Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 840/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Konrad Łukaszewicz, Protokolant sekretarz Maryla Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2019 r. sprawy ze skargi T. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (zwany dalej organem) rozkazem personalnym

nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. po rozpatrzeniu odwołania T.K. (zwanego dalej skarżącym) od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. (zwanego dalej organem I instancji) nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny organu I instancji.

Rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2018 r. organ I instancji zwolnił skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.; zwanej dalej ustawą o Policji) i nadał decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Ustalono, że wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Komendant Miejski Policji

w T. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K.

o zwolnienie skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Podniósł, że przyczyną tego wystąpienia, jest długotrwała nieobecność policjanta w służbie. Wskazano, że w związku z tym został on skierowany

do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w K., w celu ustalenia stanu zdrowia i dalszej zdolności do służby w Policji. Komisja lekarska uznała, że skarżący jest zdolny do służby w Policji z ograniczeniem, trwale niezdolny do służby

na zajmowanym stanowisku, przeciwwskazana służba w policyjnej izbie zatrzymań. Przełożony skarżącego wskazał, że funkcjonariusz ten w okresie zwiększenia obciążenia prowadzonymi postępowaniami korzystał ze zwolnień lekarskich.

Do wniosku dołączono zestawienie okresów nieświadczenia przez niego służby

za okres od 2015 r. do 2017 r., a także wskazano przyczyny uzasadniające zaprzestanie przez niego świadczenia służby. Wskazano również, że przełożeni przeprowadzili rozmowę z podległym funkcjonariuszem, w trakcie której stwierdził,

że służba w pionie dochodzeniowo-śledczym nie spełnia jego oczekiwań i nie tak wyobrażał sobie w niej pracę. W ocenie przełożonego funkcjonariusz ten nie wykazuje żadnej chęci w pogłębianiu wiedzy i kwalifikacji zawodowych w pracy dochodzeniowo-śledczej, w szczególności przez ponad półtora roku pełnionej służby w tej komórce organizacyjnej Policji nie opanował umiejętności związanych

z wprowadzeniem danych do policyjnych baz informatycznych, w związku

z prowadzonymi czynnościami dotyczącymi śledztw i dochodzeń.

Podniósł, że postawa jaką skarżący prezentuje w służbie, a także częsta absencja powoduje, że przełożeni muszą przydzielać prowadzone przez niego sprawy innym funkcjonariuszom wydziału, co wpływa w oczywisty sposób na stan ich obciążenia dodatkowymi obowiązkami.

Wskazano, że twierdzenia te zostały poparte analizą ilości spraw przeprowadzonych przez skarżącego, w okresie od dnia 1 kwietnia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., tj. 2 postępowania sprawdzające (gdzie średnia spraw tego rodzaju przypadająca na pozostałych funkcjonariuszy wydziału wynosiła 33 postępowania) oraz 8 postępowań przygotowawczych (gdzie średnia spraw tego rodzaju przypadająca na pozostałych funkcjonariuszy wydziału wynosiła 87 postępowań), a także w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia

2016 r., tj. 19 postępowań sprawdzających (gdzie średnia spraw tego rodzaju przypadająca na pozostałych funkcjonariuszy wydziału wynosiła 49 postępowań) oraz 23 postępowania przygotowawcze (gdzie średnia spraw tego rodzaju przypadająca na pozostałych funkcjonariuszy wydziału wynosiła 122 postępowania). W 2017 r. nie przydzielono skarżącemu żadnych postępowań do realizacji, z uwagi na wyznaczenie go do innych czynności służbowych i delegowaniem go

do wykonywania czynności w charakterze członka grupy śledczej w sprawie prowadzonej przez Wydział do walki z Przestępczością Gospodarczą Komendy Miejskiej Policji w T.. Zwrócono uwagę na charakter służby w pionie dochodzeniowo-śledczym, a w szczególności na konieczność zachowania systematyczności i planowania czynności. Podkreślono brak samodzielności, zaangażowania i chęci podnoszenia wiedzy zawodowej, a także liczne zwolnienia lekarskie skutkujące absencją w służbie Pana T. K., które powodowały konieczność wyznaczania innych funkcjonariuszy do realizacji spraw w jego zastępstwie.

Skarżący wniósł odwołanie, zarzucając:

nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego poprzez wskazanie, że skarżący - jako osoba zdolna do służby w Policji z ograniczeniami - nie może wykonywać obowiązków odpowiadających jego kwalifikacjom

na jakimkolwiek stanowisku w Komendzie Miejskiej Policji w T.,

brak ustaleń w zakresie możliwości pełnienia przez skarżącego służby

w innych jednostkach Policji, wobec odmowy dokonania przeniesienia skarżącego,

brak odniesienia do stanowiska skarżącego przedstawionego w toku postępowania administracyjnego obejmującego zwolnienie ze służby,

przyjęcie - w sposób bezkrytyczny - za wiarygodne i rzeczowe stanowiska przełożonych skarżącego, co do ilości i przyczyn absencji chorobowej skarżącego, podczas gdy podawane dane nie są zgodne ze stanem rzeczywistym,

przyjęcie - w sposób bezkrytyczny - za wiarygodne i rzeczowe stanowiska przełożonych skarżącego, co do dezorganizowania pracy jednostki przez skarżącego - pomimo braku jakichkolwiek dowodów na powyższą okoliczność,

uzasadnienie zwolnienia skarżącego ze służby z dniem 31 stycznia 2018 r. ważnym interesem służby, przy niepełnym ustaleniu przez organ wydający decyzję niemożności wykonywania obowiązków służbowych przez skarżącego w Komendzie Miejskiej Policji w T. lub w innych jednostkach Policji oraz nieuwzględnieniu stanowiska skarżącego.

W oparciu o powyższe wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o wstrzymanie jej natychmiastowej wykonalności do czasu prawomocnego zakończenia niniejszego postępowania. W odwołaniu szczegółowo opisał zarzuty.

W dalszej części odwołania skarżący rozwinął obszernie powyższe wątki. Stwierdził, że w jego ocenie nie zachodzi przesłanka ważnego interesu służby, jako podstawy do zwolnienia ze służby w Policji, w szczególności z uwagi na fakt, że zachowanie oraz postawa odwołującego się nie była świadomym i umyślnym działaniem, ale efektem chorób na jakie cierpi strona i na które się leczy. Jego zdaniem, w tych okolicznościach brak jest dostatecznych podstaw do zwolnienia go ze służby

w Policji, bowiem istnieją możliwości powierzenia mu obowiązków na innym stanowisku służbowym, które będą dostosowane do ograniczeń wynikających

z orzeczenia komisji lekarskiej stwierdzającej możliwość pełnienia służby

w określonych warunkach. Podkreślił także gotowość zmiany jednostki Policji, celem dalszego kontynuowania służby, który to wniosek nie został uwzględniony przez jego przełożonego.

Nie podzielił stanowiska organu I instancji, że jego postawa negatywnie wpływa na organizację służby, bowiem przyczyny tego stanu rzeczy są uzależnione od jego stanu zdrowia. Wskazał, że przyjęcie, iż powtarzające się jego nieobecności dezorganizują i dezintegrują pracę, w żaden sposób nie zostały uzasadnione przez organ I instancji. Ponadto odwołujący się kwestionował zasadność nadania decyzji

o zwolnieniu ze służby w Policji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Organ rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny organu I instancji. Stwierdził, że decyzja organu

I instancji jest prawidłowa.

Wskazał, iż podstawę materialno-prawną zwolnienia skarżącego ze służby

w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone.

W praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie przepisów:

I. prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,

tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji: poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż na gruncie niniejszej sprawy wystąpiła i została należycie udowodniona przesłanka "ważnego interesu służby" uzasadniająca odwołanie skarżącego ze służby w Policji; poprzez brak wskazania rzeczywistych okoliczności stanowiących o ważnym interesie służby, a wymagających wydalenia skarżącego z Policji; poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i pominięcie słusznego interesu skarżącego, podczas gdy zebrany nie dawał podstaw do wydania takiego orzeczenia

II. postępowania, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony przy wydawaniu zaskarżonego rozkazu personalnego, która to okoliczność przejawia się arbitralnym przyjęciem za podstawę zwolnienia ze służby licznych absencji chorobowych skarżącego mających powodować dezorganizację pracy w jednostce, brak samodzielności, zaangażowania i chęci podnoszenia wiedzy zawodowej, podczas gdy powyższe okoliczności nie zostały przez organ wykazane i udowodnione, nadto całkowicie pominięto wolę i chęć skarżącego do pełnienia czynnej służby, czym w konsekwencji z pokrzywdzeniem skarżącego wydano decyzję noszącą cechy rozstrzygnięcia dowolnego; działanie sprzeczne

z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa,

w szczególności poprzez przedłożenie prymatu ogółu społeczeństwa ponad ważny interes strony, prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający ustalenie

i dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, w szczególności całkowite pominięcie korzystnej dla skarżącego opinii Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów, jak również prowadzenia postępowania przez organy w sposób wybiórczy.

W ocenie skarżącego analiza niniejszej sprawy przez organy miała charakter wybiórczy i jednostronny, a obie decyzje zostały podjęte z naruszeniem zarówno prawa materialnego, jak i prawa procesowego. W jego ocenie, przesłanka zwolnienia ze służby w Policji z uwagi na jej ważny interes nie została wykazana w sposób wystarczający.

Wskazał, że użyte w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji sformułowanie "można zwolnić" oznacza, że decyzje w tym zakresie mają charakter fakultatywny i zostały pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Jego zdaniem wydając decyzję w ramach uznania administracyjnego, organ nie dysponuje dowolnością. Uznał, że wydając decyzję organ winie kierować się granicami przyznanej mu uznaniowości, możliwością wydania danej decyzji na gruncie konkretnego stanu faktycznego, a także odniesieniem do tego stanu faktycznego

i zindywidualizowanych przesłanek ustawowych. Uznał, że w tej sprawie nie zaistniały okolicznościach wskazujące, że skarżący nie jest zdolny do pełnienia służby w Policji. Wskazał, że u podstaw decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby

w Policji leży fakt i liczba absencji chorobowych skarżącego, które to absencje miały powodować dezorganizację pracy w jednostce. Podniósł, że biorąc pod uwagę liczbę absencji, organ oparł swoje stanowisko o ogólne i zbiorcze zestawienie nieobecności skarżącego, obejmujące również przypadki urlopów wypoczynkowych, urlopów zaległych, a także opieki nad chorym dzieckiem (stanowiących ustawowe uprawnienia każdego funkcjonariusza). Natomiast, jak stwierdził skarżący, w razie ograniczenia oceny stanu faktycznego wyłącznie do przypadków zwolnień lekarskich, organ z pewnością doszedłby do wniosku, iż ich liczba nie może stanowić podstawy dla zwolnienia ze służby w Policji.

Zdaniem skarżącego, bezpodstawne i bezprzedmiotowe staje się uwzględnianie usprawiedliwionych nieobecności przy analizie przydatności

i możliwości pełnienia służby przez skarżącego.

Jak wskazał, bezspornym jest, że choruje przewlekle na astmę oskrzelową,

a także alergię kontaktową i wziewną, przy czym są to schorzenia od niego niezależne, a tym samym niezawinione. Okoliczności te stanowią nadto jedyną podstawę i przyczynę zwolnień lekarskich skarżącego.

Zdaniem skarżącego, w grafikach służby widoczne jest, że pomimo tego że przełożeni mieli w dyspozycji zdrowych funkcjonariuszy celowo zlecali skarżącemu czynności, których nie powinien on wykonywać.

W jego ocenie, należy upatrywać złej sytuacji kadrowej w nieprawidłowym sposobie zarządzania etatami, a nie w postawie skarżącego.

Wskazał, że organ zwracając się do związku zawodowego o opinię całkowicie pominął jej treść.

Podniósł, że z treści orzeczeń Komisji Lekarskiej MSWiA wynikało, iż jest zdolny do służby w Policji z ograniczeniem opisanym w opiniach.

Jego zdaniem, wskazywana w decyzji KGP dobra wola przełożonych skarżącego w kwestii poszukiwania innego stanowiska faktycznie nie miała miejsca. Podniósł, że przełożeni skarżącego uporczywie powierzali mu stanowiska, na których zakres obowiązków był niezgodny z orzeczeniami komisji lekarskich, co

w konsekwencji co najmniej mogło prowadzić do dalszego pogarszania stanu zdrowia skarżącego i kolejnych absencji chorobowych.

W związku z powyższym wnosił o uchylenie w całości rozkazu personalnego

z dnia [...] marca 2018 r. i rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2018 r. oraz zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest rozkaz personalny organu z dnia [...] marca 2018 r. utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu I instancji z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej ppsa), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Podstawą materialno-prawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie określone. Ustalenie treści pojęcia "ważnego interesu służby" ustawodawca pozostawił organowi Policji stosującemu prawo, który przeprowadza w tym zakresie wykładnię przepisów prawnych

i w każdym indywidualnym przypadku konkretyzuje je, wskazując okoliczności faktyczne uzasadniające taką ocenę. Zasadne jest twierdzenie organu, że

na podstawie tego przepisu organy dokonują zwolnień funkcjonariuszy, którzy

w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" musi być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę.

Użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego. W takim wypadku organ zobowiązany jest ocenić materiał dowodowy w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć zastosowanie w sprawie.

Zasadne jest twierdzenie organu, że przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie.

Rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. W rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadzała się do wyjaśnienia i oceny czy w tym stanie faktycznym pozostawienie skarżącego w służbie narusza jej ważny interes. Okoliczności faktyczne jakie muszą być brane pod uwagę muszą odnosić się do art. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do jej podstawowych zadań należą w szczególności ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra (art. 1 ust. 2 pkt 1), ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej,

w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania

(art. 1 ust. 2 pkt 2).

Zgodnie z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stosownie zaś do art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W świetle powołanych wyżej przepisów decyzja administracyjna,

a w szczególności, jak to ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, nakładająca na podmiot obowiązki lub karę, musi być i jest oparta na obowiązującym przepisie prawa i zgodna z jego treścią.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący cierpi na schorzenia mające charakter przewlekły, tj. astmę oskrzelową, a także alergię kontaktową

i wziewną. Jednostki chorobowe sprawiają, że wobec skarżącego wydano orzeczenie, w którym stwierdzono, iż jest on zdolny do służby w Policji

z ograniczeniem, trwale niezdolny do służby na zajmowanym stanowisku. Skutkiem tego skarżący nie mógł pełnić służby na zajmowanym stanowisku służbowym,

a służba pełniona na innych stanowiskach służbowych bądź to pogłębiała symptomy chorobowe, bądź powodowała absencję w służbie.

Organ zasadnie ocenił, że niezaprzeczalny pozostaje fakt, że sytuacja zdrowotna skarżącego wpływała negatywnie na organizację służby w Komendzie Miejskiej Policji w T.. Wymieniony policjant winien bowiem realizować zadania na poziomie odpowiadającym posiadanemu przygotowaniu i umiejętnościom, tymczasem policjant wobec posiadanych ograniczeń nie może realizować wszystkich zleconych mu zadań, a wtedy jego zadania czy obowiązki muszą być scedowane

na innych funkcjonariuszy.

Zasadne są wnioski z przeprowadzonej analizy prowadzonych przez skarżącego spraw w 2015 r. oraz 2016 r. Przedstawiony wykaz jednoznacznie wskazuje na to, że obciążenie go sprawami odbiegało znacznie od średniego obciążenia innych funkcjonariuszy tego wydziału. Przełożeni ci wskazali także, iż zaobserwowali zjawisko polegające na absencji Pana T. K.

w okolicznościach zwiększenia się obciążenia prowadzonymi przez niego postępowaniami. Absencja tego funkcjonariusza w służbie, chociaż nie miała co do zasady charakteru długotrwałego i ciągłego, to w naturalny sposób zmuszała przełożonych do zapewnienia zastępstwa za nieobecnego policjanta, co z kolei prowadziło do zwiększenia obciążenia pozostałych w służbie policjantów.

Zasadne jest twierdzenie organu, że postępowanie przygotowawcze musi być prowadzone w sposób systematyczny. Referent sprawy musi określić poszczególne priorytety, które zobowiązany jest realizować systematycznie, uwzględniając przy tym stale zmieniające się okoliczności wynikające z pogłębienia informacji o przedmiocie sprawy. Osiągnięcie celu postępowania możliwe jest przy założeniu, że osoba je prowadząca będzie znała całokształt materiału dowodowego zebranego na poszczególnych etapach śledztwa albo dochodzenia i to nie tylko ten procesowo udokumentowany, ale także ten operacyjny, który oprócz referenta nie jest znany nikomu, nawet przy założeniu wykonywaniu notatek ze wszystkich czynności i myśli referenta. W tym wypadku zmiany referenta sprawy nie mogą korzystnie wpływać

na możliwość zachowania systematyki i rytmiki wykonywanych czynności. Każda kolejna osoba musi zapoznać się (od początku) z materiałami sprawy i opracować własną taktykę czynności operacyjno-procesowych i przeważnie nawet przy największym zaangażowaniu nie będzie w stanie posiąść wiedzy operacyjnej, którą dysponował pierwszy referent. Oczywiście zmiany referentów następują w sposób naturalny czy też wymuszony, ale nie jest to zjawisko pożądane i niewątpliwie dezorganizuje pracę jednostki. Faktem jest, że absencja tego policjanta w służbie bezpośrednio oddziałuje na służbę (w kontekście efektywności i skuteczności realizacji zadań funkcjonariusza, a także innych funkcjonariuszy realizujących jego

i własne zadania służbowe). W tym wypadku suma nieobecności w pracy związana ze zwolnieniami lekarskimi i innymi usprawiedliwionymi nieobecnościami w pracy (urlop, opieka na dzieckiem) powoduje zaistnienie przesłanki "ważnego interesu służby".

Zdaniem Sądu, należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny.

Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organ wyjaśnił sprawę w sposób wymagany przez art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a..

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ppsa orzekł, jak w sentencji.