Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 396/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 2  ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk Protokolant Halina Rosłan po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 marca 2007 r. sprawy ze skargi A sp. z o. o. w G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. - powołując jako podstawę prawną art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 z późn. zm.) oraz § 8 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] (nr [...] znak ) o stwierdzeniu u zmarłego K. P. (byłego pracownika A Sp. z o. o. w G.) choroby zawodowej pod postacią nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy uznanych za rakotwórcze u ludzi (poz. 17.1).

W postępowaniu wyjaśniającym ustalono, że K. P., urodzony [...], zmarły [...] był zatrudniony :

- od 03.11.1975 r. do 31.03.1989 r. (z przerwą od 26.10.1977 r. do 14.22.2979 r.)

w Kombinacie Górniczo-Hutniczym Miedzi Zakładzie Remontowo-Montażowym w L. (B S. A. O/Budownictwo C w L., a następnie w , C Spółka z o. o. w L. - obecnie w upadłości), wykonując prace na terenie Huty Miedzi D, w tym:

* od 03.11.1975 r. do 25.10.1977 r. w Zespole Budów E na stanowisku murarza-

tynkarza,

* od 15 11.1979 r. do 30.11.1982 r. w Wydziale Remontów Hutniczych na stanowisku

murarza-tynkarza,

* od 01.12.1982 r. do 31.03.1989 r. na Oddziale Wymurówek na stanowisku murarza

pieców, kotłów i urządzeń przemysłowych;

- od 17.04.2003 r. do 18.10.2003 r. w Przedsiębiorstwie Remontowo-Budowlanym A Sp. z o. o. w G. na stanowisku murarza pieców przemysłowych na terenie Huty Miedzi D.

Według charakterystyki stanowiska pracy ustalono, że K. P. był narażony na arsen, azbest, ołów. pyły miedzi oraz pyły zawierające wolną krystaliczną krzemionkę (od 2 do 50 %), hałas oraz drgania mechaniczne, brak jednak wyników pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia z okresu pracy zainteresowanego w Kombinacie Górniczo - Hutniczym Miedzi Zakładzie Remontowo-Montażowym w L. Narażenie na arsen i jego związki nieorganiczne potwierdziły pomiary wykonywane w dniach 12, 18 i 25.06.2001 r. podczas prac wyburzania wymurówki pieca konwertorowego (od 0,4102 mg/m3 do 0,7427 mg/m3 co daje krotność przekroczenia NDS dla arsenu od 41,02 do 74,27), a także pomiary z dnia 02.12.2002 r. (od 0,0400 mg/m3 do 0,1221 mg/m1 co daje wielokrotność przekroczenia NDS od 4 do 12,21). Nie przeprowadzano pomiarów stężenia pyłu zawierającego włókna azbestu, jednak fakt narażenia na ten czynnik szkodliwy przyjęto na zasadzie wysokiego prawdopodobieństwa, gdyż do roku 1984 azbest był powszechnie stosowanym na terenie Huty Miedzi D materiałem ogniotrwałym.

Na wniosek spadkobiercy, G. P., żony zmarłego K. P., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. skierował sprawę do D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. Oddział w L. celem diagnostyki rozpoznanego u zmarłego raka płuc jako choroby zawodowej. W następstwie powyższego w dniu 04.01.2006 r. Ośrodek wydał pośmiertne orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej u zmarłego K. P. - nowotworu złośliwego powstałego w na skutek działania czynników rakotwórczych występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi - raka płuca /poz. 17.1/. Za podstawę rozstrzygnięcia przyjęto wieloletnią ekspozycję zawodową na czynniki o udowodnionym działaniu rakotwórczym (arsen, azbest), typowy dla wskazanych czynników narząd krytyczny, okres latencji nowotworu, a w konsekwencji uznano na zasadzie wysokiego prawdopodobieństwa związek rozpoznanej choroby zawodowej z warunkami pracy.

