Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 904/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Komunalizacja mienia
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1c, art. 135, art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bożena Marciniak, sędzia WSA Anna Wesołowska, , po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. i C. G. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Rozwoju Pracy i Technologii na rzecz J. G. i C. G. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2020 r., znak [...], Minister Rozwoju na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej "kpa" po rozpatrzeniu odwołania J. G. i C. G., dalej "Skarżący" od decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2019 r. znak [...] stwierdzającej, że Miasto [...] - miasto na prawach powiatu, nabyło z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawo własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną - ulicę [...], położonej w [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, wydzielonej z działki nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], - utrzymał ją w mocy.

Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący.

Wojewoda [...], decyzją z [...] czerwca 2019 r. znak [...], wydaną na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), dalej "ustawa z 17 października 1998 r.", stwierdził, że Miasto [...] nabyło prawo własności wyżej opisanej nieruchomości jako zajętej pod drogę publiczną - ulicę [...] w [...].

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli Skarżący.

Rozpoznając odwołanie Minister Rozwoju (obecnie Minister Rozwoju, Pracy i Technologii), wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego, za odszkodowaniem.

Nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie ww. art. 73 ust. 1 następuje, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. nieruchomość:

-nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego (przesłanka własności),

-była zajęta pod drogę publiczną (przesłanka zajęcia),

-pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź terytorialnego (przesłanka władania).

Stosując przepis art. 73 ust. 1 tej ustawy organ bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r. Muszą one być spełnione łącznie, a niespełnienie chociażby jednej z nich wyklucza możliwość nabycia przez Skarb Państwa prawa własności.

Przedmiotowa nieruchomość stanowiła współwłasność Skarżących, co wynika z księgi wieczystej. Została zatem spełniona przesłanka własności.

Kolejną przesłanką z art. 73 ust. 1 ustawy jest zajęcie nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.- w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 grudnia 1998r.), drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.

Z przepisu tego bezspornie wynika, że nie każda droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. Aby zyskała taki status musi być zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy.

W dniu [...] grudnia 1998 r. ulica [...] w [...], stanowiła drogę publiczną wojewódzką, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Komunikacji z dnia 14 lipca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach białostockim, bielskim, ciechanowskim, częstochowskim, katowickim, kieleckim, krośnieńskim, łomżyńskim, nowosądeckim, ostrołęckim, pilskim, piotrkowskim, poznańskim, przemyskim, siedleckim, sieradzkim, suwalskim, rzeszowskim, tarnowskim i zielonogórskim (Dz. U. Nr 30, poz. 151). Na podstawie uchwały Miejskiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] marca 1990r. nr [...], z dniem [...] czerwca 1990 r. nazwa ulicy została zmieniona z [...] na [...] (pismo Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...] maja 1990 r. znak [...]). Droga ta nie została wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. Nr 160, poz. 1071), a więc zgodnie z art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r., z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się drogą powiatową.

O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga stan jej urządzenia lub sposób korzystania w dniu 31 grudnia 1998 r. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego obejmującego wydzielony pas terenu przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi (np. kanalizacyjnymi, energetycznymi), placami i zatokami postojowymi, chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych).

W aktach sprawy znajduje się mapa z projektem podziału, z wykazem zmian gruntowych, sporządzona przez geodetę uprawnionego A. G., przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] października 2016 r. pod numerem [...] oraz mapa zasadnicza ze stanem uwidocznionym na dzień [...] grudnia 1998 r., z których wynika, że działka nr [...] o powierzchni [...] ha, wydzielona z działki nr [...], znajduje się w granicach pasa drogowego.

Dokument sporządzony przez uprawnionego geodetę, przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 kpa, a więc korzysta z domniemania prawdziwości zawartych w nim oświadczeń i zapisów, w tym także oświadczeń woli o charakterze cywilnoprawnym. Wzruszenie mocy dowodowej takiego dokumentu jest możliwe wyłącznie przez przeprowadzenie przeciwdowodu.

Odnosząc się do kwestii wydzielenia schodów z działki organ stwierdził, że zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [...], z której wydzielono działkę nr [...] o powierzchni [...] ha, jest nieruchomością gruntową. Na gruncie posadowiony jest budynek ze schodami od strony ulicy [...], który jest trwale z tym gruntem związany, a więc stanowi jego część składową (art. 48 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1145, ze zm.), dalej "kc" Zgodnie natomiast z art. 47 § 1 kc, część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych, nie można odłączyć jej od nieruchomości i przenieść ich własności na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, której własność stanowi ulica [...].

