Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 815/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 37 § 1, art. 39, art. 36
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Antoni Hanusz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "T" S.A. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Lu 31/09 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi "T" S.A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 8 października 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary porządkowej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie.


UZASADNIENIE

II FSK 815/09

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 lutego 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie o sygnaturze akt I SA/Lu 31/09, odrzucił skargę "T" S.A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 8 października 2008 roku w przedmiocie kary porządkowej. Sąd wskazał, że w dniu 17 grudnia 2008 roku w imieniu skarżącej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 października 2008 roku złożył reprezentujący ją pełnomocnik wykonujący zawód doradcy podatkowego. Pełnomocnik do skargi dołączył pełnomocnictwo, z którego wynikało, iż został on upoważniony do reprezentowania skarżącej przed organami podatkowymi i sądami administracyjnymi w sprawach "z zakresu podatku od nieruchomości". Pismem z dnia 27 stycznia 2009 r. pełnomocnik został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w rozpoznawanej sprawie, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącej spółki wskazał, iż kara porządkowa została nałożona na stronę w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r. Wyjaśnił dalej, iż w związku z powyższym pełnomocnictwo obejmuje również działanie w sprawach dotyczących kary porządkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, że odpowiedź pełnomocnika na wezwanie sądu nie spowodowała uzupełnienia dostrzeżonego braku formalnego tego pisma procesowego, co w konsekwencji zrodziło konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej u.p.p.s.a. Sąd argumentował, że z treści złożonego do akt sprawy wraz ze skargą pełnomocnictwa wynika, iż stanowi ono umocowanie do reprezentowania skarżącej przez pełnomocnika w sprawach z zakresu podatku od nieruchomości. Wedle oceny Sądu jest to umocowanie rodzajowe dotyczące wszelkich czynności podjętych w postępowaniach, których przedmiotem jest wyłącznie wspomniany podatek. Pełnomocnictwo to obejmuje jedynie postępowanie główne w przedmiocie podatku od nieruchomości i nie odnosi się do ewentualnych postępowań pobocznych mogących mieć miejsce w toku tego pierwszego. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego "T" S.A. zaskarżyła w całości powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania tj. art. 36 w związku z art. 40 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do naruszenia tych przepisów dojść miało w wyniku odrzucenia skargi ze względu na to, że załączone pełnomocnictwo stanowiło umocowanie do reprezentowania skarżącej w sprawie podatku od nieruchomości i w związku z tym nie zawierało umocowania do reprezentowania w sprawie kary porządkowej nałożonej w postępowaniu w sprawie podatku od nieruchomości. W ocenie autora skargi kasacyjnej załączone do akt sprawy pełnomocnictwo obejmowało upoważnienie również do występowania w sprawie, której przedmiotem było nałożenie kary porządkowej w postępowaniu dotyczącym podatku od nieruchomości, Podniesiono także w skardze kasacyjnej naruszenie przez Sąd art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. Sąd miał bowiem niesłusznie odrzucić skargę, gdyż wedle oceny autora skargi kasacyjnej, pismo to nie zawierało braków formalnych Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia, przekazanie sprawy do rozpoznania sądowi pierwszej instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W przypadku, gdy skarżący w postępowaniu sądowoadministrarcyjnym wyznacza pełnomocnika, ciąży na nim obowiązek dołączenia pełnomocnictwa do akt sprawy przy dokonaniu pierwszej czynności procesowej (art. 37 § 1 u.p.p.s.a.). Możliwy zakres pełnomocnictwa określa art. 36 u.p.p.s.a., dzieląc pełnomocnictwa na ogólne, do prowadzenia poszczególnych spraw i do prowadzenia poszczególnych czynności w postępowaniu. Powyższy przepis znajduje swoje uzupełnienie w art. 39 u.p.p.s.a. podkreślającym, że z mocy samego prawa dwa pierwsze rodzaje pełnomocnictw uprawniają umocowanego do podejmowania wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu. Rozpoznawana sprawa dotyczy skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. w przedmiocie nałożenia kary porządkowej w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 u.p.p.s.a. podlega ona kontroli sądu administracyjnego. Skarga została wniesiona przez pełnomocnika, któremu udzielono pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej przed organami podatkowymi oraz sądami administracyjnymi w sprawach z zakresu podatku od nieruchomości, co pozwala na uznanie go w myśl art. 36 u.p.p.s.a. za pełnomocnictwo do prowadzenia poszczególnych spraw.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stosowne pełnomocnictwo o wyżej wymienionej treści upoważnia pełnomocnika do reprezentowania spółki w postępowaniu sądowoadministrarcyjnym mającym za przedmiot nałożenie kary porządkowej w postępowaniu przed organem administracji w wyżej wymienionej sprawie. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie konieczne jest odniesienie się do stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który w zaskarżonym postanowieniu określił przedstawioną mu sprawę sądowoadministracyjną jako oderwaną w sensie proceduralnym od toczącego się postępowania podatkowego, do występowania w którym pełnomocnik został umocowany. Analizując przedmiot postępowania w świetle art. 3 § 2 pkt 2 u.p.p.s.a. i norm zawartych w art. 36 i art. 39 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się przesłanek pozwalających na wprowadzenie sugerowanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni. Przewidziana w art. 3 § 2 pkt 2 u.p.p.s.a. możliwość samoistnego zaskarżenia postanowienia rzeczywiście może doprowadzić do zainicjowania sprawy sądowoadministracyjnej odrębnej w stosunku do tej, jaka hipotetycznie mogłaby powstać na skutek zaskarżenia aktu rozstrzygającego merytorycznie sprawę administracyjną lub kończącego postępowanie w inny sposób. Jednocześnie jednak postępowanie to, jako bezpośrednio wynikające ze sprawy rozstrzyganej merytorycznie jest z nią nierozerwalnie związane i jako takie należy do zakresu czynności, do których uprawniony jest pełnomocnik upoważniony do prowadzenia poszczególnych spraw świetle art. 39 u.p.p.s.a. Ustawodawca w wyżej wymienionym przepisie określił zakres kompetencji pełnomocnika poprzez podanie katalogu otwartego czynności, do których jest on upoważniony, ograniczając go jedynie zastrzeżeniem, że wykonywana czynność łączyć się musi ze sprawą. Z uwagi na wynikający z akt sprawy oczywisty związek nałożenia kary porządkowej z toczącym się postępowaniem w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, Sąd nie dopatrzył się braku formalnego pozwalającego na odrzucenie Skargi w trybie art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 9 października 2009 roku II FSK 1638/09). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 u.p.p.s.a. w związku z Art. 182 § 1 tej ustawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.