Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 266/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie NSA Teresa Rutkowska (spr.), WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Asystent sędziego Izabela Wędrak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2007 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokatowi J. Z. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy A 270, kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych obejmującą kwotę podatku od towarów i usług – tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokatowi J. Z. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Ł. z dnia [...] Nr [...] orzekającą o przyznaniu T. B. na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 30 czerwca 2007 r. dodatku mieszkaniowego w wysokości 88,04 zł i ryczałtu w kwocie 5,02 zł.

Jak wynika z akt sprawy, T. B. w dniu 15 grudnia 2006 r. złożyła do organu I instancji wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, podając, iż zajmuje mieszkanie własnościowe o powierzchni 37,6 m2, położone w Ł. przy ul. A 7/20, w którym nie ma instalacji gazu przewodowego oraz centralnie ciepłej wody. Łączna kwota wydatków poniesionych przez wnioskodawczynię na utrzymanie mieszkania w miesiącu grudniu 2006 r. wyniosła 228,31 złotych. Z załączonej do wniosku deklaracji o wysokości dochodów za okres trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku (to jest- wrzesień, październik i listopad 2006 r.) wynika, iż dochód T. B. wyniósł 2.631,87 zł, co w stosunku miesięcznym daje kwotę 877,29 zł. Źródło dochodu stanowi emerytura wypłacana stronie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w T.

Po rozpatrzeniu wniosku, Burmistrz Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3, 6, 7, 8 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817) i art. 104 kpa przyznał T. B. dodatek mieszkaniowy w wysokości 88,04 zł miesięcznie na okres 6 miesięcy, od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 30 czerwca 2007 r. oraz ryczałt w wysokości 5,02 zł miesięcznie.

Niezadowolona z powyższego rozstrzygnięcia T. B. złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., w którym podniosła, iż 16 listopada 2006 r. przeprowadziła się z T. do Ł.. Mieszkając w T. przy takiej samej wysokości emerytury otrzymywała dodatek mieszkaniowy w wysokości 126,82 zł miesięcznie, podczas, gdy w Ł. przyznano jej dodatek w kwocie 93,06 zł. Zaznaczyła przy tym, iż w T. zajmowała mieszkanie o powierzchni 35,9 m2, zaś w Ł. o powierzchni 37,6 m2. Według odwołującej, różnica w wysokości przyznanego dodatku mieszkaniowego jest rezultatem pominięcia przez organ orzekający orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006 r. sygn. P 4/05, zgodnie z którym dodatek mieszkaniowy należało obliczyć od 100 % ponoszonych wydatków mieszkaniowych.

Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3, art. 5 ust. 1 i 5, art. 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), § 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 156, poz. 1817 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Wyjaśniając motywy rozstrzygnięcia, organ II instancji podkreślił, iż zasady oraz tryb przyznawania i ustalania wysokości dodatku mieszkaniowego reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych.

W świetle tych przepisów niesporne jest, zdaniem Kolegium, iż decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. Wnioskodawczyni spełniała bowiem kryterium powierzchni lokalu, gdyż normatywna powierzchnia użytkowa lokalu dla jednej osoby wynosi 35 m2, a powiększona o 30% - 45,5 m2. Spełnione w niniejszej sprawie zostało również kryterium dochodowe do przyznania dodatku, ponieważ średni miesięczny dochód gospodarstwa domowego wnioskodawczyni w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku nie przekroczył 175% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, czyli kwoty 1.045,56 złotych (175% x 597,46 zł).

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wysokość przedmiotowego dodatku stanowi różnicę między wydatkami poniesionymi na świadczenia okresowe powstałe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową (35 m2 dla 1 osoby), a kwotą stanowiącą 15% dochodów gospodarstwa domowego w gospodarstwie jednoosobowym, ponieważ średni miesięczny dochód (877,29 zł) był niższy od 150 % najniższej emerytury (597,46 x 150 %= 896,19 zł).

Podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego stanowiły wydatki na utrzymanie lokalu w kwocie 228,31 zł, co w przeliczeniu na powierzchnię normatywną wynosiło 212,52 zł ={(228,31: 37,60)x 35 m2}.

Kolegium podkreśliło również, że ponieważ w lokalu zajmowanym przez T. B. brak jest instalacji ciepłej wody i instalacji gazu przewodowego, wydatki ryczałtowe z tego tytułu wylicza się na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 156, poz.1817 ze zm.). W myśl tych przepisów za wydatek ryczałtowy z tytułu braku instalacji ciepłej wody należało uznać równowartość 20 kwh energii elektrycznej, czyli kwotę 8,086 zł (20 kwh x 0,4043). Natomiast za brak instalacji gazu przewodowego, a więc za wydatek stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału należało uwzględnić równowartość 10 kwh energii elektrycznej w gospodarstwie jednoosobowym – to jest kwotę 4,043 zł (10 x 0,4043).

W tym stanie rzeczy, podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego stanowiły łącznie wydatki na powierzchnię normatywną w kwocie 212,52 zł i ryczałt 8,086 zł + 4,043 zł, co w sumie dało kwotę 224,65 zł. Zgodnie z art. 6 ust. 1pkt 1 ustawy, dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego należało przyjąć wydatki poniesione przez skarżącą w wysokości 15 % dochodów gospodarstwa domowego, czyli kwotę 131,59 zł (15% z 877,29 zł). Różnica tych dwóch kwot (224,65 zł -131,59 zł = 93,06 zł) to dodatek mieszkaniowy, który został przyznany T. B. decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że część przyznanego dodatku stanowił ryczałt na zakup opału, którego zasady obliczania reguluje § 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie dodatków mieszkaniowych. Dla ustalenia wysokości ryczałtu na zakup opału, wydatki wnioskodawcy, o których mowa w § 2 ust. 1, sumuje się z wydatkami, o których mowa w § 3, a następnie oblicza się wskaźnik procentowy odpowiadający udziałowi wydatków, o których mowa w § 3, w łącznej kwocie wydatków. Następnie wskaźnik ten mnoży się przez kwotę obliczonego dodatku, a iloczyn stanowi kwotę należnego ryczałtu. W niniejszej sprawie wskaźnik procentowy wynosił 5,39 % (12,11 x 100:224,65 zł) i wobec tego obliczony przez Burmistrza Ł. ryczałt wynosił 5,02 zł (5,39 % z 93,06 zł).