Z powyższego wynika więc, iż organ pierwszej instancji słusznie wydzielił z działki zajętej pod drogę schody będące integralną częścią budynku posadowionego na posesji numer [...] przy ulicy [...] w [...], stanowiącej własność Skarżących.

Ostatnią przesłanką stwierdzenia nabycia prawa własności na podstawie art. 73 ust. 1 ww. ustawy jest pozostawanie nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego.

Przesłanki władania nieruchomością, w rozumieniu art. 73 tej ustawy nie należy utożsamiać z instytucją posiadania w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Władanie nieruchomością to dokonywanie przez jednostki organizacyjne Skarbu Państwa lub samorządu terytorialnego (stationes fisci) względem nieruchomości określonego rodzaju czynności faktycznych z zakresu prawa publicznego. Dla udowodnienia przesłanki władania należy wykazać wykonywanie prac związanych m.in. z modernizacją lub utrzymaniem drogi, np. jej konserwacją czy odśnieżanie.

Do środków dowodowych służących do wykazania spełnienia przesłanki władztwa publicznego zaliczyć można w szczególności:

a) dokumenty obejmujące okres przed lub datę [...] grudnia 1998 r., np.:

- pozwolenie na budowę oraz dokumentację powykonawczą, w tym protokoły zdawczo-odbiorcze inwestycji,

- umowy dotyczące budowy urządzeń infrastruktury technicznej, utrzymania, modernizacji, remontu i ubezpieczenia drogi oraz dokumenty finansowe związane z wykonaniem ww. prac zlecanych przez zarządcę drogi, np. faktury i rachunki,

- metryki drogi wskazujące na prowadzenie robót,

- zezwolenie na zajęcie pasa drogowego (art. 40 ustawy o drogach publicznych),

b) dowód z zeznań świadków, którymi mogą być pracownicy firm świadczących usługi w zakresie utrzymania, modernizacji, remontu i ochrony dróg oraz właściciele nieruchomości sąsiednich,

c) dowód z przesłuchania właścicieli nieruchomości zajętej pod drogę.

Dla wykazania władania publicznoprawnego nie jest konieczne wymienienie w dokumentach mających je potwierdzać, numerów ewidencyjnych poszczególnych działek wchodzących w skład danej ulicy.

W dniu [...] grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość pozostawała we władaniu publicznoprawnym, co ustalono na podstawie metryki ulicy [...] (wcześniej [...]) w [...], sporządzonej w czerwcu 1985 r. Wynika z niej, iż ulica ta była wyposażona w kanalizację burzową, sieć telekomunikacyjną, wodociągową, energetyczną i kanalizacyjną. Na ulicy znajdowały się kratki ściekowe, włazy kanalizacyjne i telekomunikacyjne, zawory wodne, latarnie, hydranty. W opisie technicznym wskazano, iż pobocze stanowi obustronny chodnik, przy posesji numer [...] wykonany z płyt betonowych (wynika to też z dołączonego do metryki szkicu). W listopadzie 1997 r. został zrobiony przegląd stanu nawierzchni jezdni i chodników. Na publiczne władanie przedmiotową działką w dniu [...] grudnia 1998 r. wskazuje również specyfikacja istotnych warunków zamówienia (dalej SIWZ), dotycząca zimowego utrzymania dróg i ulic w [...] w okresie od [...] listopada 1998 r. do [...] marca 1999 r. W wykazie ulic objętych całodobową akcją zimową, dołączonym do ww. specyfikacji, w pozycji [...] ujęta została ulica [...]. Ponadto, we wniosku z dnia [...] stycznia 2017 r. wskazano, że na ulicy [...] było sprawowane władztwo faktyczne polegające na remontach nawierzchni chodnika.

