Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 591/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.5 ust. 1 pkt 2 lit. d
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 4 ust .1, art. 122
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 października 2016 r. sprawy ze skargi K. O. i G. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 3 lutego 2016 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej K.O. i G. O. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...] r. Nr [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...] ustalającą K. i G. O. podatek od nieruchomości za 2016 rok na kwotę [...] zł.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, następujący stan faktyczny.

Prezydent Miasta K. ustalił wysokość podatku od nieruchomości należnego od K. i G. O. (dalej zwanych: "podatnikami", "stroną, "skarżącymi") w 2016 roku za trzy lokale (101, 103, 106) położone w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. [...] w K. o łącznej powierzchni [...] m2 i grunty związane z tymi lokalami o powierzchni [...] m2.

W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji, podatnicy wnieśli o jej uchylenie. Zdaniem podatników posiadane lokale zostały opodatkowane nieprawidłową stawką podatkową, gdyż z uwagi na wydzierżawienie ich podmiotowi leczniczemu powinny być objęte stawką preferencyjną unormowaną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849, z późn. zm.), dalej zwanej: "u.p.o.l.", czyli stawką przewidzianą dla budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Wskazano, że przedmiotowe lokale są apartamentami, położonymi w pawilonie "E" będącym częścią budynku sanatoryjnego V., w którym prowadzona jest działalność gospodarcza w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych i który jest funkcjonalnie powiązany z pozostałymi pawilonami (A, B, C, D) i ich częściami wspólnymi. Nadto baza zabiegowa CZiR V. jest wspólna dla wszystkich pięciu pawilonów. W pawilonie E znajduje się część biurowa Centrum Zdrowia i Relaksu V., zaś sposób i źródło finansowania świadczeń zdrowotnych przez osoby korzystające z usług oferowanych przez CZiR V. nie przesądza i nie wyklucza ich charakteru.

Kolegium, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, nie stwierdziło podstaw do uwzględnienia odwołania i orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W motywach rozstrzygnięcia, organ odwoławczy dokonał wykładni art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. i zawartych w nim przesłanek zastosowania preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości, przedstawił definicję podmiotu leczniczego, wynikającą z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2015 r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2015 r. poz. 618, ze zm.) oraz ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm.). Następnie, odnosząc rozważania dotyczące wykładni ww. przepisów do ustalonego stanu faktycznego, po analizie umowy dzierżawy lokali stanowiących własność podatników podmiotowi gospodarczemu o nazwie: Centrum Zdrowia i Relaksu "V." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. oraz zbadaniu dokumentów ustrojowych dzierżawcy przedmiotowych lokali stwierdził, że ww. dzierżawca nie zajął lokali należących do podatników jako podmiot leczniczy po to, aby udzielać w nich świadczeń zdrowotnych lub funkcjonalnie powiązać je ze świadczeniami zdrowotnymi, lecz - jako przedsiębiorca po to, aby te lokale wynajmować i pobierać z tego tytułu pożytki, co pozostaje w zgodzie z jego przeważającą działalnością gospodarczą opisaną szczegółowo wyżej.

Wskazano, że wprawdzie Centrum Zdrowia i Relaksu "V." Spółka z o.o. w K. jest zarejestrowana w rejestrze podmiotów leczniczych prowadzonym przez Wojewodę [...] i posiada księgę rejestrową o numerze [...], ale z księgi tej jednoznacznie wynika, że działalność leczniczą prowadzi w ramach przedsiębiorstwa o nazwie Sanatorium Uzdrowiskowe "V." w K. Żadna objęta księgą rejestrową działalność polegająca na udzielaniu świadczeń zdrowotnych nie odbywa się w lokalach skarżących, o czym wg organu przesądza treść umów dzierżawy. Z umów dzierżawy jednoznacznie wynika, że ich stroną nie jest przedsiębiorstwo Centrum Zdrowia i Relaksu "V." Spółka z o.o. w K. o nazwie Sanatorium Uzdrowiskowe "V.". Zdaniem Kolegium, wymieniona Spółka działa jako zwykły podmiot gospodarczy, realizujący swój główny przedmiot działalności, o czym jednoznacznie zaświadcza przedmiot umów dzierżawy opisany w § 1 ust. 2 umowy. W ocenie organu odwoławczego, bliskość i dostępność bazy sanatoryjnej posiadanej przez Sanatorium Uzdrowiskowe "V.", będące przedsiębiorstwem Spółki "V.", realizującego się jako podmiot leczniczy, nie mieści się w treści przesłanek określonych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l.

