Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1689/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postepowania sądowego
Powołane przepisy: article: art. 281
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2013 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 października 2010 r. w sprawie o sygn. III SA/Gl 1746/10 w przedmiocie gier losowych i zakładów wzajemnych postanawia: 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania; 2. zwrócić stronie skarżącej cały uiszczony wpis sądowy w kwocie [...] zł (słownie: [...] złotych).


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 1746/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] , w przedmiocie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] , udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...] z dnia [...] r. Wyrok ten jest prawomocny od dnia [...] r.

W dniu [...] r. pełnomocnik "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyżej wymienionym wyrokiem w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11, dotyczących wykładni w zakresie charakteru zakwestionowanych norm prawa krajowego, a mianowicie przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz.1540) w odniesieniu do dyrektywy nr 98/34/WE.

W uzasadnieniu pełnomocnik spółki podniósł, że wyrokiem z dnia 27 października 2010 r. wydanym w sprawie III SA/Gl 1746/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę skarżącej na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...], którą utrzymał on w mocy własną decyzję I instancji nr [...] z dnia [...] r., odmawiającą przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] , udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...] z dnia [...] r. W uzasadnieniu wskazanego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podzielił stanowisko i argumentację organu i podkreślił, że ustawa o grach hazardowych weszła w życie z dniem [...] r. nie zawierając przepisów przejściowych co do toczących się postępowań, a wręcz przewidując obowiązek stosowania nowych regulacji w tym zakresie. Zaakcentował także, iż w przepisie art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych jednoznacznie ustawodawca wskazał, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier - prowadzona na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy może być kontynuowana jedynie do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier - wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się (ust.2). W konsekwencji więc w powoływanej ustawie o grach hazardowych w art. 138 ust. 1 ustawodawca zabronił w ogóle przedłużania zezwoleń, o których mowa w art. 129 ust. 1.

Sąd zauważył też, że powoływanie się przez stronę skarżącą na regulacje ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych ( tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 ze zm.), zwłaszcza na art. 34 ust. 1, w myśl którego rozpatrzenie wniosków o udzielenie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier i zakładów wzajemnych, o których mowa w art. 2, oraz zatwierdzenie regulaminów gier i zakładów wzajemnych następuje w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku oraz na art. 36 ust. 3 tj. że podmiot, któremu wygasa zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może wystąpić o jego przedłużenie na okres kolejnych 6 lat – nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z zasadą praworządności organy są zobowiązane orzekać na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Zaś wobec wyeliminowania z dniem [...] r. z systemu prawa powyższej ustawy niemożliwym było w dacie orzekania oparcie się na uchylonych regulacjach.

Ustosunkowując się do argumentu braku umocowania Dyrektora Izby Celnej do działania w I i II instancji Sąd zauważył też, że z dniem [...] r. dotychczasowe kompetencje w zakresie udzielania zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, loterii fantowej, loterii audioteksowej, gry bingo fantowej i loterii promocyjnej urządzanych na obszarze właściwości miejscowej jednego dyrektora izby celnej przekazano temu dyrektorowi izby celnej, na którego obszarze właściwości miejscowej są urządzane i prowadzone takie gry.

Odnosząc się natomiast do zarzutów przewlekłości postępowania i symulo-wania przez Dyrektora Izby Celnej w K. konieczności przeprowadzania czynności wyjaśniających Sąd zauważył, iż w takich sytuacjach ustawodawca przewidział prawo strony, zainteresowanej w szybkim załatwieniu sprawy, do wniesienia skargi na bezczynność organu. Stosowny tryb w tym zakresie uregulowano w art. 54 § 1 p.p.s.a

Pełnomocnik skarżącej wskazał, że żądanie wznowienia opiera na treści przepisu art. 272 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270- dalej "p.p.s.a."). Zdaniem pełnomocnika, ponieważ istnienie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) konstytuuje Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, niewątpliwie TSUE należy uznać za organ międzynarodowy w rozumieniu art. 272 § 3 p.p.s.a. Dalej stwierdził, że orzeczenie z dnia 19 lipca 2012 r. dotyczy udzielenia odpowiedzi przez TSUE, będącego jedyną instytucją kompetentną w zakresie dokonywania interpretacji prawa Unii Europejskiej, na zapytanie skierowane przez polski sąd krajowy, czy przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą spowodować ograniczenie, czy stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami gry, a w szczególności które zakazują wydawania nowych zezwoleń, przedłużania zezwoleń lub zmiany lokalizacji prowadzonej działalności w zakresie gier na automatach losowych poza kasynami gry, stanowią potencjalnie przepisy techniczne w rozumieniu powołanej wyżej dyrektywy. Pełnomocnik podał, że w tym właśnie przedmiocie, a nawet szerzej, TSUE wypowiedział się afirmatywnie. W istocie TSUE przyznał "zaskarżonym" normom, a właściwie co do zasady przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, potencjalny charakter przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE.

