Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 766/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Centralna Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1726
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Adam Lipiński, Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. S. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej 1. oddala skargę w części dotyczącej służby wojskowej, 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Rejonowa Wojskowa Komisja [...] - Lekarska w G., orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...], wydanym w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, rozpoznała u M. S., między innymi, "[...] leczoną operacyjnie (stabilizacja tylna [...] – [...] września 2016 r.) do dalszego planowego leczenia operacyjnego" (§ 34 pkt 7) oraz "[...] - w trakcie stałej farmakoterapii (§ [...] pkt [...])" oraz uznała M. S. za trwale niezdolną do zawodowej służby wojskowej (kategoria N - Zał. 1 Grupa II), a także orzekła, że stwierdzone schorzenie powodujące niezdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej nie pozostaje w związku ze służbą wojskową.

M. S. odwołała się od tego orzeczenia kwestionując brak związku schorzeń ze służbą wojskową i wskazując, że w trakcie służby wojskowej w 2011 r. doznała urazu w wypadku. Nie określiła daty tego wypadku, jednakże podała, że od [...] czerwca 2011 r. do dnia [...] lipca 2011 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim co potwierdza wyciąg z rozkazu dziennego z JW. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r.. Ponadto skarżąca podała, że potwierdzeniem tego wypadku jest postępowanie powypadkowe, zakończone wydaniem protokołu powypadkowego i kwalifikacji prawnej Szefa WSzW w 2016 r. Jednocześnie M. S. wskazała na konsultacje neurochirurgiczne dr. n. med. Z. K. z 2012 r. dotyczące jej stanu zdrowia w zakresie kręgosłupa lędźwiowego. Ponadto M. S. wskazała, że od 2009 r. do 2012 r. pracowała w magazynie żywnościowym i wówczas występowały długotrwałe obciążenia przy pracach magazynowych.

