Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1917/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 102 ust. 5 pkt 24 w zw. z art. 109 ust. 5 w zw. art. 66 ust. 1 pkt 16
journal: Dz.U. 2015 poz 581
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r.o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych
article: art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi L. D. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. Nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: Prezes NFZ, organ), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez L. D. (dalej: skarżący) od decyzji dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: OW NFZ) z [...] grudnia 2015 r., Nr [...], stwierdzającej, że skarżący podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba pobierającą rentę z zagranicy w okresie od 1 kwietnia 2015 r. do nadal, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 102 ust. 5 pkt 24 w zw. z art. 109 ust. 5 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 581 ze zm. dalej: ustawa o świadczeniach), oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 dalej: k.p.a.).

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:

Pismem z 20 kwietnia 2015 r. skarżący wystąpił do NFZ z prośba o informację, czy od zagranicznego świadczenia rentowego należy zapłacić składkę na obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne. Wskazał, że świadczenie przekazane przez [...] otrzymuje na konto bankowe. Poinformował również, że bank dokonał zgłoszenia do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 30 października 2004 r. skarżący uległ wypadkowi przy pracy, który miał miejsce na terenie N. W wyniku wypadku doznał uszczerbku na zdrowiu, a następnie uznany został za niezdolnego do pracy. Z tytułu powyższego przyznano mu jednorazowe świadczenie pieniężne wypłacone w okresie od dnia 1 listopada 2004 r. do 30 kwietnia 2015 r. w kwocie 6 332,40 euro oraz rentę stałą wypłacaną ze środków obowiązkowego ubezpieczenia wypadkowego w okresach od 1 maja 2005 r. do 31 maja 2005 r. w wysokości 30 % pełnej renty a od 1 czerwca 2005 r. w miesięcznej wysokości 20 % pełnej renty tj. 193,20 euro (v. decyzja o przyznaniu renty nr [...] - tłumaczenie przysięgłe z języka [...]).

W piśmie z 15 maja 2015 r. OW NFZ przedstawił obszerne wyjaśnienia przyczyn poboru składki na ubezpieczenie zdrowotne od świadczenia pobieranego z innego kraju UE.

Pismem z 10 maja 2015 r. skarżący zwrócił się do OW NFZ o wydanie decyzji o objęciu obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym określającej wysokość składki kwotowo z uwagi na dowolność stosowania kursu walut przez bank. OW NFZ udzielając odpowiedzi na powyższe pismo wskazał, że Fundusz nie jest właściwy do rozpoznania sprawy z zakresu wymierzenia i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne.

Wnioskiem z 27 maja 2015 r. skarżący wystąpił o wydanie decyzji o pobieraniu składki na obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne od przyznanego mu świadczenia rentowego jako tymczasowego odszkodowania z N. We wniosku zakwestionował dotychczasowe stanowisko organu, co do stwierdzenia, że przyznane mu świadczenie w wysokości 6 332, 40 euro jest jednorazowym odszkodowaniem oraz, że pobiera rentę stałą z tytułu niezdolności do pracy.

Pismem z 3 listopada 2015 r. skarżący wniósł zażalenie do Prezesa NFZ na przewlekłe prowadzenie postępowania przez dyrektora OW NFZ. Postanowieniem z 26 listopada 2015 r. Prezes NFZ uwzględnił zażalenie i wyznaczył dyrektorowi miesięczny termin na wydanie rozstrzygnięcia.

Decyzją z [...] grudnia 2015 r. dyrektor OW NFZ stwierdził, iż skarżący podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba pobierająca rentę z zagranicy w okresie od 1 kwietnia 2015 r. do nadal. Jak wynika z uzasadnienia dyrektor OW NFZ uznał, że świadczenie w wysokości 193, 20 euro wypłacane za pośrednictwem banku jest rentą w rozumieniu art. 5 pkt 20 ustawy o świadczeniach, a w związku z powyższym skarżący na podstawie art. 66 ust. 1 pkt podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba pobierająca rentę.

Od ww. decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym zakwestionował ustalenia organu, jakoby świadczenie uzyskane z N., a przyznane w związku z wypadkiem stanowiło rentę o której mowa w art. 5 pkt 2 ustawy o świadczeniach. Zarzucił organowi, że ten w wypadku powzięcia wątpliwości co do charakteru prawnego wypłacanego świadczenia powinien zwrócić się do właściwego organu państwa [...] o wyjaśnienie powyższe kwestii. W ocenie skarżącego, określenie w decyzji źródła obowiązku naprawienia szkody powstałej wskutek wypadku potwierdza stanowisko, iż przyznane świadczenie ma charakter cywilny, a tym samym nie stanowi renty w rozumieniu art. 5 pkt 20 ustawy o świadczeniach. Pismem z 9 maja 2016 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nieterminowym rozpoznaniu odwołania od decyzji z [...] grudnia 2015 r.

Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. Prezes NFZ utrzymał w mocy decyzję dyrektora OW NFZ z [...] grudnia 2015 r. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 1 maja 2010 r. weszły w życie przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE. L. 166 z 30.04.2004 r., str. 1 i nast.). Zgodnie z art. 23 ww. rozporządzenia osoba, która otrzymuje emeryturę lub rentę albo emerytury lub renty na mocy ustawodawstwa dwóch lub kilku Państw Członkowskich, z których jedno jest Państwem Członkowskim miejsca zamieszkania, i która jest uprawniona do świadczeń rzeczowych na mocy ustawodawstwa tego Państwa Członkowskiego, otrzymuje, jak i członkowie jej rodziny, takie świadczenia rzeczowe od instytucji miejsca zamieszkania i na rachunek tej instytucji, tak jak gdyby był osobą uprawnioną do emerytury lub renty należnej jedynie na podstawie ustawodawstwa tego Państwa Członkowskiego. W myśl art. 30 ust. 1 ww. rozporządzenia Instytucja Państwa Członkowskiego zobowiązana na mocy stosowanego przez nią ustawodawstwa do potrącania składek od emerytów lub rencistów, z tytułu świadczeń z tytułu choroby, świadczeń macierzyńskich i równoważnych świadczeń dla ojca, może żądać i uzyskiwać takie potrącenia, których wysokość ustalana jest zgodnie z wymienionym ustawodawstwem, o ile świadczenia udzielane zgodnie z art. 23-26, obciążają instytucję wymienionego Państwa Członkowskiego.

Organ wskazał, że z informacji zgromadzonych w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych NFZ wynika, że od 1 lutego 2006 r. skarżący został zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego z kodem 2500 tj. jako emeryt lub rencista zamieszkały w Polsce, którego składka na ubezpieczenie zdrowotne finansowana jest przez świadczeniodawcę. Ponadto na podstawie danych w CWU, a także z dokumentów zgromadzonych w sprawie ustalono, że miejsce zamieszkania zainteresowanego znajduje się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem organu, w myśl przepisów o koordynacji, skarżący podlega polskiemu ustawodawstwu, dlatego też na podstawie art. 75 ust. 1 bank dokonał zgłoszenia skarżącego do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu renty z N. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji i uznał, że świadczenie w wysokości 193,20 euro wypłacane przez bank, jest rentą w rozumieniu art. 5 pkt. 20 ustawy o świadczeniach, a zatem na mocy art. 66 ust. 1 pkt 16 ww. ustawy skarżący podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba pobierająca rentę. Podkreślił, że decyzja z [...] grudnia 2015 r. stwierdza jedynie, że skarżący podlegał ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu pobierania renty, natomiast sprawy z zakresu wymierzenia i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne należą do właściwego organu ubezpieczeń społecznych. Rozpoznając odwołanie organ nie znalazł podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący, wskazując, iż w jego ocenie rozstrzygnięcie Prezesa NFZ jest wadliwe i podlega uchyleniu. Decyzji zarzucił naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez niewystąpienie do właściwych organów państwa [...] w celu wyjaśnienia charakteru wypłaconego świadczenia oraz uznaniu, iż decyzja nr [...] z [...] czerwca 2006 r. stanowi o przyznaniu renty zagranicznej w rozumieniu art. 5 pkt. 20 ustawy o świadczeniach. Kwestionując ustalenia organu w zakresie charakteru prawnego świadczenia uzyskiwanego z zagranicy zarzucił organowi brak podjęcia czynności mających na celu wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego, bowiem jak wskazał, dopiero przesądzenie przez stosowny organ państwa [...], iż wypłacone świadczenie nie ma charakteru cywilnego, zezwalałby na zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 5 pkt 20 ustawy o świadczeniach.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Przy czym ocena ta dokonywana jest według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest charakter prawny świadczenia przyznanego skarżącemu z tytułu wypadku przy pracy przez [...] (Rolnicza Organizacja Obowiązkowych Ubezpieczeń od Następstw Nieszczęśliwych Wypadków przy Pracy [...]) na mocy decyzji z [...] czerwca 2006 r. nr [...], wypłacanego za pośrednictwem Banku Polska Kasa Opieki SA.

Zdaniem organu przedmiotowe świadczenie w wysokości miesięcznej 193,20 euro jest rentą w rozumieniu art. 5 pkt 20 ustawy o świadczeniach. Skarżący wskazuje natomiast, że dopiero przesądzenie przez stosowny organ państwa [...], iż wypłacone świadczenie nie ma charakteru cywilnego, zezwalałby na zastosowanie w przedmiotowej sprawie ww. przepisu.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze wskazać należy, że w polskim porządku prawnym organem zobowiązanym do oceny, czy dana osoba podlega lub nie podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jest Narodowy Fundusz Zdrowia. Krąg osób objętych obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym wskazuje natomiast art. 66 ust. 1 ustawy o świadczeniach. Katalog ten ma charakter zamknięty. Jedynie osoby wymienione w tym przepisie podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 16 ustawy o świadczeniach obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby pobierające emeryturę lub rentę. Definicja ustawowa pojęcia "osoba pobierająca emeryturę lub rentę" została podana w art. 5 pkt 20 ustawy o świadczeniach. Przez osobę pobierającą emeryturę lub rentę rozumie się w ustawie o świadczeniach osobę pobierającą emeryturę lub rentę - osobę objętą zaopatrzeniem emerytalnym lub rentowym, pobierającą rentę socjalną albo rentę strukturalną na podstawie ustawy z dnia 26 kwietnia 2001 r. o rentach strukturalnych w rolnictwie (Dz. U. Nr 52, poz. 539, z 2003 r. Nr 229, poz. 2273 oraz z 2004 r. Nr 91, poz. 873) lub ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1613), oraz osobę otrzymującą emeryturę lub rentę z zagranicy.

Zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy o świadczeniach, obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób pobierających emeryturę lub rentę powstaje od dnia, od którego przysługuje wypłata emerytury lub renty, i wygasa z dniem zaprzestania pobierania świadczenia. Z kolei art. 75 ust. 1 ustawy o świadczeniach wskazuje, że osoby pobierające emeryturę lub rentę zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego jednostka organizacyjna Zakładu Ubezpieczeń Społecznych określona w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, właściwa do wydania decyzji w sprawach świadczeń, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, właściwy organ emerytalny lub instytucja wypłacająca emeryturę lub rentę albo bank dokonujący wypłaty emerytury lub renty z zagranicy do 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek ubezpieczenia lub zaistniały zmiany dotyczące tego obowiązku. W przypadku dokonywania wypłaty emerytury lub renty z innego państwa członkowskiego, bank kieruje do OW NFZ, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby otrzymującej takie świadczenie, zapytanie dotyczące podlegania przez tę osobę ubezpieczeniu zdrowotnemu w Rzeczypospolitej Polskiej (art. 75 ust. 1a). Natomiast art. 75 ust. 1b ustawy o świadczeniach wskazuje, że w przypadku, o którym mowa w ust. 1a, zgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego następuje do 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym bank otrzymał od OW NFZ informację potwierdzającą podleganie danej osoby ubezpieczeniu zdrowotnemu w Rzeczypospolitej Polskiej z tytułu pobierania polskiej emerytury lub renty.

