Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2647/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Rusinowicz-Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2019r. [...] (dalej również wnioskodawczyni lub skarżąca) wystąpiła o wynajęcie na czas nieoznaczony lokalu, wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...]. W uzasadnieniu wskazała, iż w listopadzie 2015 roku przeprowadziła się do Warszawy i obecnie jest najemcą lokalu, w którym może przebywać do wiosny 2020r. Skarżąca podnosiła, że jest osobą faktycznie bezdomną i bez meldunku, a także nie ma możliwości zakupu czy wynajęcia mieszkania.

Uchwałą z dnia [...] października 2019r nr [...] Zarząd Dzielnicy [...] odmówił zakwalifikowania skarżącej do wynajęcia lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony oraz umieszczenia jej na liście osób oczekujących na najem lokali.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż skarżąca jest najemcą lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] . Umowa zawarta została na czas określony od dnia [...] maja 2017 roku do dnia [...] kwietnia 2018 roku. Zgodnie z oświadczeniem właścicielki mieszkania [...], skarżąca zamieszkuje w tym lokalu na podstawie ustnej umowy najmu. Organ uzasadnił swoje negatywne rozstrzygnięcie tym, że lokal zajmowany przez [...] składa się z 1 pokoju o powierzchni mieszkalnej 21,45 m2 i powierzchni użytkowej 30,37 m2. Zgodnie z oświadczeniem wnioskodawczyni w lokalu od 01.06.2019 r. zamieszkują 3 osoby, a zatem powierzchnia mieszkalna na 1 osobę zamieszkującą w lokalu wynosi 7,15 m. Obowiązujące kryterium metrażowe do wynajęcia lokalu z zasobu [...] wynosi nie więcej niż 6 m powierzchni mieszkalnej na osobę. Średni miesięczny dochód wnioskodawczyni w okresie 6 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku wyniósł [...] zł, a źródłem dochodu wnioskodawczyni była emerytura. Kryterium dochodowe w gospodarstwie jednoosobowym w stosunku do osób, których jedynym źródłem dochodu jest emerytura, wynosiło 3.146 zł.

W ocenie organu, wnioskodawczyni nie spełnia kryterium określonego w § 4 pkt 1 Uchwały nr [...] Rady miasta [...] z dnia [...] lipca 2009 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...], do wynajęcia lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony z mieszkaniowego zasobu [...], bowiem przekroczone zostało kryterium metrażowe do wynajęcia lokalu. Ponadto wniosek został negatywnie zaopiniowany przez komisję mieszkaniową.

Pismem z dnia [...]października 2019 r skarżąca wniosła skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Zarząd Dzielnicy [...], alternatywnie o stwierdzenie nieważności uchwały.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego przez brak wyjaśnienia dokładnego stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie oraz brak odpowiedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że organ podejmując uchwałę niewystarczająco wyjaśnił sprawę. Wskazała, że powierzchnia mieszkaniowa wynosząca 21,45 m2 jest zbyt małą dla trzech dorosłych osób. Ponadto od 1996 roku choruje na [...], a bliskość [...] uniemożliwia jej wietrzenie pomieszczenia. Warunki zamieszkania w obecnie zajmowanym lokalu nie są godnymi warunkami, a dalsze zamieszkiwanie trzech osób na tak małej powierzchni jest niemożliwe, z uwagi na to, że lokal składa się tylko z jednego pokoju.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał prezentowane dotychczas stanowisko oraz wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania według norm przypisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Po pierwsze należy podkreślić, że skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu (nie mogła zostać odrzucona). Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 lipca 2008 r. sygn. akt I OPS 4/08 (opubl. na orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że uchwała Zarządu Dzielnicy odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego z zasobu gminy, jest innym niż prawo miejscowe aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.). Jest to rozstrzygnięcie indywidualne, gdyż rozstrzyga, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy.

Sąd dokonał zatem merytorycznej oceny skargi i uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

W przepisie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1234 ze zm.) ustawodawca określił kategorie osób, które posiadają prawo do najmu lokalu mieszkalnego z gminnego zasobu, a osobami takimi są osoby nie mające zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, mieszkające na terenie gminy, posiadające niskie dochody.

Jeśli chodzi o zasady oraz tryb wynajmowania lokali, wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym sposób postępowania przy rozpatrywaniu i załatwianiu wniosków o najem lokali, ustawodawca w art. 21 ww. ustawy powierzył te kwestie radzie gminy. W [...] obowiązuje uchwała nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm., zwanej dalej "Uchwałą").

