Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 291/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1, art. 19 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi K. F. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...], Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. uchylił uprzednią decyzję własną z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz odmówił K. F. (skarżącej) przyznania jednolitej płatności obszarowej. Organ nałożył ponadto sankcję w wysokości 10 871,09 zł potrącanej z przyznanej płatności na wskazanych warunkach. Uzasadniając decyzję organ wskazał, że w dniu 15.05.2012 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2012, w którym ubiegała się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) do działek rolnych o łącznej powierzchni 35,00 ha. Po przeprowadzeniu wymaganych kontroli, w dniu [...].11.2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. wydał decyzję Nr [...], na mocy której przyznał stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego do powierzchni zadeklarowanej we wniosku.

W dniu [...].07.2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną z dnia [...].11.2012 r. Powodem wznowienia postępowania były wyniki weryfikacji powierzchni PEG, przeprowadzonej w oparciu o nową wersję ortofotomapy oraz o wyniki weryfikacji terenowej powierzchni działki 78/7.

Organ wyjaśnił, że podczas ponownej kontroli administracyjnej niniejszej sprawy stwierdzono, iż powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku na rok 2012. Ustalenia powyższych nieprawidłowości dokonano w oparciu o weryfikację terenową powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) w dniu 05.05.2014 R., w wyniku której sporządzono raport z weryfikacji w terenie powierzchni PEG. Dla działki ewidencyjnej o numerze 78/7 na której zadeklarowano działkę rolną A do jednolitej płatności obszarowej na powierzchni 35,00 ha stwierdzono że, powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza (PEG) wynosi 20,15 ha. Zatem dla działki ewidencyjnej o numerze 78/7 wykluczono na podstawie aktualnej powierzchni PEG 14,85 ha. Zmiana pola zagospodarowania mogła, zdaniem organu wynikać z nieuwzględnienia przez rolnika wyłączenia z użytkowania rolniczego gruntu, pomimo takiego obowiązku, wynikającego z art. 12 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, co skutkowało, w przypadku braku kontroli na miejscu, przyznaniem płatności do powierzchni niekwalifikujących się do płatności. Zgodnie z tym przepisem, jeśli nastąpiły jakiekolwiek zmiany, szczególnie odnośnie do przeniesień uprawnień do płatności zgodnie z art. 43 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 lub jeśli jakakolwiek informacja podana we wcześniej ustalonym formularzu, o którym mowa w ust 2 i 3 jest błędna, przy składaniu wniosku rolnik wprowadza poprawki w formularzu. Jeśli poprawki dotyczą powierzchni działki referencyjnej, rolnik podaje zaktualizowaną powierzchnię każdej z odnośnych działek rolnych, a w stosownych przypadkach wskazuje nowe granice działki referencyjnej co skutkowało, w przypadku braku kontroli na miejscu, przyznaniem płatności do powierzchni niekwalifikujących się do płatności.

Jak wskazał organ drugim zachodzącym przypadkiem, który skutkuje zmniejszeniem wartości PEG jest zmiana granic odniesienia, to znaczy poprawienie błędnych danych w systemie LPIS na skutek aktualizacji ortofotomapy, co oznacza, że materiał graficzny przekazany rolnikowi opierał się na błędnych granicach odniesienia, które na dzień przekazania materiału graficznego powinny być prawidłowe. Zgodnie z art. 7 ust. 1a ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164. ze zm.), płatność przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku do płatności ONW a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej oraz kontroli na miejscu wynosi 73,6973%. Jak stwierdził organ, zgodnie z art. 58 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do JPO, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% płatność zostaje odmówiona, a na rolnika nakłada się sankcje w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Kwota nałożonych sankcji podlegać będzie odliczeniu zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) Nr 885/2006, co oznacza, że kwota ta będzie potrącana z płatności realizowanych przez ARiMR.

Od powyższej decyzji, pismem z dnia 19 listopada 2014 r., skarżąca, działając przez pełnomocnika, złożyła odwołanie do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w T. W uzasadnieniu odwołania wskazała, iż stwierdzone rozbieżności między powierzchnią zadeklarowaną działki o nr ewidencyjnym 78/7, a powierzchnią stwierdzoną są wynikiem pomyłkowego przeprowadzenia kontroli na działce sąsiedniej. Skarżąca podniosła, iż jest objęta coroczną kontrolą jednostki certyfikującej z tytułu Certyfikacji Ekogwarancji, która nie stwierdziła nieprawidłowości w zakresie powierzchni. Skarżąca wniosła również o ponowną kontrolę na miejscu jej działki rolnej, w jej obecności w celu wykonania poprawnego pomiaru. Jako załącznik do odwołania przedłożyła protokół z kontroli obligatoryjnej nr [...].