Art. 85 ust. 9 ustawy o świadczeniach stanowi, że za osobę pobierającą emeryturę lub rentę składkę jako płatnik oblicza, pobiera z kwoty emerytury lub renty odprowadza jednostka organizacyjna Zakładu Ubezpieczeń Społecznych określona w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, właściwa do wydawania decyzji w sprawach świadczeń, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, inny właściwy organ emerytalny lub rentowy lub instytucja wypłacająca emeryturę lub rentę albo bank dokonujący wypłaty emerytury lub renty z zagranicy.

Jak wynika z akt sprawy decyzją z [...] czerwca 2006 r. (znak [...]) wydaną przez [...] przyznano skarżącemu rentę, jako tymczasowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy, który miał miejsce na terenie N. Świadczenie rentowe otrzymywane z N. jest wypłacane za pośrednictwem banku.

Ustawodawca polski posługując się pojęciem renty otrzymywanej z zagranicy nie wprowadza ustawowej definicji tej instytucji. Brak zamkniętej definicji ustawowej pojęć "renta" oraz "emerytura" powoduje, że niekiedy niezwykle trudno określić, czy w konkretnym przypadku mamy do czynienia z emeryturą bądź rentą zagraniczną. W praktyce identyfikacja płatności zagranicznych jako emerytury bądź renty opiera się zwłaszcza na opisie dokumentu potwierdzenia przelewu środków pieniężnych. Dokumenty zaś nie zawsze jednoznacznie wskazują na charakter danego świadczenia. W piśmiennictwie wskazuje się, że rozbieżności mogą powstać zwłaszcza w razie otrzymania płatności określanych mianem "odszkodowania" (np. za wypadek przy pracy) lub "zasiłku" (np. rodzinnego). Literalnie rzecz biorąc nie są to ani emerytury, ani renty, jednak powiązane są z odprowadzaniem określonych składek. Wydaje się zatem zasadne, przyjęcie ogólnej reguły, iż przez emeryturę bądź rentę zagraniczną należy rozumieć wszystkie świadczenia rozumiane jako emerytura albo renta przez polskie przepisy o systemie ubezpieczeń społecznych (por. Mariusz Pogoński – Obowiązki banku jako płatnika podatku z tytułu emerytur i rent zagranicznych – problemy praktyczne – Rozprawy ubezpieczeniowe nr 13(2/2012)). Podkreślenia wymaga, że również na poziomie aktów międzynarodowych ustawodawca nie wprowadza podziału pojęcia świadczenia rentowego jak również ograniczeń do możliwości odprowadzania od nich składek.

W świetle powyższych rozważań występowanie w przedmiotowej sprawie zagranicznej instytucji prawnej, tj. tymczasowego odszkodowania z N., która nie ma odpowiednika w polskim systemie prawnym, wymagało ustalenia tytułu, z jakiego skarżący otrzymuje świadczenie rentowe oraz podmiotu, który świadczenie to wypłaca. W ocenie Sądu, w omawianym przypadku szczegółowych informacji w tym zakresie dostarcza załączona do akt administracyjnych sprawy decyzja z [...] czerwca 2006 r. wydana przez [...] na mocy której przyznano skarżącemu dożywotnią rentę w wysokości określonej w decyzji. Powyższy dokument jest wystarczający dla uznania, że skarżący otrzymuje rentę z zagranicy.

