Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1637/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 151 par. 2, art. 156 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 10 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Marzenna Kosewska (spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi J. na decyzję Dyrektora ... Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu ...2014 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji dotyczącej przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych z naruszeniem prawa I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ..., II. zasądza od Dyrektora ...Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ... na rzecz skarżącego kwotę ... tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w X. postanowieniem z dnia 16 października 2006r. nr 04/2006 działając na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98 poz. 1076 późn. zm.).- dalej zwaną k.p.a. wznowił postępowanie zakończone własną decyzją ostateczną nr ... z dnia 18 lutego 2006r, którą to decyzję przyznał Y. płatność na 2005r. w łącznej wysokości 34161,64 złotych z tytułu:

- jednolitej płatności obszarowej w wysokości ...

- uzupełniającej płatności obszarowej w wysokości ... złotych do powierzchni, która wynosiła odpowiednio: 67,89 ha JPO, 66,89 ha UPO.

Decyzje o przyznaniu płatności na rok 2005 została doręczona stronie 2 marca 2006r.

Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego organ decyzją z dnia 14 maja 2014r. nr ... działając na podstawie 146 § 1, art. 158 § 2, w związku z art. 156 oraz 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267), oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.) oraz art. 138 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20.11.2004 r., str. 1 ze zm.), Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych schematów w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r., ze zm.) stwierdził, że decyzja ostateczna Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 18 lutego 2006r. została wydana z naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że postępowanie zostało wznowione z uwagi na ujawnienie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. W ocenie Kierownika zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie , że Y. nie prowadził działalności rolniczej na części gruntów deklarowanych do płatności na rok 2005.

W wniosku producent zadeklarował na działce ewidencyjnej nr 880, położonej w obrębie B., 42,99 ha żyto i mieszankę zbożową. Według danych ewidencyjnych powierzchnia całkowita działki nr.880 wynosi 42,99 ha, z czego 1,26 ha stanowią budynki. Wnioskodawca skorygował powierzchnię użytkowaną rolniczo na działce z 42,99 ha do i 41,00 ha (umniejszenie powierzchni w deklaracji oznaczonej jako działka rolna Y), co znajduje potwierdzenie w korekcie wniosku złożonej w dniu 6 grudnia 2005. Natomiast przesłuchany w charakterze strony w dniu 1 kwietnia 2014 r. oświadczył, że użytkował część działki ewidencyjnej nr 880, tj. powierzchnię 20,00 ha. Analiza dokumentów zgromadzonych w sprawie dowodzi, że na powierzchni 23,00 ha działki ewidencyjnej nr 880, prowadzona była uprawa wierzby, czego potwierdzeniem jest Oświadczenie Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej w T. z dnia 30 marca 2006 r. oraz Protokół z czynności kontrolnych przeprowadzonej w dniu 25 kwietnia 2006 r. w sprawie dopłaty z tytułu prowadzenia plantacji wierzby energetycznej (S. sp.) wykorzystywanej na cele energetyczne. W związku z powyższym Kierownik ustalił, że producent prowadził działalność rolniczą na części gruntów działki ewidencyjnej nr 880, tj. na powierzchni 18,73 ha.Natomiast nie prowadził działalności rolniczej na części gruntów deklarowanych do płatności na rok 2005, tj. na powierzchni 24,26 ha (działka rolna Y oraz część działki rolnej Z), Kierownik Biura Powiatowego w X. uznał, że łączna powierzchnia stwierdzona, na której była prowadzona działalność rolnicza w roku 2005 przez Y. wynosi:

-45,62 ha w ramach jednolitej płatności obszarowej

-44,62 ha w ramach uzupełniającej płatności obszarowej

Do powierzchni 24,26 ha zgodnie art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.) nie przysługuje producentowi jednolita płatność obszarowa oraz uzupełniająca płatność obszarowa.

Kierownik Biura Powiatowego w X. stwierdził, że decyzja ostateczna Nr ... o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych z dnia 18 lutego 2006 r., została wydana z naruszeniem prawa z uwagi na treść art. 146 §.1 k.p.a.

Następnie organ pierwszej instancji w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005 przez Y., producentowi odmówił przyznania płatności na rok 2005 z tytułu:

Jednolita Płatność Obszarowa - 2005 (kod EFOiGR: 050301020000002, krajowa pozycja budżetowa: 99999999999) i nałożył sankcję w wysokości 5458,50 zł, która będzie potrącana z płatności pomocy, do której producent rolny jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności.

Uzupełniająca Płatność Obszarowa - inne - 2005 (kod EFOiGR: 050404000000402, krajowa pozycja budżetowa: 00003301038) i nałożył sankcję w wysokości 6849,81 zł, która będzie potrącana z płatności pomocy, do której producent rolny jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności.

