Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 985/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 36a ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 21 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Jolanta Rosińska, , Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2017 roku sprawy ze skargi K. R. - B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania K. R. – B. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:

Prezydent Miasta Ł. ostateczną decyzją z dnia [...], nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Przedsiębiorstwu A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą Ł. pozwolenia na budowę: budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, instalacji zewnętrznych: wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, elektrycznej oraz oświetlenia terenu, śmietnika, ukształtowania terenu i zieleni, układu komunikacji wewnętrznej oraz zjazdu publicznego z ul. A, przewidzianej do realizacji na terenie nieruchomości położonej przy ul. A 25 w Ł., na działkach nr ewid. 143, 144, 148/5 i fragmencie działki o nr ewid. 123/4, w obrębie ewidencyjnym [...].

Następnie Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] uchylił własną, ostateczną ww. decyzję z dnia [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 36a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 290 ze zm.).

Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wniosła K. R. – B. domagając się uchylenia ww. decyzji w całości i zarzucając naruszenie:

- art. 36 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, poprzez przedwczesne i nieuzasadnione uchylenie ostatecznej decyzji tego organu;

- art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 23 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i pominięcie faktu, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi toczy się postępowanie wywołane skargą odwołującej na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] oraz pominięcie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 grudnia 2015 roku, sygn. II SA/Łd 922/15.

Wojewoda [...] przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia trzech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego inwestycji, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz – w razie potrzeby – wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Pismem z dnia 28 lipca 2016 roku, w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie istotnych odstępstw od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wystąpił do Prezydenta Miasta Ł. z prośbą o uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę wskazując, że inwestor w trakcie budowy dokonał istotnych zmian polegających na modyfikacji charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego (tj. wysokości budynku).

Cytując treść art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, Wojewoda wskazał, że wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji określonej w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego rodzi po stronie organu, który wydał pozwolenie na budowę, obowiązek uchylenia tego pozwolenia, gdy wydana przez organ nadzoru budowlanego decyzja stanie się ostateczna, co ma miejsce w sprawie. W sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w dniu [...] wydał decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...], zatem w tym dniu stała się decyzją ostateczną.

W tej sytuacji Prezydent Miasta, zgodnie z art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, zobligowany był do uchylenia w tym zakresie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego przedwczesnego wydania decyzji Wojewoda stwierdził, iż obowiązek uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku wydania decyzji określonej w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego wynika z przepisów prawa, tj. art. 36a ust 2 Prawa budowlanego. Ponadto – zdaniem Wojewody – w świetle art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje toczące się postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi odwołującej na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] oraz pominięcie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 grudnia 2015 roku, sygn. II SA/Łd 922/15. Przywołana decyzja wojewódzkiego inspektora nadzoru jest ostateczna, a wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

W skardze skierowanej do sądu administracyjnego K. R. – B. wskazała na naruszenie:

1. prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy:

- art. 36a ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. uchylenie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo tego, że nie jest możliwe kontynuowanie procesu budowlanego bez naruszenia prawa własności osób trzecich, przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi toczy się postępowanie wywołane wniesieniem skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] w sprawie utrzymania w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], a ponadto doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i w wyniku sporządzenia i zrealizowania projektu zamiennego nie jest możliwe;

- art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, przez jego błędną wykładnię, tj. przyjęcie, że wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji określonej w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego rodzi po stronie organu, który wydał pozwolenie na budowę, obowiązek uchylenia tego pozwolenia, gdy decyzja wydana w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego stanie się ostateczna, podczas gdy organ jest uprawniony do decydowania w jakim czasie powinno nastąpić uchylenie decyzji, po wcześniejszym rozważeniu wszystkich okoliczności spawy;

2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a., przez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz uchylenie się od podejmowania kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. pominięcie, że:

- na nieruchomości wykonano niezgodne z przepisami podłączenie kanalizacji ściekowej z budynku przy ul. A 25 do trójnika znajdującego się w studzience na nieruchomości przy ul. A 22 bez zgody właścicieli tej nieruchomości;

- inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością przy ul. B 22 w Ł. w zakresie wykonania przyłącza;

- doszło do zmiany ukształtowania terenu na nieruchomości, na której realizowana jest inwestycja;

- prowadzona inwestycja zagraża bezpieczeństwu budynku mieszkalnego skarżącej położonemu w Ł. przy ul. A 27;

- nie jest możliwe doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem;

- art. 138 § pkt 1 K.p.a., przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy zasadnym było jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy.

Opierając się na wskazanych zarzutach autorka skargi wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi jej autorka wyjaśniła, że spór w sprawie dotyczy przede wszystkim tego, czy organ był zobowiązany do zastosowania art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego w sytuacji gdy brak jest w prawie materialnym określenia terminu, w jakim powinno to nastąpić. Można to uczynić najwcześniej, gdy decyzja z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego stanie się ostateczna. Decyzja o pozwoleniu na budowę powinna w omawianym trybie zostać uchylona wtedy, gdy inwestor jest pewien, że może bez żadnych obaw ze strony osób trzecich kontynuować zgodnie z prawem inwestycję. Nie można dopuścić do zaakceptowania sytuacji, w której inwestor nie będzie miał świadomości tego, jakie są jego uprawnienia w zakresie realizacji procesu inwestycji budowlanej, lub pozostanie bez jakiegokolwiek zezwolenia w tej kwestii.

Organ pominął, że na nieruchomości wykonano niezgodne z przepisami podłączenie kanalizacji ściekowej do trójnika znajdującego się w studzience na nieruchomości przy ul. B 22. Na nieruchomości tej funkcjonuje Wspólnota Mieszkaniowa, która w dniu 28 czerwca 2015 roku wycofała zgodę na wykonanie przyłącza kanalizacyjnego, o czym poinformowany został inwestor. Pomimo braku zgody Wspólnoty Mieszkaniowej, w styczniu 2016 roku wykonano przyłącze, co znajduje potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 grudnia 2015 roku, sygn. II SA/Łd 922/15.

Decyzja o pozwoleniu na budowę została uchylona pomimo tego, że inwestor posiada wiedzę, że nie jest możliwe kontynuowanie procesu budowlanego bez naruszenia prawa własności członków Wspólnoty Mieszkaniowej. Organ okoliczności tej nie dostrzegł i nie poddał ocenie, czym naruszył art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a., co skutkowało naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy kontynuowanie inwestycji nie jest dopuszczalne bez uszczerbku dla praw osób trzecich.

Nadto w sprawie uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę jest przedwczesne również z tego powodu, że obecnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi toczy się postępowanie wywołane skargą na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]. Zaskarżona decyzja wraz z decyzją pierwszej instancji mogą zostać uchylone po rozpoznaniu sprawy przez Sąd. Organ powinien wyjaśnić, jakie skutki będzie miało uchylenie przez Sąd Administracyjny decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającej ją decyzji. Nadto organ powinien wyjaśnić, jaki wpływ na postępowanie wznowieniowe oraz postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym będzie miało uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ powinien rozważyć m.in. czy zastosowanie znajdzie wówczas art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego.

Pospieszne uchylanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji, gdy w niedługim czasie może zostać wyeliminowana z obrotu prawnego podstawa takiego uchylenia, jest nieuzasadnione. Organ powinien wstrzymać się z wydaniem zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Łodzi z dnia 21 grudnia 2015 roku (II SA/Łd 922/15) oraz postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w sprawie skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Uzasadnia to zarzut naruszenia art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego.

W ocenie organu, wydanie decyzji z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego rodzi po stronie organu, który wydał pozwolenie na budowę, obowiązek uchylenia tego pozwolenia, gdy decyzja wydana w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego stanie się ostateczna. Zdaniem skarżącej, taka wykładnia jest nieprawidłowa, bowiem organ jest uprawniony do decydowania w jakim czasie powinno nastąpić uchylenie decyzji. Może to nastąpić najwcześniej, gdy decyzja stanie się ostateczna, ale organ powinien rozważyć wszystkie okoliczności spawy, czego w sprawie nie uczynił. Z tego powodu uzasadnienie zyskuje zarzut naruszenia art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, także przez jego błędną wykładnię.

Zdaniem strony, skandaliczne było postępowanie organu nadzoru budowlanego w sprawie.

W konkluzji skarżąca podniosła, iż w trakcie budowy zdarzają się nieprzewidziane trudności w realizacji inwestycji zgodnie z pozwoleniem na budowę i warunkami zabudowy. Wówczas wstrzymuje się prace i inwestor występuje do organu z wnioskiem o zatwierdzenie projektu zamiennego. Niedopuszczalne jest w takiej sytuacji kontynuowanie prac w celu ich zakończenia przed reakcją organu nadzoru budowlanego. W przekonaniu skarżącej kuriozalna jest sytuacja, która zaszła w sprawie – budynek jest wybudowany i teraz dopiero organ zobowiązuje inwestora do sporządzenia projektu zamiennego, przy czym oczywiste jest, że nie jest możliwe doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z prawem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia.

W piśmie z dnia 16 lutego 2017 roku skarżąca dodatkowo podniosła, iż organ nieprawidłowo zastosował przepis art. 36a ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, bowiem uchylona decyzja o pozwoleniu na budowę objęta jest postępowaniem wznowieniowym, a wydany w sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrok z dnia 21 grudnia 2015 roku, sygn. II SA/Łd 922/15, nie jest prawomocny. Zdaniem autorki pisma, należało najpierw zakończyć postępowanie wznowieniowe, bowiem to postępowanie ma pierwszeństwo w stosunku do uchylenia decyzji w trybie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego. Tym samym organy powinny zawiesić postępowanie w sprawie do czasu zakończenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.).

W stanie faktycznym sprawy Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją, po rozpoznaniu odwołania skarżącej, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. w sprawie uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z niezbędną infrastrukturą.

W ocenie składu orzekającego, organy obu instancji nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanych decyzji.

W pierwszej kolejności wskazać należy materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowił art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, który wskazuje, iż właściwy organ uchyla decyzje o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

Wykładnia art. 36 ust. 2a Prawa budowlanego nie wymaga szczególnych zabiegów interpretacyjnych, zatem nie nastręcza różnorakich dywagacji interpretacyjnych. Jego gramatyczne brzmienie jest oczywiste. Jeżeli organ nadzoru budowlanego w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę wyda decyzję nakładającą obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, to organ który wcześniej wydał pozwolenie na budowę je uchyla. Decyzję w trybie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego można wydać gdy podjęta w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego decyzja nakładająca obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu zamiennego uwzględniającego dokonane zmiany uzyskała przymiot ostateczności (por. np. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2015 roku, sygn. II OSK 1005/14; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Odmienna interpretacja ww. przepisu, w tym że przepis art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego ma zastosowanie jedynie do przypadków, kiedy to inwestor chce zalegalizować odstąpienia od zatwierdzonego projektu, nie zasługuje na akceptację (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 roku, sygn. II OSK 257/10 oraz wyroki WSA: w Rzeszowie z dnia 9 stycznia 2015 roku, sygn. II SA/Rz 910/14; w Warszawie z dnia 19 maja 2014 roku, sygn. VII SA/Wa 2740/13). Z brzmienia art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego wynika, że organ administracji architektoniczno – budowlanej w razie wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, jest zobligowany do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, wszak ustawodawca w tym zakresie posłużył się sformułowaniem "organ uchyla decyzję".

Zdaniem składu orzekającego, w sprawie zaistniała sytuacja opisana w art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, w której organ administracji architektoniczno – budowlanej zobligowany jest do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Z dokumentów załączonych do akt administracyjnych bezspornie wynika, że organ nadzoru budowlanego prowadzi postępowanie w sprawie istotnych odstępstw od zatwierdzonego w decyzji o pozwoleniu na budowę projektu budowlanego. W ramach tego postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w dniu 20 maja 2016 roku wydał decyzję zobowiązującą inwestora do złożenia projektu budowlanego zamiennego, czyli decyzję opartą na przepisie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Decyzja ta była przedmiotem odwołania skarżącej, ale [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał ją w mocy. Z dniem 19 lipca 2016 roku decyzja organu nadzoru budowlanego wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego stała się ostateczna. Kwestionowana w sprawie niniejszej decyzja organu pierwszej instancji została wydana w dniu [...], zatem w dacie kiedy – jak wskazano wcześniej – decyzja wydana na mocy art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego była ostateczna. W opisanym stanie faktycznym, który nie może być przedmiotem sporu w sprawie, organ administracji architektoniczno – budowlanej zobowiązany był do niezwłocznego wydania decyzji na mocy art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, co niewątpliwie uczynił.

Podkreślić w tym miejscu wypada, iż organy administracji architektoniczno – budowlanej nie mogą samodzielnie rozstrzygać, czy możliwe jest zalegalizowanie obiektu budowlanego zrealizowanego z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego. Wyłączną kompetencję do wydania powyższego rozstrzygnięcia posiadają organy nadzoru budowlanego. Podobnie przy wydawaniu decyzji, o jakiej mowa w art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, organ nie jest uprawniony do badania słuszności, czy też prawidłowości decyzji organu nadzoru budowlanego o obowiązku przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. Organ administracji architektoniczno – budowlany jest w powyższym zakresie związany treścią decyzji, o jakiej mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego i nie może dokonywać samodzielnej oceny stanu faktycznego sprawy w ramach prowadzonego postępowania. Wobec tego nie może zyskać uznania argument skargi wskazujący na pominięcie okoliczności, iż nie jest możliwa legalizacja obiektu. Organ – wbrew twierdzeniom skarżącej – nie miał obowiązku wyjaśniać okoliczności związanych z podłączeniem kanalizacji ściekowej do obiektu, zmianą ukształtowania terenu, czy też oceną czy inwestycja zagraża bezpieczeństwu budynku mieszkalnego na nieruchomości skarżącej. Wszystkie te okoliczności mieszczą się w kompetencji organów nadzoru budowlanego i jako takie niewątpliwie będą przedmiotem zainteresowania tych organów w prowadzonym przez nie postępowaniu. Wobec tego w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Podkreślić wypada, iż zakres postępowania wyjaśniającego, które zobowiązane są przeprowadzić organy administracji, determinowany jest treścią przepisu prawa materialnego regulującego przedmiot tegoż postępowania. Innymi słowy, organy prowadząc postępowanie zobowiązane są do wyjaśnienia okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie, tym samym inne zagadnienia pozostają poza zakresem ich zainteresowania. W sprawie organy wyjaśniły wszystkie istotne kwestie, czyli przede wszystkim to, że organy nadzoru budowlanego wydały decyzję, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego i czy decyzja ta zyskała przymiot ostateczności. Ustalenia organów zyskujące potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym stanowiły podstawę do wydania kontestowanej w sprawie decyzji.

Następnie podkreślić należy, iż ostateczna decyzja organu nadzoru budowlanego wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego stanowiła podstawę do wydania kwestionowanej w sprawie decyzji o uchyleniu pozwolenia na budowę. Okoliczność, iż w toku było postępowanie sądowoadministracyjne wywołane skargą K. R. – B. na decyzję organu nadzoru budowlanego wydaną na mocy art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nie ma w sprawie wpływu na rozstrzygnięcie. Bezspornie decyzja organu nadzoru budowlanego powinna być ostateczna, a skoro takowy przymiot miała, właściwy organ miał obowiązek uchylić decyzję o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego. Organ nie był zobligowany oczekiwać na prawomocny wyrok Sądu Administracyjnego zarówno w sprawie skargi na decyzję wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, jak i skargi na decyzję w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Z urzędu Sądowi widomo, że Sąd wyrokiem z dnia 10 stycznia 2017 roku, sygn. II SA/Łd 710/16 oddalił skargę K. R. – B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego. Toczące się postępowania sądowoadministracyjne – zdaniem Sądu – nie stanowiły przeszkody do wydania decyzji na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem w razie prawomocnego uchylenia którejś z decyzji organu zastosowanie mógł znaleźć przepis art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.

Konkludując, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.

JK