Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 482/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 13 ust. 1, par. 60 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 11 kwietnia 2013 r., nr [...], Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania J. K. od decyzji Starosty [...] z dnia 19 lutego 2013 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. T. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. "x", w miejscowości Ł. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja organu odwoławczego zapadła w następujących okolicznościach sprawy:

W dniu 29 kwietnia 2011 r. M. T. złożył wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. "x", w miejscowości Ł., według załączonego adaptowanego projektu budowlanego o symbolu "[...]".

Decyzją z dnia 29 czerwca 2011 r., nr [...], Starosta [...] zatwierdził przedłożony przez inwestora projekt budowlany i udzielił mu pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego.

Wojewoda [...] decyzją z dnia 24 sierpnia 2011 r., nr [...], uchylił w całości powyższą decyzję organu pierwszej instancji, a sprawę przekazał temu organowi do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność uwzględnienia jako strony postępowania żony odwołującego się J. K. oraz na dostrzeżone uchybienia dokumentacji projektowej w zakresie: niewskazania daty opracowania projektu budowlanego, braku wskazania odległości projektowanego obiektu od istniejącej zabudowy, braku numeracji stron, rozbieżności co do wskazanej powierzchni projektowanej zabudowy oraz niepełnej (ogólnikowej) analizy spełnienia warunków nasłonecznienia i zacieniania działek sąsiednich.

Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji decyzją z dnia 10 listopada 2011 r., nr jw., ponownie udzielił pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie, zaś organ odwoławczy utrzymał w mocy tę decyzję decyzją z dnia 18 stycznia 2012 r., nr [...].

J. K. złożył skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 24 września 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 179/12, uchylił wskazane wyżej decyzje organów administracji, z powodu nienależytego wyjaśnienia, czy zatwierdzony projekt budowlany spełnia wymagania określone w § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wyrok ten nie został zaskarżony przez żądną ze stron postępowania i stał się on prawomocny.

Po zwrocie akt z Sądu, Starosta [...] postanowieniem z dnia 10 stycznia 2013 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku o szczegółową analizę nasłonecznienia budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej w zakreślonym terminie.

Wobec stwierdzenia, że inwestor wykonał nałożony obowiązek, decyzja z dnia 19 lutego 2013 r., nr jw., organ pierwszej instancji po raz kolejny udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę.

W odwołaniu od tej decyzji J. K. zarzucił, że decyzja organu pierwszej instancji jest dla niego krzywdząca, gdyż zaprojektowany budynek, który ma być usytuowany bezpośrednio w granicy z jego działką, będzie zacieniał należący do niego budynek mieszkalny.

Wymienioną na wstępie decyzją z dnia 11 kwietnia 2013 r., nr [...], Wojewoda [...]e utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 19 lutego 2013 r., nr jw.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż organ pierwszej instancji należycie wyjaśnił wszystkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne, a podjęte przez ten organ rozstrzygnięcie znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa.

Zdaniem Wojewody, usytuowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego przy granicy z sąsiednią działką o nr ewid. 2433, stanowiącą współwłasność J. K., jest zgodne z treścią przepisu § 12 ust. 3 pkt 1 powołanego rozporządzenia. Przepis ten dopuszcza bowiem sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Taka sytuacja występuje właśnie w rozpatrywanej sprawie, ponieważ szerokość działki inwestora wynosi 15 m.

Podnoszona w odwołaniu kwestia braku nasłonecznienia pomieszczeń w domu mieszkalnym J. K., w ocenie organu drugiej instancji, nie ma uzasadnienia prawnego. Starosta [...] uwzględnił nieprawidłowości wskazane w powołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W świetle planu zagospodarowania działki, rzutu więźby dachowej, przekroju A-A rysunku zamiennego oraz analizy zacieniania i nasłonecznienia, najwyższa wysokość przesłaniania kalenicy wykusza wynosi 7,19 m (6,74 m + 0,45 m), a dolna krawędź okna w ścianie budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 2433 jest osadzona na wysokości 1,4 m. Natomiast jego odległość mierzona w poziomie od kalenicy wykusza budynku przesłaniającego wynosi 8,91 m (3,90 m + 0,40 m + 0,61 m + 5 x 0,80 m). Porównanie wielkości 5,79 m (7,19 m - 1,4m) i 8,91 m jednoznacznie wskazuje, że przesłanianie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi nie wystąpi.

Organ odwoławczy podkreślił, iż zachowany został także warunek doświetlenia pomieszczeń światem dziennym określony w § 60 ust. 1 omawianego rozporządzenia. W niniejszej sprawie czas nasłonecznienia w dniach równonocy (21 marca i 21 września) wynosi ponad 5 godzin, zaś przepis ten wymaga, by pokoje mieszkalne w godzinach 7°°-17°°, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny.

Niezasadne są też zarzuty dotyczące usytuowania ściany budynku inwestora w odległości zaledwie 3,0 m naprzeciw okna budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 2433. W świetle projektu zagospodarowania działki oraz analizy zacieniania i nasłonecznienia, ściana ta jest zlokalizowana przy granicy działki, zaś jej narożnik południowo-zachodni na wysokości osi okna znajdującego się w ścianie wschodniej budynku mieszkalnego strony odwołującej. Natomiast dwa istniejące okna w tej ścianie wschodniej zlokalizowane są w odległości 3,7 m do 3,9 m od granicy działki. Oznacza to, że odwołujący się wykonał otwory okienne w ścianie swojego budynku mieszkalnego w odległości mniejszej niż 4,0 m od granicy z działką inwestora, a przepisy Prawa budowlanego nie przewidywały i nie przewidują takiej możliwości.