Jak wynika z treści art. 5 pkt 20 ustawy o świadczeniach dla ustalenia, że dana osoba jest osobą pobierającą rentę z zagranicy wystarczające jest ustalenie, iż świadczenie otrzymywane z zagranicy jest okresowym lub dożywotnim świadczeniem pieniężnym, zapewniającym osobie uprawnionej środki utrzymania w określonych sytuacjach życiowych. Jak już wcześniej wskazano wobec zróżnicowania systemów prawnych obowiązujących w poszczególnych państwach potwierdzenie dokładnego odpowiednika renty zagranicznej z którąś z rent obowiązujących w polskim systemie prawnym byłoby niemożliwe. Z tych też względów ustawodawca nie wprowadził takich ograniczeń. Racje ma organ, iż bezzasadne byłoby zwracanie się do organu wydającego decyzję o wyjaśnienie, czy świadczona przez ten organ renta odpowiada jednemu ze świadczeń o charakterze rentowym, obowiązującym w polskim systemie prawnym. Instytucja ta nie jest kompetentna do dokonania takiej oceny.

W ocenie Sądu, określając charakter prawny świadczenia otrzymywanego przez skarżącego z zagranicy, organ dokonał prawidłowej analizy materiału dowodowego zgromadzone w sprawie i właściwie uznał, iż jest on wystarczający do ustalenia, że skarżący jest osobą otrzymującą rentę z zagranicy. Prawidłowo również przyjął, że otrzymywane za pośrednictwem banku świadczenie miesięczne w wysokości 193,20 euro jest rentą w rozumieniu art. 5 pkt 20 ustawy o świadczeniach. Zasadnie zatem przyjął, że na postawie art. 66 ust. 1 pkt 16 ustawy o świadczeniach skarżący podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba pobierająca rentę.

Właściwie organ zastosował również przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE. L. 166 z 30.04.2004 r., str. 1 i nast.). Zgodnie z art. 23 ww. rozporządzenia osoba, która otrzymuje emeryturę lub rentę albo emerytury lub renty na mocy ustawodawstwa dwóch lub kilku Państw Członkowskich, z których jedno jest Państwem Członkowskim miejsca zamieszkania, i która jest uprawniona do świadczeń rzeczowych na mocy ustawodawstwa tego Państwa Członkowskiego, otrzymuje, jak i członkowie jej rodziny, takie świadczenia rzeczowe od instytucji miejsca zamieszkania i na rachunek tej instytucji, tak jak gdyby był osobą uprawnioną do emerytury lub renty należnej jedynie na podstawie ustawodawstwa tego Państwa Członkowskiego. W myśl art. 30 ust. 1 ww. rozporządzenia Instytucja Państwa Członkowskiego zobowiązana na mocy stosowanego przez nią ustawodawstwa do potrącania składek od emerytów lub rencistów, z tytułu świadczeń z tytułu choroby, świadczeń macierzyńskich i równoważnych świadczeń dla ojca, może żądać i uzyskiwać takie potrącenia, których wysokość ustalana jest zgodnie z wymienionym ustawodawstwem, o ile świadczenia udzielane zgodnie z art. 23-26, obciążają instytucję wymienionego Państwa Członkowskiego.

Z załączonych do akt sprawy dokumentów bezsprzecznie wynika, że od 1 lutego 2006 r. skarżący został zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego z kodem 2500 tj. jako emeryt lub rencista zamieszkały w Polsce, którego składka na ubezpieczenie zdrowotne finansowana jest przez świadczeniodawcę. Ponadto miejsce zamieszkania skarżącego znajduje się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosując przepisy o koordynacji, należało uznać, że skarżący podlega polskiemu ustawodawstwu. Dlatego też, po otrzymaniu powyższej informacji, na podstawie art. 75 ust. 1 bank, z dniem 1 kwietnia 2015 r. dokonał zgłoszenia skarżącego do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu renty z N.

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.