Po rozpatrzeniu odwołania Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] orzeczeniem z dnia [...] marca 2017 r. Nr [...] utrzymała w mocy orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej I instancji, działając na podstawie przepisów i § 3 ust. 1 pkt 4, § 7 pkt. 1, § 22 ust. 1, § 23 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r. pcz. 761 z późn. zm.), wskazała w uzasadnnieniu orzeczenia, że wojskowe komisje lekarskie orzekają o związku schorzeń rozpoznanych u badanych w oparciu o rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń które istniały przed powołaniem do służby wojskowej lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wojskowej wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz. U z 2003 r. nr 62 poz. 567 z późn. zm.). Dalej Komisja podała, że powyższe rozporządzenie zawiera dwa załączniki wymienione w pkt. 1 tego rozporządzenia tj. 1. wykaz chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej stanowiące zał. nr 1 do rozp. oraz 2 wykaz chorób będących istotnym pogorszeniem stanów chorobowych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej stanowiący zał. nr 2 do rozporządzenia. W związku z powyższym, aby zaliczyć schorzenie rozpoznane podczas badania komisyjnego za pozostające w związku ze służbą wojskową winny być spełnione dwie przesłanki, a mianowicie schorzenie rozpoznane u badanego winno występować w jednym z załączników oraz warunki służby na stanowisku służbowym orzekanego winny odpowiadać kryteriom zawartym w w/w załącznikach. Warunki służby wojskowej pozwalające zaliczyć schorzenia w związku z tą służbą wojskowe komisje lekarskie oceniają w oparciu o dołączoną dokumentację wymienioną w § 2 cytowanego wyżej rozporządzenia MON z dnia 31 marca 2003 r. Dokumentację powyższą organ kierujący dostarcza wraz ze skierowaniem do wojskowej komisji lekarskiej zgodnie z zapisem § 19 rozporządzenia MON z dnia 3 czerwca 2015 r. Jeżeli więc rozpoznane schorzenie nie występuje w załączniku nr 1 lub 2 lub warunki służby badanego nie odpowiadają kryteriom określonym w tych załącznikach to wówczas WKL nie ma podstaw do uznania związku tego schorzenia ze służbą wojskową. Schorzenie może być uznane za pozostające w związku ze służbą wojskową w następstwie doznanego urazu, ale wówczas musi być przeprowadzone postępowanie powypadkowe zgodnie z rozporządzeniem MON z dnia 15 września 2003 r. w sprawie postępowania w razie wypadku lub ujawnienia choroby pozostającej w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1083 z późn. zm.), zakończone wydaniem kwalifikacji prawnej przez właściwego Szefa WSzW. Brak protokółu powypadkowego i kwalifikacji prawnej Szefa WSzW, w którym by zaliczono wypadek za pozostający w związku ze służbą wojskową uniemożliwia WKL zaliczenie schorzenia będącego następstwem wypadku za pozostające w związku ze służbą wojskową. Ponadto organ wskazał, że w naszej populacji zmiany zwyrodnieniowe - zniekształcające będące normalnym procesem starzenia się organizmu są powszechne po 40 roku życia i powodują one występowanie okresowo zaostrzających się dolegliwości bólowych kręgosłupa o charakterze więzadłowym lub korzeniowym jednakże schorzenia te nie są uznawane za choroby zawodowe. Wady wrodzone lub nabyte w okresie wzrostowym organizmu mogą przyspieszać lub nasilać ww. dolegliwości Początkowo przez wiele lat zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa przebiegają bez objawów z biegiem czasu mogą ujawnić objawy kliniczne, a następnie w wyniku podjętej diagnostyki do stwierdzenia objawów radiologicznych. Dynamika rozwoju zmian zwyrodnieniowych jest różna. Progresja zmian patologicznych związana jest z niewystarczającą ! niewłaściwą aktywnością ruchową, a przede wszystkim z sumowaniem się efektów mikrourazów wywołanych najczęściej zbyt długim przebywaniem w pozycji przymusowej (wymuszonej). Może to znacznie przyspieszyć rozwój zmian patologicznych zwłaszcza u osoby z predyspozycjami genetycznymi. Zmiany radiologiczne w postaci obniżenia przestrzeni miedzykręgowych wyrośli na krawędziach trzonów kręgowych są widoczne zazwyczaj po wieloletnim przebiegu procesu zwyrodnieniowego. Termin dyskopatia oznacza w szerokim pojęciu określenie schorzeń krążka międzykręgowego (zmiany troficzne, wypukliny i przepukliny). Często jest to pierwszy etap choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa. Najogólniej ujmując proces degeneracyjny krążka międzykręgowego zależy głównie od zaburzeń troficznych w obrębie krążka, w tym zwłaszcza sumowania się mikrourazów oraz od uwarunkowań genetycznych. Pierwsze zmiany wsteczne w krążkach międzykręgowych stwierdza się już u osób w 20 roku życia. Dyskopatia jest często występującą chorobą, zapada na nią około 30% osób w przedziale wiekowym 30-50 lat. Ostra dyskopatia pourazowa jest zazwyczaj zmianą jednopoziomową a dolegliwości występują bardzo gwałtownie i wymagają pilnej interwencji. W odróżnieniu od wielopoziomowych zmian zwyrodnieniowych, które rozwijają się w okresie wieloletnim. Podobną linie orzeczniczą zaprezentował prof. dr n. med. D. T. – Kierownik Instytutu Chirurgii Urazowej, Ortopedii Neurochirurgii CSK [...] w [...] w opinii wydanej w dniu [...] lutego 1998 r., na zlecenie Przewodniczącego CWKL. W opinii tej wskazał, że wiele grup pracowniczych wykonuje swoja prace w przymusowym ustawieniu kręgosłupa ze znacznie większymi przeciążeniami mechanicznym a występujące u mch zmiany nie są uznawane za choroby zawodowe. Natomiast występujące u orzekanej zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa trudno uznać za pozostające w związku ze służbą wojskową, gdyż warunki służby wojskowej badanego me odpowiadają szczegółowym właściwością i warunkom służby wymienionym w zai nr 1 lub 2 rozporządzenia MON z dnia 31 marca 2003 r. Aby zaliczyć schorzenie narządu ruchu w związku ze służbą wojskową orzekany winien pełnić długotrwałą służbę wojskową z narażeniem na ujemne wpływy atmosferyczne czy tez wykonywać prace wymagająca długotrwałego obciążenia ograniczonych grup mięśniowych i przymusowej postawy ciała.

