Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 683/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 10  ust. 1 pkt 3 i  pkt 7;  art. 11 ust. 2 pkt 5;  art. 17 ust. 1 pkt 2;  art. 30a  ust. 1 pkt 3;
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi H. R. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2) stwierdza, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącego H. R. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania jest skarga H. R. (dalej: "skarżący", "podatnik") na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w W., działającego z upoważnienia Ministra Finansów (dalej: "Minister", "organ") z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco:

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2010 r. podatnik wystąpił do Ministra, w imieniu którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie wykładni art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm., zwanej dalej "u.p.d.o.f."). We wniosku skarżący wskazał, iż jako przedsiębiorca zawarł z bankiem umowę otwarcia rachunku pomocniczego pod nazwą "[...]". Posiadacz tego rachunku ma prawo i może za jego pośrednictwem – według własnego uznania – przyjmować i dokonywać wszelkiego rodzaju płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą. Odsetki od środków zgromadzonych na tym rachunku są naliczane według zmiennej stawki procentowej w zależności od kwoty tych środków i kapitalizowane w ostatnim dniu miesiąca lub w dniu zamknięcia rachunku. Bank od naliczonych i skapitalizowanych odsetek nie nalicza i nie pobiera zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych.

W związku z powyższym skarżący postawił pytanie: do jakiego źródła przychodów należy zaliczyć odsetki od środków pieniężnych zgromadzonych na opisanym w stanie faktycznym rachunku bankowym. Zdaniem podatnika, stanowią one przychód z działalności gospodarczej, tj. ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Tym samym zastosowanie znajduje art. 14 ust. 2 pkt 5 u.p.d.o.f. Skarżący powołał się nadto na przepisy art. 5 a pkt 6 oraz art. 17 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. Podniósł, że opisany rachunek pomocniczy utrzymywany jest w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Środki zgromadzone na tym rachunku pochodzą z działalności gospodarczej. Tylko od decyzji posiadacza rachunku pomocniczego zależy, czy będzie on dokonywał za jego pośrednictwem bieżących płatności związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dodał, że przepisy nie ograniczają ilości rachunków otwieranych dla działalności gospodarczej i sposobu realizacji za ich pośrednictwem operacji gospodarczych.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] sierpnia 2010 r. Minister uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe. Stwierdził, że odsetki od lokat na rachunku pomocniczym należy zaliczyć do przychodów z kapitałów pieniężnych, o których mowa w przepisach art. 10 ust. 1 pkt 7 oraz art. 17 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. Powołał się przy tym na przepisy art. 5 a pkt 6 oraz art. 30 a ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Wywiódł, że do przychodów z działalności gospodarczej nie należy zaliczać przychodów podatnika z innych źródeł, w tym z kapitałów pieniężnych. Wolne środki pieniężne gromadzone na lokatach bankowych nie są zaś środkami pieniężnymi związanymi z wykonywaną działalnością gospodarczą. W ocenie organu, opisany przez podatnika rachunek pomocniczy nie jest rachunkiem bankowym utrzymywanym w związku z wykonywaną przez niego działalnością gospodarczą. Organ dodał, że nawet fakt, iż z konta pomocniczego mogą być dokonywane wszelkiego rodzaju płatności związane z wykonywaną działalnością gospodarczą, nie zmienia sytuacji, że utworzone konto jest tylko kontem pomocniczym do konta bankowego utrzymywanego w związku z wykonywaną przez skarżącego działalnością gospodarczą. Dlatego odsetki należy zaliczyć do przychodów z kapitałów pieniężnych, a nie do przychodów z działalności gospodarczej. Podlegają one opodatkowaniu w sposób zryczałtowany, według stawki 19%, zgodnie z art. 30 a ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.

Pismem z dnia [...] września 2010 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Zarzucił, iż organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia w sposób nieuprawniony przyjął elementy stanu faktycznego, które w żadnej mierze nie wynikają ze stanu przedstawionego przez niego, bowiem określił gromadzenie środków pieniężnych na pomocniczym rachunku bankowym "[...]" mianem lokat terminowych i uznał, że rachunek ten nie jest utrzymywany w związku z działalnością gospodarczą.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ stwierdził, że nie dostrzega podstaw do zmiany swojego stanowiska.