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, Kolegium podkreśliło, iż różnica w wysokości dodatku mieszkaniowego przyznanego przez Prezydenta Miasta T. i Burmistrza Ł. wynika z różnic w powierzchniach zajmowanych lokali oraz z wysokości ponoszonych przez skarżącą opłat za lokal. Organ I instancji orzekając o przyznaniu dodatku mieszkaniowego związany był wyłącznie obowiązującymi przepisami prawa oraz wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006 r. Nie mógł więc samodzielnie rozszerzyć przesłanek przyznania przedmiotowego świadczenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, T. B. powtórzyła argumenty z odwołania od decyzji organu I instancji, prosząc o wyjaśnienie, dlaczego dodatek mieszkaniowy przyznany przez Burmistrza Ł. jest znacznie niższy od dodatku, jaki otrzymywała mieszkając w T.

Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie. Wskazało, że nietrafny jest zarzut nieuwzględnienia rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006 r.( sygn. akt P 4/05, Dz. U. 84, poz. 587), bowiem organ I instancji prawidłowo obliczył dodatek mieszkaniowy na kwotę 93,06 zł miesięcznie licząc od 100% naliczonych i ponoszonych wydatków mieszkaniowych na powierzchnię normatywną czyli 224,65 zł. [( 228,32 zł : 37,60) x 35] + 8,086 zł + 4,043 zł. Także kwota dochodu została prawidłowo przyjęta na 877,29 zł, gdyż dla celów dodatku mieszkaniowego nie odlicza się od przychodu zaliczki na podatek dochodowy i składki na ubezpieczenie zdrowotne. Odnosząc się do załączonej przez skarżącą kserokopii decyzji Prezydenta Miasta T. Kolegium wyjaśniło, iż różnica w wysokości otrzymywanego dodatku mieszkaniowego wynika z tego, że w T. skarżąca ponosiła wyższe wydatki na mieszkanie. Było to bowiem 250 zł na powierzchnię normatywną, podczas, gdy w Ł. jej wydatki wynoszą 224,65 zł. Poza tym wypłacane świadczenie emerytalne za miesiąc grudzień 2005 r. oraz styczeń i luty 2006 r. było niższe, od obecnie pobieranego i wynosiło 826,07 zł. Te okoliczności miały z kolei wpływ na wysokość przyznanego stronie świadczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżonej decyzji, ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Na wstępie podkreślić należy, że stan faktyczny ustalony przez organ administracji i stanowiący podstawę rozstrzygnięcia, nie budzi wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy i nie jest przedmiotem zarzutów zawartych w skardze. W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm. ) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm. ) należało uznać, że wysokość dodatku mieszkaniowego przyznanego skarżącej, jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Wprawdzie uzasadnienie decyzji organu I instancji z uwagi na zbytnią ogólnikowość nie odpowiadało wymogom art. 107 § 3 k.p.a., to już decyzja organu odwoławczego uchybienie powyższe usunęła, szczegółowo wyjaśniając skarżącej zasady i sposób obliczenia dodatku.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie przy tym podkreślono, że oceniając przesłanki przyznania dodatku mieszkaniowego i ustalając jego wysokość organ administracji nie ma żadnej swobody. Przesłanki te są bowiem bardzo szczegółowo określone w przywołanych przepisach.

Jak wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, skarżąca spełniała kryterium dochodowe do przyznania dodatku, określone w art. 3 ust. 1 ustawy, bo średni miesięczny dochód gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku nie przekroczył 175% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, czyli kwoty 1045,56 zł ( 597,46 zł x 175%).

Spełnione też zostało kryterium powierzchni lokalu, gdyż mieszkanie skarżącej ma powierzchnię 37,60 m2, normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego dla 1 osoby wynosi 35 m2, a stosownie do art. 5 ust. 5 pkt 1 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30% .

Nie budzi także żadnych zastrzeżeń szczegółowo przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sposób wyliczenia wysokości przyznanego dodatku, a samo wyliczenie nie zawiera żadnych błędów matematycznych. Sposób wyliczenia dodatku mieszkaniowego jest zgodny z art. 6 ustawy oraz § 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 156, poz.1817 ze zm.). Trafnie organ przyjmuje, że dla celów wyliczenia dodatku mieszkaniowego nie odlicza się od uzyskiwanego dochodu zaliczki na podatek dochodowy i składki na ubezpieczenie zdrowotne. Kwotą, jaka jest podstawą wyliczenia 15% z miesięcznego dochodu jest więc kwota 877,29 zł. Z powyższych względów, należało uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. Podkreślić należy, że Sąd, mimo podnoszonych argumentów, nie miał podstaw do oceny legalności decyzji Prezydenta Miasta T. załączonej przez skarżącą dla porównania. Zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy , co oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Należy jednak zwrócić uwagę, że organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wskazał jakie elementy wyliczenia uległy zmianie w stosunku do okresu objętego decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia [...], co wpłynęło na zmniejszenie kwoty wyliczonego dodatku. Z powyższych względów Sąd oddalił skargę.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu Sąd orzekł na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).