Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 64/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uwzględniono skargę w części, stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 listopada 2021 r. sprawy ze skargi [...] [...] na bezczynność [...] Zakładu Gospodarki [...] w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2020 r.; 3. zasądza od [...] Zakładu Gospodarki [...] w [...] na rzecz skarżącego [...] [...] kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

P. K. (dalej określany jako Skarżący) złożył skargę na bezczynność Kierownika Zakładu Gospodarki Komunalnej w D., w której wnosił o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 23 grudnia 2020 r. w terminie 14 dni. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że wiadomością e-mail z 23.12.2020 r. wniósł o udzielenie przez organ informacji o tym, czy w związku z nadejściem świąt Bożego Narodzenia osoby niższego personelu, takie jak sprzątacze czy konserwatorzy zatrudnieni w jednostce, otrzymały na jakiejkolwiek podstawie dodatki do wynagrodzenia, a jeśli tak, to ile osób i w jakiej wysokości każda z nich. Wiadomość e-mail pomimo upływu czasu nie doczekała się odpowiedzi ze strony zobowiązanego podmiotu.

Kierownik Zakładu Gospodarki Komunalnej w D. w odpowiedzi na skargę potwierdził, że 23.12.2020 r. Skarżący zwrócił się o ww. informację. Analizując zapytanie, stwierdził, że nie jest to wniosek o udzielenie informacji publicznej. Dopiero ze złożonej skargi wynika, że miał on taki charakter i w konsekwencji 14.05.20021 r. została udzielona odpowiedź na wnioskowane pytanie w formie e-maila, na potwierdzenie czego załączył wydruk wiadomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływana jako ppsa), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 2176, dalej powoływana jako udip). Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 cyt. ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1). Przykładowy katalog informacji publicznych, podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 udip.

Stosownie do treści art. 7 udip, udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); umieszczania informacji publicznych w centralnym repozytorium (pkt 4). Informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1).

Zgodnie z treścią art. 13 udip, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1), wydając decyzję administracyjną.

Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (vide: wyrok NSA z 23.02.2018 r., I OSK 1514/16, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Jednakże w sytuacji, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną, organ powinien poinformować o tym wnioskodawcę zwykłym pismem, sporządzonym z zachowaniem przewidzianych w ustawie terminów.

Zgodnie z art. 149 ppsa, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: pkt 1 - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; pkt 2 - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; pkt 3 - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 2).

Przenosząc poczynione wyżej uwagi natury ogólnej na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić trzeba, że Kierownik Zakładu Gospodarki Komunalnej w D., będący adresatem wniosku z 23.12.2021 r., jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 udip. Bezsporne w sprawie było to, że wnioskowana informacja posiada walor informacji publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c udip. Organ powinien był zatem załatwić przedmiotowy wniosek w trybie przewidzianym przepisami cyt. ustawy.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że organ w dacie wniesienia skargi, czyli 12.05.2021 r., pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku Skarżącego. Bezczynność ustała 14.05.2021 r., kiedy to organ udostępnił Skarżącemu żądaną informację publiczną. Kwestią niesporną jest zatem, że organ rozpoznał wniosek z 23.12.2020 r. z uchybieniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 udip. Sam fakt udzielenia informacji publicznej, nawet jeśli impulsem do działania organu była skarga na bezczynność organu, nie może być jednak kwalifikowany jako rażące naruszenie prawa.

Wobec powyższego Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a ppsa. Dodać w tym miejscu trzeba, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie to, co wymaga wyeksponowania, musi być znaczne i niezaprzeczalne. Taka sytuacja na gruncie rozpatrywanej sprawy nie miała miejsca.

W punkcie 2 sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z 23 grudnia 2021 r. z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Uznać należy, że cel skargi na bezczynność, jakim jest zobowiązanie organu do wydania aktu lub dokonania czynności, został zrealizowany.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) z uwzględnieniem uiszczonych przez Skarżącego wpisu w kwocie 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.