W skardze złożonej do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji. Wydanemu rozstrzygnięciu postawił zarzut naruszenia:

1. przepisów prawa materialnego, tj.: art. 14 ust. 2 pkt 5 u.p.d.o.f. polegające na uznaniu, że pomocniczy rachunek bankowy przedsiębiorcy nie jest utrzymywany w związku z wykonywaną działalnością, a otrzymane odsetki od zgromadzonych na nim środków nie są przychodem określonym w art. 10 ust. 1 pkt 3, tj. z działalności gospodarczej oraz art. 10 ust. 1 pkt 7 i art. 17 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. poprzez uznanie, iż odsetki od środków zgromadzonych na pomocniczym rachunku bankowym stanowią przychód z kapitałów pieniężnych i podlegają opodatkowaniu z tego źródła;

2. przepisów postępowania, tj.: art. 14 b i art. 14 c ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej "O.p.") poprzez przypisanie bez uzasadnienia elementom stanu faktycznego cech, których wniosek o interpretację nie zawierał, czego konsekwencją jest brak rzetelnego uzasadnienia prawnego oceny stanowiska skarżącego oraz art. 120

i art. 121 O.p. w związku z naruszeniem wskazanych przepisów prawa materialnego.

W uzasadnieniu skargi podatnik powtórzył zasadnicze elementy argumentacji przedstawionej w postępowaniu podatkowym. Wywiódł, że na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 5 u.p.d.o.f., przychodem z działalności gospodarczej, wymienionej jako odrębne źródło przychodu w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., są odsetki od środków zgromadzonych na rachunkach bankowych utrzymywanych w związku z wykonywaną działalnością. W związku z brakiem definicji "rachunki bankowe" skarżący przywołał przepisy art. 49 ust. 1

i ust. 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 ze zm., zwanej dalej "Prawo bankowe"). W jego ocenie, skoro ustawodawca dopuszcza posiadanie przez przedsiębiorców rachunków rozliczeniowych, w tym bieżących oraz pomocniczych, a także rachunków lokat terminowych, które stanowią odrębną kategorię od tego typu rachunków prowadzonych dla "zwykłych" osób fizycznych, to środki takie powinno się traktować jako pozostające w związku z działalnością przedsiębiorcy (inaczej niż środki na rachunkach założonych przez tegoż przedsiębiorcę niedziałającego w ramach swej działalności). Podniósł, iż organ podatkowy bez uzasadnienia zawęża pojęcie "rachunek bankowy" do "rachunku rozliczeniowego bieżącego". Wskazał także na naruszenie przez organ zasady legalizmu i praworządności zawartej w art. 120 O.p., czego konsekwencją było naruszenie art. 121 O.p. Powołał się na orzeczenia sądów administracyjnych potwierdzających trafność swojego stanowiska (wyrok NSA z dnia 16 maja 2007 r., II FSK 760/06; wyrok WSA w Kielcach z dnia 30 września 2010 r., I SA/Ke 437/10).

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko

i wniósł o jej oddalenie. Zauważył, że w zaskarżonej interpretacji błędnie użył sformułowania "lokaty terminowe" w stosunku do rachunków pomocniczych. Uchybienie to jednak nie miało wpływu na wynik sprawy.

Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1133/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę podatnika. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie przez Sąd, iż przedstawiając stan faktyczny podatnik wskazał tylko na możliwość dokonywania z rachunku pomocniczego płatności związanych z jego działalnością gospodarczą. W ocenie Sądu, potencjalna możliwość dokonywania z rachunku pomocniczego do rachunku podstawowego przedsiębiorcy płatności związanych z jego działalnością gospodarczą nie uzasadnia wniosku, że rachunek ten należy uznać za rachunek bankowy utrzymywany w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 5 u.p.d.o.f. To zaś oznacza, że odsetki od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku pomocniczym należy zaliczyć do przychodów z kapitałów pieniężnych, wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 7 oraz art. 17 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f., podlegających opodatkowaniu w sposób zryczałtowany, według stawki 19% (zgodnie z art. 30 a ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.). Tym samym Sąd podzielił te poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, z których wynika, że rachunek bankowy utrzymywany w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą to taki rachunek, który służy przedsiębiorcy do prowadzenia tejże działalności. Jest to zatem taki rachunek, za pomocą którego dokonywane są rozliczenia z tytułu zawieranych przez przedsiębiorcę transakcji.

