Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 811/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi E. G. na rozkaz personalny P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych - oddala skargę.-


UZASADNIENIE

Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2012 roku, nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] czerwca 2012 roku, nr [...] w przedmiocie przedłużenia E. G. (dalej powoływany także jako: "Skarżący") okresu zawieszenia w czynnościach służbowych na okres od 1 lipca 2012 r. do czasu ukończenia postępowania karnego.

U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.

W dniu [...] maja 2012 r. Komendant Miejski Policji w S. wydał rozkaz

personalny nr [...], którym zawiesił w czynnościach służbowych Skarżącego na okres od 29 maja 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. Powyższe wynikało

z faktu, iż w dniu [...] maja 2012 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w A. wydał postanowienie o przedstawieniu Skarżącemu zarzutów popełnienia czynu z art. 190a § 1 k.k. oraz art. 191 § 1 k.k., tj. o naruszenie prywatności A. B. w okresie od [...] stycznia 2012 r. do [...] kwietnia 2012 r. oraz zmuszanie jej bezprawną groźbą do określonego zachowania, która to groźba wzbudziła uzasadniona obawę, że będzie spełniona. Podstawą prawną powyższego rozkazu był art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.), z którego wynika obowiązek zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Od powyższego rozkazu Skarżący nie złożył odwołania.

Następnie w dniu [...] czerwca 2012 r., Komendant Miejski Policji w S. wydał rozkaz personalny Nr [...], którym przedłużył Skarżącemu okres zawieszenia w czynnościach służbowych na okres od 1 lipca 2012 r. do czasu ukończenia postępowania karnego. W uzasadnieniu wskazał, że do Komendy Miejskiej Policji w S., w okresie wcześniejszego zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych wpłynęło wydane przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w A. postanowienie z dnia [...] maja 2012 r. o zakazie kontaktowania się i zbliżania do pokrzywdzonej. Jednocześnie w dniach 1, 2 i 3 czerwca 2012 r. pokrzywdzona trzykrotnie zgłaszała interwencję, dotyczącą nachodzenia jej przez Skarżącego. Między innymi z uwagi na powyższe, w dniu [...] czerwca 2012 r., prokurator prowadzący postępowanie karne uzupełnił Skarżącemu zarzuty dotyczące naruszenia prywatności pokrzywdzonej o okres od kwietnia do [...] czerwca 2012 r. Komendant wskazał, że fakt ponownego, kilkakrotnego nachodzenia pokrzywdzonej przez Skarżącego po przedstawieniu mu zarzutów i dalsze jej nękanie, uniemożliwia przywrócenie funkcjonariusza do dalszej służby.

W ustawowym terminie funkcjonariusz wniósł odwołanie, wskazując w nim, iż organ I instancji błędnie przyjął, iż obowiązywał go zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej. Wskazał, że postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w A. o zastosowaniu zakazu nie uzyskało waloru prawomocności, albowiem zostało uchylone przez sąd. Dodatkowo zaznaczył, że zarzuty pokrzywdzonej A. B. dotyczące naruszenia jej prywatności i gróźb karanych nie znajdują potwierdzenia w faktach i zostały złożone celem jego pomówienia, albowiem w czerwcu 2012 r. nie kierował pod jej adresem żadnych gróźb karalnych.

Komendant Wojewódzki Policji w B. utrzymując w mocy zaskarżony rozkaz personalny wyjaśnił, że zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy o Policji w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Wskazał, że w okresie zawieszenia Skarżącego w czynnościach służbowych (w okresie od [...] maja 2012 r. do [...] czerwca 2012 r.) pokrzywdzona kilkakrotnie zgłaszała Policji prośby o interwencje dotyczące Skarżącego, co stanowiło podstawę do uzupełnienia i rozszerzenia postawionych Skarżącemu zarzutów przez prokuratora prowadzącego postępowanie karne. Nowe okoliczności powodują konieczność ochrony interesu społecznego poprzez długotrwałe wykluczenie funkcjonariusza z udziału w czynnościach służbowych. Komendant Wojewódzki Policji zaznaczył też, że bez znaczenia dla przeprowadzonego postępowania administracyjnego miała okoliczność istnienia lub nieistnienia zakazu zbliżania się i kontaktowania się z pokrzywdzoną. Organ I instancji nie posiadał wiedzy na temat uchylenia tegoż zakazu w chwili wydawania zaskarżonego rozkazu.