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Po przytoczeniu stanu faktycznego oraz treści przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, organ odwoławczy stwierdził, że zebrany materiał dowodowy w całości potwierdza ustalenia zawarte w decyzji organu I instancji; że weryfikacja działki ewidencyjnej 78/7 została przeprowadzona w sposób prawidłowy; oraz że brak jest podstaw do twierdzenia, iż pomiarowi została poddana nieprawidłowa działka ewidencyjna – porównanie szkiców z kontroli z obrazem ortofotomapy w systemie LPIS, a także z załącznikiem wypełnionym przez stronę, dołączonym do wniosku, wskazuje na pomiar właściwej działki ewidencyjnej. Organ wskazał ponadto, iż skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania dowodów potwierdzających prowadzenie działalności rolniczej na powierzchni deklarowanej we wniosku, mimo iż obowiązek taki na niej spoczywał.

Organ podkreślił, że zmniejszenie powierzchni kwalifikowanej do płatności w stosunku do powierzchni zadeklarowanej wynikało ze stanu działki stwierdzonego w weryfikacji terenowej (liczne obszary wyłączone). Nie było natomiast skutkiem pomiaru nieprawidłowej działki rolnej. Organ wskazał, że na przedstawionych fotografiach widać część obszarów, niezakwalifikowanych do płatności. W ocenie organu brak jest podstaw do przyjęcia błędu w pomiarze, polegającego na kontroli niewłaściwej działki ewidencyjnej. Za poprawnością dokonanych ustaleń przemawia przede wszystkim zgodność szkicu z wizytacji terenowej z załącznikiem graficznym przedstawionym przez stronę a także z danymi z ewidencji gruntów.

Odnosząc się do przywołanych w odwołaniu wyników kontroli jednostki certyfikującej, organ wskazał, że protokół nr [...] nie zawiera danych na temat faktycznie przeprowadzonego pomiaru gruntu, nie może być więc dowodem na zgodność powierzchni deklarowanej z rzeczywiście kwalifikującą się do płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego i bezzasadne jest żądanie strony powtórzenia pomiaru z jej udziałem, gdyż brak jest jakichkolwiek przesłanek pozwalających na przyjęcie błędu w identyfikacji działki ewidencyjnej.

W skardze złożonej do Sądu, skarżąca podniosła, że protokół z kontroli przeprowadzonej przez organ wraz z dokumentacją fotograficzną nie uwzględniał rzeczywistości, w tym programów rolnośrodowiskowych realizowanych przez gospodarstwo. Wyjaśniła, że gospodarstwo realizuje program ochrony ptaków, gdzie wymagane są obszary niekoszone w danym roku, zgodnie z programem rolnośrodowiskowym opracowanym przez eksperta przyrodniczego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił ponownie, że zmniejszenie powierzchni kwalifikowanej do płatności w stosunku do powierzchni zadeklarowanej wynikało ze stanu działki stwierdzonego w weryfikacji terenowej (liczne obszary wyłączone) – nie było skutkiem dokonania pomiaru działki sąsiedniej. Wskazał, że realizacja programu ochrony ptaków dotyczy wyłącznie programu rolnośrodowiskowego i nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. W odniesieniu do kwestii wyników kontroli przeprowadzanych przez jednostkę certyfikującą organ wskazał, że bada ona jedynie, czy producent rolny prowadzi daną produkcję ekologiczną – jednostka nie dokonuje dokładnych pomiarów powierzchni gruntów. Ponadto, działalność jednostek certyfikujących nie ma nic wspólnego z działalnością ARiMR.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ppsa sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji według powyższych reguł, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia albo stwierdzenia nieważności.

W niniejszej sprawie w pierwszym rzędzie istotnym było, czy istniały podstawy do uchylenia decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. z dnia [...].11.2012 r., w sprawie przyznania skarżącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który organ zastosował w niniejszym postępowaniu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

W przedmiotowym postępowaniu, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W., postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. zasadnie wznowił z urzędu postępowanie zakończone ostateczną decyzją administracyjną z dnia [...].11.2012 r. Wyszły bowiem na jaw istotne, nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydawania tejże decyzji, nieznane organowi wydającemu decyzję, a mianowicie to, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku na rok 2012.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanową przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 116; ze zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 1 ww. ustawy rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli:

1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha;

2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Ponadto zgodnie z art. 7 ust. 1a tej ustawy, jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej, niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Jak wynika z akt sprawy, skarżąca we wniosku o jednolitą płatność obszarową (JPO) zgłosiła działkę A o powierzchni 35 ha, na działce ewidencyjnej nr 78/7. Przeprowadzona w 2014 r. przez organ I instancji, na tej działce, w związku ze złożeniem przez skarżącą odwołania od decyzji w przedmiocie płatności za 2013 r., weryfikacja terenowa powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) wykazała jednak zmniejszenie powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru PEG dla tej działki. Ustalono, że wynosi on 20,15 ha. Wykluczono zatem dla działki ewidencyjnej nr 78/7, na podstawie aktualnej powierzchni PEG 14,85 ha. Powierzchnia ta ustalana została w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009, str. 16, ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Przy jego ustalaniu korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000.

Zgodnie zaś z art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. UE L z dnia 2 grudnia 2009 r.), jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. Jeśli różnica ta przekracza 50 %, rolnika wyklucza się również z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia. Kwota ta zostaje odliczona zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006(99). Jeśli nie jest możliwe odliczenie całej kwoty zgodnie z wymienionym artykułem w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, pozostałe saldo zostaje anulowane.