Dalej Sąd wskazał, że wykładnia systemowa wewnętrzna przepisów u.p.d.o.f. (w tym art. 5 a pkt 6, art. 10 ust. 1 pkt 8, art. 13 pkt 9, art. 14 ust. 2, art. 17 ust. 1 pkt 2) uzasadnia wniosek, że dla ustalenia, czy dany przychód pochodzi ze źródła wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. (pozarolnicza działalność gospodarcza), w pierwszej kolejności należy wykluczyć pochodzenie tego przychodu ze źródeł wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 oraz pkt 4 – 9. Dopiero później ustawodawca pozwala zaliczyć go do przychodu z działalności gospodarczej. Także wykładnia systemowa zewnętrzna art. 14 ust. 2 pkt 5 u.p.d.o.f. potwierdza trafność wniosku, że rachunek bankowy utrzymywany w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą to taki rachunek, który służy przedsiębiorcy do prowadzenia tejże działalności. Jest to zatem taki rachunek, za pomocą którego dokonywane są rozliczenia z tytułu zawieranych przez przedsiębiorcę transakcji. Istnieją bowiem regulacje prawne (art. 61 O.p., art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej), które nakazują przedsiębiorcy dokonywanie określonych płatności za pośrednictwem rachunku bankowego (rozliczenia między przedsiębiorcami transakcji o wartości powyżej 15.000 EURO, wpłacanie należności podatkowych). Fakt ten zasadniczo rzutuje na sformułowanie (wyinterpretowanie) stosownych przesłanek, których wystąpienie pozwala na kwalifikowanie danego rachunku bankowego jako utrzymywanego w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą. Do takich przesłanek należy zaliczyć z pewnością faktyczne, a nie tylko potencjalne, dokonywanie w sposób ciągły poszczególnych płatności z danego rachunku bankowego, związanych z czynnościami służącymi wykonywaniu przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej (w tym płatności zobowiązań i wierzytelności przedsiębiorcy dotyczących przykładowo zakupu/sprzedaży towarów lub usług w ramach jego pozarolniczej działalności gospodarczej, wynagrodzeń dla pracowników oraz zobowiązań publicznoprawnych).

Reasumując Sąd uznał, że skoro we wniosku o interpretację podatnik wskazał tylko na potencjalną możliwość dokonywania z rachunku pomocniczego płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą, to organ miał podstawy uznać, że nie jest to rachunek, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 5 u.p.d.o.f. Odsetki od środków pieniężnych zgromadzonych na tym pomocniczym rachunku bankowym należało zaliczyć do przychodów z kapitałów pieniężnych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 oraz art. 17 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f.

Na skutek skargi kasacyjnej skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2171/11, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Przesłankę powyższego stanowiło stwierdzenie naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego - art. 14 ust 2 pkt 5 u.p.d.o.f. w związku z art. 49 ust. 1 pkt 1 Prawo bankowe, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że rachunek pomocniczy skarżącego nie stanowi rachunku bankowego utrzymywanego w związku z prowadzoną działalnością, a w konsekwencji zakwalifikowanie odsetek od środków pieniężnych zgromadzonych na tym jako przychodów z kapitałów pieniężnych w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f., niestanowiących przychodów z działalności gospodarczej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, rachunek pomocniczy prowadzony przez przedsiębiorcę i służący do przechowywania środków pochodzących z wykonywanej przez niego działalności gospodarczej, którymi to środkami właściciel może dowolnie i w każdym czasie dysponować jest rachunkiem utrzymywanym w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą. Nie można ocenić w ten sposób lokaty terminowej, bowiem umieszczenie środków pieniężnych na lokacie (nawet jeżeli środki te pochodzą z działalności gospodarczej) wyłącza możliwość dysponowania nimi przez określony czas.

Za nieuzasadniony uznał pogląd wojewódzkiego sądu administracyjnego, że dopiero faktyczne, a nie potencjalne regulowanie należności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (zobowiązań, wierzytelności, wynagrodzeń, zobowiązań publicznoprawnych) z danego rachunku bankowego czyni go "rachunkiem utrzymywanym w związku z wykonywaną działalnością". Podkreślił w tym zakresie, że możliwe jest dokonywanie powyższych czynności przy użyciu więcej niż jednego rachunku rozliczeniowego, na przykład używanie różnych rachunków rozliczeniowych do dokonywania czynności określonego rodzaju bądź z określonymi kontrahentami. W takim przypadku wszystkie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej rachunki będą utrzymywane w związku z prowadzoną działalnością. Nie jest również wykluczone, że niektóre z takich rachunków rozliczeniowych będą stanowić rachunki bieżące, a inne - rachunki pomocnicze. Tym, co rozróżnia rachunek bieżący od rachunku pomocniczego jest zakres jego wykorzystywania. Rachunki bieżące służą (jak sama nazwa wskazuje) do codziennego regulowania "bieżących" należności, podczas gdy rachunki pomocnicze zwykle mają charakter niejako wyspecjalizowany, służąc do regulowania należności określonego rodzaju. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, o ile należności te będą związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie ma przeszkód by takie rachunki pomocnicze zakwalifikować jako rachunki, o których mowa w art. 14 ust. 2 u.p.d.o.f.

Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację, zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie wskazać należy, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), co daje mu podstawę do całościowej kontroli zaskarżonego aktu oraz postępowania administracyjnego poprzedzającego jego wydanie.

