Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 43/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2020-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.201 par.1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 marca 2020 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez A sp. z o.o. sp. k. w [...] (dalej wskazywanej także jako skarżąca, Spółka, strona) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej: SKO, Kolegium, organ) z dnia 29 listopada 2019 r., którym organ, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. - dalej jako op) utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 27 września 2019 r. odmawiające zawieszenia postępowania podatkowego prowadzonego wobec Spółki w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2017 r.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny.

Decyzją z dnia 20 marca 2019 r. Burmistrz Paczkowa określił Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości na rok 2017 w wysokości 744.853 zł. przyjmując do opodatkowania m.in. budowle (elektrownie wiatrowe) o wartości 37.242.650,88 zł, uznając, że opodatkowaniu podlega cała elektrownia wiatrowa, w tym także jej elementy techniczne.

Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie, w którym to , powołując się na art. 97 § 1 pkt 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, wniosła także o zawieszenie postępowania podatkowego do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej TSUE) sprawy C-727/17 dotyczącej zgodności przepisów ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie zgodności z prawem unijnym zwartych w niej regulacji odnoszących się do elektrowni wiatrowych.

Postanowieniem z dnia 27 września 2019 r. Kolegium odmówiło zawieszenia postępowania podatkowego, uznając, że okoliczność, na którą powołuje się Spółka, tj. wystąpienie przez WSA w Kielcach z pytaniem do TSUE nie stanowi zagadnienia wstępnego i pozostanie obojętne dla problemu określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości. Tym samym nie zachodzi przesłanka z art. 201 § 1 pkt 2 op, której wystąpienie skutkowałoby obligatoryjnym zawieszeniem postępowania podatkowego.

W złożonym zażaleniu pełnomocnik Spółki zakwestionował stanowisko organu, że wystąpienie do TSUE z w/w pytaniem prejudycjalnym nie stanowi zagadnienia wstępnego w niniejszej sprawie Według strony, normy prawne będące przedmiotem tego pytania prejudycjalnego mają zastosowanie również w niniejszej sprawie, albowiem ustawa podatkowa zawiera w spornej kwestii elektrowni wiatrowych podwójne odesłanie, wpierw do norm prawa budowlanego, a dalszej kolejności do ustawy o inwestycjach, a te ostatnie regulacje stanowić maja przedmiot oceny TSUE, co do ich zgodności z normami prawa unijnego. Powyższe - w ocenie pełnomocnika - powoduje konieczność zawieszenia postępowania w sprawie.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia Spółki Kolegium nie znalazło podstaw do uwzględnienia podniesionych w nim zarzutów i wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 29 listopada 2019 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie wydane w I instancji.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 op, organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zdaniem organu, z zagadnieniem wstępnym mamy do czynienia wtedy, gdy podjęcie uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd jest niezbędne do rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w tej konkretnej sprawie, przy czym związek ten musi mieć charakter bezpośredni. Istnienie zagadnienia wstępnego wiąże się więc z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie toczącej się sprawy. Natomiast jeżeli zagadnienie wstępne ma jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, to nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu w/w przepisu i nie powoduje obowiązku zawieszenia postępowania.

Dalej organ zaznaczył, że w myśl art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), Trybunał Sprawiedliwości UE jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym o wykładni Traktatów oraz o ważności i wykładni aktów przyjętych przez instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii. Odwołując się do poglądów orzecznictwa (wyrok NSA z 26 stycznia 2018 r. sygn. akt I GSK 49/16) organ wskazał, że wystąpienie przez sąd krajowy z pytaniem prawnym do TSUE nie jest traktowane jako zagadnienie wstępne, w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 op.

W konkluzji organ stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, gdyż wydanie decyzji w sprawie określenia Spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2017 nie jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Tym samym w sprawie nie zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania, wynikająca z art. 201 § 1 pkt 2 op.

W skardze na powyższe postanowienie pełnomocnik Spółki, domagając się jego uchylenia wraz z poprzedzającym go postanowieniem pierwszoinstancyjnym, podniósł zarzuty naruszenia:

- art. 201 §1 pkt 2 op w zw. z art. 267 TFUE, wskutek przyjęcia, że pytania prejudycjalne związane z wykładnią przepisów prawa unijnego nie są zagadnieniami wstępnymi, na gruncie niniejszego postępowania, a ich załatwienie nie rzutuje na treść samego rozstrzygnięcie. Według strony, organ nie przedstawił w tym zakresie pełnej i własnej oceny prawnej. Pominął przy tym fakt bezpośredniego powiązania problematyki występującej w postępowaniu przed TSUE dotyczącej obowiązku uprzedniej notyfikacji przepisów o charakterze technicznym przez Komisję Europejską (dalej jako KE), z problematyką polegającą na stosowaniu w niniejszej sprawie przepisów prawa mających wpływ na sposób opodatkowania elektrowni wiatrowych. Kwestia ta została zupełnie pominięta, gdyż nie zwrócono uwagi na ewentualne konsekwencje związane z uznaniem, że brak notyfikacji wspomnianych przepisów technicznych będzie równoznaczna z ich bezskutecznością względem skarżącej, a co za tym idzie będzie to miało bezpośredni wpływ kształt zaskarżonej decyzji podatkowej.

- art. 217 § 2 oraz art. 124 op, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na tym, że Kolegium , pomimo tego , że skarżąca w zażaleniu jasno wyartykułowała jakie zarzuty podnosi względem konstrukcji przedmiotu opodatkowania , w zaskarżonym postanowieniu nie podało jaka jest jego ocena w tej kwestii, albo dlaczego ocena skarżącej jest nieprawidłowa. Brak jest także rozważań z jakich przyczyn problematyka z obu postępowań , obecnego odwoławczego i postępowania przed TSUE się nie pokrywają. W tej sytuacji według pełnomocnika strony, skoro nie jest znane rozumowania jakie doprowadziło organ do wydania zaskarżonego postanowienia to utrudniona jest też jego kontrola sądowoadministracyjna.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej jako: [ppsa], uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaznaczyć także należy, że sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ppsa sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej zasad, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że rozstrzygnięcie to nie narusza przepisów prawa, a zatem brak było podstaw do wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Przedmiotem sporu między stronami jest kwestia zasadności odmowy zawieszenia postępowania prowadzonego wobec Spółki w sprawie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2017 r.

Skarżąca, występując z wnioskiem o zawieszenie przedmiotowego postępowania, jako podstawę swego żądania wskazała art. 201 § 1 pkt 2 op, uznając, że prawidłowe określenie jej wymiaru podatku od nieruchomości uzależnione jest od uprzedniego rozpatrzenia sprawy zawisłej przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej nr C-727/17, dotyczącej zgodności przepisów ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych z prawem wspólnotowym.

Odmienne stanowisko zajął natomiast organ podatkowy, stwierdzając, że postępowanie przed TSUE dotyczące oceny zgodności krajowych regulacji państwa członkowskiego z przepisami prawa unijnymi nie jest zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 op.

Zgodnie z w/w przepisem organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Przesłanka obligatoryjnego zawieszenia postępowania wskazana w art. 201 § 1 pkt 2 op dotyczy zatem takiej sytuacji, gdy wydanie rozstrzygnięcia w konkretnej, jeszcze nie zakończonej sprawie, pozostaje w ścisłym związku z nierozstrzygniętym jeszcze zagadnieniem wstępnym. Pod pojęciem zagadnienia wstępnego należy przy tym rozumieć taką sytuację, gdy wydanie orzeczenia merytorycznego w rozpoznanej przez organ podatkowy sprawie zależy wprost od wydania innego orzeczenia merytorycznego przez inny organ lub sąd w przedmiocie stanowiącym kwestię wstępną dla rozpoznawanej sprawy. Chodzi tu zatem o dwie sprawy pozostające ze sobą w tak ścisłym związku, że wydanie decyzji w sprawie podatkowej jest uzależnione od przesądzenia pewnej kwestii, na przykład przesądzenia przez sąd powszechny kwestii statusu spadkobiercy w postępowaniu o stwierdzenie nabycia spadku dla postępowania w przedmiocie podatku od spadków i darowizn, czy ustalenia istnienia umowy nabycia samochodu dla postępowania w przedmiocie podatku od czynności prawnych.

Podkreślić należy, że w art. 201 § 1 pkt 2 op użyto sformułowania "jest uzależnione". Jeśli coś zależy od danej sytuacji, to ona decyduje o tym lub ma na to decydujący wpływ (Inny Słownik Języka Polskiego, praca zbiorowa pod red. M. Bańki, Wydawnictwo PWN, Warszawa 2000, Tom P-Ż, s. 1231). Nie chodzi przy tym o jakikolwiek wpływ, ale o wpływ przewidziany prawem. Związek pomiędzy sprawą rozpatrywaną w postępowaniu podatkowym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego polegać powinien na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi obligatoryjną podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Oznacza to, że przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy organ rozpatrujący i orzekający w sprawie nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania głównego. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania podatkowego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. W orzecznictwie wskazuje się, że jeżeli "zagadnienie wstępne" wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego. Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego "zagadnienia" nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego (np. wyrok NSA z 22 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1891/11, dostępne, podobnie jak inne przywoływane w tym uzasadnieniu orzeczenia, na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc te rozważania do stanu faktycznego sprawy niniejszej przypomnieć należy, że skarżąca konieczność zawieszenia postępowania podatkowego prowadzonego w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2017 r. uzasadniała tym, że zachodzi bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy między rozstrzygnięciem sprawy podatkowej a udzieleniem przez TSUE odpowiedzi na pytania prejudycjalne skierowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w dniu 29 grudnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 337/17 o treści:

1) czy przepis art. 1 ust. 1 lit. f) Dyrektywy (UE) nr 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (ujednolicenie) - Dz. U.UE L. 2015.241.1, należy interpretować w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 5 ust. 1 wymienionej dyrektywy, należy przepis ustawowy, który wprowadza ograniczenie lokalizowania elektrowni wiatrowych poprzez takie ustanowienie minimalnej odległości ich usytuowania od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, że ma być ona równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowych mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami;

2) czy przepis art. 15 ust. 2 lit. a) Dyrektywy nr 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz.U.UE.L. 2006.376.36) powinien być interpretowany w ten sposób, że do przepisów, które uzależniają podejmowanie lub prowadzenie działalności usługowej od terytorialnego ograniczenia zwłaszcza w postaci limitów ustalonych w związku z minimalną odległością geograficzną pomiędzy usługodawcami, o których państwo członkowskie powiadamia Komisję, zgodnie z art. 15 ust. 7 wymienionej dyrektywy, należy przepis ustawowy, który wprowadza ograniczenie lokalizowania elektrowni wiatrowych poprzez takie ustanowienie minimalnej odległości ich usytuowania od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, że ma być ona równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowych mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami;

3) czy przepisy art. 3 ust. 1 akapit 1 i art. 13 ust. 1 akapit 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U.UE.L. 2009.140.1 ze zmianami), należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu prawa krajowego, które wprowadza ograniczenie lokalizowania elektrowni wiatrowych poprzez takie ustanowienie minimalnej odległości ich usytuowania od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, że ma być ona równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami."

Odnosząc się do zarzutów skargi podniesionych w niniejszej sprawie na gruncie stosowania przez organy podatkowe art. 201 § 1 pkt 2 op, Sąd w składzie orzekającym w sprawie nie podziela stanowiska skarżącej, że pomiędzy zawisłym postępowaniem odwoławczym dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości a postępowaniem przed TSUE dotyczącym ww. pytania prejudycjalnego występuje zależność tego rodzaju, że brak rozstrzygnięcia postępowania przed TSUE czyni niemożliwym przeprowadzenie i zakończenie postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2017 r. Wyjaśnienia wymaga w tym miejscu , że na gruncie analizowanego unormowania art. 201 § 1 pkt 2 op w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone zostało jednolite stanowisko, które skład orzekający w pełni podziela, że zawisłość przed TSUE sprawy zgodności ustawowego unormowania podatkowego z przepisami prawa wspólnotowego nie powoduje obowiązku zawieszenia przez organ podatkowy postępowania podatkowego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 op, gdyż nie jest to bowiem okoliczność stanowiąca zagadnienie wstępne w rozumieniu tego przepisu (zob. wyroki NSA z 26 stycznia 2018 r., sygn. akt I GSK 49/16, z 18 listopada 2016 r., sygn. akt I GSK 102/15. z 23 września 2016 r., sygn. akt II GSK 1428/15, wyrok WSA w Szczecinie z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I SA/Sz 14/06). Jak trafnie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 17 listopada 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 955/14, zależności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy podatkowej nie można utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji podatkowej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści. Zatem organ zawiesza postępowanie administracyjne jedynie wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie będzie w ogóle możliwe. Nie mają więc charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 op ustalenia, które zachowując wpływ na rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji, wykazują jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Stąd brak jest prejudycjalnego charakteru postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości UE względem postępowania podatkowego. Podobnie wypowiedział się WSA w Szczecinie w wyroku z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I SA/Sz 14/06, wskazując, że postępowanie przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości co do oceny zgodności ustawowego unormowania podatkowego z przepisami prawa wspólnotowego, wyjaśnianie wątpliwości prawnych, interpretacja prawa nie jest zagadnieniem wstępnym, o którym stanowi art. 201 § 1 pkt 2 op. Dokonanie interpretacji nie stanowi kwestii prejudycjalnej, tzn. wywierającej wpływ na postępowanie podatkowe, po pierwsze, dlatego że nie mamy w tym przypadku do czynienia z rozstrzyganiem. Interpretacja nie polega przecież na rozstrzyganiu, lecz "jedynie" na zajmowaniu stanowiska w kwestii wykładni przepisu wywołującego problemy interpretacyjne.

W ocenie Sądu, nie wnikając w to, czy pytania zadane przez WSA w Kielcach dotyczące zgodności przepisów ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych z prawem wspólnotowym będą miały zastosowanie w sprawie podatkowej (w kontekście problematyki obowiązku uprzedniej notyfikacji przepisów o charakterze technicznym przez Komisję Europejską) – stwierdzić należy, że postępowanie przed TSUE, co do oceny zgodności unormowania krajowego przepisami prawa unijnego, nie stanowi generalnie kwestii prejudycjalnej tzn. wywierającej bezpośredni wpływ na postępowanie podatkowe (tu: w zakresie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r.). Wbrew bowiem przekonaniu skarżącej fakt wystąpienia przez WSA w Kielcach, na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do TSUE z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni przepisów prawa unijnego nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 op. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego musi bowiem zależeć rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w ogóle, a nie wydanie decyzji o treści oczekiwanej przez stronę. Możliwość zawieszenia postępowania zachodzi tylko wówczas, kiedy bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie będzie możliwe. Wbrew przekonaniu skarżącej, uzyskanie odpowiedzi przez WSA w Kielcach na w/w pytania prejudycjalne nie ma charakteru bezpośredniego wpływu dla prowadzonego obecnie wobec Spółki postępowania podatkowego. Kolegium może bowiem rozstrzygnąć sprawę w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. samodzielnie interpretując przepisy prawa. Wystąpienie przez WSA w Kielcach z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni przepisów prawa unijnego do TSUE nie powoduje, że przepisy prawa, których pytania dotyczą przestają obowiązywać. Zatem same tylko wątpliwości, dotyczące zgodności przepisów prawa krajowego z prawem wspólnotowym nie stanowią uzasadnionej przesłanki do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie tej kwestii w innym postępowaniu niż prowadzone lub w innej, choćby tożsamej sprawie, stanowi zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 op.

Ponadto zauważyć należy, że z omawianym uregulowaniem koresponduje bezpośrednio przepis art. 203 op, stanowiący, że organ podatkowy, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 201 § 1 pkt 2, wzywa równocześnie stronę do wystąpienia w oznaczonym terminie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu. Jeżeli zaś strona nie wystąpiła do właściwego organu lub sądu w wyznaczonym terminie, organ podatkowy z urzędu zwróci się do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego. Unormowanie to jednoznacznie precyzuje zatem prawa i obowiązki organu oraz stron postępowania podatkowego w sytuacji zawieszenia postępowania podatkowego z przyczyn określonych w art. 201 § 1 ust. 2 op. Ustawodawca nie przewidział jednak możliwości wystąpienia przez organ do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jak również nie powiązał możliwości zastosowania tej instytucji z oczekiwaniem na ogłoszenie orzeczenia Trybunału. Zaznaczyć również przyjdzie, że zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Z tego też względu zgodzić należy się z poglądem, że zawieszenie postępowania powinno mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych przez ustawodawcę, który wyczerpująco określił przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego w przepisach, których nie można interpretować z zastosowaniem wykładni rozszerzającej (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2005 r., II GSK 27/05).

Reasumując Sąd stwierdza, że organ podatkowy prawidłowo przyjął, iż w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 201 § 1 pkt 2 op, gdyż brak jest takiej zależności między rozstrzygnięciem pytania prawnego, a rozpatrzeniem i wydaniem decyzji w niniejszej sprawie, aby można było mówić o istnieniu zagadnienia wstępnego, w rozumieniu tego przepisu. Regulacja ta wymaga bowiem zależności bezpośredniej, ponieważ przemawia za tym istota instytucji zawieszenia postępowania, tj. instytucji tamującej bieg postępowania i opóźniającej rozstrzygnięcie sprawy. W przypadku natomiast skierowania na podstawie art. 267 TFUE do Trybunału Sprawiedliwości pytań prawnych taka bezpośrednia zależność na gruncie art. 201 § 1 pkt 2 op ( podkreślenie Sądu) nie zachodzi. Stąd też zawisłość przed TSUE sprawy zgodności ustawy krajowej z prawem wspólnotowym nie powoduje obowiązku zawieszenia przez organ postępowania podatkowego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 op. Postępowanie przed TSUE nie jest bowiem zagadnieniem wstępnym, a Trybunał nie jest innym organem lub sądem w rozumieniu omawianego przepisu. Tym samym Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 201§ 1 pkt 2 op w zw. z art. 267 TSUE.

W tym miejscu Sąd zwraca uwagę na odmienność podstaw zawieszenia postępowania z art. 201 § 1 pkt 2 op oraz art. art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, zgodnie z którym sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości. Określona w art. 201 § 1 pkt 2 op przesłanka obligatoryjnego zawieszenia postępowania podatkowego, różni się zasadniczo od podstawy zawieszenia postępowania sądowego, określonej w art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, gdyż nie obejmuje ona postępowania przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości.

Co więcej , analiza samego art. 125 § 1 pkt 1 ppsa wskazuje na odmienność podstawy zawieszenia postępowania sądowego jaką stanowi zależność rozstrzygnięcia sprawy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego ( podobnie jak to ma miejsce także w ramach przesłanek zawieszenia postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 op) od przesłanki toczącego się postępowania prejudycjalnego przed TSUE. Nie są to bowiem tożsame podstawy zawieszenia postępowania, jak zdaje się to uznawać pełnomocnik skarżącej uważając, że postępowanie przed TSUE stanowi zagadnienie wstępne, o którym stanowi art. 201 § 1 pkt 2 op.

Sąd nie podziela również zarzutów, że organ nie uzasadnił dostatecznie swego stanowiska i nie odniósł się do wszystkich podnoszonych przez skarżącą okoliczności. Zdaniem Sądu, Kolegium wystarczająco wyjaśniło przesłanki, którymi się kierowało, uznając, że rozstrzygnięcie TSUE nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego i w pełnym zakresie odniosło się do wszystkich okoliczności, mających istotny wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem rozpoznania organu była kwestia podstaw prawnych do zawieszenia postępowania z art. 201 § 1 pkt 2 op, stąd też, zdaniem Sądu, organ nie miał obowiązku odnoszenia się do wywodów strony w kwestii skutków ewentualnych nieprawidłowości w procesie uchwalania przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, tj. bez uprzedniej notyfikacji przepisów o charakterze technicznym, na przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wobec bowiem prawidłowej oceny organu, że rozstrzygnięcie TSUE nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego, gdyż przyszłe orzeczenie TSUE będzie miało jedynie pośredni związek i nie jest zależne od niego wydanie decyzji podatkowej, kwestie podnoszone przez stronę skarżącą pozostawały bez wpływu na wynik sprawy. Za nietrafne należy więc uznać zarzuty naruszenia art. 217 § 2 i art. 124 op.

W konsekwencji wobec nieuwzględnienia zarzutów skargi, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ppsa.