Pełnomocnik skarżącej stwierdził, że po wejściu w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. ustawy o grach hazardowych gwałtownie spadła liczba automatów o niskich wygranych eksploatowanych na rynku, co wynika między innymi z danych statystycznych opublikowanych przez Służbę Celną.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej przepis art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nosi znamiona przepisu technicznego z uwagi na skutek jaki wywołuje w postaci stopniowej i systematycznej likwidacji działalności bezpośrednio związanej z obrotem automatami o niskich wygranych, aż do zupełnego jej zaniku. Zauważył nadto, że w postępowaniu przed WSA w Gliwicach w sprawie III SA/Gl 1746/10 Sąd nie ustalał, czy przepis art.138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych wprowadza warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie. W opinii organu kwestionowane przepisy nie wpływają w sposób istotny na właściwości i sprzedaż produktów, podmioty mogą prowadzić nadal działalność w "obszarze automatów do gier lub znaleźć zastosowanie dla automatów do gier o niskich wygranych."

Pełnomocnik strony skarżącej na rozprawie w dniu [...] r. wnosił i wywodził jak w skardze, a odnosząc się do kwestii dopuszczalności skargi zaznaczył, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma skutek powszechny dlatego będzie wiązał wszystkie podmioty z momentem publikacji w Dzienniku Urzędowym i uznał, że w tej sprawie zachodzi ta podstawa. Dalej powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 638/10, który potwierdza jego stanowisko.

Pełnomocnik organu wnosił o odrzucenie skargi stwierdzając, ze w sprawie nie występują podstawy wznowienia postępowania. Powołał się przy tym na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt IIISA/Łd 6/13 zaznaczając, że w tym przepisie chodzi o tożsamość przedmiotową i podmiotową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Zgodnie z przepisem art. 168 § 1 p.p.s.a., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Takie orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (art. 170 p.p.s.a.). Istnieje jednak możliwość wzruszenia takiego prawomocnego orzeczenia, gdy będą zachodziły określone podstawy w ramach instytucji wznowienia postępowania. Jest to postępowanie wyjątkowe, gdyż przysługuje od ściśle określonych orzeczeń i może być oparte na wąsko określonych podstawach ze względu na konieczność zapewnienia stabilności orzeczeń sądowych.

Podstawy wznowienia zostały określone w przepisach art. 271, art. 272 i art. 273 p.p.s.a. Z przepisów tych wynika, że można żądać wznowienia postępowania:

1/ ze względu na przyczyny nieważności (art. 271 p.p.s.a.), jeżeli;

a/ w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia (pkt 1),

b/ strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe (pkt 2),

2/ ze względu na właściwe przyczyny restytucyjne (art. 273 p.p.s.a.), jeżeli;

a/ orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (§ 1 pkt 1),

b/ orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa ( § 1 pkt 2),

c/ zostały wykryte takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2),

d/ później wykryto prawomocne orzeczenie dotyczącego tej samej sprawy

(§ 3),

3/ w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 p.p.s.a.),

4/ w przypadku, gdy potrzeba wznowienia wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 272 § 3 p.p.s.a.) .

Dodatkowo art. 274 p.p.s.a. wskazuje, że wznowienia można żądać jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba, że postępowanie karne nie mogło być wszczęte lub, że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów.

Od strony formalnej skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 w zw. z art. 276 p.p.s.a.), a ponadto zawierać, stosownie do art. 279 p.p.s.a., oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazywać podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Elementy te pozwalają na określenie zakresu i podstaw oraz dopuszczalności wznowienia postępowania.

Podanie podstawy wznowienia następuje poprzez powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271 - art. 273 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie. Natomiast, uzasadnienie podstawy wznowienia winno polegać na dokładnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i (przy przyczynach restytucyjnych) wpływu na rozstrzygnięcie, jaki wywiera istnienie tych okoliczności (zob. H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 677).

Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania należy wnieść w terminie trzymiesięcznym. Termin ten należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Natomiast, w sytuacjach określonych w art. 272 § 1 i § 3 p.p.s.a. skargę winno się wnieść w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego.

Zgodnie z art. 281 p.p.s.a. na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy.

