Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1242/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 115a
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Z. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym aktem - przywołując art. 156 § 1 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." - odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] września 2019 r., którą odmówiono p. Z. T. – zwanemu dalej "Wnioskodawcą" - wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe za lata 2013-2016, w rozumieniu art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161, ze zm.). Orzeczenie z [...] września 2019 r. określane będzie dalej jako "Decyzja".

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne jej uwarunkowania:

- pismem z [...] listopada 2018 r. Wnioskodawca zwrócił się do organu I. instancji o ponowne naliczenie i wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego,

- [...] września 2019 r. wydano w przedmiocie tego wniosku Decyzję; przesłano ją za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres domowy Wnioskodawcy; przesyłkę poleconą zwrócono do organu I. instancji z informacją "Zwrot nie podjęto w terminie"; z adnotacji doręczyciela i stempli Poczty Polskiej - umieszczonych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru - wynika, że zawierającą wskazaną decyzję przesyłkę poleconą, awizowano po raz pierwszy 7 października 2019 r., a powtórnie 15 października 2019 r.; zwrócono ją do nadawcy 22 października 2019 r.; Decyzję uznano za doręczoną 21 października 2019 r. - w trybie art. 44 K.p.a.,

- następnie Decyzję ponownie przesłano Wnioskodawcy; potwierdził on otrzymanie przesyłki 9 grudnia 2019 r.,

- [...] grudnia 2019 r. (data stempla pocztowego) Wnioskodawca odwołał się od Decyzji,

- Komendant Główny Policji - postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. - stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od Decyzji; doręczono je Wnioskodawcy 3 lutego 2020 r.,

- [...] lutego 2020 r. (data stempla pocztowego) Wnioskodawca zwrócił się o stwierdzenie nieważności Decyzji; przywołał art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.; podkreślał, m.in. że - w jego ocenie - Decyzję wydano z rażącym naruszeniem prawa, bowiem "pozbawiła mnie tym samym prawa do rozpatrzenia mojej sprawy w aktualnie obowiązującym stanie prawnym i faktycznym i wypłaty należnego mi świadczenia (...)",

- pismem z [...] marca 2020 r. (doręczonym 31 marca 2020 r.), zawiadomiono Wnioskodawcę o prowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności Decyzji,

- przywołano - wyrażoną w art. 16 K.p.a. - zasadę trwałości decyzji ostatecznych; w jej myśl, uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko wówczas, gdy wynika to wprost z przepisów K.p.a., bądź przepisów szczególnych, do których on odsyła,

- zgodnie z art. 156 § 1 K.p.a., m.in. stwierdza się nieważność decyzji, którą wydano bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

- wymienione w art. 156 §. 1 K.p.a. wady decyzji oraz stanowiące o nieważności, określone w przepisach odrębnych mają - co do zasady - charakter materialnoprawny; ich występowanie powoduje, że - z mocy danej decyzji - powstaje albo stosunek prawny ułomny albo w ogóle się on nie nawiązuje; wady tkwią w samej decyzji i godzą w elementy stosunku prawnego podmiotowe, w jego przedmiot lub też w jego podstawę prawną; w wyniku tego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych, albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej; nie są to wady ze swojej istoty o charakterze proceduralnym - takie usuwane byłyby na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania,

- w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się postępowanie w nowej sprawie; nie orzeka się w niej, co do istoty sprawy rozstrzygniętej wadliwą decyzją, lecz jako organ kasacyjny; w związku z tym rozstrzyga się wyłącznie, co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem; organ administracji nie jest natomiast władny rozstrzygać o innych kwestiach - dotyczących istoty sprawy,

- o rażącym naruszeniu prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość naruszenia oraz zakres jego wpływu na sposób załatwienia sprawy; rażące naruszenie prawa - w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - zachodzi wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 września 1984 r., sygn. akt II SA 737/84, AP 1988 nr 18, str. 45); obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis naruszono i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92); rażące naruszenie prawa ma miejsce tylko wówczas, gdy proste zestawienie rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu wskazuje na ich oczywistą niezgodność; w konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo - mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 1996 r., sygn. akt III SA 565/95); nie każde więc naruszenie prawa stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji,

- rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan prawa w dniu jej wydania (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 listopada 1997 r. o sygn. akt III SA 1134/1996),

- przez "brak podstawy prawnej" - zakreślony art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. należy rozumieć takie sytuacje, gdy:

- decyzję wydano poza sferą regulacji prawnej;

- wydanie decyzji nastąpiło w sferze stosunków cywilnoprawnych;

- przy wydawaniu decyzji oparto się na przepisach materialnych, odnoszących się do stanów faktycznych zupełnie odmiennych od tych, które występują w danej sprawie;

- wydano decyzję w sprawie, w której uprawnienie lub obowiązek wynikał wprost z ustawy;

- wydano decyzję w sprawie, w której przewidziana jest inna forma działania;

- decyzję wydano w oparciu o przepisy aktu normatywnego, w którym organ przekroczył upoważnienie lub go nie posiadał;

- wydanie decyzji oparte na akcie niebędącym aktem powszechnie obowiązującym

(tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2001 r. sygn. akt I SA 275/00),

- analiza przedmiotowej sprawy wykazała, że - wydając Decyzję - powołano się na brak podstaw prawnych do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego; wskazano, że "dopiero nowelizacja ustawy, konkretyzująca wymiar części miesięcznego uposażenia za dzień niewykorzystanego urlopu, stworzy nowy stan prawny, w którym organ będzie upoważniony dokonywać porównania wysokości ekwiwalentu wypłaconego na podstawie niekonstytucyjnego przepisu z wysokością określoną w znowelizowanym przepisie, a w konsekwencji dokonywać wypłaty uzupełniającej"; art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji (w brzmieniu obowiązującym w dniu zwolnienia Wnioskodawcy ze służby) stanowił podstawę do otrzymania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3; sposób ustalania wysokości tego ekwiwalentu określał art. 115a ustawy o Policji; 6 listopada 2018 r. ogłoszono w Dzienniku Ustaw (pod poz. 2102) wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. o sygn. akt K 7/15; orzeczono nim, że art. 115a ustawy o Policji - w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia - jest niezgodny z art. 66 ust. 2, w zw. z art. 31 ust. 3 zd. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.); wyrok ten spowodował zmianę treści art. 115a ustawy o Policji w ten sposób, że wyeliminował z systemu prawnego tę część przepisu, która ustala wartość ułamkową miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym - niezbędną do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy; w konsekwencji powstała luka w systemie prawnym, która - wobec obowiązku działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.) - uniemożliwia ustalenie wysokości należnego ekwiwalentu pieniężnego za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz dodatkowego; sytuacja taka - brak podstaw prawnych do ustalenia wysokości ekwiwalentu - będzie miała miejsce do czasu ustanowienia przez ustawodawcę przepisu prawa, w którym wskaże, jak obliczać wysokość ekwiwalentu; ponadto istotne znaczenie będzie miało wprowadzenie przez ustawodawcę przepisów przejściowych - rozstrzygających, do jakich zdarzeń prawnych bądź też podmiotów nowe przepisy prawa znajdą zastosowanie; może to skutkować koniecznością ponownego ustalenia wysokości omawianego ekwiwalentu i wypłaty różnicy w jego wysokości osobom, które taki ekwiwalent otrzymały na podstawie zakwestionowanej przez Trybunał Konstytucyjny regulacji,

- w tym kontekście nie jest wprawdzie jednoznaczne, czy rozpatrując omawiane żądanie wypłaty ekwiwalentu organ powinien:

- wstrzymać się z oceną możliwości jego spełnienia - do czasu zakończenia prac legislacyjnych nad daną kwestią - i dopiero po wejściu w życie stosownych regulacji dokonać czynności materialno-technicznej wypłaty żądanego ekwiwalentu albo wydać decyzję o odmowie wypłaty żądanej należności (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2050/13 – dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"), czy też

