Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 422/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 12 ust. 3
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art. 10 ust. 3 lit. a)
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
article: art. 122, art. 187 § 1 art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędziowie Kazimierz Brzeziński (spr.) NSA Tadeusz Cysek Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 24 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 11 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/Łd 591/07 w sprawie ze skargi E. W. und P. GmbH z siedzibą w R.-W. (N.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej Ł. na rzecz E. W. und P. GmbH z siedzibą w R.-W. (N.) kwotę 1200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z dnia 11 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/Łd 591/07 po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. W. und P. GmbH z siedzibą w R.-W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] lipca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego – uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że w dniu [...] grudnia 2006 r. Spółka E. zgłosiła do odprawy celnej towar opisany w zgłoszeniu celnym jako rozcieńczalnik do farb olejnych, deklarując kod 3814 00 90 90.

Z uwagi na wątpliwości co do deklarowanego w zgłoszeniu celnym kodu Taryfy celnej, Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. zwrócił się do Centralnego Laboratorium Celnego w W. o przeprowadzenie badań próbek tego towaru w celu określenia jego składu surowcowego oraz wyrażenia opinii odnośnie deklarowanego w zgłoszeniu celnym kodu taryfowego.

W sprawozdaniu z badań z dnia [...] grudnia 2006 r. Centralne Laboratorium Celne w W. stwierdziło, że przesłane próbki stanowią alkohol etylowy skażony bitrexem, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 stycznia 2006 r. w sprawie środków dopuszczonych do skażenia alkoholu etylowego (Dz. U. Nr 8, poz. 49) oraz że w próbkach stwierdzono również obecność glikolu propylenowego oraz nieznaczne ilości metanolu, a także, że zawartość glikolu propylenowego w stosunku do masy wynosi od 0,92% do 0,94% +/- 0,09%, a zawartość etanolu od 93,926% do 93,985%. Laboratorium wyjaśniło również, że skażony alkohol etylowy, którego próbki stanowiły przedmiot przeprowadzonych badań laboratoryjnych, może być stosowany do celów technicznych m.in. do produkcji rozcieńczalników, płynów do spryskiwaczy szyb samochodowych oraz podobnych produktów.

Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. biorąc pod uwagę powyższe wyniki badań uznał, że sprowadzony przez Spółkę E. towar nie jest rozcieńczalnikiem do farb i lakierów, lecz skażonym alkoholem etylowym, klasyfikowanym według kodu 2207 20 00 90, decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe i określił kwotę długu celnego w wysokości 30 952 zł.

Od powyższej decyzji Spółka E. złożyła odwołanie. Kwestionując ustaloną przez organ celny I instancji klasyfikację taryfową sprowadzonego towaru wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W trakcie postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Celnej w Ł. zwrócił się pismem z [...] marca 2007 r. do Naczelnej Dyrekcji Finansowej Zakładu Kontroli Celnotechnicznej i Kształcenia w H. o wyjaśnienie, czy wprowadzony na polski obszar celny w dniu [...] grudnia 2006 r. przez Spółkę E. towar jest tożsamy z towarem dla którego wydano w Niemczech Wiążącą Informację Taryfową nr [...] z dnia [...] marca 2006 r.

W odpowiedzi na powyższe pismo Ministerstwo Finansów Niemiec pismem z dnia [...] maja 2007 r. poinformowało, że według przesłanych wyników analiz laboratoryjnych należy przyjąć, iż chodzi tu o towar, dla którego udzielono w Niemczech Wiążącej Informacji Taryfowej.

Dyrektor Izby Celnej po rozpoznaniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji uznając, ze sprowadzony towar to alkohol etylowy klasyfikowany do pozycji 2207 20 00 90 Wspólnotowej Taryfy Celnej, obejmującej alkohol etylowy i pozostałe wyroby alkoholowe, o dowolnej mocy, skażone (...), pozostałe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając skargę Spółki E. na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. stwierdził, że organy celne naruszyły przepisy postępowania – art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej w stopniu, który miał istoty wpływ na wynik sprawy. Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie dla klasyfikacji taryfowej sprowadzonego towaru ma kwestia zastosowania Wiążącej Informacji Taryfowej nr [...] – 1 z dnia [...] marca 2006 r., wydanej przez Naczelną Dyrekcję Finansową - Zakład Kontroli Celnotechnicznej i Kształcenia w H. Organy celne uznały, iż towar, którego dotyczy ta informacja nie jest pod każdym względem tym samym towarem co produkt, który Spółka zadeklarowała w zgłoszeniu z dnia [...] grudnia 2006 r., podczas gdy skarżąca stoi na stanowisku, iż towar opisany w zgłoszeniu z [...] grudnia 2006 r. jest tożsamy z towarem opisanym w WIT z [...] marca 2006r.