Z analizy dokumentacji orzeczniczo- lekarskiej, w tym wyciągu z przebiegu służby oraz opinii służbowo- lekarskiej wynika, że badana została powołana do zawodowej służby wojskowe w dniu [...] grudnia 2009 r. na stanowisko [...]. W latach 2009-2012 r. pełniła służbę na stanowisku - [...], a następnie na stanowisku [...]. Z opinii służbowo- lekarskiej z dnia [...] listopada 2016 r. wynika, że warunki służby wojskowe nie miały wpływu na stan zdrowia orzekanej. Natomiast w protokole powypadkowym z dnia [...] marca 2016 r. wpisano, że wypadek prawdopodobnie zdarzył się w drugiej połowie czerwca 2011 r., ale brak dokumentacji medycznej z leczenia doznanych obrażeń WSPL. W trakcie wypadku idąc upadla na pośladki i poczuła silny ból w dolnej części pleców. Należy więc wskazać, że okolica pleców dotyczy okolic kręgosłupa piersiowego. Organ podał, że z analizy dokumentacji orzeczniczo - lekarskiej wynika, że u orzekanej nie rozpoznawano schorzeń piersiowego odcinka kręgosłupa. Dokumentacja medyczna dotyczy schorzeń [...] (w tym również konsultacje neurochirurgiczne z 2012 r. dr. K.). Organ podał, że przywołany przez orzekaną wyciąg z rozkazu dziennego z 2011 r. nie wskazuje schorzeń, które były podstawą do udzielenia jej zwolnienia lekarskiego, gdyż w blankiecie zwolnienia przekazywanego pracodawcy nie wpisuje się kodu schorzenia, więc badana w tym czasie mogła być niezdolnego do pracy z różnych przyczyn. Mając na uwadze, że w przychodni lekarskiej brak dokumentacji z leczenia orzekanej w tym czasie, więc zdaniem organu aktualnie trudno określić jest przyczynę niezdolności do pracy w tym czasie.

Również w kwalifikacji prawnej Szefa WSzW nie ustalono daty wypadku. Wskazano tylko, że zainteresowana doznała urazu dolnej części pleców, co jak wskazano powyżej dotyczyć może okolic odcinka [...], a schorzenia powodujące niezdolność orzekanej do służby dotyczą odcinka [...].

Organ podkreślił, że w aktach sprawy nie występuje orzeczenie, w którym by orzeczono uszczerbek na zdrowiu doznany w wypadku opisanym powyżej.

Ponadto organ wskazał, że WKL wydając orzeczenie o uszczerbku na zdrowiu ustala zgodnie z celem skierowania czy uszczerbek na zdrowiu doznany przez poszkodowaną jest skutkiem wypadku i wówczas ustala wysokość uszczerbku na zdrowiu.

Organ podał, że z analizy dokumentacji orzeczniczo - lekarskiej wynika, że u badanej w styczniu 2016 r. przeprowadzono [...], ale w dokumentacji brak danych by kiedykolwiek doszło do urazu tej kości. Organ wskazał również, że schorzenie zalicza się za pozostające w związku ze służbą wojskowa wówczas, gdy spełnione są dwie przesłanki, a mianowicie schorzenie winno występować w jednym z załączników rozporządzenia MON z dnia 31marca 2003 r, oraz warunki służby wojskowe winny odpowiadać kryteriom zawartym w tych załącznikach.

Organ stwierdził, że z analizy dokumentacji orzeczniczo - lekarskiej wynika, ze orzekana pełniła służbę na stanowisku młodszego elektryka, na którym zgodnie

z opinią służbowo - lekarską nie występowały czynniki szkodliwe dla zdrowia, a więc podczas prac związanych z obsługa magazynu żywnościowego. Ponadto służbę przy obsłudze badana pełniła tylko w latach 2009-2012 r., a więc przez około 2 lata, więc trudno ją uznać za długotrwałą służbę wojskowa, co jest jednym z warunków do uznania związku schorzeń [...] ze służbą wojskowa z załącznika nr 2 ww. rozp. MON.

