Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 419/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 4, art. 93 ust. 7,
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 138
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2010 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 7, art. 8, art. 26 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11.04.2006 r.), art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 r.), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), art. 39a, art. 39j, art. 39k, art. 39k, art. 391, art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125. poz. 874 ze zm.) oraz lp. 11.2 ust. 2, Ip. 10.2 a i b, lp. 11.4 ust. 2, lp. 11.4 ust. 7 lit. a, lp. 11.4 ust. 7 lit. c, lp. 11.4 ust. 7 lit. d, lp. 11.2 ust. 1, lp. 10.3 a i b, lp. 1.8 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 30 000 (słownie: trzydzieści tysięcy) złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.

Rozstrzygnięcie organu zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

W okresie od [...] marca do [...] kwietnia 2009 r. dokonano kontroli przedsiębiorstwa "W." Sp. z o.o. z siedzibą w M. W ramach kontroli dokonano sprawdzenia prawidłowości przestrzegania przez kontrolowane przedsiębiorstwo regulacji związanych z wykonywaniem zarobkowych przewozów drogowych w tym m.in. sprawdzenie użytkowania urządzeń rejestrujących, czasu aktywności kierowców - tachografów oraz stosowania przez kierowców wykresówek podczas wykonywania przewozów drogowych. Do kontroli pobrano wykresówki kierowców: [...] za okres od [...] września 2008 r. do [...] listopada 2008 r.

Podczas kontroli ustalono:

1. nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego: wykresówka zapisywana była za długo,

2. skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny oraz za każdą rozpoczętą kolejną godzinę,

3. okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy,

4. okazana podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówka nie zawiera przepisowych wpisów: imienia lub nazwiska kierowcy,

5. okazana podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówka nie zawiera przepisowych wpisów: miejsca lub daty początkowej użytkowania wykresówki,

6. okazana podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówka nie zawiera przepisowych wpisów: miejsca lub daty końcowej używania wykresówki,

7. nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego: nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu,

8. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę,

9. wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowców w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 30 000 (słownie: trzydzieści tysięcy) złotych.

W odwołaniu, odwołujący się zaskarżył w całości decyzję organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadków - kierowców oraz dowodu z przesłuchania strony pomimo, iż zostały zgłoszone w zastrzeżeniach do protokołu kontroli, naruszenie przepisów art. 75 § i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie dowodu z dokumentów - orzeczeń lekarskich i psychologicznych kierowców R. A. i M. S. uznając, iż kierowcy nie posiadają badań lekarskich potwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił także naruszenie przepisów art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji pomimo braku ustalenia wszystkich okoliczności istotnych dla wyniku sprawy a także poprzez zaniechanie przeprowadzenia wszystkich możliwych dowodów mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego i wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Odwołujący się zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie przepisów art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji przyczyn nieprzeprowadzenia dowodów z zeznań kierowców i przesłuchania strony oraz pominięcia dowodów z dokumentów - orzeczeń lekarskich i psychologicznych kierowców R. A. i M. S. Odwołujący się zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyjaśnienia rozbieżności w protokole stwierdzającym ważność badań lekarskich i psychologicznych kierowców [...] przy jednoczesnym uznaniu, iż kierowcy nie posiadają badań lekarskich a także uznanie w zaskarżonej decyzji, iż kierowcy M. S. i R. A. posiadają badania lekarskie potwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie, art. 39 j i art. 39 k ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, iż kierowcy M. S. i R. A. posiadają jedynie badania lekarskie potwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podczas gdy kierowcy posiadają zarówno badania lekarskie potwierdzające brak przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i badania psychologiczne, art. 92 ust. 1 i art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez uznanie, iż zobowiązanym do zapłaty kary pieniężnej w przypadku naruszenia obowiązków i przepisów z zakresu transportu drogowego jest przedsiębiorca a zdaniem strony odpowiedzialność powinien ponosić kierowca wykonujący przewóz drogowy w imieniu przedsiębiorcy.

W konkluzji skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania albo ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie organowi I instancji celem ponownego rozpoznania.

Główny Inspektor Transportu Drogowego po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy i zważył co następuje:

Odnośnie naruszenia polegającego na nieprawidłowym działaniu urządzenia rejestrującego: wykresówka zapisywana była za długo.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 w związku z art. 26 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 561/2006, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

Konsekwencją powyższego jest treść lp. 11.2 ust. 2 załącznika do w/w ustawy, która sankcjonuje nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego gdzie wykresówka zapisywana była za długo - za każdą wykresówkę karą pieniężną w wysokości od 200 do 1000 złotych maksymalnie.

Na podstawie analizy wykresówki kierowcy Pana M. S. z dnia 05/08.09.2008 r. stwierdzono, iż dana wykresówka znajdowała się w tachografie ponad 24 godziny, przez co nastąpiło pokrycie na wykresówce zapisów. Organ II instancji wskazał, iż zapisy na wykresówce zachodzą na siebie przykładowo w godzinach od 04:45 dnia 05.08.2008 r. do godziny 07:45 dnia 05.08.2008 r.

Na podstawie analizy wykresówki kierowcy Pana S. P. z dnia 05/08.09.2008 r. stwierdzono, iż dana wykresówka znajdowała się w tachografie ponad 24 godziny, przez co nastąpiło pokrycie na wykresówce zapisów. Organ II instancji wskazał, iż zapisy na wykresówce zachodzą na siebie przykładowo w godzinach od 18:45 dnia 05.08.2008 r. do godziny 21:40 dnia 05.08.2008 r.

Mając powyższe na względzie, organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i karę pieniężną za powyższe naruszenie w wysokości 400 złotych nałożył słusznie i zgodnie z prawem.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny oraz za każdą rozpoczętą kolejną godzinę.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WFO nr 561/2006 kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2 w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin.

Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju.

Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp.10.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który karą pieniężną w wysokości 100 złotych sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny, natomiast w wysokości 200 złotych za każdą rozpoczętą kolejną godzinę.

Analiza wykresówki Pana M. S. z dnia 21 listopada 2008 r. i 22 listopada 2008 r. wykazała, iż o godzinie 17:45 dnia 21.11.2008 r. kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 5 godzin i 25 minut nieprzerwanego odpoczynku w godzinach 01:05 a 06:30 dnia 22 listopada 2008 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 35 minut z wymaganego 9 godzinnego dziennego czasu odpoczynku. Na odwrocie tarczy kontrolowanego kierowcy brak jakichkolwiek odręcznych zapisów.

