Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2310/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 23 i 26 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 461/11 w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek H. P. i J. P. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 461/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.

Wyrok powyższy zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] ([...]) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego, po rozpatrzeniu odwołania H. P. i J. P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w całości decyzję Starosty Pruszkowskiego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie zmiany zapisów w rejestrze gruntów i budynków odnośnie działek ew. o nr [...] i [...], położonych w obrębie R., polegającej na wykazaniu w miejsce działki nr [...] – działki nr [...] o pow. 0,0643 ha jako stanowiącej własność E. Z. i działki nr [...] o pow. 0, 7586 ha jako stanowiącej własność H. i J. małż. P. i jednocześnie orzekł o odmowie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków obrębu R. polegających na wykazaniu przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami uregulowanymi w KW Nr [...] i KW Nr [...] zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy sygn. akt V Ns 136/80, na podstawie opracowania geodezyjnego KEM-062-131/08.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż Starosta Pruszkowski w związku z pismem M. O. z dnia 16 stycznia 2009 r. wszczął postępowanie w sprawie dokonania zmiany zapisów rejestrze gruntów i budynków w obrębie na podstawie przyjętej do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej dokumentacji pod nr KEM-062-131/08 w dniu 27 listopada 2008 r., które zostało opracowane w celu wyznaczenia i okazania stronom granicy między działkami ew. nr [...] (dawna [...]) i [...] (dawna [...]), ustalonej w oparciu o postanowienie Sądu Rejonowego sygn. akt V Ns 136/80 z dnia 19 listopada 1982 r. Starosta decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. dokonał zmiany zapisów w ewidencji polegającej na wykazaniu w miejsce w działki nr [...] – działki nr [...] o pow. 0,0643 ha, stanowiącej własność E. Z. i działki nr [...] o pow. 0,7586 ha stanowiącej własność H. i J. małż. P. Organ pierwszej instancji wskazał, że opracowanie KEM-062-131/08, sporządzone w oparciu o ww. postanowienie Sądu i powołany w nim szkic geodety A. S. oraz dokumentację z postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika Sądowego, stanowią podstawę do ujawnienia stanu prawnego wynikającego z postanowienia Sądu o rozgraniczeniu sygn. akt V Ns 136/80.

W odwołaniu od tej decyzji H. i J. małż. P. wskazali, że aktualne zapisy w ewidencji są zgodne z postanowieniem Sądu o zasiedzeniu, czynności Komornika Sądowego zostały uchylone postanowieniem Sądu Rejonowego w Pruszkowie z dnia 6 sierpnia 2010 r., z ich wniosku toczy się postępowanie o zwrot nieruchomości i rozgraniczenie. Podnieśli, iż ze szkicu i opinii A. S., stanowiących integralną część postanowienia o rozgraniczeniu, wynika, że ich działka powinna być powiększona, dokumentacja geodety W. R. sporządzona w postępowaniu komorniczym nie została przekazania do PODGiK, co stanowi naruszenie prawa.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podniósł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że organ pierwszej instancji podał w uzasadnieniu skarżonej decyzji, że postanowienie Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z dnia 15 listopada 1982 r., sygn. akt V Ns 136/80 o rozgraniczeniu działki nr [...] nie zostało ujawnione w ewidencji, ponieważ stanowiąca jego integralną część mapa, wykonana przez biegłego geodetę A. S., jest faktycznie szkicem sytuacyjnym, który wraz z opinią biegłego z dnia 12 listopada 1980 r., nie są dokumentami, na podstawie których zgodnie § 46 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. można dokonać zmian danych ewidencyjnych.

Geodeta na zlecenie M. O., obecnego właściciela działki nr [...] (dawna [...]), w oparciu o szkic biegłego A. S. oraz dokumentację z postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika Sądowego z udziałem biegłego sądowego – geodety W. R. oraz dokumentów Powiatowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego, sporządził opracowanie geodezyjne "Wyznaczenie punktów granicznych" przyjęte do PZGiK pod nr KEM-062-131/08 zawierające wykaz zmian gruntowych. Z tego opracowania wynika, że punkty a1 i c1 wyznaczające granicę pomiędzy nieruchomością M. O. (następcy prawnego G. S.), nieruchomością H. i J. małż. P., oznaczonymi jako działki [...] (obecnie [...]) i [...] (obecnie [...]), której przebieg wykazany w operacie ewidencyjnym jest przedmiotem tego postępowania wszczętego z wniosku M. O., zostały przyjęte do zasobu ze szkicu wytyczenia granicy do sprawy II KM 377/07 – dotyczącej postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika Sądowego. Ze sprawozdania technicznego wykonawcy operatu oraz wyjaśnień inspektora ds. kontroli geodezyjnej z dnia 29 lipca 2007 r. wynika, że ze względu na niespójność danych zawartych w szkicu biegłego A. S. nie można jednoznacznie odtworzyć granicy pomiędzy działkami [...] i [...].