Skargę do Sądu na decyzję organu odwoławczego z dnia 11 kwietnia 2013 r. złożył J. K., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił niedostateczne wyjaśnienie kwestii zacienienia jego działki w wyniku budowy projektowanego budynku. W jego ocenie analiza nasłonecznienia i zacienienia jego budynku jest lakoniczna i niepełna, a przez to niezgodna z prawem.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 19 lutego 2013 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. T. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. "x", w miejscowości Ł.

Decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ nie może udzielić pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie spełni wszystkich prawem przewidzianych wymagań, a nie może odmówić uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestor wszystkie wymagane przepisami przesłanki spełni.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą", roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

W świetle art. 32 ust. 4 ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Przepis art. 35 ust. 1 ustawy obliguje właściwy organ, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, do sprawdzenia:

1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska;

2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub z terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 16, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonania – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Prawidłowe jest stanowisko organów administracji obu instancji, iż w rozpatrywanej sprawie inwestor wypełnił wszystkie warunki określone w art. 32 ust. 4 oraz w art. 35 ust. 1 ustawy.

Należy podkreślić, iż organy administracji obu instancji oraz skład orzekający w niniejszej sprawie, stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", związani są oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w prawomocnym wyroku Sądu z dnia 24 września 2012 r., wydanym w sprawie II SA/Lu 179/12.

Wyrokiem tym Sąd uchylił opisane wyżej decyzje organów administracji obu instancji z dnia 10 listopada 2011 r. i z dnia 18 stycznia 2012 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że prawidłowe było wyrażone w tych decyzjach stanowisko organów administracji, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także co do zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), zwanego dalej: "rozporządzeniem", w zakresie, w jakim dopuszczają one sytuowanie budynku bezpośrednio w granicy. Powodem uchylenia decyzji organów obu instancji było zaś stwierdzenie przez Sąd, że nie została wyjaśniona w sposób należyty kwestia wpływu projektowanej inwestycji na sposób nasłonecznienia budynku mieszkalnego skarżącego J. K. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy projekt budowlany został wadliwie ostemplowany.

Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli:

1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż:

a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m,

b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m,

2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60.

Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (ust. 2).

Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej (ust. 4).

W myśl § 60 ust. 1 rozporządzenia pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8oo-16oo, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7:00-17:00.

W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (ust. 2).

Z powołanego przepisu § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia wynika, że pomieszczenie jest doświetlone zgodnie z wymogami prawa, gdy można wyznaczyć taką poziomą powierzchnię tożsamą z wycinkiem koła o kącie rozwarcia 60°, że pozostanie ona wolna od przesłonięć i umożliwi dostęp do światła słonecznego. Wierzchołek tej powierzchni należy oprzeć na środku niższej krawędzi okna po stronie pomieszczenia. Promień tego wycinka koła powinien być równy wysokości obiektów przesłaniających, jeżeli mają one do 35 m wysokości (M. Bojarski, Warunki techniczne i usytuowanie budynków. Zagadnienia administracyjnoprawne, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2009, s. 45).

Oznacza to, że w przypadku obiektów przesłaniających nie wyższych niż 35 m, to jest takich jak projektowany budynek mieszkalny, warunki te są zachowane, gdy wysokość przesłaniania ("h") jest mniejsza lub równa odległości obiektu przesłaniającego światło słoneczne ("L") (por. M. Bojarski, Warunki techniczne..., s. 44 – rysunek 2 wraz z opisem).

W rozpoznawanej sprawie warunek ten został zachowany, co, jak zasadnie podniósł organ odwoławczy, potwierdza przedłożona przez inwestora "Analiza zacieniania i nasłoneczniania", sporządzona przez inż. A. B. w dniu 23 stycznia 2013 r., a także plan zagospodarowania działki, rzut więźby dachowej oraz przekrój A-A rysunku zamiennego (k. 19, 22, 30-31, 58-62 akt adm. I inst.). Zgodnie z treścią "Analizy..." najwyższa wysokość przesłaniania kalenicy wykusza wynosi 7,19 m (6,74 m + 0,45 m), zaś dolna krawędź okna w ścianie budynku mieszkalnego na stanowiącej współwłasność skarżącego działce nr ewid. 2433 jest osadzona na wysokości 1,4 m. Nadto jego odległość mierzona w poziomie od kalenicy wykusza budynku przesłaniającego wynosi 8,91 m (3,90 m + 0,40 m + 0,61 m + 5 x 0,80 m). Przesłanianie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku skarżącego, niezgodnie z wymogami określonymi w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia, nie może wystąpić, albowiem wysokość przesłaniania, wynosząca 5,79 m (7,19 m - 1,4 m) jest mniejsza od odległości części projektowanego budynku przesłaniającej światło słoneczne, wynoszącej 8,91 m.

Trafnie również stwierdził organ, iż inwestor spełnił wymóg doświetlenia pomieszczeń światem dziennym określony w § 60 ust. 1 rozporządzenia. Stosownie do treści "Analizy..." sporządzonej przez uprawnionego projektanta okres nasłonecznienia w dniach równonocy (21 marca i 21 września) wynosi 5 godzin i 4 minuty, i jest dłuższy od minimalnego okresu nasłonecznienie wynoszącego 3 godziny (k. 58, 60 akt adm. I inst.).

Stanowisko organów obu instancji co do zgodności przedłożonego przez inwestora projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, jest więc prawidłowe.

Zatwierdzony projekt budowlany jest kompletny, został sporządzony przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi, posiada wszystkie wymagane przepisami uzgodnienia i sprawdzenia, a jego zawartość spełnia warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.).

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę oddalił w oparciu o art. 151 P.p.s.a.