Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1045/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19 § 1, art. 26 § 1, art. 27, art. 29, art. 32, art. 33 § 1, art. 59 § 1-2
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute, sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi R. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. (dalej zwany "Naczelnikiem US") w toku prowadzonego, na podstawie wystawionych wobec R. G. (dalej zwany "Stroną" lub "Skarżącym") oraz M. G. jako małżonki Strony własnych tytułów wykonawczych z dnia [...] marca 2019 r. od nr [...] do nr [...], obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za 01-12/2014, wynikające z decyzji Naczelnika US z dnia [...] grudnia 2018 r., w kwocie należności głównej [...] zł oraz odsetek na dzień wystawienia tytułów wykonawczych w kwocie [...] zł, postępowania egzekucyjnego celem wyegzekwowania należności objętych ww. tytułami wykonawczymi zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2019 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego Skarżącego i jego małżonki w S. [...] S.A. Niniejsze zawiadomienie doręczono Stronie wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych w dniu 7 sierpnia 2019 r., małżonce Skarżącego w dniu 29 sierpnia 2019 r., z kolei dłużnik zajętej wierzytelności odebrał zawiadomienie o zajęciu w dniu 23 lipca 2019 r. Ww. bank w odpowiedzi na zajęcie poinformował Naczelnika US o przeszkodzie w realizacji zajęcia z uwagi na brak środków pozwalających na jego realizację.

Ponadto organ egzekucyjny w toku prowadzonej egzekucji podjął szereg czynności egzekucyjnych polegających na zajęciu rachunków bankowych, wśród których skuteczne okazały się zajęcia dokonane w P. [...] S.A., I. [...] S.A., Banku P. [...] S.A., Banku M. [...] S.A. oraz B. [...] S.A.

Skarżący pismem z dnia 8 maja 2019 r. złożył do Naczelnika US wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Naczelnika US z dnia [...] grudnia 2018 r. w sprawie ustalenia dodatkowego podatku od towarów i usług za 01-12/2014 wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej, w treści którego wniósł o uchylenie wszystkich tytułów egzekucyjnych ujawnionych w następczych działaniach ww. organu oraz wszystkich zajęć w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym.

W uzasadnieniu wskazał, iż wniosek o uchylenie tytułów egzekucyjnych wydanych w związku z decyzją Naczelnika US z dnia [...] grudnia 2018 r. jest konieczny i związany bezpośrednio z treścią decyzji skarżonej w trybie wznowieniowym. W jego ocenie decyzja skarbowa jest obarczona wadą tego rodzaju, która nie może stanowić podstawy egzekucji. W konsekwencji wniósł o uchylenie wszystkich zabezpieczeń w postępowaniu zabezpieczającym i egzekucyjnym, w związku z zaistniałą sytuacją, niezależną od strony postępowania, a która spowodowała negatywne konsekwencje dla prowadzonej przez Niego działalności gospodarczej.

Naczelnik US postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r., wydanym w trybie art. 157a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.; dalej "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 8 maja 2019 r. w części dotyczącej uchylenia wszystkich tytułów wykonawczych oraz wszystkich zajęć w postępowaniu zabezpieczającym, odmówił uchylenia zajęć zabezpieczających praw majątkowych stanowiących wierzytelność pieniężną z rachunków bankowych oraz z wynagrodzenia za pracę.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej zwany "Dyrektorem"), po rozpatrzeniu zażalenia z dnia [...] lipca 2019 r. na ww. postanowienie Naczelnika US z dnia [...] czerwca 2019 r., postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu nakazał, aby organ egzekucyjny przystępując do ponownego rozpatrzenia sprawy wezwał pełnomocnika w trybie art. 50 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: "K.p.a.") do złożenia stosownych wyjaśnień w zakresie określenia charakteru żądania zawartego we wniosku z dnia 8 maja 2019 r. na tle zaistniałej sytuacji procesowej Strony, a następnie w konsekwencji zaistniałych okoliczności wydał w sprawie stosowne rozstrzygnięcie.

Naczelnik US postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r., po rozpatrzeniu wniosku w części dotyczącej uchylenia wszystkich tytułów wykonawczych oraz wszystkich zajęć w postępowaniu egzekucyjnym, uznając że został on złożony w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] lipca 2018 r. o nr od [...] do [...], obejmujących należności z tytułu podatku dochodowego w wysokości 19% pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 01/2014 - 12/2014, wynikające z decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r. odmówił zwolnienia spod egzekucji zajętych wierzytelności z rachunków bankowych, innych wierzytelności pieniężnych i wynagrodzenia za pracę.