W skardze wywiedzionej na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium, Odwoławczego skarżący wnieśli o jej uchylenie, podnosząc zarzut naruszenia:

* art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. przez niewłaściwe zastosowanie;

- art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), dalej zwanej: "O.p.";

innych przepisów wskazanych w uzasadnieniu skargi.

Zdaniem skarżących, zaskarżona decyzja powinna być uchylona, ponieważ za przyczyną błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania wskazanych w uzasadnieniu przepisów, doszło do wydania decyzji niezgodnej z prawem. Ponadto zaskarżona decyzja sankcjonuje istotne błędy organu pierwszej instancji, przez to, że nie dostrzeżono jego uchybień.

Zarzucono, że organy podatkowe nie poczyniły żadnych ustaleń zmierzających do wyjaśnienia tego, czy wykluczona jest sytuacja, że lokale wynajmowane przez dzierżawcę osobom trzecim lub oddawane do bezpłatnego używania nie mogą być w żaden sposób (bezpośrednio albo pośrednio) związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych przez Spółkę, jako podmiot leczniczy.

Zdaniem skarżących okoliczność, że Spółka (dzierżawca) włada lokalami na podstawie stanowiącej dowód w postępowaniu umowy cywilnoprawnej (tutaj: dzierżawy) nie wyklucza ustalenia, że są spełnione przesłanki do zastosowania preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości.

Zwrócono uwagę, że stroną umowy dzierżawy nie mogło być przedsiębiorstwo o nazwie Sanatorium Uzdrowiskowe "V.", gdyż nie istnieje takie w obrocie prawnym, taki podmiot nie jest zarejestrowany nie tylko w KRS, ale także w rejestrze podmiotów leczniczych prowadzonym przez Wojewodę [...]. W ocenie skarżących, zasadne jest zatem stanowisko, że lokale są zajęte przez dzierżawcę (Spółkę), działającego jako podmiot leczniczy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że działalność związana z zakwaterowaniem, świadczeniem usług hotelowych oraz udzielaniem świadczeń zdrowotnych wykonuje Spółka, a nie odrębny od niej przedsiębiorca - Centrum Zdrowia i Relaksu "V." Sp. z o.o. w K. o nazwie Sanatorium Uzdrowiskowe "V.".

Podniesiono również, że wbrew stanowisku organu lokale są związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, pomimo tego, że są wydzierżawione przez Spółkę, której przeważającym przedmiotem działalności gospodarczej nie jest udzielanie świadczeń zdrowotnych.

Skarżący zarzucili, że organ ocenił wyłącznie treść umowy dzierżawy oraz zapisów w KRS, nie przeprowadził zaś innych dowodów w celu ustalenia faktu czy rzeczywiście (zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej) istnieje związek lokali z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej. W ocenie skarżących, tym zakresie miarodajny jest nie tylko dowód z oględzin lokali, ale także przesłuchanie strony i świadków na okoliczność sposobu korzystania z lokali. Skoro organ zignorował dostępne dowody, nie można wykluczyć, że treść umowy dzierżawy należy interpretować inaczej, tj. zgodnie z celem i zamiarem stron.