W przekonaniu Sądu organy celne uznając, iż nie ma tożsamości sprowadzonego towaru z produktem opisanym w WIT z [...] marca 2006 r. nie wyjaśniły w sposób dokładny stanu faktycznego, nie zebrały w sposób wyczerpujący, ani nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego.

Sąd wskazał, że organy celne przyjęły:

- po pierwsze, że istnieje różnica w stężeniu alkoholu etylowego. WIT została wystawiona dla preparatu zawierającego 95% alkoholu etylowego, natomiast żaden z dokumentów zgromadzonych w sprawie nie potwierdził, że towar zgłoszony do odprawy składa się z 95% alkoholu etylowego. Badania Centralnego Laboratorium Celnego wykazały zawartość do 94% etanolu (w stosunku do objętości) lub powyżej 96% etanolu (w stosunku do masy). Z odpowiedzi niemieckiej administracji celnej nie wynika aby WIT z [...] marca 2006 r. uwzględniała jakiekolwiek różnice w składzie procentowym;

- po drugie, WIT dotyczy produktu o nazwie "S. [...]" zaś w żadnym z dokumentów handlowych i eksportowych nie pojawia się taka nazwa. Sprowadzony produkt określono jako alkohol etylowy denaturowany (techniczny) zwany spirytusem;

- po trzecie, badania laboratoryjne sprowadzonego produktu wykazały, iż zawiera on nieznaczne ilości metanolu, podczas gdy towar, którego dotyczy WIT z [...] marca 2006 r. nie zawiera w ogóle metanolu.

Sąd stwierdził, że odnośnie różnic w składzie sprowadzonego produktu i towaru, którego dotyczy WIT z [...] marca 2006 r. nie została wyjaśniona kwestia, czy możliwe jest otrzymywanie za każdym razem alkoholu o zawartości etanolu na poziomie 95%. Skarżąca kilkakrotnie podnosiła tę okoliczność w postępowaniu przez organami celnymi zaznaczając, iż moc alkoholu może się wahać na poziomie +/- 1% wartości oczekiwanej. Na uzasadnienie tego stanowiska skarżąca przedstawiła opinię jednostki rzeczoznawczo - kontrolnej J.S.H. z [...] grudnia 2006 r., z której wynika, że nie jest możliwe otrzymywanie, za każdym razem, alkoholu o zawartości etanolu na poziomie 95%, gdyż alkohol otrzymuje się poprzez destylację rektyfikacyjną, która nie jest procesem ciągłym. W związku z czym moc alkoholu może się wahać, za każdym razem, w granicach +/- 1%. Organy celne obu instancji nie odniosły się do tej opinii i nie ustosunkowały się również do opinii J.S.H. z dnia [...] marca 2007 r., z której wynika, iż towar opisany w WIT z [...] marca 2006r. jest taki sam jak produkt będący przedmiotem raportów z [...] grudnia 2006 r. Sąd zaznaczył, że firma J.S.H. przeprowadziła również badania próbek towaru pobranych z cystern zawierających produkt zgłoszony do odprawy w dniu [...] grudnia 2006 r. Analiza sprawozdań z tych badań wskazuje, iż skład spornego produktu jest prawie taki sam jaki wynika z badań Centralnego Laboratorium Celnego w O.

Zawartość alkoholu etylowego, według tych badań, wynosi 93.9 - 94% w stosunku do masy co jest wynikiem prawie identycznym z wynikami badań Centralnego Laboratorium Celnego. Zdaniem Sądu w sytuacji kiedy wyniki badań, co do zawartości etanolu, przeprowadzonych zarówno przez Centralne Laboratorium Celne jak i przez J.S.H., są bardzo zbliżone do poziomu alkoholu etylowego określonego w WIT z [...] marca 2006 r., to obowiązkiem organów celnych było wyjaśnienie czy w produkcji przemysłowej możliwe jest zawsze otrzymywanie etanolu na poziomie 95%, czy też dopuszczalne są różnice w stopniu stężenia alkoholu. Sąd wskazał, że skarżąca podnosiła, iż na wyniki badań mogły mieć wpływ warunki w jakich pobierano próbki oraz w jakich przeprowadzano badania (np. temperatura, wilgotność czy oświetlenie), a organy celne nie wyjaśniły tych okoliczności choć mają one istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W sytuacji bowiem, gdyby okazało się, że w produkcji przemysłowej nie można za każdym razem otrzymać stężenia etanolu na poziomie 95%, lecz moc alkoholu może się wahać +/- 1%, bądź że na wyniki badań laboratoryjnych mogły mieć również wpływ warunki w jakich pobierano próbki oraz w jakich wykonano badanie, to mogłoby się okazać, że istnieje tożsamość stężenia alkoholu etylowego, określonego w WIT z [...] marca 2006 r. oraz w sprowadzonym produkcie, uwzględniając granice dopuszczalnego błędu. Organy celne nie odniosły się jednak do opinii J.S.H. z dnia [...] grudnia 2006 r. i z [...] marca 2007 r. oraz nie wyjaśniły wszystkich spornych kwestii podnoszonych przez skarżącą w postępowaniu administracyjnym. Ponadto Sąd dodał, że wielkość pozostałych, poza etanolem, składników jest niemal identyczna w WIT i w sprowadzonym produkcie. Dotyczy to glikolu propylenowego i denatonium benzoesanu (bitrexu).

Sąd zauważył, ze organ celny zwrócił się do Centralnego Laboratorium Celnego o wydanie opinii, czy towar objęty w WIT z [...] marca 2006 r. jest taki sam jak towar będący przedmiotem badań opisanych w sprawozdaniu z [...] grudnia 2006 r. i wskazał, że skoro w piśmie z [...] marca 2007 r. Centralne Laboratorium Celne nie potrafiło udzielić jednoznacznej opinii w tym zakresie, to tym bardziej zachodziła konieczność wyjaśnienia, czego organy celne nie uczyniły, czy możliwe jest, w każdym przypadku, wytworzenie produktu zawierającego zawsze 95% alkoholu etylowego, czy też dopuszczalne są różnice w stężeniu etanolu, a także czy na wyniki badań laboratoryjnych mogły mieć wpływ warunki w jakich pobierano próbki oraz w jakich przeprowadzane były badania.

Sąd stwierdził również, że organy celne nie wyjaśniły, czy skład produktu określonego w WIT z [...] marca 2006 r. został wyliczony w stosunku do masy czy objętości. W ocenie Sądu wątpliwości w tym zakresie mogłaby wyjaśnić jedynie odpowiedź niemieckich władz celnych, lecz organy celne nie zwróciły się do nich w tej kwestii, w konsekwencji stan faktyczny w niniejszej sprawie nie został dokładnie wyjaśniony.

Sąd podniósł również, że Dyrektor Izby Celnej w Ł. nie wyjaśnił także dlaczego pominął treść pisma niemieckich władz celnych z dnia [...] maja 2007 r., w którym władze te poinformowały, iż po analizie całości dokumentacji należy przyjąć, że chodzi o ten sam towar, na który udzielono WIT z [...] marca 2006 r.

Sąd stwierdził, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż istnieje spór pomiędzy polskimi organami celnymi a administracją celną Niemiec, co do klasyfikacji taryfowej alkoholu etylowego z dodatkiem glikolu propylenowego i bitreksu. Przedmiotem sporu jest klasyfikacja taryfowa ustalona w WIT z [...] marca 2006 r. Obie strony zajmują odmienne stanowiska w tej kwestii, w związku z czym Ministerstwo Finansów wystąpiło do Komisji Europejskiej o skierowanie tego zagadnienia pod obrady Komitetu Kodeksu Celnego Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej. Polskie i niemieckie organy celne przedstawiły własne opinie i do chwili obecnej kwestia ta nie została ostatecznie rozpatrzona. Spór ten znajduje również odzwierciedlenie w rozpoznawanej sprawie. Polskie organy celne odrzuciły bowiem WIT z [...] marca 2006 r. uznając, iż sprowadzony produkt winien zostać zaklasyfikowany do kodu 2207 20 00 90. Zdaniem Sądu zasadnicze znaczenie dla klasyfikacji tego towaru ma to, czy istnieje tożsamość sprowadzonego produktu i towaru określonego w WIT z [...] marca 2006 r., a w kwestii tej organy celne nie zebrały i nie rozważyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.

