Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 308/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-05-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. T. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 5 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie nakazów z zakresu nadzoru weterynaryjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z 5 marca 2013 r. Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii z 16 stycznia 2013 r. w sprawie nakazania A. T. wykonania czynności, polegających na: zniszczeniu paszy, w której stwierdzono obecność mączki rybnej, myciu i dezynfekcji poideł, karmideł i sprzętu służącego do przechowywania pasz oraz okazania dokumentacji potwierdzającej wykonanie powyższych czynności. Decyzji organu I instancji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego, wywiedzionej przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, skarżący A. T. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. Uzasadniając tenże wniosek wskazano, że nałożenie obowiązku zniszczenia paszy, w której stwierdzono obecność mączki rybnej jest bezzasadne. Tylko bowiem w jednym z komponentów paszy – w wysłodkach buraczanych - stwierdzono niewielkie ilości ości, stanowiących wyłącznie przypadkowe zanieczyszczenie mączką rybną. W ocenie skarżącego, nie istnieje żadne zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego, gdyż nie miało miejsca jakiekolwiek karmienie bydła paszą zawierającą mączkę rybną, a doszło co najwyżej do zanieczyszczenia wysłodków podczas załadunku. Skarżący napisał też, że zniszczenie paszy nie jest jedynym środkiem wykluczającym zagrożenie dla zdrowia czy życia ludzi. Równie dobrze, skarżący mógłby zostać zobowiązany do przechowywania tego komponentu paszy w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie sądu. Dodatkowo skarżący podkreślił, że wykonanie przez niego obowiązku objętego decyzją doprowadzi do powstania nieodwracalnej szkody majątkowej. Jeśli bowiem dojdzie do zniszczenia paszy a następnie uchylenia decyzji, nie będzie następnie żadnej możliwości przywrócenia stanu poprzedniego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – t. jedn. ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje jednocześnie stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Uzasadnienie niniejszego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w jego znacznej części zawiera argumenty przeciwko zasadności nałożenia na skarżącego obowiązku objętego decyzją, zaś jedynie ostatni akapit tego uzasadnienia nawiązuje do jednej z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek skarżącego poparty został zatem jedynie generalnymi twierdzeniami, które w zasadzie sprowadzają się do powołania na potencjalne straty materialne, związane z koniecznością zniszczenia paszy. Skarżący przy tym nie napisał, jakiego rzędu będzie ta szkoda majątkowa, w szczególności zaś – jakiej wartości paszę zobowiązany został zniszczyć. Twierdzenia zawarte we wniosku skarżącego mają zatem charakter ogólnikowy i nie są poparte żadnymi dokumentami wskazującymi na zajście w chwili obecnej niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczający bowiem sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest w danej sprawie zasadne.

Podkreślić przy tym należy, że wykonanie decyzji eliminującej z obrotu produkty mogące mieć wpływ na bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi może przynosić zmiany w zakresie działalności gospodarczej danego podmiotu (wnioskodawcy), ale nie oznacza to, że w każdym przypadku zmiany takie uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania tzw. ochrony tymczasowej. Twierdzenia te powinny być - przynajmniej w pewnym zakresie - poparte dokumentami źródłowymi, które pozwalają na ich weryfikację.

Nie bez znaczenie przy tym jest również fakt, że to właśnie na skutek braku reakcji uprawionych organów na naruszenie zakazu użycia produktu potencjalnie szkodliwego (paszy zawierającej mączkę rybną), może dojść do nieodwracalnych skutków prawnych po stronie osób trzecich, jak i samego wnioskodawcy. Zasadniczym celem instytucji wstrzymania wykonania aktu administracyjnego jest zaś ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom.

W ocenie sądu należy zatem - w ramach rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez skarżącego decyzji w realiach niniejszej sprawy - ważyć dwa dobra. Pierwszym z nich jest pogorszenie warunków prowadzenia działalności gospodarczej przez osobę, w stosunku do której w trybie administracyjnym nakazano wykonanie określonych czynności, których realizacja może mieć wpływ na rachunek ekonomiczny tej działalności. Drugim dobrem, które podlega ochronie jest - choćby potencjalnie - życie lub zdrowie osób, które w razie braku wykonania nakazanych przez organ czynności, mogą być dotknięte skutkami działalności gospodarczej skarżącego.

To wszystko sprawia, że zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej w niniejszej sprawie, która ze swej istoty ma charakter wyjątku od reguły wykonalności decyzji ostatecznej, byłoby nieuzasadnionym jej nadużyciem. Tym bardziej zaś ma to miejsce w sytuacji niewystarczającej argumentacji wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.