Dyrektor postanowieniem z dnia [...] października 2019 r., po rozpatrzeniu zażalenia z dnia [...] lipca 2019 r. na postanowienie Naczelnika US z dnia [...] czerwca 2019 r., uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, aby organ egzekucyjny przystępując do ponownego rozpatrzenia sprawy wezwał pełnomocnika w trybie art. 50 § 1 K.p.a. do złożenia stosownych wyjaśnień w zakresie określenia charakteru żądania zawartego we wniosku z dnia 8 maja 2019 r. na tle zaistniałej sytuacji procesowej Skarżącego, a następnie w konsekwencji zaistniałych okoliczności wydał w sprawie stosowne rozstrzygnięcie.

Naczelnik US pismem z dnia 31 października 2019 r. wezwał Stronę w trybie art. 50 § 1 K.p.a. do sprecyzowania żądania zawartego we wniosku z dnia 8 maja 2019 r. w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Jednocześnie pouczył Stronę, iż w przypadku braku sprecyzowania ww. wniosku w terminie 7 dni od jego otrzymania, zostanie on rozpatrzony jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego w zakresie podatku od towarów i usług za 01-12/2014.

Organ egzekucyjny, z uwagi na brak odpowiedzi na ww. wezwanie, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. umorzył postępowanie w sprawie wniosku o umorzenie postępowania zabezpieczającego jako bezprzedmiotowe.

Następnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r., wydanym na podstawie art. 59 § 1 pkt 2, § 3 i § 5 u.p.e.a., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 8 maja 2019 r. w części dotyczącej uchylenia wszystkich tytułów egzekucyjnych ujawnionych w następczych działaniach Naczelnika US oraz wszystkich zajęć w postępowaniu zabezpieczającym i w postępowaniu egzekucyjnym, odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] marca 2019 r. o nr od [...] do nr [...].

W uzasadnieniu odnosząc się do przesłanki nieistnienia obowiązku objętego przedmiotowymi tytułami wykonawczymi z dnia [...] marca 2019 r. wskazał, iż podstawę prowadzenia egzekucji stanowi decyzja Naczelnika US z dnia [...] grudnia 2018 r., która jest ostateczna i podlega wykonaniu. Ponadto zaznaczył, iż w przedmiotowej sprawie Naczelnik US postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. wznowił postępowanie podatkowe, a decyzją z dnia [...] września 2019 r. odmówił uchylenia w całości decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r., z uwagi na brak stwierdzenia istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 4 i pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm.; dalej "O.p."). Od decyzji z dnia [...] września 2019 r. wniesiono odwołanie do Dyrektora, które do chwili wydania przedmiotowego postanowienia nie zostało przez organ rozpoznane. Dodatkowo Naczelnik US postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. pozostawił bez rozpatrzenia wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2018 r., a postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. Dyrektor uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji w całości. W kontekście powyższego Naczelnik US stwierdził, iż na gruncie rozpatrywanej sprawy nie zaistniała przesłanka z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. skutkująca umorzeniem postępowania egzekucyjnego.

Skarżący zażaleniem z dnia [...] stycznia 2020 r., ww. postanowieniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na sprzecznym z zasadami logiki i doświadczenia życiowego wnioskowaniu polegającym na prowadzeniu administracyjnego postępowania egzekucyjnego wobec Strony i nieumorzeniu tego postępowania, podczas gdy została wszczęta procedura wznowienia postępowania, którego przedmiotem jest okoliczność, że decyzja skarbowa nie została doręczono ustanowionemu pełnomocnikowi w sprawie. W konsekwencji powyższego Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Dyrektor postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia [...] grudnia 2019 r.

W uzasadnieniu podzielając rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego zwrócił uwagę, iż Skarżący podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego upatruje w twierdzeniu, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w oparciu o decyzję Naczelnika US z dnia [...] grudnia 2018 r. obarczone jest wadą z uwagi na zaskarżenie tej decyzji przez Stronę w trybie wznowieniowym, co stanowi brak podstaw do prowadzenia egzekucji. W związku z tym podniósł, iż celem art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wskazującego na nieistnienie obowiązku jest ochrona zobowiązanego przed skutkami braku wymagalnego zobowiązania w obrocie prawnym. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że podstawą prawną obowiązku dochodzonego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] marca 2019 r. o nr od [...] do nr [...] jest decyzja Naczelnika US z dnia [...] grudnia 2018 r. określająca zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące 01-12/2014. Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma z dnia 17 stycznia 2019 r. Działu Podatków Dochodowych i Podatku od Towarów i Usług wynika, że decyzja Naczelnika US z dnia [...] grudnia 2018 r. została doręczona Stronie w trybie zastępczym w dniu 11 stycznia 2019 r. na podstawie art. 150 O.p. Ponadto zaznaczył, iż skoro ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż od przedmiotowej decyzji nie wniesiono odwołania, wobec czego decyzja ta jest decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji, istniejącą w obrocie prawnym, to tym samym nie można twierdzić, iż obowiązek określony w przedmiotowym tytule wykonawczym nie istnieje. Obowiązek wynikający z decyzji ostatecznej podlega wykonaniu. W kontekście powyższego wskazał, iż na gruncie rozpatrywanej sprawy nie zaistniała przesłanka z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. skutkująca umorzeniem postępowania egzekucyjnego.

Dyrektor odnosząc się do okoliczności podniesionej przez Skarżącego w treści zażalenia polegającej na twierdzeniu, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec niego powinno być umorzone, gdyż została wszczęta procedura wznowienia postępowania, wyjaśnił, iż z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż po rozpatrzeniu wniosku Strony z dnia 8 maja 2019 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Naczelnika US z dnia [...] grudnia 2018 r., Naczelnik US decyzją z dnia [...] września 2019 r. odmówił uchylenia w całości decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r. w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące 01-12/2014 r. oraz określenia kwoty podatku do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące 01-12/2014 r., z uwagi na niestwierdzenie istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 4 i 5 O.p. Od ww. decyzji z dnia [...] września 2019 r. Strona wniosła odwołanie do Dyrektora, które jest w trakcie rozpatrywania przed organem odwoławczym. Ponadto ze zgromadzonej dokumentacji w sprawie nie wynika, aby wstrzymano wykonanie decyzji Naczelnika US z dnia [...] grudnia 2018 r.

Wyjaśnił zarazem, iż podstawą prawną obowiązku dochodzonego w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym jest decyzja Naczelnika US z dnia [...] grudnia 2018 r. określająca zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące 01-12/2014, która jest decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji, istniejącą w obrocie prawnym.

W kontekście powyższego wskazał, iż wobec braku aktu prawnego uchylającego przedmiotową decyzję bądź stwierdzającego jej nieważność, nie można twierdzić, iż obowiązek określony w przedmiotowym tytule wykonawczym nie istnieje. Twierdząc, że obowiązek wynikający z decyzji ostatecznej podlega wykonaniu, nie znalazł podstaw do uwzględnienia argumentacji pełnomocnika.

Ponadto podkreślił, iż postępowanie egzekucyjne nie może być płaszczyzną służącą ponownej weryfikacji rozstrzygnięć wydawanych w postępowaniu podatkowym. Ewentualna wadliwość rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu podatkowym może i powinna być weryfikowana w ramach procedury określonej w O.p. Ostateczne zaś decyzje mogą być weryfikowane poprzez skargę skierowaną do sądu administracyjnego.

W skardze z 9 kwietnia 2020 r., Strona wnosząc o uchylenie powyższego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika US, orzeczenie co do istoty sprawy poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie:

art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów polegające na całkowitym pominięciu okoliczności, wszczęcia procedury wznowienia postępowania, którego następstwem może być stwierdzenie bezpodstawności egzekucji, zaś prowadzona egzekucja doprowadzi do powstania szkody;

art. 7 K.p.a. poprzez załatwienie sprawy z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela,

art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, podczas gdy organ powinien wydać rozstrzygnięcie reformacyjne bądź kasatoryjne,

art. 121, art. 122, art. 123, art. 124 i art. 193a O.p. poprzez wydanie postanowienia bez dogłębnej analizy stanu faktycznego i prawnego oraz zaniechanie wyciągnięcia wniosków procesowych z podniesionych zarzutów i przedłożonych argumentów dotyczących nieistnienia obowiązku podatkowego,