W przekonaniu Sądu niezasadny jest argument podnoszony przez organy celne, iż o braku tożsamości sprowadzonego towaru oraz produktu opisanego w WIT z [...] marca 2006 r. świadczy fakt, iż informacja ta dotyczy towaru "S. [...]" zaś w żadnym z dokumentów handlowych i eksportowych nie pojawia się ta nazwa. Sąd zauważył, iż nazwa "S. [...]" została przyjęta przez Spółkę E. jako nazwa handlowa. Producent tego towaru (ukraińska firma S.) nie musi znać tej nazwy i może go nazywać inaczej. Okoliczność, iż nazwa handlowa produktu jest inna niż nazwa używana przez jego producenta nie może przesądzać o tym, że sprowadzany towar nie jest zgodny z produktem, którego dotyczy WIT z [...] marca 2006r. O takiej zgodności decyduje skład produktu a nie nazwa jakiej używa producent lub nazwa funkcjonująca w handlu.

Zdaniem Sądu niezasadna jest również argumentacja organu celnego, iż o braku tożsamości sprowadzonego produktu oraz towaru opisanego w WIT z [...] marca 2006r. świadczy to, iż badania przeprowadzone w Centralnym Laboratorium Celnym wykazały obecność nieznacznej ilości metanolu, podczas gdy w WIT nie wymieniono tego składnika. Sąd zaznaczył, iż argument ten został podniesiony po raz pierwszy na rozprawie w dniu 27 listopada 2007 r. oraz że w uzasadnieniach decyzji organów celnych obu instancji nie podnoszono tej okoliczności. Ze sprawozdania z badań przeprowadzonych przez Centralne Laboratorium Celne wynika, iż w pobranych próbkach występuje nieznaczna ilość metanolu, ale nie podano jaka jest jego wielkość. W tym samym sprawozdaniu podano natomiast wielkości pozostałych składników, w tym glikolu 0,72 - 0,73% w stosunku do objętości. W ocenie Sądu skoro Centralne Laboratorium Celne nie podało ilości metanolu to prowadzi to do wniosku, iż ilość tej substancji musiała byś śladowa. W przeciwnym wypadku na pewno zaznaczono by jaka była wielkość metanolu. Przyjmując, iż ilość tej substancji w tym towarze jest śladowa niemieckie organy celne mogły jej nie podać w WIT, jako nie mającej żadnego znaczenia dla składu towaru. W sytuacji gdyby obecność nieznacznej ilości metanolu miała decydować o tym, że sprowadzony towar nie jest tożsamy z produktem, którego dotyczy WIT z [...] marca 2006 r., polskie organy celne winny najpierw ustalić wielkość tej substancji w pobranych próbkach, a następnie wyjaśnić z niemieckimi organami celnymi czy metanol wykryto także podczas badań przeprowadzonych przez niemieckie laboratorium, a jeżeli tak to w jakiej ilości. Dopiero po wyjaśnieniu wszystkich tych kwestii można by ocenić czy obecność metanolu ma istotne znaczenie dla odrzucenia bądź przyjęcia WIT. Zdaniem Sądu organy celne nie wyjaśniły jednak w sposób dokładny kwestii obecności metanolu w sprowadzonym towarze.

W ocenie sądu nie ma większego znaczenia argumentacja organów celnych przemawiająca za przyjęciem kodu 2207 20 00 90, a nie kodu 3814 00 90 90, ponieważ decydujące znaczenie ma to, czy zachodzi tożsamość sprowadzonego produktu i towaru opisanego w WIT z [...] marca 2006 r. Rozważania dotyczące klasyfikacji sprowadzonego towaru miałyby istotne znaczenie tylko wówczas, gdyby istniała podstawa do odrzucenia WIT, tymczasem zebrany materiał dowodowy nie pozwala na to, gdyż sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona.

W zaleceniach Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ celny winien wyjaśnić czy możliwe jest otrzymywanie za każdym razem alkoholu denaturowanego o zawartości etanolu 95%, czy też dopuszczalne są różnice w stężeniu alkoholu etylowego, a jeżeli tak to w jakich granicach. Organ winien również wyjaśnić czy na wyniki badań mogą mieć wpływ warunki w jakich pobierane są próbki i przeprowadzane badania, a także wyjaśnić, czy skład produktu określony w WIT z [...] marca 2006 r. został wyliczony w stosunku do masy czy objętości towaru oraz wyjaśnić kwestię obecności w pobranych próbkach ilości metanolu oraz czy substancję tę i ewentualnie w jakiej ilości ujawniło niemieckie laboratorium.

Dyrektor Izby Celnej w Ł. zaskarżył powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną zarzucając mu:

- mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przez Sąd przepisów postępowania, o którym mowa w art.174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. tj. : art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi z uwagi na naruszenie przez organy celne art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, chociaż postępowanie administracyjne nie było dotknięte żadną z w/w wad.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne skarżący wniósł, na podstawie art. 188 oraz art. 210 p.p.s.a. o:

uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi;

zwrot kosztów procesu według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że Sąd zarzucając Dyrektorowi Izby Celnej w Ł. naruszenie przepisów procesowych dokonał niewłaściwej oceny stanu faktycznego i z tego powodu wydał wadliwy wyrok. Skarżący zarzucił, że Sąd uchylając decyzję nie wykazał, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne, co stanowi warunek konieczny dla wydania orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a.

Skarżący podniósł, że Spółka E. zgłosiła w przywozie z U. towar, który opisała w zgłoszeniu celnym jako rozcieńczalnik do farb i lakierów deklarując, że jest to towar, na który otrzymała Wiążącą Informację Taryfową nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. Z dokumentu tego (pola 7 i 8) wynika, że został on wystawiony dla towaru wyprodukowanego z bioetanolu i innego organicznego rozpuszczalnika i denaturatora. Ma on zastosowanie w drukarniach do czyszczenia maszyn poligraficznych, a ponadto w przemyśle lakierniczym i kosmetycznym. Jego cechy zewnętrzne, to bezbarwna, przezroczysta ciecz o nieprzyjemnie gorzkim smaku w plastikowej butelce. "S. [...]", to jego nazwa handlowa rozcieńczalnik lakierów i farb. Badania przeprowadzone za pomocą chromatografii cienkowarstwowej wykazały, że jest to rozpuszczalnik organiczny złożony zawierający alkohol. Składniki tworzące ten rozpuszczalnik, to: 95% bioetyloalkohol, 1% glikol propylenowy, 0,3g/100 I denatoniumbenzoesan.

Skarżący wskazał, że w dokumentach załączonych do zgłoszenia celnego opis przywiezionego towaru jest następujący:

według faktur nr 35 i 36 z dnia [...] listopada 2006r wystawionych przez producenta i eksportera - nazwa produktu to alkohol techniczny etylowy denaturowany,

według certyfikatu preferencyjnego pochodzenia Typu A Nr [...] wystawionego przez u. Izbę Przemysłu i Handlu - opis towaru jak w fakturach w pkt. 1,

według protokołu nr 23 ekspedycji i odbioru spirytusu wystawionego przez producenta i eksportera - wyekspediowano na adres Spółki E. spirytus techniczny denaturowany, o mocy objętościowej 96,20%,

według świadectwa jakości nr [...] wystawionego przez producenta i eksportera wyprodukowano alkohol etylowy denaturowany (spirytus techniczny), wyglądający jak bezbarwna przezroczysta ciecz, o zapachu charakterystycznym dla alkoholu etylowego, w którym udział objętościowy alkoholu etylowego w przeliczeniu na alkohol bezwodny jest nie mniejszy niż 96,2%, udział objętościowy alkoholu metylowego w przeliczeniu na alkohol bezwodny jest nie większy niż 0,05%, udział wagowy dodatku denaturacyjnego w alkoholu bezwodnym wynosi 1,00037.

Skarżący wyjaśnił, że z dokumentów sporządzonych przez producenta i eksportera towaru wynikało, że nie ma całkowitej zgodności pomiędzy towarem zgłoszonym, a towarem opisanym w WIT z dnia [...] marca 2006 r., dlatego próbki towaru w celu przeprowadzenia badań laboratoryjnych. Badania przeprowadzono w dwóch ośrodkach badawczych, tj w Centralnym Laboratorium Celnym W. na zlecenie Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. i w firmie H. P. Ltd. na zlecenie Spółki E.

Z badań przeprowadzonych przez Centralne Laboratorium Celne, przedstawionych w pismach nr [...] z dnia [...] i [...] grudnia 2006 r. i wynika, że w próbce stwierdzono obecność :

alkoholu etylowego o udziale objętościowym od 96,100 do 96,104% , co w przeliczeniu na udział masowy daje od 93,926 do 93,985%,

bitrexu (denatoniumbenzoensen) o udziale objętościowym od 0,29 do 0,30%,

glikolu propylenowego o udziale objętościowym 0,73%, co w przeliczeniu masowym daje od 0,92 do 0,94%,

metanolu w nieznacznej ilości.

Firma H. P. Ltd. sporządziła sprawozdanie z badań i raport kontrolne nr: f [...],[...],[...] i [...], z których wynika, że w próbce stwierdzono zawartość :

bitrexu w ilości 0,3g/100 I,

alkoholu etylowego w ilości 93.9%m/m i 94%m/m ( udział masowy),

glikolu propylenowego w ilości 1,0%m/m ( udział masowy).

Zdaniem skarżącego wyniki tych badań wskazują, że towar przedstawiony do odprawy celnej w dniu [...] grudnia nie jest pod każdym względem tym samym towarem, co towar opisany w WIT nr [...].

Najważniejsze różnice są w składzie surowcowym, a jedna z nich dotyczy zawartości alkoholu etylowego (bioetyloalkoholu), co powoduje, że przedmiotem przywozu nie był towar opisany w WIT, czyli rozcieńczalnik do farb i lakierów, klasyfikowany według Taryfy celnej do pozycji 3814 00 90 90, lecz alkohol etylowy skażony z pozycji 2207 20 00 90.

Skarżący podniósł, że wskazane przez Sąd naruszenie przepisów postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy i odnosząc się do zawartych w wyroku zaleceń co do dalszego postępowania stwierdził, że:

1. Wyjaśnienie, czy możliwe jest otrzymanie za każdym razem alkoholu denaturowanego o zawartości etanolu 95% nie zmienia faktu , że właśnie taką zawartość wskazano w WIT, a żadne badania nie potwierdziły, że sprowadzony towar miał identyczną zawartość etanolu, bez względu na to czy były to wyliczenia masowe czy objętościowe. Okoliczność czy w procesie produkcyjnym można uzyskać powtarzalny skład chemiczny towaru nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W postępowaniu wymiarowym, w którym strona powołuje się na WIT jako podstawę dokonania taryfikacji konieczne jest istnienie pełnej zgodności opisanego towaru z towarem przedstawionym, a nie ustalanie czy jest możliwe wyprodukowanie towaru o właściwościach opisanych w wiążącej informacji towarowej.

Wyjaśnienie czy skład surowcowy produktu określony w WIT został wyliczony w stosunku do masy czy objętości towaru nie zmienia faktu , że w WIT określono zawartość etanolu - 95% bez możliwych dopuszczalnych odchyłek, a żadne badanie nie potwierdziły, że sprowadzony towar miał identyczną zawartość etanolu, bez względu na to, czy były to wyliczenia masowe czy objętościowe.

WIT nie przewiduje udziału metanolu w składzie surowcowym gotowego produktu. Nie jest prawdą, że okoliczność ta została podniesiona po raz pierwszy dopiero na rozprawie, gdyż uczyniono to już w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] stycznia 2007 r. Zarówno w opisie badań laboratoryjnych, jak i w tabeli wskazującej na rozbieżności pomiędzy WIT a ustalonym stanem faktycznym.

