Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2890/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Asesor WSA - Michał Sowiński, Protokolant - Joanna Pietraś-Skobel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi V. B. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] października 2005 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony 1. uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie dotyczącym zobowiązania do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2. w pozostałym zakresie skargę oddala; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku w uchylonej części; 4. zasądza od Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców na rzecz V. B. kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) zł tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2005 r. wydaną na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 3 pkt 1 oraz art. 57 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128, pozycja 1175 ze zm.) i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach i ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2005 r. Nr 94, poz.788) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. orzekającą o odmowie udzielenia obywatelowi Republiki A.- V. B. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i zobowiązaniu Cudzoziemca do opuszczenia terytorium Polski w terminie do 7 dni od dnia doręczenia decyzji oraz nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji Prezes Urzędu podniósł m.in., że w dniu [...] .12.2003 r. V. B. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wskazując m. in., iż w Polsce przebywa wraz z żoną i dwiema córkami K. i D. B. od sześciu lat. W Polsce przebywają także dwie siostry żony z rodzinami, jednej z sióstr pomaga w prowadzeniu działalności gospodarczej.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. odmówił udzielenia Stronie wnioskowanego zezwolenia, zobowiązał ją do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do 7 dni od dnia doręczenia decyzji i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, powołując w podstawie prawnej m.in. art. 154 ust. 1 i 5 oraz art. 57 ust. 1 pkt 1 i 10 w związku z art. 50 ustawy o cudzoziemcach. Od powyższego rozstrzygnięcia Zainteresowany wniósł odwołanie do Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, który decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wojewodę [...] . W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, iż postępowanie w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 154 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach jest odrębne od postępowań w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony prowadzonych w oparciu o rozdział 4 powołanej ustawy i dlatego organ I instancji powinien ustalić, w jakim faktycznie trybie V. B. ubiega się o udzielenie przedmiotowego zezwolenia i rozpatrzyć sprawę zgodnie z żądaniem Strony.

W dniu 7 października 2004 r. Zainteresowany zeznał do protokołu, że wnioskuje o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w oparciu o przepisy art. 53 ustawy o cudzoziemcach.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2004 r. odmówił udzielenia Stronie wnioskowanego zezwolenia.

W dniu [...] marca 2005r. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wojewodę [...] , uznał bowiem, iż rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców podczas ponownego rozpatrywania sprawy nakazał zbadać czy wobec V. B. zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, czy posiada on wystarczające środki finansowe do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej /możliwość wywiązania się rodziny z podpisanych w dniu [...] października 2004 r. umów rent/ oraz zobowiązał organ I instancji do ponownego wystąpienia do komendanta oddziału Straży Granicznej o zajęcie stanowiska w przedmiocie udzielenia Cudzoziemcowi zezwolenia.

W dniu [...] czerwca 2005 r. Wojewoda [...] i, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją Nr [...] odmówił udzielenia Stronie wnioskowanego zezwolenia i zobowiązał Ją do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do 7 dni od dnia doręczenia decyzji oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że Zainteresowany nie wykazał, iż w stosunku do niego zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz, że posiada środki finansowe do pokrycia kosztów swojego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W dniu [...] czerwca 2005 r. Cudzoziemiec wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców.

Rozpoznając sprawę w wyniku ww. odwołania Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że - stosownie do treści art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach i ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw - do spraw wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, w związku z czym przedmiotowe odwołanie należy rozpatrzyć na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 30 września 2005 r.

Art. 53 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach zawiera enumeratywnie wymienione przesłanki, których spełnienie skutkuje udzieleniem zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Art. 53 ust.3 pkt 1 ustawy stanowi zaś, że zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który wykaże, że zachodzą inne, niż określone w ust.l okoliczności uzasadniające jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez czas dłuższy niż 3 miesiące oraz że posiada środki finansowe niezbędne do pokrycia kosztów pobytu na tym terytorium.

Cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie przedmiotowego zezwolenia zgodnie z art. 60 ust.5 pkt 2 cytowanej ustawy, jest obowiązany uzasadnić wniosek, przedstawić ważny dokument podróży oraz dołączyć do wniosku dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Analizując sytuację Cudzoziemca Prezes Urzędu do Spraw repatriacji i Cudzoziemców stwierdził, że V. B. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od 1997 r. wraz z żoną i córkami oraz, że - według jego twierdzeń - w Polsce zamieszkuje cała rodzina żony zapewniając im mieszkanie i utrzymanie.

Z akt sprawy wynika, że Cudzoziemiec występował do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o nadanie mu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z wejściem w życie, z dniem l lipca 2001 r., ustawy z dnia 11 kwietnia 2001r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 42, poz. 475), zgodnie z art. 14 ust. l tej ustawy od w/w daty kompetencje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w zakresie uregulowanym ustawą z dnia 25 czerwca 1997r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 114, poz. 739, zm. Dz. U. z 1998r., Nr 106, poz. 668, Dz. U. Nr 162, poz. 1126, Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1118) przeszły na Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, który decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...] odmówił nadania Stronie wnioskowanego statusu. Decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...] Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy powyższe rozstrzygnięcie.

Zainteresowanej na czas toczącego się postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wydawane były wizy. Termin ważności ostatniej posiadanej przez Cudzoziemca wizy upłynął w dniu ł5 września 2001 r. Natomiast od dnia 17 września 2001 r. do dnia 15 grudnia 2001 r. V. B. przebywał na terytorium Polski na podstawie tymczasowego zaświadczenia tożsamości cudzoziemca Nr [...] . W dniu składania przedmiotowego wniosku i obecnie Strona przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. Zdaniem organu orzekającego w związku z faktem, iż w toku postępowania zarówno przed organem I jak i II instancji Zainteresowany nie przedstawił żadnych dokumentów, które potwierdzałby, że w stosunku do niego zachodzą przesłanki określone w cyt. wyżej art. 53 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie ma ustalenie czy wobec V. B. zachodzą inne okoliczności uzasadniające udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie 53 ust. 3 pkt 1 w/w ustawy.

Zainteresowany stwierdził, że w Polsce przebywa jego rodzina. Z akt sprawy wynika, że żona i dwie pełnoletnie córki strony- K. i D. przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. W Polsce przebywają siostry jego żony A. K. i A. B. oraz ich dzieci - posiadający zezwolenie na pobyt stały.

Wnioskodawca dołączył do akt sprawy jednorazowy przekaz pieniężny Western Union z dnia [...] maja 2005 r. na kwotę 2067,89 USD na rzecz jego żony oraz umowy renty sporządzone z G. B. i z A. K. , z których wynika, że zobowiązali się oni do przekazywania na rzecz Strony kolejno po 500 i 800 zł miesięcznie. Odnosząc się do powoływanych przez Cudzoziemca środków na jego utrzymanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców stwierdził, że mimo wsparcia rodziny nie posiada on wystarczających środków finansowych na pokrycie kosztów pobytu i utrzymania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Otrzymana od siostrzenicy darowizna była jednorazowa, siostrzeniec ma na utrzymaniu własną rodzinę a nadto Wnioskodawca nie przedstawił - mimo wezwania - dowodów potwierdzające możliwości kuzynów systematycznego wywiązywania się ze zobowiązań finansowych przyjętych w umowach rent.

Prezes Ud/sRIC podkreślił również, że zamiar pobytu w Polsce wraz z rodziną nie jest okolicznością uzasadniającą zamieszkiwanie Cudzoziemca w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Reasumując Prezes Urzędu Do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców stanął na stanowisku, że biorąc pod uwagę całokształt elementów występujących w sprawie V. B. nie spełnia żadnej z przesłanek wymienionych w art. 53 ustawy o cudzoziemcach, co zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi obligatoryjną przesłankę do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a z uwagi na wieloletni nielegalny pobyt Cudzoziemca na terytorium Polski należy uznać, że jego pobyt na terytorium Polski jest niepożądany i dlatego zasadne jest zobowiązanie go do opuszczenia Polski w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji(art. 57 ust. 5 ustawy o cudzoziemcach).

W skardze z dnia 10 listopada 2005 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący wniósł o jej uwzględnienie i i uchylenie decyzji Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] października 2005 r. zarzucając jej naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wobec zaniechania przez organ administracyjny tak zebrania, jak i rozpatrzenia całości materiału dowodowego nie ustalony został prawidłowo stan faktyczny.

W uzasadnieniu skargi podnosił m.in., że w Polsce zamieszkuje od stycznia 1997 r. Przyjechał tu wraz z rodziną do rodziny, która osiedliła się w Polsce. Wyjaśnił, że zmusiła ich do tego sytuacja życiowa. Musieli uciekać z A., ogarniętego wojną, gdzie, jako chrześcijanie byli narażeni na prześladowania i niebezpieczeństwo utraty życia ze strony większości [...] . W A. otrzymali status uchodźcy, ale poza paszportem nie mogli tam liczyć na żadną pomoc. Od chwili przyjazdu do Polski czynili starania o zalegalizowanie pobytu. Ze względu na ich przeszłość w 2000 r. wystąpili o nadanie statusu uchodźcy w RP, którego to statusu nie otrzymali. Niezwłocznie po otrzymaniu informacji o odmowie udzielania statusu uchodźcy, w dniu 1 grudnia 2003 r. Skarżący wystąpił do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, aby zalegalizować swój pobyt w Polsce.

Wyjaśnił, że w Polsce przebywa od 8 lat i w całym tym okresie jego najbliższa rodzina, a w szczególności siostry żony i ich dzieci zapewniają jemu i jego rodzinie środki na utrzymanie, co potwierdza fakt, że nigdy nie zwracali się do władz polskich o pomoc finansową. Podniósł, że na potwierdzenie powyższego zostały złożone do akt sprawy dokumenty w postaci umów renty, z których wynika, że będą jemu i jego najbliższym przekazywane środki pieniężne na utrzymanie. Załączył również umowę użyczenia mieszkania.

Podnosił również, że "wyrzucenie" go wraz z rodziną z Polski byłoby sprzeczne z zasadami humanitaryzmu.

Już po wniesieniu skargi Skarżący nadesłał do Sądu dwa wyroki wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Sprawy VSA/Wa 1685/05 i VSA/Wa 1686/05 dotyczące odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie jego dwóm córkom K. i D. B. zakończyły się wyrokami z dnia 13 grudnia 2005 r. uchylającymi zaskarżone decyzje.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi stwierdzić należy, że jest ona częściowo zasadna.

Na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach i ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw do spraw wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z tym w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy w brzmieniu sprzed zmian, które weszły w życie 1 października 2005 r.

Skarżący V. B. wniósł o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Precyzując wniosek stwierdził, że wnioskuje o udzielenie zezwolenia na podstawie art. 53 ustawy o cudzoziemcach.

Art. 53 ust.1 ustawy o cudzoziemcach wymienia enumeratywnie sytuacje, w których udziela się cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zgodnie z ust. 1 art. 53 ustawy o cudzoziemcach ( w brzmieniu obowiązującym dla rozpoznania niniejszej sprawy) zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który:

1) uzyskał przyrzeczenie lub przedłużenie przyrzeczenia wydania zezwolenia na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, oraz wykaże, że będzie posiadał środki finansowe niezbędne do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2) prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy, oraz wykaże, że posiada środki finansowe niezbędne do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

3) zamierza jako osoba o uznanym dorobku artystycznym kontynuować twórczość na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

4) bierze udział w szkoleniach i stażach zawodowych realizowanych w ramach programów Unii Europejskiej,

5) zamierza jako członek rodziny zamieszkać wspólnie z pracownikiem migrującym, o którym mowa w Europejskiej Karcie Społecznej, sporządzonej w Turynie dnia 18 października 1961 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 8, poz. 67),

6) jest małżonkiem obywatela polskiego,

7) zamierza przybyć na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu połączenia z rodziną i spełnia warunki, o których mowa w art. 54,

8) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wraz z cudzoziemcem, do którego przybył w celu połączenia z rodziną, jeżeli jego przyjazd na to terytorium nastąpił w związku z uzyskaniem zezwolenia na podstawie pkt 7,

9) jest małoletnim dzieckiem cudzoziemca, posiadającego zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, urodzonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

- jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Uzasadniając wniosek o udzielenie ww. zezwolenia V. B. nie wskazał żadnej z sytuacji wymienionych w ust. 1 artykułu 53. Również prawidłowo ustalony przez organy orzekające stan faktyczny nie daje podstaw do stwierdzenia, że w przypadku Cudzoziemca zachodzi którakolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie. Cudzoziemiec, obywatel A. przyjechał do Polski do rodziny w 1997 r., nie pracuje, nie posiada przyrzeczenia zawarcia umowy o pracę, nie prowadzi również działalności gospodarczej a jedynie pomaga prowadzącej taką działalność rodzinie ze strony żony. W takim stanie sprawy brak było podstaw do udzielenia Skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas określony na podstawie art. 53 ust. 1.

W związku z powyższym organy orzekające rozważyły spełnienie przez niego przesłanek z art. 53 ust. 3, który przewiduje możliwość udzielenia zezwolenia cudzoziemcowi, który wykaże, że zachodzą inne, niż określone w ust. 1, okoliczności uzasadniające jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące oraz że posiada środki finansowe niezbędne do pokrycia kosztów pobytu na tym terytorium.

Skarżący twierdził, że chce zostać w Polsce, bo mieszka tu na stałe cała jego rodzina i nie ma gdzie jechać, oraz, że po otrzymaniu zezwolenia na zamieszkanie chce tu pracować. Organy orzekające prawidłowo ustaliły, że cudzoziemiec nie udokumentował uzasadnienia dla pobytu w Polsce przez okres ponad 3 miesiące i że zamiar pobytu w Polsce z rodziną nie jest okolicznością uzasadniającą zamieszkiwanie w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Pomimo stwierdzenia braku przyczyn, które uzasadniałyby pobyt cudzoziemca na terytorium Polski przez okres dłuższy niż 3 miesiące, a więc pomimo braku wystąpienia przesłanki uzasadniającej udzielenie zezwolenia na zamieszkani na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach organy orzekające rozpatrzyły przesłankę dodatkową z tego przepisu, a mianowicie rozważyły czy cudzoziemiec posiada środki finansowe niezbędne do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i stwierdziły, że nie wykazał on posiadania takich środków. Za słuszne należy uznać stanowisko Prezesa Ud/sRIC, iż wątpliwe jest aby G. B. mający na utrzymaniu swoją rodzinę mógł jeszcze wypłacać Skarżącemu rentę w wysokości 500 zł miesięcznie. Cudzoziemiec nie udokumentował także w żaden sposób wysokości dochodów osiąganych przez A. K., która według przedłożonej umowy miałaby płacić mu 800 zł renty miesięcznie. Wobec powyższego pieniądze uzyskane w formie jednorazowej darowizny na rzecz żony nie mogą stanowić podstawy do uznania, że cudzoziemiec posiada środki wystarczające na utrzymanie .

W ocenie Sądu, wobec powyższych ustaleń, nie przesłuchanie osób , które miałyby wypłacać Skarżącemu renty i nie ustalenie czy Skarżący rzeczywiście otrzymywał wynikające z umów kwoty - nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do złożonych przez Skarżącego do akt sprawy wyroków wydanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylających decyzje odmawiające jego córkom udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, stwierdzić należy, że przyczyną uchylenia przez Sąd decyzji dotyczących K. i D. B. było naruszenie przepisów przez organy orzekające w tamtych sprawach a przede wszystkim art.62 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach.

W sprawie niniejszej organ I instancji wypełnił w stosunku do V.B. obowiązek z art. 62 ust. 3 ustawy i w konsekwencji Komendant Główny Straży Granicznej w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2003 r. zajął negatywne stanowisko w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie Cudzoziemca na czas oznaczony. Organ I instancji zastosował się także do wytycznych zawartych w uzasadnieniu decyzji Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] marca 2005 r. i pismem z dnia [...] maja 2005 r. ponownie wystąpił do Komendanta N. Oddziału Straży Granicznej z prośbą o zajęcie stanowiska. W odpowiedzi N. Oddział Straży Granicznej odwołał się do zajętego wcześniej stanowiska argumentując, iż sprawa dotyczy tego samego wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie Cudzoziemca na czas oznaczony. W ocenie Sądu tryb z art. 62 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach został w sprawie V. B. prawidłowo wyczerpany.

Za nieuzasadnione zatem uznać należy zarzuty naruszenia przez organy administracji art. 7 i 77 kpa przy orzekaniu co do wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Materiał dowodowy mający znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w tym zakresie został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący.

W ocenie Sądu do naruszenia przepisów doszło natomiast przy orzekaniu przez organy obu instancji co do zobowiązania Cudzoziemca do opuszczenia terytorium Polski w oparciu o art. 57 ust. 5 ustawy o cudzoziemcach.

Zdaniem organu Cudzoziemiec przebywał w Polsce nielegalnie kilka lat, co uzasadnia przyjęcie, w rozumieniu art. 57 ust. 5 ustawy o cudzoziemcach, że jego pobyt jest niepożądany. To z kolei uzasadniało zobowiązanie cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP w terminie 7 dni od daty doręczenia decyzji.

W ocenie Sądu w sytuacji, gdy w przepisie art. 57 ust.5 ustawy o cudzoziemcach / w mającym zastosowanie w niniejszej sprawie brzmieniu/ brak jest wskazówek, które określałyby kiedy pobyt cudzoziemca może być uznany za niepożądany - oceny tej przesłanki należy dokonać odnosząc się do treści art. 124 powoływanej ustawy. W piśmiennictwie /v. Prawo o cudzoziemcach. Komentarz. Pod redakcją J. Chlebnego, Wyd.C.H. Beck, str. 136 ust. 11/ wyrażony został jednoznaczny pogląd, iż pobyt cudzoziemca jest niepożądany, gdy jego dane znajdują się w wykazie z art.124 pkt 4 ustawy a podstawą do zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia kraju w omawianej sytuacji może być tylko wpis w wykazie dokonany przed wydaniem decyzji ostatecznej o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż na gruncie art. 57 ust.5 ustawy o cudzoziemcach zobowiązanie cudzoziemca, którego pobyt jest niepożądany, do opuszczenia terytorium Polski nie jest obligatoryjne. Sformułowanie "można w decyzji o odmowie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zobowiązać ..." pozostawia organom administracji swobodę podejmowania w tym zakresie decyzji. Rozwiązanie to nakłada jednak na organy szczególny obowiązek wnikliwego zbadania sprawy w tym zakresie, czego w niniejszym postępowaniu organy obu instancji zaniechały przyjmując, że wystarczającą przesłanką do zobowiązania do opuszczenia kraju jest nielegalny pobyt cudzoziemca w Polsce.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy w przedmiocie zobowiązania Skarżącego do opuszczenia terytorium Polski organ winien mieć na względzie powyższe uwagi.

Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c i 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zobowiązania do opuszczenia Polski i stwierdził, że w tej części decyzja ta nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; w pozostałej części oddalił skargę jako niezasadną w oparciu o art. 151 powołanego prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania znajduje podstawę w art. 206 ppsa.