art. 145 § 2 O.p. z wz. z art. 212 O.p. poprzez przyjęcie, iż powstało zobowiązanie, które jest wymagalne i podlega egzekucji podczas, gdy wobec niedoręczenia decyzji określającej wysokość podatku zobowiązanie nie powstało,

błąd w ustaleniach faktycznych polegający na sprzecznym z zasadami logiki i doświadczenia życiowego wnioskowaniu, polegającym na stwierdzeniu, iż decyzja z dnia [...] grudnia 2018 r. w stanie faktycznym przedmiotowego postępowania może być podstawą egzekucji oraz decyzji o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, podczas gdy została wszczęta procedura wznowienia postępowania, której przedmiotem jest okoliczność, że decyzja skarbowa nie została doręczona pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie, a w konsekwencji nie sposób skarżonego postanowienia skontrolować.

Skarżący w uzasadnieniu nie zaakceptował sposobu procedowania organu związany z ukierunkowaniem jego działań, nie tylko wbrew procesowym aspektom O.p. w powiązaniu z K.p.a. (doręczenia decyzji), ale nade wszystko skutki, jakie niesie za sobą wadliwy sposób procedowania. W jego przekonaniu brak doręczenia decyzji wpłynął bezpośrednio na kompetencję strony w postępowaniu administracyjnoskarbowym i sądowoadministracyjnym tzn. pozbawił możliwości działania w odpowiednim czasie przewidzianym w normalnym toku instancyjnym.

Strona przedmiotowe postanowienie uznała za niezasadne, albowiem organ je wydający nie rozpoznał w sposób prawidłowy wniosku, gdyż przyjął, że decyzja z [...] grudnia 2018 r. jest decyzją ostateczną i istniejącą w obrocie prawnym, podczas gdy jak wskazuję się w doktrynie i orzecznictwie "doręczenie pisma tylko stronie, jeśli działa ona przez ustawowego przedstawiciela lub ustanowiła pełnomocnika, jest bezskuteczne."