Sąd Rejonowy w Pruszkowie postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2010 r., sygn. akt l Co 2191/10 uchylił wszystkie czynności komornika w zakresie rozgraniczenia dawnych działek nr [...] i [...] w sprawie KM 377/09. Komornik w związku z tym w piśmie z dnia 5 października 2010 r. zwrócił się do Starosty o wstrzymanie wszelkich działań w zakresie swoich uprawnień. Sąd Okręgowy w Warszawie prawomocnym postanowieniem z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt V Cz 4344/10 uznał powyższe postanowienie za zasadne. Organ odwoławczy stwierdził, iż uchylenie przez Sąd czynności Komornika powoduje, że opracowanie geodezyjne KEM-062-131/08, w którym do wyznaczenia przebiegu granicy przyjęto dane punktów granicznych a1 i c1 ze szkicu wytyczenia granicy, wykonanego w postępowaniu Komornika Sądowego II KM 377/07, nie zawiera danych pozwalających na wykazanie w ewidencji gruntów przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami ujawnionymi w KW Nr [...] i KW Nr [...] zgodnie z postanowienie Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy sygn. akt V Ns 136/80.

Skargę na powyższą decyzję wniósł M. O. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji domagał się ujawnienia ewidencji granicy pomiędzy jego działką a działką H. i J. małż. P. w oparciu o opracowanie geodezyjne KEM-062-131/08.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a. podniósł, że z przepisów art. 2 pkt 8 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) oraz § 10, § 11, § 59 i § 60 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) wynika, że dane ewidencyjne mają charakter informacyjno-techniczny i odnoszą się do konkretnej działki ewidencyjnej. Ewidencja rejestruje jedynie stany prawne wynikające z określonych dokumentów urzędowych, a zatem stany ustalane w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Ewidencja nie rozstrzyga natomiast żadnych sporów do gruntów, zaś organy ewidencyjne nie są uprawnione do weryfikacji dokumentów na podstawie, których dokonują zmian w ewidencji. Rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości i zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności, ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej. To oznacza, że ujawniony w ewidencji gruntów stan prawny musi być oparty na odpowiednich dokumentach (prawomocnych orzeczeniach sądowych, ostatecznych decyzjach administracyjnych, czynnościach prawnych dokonanych w formie aktów notarialnych, spisanych umowach i ugodach w postępowaniu sądowym i administracyjnym lub innych dokumentach posiadających moc dowodową dla ustalenia prawa własności).

Sąd podał następnie, że z przepisów § 44, § 46 i § 47 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków wynika, że ewidencja gruntów powinna być utrzymywana w stałej aktualności nie tylko co do stanu faktycznego, ale i prawnego. Starosta, jako przedstawiciel Skarbu Państwa odpowiada za aktualność danych w ewidencji, o czym stanowi § 44 powołanego rozporządzenia, przy czym wszelkie zmiany powinny być dokonane w oparciu o dane udokumentowane. Zawarte w ewidencji dane mogą być aktualizowane z urzędu lub na wniosek (§ 46 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia). Zgodnie z § 46 ust. 2 pkt 1 i 2 powołanego rozporządzenia podstawę wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów może stanowić prawomocne orzeczenie sądu oraz opracowanie geodezyjne i kartograficzne przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian danych ewidencyjnych.