Nie można zgodzić się z orzeczeniem Sądu, że w sprawie bez znaczenia jest różnica w nazwie towaru. Wiążąca informacja taryfowa jest wydawana dla towaru, który znajduje się w handlu międzynarodowym i służy do jego identyfikacji, nie ma natomiast zastosowania w obrocie krajowym. Skoro więc w dokumencie WIT wskazano, że dotyczy on rozcieńczalnika do farb i lakierów o nazwie "S. [...]", natomiast z faktury handlowej i innych dokumentów wymaganych do zgłoszenia celnego wynika, że zakupiono za granicą techniczny alkohol etylowy denaturowany, to jest to już istotna różnica, która w połączeniu z różnicami w składzie surowcowym powoduje, że nie ma całkowitej zgodności sprowadzonego towaru z towarem opisanym w WIT.

Stanowisko niemieckiej administracji celnej nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Organem wyłącznie właściwym dla dokonania taryfikacji towaru jest organ, któremu towar przedstawiono. Organem tym jest Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł.

W konkluzji skarżący podniósł, że organy celne wykonały wszystkie dyrektywy postępowania dowodowego, albowiem:

- przyjęły w postępowaniu za dowód wiążącą informację taryfową na wniosek zgłaszającego

- zbadały właściwości zgłoszonego towaru na wniosek i z urzędu,

porównały wyniki badań składu chemicznego towaru z treścią WIT,

dokonały oceny materiału dowodowego, z której wynika, że zgłoszony towar nie odpowiada opisowi zawartemu w WIT,

dokonały taryfikacji towaru z pominięciem WIT.

W związku z powyższym skarżący stwierdził, że decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. została wydana z poszanowaniem prawa i nie powinna być uchylona tylko dlatego, że ustalenia dokonane w postępowaniu celnym i wydane w sprawie rozstrzygnięcie było odmienne od oczekiwań importera.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka E. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarżący oparł skargę kasacyjną na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucając, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi wniesionej przez stronę wskutek uznania, że organy celne z naruszeniem art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej nie wyjaśniły w sposób dokładny stanu faktycznego oraz nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego, pomimo że postępowanie administracyjne, zdaniem skarżącego, nie było dotknięte tymi wadami.

W związku z oparciem skargi kasacyjnej na powyższej podstawie należy na wstępie podkreślić, że naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie Sadu I instancji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że skarżący opierając skargę kasacyjną na tej podstawie musi uprawdopodobnić, że pomiędzy uchybieniem procesowym Sądu I instancji a wydanym w sprawie wyrokiem zachodzi związek przyczynowy.

Ocena podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów uzasadnia przytoczenie na wstępie przepisów wspólnotowych określających przesłanki korzystania przez posiadacza z wiążącej informacji taryfowej przy klasyfikacji sprowadzonych towarów.

Zgodnie z art. 12 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 302 z 19 października 1992 r.), dalej: WKC, osoba, której udzielono wiążącej informacji taryfowej musi być w stanie udowodnić, że towar zgłoszony odpowiada pod każdym względem temu, który jest opisany w informacji. Z kolei w myśl art. 10 ust. 3 lit a) rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE. L. 253 z 11 października 1993 r.), dalej: RWKC, posiadacz wiążącej informacji taryfowej, może korzystać z niej tylko w odniesieniu do określonego towaru, jeżeli wykaże organom celnym, że istnieje całkowita zgodność między tym towarem a towarem opisanym w przedstawionej informacji.

W rozpoznawanej sprawie organy celne uznały, że towar zgłoszony do odprawy celnej w dniu [...] grudnia 2006 r. nie odpowiada pod każdym względem, nie jest całkowicie zgodny z towarem opisanym w WIT nr [...] z [...] marca 2006 r., wydanej przez Naczelną Dyrekcję Finansową Zakład Kontroli i Kształcenia w H.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że ustalenie to zostało dokonane przez organy celne bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wskutek nierozpatrzenia w sposób wszechstronny całego materiału dowodowego, a więc z naruszeniem art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej.