W niniejszej sprawie różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a ustaloną dla płatności JPO wyniosła 14,85 ha (35 ha-20,15 ha), co stanowi 73,6973% powierzchni stwierdzonej (20,15 ha). W związku z tym organ odwoławczy, w ślad za organem I instancji, odmówił skarżącej przyznania wnioskowanej płatności, a także nałożył sankcję w wysokości 10 871,09 zł. Ustalenia te zakwestionowała skarżąca wskazując, że organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, "nie uwzględniał rzeczywistości". Zarzut ten skarżąca rozwinęła podnosząc, iż organ nie wziął pod uwagę realizowanego na terenie przedmiotowego gospodarstwa programu rolnośrodowiskowego – programu ochrony ptaków, który wymaga pozostawiania wskazanych obszarów nieskoszonych. Rozstrzygając w niniejszej sprawie Sąd nie znajduje podstaw, by odmówić wiarygodności ustaleniom organów obu instancji. Organ kontrolujący posłużył się preferowaną w prawie wspólnotowym metodą, jaką jest identyfikacja działek rolnych przy użyciu ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych. Za wiarygodnością ustaleń przeprowadzonej kontroli przemawia także obszernie zgromadzona dokumentacja fotograficzna oraz szkice z weryfikacji terenowej (zebrane na dołączonej do akt sprawy płycie CD).

Analizując akta sprawy stwierdzić należy, iż sporny w sprawie obszar, uznany przez organ jako obszar przedeklarowany, porośnięty jest kilkuletnimi drzewami oraz roślinnością krzewiastą, co niewątpliwie wskazuje na zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej na tym obszarze (szczegółowa dokumentacja fotograficzna została przedstawiona na ww. płycie CD). Podniesiony w skardze zarzut nieuwzględnienia przez organ realizowanego na tym terenie wariantu 5.7 pakietu "Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000", tj. półnaturalne łąki świeże (k. 5 akt administracyjnych organu I instancji) uznać należy za niewiarygodny. Wariant ten zakłada bowiem m.in. obowiązek pozostawienia 5-10% działki rolnej nieskoszonej w ciągu roku, przy czym powinien to być inny fragment co roku. Warunki realizowania programu konsultowane są z właściwym doradcą oraz ekspertem z dziedziny ornitologii lub botaniki, który dokonuje waloryzacji i opisu roślinności, a także przyporządkowuje działki do konkretnych wariantów. Konsekwencją opiniowania warunków realizacji powyższego programu jest wskazywanie przez niego obszarów niepodlegających w danym roku koszeniu, przy czym, zgodnie z powołanymi wyżej ustaleniami wskazanego wariantu, niepodlegający koszeniu fragment powinien być co roku inny. Stwierdzić więc należy, iż podnoszona przez skarżącą okoliczność, jakoby nieużytkowane rolniczo obszary działki podlegały wyłączeniom ze względu na realizację przedmiotowego programu, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Kilkuletnie drzewa i silnie rozwinięte krzewy potwierdzają, że sporny teren pozostawiony był przez dłuższy czas jako nieużytek. Organ słusznie więc zakwalifikował go jako obszar niewykorzystywany rolniczo, a więc przedeklarowany i niepodlegający wnioskowanym dopłatom.

Wyjaśnić należy, że w przypadku twierdzenia, iż ustalenia dokonane przez organ na podstawie przeprowadzonej kontroli nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu faktycznego, rolnik powinien niezwłocznie po otrzymaniu raportu z czynności kontrolnych przedłożyć przeciwdowody podważające wykonane przez uprawnionych pracowników organu pomiary i zdjęcia. Trzeba w tym miejscu wskazać na treść art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (cyt. powyżej), zgodnie z którym strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy organ dopiero na żądanie strony udziela jej niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania.

Podkreślić więc należy, że wyłącznie na wnioskodawczyni spoczywał obowiązek udowodnienia, że prowadzi ona działalność rolniczą na powierzchni deklarowanej we wniosku (35 ha) oraz ewentualnego przedstawienia kontrdowodów na to, że ustalenia organów negujące tę okoliczność są błędne - wnioskodawca ponosi pełną odpowiedzialność za skutki podania we wniosku informacji niezgodnych ze stanem faktycznym. Mając na uwadze stanowisko skarżącej uznać należy przedstawiony przez nią zarzut, iż protokół z kontroli nie uwzględniał rzeczywistości, za gołosłowny. Nie przedstawia ona bowiem przekonujących kontrargumentów na poparcie twierdzenia o faktycznym użytkowaniu rolniczym przedmiotowych terenów, wskazując jedynie na okoliczność realizowania programu rolnośrodowiskowego uzasadniającego zastany przez kontrolerów stan przedmiotowej działki. Okoliczności tej odmówić zresztą należy, zgodnie z poczynionymi wcześniej uwagami, wiarygodności.

Mając powyższe na uwadze, uznając, iż zarówno decyzja organu odwoławczego jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z poszanowaniem przepisów prawa materialnego i proceduralnego, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa.