Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2170/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 134 par 1, art. 145 par 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art 8, art. 9, art. 75 par 1, art. 77 par 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 10, art. 71 ust. 1 i 6
journal: Dz.U. 2016 poz 645
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: par. 1, par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1299
law: Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Janusz Walawski (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2018 r. sprawy ze skargi N.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie przyznania statusu osoby bezrobotnej i zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz N.B. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z poźn. zm.) – zwanej dalej k.p.a., oraz art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 2 i 6, art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. d w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 oraz ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 645, z późn. zm.), w dniu [...] października 2016 r. wydał decyzję nr [...], którą trzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r nr [...]. o uznaniu N. B. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...] sierpnia 2016 r. do [...] listopada 2016 r. włącznie, w wysokości [...] zł brutto miesięcznie oraz od dnia [...] listopada 2016 r. do dnia [...] sierpnia 2017 r. włącznie w wysokości [...] zł brutto miesięcznie.

N. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r., której zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. § 5 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2012 r. poz. 1299z z późn.zm., dalej jako rozporządzenie) polegające na uznaniu, iż przesłanka uprawniająca do uzyskania prawa do zasiłku z tytułu bycia bezrobotnym wymaga legitymowania się przez ubiegającego o rzeczone prawo wyłącznie zaświadczeniem z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na okoliczność faktu posiadania odpowiedniego okresu zatrudnienia i określonego wynagrodzenia brutto, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, podczas gdy rzeczone przepisy wymagają wykazania tychże okoliczności otwartym katalogiem dokumentów, w tym umowami o pracę i cywilnoprawnymi oraz świadectwami pracy, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, iż skarżącej nie należy się zasiłek dla bezrobotnych w wyższej wysokości z uwagi na niespełnienie przez nią kryterium okresowego co do poszczególnych miesięcy pracy;

2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, polegające na nieuwzględnieniu przy ustalaniu okresu uprawniającego skarżącą do zasiłku okresu świadczenia przez skarżącą pracy na rzecz [...] sp. z o.o. w oparciu o umowę zlecenia z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz [...] marca 2014 r., podczas gdy art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c powołanej ustawy wprost przewiduje obowiązek uwzględniania okresów świadczenia pracy na podstawie umów cywilnoprawnych tamże określonych przy ustalaniu uprawnień, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, iż skarżącej nie należy się zasiłek dla bezrobotnych w wyższej wysokości z uwagi na niespełnienie przez nią kryterium okresowego co do poszczególnych miesięcy pracy;

3. naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nieprzeprowadzenie w sposób kompletny wiarygodnych dowodów umożliwiających weryfikację, jakie okresy zatrudnienia i okresy świadczenia pracy przez skarżącą winny być uwzględnione do ustalenia okresu uprawniającego skarżącą do zasiłku oraz czy skarżąca posiada co najmniej 5 letni okres zatrudnienia uprawniający do uzyskania zasiłku w pełnej wysokości, a w konsekwencji dokonanie wybiórczej oceny stanu faktycznego bez uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego oraz bez należytego zbadania okoliczności istotnych w sprawie, w szczególności poprzez:

a) nierozpatrzenie dowodu z dokumentu - umowy zlecenia z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz z [...] marca 2014 r. zawartych przez skarżącą z [...] sp. z o.o. na okoliczność pozostawania przez skarżącą w stosunku cywilnoprawnym na podstawie umów zlecenia, z którego tytułu skarżąca otrzymywała wynagrodzenie w wysokości przekraczającej minimalne wynagrodzenie określone odrębnymi przepisami, które stanowiło podstawę wymiaru składek odprowadzanych na ubezpieczenie społeczne, w tym Fundusz Pracy;

b) nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący i prawidłowy dowodu z dokumentu - umowy o pracę z dnia [...] kwietnia 2014 r. zawartej przez skarżącą z [...] sp. z o.o. na okoliczność pozostawania przez skarżącą w stosunku pracy na podstawie umowy o pracę, z którego tytułu skarżąca otrzymywała wynagrodzenie w wysokości przekraczającej minimalne wynagrodzenie określone odrębnymi przepisami, które stanowiło podstawę wymiaru składek odprowadzanych na ubezpieczenie społeczne, w tym Fundusz Pracy;

c) nierozpoznanie w sposób wyczerpujący i prawidłowy dowodu z dokumentu - zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2016 r. na okoliczność wymiaru czasu pracy oraz podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne w okresie zatrudnienia w oparciu o umowę o pracę, z pominięciem przy analizie i ocenie tegoż dowodu art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 963, z późn. zm.);

d) niepodjęcie z urzędu czynności zmierzających do wyjaśnienia ewentualnie powstałych w ocenie organu pierwszej i drugiej instancji rozbieżności pomiędzy treścią świadectw pracy oraz zaświadczeniem z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2016 r., w szczególności poprzez powzięcie informacji co do podstawy wymiaru składek w okresie następującym po dacie wystawienia zaświadczenia;

4. naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 86 k.p.a., poprzez zaniechanie przesłuchania skarżącej i jednostronne oparcie się przez organ tylko na części dowodów, podczas gdy w sytuacji posiadania ewentualnych wątpliwości co do rozbieżności w świadectwach pracy i zaświadczeniu wydanym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przesłuchanie skarżącej mogło doprowadzić do wyjaśnienia zaistniałego stanu rzeczy; które to uchybienia doprowadziły w konsekwencji do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych, iż skarżąca legitymuje się okresem zatrudnienia wynoszącym 4 lata, 11 miesięcy i 2 dni oraz iż należy się jej zasiłek w wysokości odpowiadającej stażowi pracy poniżej 5 lat, podczas gdy prawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz oparcie rozstrzygnięcia na całokształcie materiału dowodowego ocenionego w sposób swobodny acz wyczerpujący, winno doprowadzić do uznania, iż okres zatrudnienia, w którym skarżąca uzyskiwała wynagrodzenie w wysokości co najmniej równej minimalnemu wynagrodzeniu za pracę, a który winien stanowić podstawę do ustalenia wysokości zasiłku, w przypadku skarżącej wynosi w oparciu o umowę o pracę 5 lat i 3 dni, zaś w oparciu o umowę zlecenia 3 miesiące i 29 dni, tj. łącznie 5 lat, 4 miesiące i 2 dni, co pozwoliłoby na prawidłowe zastosowanie w odniesieniu do skarżącej art. 72 ust. 1 pkt 1 i 2 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez przyznanie zasiłku w pełnej wysokości;

5. naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, mimo iż z uwagi na liczne błędy proceduralne i materialne istniały podstawy do jej uchylenia;

6. naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji i nierozpoznanie sprawy co do istoty, mimo iż decyzja organu pierwszej instancji była wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych i materialnych, zaś materiał dowodowy zebrany w sprawie umożliwiał rozstrzygnięcie przez organ drugiej instancji sprawy merytorycznie.

Mając na względzie powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a.;

2. uchylenie decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 135 p.p.s.a.;

3. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu - zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2016 r. na okoliczność okresów zatrudnienia skarżącej w oparciu o umowę o pracę oraz umowę zlecenia, podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, w tym na Fundusz Pracy oraz wymiaru czasu pracy, które to okoliczności były niewłaściwie ustalone z uwagi na przedstawione uchybienia proceduralne organów obu instancji, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a.;

4. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Po wniesieniu skargi, Wojewoda [...], działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1 i 6, art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i uwzględnieniu w całości skargi N. B. (zwanej dalej skarżącą) na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...], w dniu [...] grudnia 2016 r. wydał decyzję nr [...], którą uchylił własną decyzję z dnia [...] października 2016 r. w całości, jak również decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]w części orzekającej o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...] sierpnia 2016 r. do [...] listopada 2016 r. włącznie, w wysokości [...] zł brutto miesięcznie oraz od dnia [...] listopada 2016 r. do [...] sierpnia 2017 r. włącznie w wysokości [...] zł brutto miesięcznie oraz przyznał skarżącej prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] sierpnia 2016 r. do [...] listopada 2016 r. w wysokości [...] zł brutto miesięcznie oraz od dnia [...] listopada 2016 r. do [...] sierpnia 2017 r. w wysokości [...] zł brutto miesięcznie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o umorzenie postępowania w sprawie w związku z wydaniem w dniu [...] grudnia 2016 r. decyzji nr [...]

N. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], w której zarzuciła że zaskarżona decyzja została wydana z naruszenie art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W tym miejscu podać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2170/16 zawiesił postępowanie w rozpoznawanej sprawie.

Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi N. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], wyrokiem z dnia 27 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 225/17 uchylił zaskarżoną w tej sprawie decyzję. Orzeczenie jest prawomocne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), przywoływanej dalej jako "p.p.s.a." Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji w całości.

Przedmiotem skargi i sądowej kontroli w rozpoznawanej sprawie była decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie uznania skarżącej za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż postępowanie w sprawach związanych z wykonywaniem zadań wynikających z ustawy o promocji zatrudnienia, jest postępowaniem administracyjnym, o ile przepisy nie stanowią inaczej (art. 10 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Dz. U. z 2016 r. poz. 645, z późn. zm. – zwanej dalej ustawo promocji zatrudnienia). Bezspornie zatem w toku postępowania, jakie poprzedzać musi wydanie decyzji w przedmiocie prawa osoby bezrobotnej do zasiłku, upoważniony do działania organ administracji zobligowany jest do stosowania reguł procedury administracyjnej. Mając zatem na względzie zapis zawarty w art. 75 § 1 k.p.a. stanowiący, iż jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem należałoby rozważyć, czy w świetle zapisów ustawy o promocji zatrudnienia, a także przepisów wydanych w celu jej wykonania istnieją wymagania ograniczające rodzaj środków dowodowych dopuszczonych wskazaną wyżej regulacją art. 75 § 1 k.p.a.

Z treści art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia wywieść można, iż to do obowiązków bezrobotnego należy udokumentowanie okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. Ustawodawca nie określił jednak w przepisach ustawy sposobu w jaki bezrobotny miałby udokumentować okres uprawniający do zasiłku, niemniej jednak w art. 33 ust. 5 ww. ustawy zawarł ustawowe upoważnienie dla ministra właściwego do spraw pracy do określenia w drodze rozporządzenia m. in. dokumentów niezbędnych do ustalenia statusu bezrobotnego i jego uprawnień.

Z treści zapisu przedstawionego w art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia, wywieźć można, rozumując a contrario, iż do obowiązków bezrobotnego należy udokumentowanie okresu uprawniającego do zasiłku przed upływem 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. Pojęcie "udokumentowanie" nie zostało dookreślone w przepisach ustawy o promocji zatrudnienia, a ustawodawca powierzył tę kwestię właściwemu ministrowi.

Na podstawie delegacji ustawowej wydane zostało rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2012 r. poz. 1299, z późn. zm.), obowiązujące w dacie orzekania przez organy. W jego § 1 wskazano, iż określa się w nim dokumenty niezbędne do ustalenia statusu bezrobotnego i uprawnień rejestrowanych osób.

Niewątpliwie jednym z uprawnień rejestrowanych bezrobotnych jest uprawnienie do zasiłku. Analizując przeto dalsze przepisy wskazanego rozporządzenia przyjąć trzeba, iż do obowiązków polegających na "udokumentowaniu" swego uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych przez osobę rejestrującą się należy przedłożenie do wglądu pracownikowi powiatowego urzędu pracy, dokonującemu rejestracji, dowodu osobistego lub innego dokumentu tożsamości, dyplomu, świadectwa ukończenia szkoły lub świadectwa szkolnego albo zaświadczenia o ukończeniu kursu lub szkolenia, świadectwa pracy oraz innych dokumentów niezbędnych do ustalenia jej uprawnień. Powiatowy urząd pracy może sporządzać kserokopie tych dokumentów oraz notatki z nich, w zakresie niezbędnym do ustalenia uprawnień (por. § 3 cyt. rozporządzenia). Jak z powyższego wynika, w przepisach rangi podustawowej wskazano, jako wymagany środek dowodowy w celu udokumentowania uprawnień bezrobotnego, m. in. - świadectwo pracy oraz "inne" dokumenty. Żaden z przepisów przywołanego rozporządzenia nie definiuje użytego w jego § 3 określenia "inne dokumenty", nie czyni tego również ustawa o promocji zatrudnienia. Z tych więc względów brak jest podstaw prawnych, by twierdzić, iż wyłącznym dokumentem pozwalającym na wykazanie uprawnień bezrobotnego jest zaświadczenie wystawione przez pracodawcę. Zaświadczenie jest bowiem tylko jednym z rodzajów dokumentu, jakim również może być pismo lub inna forma poświadczenia określonych faktów. Przyjąć więc należy, iż będzie to nie tylko świadectwo pracy, ale również każdy inny dokument potwierdzający okres zatrudnienia osoby rejestrującej się, jak i inne okoliczności niezbędne do ustalenia prawa do spornego świadczenia.

Stwierdzając zatem, iż ustawodawca uzależniając datę przyznanie zasiłku dla bezrobotnych od momentu udokumentowania przez osobę bezrobotną określonych w przepisach okoliczności, nie nakazał dokumentowania ich poprzez złożenie zaświadczenia wystawionego przez byłego pracodawcę osoby bezrobotnej, tym samym trzeba przyjąć, iż "udokumentowanie" tych faktów może zostać dokonane w innej formie.