- bez oczekiwania na wprowadzenie determinowanych wskazanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego rozwiązań prawnych orzekać o odmowie wypłaty,

- nie budzi jednak wątpliwości, że - wobec aktualnego braku przepisów prawa, które mogłyby stanowić podstawę wypłaty ekwiwalentu w innej niż dotychczas wysokości - decydując się na rozpatrzenie wniosku organ administracji, nie ma możliwości rozstrzygnięcia w inny sposób niż poprzez odmowę uwzględnienia zgłoszonego w tym zakresie żądania; odmowa taka ma formę decyzji administracyjnej; zgodnie bowiem z przyjętym w orzecznictwie poglądem, odmowa dokonania czynności materialno-technicznej wypłaty przysługującego z tytułu pozostawania w stosunku służbowym świadczenia pieniężnego winna być dokonana w drodze decyzji; jest to bowiem negatywne rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej, o której załatwienie zwróciła się strona, mająca w tym interes prawny,

- nie można wiec zgodzić się z prezentowanym przez Wnioskodawcę poglądem, że organ I. instancji nie miał podstaw do odmowy ustalenia wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego,

- podkreślono, że Decyzja nie pozbawia Wnioskodawcy prawa do ekwiwalentu; nie wyklucza bowiem ponownego zwrócenia się - już po wejściu w życie regulacji określających sposób ustalania wysokości omawianego ekwiwalentu pieniężnego - o jego wypłatę do właściwego organu; w takim przypadku - jeżeli wprowadzone regulacje będą pozwalały na spełnienie żądania Wnioskodawcy - wskazane świadczenie pieniężne zostanie niezwłocznie wypłacone,

- reasumując brak podstaw do twierdzenia, że Decyzję wydano bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

- Decyzja nie jest też obarczona żadną z pozostałych wad - wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.; w związku z tym nie ma podstaw do stwierdzenia jej nieważności.

W uzasadnieniu skargi podniesiono

- Decyzją odmówiono Wnioskodawcy wyrównania ekwiwalentu pieniężnego; wysłano ją doń w czasie nieobecności w miejscu zamieszkania; według organu została ona doręczona 21 października 2019 r.; faktycznie Decyzję Wnioskodawca otrzymał 9 grudnia 2019 r. gdy wysłano mu ją ponownie; wobec złożonego odwołania - postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. - stwierdzono uchybienie terminu do jego wniesienia; wskazano, że składając odwołanie Wnioskodawca nie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia; tym samym zamknięto mu drogę - w zwykłym trybie - do wzruszenia Decyzji odmownej,

- nie godząc się z niekorzystnym dlań rozstrzygnięciem Wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności Decyzji; w jego ocenie wydano ją bowiem z rażącym naruszeniem prawa,

- decyzja administracyjna określa stosunki administracyjnoprawne poprzez przyznanie lub pozbawienie uprawnienia albo nałożenie lub zniesienie obowiązku; Decyzja pozbawiła Wnioskodawcę prawa do rozpatrzenia jego sprawy w aktualnie obowiązującym stanie prawnym oraz faktycznym i winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego,

