Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 2795/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie NSA Jerzy Małecki(spr) as.sąd. WSA Karol Pawlicki Protokolant sekr.sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2004 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...],[...], [...] i [...] w przedmiocie opłat targowych 1. uchyla zaskarżone decyzje 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego W.S. 40 zł (czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. 3. wstrzymuje wykonanie zaskarżonych decyzji do momentu uprawomocnienia się powyższego wyroku. /-/K.Pawlicki /-/Wł.Zygmont /-/J.Małecki


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze czteroma decyzjami:

1. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia W.S. zaległości z tytułu nieuiszczonej opłaty targowej w okresie od 3 stycznia 2002 r. do 31 stycznia 2002 r.;

2. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia W.S. zaległości z tytułu nieuiszczonej opłaty targowej w okresie od 1 grudnia 2001 r. do 29 grudnia 2001 r.;

3. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie określenia W.S. zaległości z tytułu nieuiszczonej opłaty targowej w okresie od 1 lutego 2002 r. do 28 lutego 2002 r.;

4. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia W.S. zaległości z tytułu nieuiszczonej opłaty targowej w okresie od 1 marca 2002 r. do 29 marca 2002 r.

utrzymało w mocy odpowiednie decyzje organu I instancji czyli Prezydenta Miasta.

W podobnie brzmiących uzasadnieniach organ odwoławczy przytoczył art. 15 i 16 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wyjaśniając m.in., iż postanowienia ostatniego z powyższych artykułów ustawy zwalniają od opłaty targowej osoby, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z nieruchomościami lub obiektami budowlanymi nie złączonymi trwale z gruntem położonym na terenie targowiska. Zobowiązany posiada zaś pawilon handlowy, który położony jest na terenie targowiska Os. [...], a podatnikiem podatku od nieruchomości jest Spółdzielnia Mieszkaniowa "A". Tym samym według organu odwoławczego należy przyjąć, iż na skarżącym ciąży obowiązek uiszczenia opłaty. Podatnik nie może też korzystać ze zwolnienia wprowadzonego uchwałą Rady Miasta nr XLI/482/III/2000 z dnia 29.08.2000 r. w sprawie opłaty targowej, albowiem dotyczy ono wyłącznie handlujących w budynkach trwale związanych z gruntem. Tymczasem pawilon zajmowany przez odwołującego się W.S. został wniesiony na podstawie tymczasowej lokalizacji.

W łącznej skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego – W.S. wnosi o uchylenie powyższych decyzji. W uzasadnieniu wyjaśnia, iż pawilon handlowy w którym prowadzi działalność gospodarczą jest placówką stałą, odrębnie wybudowaną na ten cel zgodnie z zezwoleniem URN ([...]). Wg prawa budowlanego jest to obiekt na stałe związany z gruntem. Wyposażony jest w urządzenia chłodnicze: lady, regały, urządzenia chłodnicze, instalację wod.-kan., będące własnością skarżącego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi na powyższe decyzje z uzasadnieniem jak w zaskarżonych decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy, zważył co następuje:

Zgodnie z postanowieniami art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) - sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny I instancji, na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

W postępowaniu przed sądami administracyjnymi pierwszej instancji obowiązuje zasada oficjalności, mająca tetyczne umocowanie i określone granice w postanowieniach art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z zasadą oficjalności, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa - nawet tych nie podnoszonych w skardze, a związanych z materią zaskarżonych decyzji. Granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności organów podatkowych, z drugiej natomiast strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej strony skarżącej (zakaz reformationis in peius). Sąd administracyjny jest instytucją kasacyjną w stosunku do orzeczeń administracji podatkowej, a nie kolejną III instancją. Dlatego w postępowaniu sądowoadministracyjnym co do zasady nie przeprowadza się postępowania dowodowego, a jedynymi dowodami przed tym sądem mogą być tylko i wyłącznie dowody z dokumentów. Zgodnie zaś z treścią art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej to na Prezydencie Miasta i Samorządowym Kolegium Odwoławczym ciążył prawny obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz wyjaśnienia rzeczywistej treści stosunków faktycznych i prawnej sprawy, a także zilustrowania przebiegu administracyjnego postępowania dowodowego kompletnymi aktami sprawy przekazanymi wraz z odpowiedzią na skargę.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - wobec braków w aktach administracyjnych istotnych dokumentów oraz braku aktywnego uczestnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym przedstawiciela Samorządowego Kolegium Odwoławczego - został pozbawiony możliwości prawidłowej oceny faktycznej i prawnej wydanych decyzji związanych z wymiarem opłaty targowej za poszczególne okresy 2001 oraz 2002 r.

I tak w szczególności z dostarczonej przez stronę skarżącą na rozprawie nieautoryzowanej uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia [...]r. w sprawie opłaty targowej wynika, iż opłata targowa nie miała być pobierana od osób prowadzących sprzedaż w obiektach handlowych - budynkach trwale związanych z gruntem realizowanych na podstawie pozwolenia na budowę. O ile zatem uchwała Rady nadal obowiązywałaby w okresie objętym opodatkowaniem w niniejszej sprawie, to z tego zapisu wynika min., iż prawodawca lokalny uzależnił zwolnienie podatkowe od dwóch okoliczności: czy budynek w którym prowadzona jest działalność handlowa jest trwale związany z gruntem i czy ten budynek został zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę.

Sąd administracyjny wskazuje, iż czym innym jest trwałe związanie budynku z gruntem, a czym innym tymczasowa lokalizacja ( por. np. art. 3 pkt.5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm). Tymczasowym obiektem budowlanym może być zarówno obiekt budowlany trwale połączony z gruntem przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego wartości technicznej, przewidziany do rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem.

Ponownie rozpatrując sprawę - Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno zatem m.in. włączyć do akt sprawy uchwały Rady Miasta dotyczące opłaty targowej za okresy objęte wymiarem i dokonać ich prawidłowej wykładni; dołączyć do akt sprawy wszystkie decyzje związane z pozwoleniami na budowę obiektu handlowego skarżącego oraz ustalić czy obiekt handlowy skarżącego jest trwale związany z gruntem; ponownie dokonać oceny podatkowego stanu faktycznego i prawnego co do legalności obciążenia skarżącego sporną opłatą targową,

Z tych zatem powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt.lc, art. 200 i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.

/-/K.Pawlicki /-/W.Zygmont /-/J.Małecki

LF