Zgodnie z jej § 4 pkt 1), lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom, które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie za zgodą właściciela w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.

W myśl § 24 ust. 1, wnioski zaopiniowane przez Komisję rozpatruje zarząd dzielnicy, który rozstrzyga o zakwalifikowaniu i umieszczeniu wnioskodawcy na liście osób oczekujących na najem lokalu.

Rozpoznając skargę Sąd ustalił, że skarżąca nie jest osobą bezdomną: w zajmowanym obecnie przez nią mieszkaniu przypada na nią więcej niż 6m2 powierzchni mieszkalnej. Mieszkanie to zostało dla skarżącej wynajęte kilka lat temu, obecnie wiąże ją z właścicielką ustna umowa najmu.

Skarżąca podniosła, że obecnie w mieszkaniu mieszkają jeszcze dwie dorosłe osoby, nawet jednak przyjęcie jej twierdzenia za prawdziwe oznacza, że i tak przypada na każdą z tych osób więcej niż 6m2.

Nie mogą spowodować uwzględnienia skargi okoliczności, że skarżąca – ze względu na położenie mieszkania przy [...] - nie może otworzyć okna i wywietrzyć mieszkania. Tego rodzaju niedogodności są oczywiste w mieście, a zwłaszcza w ścisłym jego centrum. Przeprowadzając się do [...] kilka lat temu, będąc dojrzałą osobą, skarżąca powinna była wiedzieć, że w centrum miasta występuje zanieczyszczenie powietrza, gdyby więc- jak twierdzi w skardze- chorowała na astmę- raczej nie podjęłaby decyzji o przeprowadzce do [...], a tym bardziej- o wprowadzeniu się do mieszkania w [...].

Kwestia choroby skarżącej nie była podnoszona w postępowaniu przed organami, została nadmieniona dopiero w skardze, nie załączono jednak jakiejkolwiek dokumentacji na ten temat. Nawet zresztą jej załączenie nie zmieniłoby rozstrzygnięcia Sądu, gdyż Sąd Administracyjny ocenia legalność uchwały na datę jej wydania. Skoro organ nie dysponował żadną wiedzą na ten temat, uchwała jest prawidłowa.

Nawet zresztą udokumentowanie istnienia choroby skarżącej nie mogłoby doprowadzić do korzystnego dla niej rozstrzygnięcia. Jak powszechnie wiadomo astma, dla prawidłowego leczenia, wymaga przebywania w czystym środowisku. Trudno wyobrazić sobie, aby odpowiedzialnie postępujący organ przydzielił mieszkanie w [...] (czy w ogóle w W.) osobie z takim schorzeniem. Byłoby to bowiem działanie na niekorzyść zdrowia skarżącej.

Skarżąca pochodzi z [...], miasta na [...], który jest na tyle dużą aglomeracją, że można znaleźć obszary i miejscowości, w których są dużo lepsze warunki środowiskowe i mieszkaniowe. Można tam dużo taniej, niż w [...], wynająć mieszkanie nawet prywatnie, niższe też są koszty życia. Jako emerytka, skarżąca nie jest zawodowo związana z [...], może więc ułożyć sobie życie w miejscu, gdzie jest czystsze powietrze, adekwatne do jej stanu zdrowia, i gdzie są niższe koszty utrzymania.

Na marginesie tylko dodać wypada, że nie może być podstawą ubiegania się o przyznanie lokalu przez miasto sytuacja, w której kilka osób wynajmuje jak najmniejsze mieszkanie, aby następnie powoływać się na trudne warunki lokalowe i domagać się mieszkania od miasta. Każdy ma prawo mieszkać z kim chce i gdzie chce, ale tego typu prywatne wybory, nie zobowiązują miasta i jego podatników, do ich zrealizowania.

Podsumowując, zdaniem Sądu, w opisanych okolicznościach faktycznych i prawnych, prawidłowa jest uchwała z dnia [...] października 2019 r. nr [...] Zarząd Dzielnicy [...], odmawiająca zakwalifikowania [...] do najmu lokalu mieszkalnego. Prawidłowe i wyczerpujące jest również uzasadnienie tej uchwały. Bezsprzecznie skarżąca nie wypełnia przesłanki § 4 Uchwały.

Zarzuty skargi są całkowicie nieuzasadnione i nie mogły doprowadzić do wyeliminowania uchwały z porządku prawnego.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona uchwała odpowiada prawu, a zarzuty skargi są całkowicie nieuzasadnione. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.