywania niektórych czynności dochodzeniowo-śledczych przez policjantów (Dz.Urz. KGP z 2017 r., poz. 59), w postępowaniu sprawdzającym, o którym mowa w art. 307 k.p.k., mogą być wykonywane czynności polegające m.in. na skierowaniu do odpowiedniej instytucji pisemnego żądania udzielenia w wyznaczonym terminie informacji o określonym fakcie lub zdarzeniu.

W świetle powyższego, zdaniem Prezesa UODO, organy Policji działały w niniejszej sprawie prawidłowo, zwłaszcza biorąc pod uwagę skalę zagrożeń mogących wynikać z posiadania broni przez osobę do tego celu być może już nieuprawnioną. Natomiast przekazanie przez Przewodniczącego ZO PZŁ ww. pisma bezpośrednio Prezesowi WKŁ również nie sposób potraktować jako niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Podobnie przesłanie przez Prezesa WKŁ prośby o sporządzenie opinii do członków Zarządu WKŁ, księgowej oraz Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej wraz z załączonym anonimowym pismem, miało na celu zrealizowanie polecenia otrzymanego od organu Policji.

Podsumowując Prezes UODO stwierdził, iż w niniejszej sprawie udostępnienie danych osobowych nastąpiło na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o., tj. gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia bądź spełnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa, oraz w odniesieniu do "danych wrażliwych" na podstawie art. 27 ust. 2 u.o.d.o. Uznał jednocześnie, że nie doszło do naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych poprzez udostępnienie danych osobowych skarżącego bez podstawy prawnej osobom nieuprawnionym w celu wydania opinii o skarżącym. Prezes UODO nie miał więc podstaw do wydania decyzji nakazującej przywrócenie stanu zgodnego z prawem, w świetle art. 18 ust. 1 u.o.d.o., oraz do wydania decyzji nakazującej usunięcie danych osobowych skarżącego ze zbiorów będących w posiadaniu organów Policji oraz PZŁ. Organy te realizowały obowiązki przewidziane przepisami prawa.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. J. C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Prezesa UODO z dnia [...] marca 2019 r. zarzucając:

1) rażące naruszenie prawa materialnego art. 1 u o.d.o. w związku z art. 51 ust 1 i 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich niezastosowanie i dowolne przyjęcie, że nie doszło do ujawnienia danych osobowych wrażliwych skarżącego osobom postronnym wbrew przepisom ustawy, podczas gdy dowody zgromadzone w sprawie przeczą tym twierdzeniom;

2) rażące naruszenie art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 27 ust. 2 u.o.d.o. poprzez ich niezastosowanie i pominięcie w rozstrzygnięciu, że dane osobowe wrażliwe skarżącego zostały udostępnione bez podstawy prawnej osobom postronnym i nieupoważnionym, tj. K. J., D. P., L. K. i W. M., którzy nie byli i nie są członkami Zarządu WKŁ, a nawet zwykłymi członkami WKŁ;

3) rażące naruszenie art. 18 u.o.d.o. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy skarżący jak każdy, którego nieprawdziwe dane wrażliwe ujawniono, ma prawo do żądania sprostowania oraz usunięcia informacji nieprawdziwych, niepełnych lub zebranych w sposób sprzeczny z ustawą, tym bardziej, że znajdują się one na nośnikach elektronicznych osób nie związanych z WKŁ i mogą być dalej udostępniane;

4) obrazę art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej: "k.p.a.", w sytuacji gdy organ działał przewlekle, nie zawiadamiał skarżącego o niedotrzymaniu terminu i przez ponad rok zwlekał z wydaniem decyzji a następnie wydał decyzję w oparciu o dowolne uznanie, pomijając istotne dowody w sprawie a w szczególności fakt, iż dane osobowe wrażliwe skarżącego zostały udostępnione osobom postronnym i nieupoważnionym, tj. K. J., D. P., L. K. i W. M.;

