Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 836/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6240 Zmiana  kategorii zdolności do służby wojskowej
Hasła tematyczne: Powszechny obowiązek obrony
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 28 ust. 4c i 4d
journal: Dz.U. 2019 poz 1541
law: Ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej - t.j.
article: Art. 10  par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia 5 czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia 5 czerwca 2020 r., [...] utrzymano w mocy decyzję Przewodniczącego Powiatowej Komisji Lekarskiej dla Powiatu [...] z [...] 2019 r. nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie zmiany kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej względem M. D. (dalej jako skarżący).

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Orzeczeniem Powiatowej Komisji Lekarskiej z [...] 2000 r. nr [...] uznano skarżącego za trwale niezdolnego do służby wojskowej w czasie pokoju, mobilizacji i wojny, z zaliczeniem do kategorii "E".

W dniu 17 października 2018 r. skarżący złożył wniosek o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie zmiany kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej przez Przewodniczącego Powiatowej Komisji Lekarskiej dla Powiatu [...]. Swój wniosek uzasadnił naruszeniem przepisów prawa przy wydawaniu ostatecznego orzeczenia o zdolności do czynnej służby wojskowej. Jak stwierdził nigdy nie podlegał leczeniu z powodu rzekomej choroby, jak również nie dostarczył powiatowej komisji lekarskiej jakichkolwiek wyników badań ani zaświadczeń lekarskich wskazujących na istnienie choroby. Do podania dołączył dokumentację medyczną z wynikami przeprowadzonych w latach 2017-2018 badań medycznych, które zaprzeczają istnieniu chorób kardiologicznych oraz fotokopię książeczki wojskowej.

Podejmując na nowo postępowanie Przewodniczący Powiatowej Komisji Lekarskiej dla Powiatu [...] w dniu 6 marca 2019 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zmiany kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej względem skarżącego.

Decyzją z dnia [...] 2019 r. nr [...], na podstawie art. 104 i 105 § 1 k.p.a, w związku z art. 28 ust. 4d ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP umorzył postępowanie w sprawie zmiany kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej skarżącego jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu decyzji podano, że w prowadzonym postępowaniu zaszły przeszkody w postaci braku dokumentów źródłowych, które pozwoliłyby na ustalenie przedmiotowych uprawnień i obowiązków w odniesieniu do konkretnego podmiotu w dacie orzekania prawa materialnego. Spowodowało to bezprzedmiotowość postępowania, w konsekwencji brak możliwości wydania merytorycznej decyzji w zakresie ewentualnego naruszenia przepisów prawa w zakresie ustalenia kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej w stosunku do skarżącego.

Po rozpatrzeniu odwołania Przewodniczący Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej wydał decyzję z dnia [...] 2019 r. Nr [...] o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W toku postępowania odwoławczego podjęto szereg czynności zmierzających do zweryfikowania twierdzeń skarżącego, których ostatecznie nie udało się potwierdzić. Rozstrzygnięcie oparto zatem na zapisach widniejących w Książce Orzeczeń Lekarskich oraz orzeczeniu o niezdolności do służby wojskowej skarżącego.

Na skutek skargi skarżącego na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Sąd ten wyrokiem z 18 października 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 858/19, uchylił zaskarżoną decyzję Przewodniczącego Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...] 2019 r. nr [...]. Sąd uznał za uzasadnioną skargę tylko częściowo oraz stwierdził, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w istotnej części nieprawidłowo, z naruszeniem zasad wynikających z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a., co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia przedwcześnie. Sąd zalecił, aby ponownie rozpatrując odwołanie skarżącego, organ drugiej instancji uzupełnił braki dowodowe poprzez przeprowadzenie konkretnych czynności wskazanych przez Sąd, a po podjęciu tych działań dokonał ponownej oceny zgromadzonego materiału, mając na uwadze także zarzuty odwołania.

W toku ponownego rozpoznania sprawy, wykonując zalecenia Sądu, organ odwoławczy na podstawie odpowiedzi udzielonej przez Szpital Specjalistyczny [...] w K ustalił, że w okresie obejmującym rok 2000 oraz lata wcześniejsze dane przyjętych i wypisanych pacjentów gromadzone były w Księdze głównej przyjęć i wypisów, której zakres zawiera m.in. datę przyjęcia do szpitala, dane identyfikacyjne pacjenta, nazwy oddziałów w których przebywał pacjent, dane rozpoznań oraz dane wypis. W przypadku badań diagnostycznych, ówczesne zakłady opieki zdrowotnej zobowiązane były do prowadzenia Księgi pracowni diagnostycznej, której zakres również obejmował dane identyfikacyjne pacjenta, rodzaj i datę wykonania badania, a także adnotację o jego rodzaju i wyniku. Obie księgi stanowią część tzw. dokumentacji medycznej zbiorczej. Informacje o zaświadczeniach wydanych przez lekarzy znajdują się w dokumentacji pacjentów.