Sąd podzielił stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego, że dokumentacja geodezyjna sporządzona przez geodetę uprawnionego J. B. przyjęta do zasobu w dniu 27 listopada 2008 r. pod nr KEM-062-131/2008 nie mogła być podstawą do dokonania zmian w ewidencji w zakresie wykazania przebiegu granicy pomiędzy działkami nr ew. [...] (d. [...]) i [...] (d. [...]) z tego względu, że w opracowaniu tym geodeta określając przebieg tej granicy przyjął dane punktów granicznych a1 i c1 ze szkicu wytyczenia tej granicy, sporządzonego w dniu 11 września 2009 r. przez biegłego sądowego ds. geodezji W. R. w postępowaniu II KM 377/07 prowadzonym przez Komornika Sądowego Rewiru II przy Sądzie Rejonowym w Pruszkowie. Sąd stwierdził, że dane te nie mogły być wykorzystane w tym opracowaniu z tego powodu, że Sąd Rejonowy w Pruszkowie postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2010 r., sygn. akt. I Co 2191/10 uchylił wszystkie czynności Komornika w zakresie rozgraniczenia spornych działek. Sąd wskazał, że z akt administracyjnych wynika, że dokumentacja z przeprowadzonych czynności w postępowaniu komorniczym w ramach DER 4 - 1146/07 do państwowego zasobu przez biegłego W. R. została dopiero przesłana przy piśmie z dnia 10 listopada 2010 r., gdy tymczasem ze sprawozdania technicznego biegłego J. B. oraz protokołu wyznaczenia punktów granicznych stanowiącego element opracowania KEM 062-131/08 wynika, że do jego sporządzenia został wykorzystany szkic sporządzony przez biegłego Wojciecha Radeckiego w dniu 11 września 2009 r. oraz sporządzony w tym samym protokół z wytyczenia granicy do sprawy II KM 377/07. Sąd podał, że do zasobu nie zostało również zgłoszone opracowanie – szkic sytuacyjny działek nr [...] i [...] sporządzony przez biegłego geodetę A. S. stanowiący integralną cześć postanowienia Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z dnia 15 listopada 1982 r., sygn. akt V Ns 136/80. Sąd wskazał następnie, że organ odwoławczy zauważył również, iż z wyjaśnień inspektora ds. kontroli geodezyjnej Karola Wiśniewskiego z dnia 29 lipca 2010 r. dotyczących opracowania KEM-062-131/08 wynika, że z powodu niespójności danych podanych na szkicu sporządzonym przez biegłego geodetę A. S. stanowiącym integralną cześć postanowienia Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z dnia 15 listopada 1982r. nie można jednoznacznie odtworzyć granicy pomiędzy działką nr[...]a [...].

Sąd stwierdził, że powyższe okoliczności wskazują, iż zasadnie organ odwoławczy przyjął, że dane ze szkicu wytyczenia spornej granicy wykonanego w postępowaniu komorniczym II KM 377/07 nie mogły być wykorzystane przy sporządzeniu opracowania geodezyjnego KEM-062-131/08, skoro wszystkie czynności komornicze zostały prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Pruszkowie uchylone i dlatego skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku reprezentowany przez radcę prawnego M. O. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów:

1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 23 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287);

2) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 44, § 46 ust. 2 pkt 1 i 2, § 47 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z dnia 2 maja 2001 r.) w związku z art. 26 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne;

3) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 36 pkt 1 w zw. z § 37 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków;

4) przepisów postępowania art. 6, 7, 8, 11 oraz 35 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie decyzji nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2011 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że prawomocnym postanowieniem z dnia 15 listopada 1982 r. Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w sprawie V Ns 136/80 dokonał rozgraniczenia działki nr [...] (obecnie nr [...]) i działki nr [...] (obecnie nr [...]). To postanowienie powinno być podstawą do niezwłocznego dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków, późniejsze uchylenie czynności komornika nie ma w ocenie skarżącego żadnego wpływu na obowiązek wprowadzenia zmian. Uregulowanie orzeczeniem sądu powszechnego spornej granicy wyłącza możliwość jej innego ustalenia przez organ administracyjny. Skarżący domaga się wprowadzenia zmian zgodnie z postanowieniem Sądu na podstawie opracowania geodezyjnego KEM-062-131/08 sporządzonego przez geodetę J. B.

Skarżący na mocy § 46 ust. 1 powołanego rozporządzenia ma prawo żądania zaktualizowania danych zgodnie z § 46 ust. 2, co winno nastąpić niezwłocznie (§ 47 ust. 1 rozporządzenia).

Sąd niesłusznie uznał, że uchylenie wszystkich czynności komornika w zakresie rozgraniczenia działek powodowało niemożność wykorzystania opracowania geodezyjnego KEM-062-131/08, które uszczegóławia wcześniejsza mapę sporządzoną przez biegłego geodetę mgr inż. A. S.

Zdaniem skarżącego organ działając na zwłokę naruszył interes skarżącego, w szczególności art. 6, 7, 8 oraz art. 11 i 35 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną reprezentowani przez radcę prawnego uczestnicy postępowania H. P. i J. P. wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie na ich rzecz od M. O. kosztów postępowania. W uzasadnieniu uczestnicy stwierdzili, że dokumentacja sporządzona przez geodetę J. B., przyjęta do zasobu, nie mogła być podstawą do dokonania żądanych przez skarżącego zmian w ewidencji, gdyż bazowała całkowicie na szkicu wykonanym przez W. R. opracowanym dla postępowania komorniczego II KM 377/07, a zgodnie z postanowieniem Sądu I Co 219/10 wszystkie czynności komornicze zostały uchylone. Dokumentacja KEM-062-131/08 nie może więc stanowić podstawy do wprowadzenia zmian w ewidencji.