Odnosząc się do zarzutów kwestionujących publiczne władanie całością działki nr [...], organ wskazał, że obecni właściciele nabyli działkę nr [...] w dniu [...] marca 1998 r., a w swoich pismach powołują się głównie na fakty zaistniałe już po [...] grudnia 1998 r. Ponadto, władztwo publicznoprawne dotyczy całego odcinka drogi, a nie poszczególnych działek gruntu. W przypadku urządzenia drogi na gruncie prywatnym, który to grunt nie został jednocześnie zagospodarowany przez właściciela w sposób uniemożliwiający realizację czynności związanych z zarządem drogi (np. poprzez jego wygrodzenie - co w rozpoznawanej sprawie w świetle zebranych dokumentów nie miało miejsca), istnieje domniemanie, że zarządca drogi wykonywał nad nią władztwo w formach określonych w ustawie o drogach publicznych. Nie może obalić tego domniemania sam fakt wykonywania sporadycznie na nieruchomości zajętej pasem drogowym przez właściciela gruntu prac pielęgnacyjnych czy porządkowych. Podejmowanie przez właściciela nieruchomości tego rodzaju prac w obrębie pasa drogowego drogi publicznej, nie stanowi przeszkody dla realizacji czynności zarządu drogi przez podmioty publicznoprawne.

Skarżący wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1. art. 7, 8 § 1 kpa poprzez niepełne zebranie materiału dowodowego i dokonanie na jego podstawie wadliwych ustaleń faktycznych;

2. art. 73 ust. 1 ustawy z 17 października 1998 r. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie.

Wnieśli o uchylenie obu decyzji i zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi nie kwestionowali sposobu urządzenia ulicy [...] – z chodnikami po obu jej stronach - twierdząc jednak, że poza władztwem publicznym znajdował się pas gruntu o szerokości posadowionych schodów do budynku, który do 2004 r., przez 100 lat, pozostawał w wyłącznym władaniu właścicieli działki [...] Ściana schodów zewnętrznych była granicą z drogą - chodnikiem. Budynek był wyposażony w [...] rodzaju schody – jedne do budynku kondygnacji nadziemnej i drugie do pomieszczeń piwnicznych. Zostały wyburzone w 2004 r. na podstawie stosownych zezwoleń. Pomiędzy nimi znajdował się grunt o szerokości tych schodów urządzony dla właścicieli na którym były posadowione świetliki i zsypy do pomieszczeń piwnicznych. Pas ten nie był zajęty ani przez Gminę ani przez Skarb Państwa. Nie było w nim ani infrastruktury przesyłowej ani technicznej związanej z funkcjonowaniem ulicy. SIWZ potwierdza jedynie, że w granicy działki jest chodnik a granica ta nie sięga elewacji budynku lecz granicy wyznaczonej schodami. Mapa z projektem podziału na którą powołuje się organ została sporządzona w 2016r. i nie odzwierciedla stanu na 1999 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2019, 2167.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ), dalej jako: "Ppsa", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Ponadto wskazać należy, że Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga jedynie w granicach danej sprawy, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy Ppsa Stosownie do art. 135 Ppsa Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że zapadła ona z naruszeniem art. 6, 7, 8,77 § 1 i 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Komunalizacja stanowi formę wywłaszczenia. Zgodnie z art. 21 ust. 2 Konstytucji R.P. wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Przeznaczenie części nieruchomości na drogę wiąże się z pozbawieniem osoby fizycznej (właściciela) części nieruchomości. Oznacza to, że musi się dokonać na podstawie przepisów ustawy i w określonych granicach przestrzennych. To właśnie te granice przestrzenne (przebieg w terenie) ma dla wywłaszczanego istotne znaczenie choćby z punktu widzenia możliwości późniejszego zagospodarowania pozostałej części nieruchomości. Nabycie i utrata własności następuje bowiem w określonych granicach. Konieczne jest więc wyodrębnienie i skonkretyzowanie zewnętrznych granic tego nabycia. (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2006 r., I OSK 124/06). Skoro więc nabycie nieruchomości na podstawie art. 73 ustawy z 17 października 1998 r. odbywa się w granicach drogi publicznej to granice tej drogi stanowić muszą nie tylko efekt pracy geodety (mapy) ale muszą znajdować odzwierciedlenie na gruncie lub w innych dokumentach kreujących drogę publiczną. Konstytucyjnie chronione prawo własności nie może być wykładane rozszerzającą. Inaczej wkroczenie w prawo własności naruszałoby Konstytucję R.P. Ograniczenie prawa własności poprzez odjęcie go właścicielowi musi odbywać się ściśle wg przepisów, co w praktyce oznacza, że tylko faktycznie istniejący przebieg drogi publicznej na gruncie, pozwala na odjęcie właścicielowi jego prawa i ustanowienie własności na rzecz podmiotu publicznego. Niedozwolonym wkroczeniem w prawo własności jest sytuacja w której decyzja administracyjna podjęta na podstawie wyżej powołanego przepisu dotyczy innego pasa gruntu niż ten faktycznie zajmowany przez drogę.