Prawidłowości tej oceny nie podważa i nie uzasadnia wzruszenia zaskarżonego wyroku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut kwestionujący wskazaną przez Sąd I instancji potrzebę wyjaśnienia czy możliwe jest otrzymywanie w procesie produkcji za każdym razem produktu o zawartości etanolu na poziomie 95 % wskazanym w WIT. W świetle przytoczonych wyżej przepisów wspólnotowych w przypadku korzystania przez zgłaszającego z WIT musi on wykazać zgodność miedzy zgłaszanym towarem a towarem opisanym w WIT według stanu towaru w dacie zgłoszenia. Ocena stanu towaru w tym momencie nie zwalniała jednak organów celnych z obowiązku dokładnego wyjaśnienia podniesionej przez stronę okoliczności, że na stwierdzoną różnicę w stężeniu etanolu w porównaniu do WIT mogły mieć wpływ warunki w jakich pobrano próbki i przeprowadzono badania w Centralnym Laboratorium Celnym. Organy celne nie wyjaśniły w sposób dokładny tej kwestii i nie ustosunkowały się do przedłożonej przez stronę opinii J.S. H. z dnia [...] marca 2007 r. stwierdzającej, że produkt będący przedmiotem raportów z [...] grudnia 2006 r., sporządzonych na podstawie próbek towaru pobranych z cystern zawierających towar zgłoszony do odprawy w dniu [...] grudnia 2006 r. jest taki sam jak opisany w WIT. Brak wszechstronnego rozpatrzenia tej okoliczności i oceny dowodów powołanych przez stronę na jej uzasadnienie stanowił jak prawidłowo przyjął Sąd I instancji naruszenie przepisów postępowania (art. 122 i 191 Ordynacji podatkowej), które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W świetle powyższego nie można podzielić zarzutu skarżącego, iż nie ma znaczenia w sprawie kwestia według jakiego kryterium (masa, objętość) określony został skład surowcowy spornego produktu w sytuacji, gdy zawartość etanolu w WIT określono w wysokości 95 % bez możliwości dopuszczalnych odchyleń, ponieważ kwestia czy sprowadzony towar miał identyczną zawartość etanolu wymagała ustalenia według jakiego kryterium określono zawartość etanolu w WIT i czy według niemieckiej administracji celnej dopuszczalne są odchylenia w zawartości tego składnika i czy pozostają one bez wpływu na tożsamość towaru i jego klasyfikację taryfową.

Zarzut skarżącego, iż WIT nie przewiduje udziału metanolu w składzie surowcowym gotowego produktu nie uzasadnia również wzruszenia zaskarżonego wyroku, gdyż Sąd instancji słusznie wskazał, że wobec stwierdzenia przez Centralne Laboratorium Celne nieznacznej ilości tego składnika bez podania jego wielkości uzasadniane było wyjaśnienie z niemieckimi władzami celnymi, czego polskie organy celne nie uczyniły, czy podczas badań laboratoryjnych stanowiących podstawę wydania WIT wykryto również metanol, a jeżeli tak to w jakiej ilości a następnie dokonanie oceny czy nieznaczna ilość tego składnika ma znaczenie dla klasyfikacji taryfowej sprowadzonego towaru.

Nie może być również uznany za zasadny podniesioiznany za zasadny podnienji yt w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący róznicy w naziwe śc tego składanika ma znaczenie dla klsyfny w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący różnicy w nazwie towaru, gdyż Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że nazwa handlowa produktu nie może przesądzać o tym, że sprowadzony towar nie odpowiada temu, który jest opisany w WIT, ponieważ o takiej zgodności decyduje skład towaru a nie nazwa pod jaką towar funkcjonuje w obrocie.

Nie jest także zasadny zarzut skarżącego, iż stanowisko niemieckiej administracji celnej zawarte w piśmie z dnia [...] maja 2004 r. stwierdzające, że sprowadzony produkt jest tym samym co opisany w WIT nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, ponieważ organem właściwym do dokonania taryfikacji towaru jest Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. Właściwość tego organu do dokonania klasyfikacji towaru nie zwalniała jednak organu odwoławczego z obowiązku oceny dopuszczonego środka dowodowego. Zaniechanie tego obowiązku stanowiło naruszenie art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, w konsekwencji Sąd I instancji zasadnie orzekł, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie zostało oparte na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).