Następnie pełnomocnicy stron wnieśli kolejne pisma w postępowaniu kasacyjnym, w których podtrzymali powyższe stanowiska, dołączając do tych pism dokumentację obrazującą tok postępowań sądowych dotyczących spornej granicy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna wniesiona przez M. O. nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny, który obowiązany jest wziąć z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania nie stwierdził, by w rozpoznawanej sprawie wystąpiły przesłanki nieważności wyliczone enumeratywnie w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W takiej sytuacji koniecznym stało się oddalenie skargi kasacyjnej.

Odnosząc się do treści skargi kasacyjnej podnieść trzeba, że niezależnie od tego, że w oparciu o podstawę zaskarżenia wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. postawione zostały wyłącznie zarzuty dotyczące naruszenia art. 6, 7, 8, 11 i 35 k.p.a., bez ich powiązania z zarzutami dotyczącymi czynności podejmowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to brak uzasadnienia tych zarzutów uniemożliwił ich ocenę. Ogólne stwierdzenie, że: "organ obowiązany do niezwłocznego załatwienia sprawy nadużył przysługujących mu uprawnień w ten sposób, że naruszył interes skarżącego" nie odpowiada wymogom określonym w ustawie i nie wskazuje na czym miałoby polegać naruszenie poszczególnych przepisów, a tylko w takim przypadku możliwe byłoby rozważenie zasadności zarzutu.

Również pozostałe zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył także powołanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne ani przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Zgodnie z art. 23 powołanej ustawy "właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne przesyłają staroście odpisy prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisy aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, orzeczenia lub sporządzenia aktu notarialnego". Sąd pierwszej instancji nie dokonywał w zaskarżonym wyroku interpretacji tego przepisu, ani nie stosował go w podstawie rozstrzygnięcia.

Brak jest także podstaw, aby mógł być uwzględniony drugi zarzut dotyczący naruszenia ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, który dotyczył art. 26 ust. 2 ustawy. Przepis ten zawiera delegację ustawową do wydania rozporządzenia określającego sposób zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków i zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie został w zaskarżonym wyroku naruszony.

Nie zostały również naruszone przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając za prawidłową odmowę wprowadzenia żądanych przez M. O. zmian w ewidencji gruntów i budynków nie uchybił, wbrew stwierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, przepisom zawartym w § 36 pkt 1 w związku z § 37, a także w § 44 ust. 2 pkt 1 i 2 i § 47 ust. 1 rozporządzenia.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego przedstawił okoliczności faktyczne i argumentację prawną uzasadniające rozstrzygnięcie, a Sąd pierwszej instancji, podzielając stanowisko wyrażone przez organ w zaskarżonej decyzji, odwołał się do odpowiednich przepisów powyższego rozporządzenia i wyjaśnił przyczyny, z powodu których, mimo że dokumentacja geodezyjna sporządzona przez geodetę uprawnionego J. B. przyjęta została do powiatowego zasobu w dniu 27 listopada 2008 r. (nr KEM-062-131/2008) nie mogła być podstawą do dokonania zmian w ewidencji w zakresie wykazania przebiegu granic pomiędzy działkami nr ewid. [...] (d. [...]) i [...] (d. [...]). Sąd podniósł też m.in., że do zasobu nie zostało zgłoszone opracowanie – szkic sytuacyjny działek nr [...] i [...] sporządzony przez biegłego geodetę A. S., stanowiący integralną część postanowienia Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z dnia 15 listopada 1982 r., sygn. akt V Ns 136/80 i zaznaczył, że niespójność danych podanych na tym szkicu powoduje, że nie można jednoznacznie odtworzyć granicy pomiędzy działką nr [...]a [...].

Starosta ma obowiązek aktualizacji zmian wynikających ze stosownych dokumentów wskazanych w rozporządzeniu. Wszelkie rozbieżności, niejasności wynikające z przedstawionej dokumentacji, które mają jednocześnie związek ze sporami co do własności nie mogą być wyjaśniane i usuwane w postępowaniu dotyczącym wpisu do ewidencji.

Skoro w dacie rozpatrywania wniosku M. O. zaistniała taka sytuacja, że brak było możliwości, w oparciu o posiadaną dokumentację, odtworzenia jednoznacznie granicy pomiędzy działkami nr ewid. [...] (dawniej [...]) i nr ewid. [...] (dawniej [...]), to słusznie uznał Sąd w zaskarżonym wyroku, że odmowa wprowadzenia zmian w ewidencji nie narusza prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny z przedstawionych wyżej względów orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd oddalił wniosek H. P. i J. P. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, bowiem nie zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 204 powołanej ustawy do obciążenia strony wnoszącej skargę kasacyjną zwrotem kosztów na rzecz zgłaszających wniosek.