Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 1029/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1 i par. 3 oraz  art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. W. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o umieszczenie na liście osób oczekujących na lokal mieszkalny z zasobów gminy postanawia: 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić skarżącej H. W., z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

H. W., dalej jako skarżąca, pismem z 20 maja 2015 r., skierowanym do Urzędu Miejskiego w [...], wniosła o przyznanie jej lokalu komunalnego z mieszkaniowego zasobu Gminy [...] oraz podpisanie umowy najmu, względnie przyznanie lokalu socjalnego z mieszkaniowego zasobu Gminy [...] i podpisanie umowy najmu, oraz rozpoznanie wniosku na dodatkowym posiedzeniu, zwołanym w trybie wskazanym w § 6 Załącznika nr 2 do Uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z [...] listopada 2000 r. dot. Regulaminu Pracy Komisji Mieszkaniowej Gminy [...] w sprawach najmu lokali mieszkalnych. Wniosek swój motywowała faktem, że obecnie zajmowany przez nią lokal, znajdujący się przy ul. [...], jest w bardzo złym stanie technicznym.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Urząd Miejski w [...] pismem

z 18 czerwca 2015 r. poinformował skarżącą, że gmina w chwili obecnej nie dysponuje wolnymi lokalami z przeznaczeniem na wynajem, w związku z czym nie jest w stanie zaspokoić jej potrzeb mieszkaniowych.

Pismem z 3 sierpnia 2015 r. skarżąca wniosła do Urzędu Miejskiego w [...] wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w którym podniosła, że gmina [...] nie rozpoczęła postępowania administracyjnego właściwego w zakresie udzielania pomocy mieszkaniowej.

Pismem z 18 września 2015 r. H. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność burmistrza gminy [...] w zakresie nierozpoznania wniosku z 20 maja 2015 r. w przedmiocie rozpoznania wniosku o umieszczenie na liście osób oczekujących na lokal mieszkalny z zasobów gminy.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła m. in., że jej wniosek nie został rozpoznany przez Komisję Mieszkaniową Gminy [...], co - zgodnie z treścią Załącznika nr 2 do Uchwały Rady Gminy [...] Nr [...] r. dotyczącego Regulaminu Pracy Komisji Mieszkaniowej Gminy [...] - powinno zakończyć się wpisem na projekcie listy osób oczekujących na lokal mieszkalny z zasobu gminy bądź odmową takiego wpisu.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy [...] wniósł o oddalenie skargi wskazując, że przepisy prawa nie obligują gminy do wpisywania bądź odmowy wpisywania na listę osób oczekujących, w sytuacji, gdy gmina nie dysponuje wolnymi lokalami mieszkalnymi. Jednocześnie organ wskazał, że pismem z 18 czerwca 2015 r. udzielił skarżącej odpowiedzi na jej wiosek z 20 maja 2015 r., zatem nie ma podstaw do twierdzenia, że pozostaje on w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego do jej rozpoznania.

Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

Skarga na bezczynność organu jest zatem zasadniczo dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest jednak określony akt lub czynność, lecz niepodejmowanie przez organ administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Takie założenie koresponduje z treścią art. 149 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Sąd może więc uwzględnić skargę na bezczynność organu wyłącznie wówczas, gdy organ ten pozostaje w zwłoce, mimo iż miał obowiązek podjąć działanie we wskazanej formie i w określonym przez prawo terminie.

Skarżąca zaskarżyła w niniejszej sprawie bezczynność Burmistrza Miasta [...] polegającą na nierozpatrzeniu wniosku o najem lokalu komunalnego z mieszkalnego zasobu Gminy [...] z 20 maja 2015 r. Skarżąca zarzuciła organowi, że jej wniosek nie został rozpoznany przez Komisję Mieszkaniową Gminy [...] zgodnie z treścią Załącznika nr 2 do Uchwały Rady Gminy [...] Nr [...] r. dotyczącego Regulaminu Pracy Komisji Mieszkaniowej Gminy [...]. W ocenie skarżącej rozpoznanie przedmiotowego wniosku powinno zakończyć się wpisem na projekcie listy osób oczekujących na lokal mieszkalny z zasobu gminy bądź odmową takiego wpisu. Przyjąć zatem należy, że skarżąca skarży w istocie bezczynność organu polegającą na nieumieszczeniu jej na liście osób oczekujących na lokal mieszkalny z zasobu gminy.

Niniejszej sprawy nie można zakwalifikować jako sprawy dotyczącej bezczynności organu w podjęciu aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 pkt 1-4 i 4a P.p.s.a. O ile jednak niemożność zakwalifikowania niniejszej skargi jako dotyczącej bezczynności w podjęciu aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 i pkt 4a P.p.s.a jest oczywista, o tyle wątpliwości może budzić niezakwalifikowanie niniejszej skargi jako dotyczącej bezczynności w podjęciu aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. tj. dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Należy jednak zauważyć, że z przepisów ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, a także z przepisów ww. Uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z [...] listopada 2000 r. nie wynika, aby uprawnienie do umieszczenia na liście osób uprawnionych do zawarcia umowy najmu lokalu (mieszkalnego i socjalnego) z zasobów mieszkaniowych gminy było uprawnieniem wynikającym z przepisów prawa. Przeciwnie, regulacje te dotyczące: zasad wynajmowania takich lokali, pierwszeństwa w zawarciu umowy najmu lokalu, w tym lokalu socjalnego, zawierania takich umów w miarę posiadania wolnych lokali, kryteriów wyboru osób do zawarcia takich umów, trybu rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali, w tym sporządzanie list osób uprawnionych do zawarcia umowy najmu, sposobu prowadzenia takich list, umieszczania określonych osób na takiej liście oraz skreślania ich z listy, wskazują, że uprawnienia te, w tym uprawienie do umieszczenia na liście oczekujących w określonej kolejności na zawarcie umowy najmu, nie są uprawnieniami wynikającymi wprost z przepisów prawa lecz ich realizacja przez właściwe organy w stosunku do określonych osób wymaga podjęcia i wykonania szeregu czynności wyjaśniających, sprawdzających i wreszcie ustalających, szeregujących i kwalifikujących każdą określoną osobę zarówno co do istnienia samego uprawnienia jak i kolejności jego realizacji z uwzględnieniem rozmiaru dysponowanego przez gminę zasobu mieszkaniowego.

Zagadnienie dotyczące istoty i charakteru tego rodzaju uprawnień, było przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lipca 2008 r. sygn. akt I OPS 4/08 (ONSAiWSA 2008 r., nr 6, poz. 90), w której przyjęto, że akt organu gminy dotyczący zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a.

Przepis art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Z treści powołanego wyżej przepisu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. nie wynika, aby kontroli sądu administracyjnego podlegała bezczynność organu gminy polegająca na zaniechaniu wydania aktu, o którym mowa w pkt 6 tego przepisu, tj. uchwały w przedmiocie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy.

Nie wynika to również z treści art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a., bowiem ww. uchwała nie jest innym niż określony w pkt 1-3 aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętym w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy ww. ustaw. W postępowaniu poprzedzającym ustalenie listy osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy nie mają bowiem zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09, publ.: j.w.).

Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej stanowisko, uznać zatem należy, że wniesiona przez H. W. skarga, jako wykraczająca poza kognicję sądu administracyjnego, jest niedopuszczalna.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 postanowienia.

Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 2 postanowienia.