Od powyższego rozkazu personalnego skargę do sądu administracyjnego wywiódł E. G., zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 39 ust. 3 ustawy o Policji i wadliwe przyjęcie, że Skarżący jest osobą, co do której występują szczególnie uzasadniające okoliczności uzasadniające przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych oraz naruszenie przepisów postępowania - art. 7 K.p.a., poprzez rozstrzygniecie niniejszej sprawy bez wnikliwej analizy stanu faktycznego, a jedynie w oparciu o postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w A. o uzupełnieniu zarzutów opierające się na zawiadomieniach pokrzywdzonej nie popartych nowymi faktami.

W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że zaskarżone rozkazy personalne nie wskazują na konkretne okoliczności uzasadniające przedłużenie zawieszenia jego osoby w czynnościach służbowych. Analiza materiałów dowodowych w jego sprawie karnej (II K 398/12 Sąd Rejonowy w S.) wskazuje na niesłuszność stawianych zarzutów oraz pomówienie jego osoby przez pokrzywdzoną. Społeczna szkodliwość zarzuconego mu czynu nie jest znaczna, a zatem nie daje podstaw do dalszego zawieszenia w czynnościach służbowych.

W odpowiedzi na skargę, Komendant Wojewódzki Policji w B., podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać zaskarżonemu rozkazowi personalnemu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w przedmiocie przedłużenia Skarżącemu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, do czasu zakończenia toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego.

Stosownie do art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Na podstawie art. 39 ust. 2 powołanej ustawy, policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Natomiast zgodnie z art. 39 ust. 3 tej ustawy, w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Decyzja wydana na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji ma charakter uznaniowy (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 17 marca 2010 r., II SA/Go 73/10, Lex nr 606628).

W świetle art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, warunkiem przedłużenia okresu zawieszenia funkcjonariusza jest wystąpienie w sprawie dwóch przesłanek, to jest "szczególnie uzasadnionego przypadku" oraz faktu prowadzenia wobec funkcjonariusza postępowania karnego - ukończenie tego bowiem postępowania jest zdarzeniem, z którym ustawodawca wiąże ostateczny upływ terminu do którego może nastąpić przedłużenie okresu zawieszenia. Fakt toczenia się przeciwko Skarżącemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego nie jest sporny w sprawie, spór natomiast dotyczy, czy w sprawie zaistniał "szczególnie uzasadniony przypadek".

Pojęcie "szczególnie uzasadnionego przypadku" nie jest zdefiniowane w ustawie o Policji. Tym niemniej, należy przyjąć, zważywszy na charakter prawny decyzji wydawanej na podstawie art. 39 ust. 3, że to od organu wydającego decyzję (rozkaz personalny) zależy, czy zaistniałe w odniesieniu do konkretnego funkcjonariusza policji okoliczności, zostaną uznane za szczególnie uzasadniony przypadek. W ocenie Sądu, za takie okoliczności mogą być uznane, np. rodzaj popełnionego przez funkcjonariusza przestępstwa, czy popełnione przestępstwo miało związek z pełnieniem obowiązków służbowych, czy też zachowanie funkcjonariusza w okresie wcześniejszego zawieszenia w czynnościach.