Kierownik wyjaśnił ,że podstawę zastosowania sankcji stanowi: art. 51 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych schematów w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r., str. 18 ze zm.): jeżeli "obszar zadeklarowany przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5 niniejszego rozporządzenia o więcej niż 30%, pomoc, do której rolnik byłby uprawniony zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5 niniejszego rozporządzenia nie zostanie przyznana na dany rok kalendarzowy w ramach tych programów pomocowych. Jeśli różnica ta przekracza 50%, rolnik będzie również wyłączony z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 50 ust.3 do 5".

Po rozpatrzeniu odwołania Y. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), w związku z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. Nr 98 poz. 634 z późn. zm.), oraz na podstawie art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity Dz. U. z 25 października 2012r., poz. 1164, z pózn. zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji stanowił przepis art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz.U. z 2004r. Nr 6, poz. 40 ze zm.). Zgodnie z powołanym art. 2 ust. 1 wskazanej ustawy osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego, zwanej dalej "producentem rolnym", przysługują płatności na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, zwane dalej "gruntami rolnymi". Z kolei art. 2 ust. 2 ustawy stanowi, że warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, przy czym za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego.

Dokonując analizy zebranego materiału dowodowego Dyrektor uznał ,że oświadczenia odwołującego odnośnie spornej działki 880 i powierzchni przez niego użytkowanej ulegały modyfikacjom. Podkreślił , że w protokole Nr 10/2005 z dnia 19 kwietnia 2006r. Y. zeznał, iż był w 2005r. użytkownikiem działki ewidencyjnej 880 ,,(...)nasiona miałem swoje, użytkowałem grunty swoim sprzętem, rachunków za paliwo nie zbierałem. Konflikt na działce ewidencyjnej nr 880 mógł wyniknąć z tego, że po zebraniu plonów przeze mnie MEC wsadził tam nową uprawę tj. wierzbę." Tego dnia także wysiał zboże i mieszankę na omawianej działce pod koniec kwietnia, a zbioru dokonał "(...) koniec lipca początek sierpnia". Natomiast podczas wizyty w Biurze Powiatowym ARiMR w X.w dniu 1 kwietnia 2014r. oświadczył, że na działce ewidencyjnej nr 880 ,,(...)po prostu było obsiane żytem, czyli użytkowałem część działki tj. działkę rołną Z o powierzchni 20,00 ha, to była jednolita działka. Korzystałem z pomocy innych osób, na zasadzie pomocy koleżeńskiej. " [protokół Nr 0268-00000020163/14 z dnia 1 kwietnia 2014r.]. Zdaniem Dyrektora producent sam przyznał, iż uprawiał znacznie mniejszą powierzchnię na spornej działce niż tą, którą wskazał do płatności we wniosku z dnia 5 maja 2005r. Nadmienić należy także, że Strona na żadnym etapie postępowania nie wskazała świadków mogących potwierdzić Jego oświadczenia. W oświadczeniu Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko - Własnościowej w T. z dnia 30 marca 2006r. poinformowano, iż z 42,99ha na działce o identyfikatorze 880, 23 ha stanowią uprawę wierzby. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w raporcie z kontroli na miejscu, w którym kontrolerzy odnotowali "(...) w północnej części działki stwierdziliśmy wierzbę energetyczną dwuletnią. Na pozostałej powierzchni stwierdziliśmy nasadzenia ubiegłoroczne z wiosny 2005r. " Istotnymi dowodami, w przedmiotowej sprawie są również: porozumienie z dnia 21 sierpnia 2003r., z którego wynika, że "(...) MEC T. wyraża jednocześnie zgodę na wykorzystywanie w celu uprawy w sezonie 2003/2004 (do miesiąca września 2004r. po zbiorach) gruntów w miejscowości B. należących do MEC, na powierzchni 20 ha, w zamian za obniżenie ceny glebogryzarki o 50% tj. do kwoty ... PLN, którą to kwotę MEC ureguluje do dnia 2003-09-10. "jak również umowa nr ... z dnia 17 stycznia 2005r. zawarta pomiędzy Spółdzielnią Mieszkaniową Lokatorsko-Własnościową a Z. na okoliczność wykonania między innymi nasadzeń "(...) w ilości 20.000 szt/ha plantacji na terenie B. (20 ha) i Wrzącej (20 ha)."

W ocenie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu rozstrzygnięcie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w X.z dnia 14 maja 2014r. jest prawidłowe i znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym.

Organ odwoławczy wyjaśnił ,że zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w przypadku ujawnienia się wadliwości postępowania określonej w art. 145 § 1 lub 145a Kpa, istnieje możliwość ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzja ostateczna. Stosownie jednak do art. 146 § 1 Kpa, uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Kpa nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz 145a Kpa, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 5 lat. Z kolei w myśl art. 151 § 2 jeżeli organ nie może uchylić decyzji z powodu wystąpienia przesłanek z art. 146 Kpa (m.in. upływ terminów) - wówczas wydaje decyzję stwierdzającą niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Y. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji; Zarzucił naruszenie art. 7 kpa poprzez zaniechanie działań mających na celu wyjaśnienie okoliczności istotnych dla sprawy, jeszcze na etapie składania wniosku o dopłaty przez skarżącego oraz w trakcie dalszego postępowania w sprawie, art. 8 kpa poprzez podjęte przez ARiMR działania - powodujące podważenie zaufania skarżącego do organów państwa, w szczególności rozpatrzenie i włączenie do akt sprawy protokołu z kontroli dokonanej w 2006 roku dopiero w roku 2014, i tym samym, nie przyczynienie się do jak najszybszego wyjaśnienia sprawy, art. 107 § 3 kpa wobec pominięcia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów podawanych przez stronę a w szczególności faktu, że skarżący mimo umowy z MEC, że będzie użytkował działkę 880 w całości, nie miał wpływa na działania właściciela, które nastąpiły po złożeniu wniosku o dopłaty,błędną wykładnię art. 51 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego sysiemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.U.UE L z dnia 30 kwietnia 2004 r.) i przyjęcie przez organ, że skarżący świadomie złożył deklarację co do wielkości obszaru objętego dopłatą to jest celowo zawyżył ten obszar w celu pozyskania nienależnych, dopłat, oraz nie zastosowanie przez organ art. 68 rozporządzenia Komisji nr 7796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1702/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.U.UE L z dnia 30 kwietnia 2004 :/,- wobec skarżącego i nie nakładanie sankcji na skarżącego, w sytuacji, gdy to właściciel spornej działki dokonał bez porozumienia ze skarżącym obsadzenia części działki nr 880 wierzbą energetyczną, mimo istnienia podstaw tego przepisu wobec skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć z innych względów niż w niej wskazane.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną , z zastrzeżeniem art. 57 a. Z powyższej regulacji wynika, że sądowa kontrola zaskarżonego aktu administracyjnego jest dokonywana według kryterium legalności, przy czym sąd administracyjny w granicach danej sprawy bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, choćby nie były one podniesione w skardze. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie w powyżej określonych granicach, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz ją poprzedzająca decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w X. z dnia 14 maja 2014 r. zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa – przepisu art. 151 § 2 k.p.a. – w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które jednocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące" decyduje ocena skutków społeczno – gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. wyroki NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09 i z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 190/12, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt III SA/Ol 499/10 opublikowane w bazie orzeczeń NSA).

Decyzja jest wydana z rażącym naruszeniem prawa wówczas, kiedy naruszono przepis prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu (por. J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz wyd. CH Beck Warszawa 1998 r., str. 843).

Zatem cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie.

Jak wynika z treści sentencji decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 14 maja 2014 r. organ ten stwierdził, że decyzja wydania w dniu 18 lutego 2006 r. nr 0268-2005-000002579 w sprawie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych została wydana z naruszeniem prawa. Rozstrzygnięcie to wynikało z prawidłowo poczynionych przez organ w toku postępowania wznowieniowego ustalenia, że od daty doręczenia stronie ostatecznej decyzji z dnia 18 lutego 2006 r. upłynęło 5 lat, to zgodnie z treścią art. 151 § 2 k.p.a., w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 – uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3 – 8 nie może nastąpić jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat – organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Istotą decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa jest to, że decyzja ta nie eliminuje z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ostatecznej, która nadal kształtuje stosunek prawny. Stanowi ona podstawę do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym przed sądem powszechnym i na zasadach określonych prawem cywilnym.

Oznacza to, że uprawnienia i obowiązki związane z przyznanymi Y. płatnościami bezpośrednimi do gruntów rolnych na rok 2005 kształtuje nadal funkcjonująca w obrocie prawnym decyzja ostateczna Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 18 lutego 2006 r. Niedopuszczalne było zatem zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia 14 września 2014 r. ponowne rozstrzygnięcie przez organ co do zasady i wysokości o przyznaniu płatności przysługującej stronie w odniesieniu do ustaleń poczynionych w toku postępowania wznowieniowego i orzeczenie o odmowie przyznania płatności i nałożeniu sankcji.

W konsekwencji decyzja zaskarżona, którą Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszej instancji obarczona też jest wadą prawną opisaną powyżej, dając podstawy do stwierdzenia jej nieważności.

Z uwagi na podstawy prawne rozstrzygnięcia i przedstawioną ocenę prawną Sąd nie dokonał oceny zasadności zarzutów podniesionych w skardze, albowiem ich ocena byłaby przedwczesna.

Rozpoznając sprawę organy winny uwzględnić przedstawione w uzasadnieniu rozważania prawne.

Wobec powyższego Sąd orzekł w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art.135 p.p.s.a.

O kosztach postępowania rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie art. 200 p.p.s.a.