- na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt K 7/15, po stronie Wnioskodawcy powstało prawo do ponownego przeliczenia przysługującego mu ekwiwalentu pieniężnego - z pominięciem niekonstytucyjnego przepisu; wynika to między innymi z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2010 roku (sygn. akt II GPS 1/10, opubl. ONSAiWSA 2010/5/81, dostępna też w CBOSA); z jej treści wynika, że art. 190 ust. 4 Konstytucji RP stanowi o prawie jednostki do przywrócenia stanu konstytucyjności po stwierdzeniu przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności prawnej podstawy orzeczenia; celem ustawowej procedury, realizującej normę art. 190 ust. 4 Konstytucji, musi być realne zagwarantowanie skutku - w postaci uprawnienia do ponownego rozstrzygnięcia sprawy w nowym stanie prawnym, ustalonym orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego; Konstytucja przesądza o samym fakcie sanacji indywidualnych stosunków prawnych, wyznaczając cel "wznowienia" - w trybie ukształtowanych w ustawach procedur; z tego względu jakiekolwiek ograniczenia art. 190 ust. 4 Konstytucji są dopuszczalne jedynie wówczas, gdy uzasadnia to dyspozycja konkretnego przepisu Konstytucji, który wyłączałby wznawianie postępowania jako sprzeczne z konstytucyjną istotą danej instytucji prawnej; niedopuszczalne jest więc ograniczanie zasady "wzruszalności" aktów stosowania prawa - wynikającej z art. 190 ust. 4 Konstytucji - poprzez regulacje wprowadzone w ustawach zwykłych, czy to wprost, czy też na skutek ich wykładni; godziłoby to bowiem w zasadę nadrzędności Konstytucji RP. - wynikającą z jej art. 8 ust. 1. (tak wyrok WSA o sygn. akt III SA/Kr 641/19 – dostępny w CBOSA),

- z treści przytoczonej wcześniej uchwały o sygn. akt II GPS 1/10 akt wynika jednoznacznie, że prawo Wnioskodawcy do ponownego rozpatrzenia sprawy - z pominięciem niekonstytucyjnej normy - może ograniczyć wyłącznie przepis Konstytucji RP; jeżeli zatem nie jest to dopuszczalne przepisem ustawy albo w drodze wykładni przepisu, to tym bardziej nie jest dopuszczalne w drodze decyzji administracyjnej; brak rozpatrzenia wniosku - poprzez odmowę ponownego naliczenia ekwiwalentu za zaległy urlop - rażąco narusza art. 190 ust. 4 Konstytucji RP; na gruncie obowiązujących przepisów jest to możliwe i nie powinno nastręczać żadnych trudności organom Policji; ich argumentacja jest więc całkowicie błędna,

- sposób interpretacji obecnie obowiązujących przepisów, dających możliwość wyliczenia wysokości ekwiwalentu, zgodnego z Konstytucją RP oraz ustawą o Policji, wynika wprost z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt K 7/15; z jego treści wynika wprost sposób wyliczenia wysokości należnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, którym jest - na dzień zwolnienia ze służby - ilość dni niewykorzystanego urlopu, przy przyjęciu, że za 1 dzień niewykorzystanego urlopu przysługuje wynagrodzenie za 1 dzień roboczy na dzień zwolnienia ze służby; z wyroku Trybunału wynika zatem, że organ ma możliwość ustalenia wysokości należnego Wnioskodawcy świadczenia, stanowiącego różnicę pomiędzy naliczonym i wypłaconym mu ekwiwalentem, a jego wysokością, która powinna być obliczona według zasad wskazanych w uzasadnieniu wyroku Trybunału; wskazanym wyrokiem Trybunału nie wyeliminowano z systemu prawnego w całości art. 115a ustawy o Policji; oznacza to, że organ Policji powinien zrekonstruować treść danego przepisu zgodnie z wyrokiem Trybunału; stosownie bowiem do art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, orzeczenia Trybunału mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne; w uzasadnieniu wyroku wyinterpretowano z przepisów art. 66 ust. 2 Konstytucji oraz art. 115a ustawy o Policji normę prawną; zgodnie z nią, świadczeniem ekwiwalentnym za dzień urlopu jest wynagrodzenie funkcjonariusza za jeden dzień roboczy przy uwzględnieniu 3 miesięcznego okresu rozliczeniowego - wynikającego z art. 33 ust 2 ustawy o Policji (według stanu prawnego przed dniem 1 lipca 2019 r.),

- tym samym uprawniony jest wniosek, że sposób wyliczenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop - przyjęty przez Trybunał Konstytucyjny - wskazuje, że wyliczenie należnego Wnioskodawcy na dzień zwolnienia ze służby ekwiwalentu za niewykorzystany urlop nie wymaga nowelizacji przepisów; przyjmuje się bowiem, że świadczeniem ekwiwalentnym za jeden dzień niewykorzystanego urlopu policjanta jest jego wynagrodzenie za jeden dzień roboczy; ilość dni roboczych w każdym roku kalendarzowym jest okolicznością faktyczną - możliwą do ustalenia w oparciu o kalendarz na dany rok i w oparciu o przepisy ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz.U. z 2015 r. poz. 90); ustalenie wysokości wygrodzenia Wnioskodawcy, stanowiącego postawę do ponownego wyliczenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, jest możliwe w oparciu o dokumenty posiadane przez organy Policji,

- Decyzję wydano zatem z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a odmowa stwierdzenia jej nieważności nie jest zgodna z prawem; pojęcie rażącego naruszenia prawa - określone w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - opisano szeroko w orzecznictwie sądowo-administracyjnym; porusza tą problematykę wiele wyroków sądów administracyjnych (m.in. NSA o sygn. akt II GSK 1056/10 LEX nr 824448, oraz o sygn. akt II OSK 2226/10, LEX nr 1070197 - oba dostępne w CBOSA); z uzasadnień orzeczeń sądów wynika, że - aby uznać naruszenie prawa za rażące - musi istnieć przepis, którego treść stoi w oczywistej sprzeczności z treścią rozstrzygnięcia, a ponadto charakter tego naruszenia powoduje, że akt administracyjny nie może być akceptowany, jako wydany przez organ praworządnego państwa; na gruncie niniejszego przypadku przepisem, który nakłada na organy administracji obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy, jest art. 190 ust. 4 Konstytucji RP; odmowa realizacji prawa do ponownego rozpatrzenia sprawy z pominięciem niekonstytucyjnego przepisu – co potwierdzono wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego - stanowi zatem rażące naruszenie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w zakresie uzasadniającym jej uchylenie.

Trafna jest generalnie argumentacja organu administracji, gdy chodzi o prawne i faktyczne uwarunkowania sprawy, w tym powołano stosowne poglądy judykatury, w kwestii obowiązku wąskiego rozumienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Z uwagi na uprzednie pełne przytoczenie, ponowne jej powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną z poniższym zastrzeżeniem.

Sąd w tym składzie nie podziela stanowiska organu, jakoby brak nowelizacji art. 115a ustawy o Policji (wedle stanu prawnego na dzień wydania Decyzji) mógł stanowić przeszkodę dla rozstrzygania w przedmiocie wyrównania ekwiwalentu. Stanowisko Sądu jest przy tym zgodne z dominującym w judykaturze (tak np. wyroki NSA o sygn. akt I OSK 2928/19 oraz I OSK 557/20 czy WSA o sygn. akt II SA/Wa 432/20 – dostępne w CBOSA). Zdaniem Sądu trafna jest więc skarga w tym zakresie, gdzie wywodzi się pewną wadliwość samej Decyzji. Nie ma to jednak wpływu na ocenę trafności orzeczenia zaskarżonego przez Wnioskodawcę do sądu administracyjnego w rozpatrywanej sprawie.

Godzi się bowiem przytoczyć za organem utrwalone stanowisko, że nie każda wadliwość może być kwalifikowana jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Naruszenie prawa musi mieć charakter oczywisty. Z tezą tą nie stoją też w sprzeczności orzeczenia przywołane przez Wnioskodawcę w skardze. W tym miejscu należy odnotować, że także stanowisko judykatury w kwestii możliwości wypłaty wyrównania ekwiwalentu było początkowo podzielone i prezentowany był także pogląd, że brak stosownego przepisu prawa materialnego stanowi przeszkodę dla orzekania w tym przedmiocie (tak np. wyrok WSA o sygn. akt II SA/Wa 186/20 – dostępne w CBOSA). Z kolei eliminując z obrotu prawnego orzeczenia, gdzie odmówiono wyrównania ekwiwalentu z uwagi na brak regulacji normatywnej, sądy nie stwierdzały ich nieważności - co pozostaje także w ich kompetencji, wobec treści art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lecz uchylały zaskarżone orzeczenia (tak np. powołane już wyroki NSA i WSA). Oznacza to, że także w ich ocenie nie były one dotknięte kwalifikowaną wadliwością. W przeciwnym razie niezbędne byłoby stwierdzenie ich nieważności.

Oznacza to, że - wbrew wywodom skargi - dokonana przez organ błędna ocena uwarunkowań prawnych, prowadząca do wydania Decyzji (powtórzona zresztą w uzasadnieniu skarżonego aktu), nie mogła być kwalifikowana jako rażące naruszenie prawa. Nie było więc przesłanek do stwierdzenia nieważności Decyzji. Zarzuty skargi nie są wobec tego zasadne.

Odnosząc się do wywodów skargi, gdzie podnoszono, że - wobec stwierdzenia wniesienia odwołania od Decyzji z uchybieniem terminu, a następnie poprzez odmowę stwierdzenia jej nieważności - zamknięto Wnioskodawcy możliwość żądania wyrównania ekwiwalentu wedle wskazań orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o sygn. K 7/15, co godzi w reguły konstytucyjne, wypada wskazać:

- poza granicami rozpoznawanej sprawy jest kwestia zasadności wydania postanowienia z [...] stycznia 2020 r. - w kontekście faktycznego uchybienia terminowi jak i ewentualnego wystąpienia przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - mogło być to podnoszone wyłącznie na etapie ewentualnego kwestionowania danego postanowienia – np. jego zaskarżenie do sądu administracyjnego; o ile Wnioskodawca dopiero z treści postanowienia z [...] stycznia 2020 r. dowiedział się o fakcie uchybienia terminu, mógł wówczas stosowny złożyć wniosek o jego przywrócenie, przy zachowaniu terminu z art. 58 § 2 K.p.a.,

- nadzwyczajny tryb – stwierdzenia nieważności, decyzji wobec jej wydania z rażącym naruszeniem prawa – nie może być traktowany jako alternatywny środek zaskarżenia - wobec braku skutecznego wniesienia odwołania; tak zdaje się rozumieć tę instytucję Wnioskodawca; przez wydanie Decyzji – choć nie była ona prawidłowa - nie doszło do rażącego naruszenia powołanego art. 190 ust. 4 Konstytucji RP; pogląd Wnioskodawcy w tym zakresie nie znajduje potwierdzenia w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych,

- jak trafnie wskazał organ, pozostawanie Decyzji w obrocie prawnym wobec incydentalnego charakteru tego aktu - z jego treści wynika wprost, że stanowi rozstrzygnięcie w konkretnych, aktualnych uwarunkowaniach prawnych - dane orzeczenie nie stanowi przeszkody dla ponownego wniesienia żądania w zmienionej sytuacji prawnej - obecnie, wobec wejścia w życie ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 1610); jej mocą wprowadzono nowe reguły ustalenia ekwiwalentu (tak art. 1 pkt 16 i art. 9 ust. 1); w razie wniesienia wniosku, rolą organów będzie ponowna ocena, czy - w świetle obowiązujących regulacji - żądanie ponownego naliczenia i wyrównania ekwiwalentu może być uwzględnione.

Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia. W szczególności nie naruszono przepisów prawa materialnego zakreślających, kiedy decyzja jest dotknięta wadą nieważności wobec jej wydania z rażącym naruszeniem prawa ani przepisów postępowania, co do obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy - w myśl art. 7, 77 § 1 oraz 80 K.p.a. (żadne istotne okoliczności są spodnie). Z kolei uchybienie przepisom wobec braku właściwego uzasadnienia (wedle art. 107 § 3, wobec art. 8 § 1 i art. 11 K.p.a.) poprzez sformułowanie błędnej oceny, jakoby pogląd wyrażony w Decyzji był prawidłowy, nie mogło mieć istotnego znaczenia dla wyniku sprawy. Decyzja nie była bowiem w istocie dotknięta kwalifikowaną wadliwością - o czym szerzej powyżej.

Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.