Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 642/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-09-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka - Szpringer po rozpoznaniu w dniu 13 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. W. z siedzibą w W. Oddział Regionalny w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. pełnomocnik skarżącej - A. M. W. z siedzibą w W. Oddział w L. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W treści wniosku wskazał na treść art. 61 § 1 i 3 P.p.s.a. i przytoczył fragment uzasadnienia postanowienia WSA w Gliwicach. Argumentował, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca poniesie szkodę, bowiem dla jednostki sektora finansów publicznych wysokość ustalonego zobowiązania jest znacząca. Nadto zobowiązanie podatkowe w skarżonej wysokości jest niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).

Dokonując wykładni wskazanego wyżej przepisu należy wyjaśnić, że przewiduje on restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych.

Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji stanowi wyjątek od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego wskazania żądania, lecz musi precyzyjnie wskazać na zagrożenie płynące z wykonania objętego wnioskiem aktu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, publ. Lex nr 1145639). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188).

Innymi słowy wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, publ. Lex nr 468877). Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. post. NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. I OZ 1236/14, publ. Lex nr 1624317, czy z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. II FZ 542/15, Lex nr 1754857).

W niniejszej sprawie "rzeczowego" uzasadnienia wniosku nie może stanowić przekonanie strony skarżącej o poniesieniu szkody w wyniku realizacji zobowiązań podatkowych wynikających z ostatecznych decyzji. Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnej pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama przez się uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej, o której mowa w powołanych wyżej przepisach P.p.s.a. Nie można również uznać za okoliczność uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, samej w sobie, wysokości zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji, bez jego odniesienia do aktualnej sytuacji finansowej skarżącej. Brak takiego odniesienia skutkuje, w ocenie Sądu, koniecznością uznania, że w sprawie nie występuje żadna z przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zauważyć należy, że zawarta we wniosku argumentacja jest lakoniczna i ogólnikowa. Uzasadnienie wniosku nie zawiera żadnych konkretnych informacji o sytuacji finansowej skarżącej – jednostki sektora finansów publicznych, które uprawdopodabniałyby zawarte w nim twierdzenia o możliwości poniesienia szkody. Reprezentujący stronę profesjonalny pełnomocnik nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących sytuację finansową i majątkową skarżącej, a bez tego rodzaju dokumentów, jak już wspomniano, Sąd nie jest w stanie ocenić, czy ewentualna zapłata kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji jest w stanie zagrozić sytuacji finansowej skarżącej, a następnie, czy zachodzą przesłanki do udzielenia jej ochrony tymczasowej .

Podkreślenia wymaga również, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że ponoszenie wydatków pieniężnych nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o spełnienie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy odwracalnego w przypadku, gdyby okazało się ono nienależne.

Konkludując, w badanej sprawie nie można uznać, aby skarżąca wykazała, że zachodzą szczególne okoliczności, które sprawiają, że zapłata kwoty pieniężnej, rzeczywiście rodzi niebezpieczeństwo powstania szkody.

Powyższe stwierdzenie obliguje zaś Sąd do wydania postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, stosowanie do treści art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.