Analiza wykresówki Pana M. S. z dnia 28 listopada 2008 r. i 29 listopada 2008 r. wykazała, iż o godzinie 18:30 dnia 28.11.2008 r. kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin nieprzerwanego odpoczynku w godzinach 10:30 a 18:30 dnia 29 listopada 2008 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę z wymaganego 9 godzinnego dziennego czasu odpoczynku. Na odwrocie tarczy kontrolowanego kierowcy brak jakichkolwiek odręcznych zapisów.

Mając powyższe na względzie, organ odwoławczy zważył, iż organ I instancji dokonał w ww. stanach faktycznych prawidłowej oceny materiału dowodowego i karę pieniężną za powyższe naruszenie w wysokości 1000 złotych nałożył słusznie i zgodnie z prawem.

Odnośnie naruszenia polegającego na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki niezawierającej przepisowych wpisów: imienia lub nazwiska kierowcy.

Zgodnie z art. 15 ust. 5 rozporządzenia (EWG) Nr 3821/85 każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje:

a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię;

b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania:

c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został on przydzielony, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki;

d) wskazania licznika długości drogi:

- przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce.

- przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce,

- w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy (odczyt licznika w pojeździe, do którego był przydzielony, oraz odczyt licznika w pojeździe, do którego zostaje przydzielony); czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu.

Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 11.4 ust. 7 lit. a załącznika do ww. ustawy, która sankcjonuje okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki niezawierającej przepisowych wpisów: imienia lub nazwiska kierowcy w wysokości od 50 do maksymalnie 500 złotych.

Odnośnie naruszenia polegającego na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki niezawierającej przepisowych wpisów: miejsca lub daty początkowej użytkowania wykresówki.

Zgodnie z. art. 15 ust. 5 rozporządzenia (EWG) Nr 3821/85 każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje:

a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię:

b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania:

c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został on przydzielony, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki:

d) wskazania licznika długości drogi:

- przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce.

- przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce,

- w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy (odczyt licznika w pojeździe do którego był przydzielony, oraz odczyt licznika w pojeździe, do którego zostaje przydzielony); czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu.

Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 11.4 ust. 7 lit. c załącznika do ww. ustawy która sankcjonuje okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki niezawierającej przepisowych wpisów: miejsca lub daty początkowej użytkowania wykresówki kierowcy w wysokości od 50 do maksymalnie 500 złotych.

Odnośnie naruszenia polegającego na okazani podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki niezawierającej przepisowych wpisów: miejsca lub daty końcowej używania wykresówki.

Zgodnie z art. 15 ust. 5 rozporządzenia (EWG) Nr 3821/85 każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje:

a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię;

b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania;

c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został on przydzielony, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki;

d) wskazania licznika długości drogi:

- przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce,

- przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce,

- w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy (odczyt licznika w pojeździe, do którego był przydzielony oraz odczyt licznika w pojeździe, do którego był przydzielony); czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu.

Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 11.4 ust. 7 lit. d załącznika do ww. ustawy, która sankcjonuje okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki niezawierającej przepisowych wpisów: miejsca lub daty końcowej używania wykresówki kierowcy w wysokości od 50 do maksymalnie 500 złotych.

Odnośnie naruszenia polegającego na nieprawidłowym działaniu urządzenia rejestrującego: nieuzasadnionym użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu.

Stosownie do art. 15 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d):

a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub

b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące.

Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu.

Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 11.2 ust. 1 załącznika do ww. ustawy, która sankcjonuje nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego: nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu -za każdy dzień w wysokości od 200 do maksymalnie 2000 złotych.

Organ I instancji stwierdził, iż podczas analizy wykresówki kierowcy M. S. stwierdzono użycie kilku wykresówek w tym samym okresie 24-godzinnvm w dniach [...]. Analiza wykresówek Pana M. S. z dni: 19.09.2008 r. i 20.09.2008 r. wykazała, iż kierowca włożył pierwszą wykresówkę o godzinie 15:15 i wyjął z tachografu o godzinie 22:00 dnia 19.09.2008 r. Drugą wykresówkę kierowca włożył o godzinie 22:00 i wyjął z tachografu o godzinie 23:35 dnia 19.09.2008 r. Następnie kierowca ponownie włożył pierwszą wykresówkę, którą wyjął o godzinie 04:50 dnia 20.09.2008 r.

Analiza wykresówek Pana M. S. z dni: 26.09.2008 r. i 27.04.2008 r. wykazała, iż kierowca włożył pierwszą wykresówkę o godzinie 15:25 i wyjął z tachografu o godzinie 21:10 dnia 26.09.2008 r. Drugą wykresówkę kierowca włożył o godzinie 21:10 i wyjął z tachografu o godzinie 23:00 dnia 26.09.2008 r. Następnie kierowca ponownie włożył pierwszą wykresówkę, którą wyjął o godzinie 06:20 dnia 27.09.2008 r.

Analiza wykresówek Pana M. S. z dni: 02.10.2008 r. i 03.10.2008 r. wykazała, iż kierowca włożył pierwszą wykresówkę o godzinie 15:20 i wyjął z tachografu o godzinie 21:40 dnia 02.10.2008 r. Drugą wykresówkę kierowca włożył o godzinie 21:45 i wyjął z tachografu o godzinie 22:20 dnia 02.10.2008 r. Następnie kierowca ponownie włożył pierwszą wykresówkę, którą wyjął o godzinie 03:45 dnia 03.10.2008 r.

Analiza wykresówek Pana M. S. z dni: 16.10.2008 r. i 17.10.2008 r. wykazała, iż kierowca włożył pierwszą wykresówkę o godzinie 15:15 i wyjął z tachografu o godzinie 21:25 dnia 16.10.2008 r. Drugą wykresówkę kierowca włożył o godzinie 21:30 i wyjął z tachografu o godzinie 22:30 dnia 16.10.2008 r. Następnie kierowca ponownie włożył pierwszą wykresówkę, którą wyjął o godzinie 03:40 dnia 1 7.10.2008 r.

Analiza wykresówek Pana M. S. z dni: 17.10.2008 r. wykazała, iż kierowca włożył pierwszą wykresówkę o godzinie 15:15 i wyjął z tachografu o godzinie 21:15 dnia 17.10.2008 r. Drugą wykresówkę kierowca włożył o godzinie 2!:25 i wyjął z tachografu o godzinie 23:00 dnia 17.10.2008 r. Następnie kierowca ponownie włożył pierwszą wykresówkę.

Analiza wykresówek Pana M. S. z dni: 17.10.2008 r. wykazała, iż kierowca włożył pierwszą wykresówkę o godzinie 10:30 i wyjął z tachografu o godzinie 11:00 dnia 17.10.2008 r. Drugą wykresówkę kierowca włożył o godzinie 18:00 i wyjął z tachografu o godzinie 06:10 dnia 13.11.2008 r.

Analiza wykresówek Pana M. S. z dni: 28.10.2008 r. wykazała, iż kierowca włożył pierwszą wykresówkę o godzinie 18:25 i wyjął z tachografu o godzinie 09:05 dnia 29.11.2008 r. Drugą wykresówkę kierowca włożył o godzinie 09:05 i wyjął z tachografu o godzinie 10:30 dnia 29.11.2008 r.

Mając powyższe na względzie, organ odwoławczy zważył, iż organ I instancji dokonał w ww. stanach faktycznych prawidłowej oceny materiału dowodowego i karę pieniężną za powyższe naruszenie w wysokości 1400 złotych nałożył słusznie i zgodnie z prawem.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut.

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Konsekwencją tego naruszenia jest treść lp. 10.3 lit. a i b załącznika do w/w ustawy, która sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut, karą pieniężną w wysokości 150 złotych oraz karą w wysokości 200 złotych za każde następne rozpoczęte 30 minut.

Na podstawie analizy wykresówki kierowcy Pana M. S. z dnia 26/27.09.2008 r. stwierdzono przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy o 1 godzinę i 10 minut. Naruszenie to miało miejsce pomiędzy godziną 21:30 dnia 26.09.2008 r. a godziną 04:00 dnia 27.09.2008 r. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 10 minut bez wymaganej 45- minutowej przerwy.

Na podstawie analizy wykresówki kierowcy Pana M. S. z dnia 24/25.11.2008 r. stwierdzono przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy o 1 godzinę i 30 minut. Naruszenie to miało miejsce pomiędzy godziną 19:20 dnia 24.11.2008 r. a godziną 02:20 dnia 25.11.2008 r. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin bez wymaganej 45- minutowej przerwy.

Na podstawie analizy wykresówki kierowcy Pana M. S. z dnia 30/31.10.2008 r. stwierdzono przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy o 30 minut. Naruszenie to miało miejsce pomiędzy godziną 19:30 dnia 30.10.2008 r. a godziną 00:45 dnia 31.11.2008 r. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin bez wymaganej 45- minutowej przerwy.

Na podstawie analizy wykresówki kierowcy Pana M. S. z dnia 16.10.2008 r. stwierdzono przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerw o 30 minut. Naruszenie to miało miejsce pomiędzy godziną 17:05 dnia 16.10.2008 r. a godziną 22:05 dnia 16.10.2008 r. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin bez wymaganej 45- minutowej przerwy.

Na podstawie analizy wykresówki kierowcy Pana M. S. z dnia 17.10.2008 r. stwierdzono przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy o 1 godzinę i 30 minut. Naruszenie to miało miejsce pomiędzy godziną 16:40 dnia 17.10.2008 r. a godziną 22:40 dnia 17.10.2008 r. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin bez wymaganej 45- minutowej przerwy.

Na podstawie analizy wykresówki kierowcy Pana M. S. z dnia 19.09.2008 r. stwierdzono przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy o 1 godzinę i 10 minut. Naruszenie to miało miejsce pomiędzy godziną 17:35 dnia 19.09.2008 r. a godziną 23:15 dnia 19.09.2008 r. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 40 minut bez wymaganej 45- minutowej przerwy.

Na podstawie analizy wykresówki kierowcy Pana M. S. z dnia 26.09.2008 r. stwierdzono przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy o 40 minut. Naruszenie to miało miejsce pomiędzy godziną 16:40 dnia 26.09.2008 r. a godziną 21:50 dnia 26.09.2008 r. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 10 minut bez wymaganej 45- minutowej przerwy.

Mając powyższe na względzie, organ odwoławczy zważył, iż organ I instancji dokonał w ww. stanach faktycznych prawidłowej oceny materiału dowodowego i karę pieniężną za powyższe naruszenie w wysokości 1 850 złotych nałożył słusznie i zgodnie z prawem.

Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne.

Zgodnie z art. 39a ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta:

1) ukończyła 21 lat;

2) posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108. poz. 908, z późn. zm.);

3) nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy:

4) nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy:

5) uzyskała kwalifikacje wstępną;

6) ukończyła szkolenie okresowe.

Wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 5 i 6 nie stosuje się do kierowcy pojazdu m.in.: do kierowania którego wymagane jest prawo jazdy kategorii Al, A, BI, B lub B+E;

Zgodnie z art. 39j ustawy o transporcie drogowym, kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3-6, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.), zwanej dalej "Kodeksem pracy". Zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są przeprowadzane:

1) do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat - co 5 lat;

2) po ukończeniu przez kierowcę 60 roku życia - co 30 miesięcy.

Zgodnie z art. 39k ustawy o transporcie drogowym, kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są przeprowadzane:

1) do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat - co 5 lat;

2) po ukończeniu przez kierowcę 60 roku życia - co 30 miesięcy.

Zgodnie z art. 391 ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany m.in. do kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne.

Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.8 pkt 1 załącznika do w/w ustawy, który karą 500,00 (pięćset) złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne.

Podczas kontroli w przedsiębiorstwie stwierdzono brak orzeczeń lekarskich pracowników pracujących na stanowisku kierowcy[...]. W toku postępowania wyjaśniającego organ I instancji pismem z dnia [...] czerwiec 2009 r. nr [...] zwrócił się z zapytaniem do Poradni Medycyny Pracy w [...] w zakresie wydanych kierowcy Panu R. A. orzeczeń lekarskich. Następnie organ I instancji pismem z dnia [...] czerwiec 2009 r. nr [...] zwrócił się z zapytaniem do Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Praktyka Lekarza Rodzinnego "E." w [...] w zakresie wydanych kierowcy Panu M. S. orzeczeń lekarskich. W przypadku kierowcy M. S. organ pismem z dnia [...].06.2009 r. otrzymał informację, iż badanie zostało wykonane tylko w zakresie zdolności do kierowania pojazdami silnikowymi. Natomiast w przypadku kierowcy R. A. na podstawie pisma z dnia [...].06.2009 r. stwierdzono brak skierowania na badania z zakładu pracy. W aktach osobowych kierowcy znajdowało się tylko orzeczenie lekarskie potwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi.

Mając powyższe na względzie, organ odwoławczy zważył, iż organ I instancji dokonał w ww. stanach faktycznych prawidłowej oceny materiału dowodowego i karę pieniężną za powyższe naruszenie w wysokości 500 złotych nałożył słusznie i zgodnie z prawem.

Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia rady (EWG) nr 3821/85, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d):

a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty lub

b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IF i wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące.

Kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki jeżeli w pojeździe znajduje się więcej niż jeden kierowca, w taki sposób aby informacje, określone w załączniku 1 rozdział II ust. 1-3, były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd.

Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu.

Zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 kierowcy:

- zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem kraju rejestracji pojazdu,

- obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: czasu prowadzenia pojazdu, wszystkich innych okresów pracy, okresów gotowości, przerwy w pracy i okresy dziennego odpoczynku.

Konsekwencją powyższego rozwiązania jest treść lp. 11.4. ust. 2 załącznika do w/w ustawy, który karą pieniężną w wysokości 500 złotych, sankcjonuje okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każdy dzień.

Wobec naruszenia polegającego na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy organ I instancji stwierdził brak zapisów aktywności kierowcy M. S. w określonych dniach. Organ I instancji stwierdził, iż kierowca wkładał wykresówkę do tachografu w chwili rozpoczęcia pracy i po wykonaniu zadania transportowego wyjmował wykresówkę przed zakończeniem okresu 24-godzinnego. Ponadto organ I instancji stwierdził, iż zgodnie z okazaną podczas kontroli w przedsiębiorstwie ewidencją czasu pracy kierowców ustalono, iż w brakujących okresach kierowca odbierał dzienne odpoczynki. Organ I instancji stwierdził zaistnienie 52 wykresówek na których brak jest zapisów aktywności kierowcy.

Podczas analizy wykresówek stwierdzono brak zapisów aktywności kierowcy M. S. w dniach: [...]11.2008 r.

Mając powyższe na względzie, organ odwoławczy zważył, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i karę pieniężną za powyższe naruszenie w wysokości 26 000 złotych nałożył słusznie i zgodnie z prawem.

Organ odwoławczy wskazał, iż należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Suma kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia z lp. 11.2 ust. 2, lp. 10.2 a i b, Ip. 11.2 ust.1, lp. 10.3 a i b, lp. 1.8 ust. 1, lp. 11.4 ust. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wynosi 31 150 złotych. Zgodnie z art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli w przedsiębiorstwie nie może przekroczyć kwoty 30 000 złotych.

Ze względu na brak pełnego materiału dowodowego w sprawie organ II instancji nie odniósł się do naruszeń stwierdzonych przez organ I instancji z lp. 10.2, co do stanu faktycznego opisanego za dzień 12.11.2008 r. wobec kierowcy M. S., lp. 11.4 ust. 7 lit. a, lp. 11.4 ust. 7 lit. c. lp. 11.4 ust. 7 lit. d załącznika do ustawy o transporcie drogowym uznając postępowanie w wskazanym zakresie za bezprzedmiotowe. W związku z powyższym organ II instancji nałożył na stronę postępowania administracyjnego karę pieniężną w wysokości 30 000 złotych.

Organ odwoławczy zauważył, że kontrola w siedzibie przedsiębiorcy prowadzona jest przez organ I instancji w celu weryfikacji zgodności prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Stwierdzane podczas kontroli naruszenia przepisów stają się przedmiotem prowadzonego postępowania wyjaśniającego. Z tytułu ujawnionych nieprawidłowości organ I instancji zobligowany jest do wskazania w swojej decyzji wysokości kar jednostkowych oraz kar pieniężnych łącznych w odniesieniu do poszczególnych naruszeń, natomiast wielkość tych kar pieniężnych wynika z uregulowań załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Jednakże w sentencji decyzji organ I instancji, ze względu na treść art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym nie może nałożyć kary pieniężnej wyższej niż 30.000 złotych. Ponadto wskazał, że przedmiotem późniejszego postępowania egzekucyjnego staje się tylko i wyłącznie kara w wysokości mniejszej lub równej 30.000 złotych w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie.

Należy również zwrócić uwagę, zdaniem organu, że celem prowadzonego postępowania odwoławczego jest kontrola ustaleń organu I instancji. Organ odwoławczy nie ma możliwości umorzenia postępowania ze względu na fakt, że kara pieniężna wynikająca z tytułu stwierdzonych naruszeń przekracza kwotę 30.000 złotych, bowiem niewątpliwie naruszenia te miały miejsce i strona podlega sankcji za nieprzestrzeganie obowiązujących przepisów. Zakresu postępowania administracyjnego prowadzonego w obu instancjach Inspekcji Transportu Drogowego nie determinuje zatem kwota kary pieniężnej, ale ilość i rodzaj stwierdzonych naruszeń. Kontrolujący nie może bowiem odstąpić od stwierdzenia naruszenia przepisów prawa ze względu na fakt, iż ilość pozostałych naruszeń i wysokość przysługujących za nie kar pieniężnych przekracza kwotę 30.000 złotych. Ratio legis przepisu z art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym jest bowiem podyktowane dążeniem ustawodawcy, aby kary pieniężne nakładane w transporcie drogowym były odczuwalne, ale nie nadmiernie uciążliwe i niemożliwe do wyegzekwowania. Tym samym organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż w przypadku ujawnienia w wyniku kontroli określonych naruszeń, nie można zaniechać ich stwierdzenia w rozstrzygnięciu kończącym przeprowadzone postępowanie administracyjne, nawet wówczas gdy suma kar pieniężnych wynikających z tych naruszeń przekraczałaby kwotę 30.000 złotych. Wówczas ma zastosowanie przepis z art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, statuujący instytucję szczególnego rodzaju kary łącznej w postępowaniu administracyjnym.

Organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji w treści protokołu zawarł zapis, iż "w trakcie badania teczek osobowych kierowców sprawdzono ważne badania lekarskie i psychologiczne (...) ". Organ odwoławczy wyjaśnił, iż wskazany zapis organu I instancji nie przesądza o ważności badań lekarskich i psychologicznych poszczególnych kierowców a jedynie wskazuje, iż zostały poddane kontroli akta osobowe kierowców w celu ustalenia ważności badań lekarskich i psychologicznych. Ponadto zapis w protokole kontroli wskazujący, iż "przedsiębiorca zatrudniał kierowców (...), którzy posiadali (...) ważne badania lekarskie i orzeczenia psychologiczne" nie przesądza o zaistnieniu lub braku zaistnienia naruszeń przez przedsiębiorcę w zakresie wykonywania transportu drogowego z naruszenia warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne. Natomiast protokół z dnia [...].03.2009 r. nr [...] zawiera opis stwierdzonych podczas kontroli w przedsiębiorstwie naruszeń.

W odniesieniu do zarzutów strony podnoszonych w odwołaniu organ odwoławczy zważył, iż organ I instancji nie naruszył art. 7 k.p.a. W sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa. Organ I instancji pouczył stronę o przysługujących jej prawach oraz w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym.

Ponadto odnosząc się do argumentu strony, że organ orzekający wydał decyzję z obrazą art. 77 oraz art. 80 k.p.a. organ odwoławczy zważył, iż w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. W tym miejscu należy przytoczyć orzeczenie NSA z dnia 04.07.2001 r. (ISA 301/00) .Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony jeżeli mają one znaczenie dla sprawy". Zgodnie z art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, który określa zasadę swobodnej oceny dowodów, organ stanowi na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Swobodna ocena dowodów nie oznacza oczywiście dowolnej oceny dowodów niemającej oparcia w zebranym, wszechstronnie i najstaranniej rozpatrzonym całym materiale dowodowym. Organ obowiązany jest rozpatrzyć wszystkie dowody w ich wzajemnej łączności, nie zaś każdy dowód z osobna. W kwestiach oceny materiału dowodowego wypowiadają się wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny i Sąd Najwyższy, naruszenia bowiem przepisów o postępowaniu dowodowym i w tym zakresie należą do najczęstszych w naszym postępowaniu administracyjnym. Z orzecznictwa: "Prowadząc postępowanie w sprawie zwolnienia od należności celnej, organ jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy k.p.a." (wyrok z dnia 26 V 1981 r. SA 810/81, ONSA 1981, z. 1. poz. 45). Powyższa zasada została zachowana w toku prowadzonego postępowania administracyjnego przed organem I instancji. Organ I instancji zebrał w sprawie pełen materiał dowodowy na jednoznaczne wskazanie naruszenia z lp. 1.8 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, w związku z czym nie przeprowadził dowodów z zeznań kierowców w tym zakresie. Powyższe nieprzeprowadzenie dowodów z zeznań kierowców nie miało znaczenia w sprawie. Natomiast w celu pełnego wyjaśnienia zasadności stwierdzonego naruszenia z lp. 1.8 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym organ I instancji w toku postępowania wyjaśniającego pismem z dnia [...] czerwiec 2009 r. nr [...] zwrócił się z zapytaniem do Poradni Medycyny Pracy w [...] w zakresie wydanych kierowcy Panu R. A. orzeczeń lekarskich. Następnie organ I instancji pismem z dnia [...] czerwiec 2009 r. nr zwrócił się z zapytaniem do Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Praktyka Lekarza Rodzinnego "E." w [...] w zakresie wydanych kierowcy Panu M. S. orzeczeń lekarskich. W przypadku kierowcy M. S. organ pismem z dnia [...].06.2009 r. otrzymał informację, iż badanie zostało wykonane tylko w zakresie zdolności do kierowania pojazdami silnikowymi. Natomiast w przypadku kierowcy R. A. na podstawie pisma z dnia [...].06.2009 r. stwierdzono brak skierowania na badania z zakładu pracy. W aktach osobowych kierowcy znajdowało się tylko orzeczenie lekarskie potwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. W związku z powyższym organ I instancji zebrał pełen materiał dowodowy w pełni potwierdzający wskazane przez organ II instancji naruszenia, w związku z czym zarzut odwołującego się od decyzji organu I instancji w zakresie nieprzeprowadzenia wszystkich dowodów mających znaczenie dla sprawy staje się chybiony.

Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja organu I instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Jak słusznie, zdaniem organu, wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 16 marca 2007 r. (Sygn. akt 11 SA/Łd 1098/06) prawidłowo sformułowane uzasadnienie powinno umożliwiać organom nadzoru i sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. Uzasadnienie prawne powinno być wywodem prawniczym, którego celem jest wykazanie, że przyjęte rozstrzygnięcie jest wynikiem poprawnego, logicznego procesu stosowania normy materialnej w danej sytuacji faktycznej. Chodzi o umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle konkretnego przepisu prawa oraz wykazanie związku między tą oceną a treścią rozstrzygnięcia (art. 107 k.p.a.).

Organ odwoławczy odnosząc się do problematyki przedmiotowej sprawy w zakresie naruszeń załącznika do ustawy o transporcie drogowym stwierdza, że podnoszona przez stronę teza, iż za naruszenia w zakresie czasu pracy odpowiedzialność powinien ponosić kierowca nie zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy wskazuje, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych tj. z rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE LI02/1 z 11.04.2006 r.).

Zasadne wydaje się ponadto przywołanie słów Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 marca 2008 r., sygn. TK SK 75/06, który stwierdził, iż "(...) regulacje zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, czy to na zasadzie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia" Należy także podnieść, iż przepisy prawa nakładają na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji pracy kierowców, aby nie dochodziło do naruszeń. Wyrazem tego obowiązku jest m.in. art. 10 ust. 2 i ust. 3 zdanie 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, który nakłada na przedsiębiorstwo transportowe obowiązek organizowania pracy kierowców taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim.

Odnosząc się do powyższych naruszeń wskazanych w decyzji organu I instancji wskazać należy, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 92 a ust. 4 i 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym bowiem w myśl ust. 5 wskazanego przepisu ust. 4 nie stosuje się, jeżeli naruszenie, o którym mowa w ust. 1, między innymi naruszenie zasad dotyczących użytkowania analogowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 r.) ma charakter rażący, a w szczególności: zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, zostało popełnione wielokrotnie. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż naruszenia zostały popełnione wielokrotnie i zagrażały bezpieczeństwu ruchu drogowego. Nie tylko naruszenia czasu pracy ale także naruszenie określające brak aktywności kierowcy w poszczególnych okresach powodują domniemanie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego ze względu na możliwość kierowcy prowadzenia w tych dniach pojazdu z ograniczeniem wymaganych przerw oraz dziennych i tygodniowych okresów odpoczynku. Ponadto w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. W niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu.

Zważyć należy, iż w świetle art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym za uchybienia przepisom dokonane przez kierowcę pojazdu nie wszczyna się postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że przedsiębiorca nie miał wpływu na zaistniałe naruszenia przepisów prawa. Jednakże w myśl ust. 5 powołanego wyżej artykułu ograniczenie odpowiedzialności przedsiębiorcy za winę kierowcy nie ma zastosowania, jeżeli uchybienie przepisom przez kierowcę miało charakter rażący, a w szczególności zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego łub zostało popełnione wielokrotnie. Ustawodawca wyszedł tutaj z założenia, że przedsiębiorca ma wpływ na zachowanie osoby, którą posługiwał się, przykładowo nie kontrolując jej lub tolerując przypadki naruszania przepisów, czy też charakter naruszenia przepisów przez kierowcę, którym posługiwał się przedsiębiorca, nie uzasadniał ograniczenia odpowiedzialności. Przepisy art. 92a ust. 4 i 5 ustawy o transporcie drogowym dotyczą etapu sprawy na dzień podejmowania przez organ stanowiska w kwestii wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Natomiast jeżeli postępowanie administracyjne zostało już wszczęte, a zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, postępowanie wobec przedsiębiorcy w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej podlega umorzeniu. Kryteria braku wpływu z art. 92a ust. 4 oraz braku możliwości przewidzenia z art. 93 ust. 7 należy uznać za w istocie równoważne. Uznać należy, iż na zachowanie kierowcy naruszającego prawo przedsiębiorca miał wpływ, jeżeli mógł to przewidzieć, a nie zapobiegł temu. I odwrotnie, jeżeli przedsiębiorca mógł przewidzieć naruszające prawo zachowanie kierowcy, którym posługiwał się przy wykonaniu transportu drogowego, to zapewne miał wpływ na to wykroczenie, jeśli nie podjął działań zapobiegającym takim naruszeniom. Podkreślenia wymaga fakt, iż przedsiębiorca powołujący się na przepis art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym powinien udowodnić zaistnienie okoliczności wskazanych w tych przepisach, a mianowicie, że nie miał wpływu lub nie mógł przewidzieć naruszenia przez kierowcę przepisów o czasie pracy. Z pewnością do tego rodzaju okoliczności nie należy brak nadzoru nad pracownikami, zaprzeczenie braku winy przez przedsiębiorcę. Przedsiębiorca ma obowiązek organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń w zakresie czasu pracy. Co więcej na podstawie art. 10 ust. 2 rozporządzenia 561/2006 to właśnie przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r. Zgodnie z art. 10 ust. 3. rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa.

Kryteria braku możliwości przewidzenia z art. 93 ust. 7 oraz braku wpływu z art. 92a ust. 4 oraz należy uznać za w istocie równoważne. Podkreślić należy jednakże, iż art. 92a ust. 4 ma zastosowanie jedynie w przypadku kontroli drogowych. Uznać należy, iż na zachowanie kierowcy naruszającego prawo przedsiębiorca miał wpływ, jeżeli mógł to przewidzieć, a nie zapobiegł temu i odwrotnie, jeżeli przedsiębiorca mógł przewidzieć naruszającego prawo zachowania kierowcy, którym posługiwał się przy wykonaniu transportu drogowego, to zapewne miał wpływ na to wykroczenie, jeśli nie podjął działań zapobiegającym takim naruszeniom. Podkreślenia wymaga fakt, iż przedsiębiorca powołujący się na przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym powinien udowodnić zaistnienie okoliczności wskazanych w tych przepisach, a mianowicie, że nie miał wpływu lub nie mógł przewidzieć naruszenia przez kierowcę przepisów o czasie pracy. Natomiast na organie spoczywa procesowy obowiązek zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego sprawy stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Powyższe wynika z faktu, iż to przedsiębiorca wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenia kierowcy pojazdu. Oznacza to, iż odwołujący powinien przedłożyć dowody na okoliczności wynikające z tych przepisów, a mianowicie, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć. W niniejszej sprawie przedsiębiorca nie udowodnił braku możliwości przewidzenia powstania naruszeń, a jedynie wskazał, że nieodniesienie się przez organ I instancji do przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym spowodowało rażące naruszenie prawa. Organ odwoławczy bezsprzecznie nie znalazł w zgromadzonym materiale dowodowym podstaw do zastosowania art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym odnośnie naruszeń utrzymywanych w niniejszej decyzji. Na poparcie tego zasługuje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r. (sygn. akt II GSK 989/08) gdzie stwierdzono, iż " okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92a ust. 4 i 93 ust. 7 u.t.d. powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. Skarżący powinien więc przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami omawianych wyżej przepisów, a mianowicie, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć".

Zaznaczyć należy, iż zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym za naruszenie tych przepisów, odpowiedzialność ponoszą niezależnie przedsiębiorca jak i kierowca, co potwierdza treść art. 92 a w/w ustawy. Różnica polega na tym, że orzekanie w sprawach odpowiedzialności kierowcy odbywa się na zasadach określonych w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia, natomiast orzekanie w sprawach odpowiedzialności przedsiębiorcy odbywa się na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego i ustawy o transporcie drogowym.

Zgodnie z art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zarówno pracodawca jak i kierowcy zapewniają poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, urządzeń rejestrujących. Z kolei art. 10 ust.2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 stanowi, że przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Zgodnie z art. 10 ust. 3, rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszcza się nie tylko sam przedsiębiorca ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa.

Ponadto organ II instancji wyjaśnia, iż brak w sprawie materiału dowodowego w postaci zapisów na rewersach wykresówek co nie daje podstaw odstąpienia od obowiązku przestrzegania norm czasu pracy na podstawie art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 stanowiącego, iż pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

Należy zważyć, iż wysokość nakładanych na stronę kar pieniężnych za dane naruszenie jest ściśle określona w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych. Taryfikator w sposób ścisły określa wysokość kary za dane naruszenie. W konsekwencji stwierdzenie naruszenia przez inspektora transportu drogowego zawsze skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w odpowiedniej wysokości.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...]11.2009 r. złożyła W. Sp. z o.o. w M.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego - art. 93 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. 2007 r. Nr 125 poz. 874) poprzez jego błędną wykładnię a w konsekwencji niezastosowanie i uznanie, że nie istnieją podstawy do przyjęcia, że naruszenia wskazane w decyzji organu I instancji nastąpiły wskutek okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć, tj. przy braku istnienia winy skarżącego,

2. naruszenie prawa materialnego art. 92 a ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. 2007 r. Nr 125 poz. 874), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż stwierdzone w decyzji organu I instancji naruszenia mają charakter rażący, co wyłącza zastosowanie przepisu art. 92 a ust. 4 w/w ustawy, w sytuacji gdy oba w/w przepisy znajdują zastosowanie w przypadku przeprowadzenia kontroli drogowej, a nie kontroli w siedzibie przedsiębiorcy,

3. naruszenie prawa materialnego - art. 92 ust. 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. 2007 r. Nr 125 poz. 874), polegające na uznaniu, iż zobowiązanym do zapłaty kary pieniężnej w przypadku naruszenia obowiązków i warunków wynikających z powołanej ustawy i innych enumeratywnie wymienionych tam aktów prawnych jest przedsiębiorca, wykonujący przewóz drogowy, a nie jest nim objęty kierowca wykonujący, przewóz drogowy w imieniu przedsiębiorcy,

4. naruszenie prawa materialnego - art. 39 j ut. 1-3, art. 39 k ust. 1-2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. 2007 r. Nr 125 poz. 874) poprzez błędną wykładnię oraz art. 39 j ust. 4 pkt. 1 i art. 39 k ust. 3 pkt. 1 w/w ustawy i przyjęcie, iż brak jest orzeczeń lekarskich kierowców M. S. i R. A., podczas gdy kierowcy ci posiadają zarówno badania lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (w tym do kierowania pojazdami), jak i badania psychologiczne,

5. naruszenie prawa materialnego - art. 39 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. 2007 r. Nr 125 poz. 874) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że brak skierowania pracodawcy na badania lekarskie kierowcy R. A. stanowi naruszenie przepisów prawa, podczas gdy kierowca ten posiada ważne badania lekarskie,

6. naruszenie przepisów postępowania art. 6, 7, 8, 75 § 1, 77, 78 § 1 i 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo i braku ustalenia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i dokonania wszechstronnej oceny materiału dowodowego, a w dalszej konsekwencji poprzez arbitralne i dowolne przyjęcie odpowiedzialności skarżącego bez wyjaśnienia tej kwestii przy pomocy jednoznacznych dowodów przeprowadzonych w toku postępowania administracyjnego,

7. naruszenie przepisów postępowania - art. 77 i 80 k.p.a. poprzez pominięcie przy ocenie dowodów z dokumentów - orzeczeń lekarskich i psychologicznych kierowców R. A. i M. S. oraz protokołu kontroli i bezpodstawne uznanie, iż kierowcy ci nie posiadają wymaganych badań lekarskich,

8. naruszenie przepisów postępowania - art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do zarzutu skarżącego nieprzeprowadzenia przez organ I instancji dowodu z przesłuchania strony, pomimo iż został on zgłoszony przez skarżącego w celu wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, w szczególności ustalenia braku winy po stronie skarżącego.

W związku z powyższym skarżący wnosił o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...]

2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia radcy prawnego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 5 maja 2010 r. skarżący podniósł dodatkowe zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj.

1. art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy dotyczących:

- zbyt długiego zapisywania wykresówek,

- nieuzasadnionego użycia kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu,

- przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy,

2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 77 k.p.a. i 136 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji braku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

3. ponadto organ, zdaniem strony, nie wskazał które konkretnie osoby i w jakich dniach dopuściły się naruszeń dotyczących tego, że wykresówki nie zawierały wpisów: imienia lub nazwiska kierowcy, miejsca lub daty początkowej użytkowania wykresówki, miejsca lub daty końcowej użytkowania wykresówki, jednocześnie wprost wskazując, że brak pełnego materiału dowodowego w sprawie nie pozwala mu odnieść się do naruszeń w tym zakresie wobec kierowcy M. S., co stanowi naruszenie art. 77 k.p.a. i art. 136 k.p.a.

W odpowiedzi na te zarzuty organ podtrzymał swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę według powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W ocenie Sądu, organ nie naruszył przepisów prawa, tak przepisów postępowania jak i prawa materialnego. Tym samym zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r. utrzymując w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nie narusza prawa.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż obowiązkiem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w postępowaniu odwoławczym, była ponowna analiza całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jego istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Wypływa stąd obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Decyzja organu II instancji jest aktem stosowania prawa takim samym jak decyzja organu I instancji.

Zdaniem Sądu ustalenia dokonane przez organ odwoławczy są prawidłowe.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, zawartym w piśmie procesowym złożonym na rozprawie, organ rozstrzygnął w przedmiocie naruszeń dotyczących wykresówek kierowcy M. S., które nie zawierały przepisowych wpisów imienia lub nazwiska kierowcy, miejsca lub początkowej daty używania wykresówki, miejsca lub daty końcowej używania wykresówki. Organ odwoławczy stwierdził, że w zakresie tych naruszeń brak pełnego materiału dowodowego w sprawie. Postępowanie w tym zakresie jest, zdaniem organu, bezprzedmiotowe. Oznacza to, iż organ nie stwierdził ich wystąpienia. Nie objął ich sumą kary. Biorąc pod uwagę fakt, iż ilość pozostałych naruszeń i wysokość przysługujących za nie kar pieniężnych przekracza kwotę 30000.00 złotych decyzja odpowiada treści art. 138 k.p.a.

Organ odwoławczy dokonał także weryfikacji naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny i za każdą rozpoczętą godzinę odnośnie kierowcy M. S. w dniu 21 i 22 listopada 2008 r. i w związku z tym uznał za zasadną karę za powyższe naruszenie w wysokości 1000.00 złotych (organ I instancji wymierzył karą 1700.00 złotych. Przyjął także, że za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne należy obciążyć przedsiębiorcę karą w wysokości 500.00 złotych (organ I instancji wymierzył karę 500.00 złotych.

Po powyższych weryfikacjach suma kar wyniosła 31150.00 złotych.

Wobec tego, że suma kar podczas jednej kontroli w przedsiębiorstwie nie może przekroczyć 30000.00 złotych decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji odpowiada prawu.

Odnoszą się do zarzutów podnoszonych w skardze Sąd stwierdza, za wszystkie były przedmiotem badania Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Organu II instancji odniósł się do nich w sposób wszechstronny i wyczerpujący. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ dokonał wszechstronnej analizy stanu faktycznego sprawy, wykazał się należytą starannością w jej rozpoznaniu. W zaskarżonej decyzji nastąpiło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ przedstawił też obszerną argumentację na poparcie zajętego stanowiska. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący. Poczynione przez organ ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Główny Inspektor Transportu Drogowego zastosował właściwe normy prawa materialnego. Nie budzi też wątpliwości sądu ich interpretacja, dokonana przez organ.

Odnosząc się do zarzutu niezastosowania art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, to zgodzić się należy z organem, iż w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do ich zastosowania.

Istotnie ustawa o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874), w brzmieniu z daty wydania decyzji przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, przewiduje możliwość uwolnienia podmiotu wykonującego przewóz od odpowiedzialności za powstanie naruszenia, jeżeli zostanie stwierdzone, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł on przewidzieć – art. 93 ust. 1 pkt 7 ustawy lub jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że nie miał on wpływu na powstanie naruszenia – art. 92a ust. 4 ustawy. Nie oznacza to jednak, że to organ sam powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w tym zakresie ciężar udowodnienia spoczywa w tym przypadku na przedsiębiorcy.

Okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenia kierowcy pojazdu. Skarżący powinien więc przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami tychże przepisów, a mianowicie, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 czerwca 2009 r. II GSK 989/08, które Sąd rozpoznający sprawę niniejszą podziela.

Podkreślić należy, że art. 92a ust. 4 ma zastosowanie jedynie w przypadku kontroli drogowej. Nie może więc mieć zastosowania w sprawie niniejszej. Wynika to z literalnego brzmienia art. 92a ustawy o transporcie drogowym. Organ nie miał więc obowiązku analizowania materiału dowodowego pod kątem zaistnienia przesłanek negatywnych określonych w art. 92a ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, jak również rozważania zastosowania art. 92a ust. 4 ustawy.

Organ rozważył natomiast odpowiedzialność przedsiębiorcy w aspekcie art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym.

Sąd zgadza się z organem, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki przewidziane tym przepisem. Organ wnikliwie i szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko. Sąd podziela tę argumentację.

Wymaga podkreślenia jeszcze raz, że to na przedsiębiorcy spoczywa m. in. obowiązek, wynikający z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 sprawowania nadzoru nad zatrudnionymi kierowcami w zakresie przestrzegania przez nich przepisów regulujących czas pracy kierowców i właściwym użytkowaniem urządzenia rejestrującego. Samo przeszkolenie kierowcy i poinformowanie o obowiązujących przepisach prawa nie zwalnia przedsiębiorcy od obowiązku sprawowania nadzoru nad ich przestrzeganiem. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi m.in. w zakresie przestrzegania czasu pracy kierowców, takiego organizowania pracy kierowcom, aby nie dochodziło do naruszeń w zakresie czasu pracy kierowców. Brak stosowania przez przedsiębiorcę właściwych rozwiązań obciąża pracodawcę i nie jest żadnym usprawiedliwieniem. Pracodawca winien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu. Samo przeszkolenie nie wystarczy. Prawodawca wymienił tylko przykładowo niektóre z obowiązków pracodawcy. Są to: wydawanie odpowiednich poleceń kierowcy i przeprowadzanie regularnych kontroli przestrzegania przepisów. Pozostałe działania podjęte przez przedsiębiorcę winny uwzględniać takie okoliczności jak rodzaj przewożonego towaru, liczbę kierowców, którymi się posługuje przy wykonywaniu przewozu, ilość pojazdów samochodowych, długość trasy przejazdu. Zdaniem Sądu w dyspozycji art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym nie mieszczą się takie sytuacje, które są wynikiem zachowania kierowcy, ale które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie dyscyplinowania osób wykonujących na rzecz przedsiębiorcy usługi kierowania pojazdem. Przepis art. 93 ust. 7 ustawy statuuje odpowiedzialność obiektywną, zmuszającą stronę postępowania administracyjnego nie tylko do przedsięwzięcia wszelkich niezbędnych środków, ale i bezpośredniej przyczyny powstałych naruszeń. Nie wystarczy zatem wykazanie braku winy, lecz wymagane jest pozytywne udowodnienie podjęcia wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia naruszenia prawa.

Z powyższych względów zgodzić się należy z organem, że przesłuchanie kierowców na okoliczność udzielonych pouczeń przez pracodawcę było niecelowe i nie miało wpływu na wynik sprawy.

Stanowisko strony jakoby obowiązkiem organu było poszukiwanie dowodów dla uwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności jest nieuprawnione. To skarżący winien przedłożyć dowody na okoliczność objętą hipotezą normy art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym.

Zdaniem Sądu organ prawidłowo przeanalizował dane zawarte w tarczach tachografu. Dał temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Wykresówka jest podstawowym dokumentem stanowiącym podstawę prawidłowości postępowania w zakresie przestrzegania norm czasu pracy. To na odwrocie tarczy tachografu należy dokonywać stosownych adnotacji o odstępstwach od przepisów regulujących czas pracy kierowców. Przedsiębiorca natomiast, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości winien dopilnować, aby ten obowiązek został zrealizowany, ewentualnie zażądać od pracownika wyjaśnień. W przedmiotowej sprawie, kierowcy, w żadnym stwierdzonym wypadku nie wskazywali na wykresówkach powodów odstępstw od przestrzegania norm socjalnych.

Nie budzi wątpliwości Sądu nałożona kara pieniężna za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowców na badania lekarskie. Przepisy regulujące tę materię są jasne. Wymagają, aby kierowca wykonujący przewóz drogowy legitymował się dokumentem potwierdzającym brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (art. 39j i 39 k Ustawy o transporcie drogowy). Brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy nie jest tożsamym z brakiem przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi. Obaj kierowcy posiadali jedynie zaświadczenia o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi. Wynika to w sposób niebudzący wątpliwości z dokumentów zawartych w aktach postępowania administracyjnego. Wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wiceprezesa spółki na okoliczność pomyłek zawartych w zaświadczeniach był, zdaniem Sądu, nieuzasadniony.

Odnosząc się do zarzutu, przedstawionego w piśmie procesowym, dotyczącego niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności a dotyczących: zbyt długiego zapisywania wykresówek, nieuzasadnionego użycia kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy Sąd stwierdza, iż są to uchybienia o charakterze oczywistych omyłek. Przedmiotem analizy organów były konkretne wykresówki. Analiza wskazanych dat i odnoszących się do nich godzin włożenia i wyjęcia wykresówek, ich porównanie z protokołem pobrania dowodzi, iż doszło jedynie do omyłki pisarskiej. Także fakt nieprecyzyjnego wskazania godzin, w których doszło do zbyt długiego zapisu wykresówki nie ma wpływu na wynik spraw. Nie budzi wątpliwości, że wykresówki kierowców M. S. i S. P. zostały przerysowane tj. pozostawały w urządzeniu rejestrującym przez ponad 24 godziny.

Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargę oddalił z braku uzasadnionych podstaw.