Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 32/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-02-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie lub zarządzenie (art. 260 § 1 ustawy - PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 260 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2016 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym, sprzeciwu E. B. od postanowienia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. I SA/Rz 32/16, w przedmiocie odmowy przyznania E. B. prawa pomocy, w sprawie ze skargi E. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2015 r., nr[...], w przedmiocie określenia skarżącej zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. - postanawia - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. I SA/Rz 32/16, odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy. Jak wynika z uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia, powodem odmowy uwzględnienia wniosku skarżącej było to, że składając oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym nie podała wysokości uzyskiwanych dochodów, przekreślając poz. nr 10 urzędowego formularza PPF. W tej sytuacji nie sposób było więc stwierdzić z czego finansuje ona swoje bieżące wydatki, określone w oświadczeniu na 4 600 zł. Oprócz tego rozpoznający wniosek zwrócił uwagę, że skarżąca wraz z mężem dysponuje majątkiem o znacznej wartości, w którym koszty sądowe, jakie wiążą się z przedmiotową sprawą znajdują pełne i wielokrotne pokrycie.

Sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 3 lutego 2016 r. złożyła skarżąca zarzucając, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, ze zm. zwanej dalej: P.p.s.a.). W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że nie uzyskuje żadnych dochodów, na dowód czego przedłożyła kserokopie zeznania o wysokości dochodu PIT-28, za 2015 r., jak również zaświadczenie o stanie rachunku bankowego, zgodnie z którym, w ciągu ostatnich trzech miesięcy, nie odnotowano na nim żadnych obrotów.

Oprócz tego skarżąca zaznaczyła, że należące do niej oraz jej męża nieruchomości, ze względu na zajęcie ich w postępowaniach egzekucyjnych nie nadają się do zbycia.

Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 837 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Skarżąca kwestionując w niniejszej sprawie zasadność zaskarżonego postanowienia referendarza zarzuciła, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., gdyż nie osiąga ona żadnych dochodów, podobnie jak jej małżonek. Nie wyjaśniła jednak w dalszym ciągu z czego finansuje swoje bieżące potrzeby bytowe (koszty korzystania z mediów, zakupu żywności, leków odzieży, środków czystości) oraz spłaca zaciągnięte pożyczki i kredyty (sumę wszystkich tych wydatków sama skarżąca oszacowała na ok. 4 600 zł). W związku z tym uzasadnione jest pytanie o źródła finansowania tych wydatków. Skarżąca nie wyjaśniła tego w jakikolwiek sposób, dlatego też nie można stwierdzić jaka jest jej rzeczywista sytuacja majątkowa. Z uwagi na tę okoliczność brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca wykazała spełnienie przez siebie przesłanek przyznania prawa pomocy. Odmawiając bowiem przedstawienia źródła finansowania swoich wydatków, a więc niezwykle istotnej informacji, jeżeli chodzi o ocenę spełnienia przesłanek uzyskania wsparcia ze środków publicznych, przesądziła o odmownym załatwieniu swojego wniosku.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art.260 § 1 P.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.