W świetle powyższych rozważań, w ocenie Sądu, zgodzić się należało z Komendantem Wojewódzkim Policji w B., że wobec Skarżącego zachodziły przesłanki przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach policjanta, do czasu zakończenia postępowania karnego. Obowiązkiem funkcjonariusza policji, jak wynika z przepisów prawa oraz zakresu czynności jaki został mu powierzony, jest respektowanie godności ludzkiej oraz przestrzeganie i ochrona praw człowieka, a w tym zapewnianie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tymczasem Skarżącemu prokurator przedstawił zarzuty popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego - naruszenia prywatności i dwukrotne kierowanie gróźb karanych pod adresem A. B. Co więcej, jak wynika z akt sprawy, w okresie obligatoryjnego zawieszenia Skarżącego w czynnościach służbowych (od [...] maja 2012 r. do [...] czerwca 2012 r.), Skarżący nie zaniechał kontaktów z pokrzywdzoną, co skutkowało rozszerzeniem i uzupełnieniem postawionych mu przez prokuratora zarzutów. W ocenie Sądu, takie zachowanie Skarżącego mogło być uznane, za "szczególnie uzasadniony przypadek" stwarzający podstawę do podjęcia rozkazu o przedłużeniu okresu zawieszenia. W powyższym zakresie przyjąć należy, że organ nie tylko nie przekroczył granic uznania administracyjnego, ale także rozstrzygnięcie uzasadnił dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami.

Odnosząc się do poniesionych w skardze okoliczności, iż wobec Skarżącego nie obowiązywał zakaz zbliżania się i kontaktowania z pokrzywdzoną, małej społecznej szkodliwości zarzuconemu mu czynu, a także poddawania w wątpliwość zasadności postawionych Skarżącemu zarzutów, wskazać należy, iż nie mogą one mieć wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego rozkazu. Wskazać należy, iż obie przesłanki przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach funkcjonariusza policji - szczególnie uzasadniony przypadek oraz prowadzenie wobec funkcjonariusza postępowania karnego niewątpliwie zachodziły w sprawie, a zatem istniały podstawy faktyczne do wydania zaskarżonego rozkazu. Zaznaczyć przy tym należy, iż przedłużenie okresu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych może mieć miejsce, zarówno wówczas, gdy wcześniej nastąpiło obligatoryjne (art. 39 ust. 1 ustawy o Policji) jak i fakultatywne (art. 39 ust. 2 ustawy o Policji) zawieszenie w czynnościach funkcjonariusza policji. Zatem nawet w sytuacji popełnienia przez policjanta przestępstwa nieumyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, istnieją przesłanki formalne do przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach. Dlatego też powoływanie się przez Skarżącego na znikomą społeczną szkodliwość zarzuconego mu czynu nie może mieć żadnego wpływu na ocenę zasadności podjętej decyzji, szczególnie, że z akt sprawy wynika, że prokurator prowadząca sprawę na dzień [...] czerwca 2012 r. nie przewidywała możliwości warunkowego umorzenia postępowania (k. 16 akt).

Za niezasadne należało także uznać zarzuty naruszenia w sprawie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 K.p.a. Organy podjęły niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia tej sprawy. Zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, w szczególności dowodzi on, że wobec Skarżącego toczy się postępowanie karne oraz, że zachodził szczególnie uzasadniony przypadek, uzasadniający przedłużenie Skarżącemu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. W ocenie Sądu, organy policji obu instancji, racjonalnie uzasadniły z jakich przyczyn, przy uwzględnieniu interesu publicznego i słusznego interesu funkcjonariusza, sytuacja wywołana wszczęciem przeciwko niemu postępowania karnego oraz zachowanie funkcjonariusza po przedstawieniu mu zarzutów, kwalifikuje się, jako szczególnie uzasadniony przypadek.

Końcowo jedynie należy zaznaczyć, że negatywne skutki decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych zostaną niezwłocznie zniesione w przypadku, gdy policjant nie zostanie skazany prawomocnym wyrokiem sądu.

Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd - działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - skargę oddalił.