Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 755/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi- Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie NSA Andrzej Kozerski, p.o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę


UZASADNIENIE

3II SA/Łd 755/03

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o wstrzymaniu S. G. wypłaty dodatku mieszkaniowego przyznanego decyzją z dnia [...]

Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 138§ l pkt l k.p.a., art. 2 ust. 2, art. 3 ust. l oraz art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 71 , poz. 734 z późn. zm.).

Decyzją z dnia [...] organ I instancji wstrzymał S.G. wypłatę dodatku mieszkaniowego ze względu na powstanie "zaległości z tytułu wydatków mieszkaniowych". Decyzja wydana została po uzyskaniu od administratora budynku informacji, że strona nie pokrywa przypadających na nią wydatków mieszkaniowych tj. ma zaległości czynszowe.

Odwołanie od decyzji złożył S. G. Wnosząc o uchylenie decyzji podnosił, że występował o przyznanie dodatku mieszkaniowego w wysokości 100% czynszu, gdyż jego sytuacja nie pozwala na pokrywanie nawet części wydatków mieszkaniowych. Otrzymuje on bowiem zasiłek stały wyrównawczy w kwocie 418 zł w formie talonów żywnościowych, natomiast nie posiada żadnych środków finansowych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z art. 2 ust. l w związku z art. 3 ust. l i art. 16 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734) dodatek mieszkaniowy przysługuje :

najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych,

członkom spółdzielni mieszkaniowych zamieszkujących na podstawie spółdzielczego

prawa do lokalu mieszkalnego,

osobom zajmującym lokale mieszkalne w budynkach stanowiących ich własność i

właścicielom lokali mieszkalnych,

innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i

ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem,

osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na

przysługujący im lokal zamienny albo socjalny

jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku nie przekracza 160% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 110 % tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Kolegium ustaliło, że S. G. na mocy decyzji z dnia [...] został przyznany dodatek mieszkaniowy na okres od l października 2002 r do 31 marca 2003 r w wysokości 144,33 zł miesięcznie . Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] Pomimo przyznanego dodatku S. G. nie wnosił należności czynszowych, o czym powiadomiła Spółdzielnia Mieszkaniowa R. - P.

Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art.7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wypłatę takiego dodatku wstrzymuje się, jeżeli osoba której przyznano dodatek nie opłaca na bieżąco przypadających na nią należności za zajmowany lokal.

Kolegium podkreśliło, że przepis ten sformułowany jest w sposób kategoryczny, nie dający organom administracji publicznej żadnej możliwości odmiennego rozstrzygnięcia sprawy, niż ten, który został wskazany przez ustawodawcę. Zgodnie z konstytucyjną zasadą praworządności, powtórzoną w art. 6 k.p.a. organy I i II instancji zobowiązane były do

wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku i nie mogły brać pod uwagę trudnej sytuacji

strony.

Poinformowano także S. G., że jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania decyzji o wstrzymaniu dodatku mieszkaniowego, organ pierwszej instancji będzie zobowiązany do wydania decyzji o wygaśnięciu decyzji z dnia [...] przyznającej stronie dodatek mieszkaniowy.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego S. G. wnosił o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i wydanie wyroku przyznającego kwotę 300 zł pokrycie czynszu od sierpnia 2002 r ewentualnie przesłanie sprawy do SKO celem jej załatwienia .

W uzasadnieniu skarżący przyznał, że nie pokrywał przypadających na niego wydatków mieszkaniowych, ale uważał, że należało wziąć pod uwagę , że jest on inwalidą II grupy i nie posiada ani renty ani emerytury ani jakiegokolwiek dochodu finansowego. Podnosił, że środki finansowe przeznaczone są na pomoc dla osób najuboższych, do których się zalicza. Żądanie przyznania dodatku od sierpnia 2002 r uzasadnił tym , że od tego czasu podejmował starania o jego uzyskanie i napotykał na utrudnienia ze strony Spółdzielni i Referatu Budynków i Lokali.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 14 stycznia 2004 r strony nie stawiły się.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że z dniem l stycznia 2004 r z mocy art. l i art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.

U. z 2002 r Nr 153 poz. 1271, zm. Dz. U. Nr 228, poz. 2261 z 2003 r), weszła w życie ustawa

z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2002 r Nr 153,

poz. 1269 ) oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270).

Jednocześnie z tym dniem, z mocy art.. 3 wskazanej wyżej ustawy Przepisy wprowadzające

/.../ utraciła moc ustawa z dnia 11 maja 1995 r o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz.

U. Nr 74 poz. 368 ze zm.), do którego skierowana została skarga w rozpoznawanej sprawie. Stosownie do art. 85 tej ustawy , z dniem l stycznia 2004 r utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, utworzono wojewódzkie sądy administracyjne, jednocześnie zniesiono ośrodki zamiejscowe NSA.

W myśl art. 97 § l wskazanej na wstępie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające /.../, sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r i postępowanie nie zostało zakończone, podlegaj ą rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z powyższego wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem l stycznia 2004 r dla obszaru województwa łódzkiego, rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia

25 kwietnia 2003 r w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych /.../( Dz.

U. z 2003 r Nr 72, poz. 652), jest właściwy do rozpoznania skargi wniesionej przez

S. G.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej /.../.

Przy czym, jak stanowi art. l § 2 wskazanej już wyżej ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

W myśl art. 145 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz. 1269 ), decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli Sąd stwierdzi:

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik

sprawy.

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził takiego naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. z 2001 r Nr 71, poz. 734 ze zm.) w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości.

Brzmienie przepisu jest jednoznaczne i nie pozostawia organowi administracji żadnej swobody działania w przypadku zaistnienia wskazanych w nim okoliczności. Świadczy o tym sformułowanie " wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się".

W rozpoznawanej sprawie, nie budzi wątpliwości fakt zalegania przez skarżącego z opłatami za lokal. W tej sytuacji organy I i II instancji prawidłowo uznały, że zachodziły przesłanki do wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku.

Podkreślić należy, że decyzja z dnia 10.10. 2002 r przyznająca skarżącemu dodatek mieszkaniowy zawierała pouczenie o skutkach nie opłacania na bieżąco przypadającej na stronę części wydatków na mieszkanie.

Przy ocenie, czy zachodziły podstawy prawne do wydania przedmiotowej decyzji, nie miała znaczenia sytuacja majątkowa i życiowa skarżącego. Z woli ustawodawcy, ta forma pomocy kierowana jest do osób, które spełniając kryterium dochodowe określone w art. 3 ustawy , pokrywaj ą systematycznie przypadającą na nich część wydatków mieszkaniowych. Sąd administracyjny nie jest natomiast uprawniony do dokonywania oceny zaskarżonych decyzji z punktu widzenia zasad współżycia społecznego czy też zasad słuszności, do czego nawiązuje skarżący w swojej skardze, upatrując sprzeczności z prawem zaskarżonej decyzji w tym, że nie uwzględnia ona faktu, iż zaległości czynszowe w jego przypadku powstały z powodu braku dochodów. Kognicja tego sądu ograniczona jest tylko, o czym była już mowa na wstępie, do kontroli zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem.

Z powyższych względów, skoro zarzuty podniesione w skardze nie mogły odnieść zamierzonego skutku i brak jest uchybień, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu, na podstawie z art. 151 wskazanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz. 1270), skarga podlegała oddaleniu.