Na podstawie wskazanego orzeczenia lekarskiego oraz w oparciu o przeprowadzoną ocenę narażenia zawodowego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. wydał decyzję z dnia [...] nr [...], znak: [...] o stwierdzeniu choroby zawodowej - nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników rakotwórczych występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi - raka płuca /poz. 17.1/ u zmarłego K. P.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem odwołanie złożył zakład pracy - A Sp. z o. o. w G., podnosząc, iż K. P. skrajnie nadużywał palenia papierosów. Spółka zarzuciła także, iż w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 1 grudnia 2004 r.

w sprawie substancji, preparatów lub procesów technologicznych o działaniu rakotwórczym lub mutagennym w środowisku pracy arsen i jego związki nie figuruje jako rakotwórczy. Podniesiono również, że decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej u K. P. podjęto bez określenia stopnia zatrucia związkami rakotwórczymi, tj. bez badania związków rakotwórczych w materiale biologicznym. Do akt sprawy dołączono także dokumentację medyczną z Przychodni Zdrowia F w G., gdzie leczony był K. P.

Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym na podstawie wymienionych orzeczeń lekarskich i po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. wydał w dniu [...] decyzję utrzymującą

w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] (nr [...] znak [...]).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia - "Przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy (...)." W oparciu o orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 04.01.2006r. o rozpoznaniu choroby zawodowej - raka płuca /poz. 17.1/ u zmarłego K. P., wydane na podstawie dokumentacji medycznej przez D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. Oddział w L. oraz po przeanalizowaniu całości akt sprawy, a w szczególności kart oceny narażenia zawodowego z dnia 21.07.2005 r. i 19.08.2005 r. i charakterystyki stanowiska pracy z dnia 12.07.2005 r. przesłanej przez zakład pracy A Sp. z o. o. w G. oraz dokumentacji medycznej z Przychodni Zdrowia F w G., można z wysokim prawdopodobieństwem przyjąć, iż choroba - rak płuca - u zmarłego powstała na tle zawodowym.

Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej, podniesionych w odwołaniu organ stwierdził, iż po pierwsze palenie papierosów nie wyklucza faktu narażenia zainteresowanego na czynniki szkodliwe o udowodnionym działaniu rakotwórczym u ludzi, występujące w pracy, a po drugie twierdzenie odwołującego odnośnie braku umieszczenia rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie substancji, preparatów lub procesów technologicznych o działaniu rakotwórczym lub mutagennym w środowisku pracy, arsenu i jego związków jako substancji rakotwórczych jest niezgodne z aktualnym stanem prawnym. Podniósł, że w załączniku nr 1 do rozporządzenia pod pozycją 38, 39, 40 i 46 figurują, "poszczególne związki arsenu - rakotwórczego kat. 1 stęż grań. 0,1 - tlenek arsenu (III); tlenek arsenu (V); kwas arsenowy (V) i jego sole; wodoroarsenian (V) ołowiu (II)". Organ wskazał, że w powyższym rozporządzeniu figuruje również azbest pod poz. 818 (rakotwórczy Kat 1), natomiast na terenie Huty Miedzi D arsen uwalniany jest

w procesie rafinacji miedzi i występuje w powietrzu w postaci aerozolu, który jest mieszaniną różnych jego związków, w tym również rakotwórczych. Na poparcie przedstawionej argumentacji organ podniósł, że w sprawozdaniu za rok 2005 przekazanym do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W., zakład pracy A Sp. z o. o. w G. wykazał tlenek arsenu (III) oraz tlenek arsenu (V) jako czynniki rakotwórcze występujące na stanowiskach pracy osób zatrudnionych u skarżącej.

Ponadto organ zaznaczył, iż chorobę zawodową u zmarłego K. P. stwierdzono w oparciu o wyniki oceny warunków pracy na zasadzie wysokiego prawdopodobieństwa, zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania

w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę wieloletnią ekspozycję zawodową na czynniki o naukowo udowodnionym działaniu rakotwórczym uznano, iż brak jest przesłanek, które uzasadniałyby konieczność potwierdzenia tego faktu poprzez wykrycie związków rakotwórczych w materiale biologicznym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca A Sp. z o. o. z siedzibą w G. zakwestionowała decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W., zarzucając naruszenie prawa,

w tym art. 28, 29, 30, 61 §1 oraz 105 §1 kodeksu postępowania administracyjnego przez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawy pomimo braku podmiotu posiadającego status strony w sprawie, a także § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz.1115) przez rozpoznanie oraz stwierdzenie choroby zawodowej u osoby, która od ponad dwóch lat nie żyje. Uzasadniając przedstawione zarzuty, strona skarżąca podniosła, iż w jej ocenie zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa, bowiem biorąc pod uwagę, że wszczęcie postępowania nastąpiło na wniosek żony zmarłego K. P., niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania administracyjnego bez podmiotu będącego jego stroną. Skarżąca zarzuciła, że zaskarżone decyzje nie wskazują podstawy uprawniającej wnioskodawczynię G. P. do wystąpienia z wniosku o stwierdzenie choroby zawodowej u osoby, która nie żyje.

Zdaniem Spółki śmierć pracownika spowodowała, że brak jest podmiotu posiadającego interes prawny, o którym należy co do istoty rozstrzygnąć w decyzji(art. 61 §1 k.p.a.) W dalszych wywodach Spółka wykazywała, że zdolność prawna osoby fizycznej ustaje z chwilą jej śmierci, kiedy gasną jej prawa lub obowiązki o charakterze osobistym lub niezbywalnym, a pozostałe przechodzą na następców prawnych, stosownie do ich uprawnień i obowiązków w tym zakresie. Natomiast śmierć osoby fizycznej, która miała miejsce przed wszczęciem postępowania, czyni to postępowanie bezprzedmiotowym w sytuacji, gdy jego przedmiotem są uprawnienia lub obowiązki o charakterze osobistym (art. 105 §1 k.p.a).

Ponadto w ocenie strony skarżącej zastrzeżenia budzi także kliniczne rozpoznanie choroby zawodowej i jej stwierdzenie w sytuacji, gdy brak jest podmiotu, o którym mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3.07.2002 r.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. podtrzymał w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

W dalszych wywodach organ wskazał, że wbrew zarzutom Spółki stroną

w powyższej sprawie jest spadkobierczyni zmarłego K. P., jego żona - G. P. Zgodnie bowiem z art. 6.1. ustawy z dn. 30.10.2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1673 z późn. zm.) z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługują m.in. następujące świadczenia: jednorazowe odszkodowanie - dla członków rodziny zmarłego ubezpieczonego lub rencisty; renta rodzinna - dla członków rodziny zmarłego ubezpieczonego lub rencisty uprawnionego do renty z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej. Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 13. 1. wymienionej ustawy -członkom rodziny ubezpieczonego, który zmarł wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, przysługuje jednorazowe odszkodowanie, co bezsprzecznie wskazuje, iż żona zmarłego posiadała status strony w postępowaniu administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.").

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy [art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.], jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W zakresie zarzutów dotyczących legitymacji czynnej wnioskodawcy Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa. W ujęciu art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie "interesu prawnego", nie zostało normatywnie dookreślone. W orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest jednak pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że kryterium "interesu prawnego" w postępowaniu administracyjnym rozumieć należy w ten sposób, że akt lub czynność/bezczynność organu administracji musi dotyczyć własnego, indywidualnego i wynikającego z konkretnego przepisu prawa interesu. O interesie prawnym mówić można, gdy strona - w rozumieniu procesowym - może lub powinna na podstawie obowiązującego prawa uzyskać konkretne korzyści albo może być (lub powinna być) obarczona powinnością określonego zachowania - jednakże po skonkretyzowaniu decyzją administracyjną przez organ administracji publicznej. Inaczej ujmując, o tym, czy strona ma interes prawny (a nie faktyczny) przesądza istnienie przepisu prawa stanowiącego o jej prawach lub obowiązkach.

Interes taki, w ocenie sądu, występować może także po stronie spadkobierców zmarłego, należy bowiem zauważyć, iż sprawa będąca przedmiotem skargi rozpoznawanej w niniejszym postępowaniu dotyczy również praw majątkowych zmarłego, związanych ze stwierdzeniem choroby zawodowej, które przechodzą na następców prawnych. W treści bowiem przepisów ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. nr 199, poz. 1673 ze zm.) przewidziano dla wskazanych w niej członków rodziny pracownika zmarłego wskutek choroby zawodowej, w tym dla małżonka, określone świadczenia majątkowe - w postaci jednorazowego odszkodowania oraz z tytułu renty rodzinnej ( art.6 ust.1 pkt 5 i 8, art.13, art. 17 tej ustawy). Godzi się też szczególnie podkreślić, iż w świetle brzmienia § 3 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) - zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej dokonuje się na formularzu określonym w przepisach w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób, a w przypadku choroby zawodowej o ostrym przebiegu lub podejrzenia, że choroba zawodowa była przyczyną śmierci pracownika (podkr. Sądu) - dodatkowo w formie telefonicznej. W ujęciu zaś § 4 ust.1 właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie. Tym samym ta regulacja prawna wprost dopuszcza przypadki zgłoszenia, a co za tym dalej idzie - późniejszego procedowania przez uprawnione organy inspekcji sanitarnej - w sprawie stwierdzania choroby zawodowej odnośnie pracownika zmarłego jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego. Zważyć należy, że także na gruncie postępowania administracyjnego na tle art. 30 § 4 k.p.a. dopuszczalne jest następstwo prawne w przypadku śmierci strony, stanowiąc, że w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni, a do praw zbywalnych niewątpliwie należy roszczenie majątkowe. Nietrafny jest wobec tego zarzut skargi jakoby sprawy chorób zawodowych dotyczyły sfery praw o charakterze wyłącznie osobistym.

Tym samym należy przyjąć wbrew twierdzeniom strony skarżącej, iż prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie nie jest bezprzedmiotowe albowiem mimo śmierci pracownika istnieje nadal prawem przewidziany przedmiot postępowania. Abstrahując od powyższego zważyć jednak wypada, że zgodnie z brzmieniem art. 61 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się z urzędu lub na wniosek. W sytuacji zatem gdy wniosek o stwierdzenie choroby zawodowej u zmarłego K. P. w związku z § 3 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...), złożyła jego żona uprawniona do otrzymania świadczeń materialnych - przewidzianych w powołanej wyżej ustawie wypadkowej - zasadnym było wszczęcie i przeprowadzenie postępowania w celu stwierdzenia bądź wykluczenia zgłoszonej choroby zawodowej .

W ocenie Sądu, za niezasadny uznać także należało enigmatyczny zarzut odnoszący się do merytorycznego rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji.

Pozostaje wskazać, że w sprawie, której przedmiotem było stwierdzenie (lub wykluczenie) choroby zawodowej, ustalenia wymagało: po pierwsze - czy choroba mieści się w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia z 2002 r., po drugie zaś - czy można bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, że choroba zawodowa spowodowana została działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo ze sposobem wykonywania pracy.

Wedle Sądu rozstrzygającego niniejszą sprawę wszystkie wskazane kryteria zostały spełnione. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie niepodważonego co do jego mocy dowodowej przez stronę skarżącą w toku postępowania administracyjnego orzeczenia lekarskiego uprawnionej placówki medycznej o rozpoznaniu choroby zawodowej - raka płuca /ujętej w pozycji 17.1 wykazu/ u zmarłego K. P., na podstawie posiadanej dokumentacji medycznej oraz po przeanalizowaniu całości akt sprawy, a w szczególności kart oceny narażenia zawodowego z dnia 21.07.2005 r. i 19.08.2005r. i charakterystyki stanowiska pracy z dnia 12.07.2005 r. przesłanej przez zakład pracy A Sp. z o. o. w G. oraz dokumentacji medycznej z Przychodni Zdrowia F w G. Ponieważ w przedmiotowej sprawie prawidłowo ustalono, że występujący u skarżącego rak płuca (a także jego charakter - rak niedrobnokomórkowy płuca lewego) oraz sam okres ekspozycji na czynniki szkodliwe z dużym stopniem prawdopodobieństwa wskazują na zawodową etiologię schorzenia, przy czym zachodzi brak jakichkolwiek przesłanek do uznania nierzetelności lub niewiarygodności wydanego orzeczenia lekarskiego, tym samym zaskarżone rozstrzygnięcie podjęte na jego podstawie uznać należało za prawidłowe w zakresie stwierdzenia choroby zawodowej. Organ II instancji w pełni odniósł się do zarzutów odwołania, wyczerpująco wyjaśniając prawne przesłanki procesowe i materialne rozstrzygnięcia.

W konkluzji należy podkreślić, iż skład orzekający Sądu nie dopatrzył się żadnego z naruszeń wskazanych w przepisach art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), co obligowało do oddalenia skargi, stosownie do art. 151 tej samej ustawy.