Reasumując podniósł, iż decyzja z dnia [...] grudnia 2018 r. obarczona jest wadą albowiem nie została doręczona w sposób prawidłowy tj. pełnomocnikowi ustanowionemu przez Skarżącego, zatem wbrew twierdzeniom organu nie weszła do obrotu prawnego, a w konsekwencji nie może być podstawą do prowadzenia egzekucji, która to może doprowadzić do nieodwracalnych negatywnych dla Niego konsekwencji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i powtórzył przedstawione w nim argumenty. Zarzuty skargi uznał za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od dnia 15 sierpnia 2015 r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Badając legalność zaskarżonego postanowienia w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżony akt odpowiada prawu, zaś zarzuty skargi są bezpodstawne. Przedmiotem skargi wniesionej przez Skarżącego było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2020r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] grudnia 2019 r. o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Na wstępie Sąd "porządkowo" wyjaśnia, że zgodnie z art. 19 § 1 u. p. e. a. naczelnik urzędu skarbowego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. W myśl art. 26 § 1 u. p .e .a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Obligatoryjną treść tytułu wykonawczego wymienia art. 27 u.p.e.a. Zgodnie z art. 29 u.p.e.a, organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej - organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Wreszcie, zgodnie z art. 32 u.p.e.a. organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Istota sporu między stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia czy z uwagi na złożony przez Skarżącego wniosek w trybie wznowieniowym od ostatecznej w toku instancji decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] grudnia 2018r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące 01-12/2014 winien skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w oparciu o powyższą decyzję. Niezależnie od powyższego, z konstrukcji skargi i podniesionych zarzutów procesowych można wnioskować, iż Skarżący upatruje nieistnienie obowiązku objętego tytułami wykonawczymi w wadliwym, w jego ocenie, doręczeniu decyzji wymiarowej Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] grudnia 2018r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące 01-12/2014, która winna być doręczona pełnomocnikowi ustanowionemu w tej sprawie i dlatego nigdy nie weszła ona do obrotu prawnego, a zatem organ egzekucyjny powinien zbadać prawidłowość doręczenia decyzji wymiarowej będącej podstawą wystawienia egzekwowanego tytułu wykonawczego. Niezbadanie tej kwestii powoduje bowiem, że postępowanie egzekucyjne "obarczone jest wadą, z uwagi na brak podstaw do prowadzenia egzekucji". Przy tak zakreślonych granicach skargi w punkcie wyjścia dla dokonania merytorycznej oceny zarzutów przypomnieć należy, że prowadzenie egzekucji administracyjnej może być zwalczane przez zobowiązanego z wykorzystaniem instrumentu prawnego w postaci zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji (art. 33 § 1 u.p.e.a.) lub w postaci wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 u.p.e.a.). Ponieważ podstawy faktyczne, na jakich wymienione instrumenty prawne mogą być uruchamiane, w znacznym zakresie pokrywają się, przy czym zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji zobowiązany może wnieść tylko w terminie siedmiu dni od doręczenia odpisu tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.), a wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego w każdym czasie w toku tego postępowania, ten ostatni zasadniczo powinien odwoływać się do przesłanek wynikłych już w toku postępowania egzekucyjnego, a nie takich, które mogły stanowić podstawę zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji. Jedną z podstaw do obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego jest natomiast m.in. brak wymagalności obowiązku (art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Dodatkowo postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (art. 59 § 2 u.p.e.a.). Podkreślenia wymaga, że pojęcie "obowiązku" w rozumieniu art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. należy odnosić do tego obowiązku, który legł u podstaw wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a zatem obowiązku istniejącego, wymagalnego i jednocześnie, którego niewykonanie przez zobowiązanego doprowadziło do uruchomienia postępowania zmierzającego do jego wyegzekwowania na drodze przymusu administracyjnego. Okoliczność "istnienia obowiązku" lub jego wcześniejszego wykonania jest elementem obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Ponadto wymagalność obowiązku w rozumieniu art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. oznacza nic innego jak istnienie stanu, w którym zobowiązany powinien już wykonać ciążącą na nim skonkretyzowaną powinność, a mimo to trwa w opozycji do tej powinności (uchyla się od niej), a właściwe organy mają wobec takiej postawy zobowiązanego możność żądania przymusowego spełniania ciążącej na nim powinności. Natomiast w sytuacji braku decyzji nie można przez przymus administracyjny wymagać od strony wykonania czegoś bliżej nieokreślonego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 1469/07). Wymagalność obowiązku oznacza zatem, że nadszedł czas jego wykonania. Skonkretyzowanie powinności podlegającej egzekucji administracyjnej oznacza, że wynika ona z decyzji lub postanowienia, lub z innego dokumentu (tytułu wykonawczego, deklaracji, zeznania, zgłoszenia celnego, deklaracji rozliczeniowej, informacji o opłacie paliwowej, informacji o dopłatach) – (por. D.R. Kijowski. red. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II. LEX 2015. Komentarz do art. 59). Odnosząc powyższe rozważania do realiów rozstrzyganej sprawy, bezspornym jest, że podstawą prawną obowiązku dochodzonego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] marca 2019r. o nr od [...] do nr [...] jest decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] grudnia 2018r. określająca zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące 01-12/2014. Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma z dnia 17 stycznia 2019r. Działu Podatków Dochodowych i Podatku od Towarów i Usług wynika, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] grudnia 2018r. została doręczona Skarżącemu w trybie zastępczym w dniu 11 stycznia 2019r. na podstawie art. 150 Ordynacji podatkowej. Ponadto ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż od przedmiotowej decyzji nie wniesiono odwołania, wobec czego decyzja ta jest decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji, istniejącą w obrocie prawnym. W związku z powyższym stanem faktycznym, w ocenie Sądu, zaskarżony Organ prawidłowo uznał, że – wbrew twierdzeniu Skarżącego - nie można twierdzić, iż obowiązek określony w przedmiotowym tytule wykonawczym nie istnieje. Na gruncie rozpatrywanej sprawy nie zaistniała bowiem przesłanka z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. skutkująca umorzeniem postępowania egzekucyjnego, gdyż obowiązek wynikający z przywołanej decyzji ostatecznej podlegał wykonaniu. Konstatacji tej nie zmienia okoliczność, że - jak wynika z treści skargi - Skarżący zainicjował "procedurę wznowienia postępowania" (jak należy wnioskować – w zakresie tzw. decyzji "wymiarowej" tj. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] grudnia 2018r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące 01-12/2014), gdyż w momencie wszczęcia przez organ egzekucyjny postępowania egzekucyjnego, brak było podstaw do zastosowania art. 59 § 1 pkt 2 oraz § 4 u.p.e.a., gdyż egzekwowany obowiązek był wymagalny, nie został umorzony, ani nie wygasł z innego powodu lub nie istniał (art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Jednocześnie Sąd stwierdza, że kwestia prawidłowości doręczenia przywołanej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] grudnia 2018r. wykracza poza granice rozpoznawanej sprawy i dlatego też zarzut naruszenia przepisów postępowania w kontekście analizowanego art. 59 § 1 pkt. 2 u.p.e.a. poprzez "(...) wydanie postanowienia bez dogłębnej analizy stanu faktycznego i prawnego oraz zaniechania wyciągnięcia wniosków procesowych z podniesionych zarzutów i przedłożonych argumentów dotyczących nieistnienia obowiązku podatkowego" nie mógł być, w ocenie Sądu, uwzględniony. Jak słusznie bowiem zauważył Organ odwoławczy, postępowanie egzekucyjne nie może przekształcić się w postępowanie mające na celu ponowną weryfikację rozstrzygnięć wydawanych w postępowaniu podatkowym, gdyż ewentualna "wadliwość rozstrzygnięć" w postępowaniu podatkowym może i powinna być weryfikowana w ramach procedury określonej w Ordynacji podatkowej, co oznacza, że brak było podstaw do weryfikowania prawidłowości doręczenia wskazywanej przez Skarżącego prawomocnej decyzji organu I instancji, będącej podstawą prowadzenia egzekucji. Dodać jedynie można, że – jak zgodnie podnosi się w doktrynie i judykaturze (por.:L.Klat-Wertelecka: Umorzenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. [w]: System egzekucji administracyjnej. Red. J Niczyporuk, S. Fundowicz, J. Radwanowicz. Warszawa 2004, s. 278-279; P. Przybysz: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz. Warszawa 2006, s.199 oraz wyroki: WSA w Warszawie z dnia 4.08.2005 r., III SA/Wa 1016/05 – Legalis; wyrok NSA z dnia 7.05.2003 r., I SA/Wr 2282/00 – PP 2003/10/63) - skutki prawne decyzji, które były podstawą tytułu wykonawczego, a następnie stwierdzono ich nieważność są takie same, jak skutki prawne decyzji uchylonych. W obu przypadkach są to skutki ex tunc, co wynika zarówno z treści art. 59 § 1 pkt 2, jak i z treści art. 60 § 1 u.p.e.a. (przepisy te nie różnicują skutków prawnych decyzji uchylonych od skutków prawnych decyzji, których stwierdzono nieważność). Podkreślić jednak trzeba raz jeszcze, że na gruncie rozpoznawanej sprawy z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Odnosząc się odrębnie do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 7 i 8 k.p.a. oraz przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 121, 122, 123, 124 i 193a O.p. Sąd stwierdza, iż są one oczywiście chybione. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż w postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej, lecz na mocy art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Niemniej jednak można wywieść, że zasady wyrażone w art. 121, 122, 123. 124 O.p. posiadają swoje "odpowiedniki" w normach o których mowa w art. 8, 9, 10 oraz 80 K.p.a. Analizując w tym kontekście akta sprawy oraz zarzuty skargi, Sąd uznał, że na gruncie przedmiotowej sprawy Organy dochowały zasad przewidzianych w w/w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego albowiem ich postępowanie nie narusza ani zasady prawdy obiektywnej oraz tzw. słusznego interesu obywatela, ani też zasady pogłębiania zaufania organów do obywateli. Jak już bowiem zauważono na wstępie, prowadzone postępowanie, w tym postępowanie dowodowe, wyznaczone zostało przez ramy prawne instytucji umorzenia postępowania egzekucyjnego, tj. poprzez pryzmat przesłanek, o których mowa w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. i nie mogło polegać, jak tego chce Skarżący, na weryfikacji podstawy prawnej egzekucji (tj. decyzji określającej Naczelnika Urzędu Skarbowego w W.) i to w dodatku w związku z zainicjowaną "procedurą wznowieniową".

Inaczej mówiąc, zakres postępowania, także dowodowego, był adekwatny do przedmiotu sprawy, zaś stan faktyczny w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia został przez organy ustalony prawidłowo. Reasumując dotychczasowe rozważania i ustalenia, ponieważ zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, zaś zarzuty skargi są bezpodstawne Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.