Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SO/Gl 4/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Szkoły
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o wymierzenie grzywny
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 5 i par 2 w związku z art. 55 par 1 zd 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 17 sierpnia 2020 r. sprawy z wniosku "A" z siedzibą w L. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Szkoły Podstawowej nr [...] w P. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. postanawia: odrzucić wniosek.


UZASADNIENIE

Pismem z 9 sierpnia 2019 r. "A" z siedzibą w L. złożył wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Szkoły Podstawowej nr [...] w P. w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. w kwocie 200 zł.

W treści wniosku spółka wskazała, że 24 lipca 2019 r. wniosła za pośrednictwem systemu ePUAP skargę na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Termin na przekazanie skargi z aktami sprawy wynosił 15 dni. Pomimo upływu terminu skarga nie została przekazana do Sądu. W związku z powyższym wniósł jak na wstępie.

Pismem z 19 marca 2020 r. strona wnioskująca wniosła o zawieszenie postępowania. Z uwagi na toczące się postępowanie w sprawie o sygn.. akt III SAB/Gl 252/19 ze skargi spółki z 24 lipca 2019 r.

Postanowieniem z 30 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił zawieszenia postępowania z uwagi na stwierdzenie prawomocności postanowienia o odrzuceniu skargi w sprawie SAB/Gl 252/19.

W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny, względnie o jego odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Na wstępie wskazać należy, iż art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, tekst jedn. ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. określa strony postępowania sądowoadministracyjnego. Wskazuje, że w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.

Postępowanie sądowoadministracyjne ma charakter skargowy. Do jego wszczęcia konieczna jest inicjatywa uprawnionego podmiotu, który określają przepisy art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325. zm., zwana dalej: p.p.s.a.). Podmiot taki, aby miał zdolność występowania w charakterze strony w postępowaniu sądowym, musi posiadać zdolność sądową i procesową.

Zgodnie z art. 25 § 1 p.p.s.a. osoba fizyczna, osoba prawna lub organ administracji publicznej mają zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona (zdolność sądowa). Wyjaśnienia wymaga, że w rozumieniu art. 25 § 1 p.p.s.a. zdolność sądowa to zdolność do występowania przed sądem administracyjnym jako strona, czyli zdolność do zajmowania pozycji podmiotu postępowania sądowoadministracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 26 § 1 p.p.s.a. zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych (zdolność procesową) mają osoby fizyczne posiadające pełną zdolność do czynności prawnych, osoby prawne oraz organizacje społeczne i jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 25 p.p.s.a. Konsekwencją powyższego jest wymóg zachowania zdolności prawnej i jej atrybutu – zdolności sądowej przez taki podmiot, bowiem z brakiem zdolności prawnej osoby fizycznej nierozerwalnie łączy się brak zdolności sądowej (procesowej), który jest brakiem nieusuwalnym.

Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne, mające zdolność sądową, dokonują w postępowaniu czynności przez swe organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu (art. 28 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że osoby te mają obowiązek wykazać na mocy art. 29 p.p.s.a. swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.

Jeżeli braki w zakresie zdolności sądowej dają się uzupełnić, sąd wyznaczy odpowiedni termin, stosownie do art. 31 § 1 p.p.s.a. Jeżeli braków takich uzupełnić nie można, sąd zniesie postępowanie, w zakresie w jakim jest ono dotknięte brakami, i w miarę potrzeby wyda odpowiednie postanowienie.

Zgodnie z treścią art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej otrzymania. Według art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429), do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a., z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. W razie niezastosowania się przez organ administracji publicznej do wskazanego obowiązku, sąd na podstawie art. 55 § 1 zd. 1 p.p.s.a., na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl natomiast art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej, przy czym – jak postanowiono w § 2 tego artykułu, z powodu braku zdolności sądowej jednej ze stron sąd odrzuci skargę dopiero wówczas, gdy brak ten nie zostanie uzupełniony.

W niniejszej sprawie wniosek w imieniu skarżącej podpisał F. S..

Zgodnie z art. 18 § 1 Ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U.2019.505 t.j.) określającym wymogi ogólne co do członków organów i likwidatorów spółki, członkiem zarządu, rady nadzorczej, komisji rewizyjnej albo likwidatorem może być tylko osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych.

Sądowi znany jest fakt, że wskazane w przedłożonych dokumentach wnioskującej spółki jest to spółka założona w Wielkiej Brytanii przez F. S. (według obowiązujących w tym kraju przepisów), jedynego ich wspólnika, i przez niego (wyłącznie) reprezentowane co oznacza, że spółka ta nie posiada innych podmiotów, które mogą ją reprezentować.

F. S. jest osobą małoletnią, albowiem urodzony został w dniu 16 października 2002 r., PESEL został podany we wniosku (k. 4 akt sądowych – weryfikacja podpisu).

Braku zdolności do czynności prawnych członka zarządu nie da się uzupełnić tak długo, jak długo jest małoletni. Jednocześnie wnioskująca spółka jest spółką jednoosobową, z udziałami należącymi wyłącznie do wskazanego wyżej małoletniego.

W opisanej sytuacji prawnej i faktycznej, złożony w niniejszej sprawie wniosek dotknięty jest brakiem, który ma charakter pierwotny i nieusuwalny. Brak zdolności do czynności prawnych reprezentanta wnioskodawcy, przy jednoczesnej niemożliwości usunięcia tego braku, skutkuje koniecznością odrzucenia wniosku jako niedopuszczalnego z powodu nieusuwalnego braku zdolności procesowej.

Warto dodać w tym miejscu, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej może złożyć wyłącznie osoba pełnoletnia. W postanowieniu z dnia 27 kwietnia 2017 r., I OSK 672/17, NSA podkreślił nadto, że osoby małoletnie nie mają uprawnienia do samodzielnego dokonywania czynności również w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym tego przedmiotu. Pogląd ten ma uzasadnienie w specyfice postępowania przed sądami administracyjnymi, które są sądami prawa. Prawo do uzyskania informacji publicznej - jakkolwiek szerokie - nie ma charakteru prawa absolutnego. Nie rozciąga się na wszelkie uprawnienia procesowe, zwłaszcza gdy są one regulowane szczególnymi przepisami, a ograniczenia w tym obszarze nie stanowią zawężenia tego prawa i gwarancji jego realnej realizacji. Nie są to prawa nieograniczone, zwłaszcza na gruncie procesowym, na którym obowiązują szczególne rygory.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 i § 2 w związku z art. 55 § 1 zd. 1 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu wniosku.