Na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie Nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. M. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając podjęte orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie a także wnosząc o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła, że decyzja Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie jest nietrafna i wydana została z naruszeniem prawa. Skarżąca stwierdziła, iż Komisja Centralna odmówiła uznania wypadku, jakiemu uległa w 2011 r. za wypadek pozostający w związku ze służbą wojskową argumentując, iż brak protokołu powypadkowego i kwalifikacji prawnej Szefa WSzW, w którym by zaliczono wypadek za pozostający w związku ze służbą wojskową uniemożliwia WKL zaliczenie schorzenia będącego następstwem wypadku za pozostające w związku ze służbą wojskową.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi w części dotyczącej związku schorzeń ze służbą wojskową oraz określenia grupy inwalidztwa,

w pozostałym zaś zakresie o oddalenie skargi.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez M. S.

w uzasadnieniu skargi do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego organ wskazał, iż wojskowe komisje lekarskie nie dokonują kwalifikacji określonych zdarzeń, mających wpływ na stan zdrowia orzekanego, jako pozostających w związku ze służbą wojskową. Rolą wojskowych komisji lekarskich jest, w takim przypadku, ustalenie czy stwierdzone rozpoznania (schorzenia) pozostają w związku z takim zdarzeniem i jaki jest ich wpływ na zdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Powyższe oznacza, że do wojskowej komisji lekarskiej Szef właściwego Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego kieruje osobę, w stosunku do której przeprowadzone zostało stosowne postępowanie powypadkowe (w wyniku tzw. kwalifikacji prawnej), a stan zdrowia orzekanego powoduje konieczność wydania stosownego orzeczenia, mającego na celu ustalenie "uszczerbku" na zdrowiu łub związku ewentualnej niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej,

z zaistniałym wypadkiem.

W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, bowiem M. S. została skierowana do Rejonowej Wojskowej Komisji [...] Lekarskiej w G. przez Komendanta [...] w S. (skierowanie z dnia [...] listopada 2016 r.) w celu ustalenia przydatności do zawodowej służby wojskowej z uwagi na przebywanie na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] października 2015 r.

W aktach sprawy znajduje się co prawda protokół powypadkowy (z dnia

[...] maja 2016 r.), z którego wynika jedynie, iż "wypadek prawdopodobnie zdarzył się w drugiej połowie czerwca 2011 r. jednak "WSPL nie posiada dokumentacji potwierdzającej wizytę skarżącej w 2011r. związanej z postępowaniem wypadkowym" a opisane obrażenia dotyczą innych, niż rozpoznane przez Rejonową Wojskowa Komisję [...] - Lekarską w G., co uprawnia do stwierdzenia,

iż dokonane rozpoznania (nie kwestionowane przez skarżącą) były prawidłowe

a ustalenie braku związku dokonanych rozpoznań ze służbą wojskową zgodne

z obowiązującymi przepisami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r., sygn. OSK 1203/04, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy - zdolność do służby wojskowej. Natomiast drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Podstawę takich orzeczeń stanowią w obecnym stanie prawnym przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1726 ze zm.), ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r. 871 ze zm.), ustawa z 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających

w związku ze służbą wojskową (Dz. U. z 2014 r., poz. 213 ze zm.), ustawa z dnia

10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 2016 r., poz. 1037 ze zm.). Orzeczenia te poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Decyzje administracyjne w tych sprawach wydawane są nie przez wojskowe komisje lekarskie, lecz przez inne organy (wojskowy organ emerytalny lub ZUS). Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych postępowaniach mają natomiast wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

W świetle powyższego sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (v. uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, OSNP 2000/5/167, postanowienie Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/100, ONSA 2001/2/47, wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04, a także w wyroku z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2227/11).

Skarga na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji [...]-Lekarskiej w [...] z dnia [...] marca 2017 r. utrzymujące w mocy orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G. z dnia [...] stycznia 2017 r. w zakresie dotyczącym określenia inwalidztwa, związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową i zdolności do pracy jest niedopuszczalna i w tym zakresie podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Uznając za dopuszczalną skargę na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w zakresie dotyczących określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga w tym zakresie nie jest zasadna.

Zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej, podejmują rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach, w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych orzeczeniami), do których zastosowanie znajdują w odpowiednim zakresie przepisy k.p.a. (v. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 851/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu kandydata za zdolnego do zawodowej służby wojskowej, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie jego stanu zdrowia, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności kandydata do zawodowej służby wojskowej była słuszna (v. powołany już wyrok NSA z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 851/14).

Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1726 ze zm.) zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Zgodnie z art. 5 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, orzeczenie o zaliczeniu danego żołnierza lub innej osoby do jednej z kategorii, o których mowa w ust. 6, właściwe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej.

Ponadto w przepisie art. 5 ust. 8 powołanej ustawy, ustawodawca zawarł upoważnienie dla Ministra Obrony Narodowej do wydania w porozumieniu

z Ministrem Zdrowia, rozporządzenia regulującego orzekanie o zdolności fizycznej

i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

W § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca

2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r., poz. 761) określono wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa oraz wykaz chorób i ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do pełnienia służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych wymagających szczególnych predyspozycji zdrowotnych wraz ze wskazaniem kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej. Natomiast § 2 rozporządzenia stanowi, że wykazy chorób lub ułomności, o których mowa w § 1 i 3, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Wykaz chorób lub ułomności, o którym mowa w § 1 pkt 2, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

Przepisy wskazanego rozporządzenia nie zawierają odesłania do stosowania w sprawach nieregulowanych odpowiednio przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), dalej "k.p.a.", jednak w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się na ich zastosowanie (v. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 851/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Rozpoznana u skarżącej choroba określona w pkt 1 orzeczenia

– [...] w pkt [...] orzeczenia: [...] leczona operacyjnie (stabilizacja tylna – [...] [...].09.2016) do dalszego planowego leczenia operacyjnego zawarta jest w § 34 pkt 7 orzeczenia oraz w pkt 2 orzeczenia [...] – w trakcie stałej farmakoterapii zawarta jest w § [...] pkt [...] w załączniku Nr 1 kolumna 5 wykazu do rozporządzenia z 3 czerwca 2015 r. wskazuje, że skarżąca jest niezdolna do zawodowej służby wojskowej. Wskazać należy, że dla uznania, że osoba pełniąca zawodową służbę wojskową jest niezdolna do jej pełnienia wystarczy stwierdzenie tylko jednego schorzenia dyskwalifikującego żołnierza do zawodowej służby wojskowej. W przypadku zaś skarżącej oba wskazane wyżej schorzenia czyniły z niej osobę niezdolną do dalszego pełnienia służby wojskowej.

Wskazać należy, że w sprawie nie doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania, które miałoby wpływ na treść orzeczenia w zakresie zdolności do zawodowej służby wojskowej. Nie została naruszona zasada dwuinstancyjności postępowania, bowiem organy rozpoznały i rozstrzygnęły sprawę w dwóch instancjach. Zaskarżone orzeczenie zostało prawidłowo uzasadnione, zawiera wymagane elementy, które wynikają z § 24 ust. 1 rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2015 r., tzn. rozpoznanie schorzenia i ustalenie kategorii zdolności do pełnienia służby wojskowej. Subiektywna ocena strony co do stanu zdrowia nie stanowi zaś o niezgodności z prawem zaskarżonego, w wymienionym wyżej zakresie, orzeczenia.

Reasumując, zaskarżone orzeczenie CWKL w [...] utrzymujące w mocy orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji [...]-Lekarskiej w G. z dnia [...] stycznia 2017 r. stwierdzające, że skarżąca jest niezdolna do zawodowej służby wojskowej nie narusza prawa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, Sąd odrzucił skargę w pozostałym zakresie – jak w punkcie 2 wyroku.