Wskazano także, że organ nie uwzględnił znanych mu z urzędu faktów (w aktach sprawy z 2015 r.), wynikających z treści oświadczenia Spółki (pismo Prezesa Zarządu Spółki z dnia [...] r. złożone w odpowiedzi na wezwanie nr [...] Prezydenta Miasta K.), z którego wynika, że osoby zakwaterowane w budynku, w którym znajdują się lokale, mogą korzystać z bazy leczniczej (zabiegów leczniczych).

Kolegium, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę według kryterium legalności zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Spór w sprawie dotyczył tego, czy wydzierżawione przez skarżących na rzecz Centrum Zdrowia i Relaksu "V." Sp. z o.o. w K. lokale mogły zostać opodatkowane stawką podatku od nieruchomości przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) tj. jako budynki lub ich części związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajęte przez podmioty udzielające tych świadczeń. Poza sporem było iż przedmiotowe lokale zostały wydzierżawione na rzecz Centrum Zdrowia i Relaksu "V." Sp. z o.o. oraz, że podmiot ten jest wpisany do rejestru podmiotów leczniczych prowadzonego przez Wojewodę [...] i posiada księgę rejestrową o numerze [...].

Jednakże zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Centrum Zdrowia i Relaksu "V." Sp. z o.o. w K. działalność leczniczą prowadzi w ramach przedsiębiorstwa o nazwie Sanatorium Uzdrowiskowe "V." w K. W związku z tym badane umowy dzierżawy lokali powinny zostać zawarte z Centrum Zdrowia i Relaksu "V." Sp. z o.o. w K. o nazwie Sanatorium Uzdrowiskowe "V." – co dopiero w przekonaniu organu uzasadniłoby uznanie, że lokale zostały zajęte przez podmiot leczniczy.

Po pierwsze pogląd Kolegium jest mylny, po drugie zaś organ nie zgromadził w aktach sprawy niezbędnych dokumentów potwierdzających powyższe ustalenia. Sąd zauważa, że jedynym dokumentem w aktach sprawy przedstawionych Sądowi, potwierdzającym status (w tym nazwę) powyższej Spółki, jest wydruk danych z wpisu w rejestrze REGON (w aktach brak wydruku z KRS jak i brak wypisu z rejestru podmiotów leczniczych prowadzonego przez Wojewodę [...]). Z rejestru REGON wynika, iż nazwa podmiotu to Centrum Zdrowia i Relaksu "V." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, a nadto posiada on jednostki lokalne, w tym Centrum Zdrowia i Relaksu "V." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K., Oddział w Ś. z przeważającym rodzajem działalności [...] – obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania oraz Sanatorium Uzdrowiskowe "V." w K. z przeważającym rodzajem działalności [...] – działalność szpitali.

Zdaniem Sądu co do zasady podmiotem zdolnym do zawierania umów dotyczących każdego rodzaju działalności tegoż podmiotu (tu: osoby prawnej) jest on sam, czyli w tym przypadku Centrum Zdrowia i Relaksu "V." Sp. z o.o. Tym samym mylny jest pogląd Kolegium, że w sytuacji gdy Spółka prowadzi działalność leczniczą za pośrednictwem przedsiębiorstwa Sanatorium Uzdrowiskowe "V.", to w jej oznaczeniu jako strony umowy dotyczącej działalności leczniczej winna koniecznie znajdować się dodatkowo nazwa wskazanego przedsiębiorstwa.

Niezależnie od tego wskazać należy, iż w sprawie nie zgromadzono szeregu najważniejszych dowodów, co Sąd rozpoznając sprawę, niezależnie od podniesionych zarzutów zobowiązany jest zauważyć z urzędu kontrolując legalność wydanej decyzji. W celu usunięcia wszelkich wątpliwości co do stanu faktycznego organ winien zatem uzyskać do akt sprawy wyciąg z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczący Centrum Zdrowia i Relaksu "V." Sp. z o.o. – na który się powołuje, a który stanowi źródło informacji o Spółce korzystające z domniemania zgodności z prawdą. Należy bowiem zauważyć, iż organ odwoławczy dokonuje obszernych rozważań dotyczących przedmiotu działalności Spółki "V." opisanego w Krajowym Rejestrze Sądowym, mimo iż w aktach sprawy brakuje wyciągu z tego rejestru, mogącego potwierdzić prawdziwość ustaleń organu w tym względzie i pozwolić Sądowi na ich skontrolowanie.