Rozpoznawanie spraw w postępowaniu administracyjnym opiera się na zasadzie legalności (art. 6 K.p.a.), prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów (art. 8 K.p.a.) Organ ma przy tym obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i jego oceny pod kątem zastosowania odpowiedniej normy prawa materialnego. Środkami dowodowymi w postępowaniu administracyjnym mogą być wszelkiego rodzaju dowody (o ile są zgodne z prawem) pod warunkiem że mają istotne znaczenie w danej sprawie a więc mogą się przyczynić do jej prawidłowego rozstrzygnięcia (art. 75 § 1 K.p.a.). Oceniając dowody organ kieruje się swobodną oceną dowodów (art. 80 K.p.a.) co oznacza że ma obowiązek dokonać oceny dowodów zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego. Zapatrywanie organu nie może być przy tym dowolne, arbitralne, przeczące regułom logiki, zweryfikowanym prawom naukowym lub przeprowadzonym już w danej sprawie dowodom.

Trzeba pamiętać jednakże, że skuteczność wykazania spełnienia przesłanki władania nie wymaga w każdym wypadku przedłożenia konkretnego dokumentu z którego ta okoliczność wynika wprost. Nie wymaga tego też przepis art. 73 ustawy. Oznacza to, że dopuszczalne jest wykazanie tej okoliczności każdym dowodem, także na podstawie przeprowadzenia procesu dowodzenia i wnioskowania na podstawie innych dowodów, które w powiązaniu ze sobą pozwalają na przyjęcie, że tego rodzaju teza została udowodniona dowodami pośrednimi.

Odnoszą te teoretyczne wywody do treści decyzji i ustalonego przez organ stanu faktycznego stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie sporna jest kwestia pasa gruntu od elewacji budynku do granicy zewnętrznej schodów. Organ "wyłączył" jedne schody z komunalizacji i tak ukształtował granicę, że nie stanowi ona linii prostej, gdyż załamuje się po budynku i istniejących schodach. Tymczasem Skarżący wskazują, że na gruncie istniały jeszcze inne schody a przestrzeń pomiędzy jednymi i drugimi nigdy nie była we władaniu ani Gminy ani Skarbu Państwa.

Organ, ustalając przebieg pasa drogowego dał wiarę metryce drogi jednakże wiara ta jest nie do końca przekonująca. Zgodnie z tym dokumentem droga (z chodnikiem) sięga do budynku podczas gdy sam organ ustalił, że na gruncie tym istniały jedne schody, które zresztą organ "wyłączył" spod komunalizacji. Poza tym, jak wynika z załącznika do decyzji o warunkach zabudowy z [...] września 2002 r. – załącznik graficzny, czy kopii mapy załączonej do pisma Skarżących z [...] marca 2019 r. do budynku oznaczonego nr [...] przylegają [...] elementy i jednym z nich mogą być te właśnie drugie schody, o których piszą Skarżący.

Co prawda decyzja o warunkach zabudowy została wydana [...] września 2002 r. to jednak wynika z niej, że dotyczy przebudowy istniejących wejść do budynku przy [...] a do niej dołączona jest mapa na której uwidocznione są [...] elementy zewnętrzne budynku od strony tej ulicy. Mało prawdopodobne jest aby nie istniały wcześniej niż data wydania tej decyzji skoro następnie miało dojść do ich modernizacji.

Z notatki urzędowej sporządzonej [...] marca 2019 r. przez pracownika organu A. S. wynika, że Skarżący twierdzili o swobodnym dysponowaniu częścią chodnika (stało na nim w latach 90 tych rusztowanie i istniał chodnik pomiędzy posesją nr [...] i [...] nie pozostający we władaniu podmiotu publicznoprawnego i może na tę okoliczność wskazać świadków). Obrazuje to zdjęcie załączone do tej notatki. To samo wynika z mapy sporządzonej przez geodetę D. T. stanowiącej załącznik nr [...] do pisma [...]. Poza tym z wypisu z rejestru gruntów (załącznik nr [...] do tego samego pisma) również wynika, że teren działki nr ew. [...] – to teren mieszkaniowy. Choć to dokument urzędowy, który korzysta z domniemania zgodności z prawem to został sporządzony na 2016 r. a więc znacznie później niż wymaga tego przepis ustawy. Mają rację Skarżący, że nie może on stanowić dowodu wprost na stan z 1998 r. Także z aktu notarialnego nabycia przez Skarżących nieruchomości nie wynika aby część nabywanej działki była zajęta była pod pas drogi publicznej.

Mają także rację Skarżący, że specyfikacja istotnych warunków zamówienia nie może stanowić dowodu wprost na władanie przez Gminę tym akurat pasem nieruchomości Skarżących. Jest to oferta określająca jej zakres, ulice przeznaczone do wykonywania prac związanych z zimowym utrzymaniem m. in. ulicy [...].

Z kolejnych pism wynika, że chodnik w obecnym kształcie został wybudowany po 1998 r. (pismo z [...] stycznia 2017 r.), co może potwierdzać wskazywany przez organ fakt, że w metryce drogi mowa jest o chodniku wybetonowanym płytami betonowymi a nie tak jak obecnie kostką.

Zdaniem Sądu te wszystkie wątpliwości i niejasności nie zostały w sposób przekonujący rozstrzygnięte przez organ mimo, że Skarżący konsekwentnie od samego początku twierdzili o częściowo innym przebiegu chodnika ulicy [...] niż ten przyjęty przez organ.

Budzą także wątpliwości co do tego, że na przedmiotowym gruncie istniała sieć burzowa, sieć telekomunikacyjna, wodociągowa, energetyczna i kanalizacyjną, kratki ściekowe czy włazy kanalizacyjne, zawory wodne, latarnie, hydranty. Sąd nie twierdzi, że nie ma ich w ulicy ale wątpliwe jest aby były na odcinku przy samej granicy budynku choćby ze względu na przepisy techniczne dotyczące budowy takiej infrastruktury.

Organ nie wyjaśniał dlaczego nie podzielił twierdzeń Skarżących co do braku podstaw do władania przez Gminę częścią chodnika przylegającego do budynku nr [...] i istnienia drugich schodów. Logika wskazuje, że skoro jeden budynek miał [...] pary schodów i [...] wejścia i to na własnym gruncie to właściciel z wyłączeniem innych osób korzystał z nich jak i przestrzeni pomiędzy nimi.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie miał na względzie wskazane wyżej niejasności których istnienie, zdaniem Sądu, nie pozwalało na zaakceptowanie zaskarżonej decyzji jako zgodnej z prawem.

Organ powinien także uzupełnić materiał dowodowy o przesłuchanie poprzednich właścicieli wskazanych w akcie notarialnym na okoliczność władania sporną częścią nieruchomości w tym istnienia lub nie [...] rodzajów schodów, przesłuchać Skarżących na te same okoliczności.

Sąd przy tym w żadnym razie nie przesądza jaka powinna być treść rozstrzygnięcia, gdyż organ nie dokonał zgodnej z wyżej wskazanymi kryteriami oceny dowodów i posłużył się tymi które w części zostały zakwestionowane przez sąd. Konieczne jest ich uzupełnienie w zakresie wskazanym wyżej.

Organ oceni wszystkie dokumenty znajdujące się w aktach sprawy a mające istotne znaczenie w sprawie.

Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, z uwagi na niepełność w zakresie ustalonego stanu faktycznego, są przedwczesne.

Końcowo podnieść trzeba, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym miało miejsce w związku z obowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Zgodnie bowiem z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dodanego art. 46 pkt 21 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Z uwagi na znaczny wzrost wykrytych zakażeń w całym kraju, co znajdowało odzwierciedlenie na stronie www.worldometers.info/coronavirus/country/poland, objęcie Warszawy strefą zagrożenia przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Poza tym zarządzeniem Prezesa WSA w Warszawie nr 21 z 16 października 2020 r. związku z objęciem Warszawy strefą czerwoną wstrzymano orzekanie na posiedzeniach jawnych i przyjęto zasadę orzekania na posiedzeniach niejawnych a sprawy wyznaczone na rozprawy skierowano do rozpoznania na posiedzeniach niejawnych (komunikat na stronie internetowej WSA w Warszawie).

Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i 135 ppsa Sąd orzekł jak w wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.