Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 142/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 6
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 161 par. 1 pkt 3, art. 149 par. 1 a, art. 200
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie sędzia NSA Julia Szczygielska, sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Ł. S. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w przedmiocie bezczynności; III. zasądza od Powiatowego Urzędu Prawy w O. na rzecz skarżącego Ł. S. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem kosztów postępowania sądowo administracyjnego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 20 lutego 2017 r. Ł. S. zwrócił się do Powiatowego Urzędu Pracy w O. o udostępnienie informacji publicznej: rejestru umów cywilnoprawnych nawiązanych pomiędzy Powiatowym Urzędem Pracy, a osobami fizycznymi i podmiotami gospodarczymi (firmami) za okres 2016 r. wraz z przedmiotem wykonywanego dzieła/zlecenia oraz kwotą wynagrodzenia.

Pismem z dnia 29 maja 2017 r. Ł. S. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Powiatowego Urzędu Pracy w O. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.

Wniósł o zobowiązanie Powiatowego Urzędu Pracy w O. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 20 lutego 2017 r. o sygn. akt LEX.Ł.Sz 21/2/2017 o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz zasądzenia kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podał, że pismem z dnia 20 lutego 2017 r. zwrócił się do organu o udzielenie informacji publicznej jednakże do dnia 29 maja 2017 r., mimo upływu terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – o dostępie do informacji publicznej organ nie rozpoznał wniosku skarżącego.

Stwierdził też, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną określoną w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zaś Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w O. zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie lub odrzucenie skargi. Przyznał, że w dniu 20 lutego 2017 r. wpłynął do niego wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej. Miało to miejsce w okresie reorganizacji urzędu i zmniejszenia zatrudnienia oraz w okresie zaangażowania wszystkich pracowników PUP w sporządzaniu rocznego sprawozdania o Rynku Pracy oraz zaangażowania w realizację wniosków składanych przez pracodawców i bezrobotnych na liczne programy aktywizacji osób bezrobotnych. Podał, że od miesiąca stycznia 2017 r. PUP rozpoczął realizację nowych unijnych programów z Europejskiego Funduszu Społecznego i programów aktywizacji osób bezrobotnych na podstawie złożonych wniosków. Wnioski powinny zostać niezwłocznie rozpatrzone po otrzymaniu środków z Funduszu Pracy, które PUP otrzymał w styczniu 2017 r.

Sporządzenie żądanych rejestrów wymagało znacznego nakładu pracy pracowników urzędu. Ostatecznie wniosek został rozpoznany i przesłany wnioskodawcy w dniu 9 sierpnia 2017 r.

Z uwagi na rozpatrzenie wniosku skarżącego skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a niniejsze postępowanie jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 161 § 1 p.p.s.a. powinno zostać umorzone. Z ostrożności procesowej Powiatowy Urząd Pracy w O. wskazał, że przesłany pocztą elektroniczną wniosek skarżącego nie zawierał wymaganego precyzyjnego wskazania zakresu żądanych informacji oraz miejsca i sposobu dostarczenia żądanych informacji.

W odpowiedzi na odpowiedź na skargę skarżący wniósł o stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała rażącego charakteru, umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego i zasądzenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego na rzecz skarżącego. Przyznał, że organ rozpoznał wniosek w dniu 9 sierpnia 2017 r., pozostawał zaś w bezczynności od 7 marca 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej a kontrola ta, o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta po myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.) obejmuje również bezczynność organów.

W literaturze przyjmuje się, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (T. Woś, H. Krysiak - Molczyk i M. Romańska. Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydawnictwo Prawnicze "Lexis - Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo "Lexis - Nexis", Warszawa 2006, str. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego - dalej k.p.a. - stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji publicznej jest publicznym prawem obywatela realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władze realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie ich kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że wniosek skarżącego z dnia 20 lutego 2017 r. powinien być rozpoznany na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, dotyczy bowiem zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy, a organ jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.

Art. 13 powołanej ustawy stanowi, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Skarżący złożył wniosek w dniu 20 lutego 2017 r., wnioskowane dokumenty otrzymał zaś 9 sierpnia 2017 r. Zatem na dzień wniesienia skargi – skarga wpłynęła do organu 1 sierpnia 2017 r. – organ pozostawał w bezczynności.

Na podstawie art. 149 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność (...) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji, albo do dokonania czynności (pkt 1).

Takiego zobowiązania Sąd w dacie wydawania wyroku nie mógł nałożyć na organ, albowiem wniosek został zrealizowany. W związku z powyższym mając na uwadze treść art. 161 §1pkt 3 p.p.s.a. postępowanie w sprawie bezczynności należało umorzyć.

W związku z treścią art. 149 § 1a p.p.s.a. zobowiązującym Sąd do stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, Sąd orzekł jak w pkt. I wyroku.

Po pierwsze dlatego, że jak wynika z wyjaśnień zawartych w odpowiedzi na skargę opóźnienie w przekazaniu informacji nie było celowe i zawinione, a wynikało z sytuacji zaistniałej w tym czasie w Urzędzie. Po drugie jak wynika ze złożonych dokumentów przesłanych wnioskodawcy wymagało dużego nakładu pracy.

Jednakże należałoby też zauważyć, iż organ nie zastosował, choć miał taki obowiązek, "instytucji" określonej w art. 13 ust. 2 p.p.s.a. W związku zaś z twierdzeniem, zawartym również w odpowiedzi na skargę, że przygotowanie odpowiedzi wymagało dużego nakładu pracy, Sąd zauważa że do rozważenia pozostawało zastosowanie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.