W celu umożliwienia Sądowi oceny legalności decyzji w aktach winny też znaleźć się dokumenty potwierdzające wpis tego podmiotu do rejestru podmiotów leczniczych – których również nie ma w aktach sprawy przedłożonych Sądowi. Wobec powyższego samo twierdzenie organu, iż z rejestru podmiotów leczniczych jednoznacznie wynika, iż Centrum Zdrowia i Relaksu "V." Sp. z o.o. prowadzi działalność leczniczą i czyni to w ramach przedsiębiorstwa o nazwie Sanatorium Uzdrowiskowe "V." w K. – nie znajduje żadnego oparcia w przedstawionym Sądowi materiale dowodowym i również nie może być skontrolowane, niezależnie od tego czy Strony kwestionują ten fakt czy też nie – jak to ma miejsce w niniejszej sprawie.

Wreszcie też Sąd nie może się zgodzić, iż z samych zapisów umów dzierżawy wynika, iż Spółka (Dzierżawca) nie zajęła spornych lokali jako podmiot leczniczy, lecz jako zwykły podmiot gospodarczy, a zatem nie może skorzystać ze stawki o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d.

Po pierwsze jak wykazano wyżej nie może o tym świadczyć wskazana w umowie nazwa Dzierżawcy. Po drugie także treść § 1 pkt 2 umowy nie wyklucza wbrew stanowisku organu, iż lokale te po wydzierżawieniu nie będą związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Umowa stanowi jedynie, że Dzierżawca będzie wynajmował lokal osobom trzecim lub oddawał do bezpłatnego używania. Zauważyć należy, że z zapisów tych poza tym, że będą wynajmowane lub oddawane do bezpłatnego użytku, w ogóle nie wynika czy będą one w jakikolwiek sposób związane z działalnością leczniczą, albo że nie będą z nią związane.

Fakt istnienia bądź nieistnienia takiego związku, jak trafnie wskazują Strony, organ winien udowodnić wszelkimi dostępnymi środkami dowodowymi, w tym oferowanymi przez Strony.

Ponownie zatem rozpoznając sprawę organ winien zgromadzić w jej aktach dokumenty rejestrowe (wyciąg z Krajowego Rejestru Sądowego) potwierdzające status, w tym nazwę, organizację Spółki (Dzierżawcy przedmiotowych lokali), jak i zakres jej działalności, a także wypis z rejestru podmiotów leczniczych prowadzonego przez Wojewodę [...] - potwierdzający fakt posiadania przez Dzierżawcę spornych lokali statusu podmiotu leczniczego.

W celu zaś ustalenia istnienia bądź nieistnienia związku tych lokali z działalnością leczniczą organ winien podjąć wszelkie czynności dowodowe mogące wyjaśnić wskazaną kwestię, w tym dokonać przesłuchania świadków np. pracowników Dzierżawcy, władz Spółki (Dzierżawcy) i wszelkich innych osób mogących posiadać wiedzę na temat sposobu wykorzystywania spornych lokali, a także wykorzystać dowody zaoferowane przez Strony postepowania, w tym ich zeznania, treść oświadczenia Prezesa Zarządu Spółki na które Strony wskazują w skardze, oględziny lokali, ewentualnie inne dowodów z dokumentów o ile potwierdzają bądź wykluczają związek lokali z działalnością leczniczą Spółki (Dzierżawcy).

Wobec powyższego, uznając skargę za zasadną, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zaskarżoną decyzję należało uchylić. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 p.p.s.a.