5) rażące naruszenie art. 7 k.p.a. w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie organ nie stał na straży praworządności stosowania prawa, nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego, pominął istotne dowody w uzasadnieniu decyzji, działając w sposób stronniczy i wybiórczy nie ustosunkował się do okoliczności powołanych przez skarżącego i zaniechał ich rzetelnej konfrontacji z innymi dowodami, a w szczególności nie wskazał na jakiej podstawie faktycznej i prawnej Prezes WKŁ J. S. wsłał e-mailem pełną treść anonimu do osób nieuprawnionych: K. J., D. P, L. K. i W. M., którzy nie byli i nie są członkami Zarządu WKŁ, a nawet zwykłymi członkami WKŁ;

6) rażące naruszenie art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w sytuacji, gdy w przedmiotowym postępowaniu organ wydający rozstrzygnięcie w ogóle nie ocenił całokształtu materiału dowodowego i pominął kwestię ujawnienia treści anonimu osobom nieuprawnionym;

7) rażące naruszenie art. 35 i art. 36 § 1 k.p.a. polegające na niezawiadomieniu skarżącego o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, o przyczynach zwłoki oraz o nowym terminie załatwienia sprawy, a także niepouczeniu o prawie do wniesienia ponaglenia;

8) rażące naruszenie art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez wprowadzanie skarżącego i pełnomocnika w błąd treścią wydanych oświadczeń co do terminu wydania decyzji administracyjnej, co w konsekwencji podważa zasadę prowadzenia przez organ postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do władzy publicznej;

9) rażące naruszenie art. 7, art. 30, art. 32 ust. 1, art. 51 ust. 1 Konstytucji RP polegające na świadomym naruszeniu prawa materialnego (niezastosowanie z urzędu środków prawnych wynikających z u.o.d.o.) i procesowego, na nierównym traktowaniu stron oraz na braku poszanowania przyrodzonej i niezbywalnej godności człowieka, która stanowi źródło wolności i praw człowieka.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie bowiem Prezes UODO, wydając zaskarżoną decyzję, dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, wobec naruszenia ww. przepisów k.p.a., naruszony został także art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o., albowiem wobec nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania nie zostało wykazane przez organ spełnienie przesłanek określonych w ww. przepisach, jako podstawy przetwarzania danych osobowych skarżącego przez Przewodniczącego ZO PZŁ oraz Prezesa WKŁ. Zarzuty skargi w ww. zakresie Sąd uznał zatem za uzasadnione.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 u.o.d.o., mającej zastosowanie w sprawie, każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych. Stosownie zaś do art. 1 ust. 2 u.o.d.o., przetwarzanie danych osobowych może mieć miejsce ze względu na dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą, lub dobro osób trzecich w zakresie i trybie określonym ustawą.

W myśl art. 12 pkt 2 u.o.d.o. do zadań organu ochrony danych osobowych należy w szczególności wydawanie decyzji administracyjnych i rozpatrywanie skarg w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych. Wykonując to zadanie prezes UODO obowiązany jest dokonać oceny zgodności z prawem przetwarzania danych osobowych wnoszącego skargę. Rolą organu jest zatem ustalenie w każdej indywidualnej sprawie, czy dane osobowe konkretnego skarżącego przetwarzane są zgodnie z prawem. Ocena w tym zakresie determinuje bowiem rodzaj rozstrzygnięcia organu.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.o.d.o. za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne (art. 6 ust. 2 u.o.d.o.).