Z przywołanych regulacji wynika, że sąd w pierwszym etapie postępowania, jest zobowiązany zbadać, czy skarga została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Celem tego badania jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania. Przy czym art. 281 p.p.s.a. ustala dwa sposoby badania przez sąd na rozprawie dopuszczalności wznowienia. Sąd może ograniczyć się do badania dopuszczalności wznowienia, a więc sprawdzić, czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu oraz czy rzeczywiście opiera się na ustawowej podstawie. W wypadku negatywnego wyniku tego badania sąd odrzuci skargę, a w wypadku pozytywnego wyniku - przystąpi do rozpoznania sprawy (por. Andrzej Kabat, Komentarz do art. 281 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej wskazał jako podstawę wznowienia postępowania sądowego - zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 27 października 2010 r., oddalającym skargę - przepis art. 272 § 3 p.p.s.a. powołując się przy tym na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. wydany w sprawach połączonych ""B"" spółki z o.o. (C-213/11), ""C" " spółki z o.o. (C-214/11), ""D" " spółki z o.o. (C-217/11) przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w G. .

Dokonując oceny czy rozpoznawana skarga o wznowienie postępowania opiera się na ustawowej podstawie wznowienia stwierdzić należy, iż wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej, powołany przez niego art. 272 § 3 p.p.s.a. nie stanowi w rzeczywistości podstawy rozpatrywanej skargi o wznowienie postępowania.

Sąd badając rzeczywiste zaistnienie podstaw wznowienia postępowania stwierdził, że orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. nie mogło stanowić podstawy do wznowienia postępowania sądowego, zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 1746/10.

Wystąpienie z wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 272 § 3 p.p.s.a. jest możliwe w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego, o którym mowa jest w omawianym przepisie i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej niewątpliwie do takich organów międzynarodowych należy.

Artykuł 272 § 3 p.p.s.a. przewiduje odpowiednie stosowanie § 2 komentowanego przepisu. Oznacza to, że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania wynosi trzy miesiące, z tym że termin ten biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego.

Zdaniem Sądu, z powyższego unormowania wynika, że uprawnienie do wystąpienia z żądaniem na tej podstawie przysługuje tylko adresatowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego. Osoba, która nie była stroną postępowania zakończonego wspomnianym rozstrzygnięciem organu międzynarodowego nie jest uprawniona do złożenia skargi o wznowienie postępowania na podstawie tego przepisu (por. Andrzej Kabat, Komentarz do art. 272 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 30 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 638/10 stwierdził, iż: "Jednoznaczna i dokładna odpowiedź Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w przedmiocie wykładni prawa wspólnotowego w praktyce determinuje treść orzeczenia sądu krajowego w danej sprawie, a także mimo braku wyrażonego uregulowania w tej kwestii, faktycznie ma moc powszechnie obowiązującą". Pogląd ten nie jest równoznaczny z twierdzeniem pełnomocnika strony skarżącej, iż: "wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma skutek powszechny dlatego będzie wiązał wszystkie podmioty z momentem publikacji w Dzienniku Urzędowym."

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że stroną postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach, zakończonego wydaniem wyroku z dnia 27 października 2010 r. była "A" Spółka z o.o. Spółka ta była też adresatem zaskarżonej decyzji, która podlegała kontroli sądowej.

Bezspornym jest także, że sprawa zakończona orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. bezpośrednio nie dotyczyła skarżącej spółki. Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczył: ""B"" spółka z o.o., ""C" " spółka z o.o. oraz ""D" " spółka z o.o. Wobec powyższego skarżąca nie była stroną postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. nie był więc doręczony ani skarżącej, ani jej pełnomocnikowi.

Wprawdzie pod względem przedmiotowym wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Eueopejskiej dotyczył analogicznego stanu faktycznego i prawnego, wskazując na właściwą interpretację prawa krajowego w świetle prawa unijnego, to wykluczone jest zastosowanie przepisu art. 272 § 3 p.p.s.a. w sprawie i wznowienie postępowania sądowego na tej podstawie z przyczyn wyżej wskazanych.

Podkreślić należy, że w obecnym stanie prawnym brak jest podstaw prawnych do wznowienia postępowania sądowego ze względu na wyrok wydany przez Trybunał Unii Europejskiej w innej sprawie. Ustawodawca przewidział jedynie możliwość wznawiania postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną, na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej (art. 240 § 1 pkt 11 dodany przez art. 1 pkt 85 lit a) ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. (Dz. U. nr 143, poz. 1199,) zmieniającej ustawę Ordynacja podatkowa z dniem 1 września 2005 r.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga o wznowienie postępowania wniesiona przez "A" spółkę z o.o. w B. . jest niedopuszczalna z uwagi na brak ustawowej podstawy wznowienia. W tej sytuacji, skargę o wznowienie postępowania sądowego należało odrzucić na podstawie art. 281 p.p.s.a. Wprawdzie w przepisie tym ustawodawca używa pojęcia "odrzucenie wniosku", a nie odrzucenie skargi o wznowienie postępowania, jednak wskazać należy, że ustawodawca w przepisach ustawy używa zamiennie pojęcia wniosek np. art. 281 ustawy oraz skargę - np. art. 284 ustawy (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2005 r., sygn. akt FSK 2647/04, LEX nr 173066).

Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zwrócił stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy.