Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1191/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 103 i 104
journal: Dz.U. 2001 nr 49 poz 508
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
article: art. 24 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1681/11 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 grudnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1681/11, wydanym w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, oddalono skargę.

Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Z. P., zwany dalej "skarżącym", zgłosił do ochrony w Urzędzie Patentowym RP, z pierwszeństwem z dniem 26 września 2002 r., wzór przemysłowy pt. "Teczka na dokumenty" o numerze [...].

W dokumentacji zgłoszeniowej wzór przemysłowy został określony jako teczka na dokumenty w kształcie prostokąta, zawierająca część wierzchnią i spojenia, której zewnętrzne płaszczyzny pokryte są folią galanteryjną polipropylenową (PP). Folią PP pokryte są też krawędzie, a także "płaszczyzny wewnętrzne teczki, gdzie tworzą paski o określonej szerokości". Ponadto teczka ta ma zamknięcie w postaci zamka zatrzaskowego i rączkę umożliwiającą trzymanie.

Według skarżącego, nowość wzoru przemysłowego polega na pokryciu teczki folią polipropylenową, która zapobiega efektowi odblaskowemu (olśnieniu). Taki efekt daje pokrycie teczki na dokumenty folią galanteryjną, która nie odbija światła.

W dniu 7 marca 2008 r. "B." Sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do Urzędu Patentowego RP z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji omawianego wzoru przemysłowego. Z identycznym wnioskiem w dniu 13 marca 2008 r. wystąpiła "E. P." Sp. z o.o., z siedzibą w K. Jako podstawę wniosku wskazano przepisy art. 102, art. 103 i art. 104 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), zwanej "p.w.p." Wnioskodawcy zarzucili brak nowości i oryginalności spornego wzoru. Swój interes prawny w złożeniu wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wywodzili z faktu produkcji i wprowadzenia do obrotu gospodarczego teczek na dokumenty o cechach objętych spornym prawem z rejestracji, a zatem sporny wzór przemysłowy ogranicza swobodę działalności gospodarczej. Jak wskazali są konkurentami na rynku w stosunku do skarżącego.

Decyzją z dnia [...] października 2008 r. Urząd Patentowy unieważnił sporne prawo z rejestracji. Wyrokiem z dnia 26 lutego 2010 r. sygn. VI SA/Wa 35/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylił zaskarżoną decyzję. W szczególności, zdaniem Sądu, Urząd Patentowy nie poddał szczegółowej analizie podnoszonej przez skarżącego kwestii zastosowania do powlekania powierzchni teczek folii polipropylenowej, co eliminuje efekt olśnienia, powodując nowe walory estetyczne wyrobów, świadczące o ich oryginalności. Brak odniesienia do tej kwestii uniemożliwia ustalenie czy jest to cecha istotna, czy też jest wyłącznie konsekwencją zastosowanego rozwiązania technicznego.

Decyzją Urzędu Patentowego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] ponownie unieważniono prawo z rejestracji omawianego wzoru przemysłowego.

Według Urzędu Patentowego w sprawie znajdują zastosowanie przepisy art. 102 ust. 1, art. 102 ust. 2 i art. 103 ustawy Prawo własności przemysłowej w jej pierwotnym brzmieniu, co nie było kwestionowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. we wspomnianym wyroku.

W myśl przywołanego przez organ przepisu art. 102 ust. 1 p.w.p., wzorem przemysłowym jest nowa i oryginalna, nadająca się do wielokrotnego odtwarzania, postać wytworu, przejawiająca się w szczególności w jego kształcie, właściwościach powierzchni, barwie, rysunku lub ornamencie. Zgodnie z art. 102 ust. 2 p.w.p., nie stanowi wzoru przemysłowego postać wytworu uwarunkowana wyłącznie względami technicznymi lub funkcjonalnymi. Z kolei w świetle art. 103 p.w.p., wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, nie został taki wzór podany do powszechnej wiadomości w sposób umożliwiający jego odtworzenie ani nie był z wcześniejszym pierwszeństwem zgłoszony i następnie zarejestrowany.

Istota sporu, jak wskazał organ, dotyczy kwestii "nowej postaci przedmiotu przejawiającej się w szczególności we właściwościach powierzchni". Urząd Patentowy nie przychylił się do stanowiska wnioskodawców jakoby pokrycie krawędzi uwarunkowane było wyłącznie względami technicznymi. Zdaniem organu pokrycie folią galanteryjną PP wierzchniej warstwy teczki, krawędzi i "płaszczyzn wewnętrznych teczki, gdzie tworzą paski o określonej szerokości" nadaje spornemu wzorowi walor estetyczny, który dotyczy w szczególności właściwości powierzchni.

Badając kwestię nowości spornego wzoru organ zapoznał się z materiałami przedłożonymi przez wnioskodawców (w postaci oryginałów i kopii), w tym katalogiem "L. artykuły biurowe" na rok 2001, katalogiem "PAPIRUS KATALOG WYROBÓW BIUROWYCH 1/1999", broszurą "Katalog 1999 - 2000 a. Express Biuro Service", broszurą "Katalog produktów V. technika biurowa ŚWIAT BIURA KOMPLEKSOWA OBSŁUGA 2000", katalogiem "P. 2000 Artykuły biurowe", katalogiem "P. - Papier Biuro Service 2/2001", katalogiem "2001 nenufar KATALOG ARTYKUŁÓW BIUROWYCH", a także broszurą "Katalog produktów ŚWIAT BIURA KOMPLEKSOWA OBSŁUGA V. technika biurowa KATALOG PRODUKTÓW 2001/2002". Wspomniane przeciwstawione materiały, jak podniósł organ, pochodzą sprzed daty dokonania zgłoszenia spornego wzoru przemysłowego i zwierają zdjęcia wzorów o postaci praktycznie tożsamej z postacią spornego wzoru. Przykładowo w broszurze "Katalog produktów V. technika biurowa ŚWIAT BIURA KOMPLEKSOWA OBSŁUGA 2000" na str. 34 przedstawione teczki na dokumenty są tożsame z postacią omawianego wzoru ukazaną na fig. 4, 5, 6 i 7 dokumentacji zgłoszeniowej spornego wzoru. Ponadto w katalogu "L. artykuły biurowe" na rok 2001, katalogu "PAPIRUS KATALOG WYROBÓW BIUROWYCH 1/1999", katalogu "P. 2000 Artykuły biurowe", katalogu "P.-Papier Biuro Service 2/2001" i katalogu "2001 nenufar KATALOG ARTYKUŁÓW BIUROWYCH" zawarta została informacja, że wskazane teczki na dokumenty są pokryte folią polipropylenową. Tym samym, przed datą dokonania zgłoszenia spornego wzoru, ujawniona została cecha określona jako pokrycie folią polipropylenową.

Jak wskazał organ, według skarżącego, nowość wzoru przemysłowego polega na pokryciu teczki folią polipropylenową, która zapobiega efektowi odblaskowemu (olśnieniu). Folia ta może mieć postać folii galanteryjnej lub laminacyjnej, przy czym folia galanteryjna jest folią kolorową, matową, nieprzezroczystą i nieposiadającą gładkiej powierzchni, a folia laminacyjna jest folią przezroczystą, gładką, błyszczącą i śliską. Ponadto, folia galanteryjna nie odbija światła. Jednakże w świetle ustaleń organu przedstawione na rozprawie w dniu 3 marca 2011 r. dowody w postaci teczek na dokumenty, pochodzące sprzed daty dokonania zgłoszenia spornego wzoru przemysłowego, miały takie cechy, tzn. były pokryte folią polipropylenową. Teczki te miały powierzchnię matową, nieprzezroczystą i nie odbijały światła, a zatem pokryto je folią galanteryjna PP. Także zdjęcia teczek w przedstawionych przez wnioskodawcę katalogach (oryginały) wskazują na ich pokrycie folią galanteryjną PP. Ponadto, na co zwrócił uwagę organ, w dokumentacji zgłoszeniowej spornego wzoru zdjęcie, stanowiące fig. 6, przedstawia front teczki z widocznym odbiciem lampy błyskowej, co podważa pogląd skarżącego jakoby rozproszenie światła padającego na folię galanteryjną PP eliminuje efekt olśnienia.

W ocenie organu, w świetle zgromadzonych materiałów, teczki według spornego wzoru przemysłowego były oferowane na rynku przed datą zgłoszenia omawianego wzoru. Dotyczy to również elementu wzoru, jakim jest oklejenie krawędzi, które obok względów technicznych spełnia również walory estetyczne, jednakże przeciwstawione wzory również posiadały takie wykończenie. Wzory te podane zostały do publicznej wiadomości w sposób umożliwiający odtworzenie spornego wzoru, co szkodzi jego nowości, stosownie do przepisu art. 103 p.w.p.

Odnosząc się do kwestii oryginalności spornego wzoru kwestie tę, jak podniósł Urząd Patentowy, regulował art. 104 p.w.p., w myśl którego wzór przemysłowy uważa się za oryginalny, jeżeli różni się w sposób wyraźny od wzorów znanych i jego cechy nie są wyłącznie kombinacją cech znanych wzorów. W ocenie organu przeciwstawione dowody świadczą o braku oryginalności spornego wzoru przemysłowego, gdyż wzór ten nie różni się w sposób wyraźny od wzorów przedstawionych we wskazanych materiałach oraz teczek okazanych na rozprawie w dniu 3 marca 2011 r. W szczególności wszystkie przeciwstawione wzory w postaci teczek na dokumenty mają kształt prostopadłościanu, zamknięcie w postaci zamka zatrzaskowego oraz są powleczone folią polipropylenową. Zachodzi więc ogólne wrażenie podobieństwa spornego z wzorami wcześniej ujawnionymi i wobec tego omawiany wzór przemysłowy nie spełnia przesłanki oryginalności. Odnosząc się do indywidualnego charakteru, zdaniem Urzędu Patentowego, całościowe wrażenie, jakie sporny wzór wywołuje na zorientowanym użytkowniku, nie różni się od wrażenia, jakie wywiera na tym użytkowniku wzór, który został udostępniony publicznie przed dniem dokonania zgłoszenia spornego wzoru.