W piśmiennictwie prezentowany jest pogląd, że użycie zwrotu "wszelkie informacje" służy podkreśleniu, że w grę wchodzą informacje odnoszące się do każdego aspektu osoby, jej stosunków osobistych i rzeczowych, jej życia zawodowego, prywatnego, wykształcenia, wiedzy czy cech charakteru. Danymi osobowymi są zarówno informacje już rozpowszechnione lub opublikowane (zamieszczone w publikowanych materiałach), jak i w ogóle jeszcze nieujawnione. Charakter danych osobowych mają informacje "z różnych dziedzin życia", o ile tylko istnieje możliwość powiązania ich z oznaczoną osobą; mogą to być informacje o charakterze obiektywnym lub subiektywnym, wymiernym lub ocennym, o okolicznościach dawnych, obecnych lub przyszłych, trwałych lub przemijających (v. J. Barta "Ochrona danych osobowych. Komentarz", wyd. VI, publ. LEX 2015).

W myśl art. 7 pkt 2 u.o.d.o. przez przetwarzanie danych rozumie się m.in. ich zbieranie, utrwalanie, opracowywanie, udostępnianie. Badanie, czy dane osobowe przetwarzane są zgodnie z prawem, powinno opierać się w pierwszej kolejności na stwierdzeniu przez GIODO - w oparciu o poczynione uprzednio i niebudzące wątpliwości ustalenia faktyczne - czy w danej, indywidualnej sprawie spełniona została jedna z przesłanek określonych w art. 23 ust. 1 pkt 1-5 lub w art. 27 ust. 2 pkt 1-10 u.o.d.o., który przewiduje dopuszczalność przetwarzania tzw. danych wrażliwych, o których mowa w art. 27 ust. 1 u.o.d.o.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa.

Z kolei przepis art. 27 ust. 1 u.o.d.o. stanowi, iż zabrania się przetwarzania danych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub filozoficzne, przynależność wyznaniową, partyjną lub związkową, jak również danych o stanie zdrowia, kodzie genetycznym, nałogach lub życiu seksualnym oraz danych dotyczących skazań, orzeczeń o ukaraniu i mandatów karnych, a także innych orzeczeń wydanych w postępowaniu sądowym lub administracyjnym. Przetwarzanie danych, o których mowa w ust. 1, jest jednak dopuszczalne, jeżeli przepis szczególny innej ustawy zezwala na przetwarzanie takich danych bez zgody osoby, której dane dotyczą, i stwarza pełne gwarancje jej ochrony (art. 27 ust. 2 pkt 2).

Jak podkreśla się w piśmiennictwie, omawiany wyjątek dotyczy tylko takich przepisów, które wyraźnie uchylają zakaz przetwarzania wrażliwych danych osobowych. Uwzględniwszy treść art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o. należy przyjąć, że: brzmienie przepisu ustawy szczególnej nie powinno pozostawiać wątpliwości w kwestii uchylenia zakazu przetwarzania danych; przepis ten powinien wyraźnie wskazywać na wrażliwe dane osobowe bądź niektóre typy tej kategorii danych; przepis ten musi wskazywać, że przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne bez zgody osoby, której dane dotyczą; przepis ten musi stwarzać pełne gwarancje ochrony, przez co należy rozumieć gwarancje ochrony wrażliwych danych osobowych. Przepis szczególny musi spełniać wszystkie wymagania łącznie.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika jaki "przepis szczególny innej ustawy" w rozumieniu art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o. stanowił podstawę przetwarzania danych osobowych (wrażliwych) skarżącego przez Przewodniczącego ZO PZŁ oraz Prezesa WKŁ oraz z jakich powodów Prezes UODO uznał, że zachodzi przesłanka z art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. legalizująca przetwarzanie danych osobowych skarżącego przez ww. podmioty.

Odnosząc się do tej kwestii organ stwierdził jedynie ogólnikowo, iż "(...) przekazanie przez Przewodniczącego ZO PZŁ ww. pisma bezpośrednio Prezesowi WKŁ również nie sposób potraktować jako niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Podobnie przesłanie przez Prezesa WKŁ prośby o sporządzenie opinii do członków Zarządu WKŁ, księgowej oraz Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej wraz z załączonym anonimowym pismem, miało na celu zrealizowanie polecenia otrzymanego od organu Policji".

Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. L.dz. [...] (k. 11 akt admin.) Przewodniczący ZO PZŁ w P. wystąpił do Zarządu WKŁ Nr [...] "T." w P. o pilne sporządzenie opinii o skarżącym. W załączeniu do ww. pisma została przesłana kopia anonimowego pisma dotyczącego skarżącego, które wpłynęło do WPA KWP w P. Przewodniczący ZO PZŁ zwrócił się o pisemne odniesienie się do wszystkich stawianych w anonimie zarzutów. W piśmie skierowanym do UODO z dnia [...] września 2018 r. l.dz. [...] (k. 45 akt admin.) Przewodniczący ZO PZŁ wskazywał, że ww. pismo osobiście odebrał Prezes WKŁ, a zamierzeniem ZO PZŁ było to, "aby dokument ten był w posiadaniu tylko Prezesa Koła, który miał go omówić na posiedzeniu Zarządu Koła i wydać w tej sprawie opinię (...)". Z akt sprawy wynika natomiast, że Prezes WKŁ odebrał osobiście wyłącznie pismo przewodnie Przewodniczącego ZO PZŁ (k. 48 akt admin.), natomiast załącznik do ww. pisma, tj. anonim, jak wielokrotnie podnosił skarżący, został rozesłany do użytkowników adresów e-mail wymienionych na k. 13 akt admin.

Organ nie odniósł się w żaden sposób do tego, że ww. pismo przewodnie Przewodniczącego ZO PZŁ było adresowane do Zarządu WKŁ, a nie wyłącznie do Prezesa WKŁ, co mogło mieć wpływ na dalszy sposób postępowania z anonimem. Ponadto, co szczególnie istotne, organ całkowicie pominął treść wyjaśnień WKŁ Nr [...] "T." w P. zawartych w piśmie z dnia [...] września 2018 r. (k. 50 akt admin.), z którego wynika, że treść anonimu została przesłana za pośrednictwem poczty elektronicznej członkom Zarządu WKŁ, księgowej (przy czym, jak podnosił skarżący, D. P. jest księgową firmy P.- k. 63 akt admin.) oraz Przewodniczącemu Komisji Rewizyjnej. Organ nie odniósł się w żaden sposób do wyjaśnień WKŁ dotyczących adresów e-mail (zamieszczonych w skardze przekazanej przez UODO za pismem z dnia [...] września 2018 r. - k. 21 i 22 akt admin.), które "zostały przekazane Członkom Zarządu Wojskowego Koła Łowieckiego w P. przez członków Koła dobrowolnie w związku z zakupieniem przez Koło Systemu Elektronicznego [...] wspomagającego prace Zarządu Koła. Adresy te przekazywane były osobiście przez myśliwych do Zarządu Koła. Sekretarz i pozostali Członkowie Zarządu Koła nie weryfikowali nazw poczty elektronicznej pod kątem imienia czy nazwiska, przyjmując jako pewnik, że każdy członek podał swój adres poczty elektronicznej".

Organ w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów skarżącego podnoszonych w toku postępowania (k. 18, k. 63, k. 70 akt admin.), że jego dane osobowe (w tym dane wrażliwe) zawarte w treści ww. anonimu zostały w sposób nieuprawniony udostępnione następującym osobom: K. J., D. P., L. K. i W. M., którzy, jak podnosił skarżący, nie są członkami Zarządu WKŁ, ani nawet zwykłymi członkami Koła.

Organ nie ustosunkował się również do przedstawionego przez skarżącego wydruku z poczty elektronicznej (k. 13 akt admin.), który jak podnosił, świadczy o nieuprawnionym udostępnieniu anonimu na adresy poczty elektronicznej osób nie będących członkami WKŁ.

