Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 59/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2, art. 58 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Ł. (Ł.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 13 grudnia 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., wpłynęła skarga M. Ł. na decyzję tego organu, wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia. W skardze zawarty został wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

Postanowieniem z dnia 28 lutego 2011 r. Sąd rozpoznał ów wniosek i w tych ramach odmówił skarżącemu jego uwzględnienia. Odpis tego orzeczenia przesłano na wskazany przez skarżącego adres dla korespondencji. W wyniku nieobecności M.Ł., przesyłkę do niego skierowaną awizowano dwukrotnie, tj. w dniach 7 marca 2011 r. i 15 marca 2011 r. W konsekwencji skarżący nie odebrał przesyłki i w dniu 23 marca 2011 r. została zwrotnie przesłana do nadawcy. Taki stan rzeczy skutkować musi przyjęcie, że odpis ww. postanowienia Sądu doręczono skarżącemu ze skutkiem na dzień 21 marca 2011 r. Jest to wynikiem regulacji zawartej w art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a. (np. adresatowi do rąk własnych, dorosłemu domownikowi), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia (§ 1), które umieszcza się w skrzynce pocztowej adresata lub na drzwiach mieszkania (§ 2) na okres siedmiu dni. W przypadku niepodjęcia pisma w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). W konsekwencji doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Z kolei organowi odwoławczemu doręczono odpis postanowienia w dniu 9 marca 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.

Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi jest warunkiem jej dopuszczalności i obok warunków formalnych skargi podlega ocenie Sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Trzeba przy tym podkreślić, iż badanie zachowania terminu do wniesienia skargi możliwe jest tylko wówczas, gdy decyzja administracyjna, a z takim aktem mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy, została prawidłowo doręczona, a co za tym idzie wprowadzona do obrotu prawnego. Doręczenie (lub ogłoszenie) decyzji stanowi bowiem jej wprowadzenie do obrotu prawnego (tak Janusz Borkowski w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 6. wydanie, Wyd. C.H. Beck, s. 518, teza 3). Nie ulega przy tym wątpliwości, że skuteczne doręczenie stronie decyzji otwiera także bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W tym stanie rzeczy należało odnotować, że sporną decyzję doręczono skutecznie stronie skarżącej w dniu 21 października 2010 r. Obszerne uzasadnienie tej konstatacji zamieszczono w poprzednim postanowieniu Sądu, tj. w orzeczeniu z dnia 28 lutego 2011 r.

Z tych względów, mając na uwadze przytoczony wyżej art. 53 § 1 P.p.s.a., należało stwierdzić, że termin zakreślony do wniesienia skargi w tej sprawie upłynął w dniu 22 listopada 2010 r. Z kolei skargę nadano w dniu 13 grudnia 2010 r., a więc z uchybieniem tego terminu. Znamienne jest także to, że uchybiony termin nie został przywrócony, a postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2011 r. zyskało przymiot prawomocnego.

W świetle ustalone wyżej stanu faktycznego oraz przywołanych regulacji prawnych, należało stwierdzić, że skargę w tej sprawie wniesiono z uchybieniem ustawowego terminu, co musi skutkować jej odrzuceniem po myśli art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia działając na podstawie art. 58 § 3 P.p.s.a.