Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1749/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego
Powołane przepisy: article: art. 279, art. 271-274, art. 277
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska, , po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 1739/05 na decyzję Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] października 2001 r. nr [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko w służbie cywilnej postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 19 października 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 1739/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. S. (dalej: "skarżący") na decyzję Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] października 2001 r. nr [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko w służbie cywilnej.

Pismem z dnia 12 lutego 2014 r. skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1739/05. W uzasadnieniu wskazał, że co do zasady członkowie zespołów konkursowych "to przestępcy w szczególności oszuści lub niepoczytalni, a także z tego powodu orzeczenia wydawane przez prokuratorów i sędziów w tym przedmiocie to orzeczenia nie na temat, dla pozoru, w celu wprowadzenia w błąd powoda/skarżącego ttp. Itd. (patrz wady czynności prawnych, oświadczenia woli) lub będące wynikiem przestępstw (głównie korupcji obecnie nazywanej polityczną) albo niepoczytalności..."

Na podstawie zarządzenia z dnia 18 marca 2015 r. wezwano ustanowionego w sprawie pełnomocnika skarżącego do określenia podstawy wznowienia i jej uzasadnienia oraz podania okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi. Dla dokonania powyższych czynności zakreślono siedmiodniowy termin od daty doręczenia wezwania, informując jednocześnie, że nieusunięcie braków formalnych skargi we wskazanym terminie spowoduje jej odrzucenie.

W odpowiedzi na ww. wezwanie ustanowiony w sprawie pełnomocnik skarżącego wskazał, że nie popiera skargi skarżącego z dnia 12 lutego 2014 r. W jego ocenie brak jest podstaw do wznowienia postępowania w ww. sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Instytucja wznowienia postępowania uregulowana jest w przepisach art. 270 – 285 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a. Przepisy te wskazują przypadki, w których można żądać wznowienia postępowania sądowego. Są to tzw. podstawy wznowienia, które muszą być wskazane w skardze o wznowienie postępowania.

Skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom formalnym stawianym pismom strony (art. 46 p.p.s.a.), a ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.).

Podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271-274 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie, natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia.

Należy przy tym wskazać, że brak ustawowej podstawy wznowienia oznacza, że podstawa ta, mimo jej wskazania w skardze, w rzeczywistości nie istnieje. Ogólne sformułowanie podstawy poprzez powołanie, tak jak w niniejszej sprawie, na okoliczność popełnienia przestępstwa i sfałszowania dokumentu, oznacza, że skarga nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia.

Skarżący został prawidłowo zobowiązany do wskazania podstaw wznowienia w kontekście przepisów art. 271- 274 p.p.s.a. – pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postepowania. Pomimo wezwania, w wyznaczonym terminie nie wskazano podstaw do wznowienia postępowania w sprawie IV SA/Wa 1739/05.

Tak więc ze skargi o wznowienie postępowania sądowego nie wynika na jakiej podstawie skarżący żąda wznowienia postępowania sądowego.

Ponadto zgodnie z art. 277 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie strony możliwości działania lub braku należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.

W razie wątpliwości, co do zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postepowania, Sąd może wezwać zgłaszającego skargę do uprawdopodobnienia tych okoliczności (art. 280 § 2 p.p.s.a.). Taka sytuacja zachodziła w rozpoznawanej sprawie.

Skarżący, pomimo wezwania Sądu, nie uprawdopodobnił jednak okoliczności umożliwiających ustalenie, czy jego skarga została wniesiona w ustawowym terminie.

Na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.

Ponadto zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Sąd zatem odrzuci skargę, gdy brak jest któregokolwiek z powyższych wymagań oraz gdy w wyznaczonym terminie skarżący nie uzupełni braków skargi.

Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem przedmiotowa skarga o wznowienie postepowania sądowego nie spełnia wymagań wskazanych w art. 279 p.p.s.a oraz skarżący nie odpowiedział na wezwanie sądu do uzupełnienia braków skargi.

Wobec powyższego, należało odrzucić skargę w myśl art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 oraz 280 § 1 p.p.s.a.