Organ w istocie nie rozważył zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w kontekście zarzutów podnoszonych przez skarżącego. Skarżący akcentował w szczególności kwestię nieuprawnionego, w jego ocenie, udostępnienia pełnej treści anonimu ww. osobom, co nie zostało poddane ocenie przez organ orzekający. W powołanym wyżej fragmencie uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ nie wskazał konkretnych przepisów prawa, które uprawniały zwłaszcza Prezesa WKŁ do przetwarzania danych osobowych (wrażliwych) skarżącego w sposób przedstawiony powyżej. Stwierdzenia, iż "miało to na celu zrealizowanie polecenia otrzymanego od organu Policji" nie można utożsamiać ze wskazaniem podstawy prawnej przetwarzania danych. Poza tym w piśmie KWP w P. z dnia [...] stycznia 2018 r. (k. 41 akt admin.) skierowano do Przewodniczącego ZO PZŁ prośbę o sporządzenie opinii o skarżącym w oparciu o opinię WKŁ z uwzględnieniem treści zawartych w anonimie. Organ natomiast nie wyjaśnił, czy prośba ta mogła zostać zrealizowana tylko poprzez przesłanie pełnej treści anonimu na ww. adresy e-mail.

Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji nie koresponduje z jej uzasadnieniem co stanowi o naruszeniu art. 107 § 1 pkt 1 i pkt 3 k.p.a. Z treści rozstrzygnięcia wynika, że organ rozstrzygnął jedynie kwestię udostępnienia danych osobowych skarżącego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. innym podmiotom, natomiast w uzasadnieniu decyzji organ odniósł się również do kwestii przetwarzania danych osobowych skarżącego przez Przewodniczącego ZO PZŁ oraz Prezesa WKŁ, a więc do kwestii, które w istocie były objęte wnioskiem skarżącego.

Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja została wydana z istotnym naruszeniem ww. przepisów postępowania administracyjnego, co skutkowało jej uchyleniem. Prezes UODO nie poczynił bowiem pełnych ustaleń faktycznych niezbędnych do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, nie rozpatrzył zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji nie rozważył w sposób wyczerpujący, czy w okolicznościach niniejszej sprawy spełnione zostały przesłanki przetwarzania danych osobowych wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o.

Odnośnie zarzutów naruszenia przez organ art. 35 i art. 36 k.p.a. wskazać należy, że pozostają one bez wpływu na merytoryczną ocenę zaskarżonej decyzji. Przedmiotem niniejszej sprawy nie była bowiem ewentualna bezczynność organu, czy też przewlekłe prowadzenia postępowania, które strona co do zasady może zwalczać poprzez zastosowanie odrębnych środków procesowych.

Ponownie rozpatrując sprawę organ dokona pełnych i niebudzących wątpliwości ustaleń stanu faktycznego w zakresie przetwarzania danych osobowych skarżącego stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Rozpatrując zebrany materiał dowodowy organ dokona ponownej oceny zgodności z prawem przetwarzania danych osobowych skarżącego przez Przewodniczącego ZO PZŁ oraz Prezesa WKŁ. Organ uwzględni również to, że w pismach z dnia [...] stycznia 2018 r. (k. 41 i 42 akt admin.) oraz w wyjaśnieniach z dnia [...] września 2018 r. (k. 38 akt admin.) organ Policji odwoływał się wyłącznie do przepisów ustawy o broni i amunicji wskazując na ewentualność wdrożenia procedury cofnięcia pozwolenia na broń palną, które to postępowanie prowadzone jest na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Oceniając wszechstronnie zgromadzony materiał dowodowy, Prezes UODO powoła w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione i dowody, na których się oparł, wskaże przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zważy przy tym, że decyzja nie może pozostawiać wątpliwości, co do zasadności przesłanek, którymi organ kierował się, załatwiając sprawę w określony sposób (art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a.).

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i a p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego odpowiadające stawce minimalnej wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa, Sąd postanowił w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. - jak w punkcie 2 sentencji wyroku.