Przechodząc na grunt badanej sprawy, zauważyć trzeba, iż skarżąca celem potwierdzenia posiadanych uprawnień przedłożyła organowi zatrudnienia umowę - zlecenia potwierdzające fakt świadczenia pracy na rzecz Spółki [...] oraz umowę o pracę zawartą w dniu [...] kwietnia maja 2012 r. między skarżącą a ww. Spółką.

Decyzja organu pierwszej instancji w zasadzie nie zawiera uzasadnienia, a z zawartego w nim stwierdzenia " z przedstawionych dokumentów wynika..." nie sposób stwierdzić jakie dokumenty stanowiły materiał dowodowy w sprawie. Jednocześnie stwierdzenie organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że "organ pierwszej instancji, dysponując dostarczoną przez Panią N. B. dokumentacją, z której wynikało, iż ww. nie legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym powyżej 5 lat, nie miał obowiązku dodatkowego wyjaśniania kwestii uprawnień Pani B. do zasiłku w wyższej kwocie. Przedstawione przez Panią B. dokumenty stanowiły przesłankę do przyznania zasiłku w wysokości 80% podstawowej wysokości zasiłku", nie wyjaśnia, na jakich dokumentach oparł swoje rozstrzygnięcie

W sprawach z zakresu statusu osoby bezrobotnej ciężar dowodu udokumentowania okresu uprawniającego do zasiłku spoczywa po stronie bezrobotnego, niemniej jednak organ prowadzący takie postępowania zobligowany jest do stosowania reguł procedury postępowania administracyjnego. Fakt, iż przepis art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia wskazuje, że to bezrobotny powinien przedstawić stosowne dokumenty na potwierdzenie okresu zatrudnienia, nie zwalnia organu administracji z obowiązku stosowania ogólnych zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej oraz w art. 9 k.p.a. zasady informowania strony postępowania. Stosownie do tej pierwszej zasady organy administracji są zobowiązane do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Druga z przywołanych zasad obliguje organ administracji do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenia ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Organy czuwają nad tym aby strony postępowania nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Nadto, stosownie do art. 8 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W ocenie Sądu postępowania administracyjne prowadzone w rozpoznawanej sprawie prowadzone było z naruszeniem wskazanych zasad.

Potwierdzeniem ww. tezy jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., z której jednoznacznie wynika, że organ odwoławczy dostrzegł, że zarówno decyzja organu pierwszej instancji, jak i zaskarżona w rozpatrywanej sprawie decyzja zostały wydane z naruszeniem prawa.

Nałożenie przez ustawodawcę w przepisach prawa materialnego obowiązku udokumentowania przez stronę określonych faktów w żadnym wypadku nie zwalnia organu administracji z obowiązku podjęcia próby wyjaśnienia wszystkich, niezbędnych dla sprawy okoliczności, co zwłaszcza powinno mieć miejsce wtedy, gdy strona uprawdopodobni pewne zdarzenia. Stosownie bowiem do treści art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji w toku postępowania administracyjnego zobowiązany jest do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.

Ograniczenie się przez organy administracji tylko do dokumentacji przedłożonej przez skarżącą bez podjęcia działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, bez wyjaśnienia okoliczności faktycznych i bez dopełnienia obowiązku opisanego w zdaniu drugim art. 9 k.p.a. stanowi, w przekonaniu Sądu, naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz granic swobodnej oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie przyznania spornego prawa do zasiłku dla bezrobotnych w żądanej przez skarżącą wysokości.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda [...], kierując się motywami zawartymi w uzasadnieniu wyroku, w szczególności wyrażoną oceną prawną, winien przeprowadzić prawidłowe, tzn. zgodne z przepisami, postępowanie administracyjne, by następnie, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, wydać stosowną decyzję administracyjną., która zostanie uzasadniona w warunkach określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Przy czym ponownie orzekając w kwestii prawa skarżącej do zasiłku i jego wysokości organ zważy, aby na skutek stwierdzonych wyżej wad prowadzonego postępowania i zaniedbań organów w dążeniu do ustalenia stanu faktycznego i prawdy obiektywnej, strona nie poniosła szkody.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach obejmujących koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem wynagrodzenia dla pełnomocnika skarżącej będącego adwokatem oraz opłaty skarbowej za pełnomocnictwo w wysokości 17 (siedemnaście) złotych, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800, z późn. zm.).