Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 350/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-06-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: Art. 61 par. 3  i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Kraków, dnia 3 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

R. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 lutego 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r. nr [...] cofającą skarżącemu licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wobec niespełnienia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego taksówką.

W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który uzasadniony został okolicznością, iż praca skarżącego jako taksówkarz jest jedynym źródłem jego utrzymania. Nie posiada majątku, który mógłby spieniężyć czy oszczędności, które pozwoliłyby mu utrzymać się. Ze względu na wiek i stan zdrowia ma ograniczone możliwości znalezienia pracy. Dodał, że obecnie wynajmuje lokal, którego opłacenie po utracie źródła zarobku będzie niemożliwe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Wstrzymanie wykonania danego aktu administracyjnego uzależnione jest od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki.

Należy ponadto wskazać, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, iż ciężar wykazania, że okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie decyzji jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa, zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie orzekającego Sądu, skarżący nie wykazał w sposób dostateczny przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji.

Cofnięcie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, które to zajęcie pozostaje jedynym wykonywanym przez skarżącego w celach zarobkowych w istocie spowoduje utratę źródła zarobkowania skarżącego, niemniej sam ten fakt nie może przesądzać o zasadności wniosku skarżącego. Z całokształtu twierdzeń wniosku nie wynika czy skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, czy prowadzi gospodarstwo wspólne, czy jest jedynym żywicielem, czy stan zdrowia faktycznie nie pozwala na podjęcie innego źródła zarobkowania. Skarżący jako osoba ponad 60 – letnia (rok urodzenia 1952) wbrew stanowisku przedstawionemu we wniosku nie jest osobą wykluczoną z rynku pracy.

W ocenie Sądu twierdzenia wniosku są zbyt ogólne i nie pozwalają na podjęcie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), orzekł, jak w sentencji postanowienia.