Rozpoznając skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., o czym była mowa na wstępie, skargę tę oddalił.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, orzekającego ponownie w rozpatrywanej sprawie, organ wykonał zalecenia wskazane w wyroku z dnia 26 lutego 2010 r. sygn. VI SA/Wa 35/09.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w ustaleniu Urzędu Patentowego, podzielającego stanowisko wnioskodawców, że w dacie zgłoszenia sporny wzór nie był nowy ani oryginalny, ponieważ teczki na dokumenty o cechach objętych spornym prawem z rejestracji były powszechnie znane i stosowane w obrocie gospodarczym przed wspomnianą datą, a w szczególności były oferowane na rynku przez różne podmioty gospodarcze.

Sąd pierwszej instancji wskazał na istnienie rozbieżności między skarżącym a Urzędem Patentowym w kwestii uczestnictwa w składzie orzekającym M. K., który brał udział w opracowaniu broszury adaptującej ulotkę Światowej Organizacji Własności Intelektualnej, w który to projekt był również zaangażowany z ramienia Polskiej Izby Rzeczników Patentowych R. C., pełniący wówczas funkcję redaktora naczelnego "Rzecznika Patentowego", a występujący w sprawie w charakterze pełnomocnika wnioskodawcy. W ocenie organu zaistniała sytuacja nie stanowiła podstawy dla wyłączenia się M. K. od udziału w postępowaniu w sprawie, stosownie do przepisu art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. W myśl tego przepisu, pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki. Sąd pierwszej instancji wprawdzie wyraźnie nie odniósł się do tej kwestii, niemniej, jak podniósł w końcowej części uzasadnienia, nie stwierdził w działalności organu żadnych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

Od powyższego wyroku pełnomocnik procesowy skarżącego wywiódł skargę kasacyjną, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach zaskarżenia wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) poprzez niewłaściwą kontrolę prawidłowości postępowania Urzędu Patentowego i w konsekwencji nie wyjaśnienie stanu faktycznego, w szczególności uznanie, że przed datą rejestracji wzoru przemysłowego istniały publicznie dostępne teczki laminowane folią galanteryjną PP,

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit, b oraz pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 24 § 3 k.p.a. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w niniejszej sprawie nie zachodziła uzasadniona wątpliwość co do bezstronności M. K., a tym samym, iż jego znajomość z pełnomocnikiem wnioskodawców nie rodziła uzasadnionej wątpliwości co do bezstronności referenta,

3) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 102-104 p.w.p. (w wersji pierwotnej; Dz. U. z 2001 r. Nr 49 poz. 508) poprzez uznanie, że wzór przemysłowy nie jest nowy i oryginalny oraz że przed datą rejestracji wzoru był podany do powszechnej wiadomości.

W uzasadnieniu skarga kasacyjna polemizuje z zaakceptowanymi przez Sąd pierwszej instancji ustaleniami Urzędu Patentowego, aby przed rokiem 2002 r. istniały na rynku teczki na dokumenty wykonane z folii galanteryjnej PP. Tym samym nikt przed skarżącym nie wyeliminował efektu olśnienia.

Skarga kasacyjna wskazała również na oryginalność spornego wzoru przemysłowego.

Ponadto, jak podnosi się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, wnioskodawcy współpracowali ze skarżącym, nabywając teczki na dokumenty produkcji skarżącego.

Podtrzymano zarzuty co do braku bezstronności po stronie członka kolegium orzekającego w osobie M. K., współpracującego z pełnomocnikiem wnioskodawców.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, jak to ma miejsce w okolicznościach sprawy, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania.

Skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, w myśl którego sądowoadministracyjna kontrola administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednakże skarga kasacyjna nie uzasadniła tego zarzutu. Nie podano na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd pierwszej instancji wspomnianego przepisu, a w szczególności nie wskazano jakie pozaprawne kryteria sądowoadministracyjnej kontroli zastosował Sąd pierwszej instancji, naruszając tym samym omawiany przepis. Dlatego powyższy zarzut nie podlega uwzględnieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się także zasadności zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 24 § 3 k.p.a. przez zaakceptowanie stanowiska Urzędu Patentowego, iż w sprawie nie zostało uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w przepisie § 1 art. 24 k.p.a., które mogłyby wywołać wątpliwość co do bezstronności wskazanego członka kolegium orzekającego Urzędu Patentowego. Kontakt M. K. z pełnomocnikiem wnioskodawców miał charakter incydentalny, a ponadto mieścił się w granicach ich obowiązków służbowych. Redaktor Naczelny "Rzecznika Patentowego" w ramach swojej funkcji z natury rzeczy współpracuje z ekspertami Urzędu Patentowego, którzy pełnią funkcje orzecznicze. Nie oznacza to jednak, byłoby wręcz nieracjonalne, aby każdy ekspert, który w ramach swoich obowiązków służbowych wszedł w kontakt z Redaktorem Naczelnym "Rzecznika Patentowego", miałby tym samym utracić przymiot bezstronności w świetle przepisu art. 24 § 3 k.p.a. w sprawach, w których stronę reprezentowała w charakterze rzecznika patentowego wspomniana osoba Redaktora Naczelnego. Mogłoby to bowiem, z jednej strony paraliżować działalność Urzędu Patentowego, z drugiej zaś uniemożliwić wykonywanie działalności zawodowej rzecznika patentowego przez osobę będącą Redaktorem Naczelnym "Rzecznika Patentowego", co trudno byłoby zaakceptować.

Niezasadne są również zarzuty naruszenia prawa materialnego.

W pierwszej kolejności, co wymaga podkreślenia, skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem prawnym dla wzruszenia rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Zatem, ten środek zaskarżenia musi spełniać wszystkie ustawowe wymogi, a w szczególności formalnoprawne przewidziane w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a. W myśl przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065, a także J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 2, str. 382). Naczelny Sąd Administracyjny, jako związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a,), nie ma kompetencji dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to bowiem powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony.

Powyższy mankament skargi kasacyjnej odnosi się do ogólnie wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 102 p.w.p., składającego się z dwóch ustępów, a więc bez podania, których z tych przepisów został naruszony i dlaczego.

Jak już wspomniano, skarga kasacyjna czyni Sądowi pierwszej instancji zarzut naruszenia art. 103 i art. 104 p.p.s.a. przez błędną wykładnię. W świetle piśmiennictwa i orzecznictwa przez "błędną wykładnię" rozumie się w szczególności: mylne pojmowanie treści danego przepisu, mylne rozumienie znaczenia takiego przepisu, wadliwą interpretację, niezrozumienie właściwych intencji ustawodawcy. Żadna z takich postaci naruszenia prawa materialnego, czy to po stronie organu, czy też Sądu pierwszej instancji, nie miała w sprawie miejsca. Zarówno organ, jak i Sąd pierwszej instancji, właściwie przywołali treść tych przepisów, wskazując rozumienie ich treści również zgodnie z utrwalonym piśmiennictwem i orzecznictwem. Nie można więc zasadnie zarzucić organowi i Sądowi pierwszej instancji mylnego zrozumienia treści przepisów art. 103 i art. 104 p.w.p.

Ponadto, skarga kasacyjna, za pośrednictwem przepisów art. 103 i art. 104 p.w.p., zwalcza ustalenia faktyczne dokonane przez Urząd Patentowy, zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji. Brak w tym zakresie, co wymaga podkreślenia, oparcia skargi kasacyjnej na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, przez ich wskazanie, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., wywiera ten skutek, że w sprawie są miarodajne, jako skutecznie niepodważone, ustalenia faktyczne stanowiące hipotezę przepisów prawa materialnego zastosowanych przez Sąd pierwszej instancji, co w niniejszej sprawie odnosi się również do podanych wyżej przepisów art. 103 i art. 104 p.w.p. W świetle orzecznictwa i piśmiennictwa próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Ewentualnie próba ta może być skutecznie podjęta tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, wyd. 2, str. 373, 2004 r. FSK 192/04; ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 68). To zaś, o czym była mowa, nie miało miejsca.

Niezależnie od powyższego merytoryczną treść skargi kasacyjnej trudno byłoby uznać za podważającą istotne dla sprawy ustalenia Urzędu Patentowego, zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, kwestionujące nowość i oryginalność spornego wzoru w dacie jego zgłoszenia do ochrony. Jak już wspomniano Urząd Patentowy przeanalizował kilka wzorów teczek na dokumenty o cechach podobnych, o ile nie takich samych co sporny wzór, które na rynku znalazły się wcześniej niż wzór skarżącego. Natomiast te ustalenia w gruncie rzeczy skarga kasacyjna zamierza obalić jedynie oświadczeniami osób, w świetle których wcześniej nie spotkali się z wzorami podważającymi nowość i oryginalność wzoru skarżącego, co jest niewystarczające.

W tym stanie sprawy skarga kasacyjna, jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).