Natomiast na podstawie odpowiedzi udzielonej od Powiatowej Komisji Lekarskiej dla Powiatu [...] ustalono, że po zakończeniu przyjęć w danym dniu nie sporządzała ona protokołu jako oddzielnego dokumentu. Protokół był sporządzany na kolejnej, wolnej stronie w Książce Orzeczeń Lekarskich. Ustalono też, że Archiwum Zakładowe Starostwa Powiatowego jest w posiadaniu orzeczenia lekarskiego nr [...] wydanego w dniu 26.04.2000 roku przez Powiatową Komisję Lekarską dla Powiatu [...] dla skarżącego. Orzeczenie lekarskie znajduje się w teczce 375/1 tom. l Tytuł teczki [...] Orzeczenia Lekarskie 2000 r. od nr 1-120. Teczka aktowa zawiera same orzeczenia lekarskie. Brak jest natomiast jakichkolwiek załączników (dokumentacji medycznej, na podstawie której wydawano orzeczenia). W pojedynczych przypadkach dopięto do orzeczenia odwołanie lub też kserokopię z badań lekarskich (zaświadczenie ze szpitala, odwołanie poborowego). Akta przechowywane są w Archiwum do dnia dzisiejszego. Archiwum poza orzeczeniem nie posiada w swoich zasobach ww. akt. Otrzymano również wydruk korespondencji z pracownikiem Archiwum z 6 listopada 2018 r. na temat orzeczenia dotyczącego skarżącego, a także kserokopię strony z książki orzeczeń lekarskich sporządzoną zgodnie z zaleceniami Sądu oraz wypis z książki orzeczeń lekarskich sporządzony wg zaleconego wzoru. Uzyskano również informację, że pracownik Starostwa odpowiedzialny od 1999 do 2015 roku za sprawy komisji kwalifikacji wojskowej miał zwyczaj gromadzić dokumentację medyczną w osobnych kopertach formatu A4 opisanych numerem orzeczenia. Najprawdopodobniej przekazując teczki aktowe z orzeczeniami do Archiwum Zakładowego nie załączał do nich dokumentacji medycznej, a niszczył ją po okresie obowiązującego czasu archiwizacji. Aktualnie nie ma możliwości ustalenia kiedy akta zostały zniszczone, ponieważ pracownik ten nie żyje.

W toku postępowania uzyskano również z Wojskowej Komendy Uzupełnień skan Karty Ewidencyjnej dot. skarżącego oraz kopię orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia [...] 2018 r. w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Skarżący został skierowany na RWKL w związku ze złożeniem w dniu 14 lutego 2018 r. wniosku o powołanie do służby kandydackiej (szkolnictwa wojskowego). Z treści orzeczenie wynika, że skarżący został uznany za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej - kategoria N - Zał. 1 Grupa 1 – na podstawie § 34 pkt 1, § 13 pkt 2, § 2 pkt 1l Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach z dnia 3 czerwca 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 761).

Organ odwoławczy podkreślił, że dwukrotnie prowadzono korespondencję ze Szpitalem Specjalistycznym [...] w K. Ustalono, że w rejestrze pacjentów w okresie za rok 2000 i za lata wcześniejsze nie widnieje osoba skarżącego. Szpital poinformował również o tym, że informacje o zaświadczeniach wydanych przez lekarzy znajdują się w dokumentacji pacjentów.

Organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzone postępowanie administracyjne na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji z uwzględnieniem materiału dowodowego uzupełnionego w postępowaniu odwoławczym zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 18 października 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 858/19 wykazało, że Przewodniczący Powiatowej Komisji Lekarskiej dla Powiatu [...] wydał prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie. Uzupełniony materiał dowodowy daje podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego w trybie art. 28 ust. 4 d ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP. W ocenie organu odwoławczego aktualny stan zdrowia skarżącego nie może podważać dokonanej przez Powiatową Komisję Lekarska dla Powiatu [...] w 2000 r. oceny jego stanu zdrowia. Wobec braku istnienia na skutek zniszczenia utrwalonej w Książce orzeczeń lekarskich dokumentacji medycznej brak było możliwości stwierdzenia, że orzeczenie to zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa. Zatem prowadzenie przedmiotowego postępowania w sprawie zmiany kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej względem skarżącego uznano za bezprzedmiotowe i na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. orzeczono o jego umorzeniu.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy), a to:

a) art. 10 § 1 kpa - poprzez naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym,

b) art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa, polegające na dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, wyrażającej się zwłaszcza:

• bezzasadnym przyjęciem, że Powiatowa Komisja Lekarska orzekająca w 2000 r. oparła swoje ustalenia na dokumentacji medycznej wystawionej przez Szpital Specjalistyczny [...] Oddział Chorób Serca, skoro Szpital stwierdził, że nigdy, a w szczególności w okresie przed odbyciem posiedzenia Komisji, nie diagnozował osoby skarżącego,

• bezzasadnym przyjęciem, że skarżący dysponował zaświadczaniem ze Szpitala Specjalistycznego [...] Oddział Chorób Serca o wrodzonej wadzie serca, skoro stoi to w sprzeczności z oświadczeniem tej placówki,

• niedaniem wiary wyjaśnieniom skarżącego co do przebiegu badań przed Powiatową Komisją Lekarską i jego stanu zdrowia na ten dzień,

• przyznaniem wiary oświadczeniom lekarzy - członków Powiatowej Komisji Lekarskiej;

• niedaniem wiary oświadczeniu Dyrektora Szpitala Specjalistycznego [...] w K zawierającego informację, że skarżący nigdy nie był diagnozowany w tamtejszej placówce;

• wysunięcie wadliwej konkluzji z faktu braku w Archiwum Zakładowym Starostwa Powiatowego dokumentacji medycznej dot. skarżącego, a rzekomo pochodzącej ze Szpitala Specjalistycznego [...] w K;

• aprioryczne założenie, że brak dokumentacji medycznej dot. skarżącego w Archiwum Zakładowym Starostwa Powiatowego oznacza, że została ona zniszczona, a nie że nigdy nie istniała;

• danie wiary zapisowi w Książce Orzeczeń Lekarskich o istnieniu dokumentacji ze Szpitala Specjalistycznego [...] w K pomimo tego, że okoliczność ta została zaprzeczona przez tę placówkę, jak też stoi w sprzeczności ze zbiorami Archiwum Zakładowym Starostwa Powiatowego.

c) art. 7 i art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 30a ust 2 upoo, oraz § 11 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z § 12 ust 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 marca 2000 r. w sprawie komisji lekarskich i komisji poborowych oraz wynagradzania za udział w ich pracy (Dz.U. 2000 nr 16 poz. 205), poprzez zaniechanie skierowania Skarżącego na badania specjalistyczne;

d) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa - poprzez odmowę mocy dowodowej wynikom badań medycznych i zaświadczeń lekarskich dołączonych przez Skarżącego do pisma z dnia 13 października 2018 r. skierowanego do Przewodniczącego Powiatowej Komisji Lekarskiej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treścią art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a.". Orzekanie - w myśl art.135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.

Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w tak określonych granicach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania tego aktu z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. 2019 r. poz. 1541 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 28 ust. 4d zd. 1 cyt. ustawy wobec osób, dla których ustalono kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej D lub E, przewodniczący powiatowej komisji lekarskiej wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie zmiany kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej, jeżeli ostateczne orzeczenie o stopniu zdolności tych osób do czynnej służby wojskowej zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa. Z powyższego wynika, że w przypadku osób posiadających kategorię "D" lub "E", zmiana kategorii może nastąpić tylko i wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że ostateczne orzeczenie o stopniu zdolności tych osób zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa. Ustawodawca wykluczył możliwość ponownego orzekania o zdolności do pełnienia służby wojskowej w czasie pokoju przez osoby, którym przyznano ostatecznym orzeczeniem kategorię D lub E.

W okolicznościach niniejszej sprawy niesporne było, że skarżący orzeczeniem z [...] 2000 r. Nr [...] został uznany za trwale niezdolnego do służby wojskowej w czasie pokoju, mobilizacji i wojny, z zaliczeniem do kategorii "E" z powodu wrodzonej wady serca. Skarżący powołując się na swój aktualnie bardzo dobry stan zdrowia oraz twierdząc, że nigdy nie miał problemów ze zdrowiem, twierdzi, że orzeczenie z 2000 r. zostało wydane z naruszeniem prawa i domaga się zmiany kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej. Nie ulega wątpliwości, że weryfikację twierdzeń skarżącego należy przeprowadzić na podstawie dokumentów i materiałów z okresu, kiedy skarżący stawał do kwalifikacji wojskowej, tj. z roku 2000 i ewentualnie z okresu wcześniejszego.

W kontrolowanej sprawie na uprzednim etapie postępowania 18 października 2019 r. został wydany wyrok przez WSA w Krakowie sygn. akt III SA/Kr 858/19, w którym uchylając zaskarżone rozstrzygnięcie Sąd nakazał organowi II instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy przeprowadzić szereg czynności mających na celu wyczerpanie wszelkich możliwości dla rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy.

W toku postępowania, zarówno przed zapadnięciem ww. wyroku, jak później - w wyniku realizacji zaleceń Sądu, co do konieczności uzupełnienia materiału dowodowego sprawy - podjęto szereg czynności, które w ocenie Sądu wyczerpują możliwości organu w tym zakresie. Celem organu było przede wszystkim ustalenie czy w dacie badania skarżącego przed Powiatową Komisją Lekarską dla Powiatu [...] w 2000 r. organ był w posiadaniu dokumentacji medycznej dot. stanu zdrowia badanego ewentualnie pozyskanie tej dokumentacji medycznej, która została odnotowana w Książce Orzeczeń Lekarskich. I tak: pozyskano informację z NFZ o braku danych dotyczących świadczeń medycznych skarżącego ponieważ Fundusz posiada informacje za okres od stycznia 2004 r.; uzyskano oświadczenia od lekarzy dr G. Z. i dr J. P., będących członkami komisji wydającej orzeczenie z 2000 r. kwalifikujące skarżącego do kat. "E" na okoliczność procedur związanych z przydzielaniem kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej poborowym w 2000 r.; wezwano skarżącego w charakterze strony na rozprawę administracyjną oraz zobowiązano go do przedłożenia dokumentacji medycznej z roku 2000 oraz z lat wcześniejszych, która potwierdzałaby jego stan zdrowia w tym okresie czasu; wystąpiono do Dyrektora Szpitala Specjalistycznego [...] w K o udostępnienie informacji nt. dokumentacji medycznej jaka była wykonana w roku 2000 i w latach wcześniejszych dla skarżącego. Następnie w celu wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wystąpiono do Dyrektora Szpitala Specjalistycznego [...] z pismem o udzielenie precyzyjnej informacji nt. dokumentacji medycznej dot. skarżącego z roku 2000 i wcześniejszej; zwrócono się do Powiatowej Komisji Lekarskiej dla Powiatu [...] min. z prośbą o wystąpienie do Archiwum Starostwa Powiatowego o podanie informacji, czy jest w posiadaniu dokumentacji medycznej przedłożonej przez skarżącego w związku z posiedzeniem Powiatowej Komisji Lekarskiej dla Powiatu [...] w dniu 26 kwietnia 2000 r., która to dokumentacja była podstawą do przyznania skarżącemu kategorii "E" oraz zwrócono się do Wojskowej Komendy Uzupełnień z prośbą o udostępnienie wszelkiej posiadanej dokumentacji dotyczącej skarżącego.

Zdaniem Sądu zakres podjętych czynności wskazuje na to, że organy podjęły wszelkie możliwe działania i wykazały się dużą gorliwością w dążeniu do ustalenia prawdy obiektywnej. Nie można im zatem postawić jakichkolwiek zarzutów w tym zakresie. Jednocześnie zaznaczyć należy, że skarżący nie przedstawił żadnej dokumentacji z lat 2000 i wcześniej potwierdzającej jego stan zdrowia w tym zakresie.

Na podstawie tak szeroko zakrojonego postępowania dowodowego udało się ustalić z książki orzeczeń lekarskich, że podstawą orzeczenia z 2000 r. o zakwalifikowaniu skarżącego do kat. "E" było zaświadczenie z Szpitala Specjalistycznego [...]. Nie było jednak możliwości zweryfikowania czy Komisja wydając ww. orzeczenie naruszyła prawo albowiem nie zachowała się dokumentacja medyczna, na podstawie której stwierdzono jednostkę chorobową "wrodzona wada serca", a nie udało się jej uzyskać, ani też potwierdzić w innych źródłach.

W ocenie Sądu organy trafnie wskazały, że istniejące w sprawie dokumenty, tj. orzeczenie Powiatowej Komisji Lekarskiej z [...] 2000 r. nr [...] oraz książeczka wojskowa Seria HJ Nr [...], którą wydała Wojskowa Komenda Uzupełnień [...] w dniu 26 kwietnia 2000 r. jako dokumenty urzędowe niewątpliwie stanowią dowód tego co zostało w nich zawarte, a ani skarżącemu ani organom nie udało się tego podważyć. Ponadto wskazać należy, że skarżący nie skorzystał z prawa do wniesienia odwołania od ww. orzeczenia PKL z 2000 r. mimo, że znane było mu zarówno wyrzeczenie tego orzeczenia, jak i podstawy faktyczne jego wydania. Tym samym należy uznać, że w dacie orzekania godził się z przyznaną kategorią zdrowia i uznawał ją za właściwą i prawidłową.

Za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 10 K.p.a., w ramach którego skarżący zakwestionował brak informowania o przebiegu postępowania oraz prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Ustosunkowując się do powyższych zarzutów zgodzić się należy ze stroną, że pismo informujące o przebiegu postępowania zostało skierowane na nieaktualny adres pełnomocnika skarżącego. Pomimo tego uchybienia skarżący nie został pozbawiony prawa do czynnego udziału w postępowaniu, bowiem wiedział, że postępowanie to się toczy, a z metryki sprawy wynika jednoznacznie, że w dniu 21 marca 2019 r. pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami sprawy, a zatem monitorował jego przebieg. Choć skarżący zarzucił, że organ wydał decyzję nie zawiadamiając uprzednio strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów, co w istocie miało miejsce, nie wskazał jednocześnie żadnych czynności procesowych, które chciałby dokonać przed wydaniem decyzji, ani nie przytoczył żadnych twierdzeń, które mogłyby wpłynąć na treść rozstrzygnięcia sprawy, a których strona nie mogła przedstawić organowi. Zatem postawiony zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. jest zatem całkowicie gołosłowny. Tymczasem zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem samo stwierdzenie naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, ponieważ konieczne jest powiązanie tego naruszenia z wykazaniem możliwości wpływu na wynik sprawy. Innymi słowy mówiąc, zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, najczęściej w zakresie postępowania dowodowego (wyroki NSA: z 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05; z 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 4/07; z 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1098/10, opubl. CBOSA). Skarżący takiej zależności nie wykazał, ograniczając się do wskazania naruszenia ww. przepisu, przez co jego zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie.

Nie mógł odnieść zamierzonego skutku również zarzut zaniechania skierowania skarżącego na badania specjalistyczne. Jak wyjaśniono powyżej w przypadku osób posiadających kategorię "E", zmiana kategorii może nastąpić tylko i wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że ostateczne orzeczenie o stopniu zdolności tych osób zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa. Ustawodawca wykluczył tym samym możliwość ponownego orzekania o zdolności do pełnienia służby wojskowej przez te osoby. Wobec powyższego przedmiotem postępowania dowodowego była w niniejszej sprawie dokumentacja zgromadzona wyłącznie do czasu wydania kwestionowanego orzeczenia, a aktualny stan zdrowia skarżącego nie miał dla rozstrzygnięcia sprawy żadnego znaczenia. Art. 28 ust. 4c cyt. ustawy wprost stanowi zresztą, że do powiatowej komisji lekarskiej nie kieruje się osób, wobec których wydano ostateczne orzeczenie ustalające kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej "D" lub "E".

Z powyższych powodów – skoro organy po wszczęciu z urzędu postępowania w trybie art. 28 ust. 4d cyt. ustawy stwierdziły brak podstaw do wzruszenia ostatecznego orzeczenia Powiatowej Komisji Lekarskiej z [...] 2000 r. uznającego skarżącego za trwale niezdolnego do służby wojskowej w czasie pokoju, mobilizacji i wojny, z zaliczeniem do kategorii "E" z uwagi na niemożność stwierdzenia, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów prawa, gdyż nie można było dokonać oceny materiału dowodowego stanowiącego podstawę do wydania tego orzeczenia z powodu jego nie istnienia, a nadto w sytuacji, gdy ustawodawca wykluczył możliwość ponownego orzekania o zdolności do pełnienia służby wojskowej w czasie pokoju przez osoby, którym przyznano ostatecznym orzeczeniem kategorię D lub E – to w istocie prowadzenie przedmiotowego postępowania w sprawie zmiany wobec skarżącego kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej okazało się bezprzedmiotowe, a zatem na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. podlegało umorzeniu (por. wyrok WSA w Gdańsku z 3 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Gd 933/15).

Mając powyższe na uwadze Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.