Przedmiotowa sprawa jest rozpoznawana przez wojewódzki sąd administracyjny po raz drugi z uwagi na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2013 r., wydany w sprawie II FSK 2171/11, na skutek skargi kasacyjnej skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie VIII SA/Wa 1133/10. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa, o jakiej mowa w art. 190 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny istotnej treści przepisów prawnych

i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku. Związanie wykładnią prawną dotyczy sądu rozpoznającego sprawę ponownie, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego powodująca, że pogląd prawny NSA staje się nieaktualny. Orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiera również skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie.

W świetle powyższych rozważań za przesądzoną należy uznać kwestię niewłaściwej oceny prawnej w zaskarżonej interpretacji Ministra, iż odsetki od środków zgromadzonych na pomocniczym rachunku bankowym pod nazwą "[...]", utrzymywanym w związku z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą, podlegają opodatkowaniu w sposób zryczałtowany według stawki 19 %, zgodnie z art. 30 a ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. i art. 17 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f.

W ślad za wykładnią Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartą w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie II FSK 2171/11, którą sąd orzekający w pełni podziela, należy wskazać, że zgodnie z art. 30 a ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., od uzyskanych dochodów (przychodów) z odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku podatnika lub w innych formach oszczędzania, przechowywania lub inwestowania, prowadzonych przez podmiot uprawniony na podstawie odrębnych przepisów, z wyjątkiem środków pieniężnych związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą, pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy. Z przepisem tym koresponduje art. 17 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f., zgodnie z którym za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się odsetki od wkładów oszczędnościowych i środków na rachunkach bankowych lub w innych formach oszczędzania, przechowywania lub inwestowania, z wyjątkiem środków pieniężnych związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą. Podział ten znajduje potwierdzenie w art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f., gdzie wśród źródeł przychodu ustawodawca rozróżnił: w pkt 3 - pozarolniczą działalność gospodarczą i w pkt 7- kapitały pieniężne

i prawa majątkowe. Z kolei w myśl art. 14 ust. 2 u.p.d.o.f. odsetki od środków na rachunkach bankowych utrzymywanych w związku z wykonywaną działalnością są przychodem z działalności gospodarczej, a więc podlegają opodatkowaniu tak jak inne przychody z tej działalności.

Oznacza to, że zakwalifikowanie danego rachunku jako związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą będzie skutkowało opodatkowaniem odsetek od środków zgromadzonych na tym rachunku jako przychodów z działalności gospodarczej. Z drugiej strony stwierdzenie braku takiego związku pociągnie za sobą uznanie ich za przychód z kapitału i opodatkowanie tych odsetek zryczałtowanym podatkiem dochodowym od kapitałów pieniężnych, o którym mowa w art. 30 a u.p.d.o.f. Nie ulega wątpliwości, że rachunek pomocniczy jest rachunkiem bankowym rozliczeniowym. Wynika to wprost z art. 49 Prawa bankowego, który wymienia rachunki bieżące i pomocnicze jako kategorie rachunków rozliczeniowych, obok których jako odrębną kategorię rachunków wymienia: 1) rachunki lokat terminowych; 2) rachunki oszczędnościowe, rachunki oszczędnościowo-rozliczeniowe oraz rachunki terminowych lokat oszczędnościowych; 3) rachunki powiernicze.

Wobec powyższego rachunek pomocniczy, prowadzony przez przedsiębiorcę

i służący do przechowywania środków pochodzących z wykonywanej przez niego działalności gospodarczej, którymi to środkami właściciel może dowolnie i w każdym czasie dysponować, jest rachunkiem utrzymywanym w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą. Nie można ocenić w ten sposób lokaty terminowej, bowiem umieszczenie środków pieniężnych na lokacie (nawet jeżeli środki te pochodzą z działalności gospodarczej) wyłącza możliwość dysponowania nimi przez określony czas (por. wyroki NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., II FSK 1026/11, Lex nr 12115454 oraz II FSK 2644/10, Lex nr 1212320). Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela stanowisko NSA, że do obsługi działalności gospodarczej może być wykorzystywany więcej, aniżeli jeden bieżący rachunek rozliczeniowy i wszystkie te rachunki będą utrzymywane w związku z prowadzoną działalnością. Nie ma więc przeszkód, by rachunki pomocnicze zakwalifikować jako rachunki, o których mowa w art. 14 ust. 2 u.p.d.o.f.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie. Orzeczenie w punkcie II wyroku Sąd oparł o treść art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Kwota 457 zł obejmuje kwotę 200 zł uiszczonego wpisu sądowego, 240 zł wynagrodzenia pełnomocnika i 17 zł opłaty od pełnomocnictwa.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Minister zobowiązany będzie do uwzględnienia powyższej wykładni Sądu, odpowiadając na pytanie, do jakiego źródła przychodów należy zaliczyć odsetki od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku pomocniczym skarżącego pod nazwą "[...]".