Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2042/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 141ar. 4, art. 147 par. 1, art. 185 par. 1, art. 203 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 101
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
article: art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie sędzia NSA Teresa Kobylecka /spr./ sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. I. F., P. Spółka Jawna w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wr 80/15 w sprawie ze skargi E. I. F., P. Spółka Jawna w G. na uchwałę Rady Gminy M. z dnia 28 czerwca 2012 r. nr ... w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa S. w Gminie M. 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, 2. zasądza od Gminy M. na rzecz E. I. F., P. Spółka Jawna w G. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zawrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2015r., sygn. akt II SA/Wr 80/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę E. I. F., P. Spółka Jawna na uchwałę Rady Gminy M. z dnia 28 czerwca 2012r., nr ... w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa S. w Gminie M.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem kontroli Sądu była uchwała Rady Gminy M. z dnia 28 czerwca 2012r., nr ... w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa S. w Gminie M.. Skargę na te uchwałę wniosła E. I. F., P. Spółka Jawna na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 594 ze zm.), po spełnieniu warunku uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia, co nastąpiło pismem z dnia 29 października 2014r., które wpłynęło do Urzędu Gminy M. w dniu 3 listopada 2014r. W stosunku do powyższego wezwania Rada nie podjęła uchwały, a jedynie pismem z dnia 24 listopada 2014r. poinformowała stronę skarżącą, że przedmiotowa uchwała nie narusza interesu prawnego, jak i uprawnień Spółki. Pismem nadanym w dniu 29 grudnia 2014r. E. I. F., P. Spółka Jawna wniosła w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Zaskarżonej uchwale zarzucono rażące naruszenie:

1. art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej zw. u.p.z.p. poprzez niedopuszczalne przekroczenie przysługującego Radzie władztwa planistycznego w zakresie dokonanej zmiany przeznaczenia i zagospodarowania obecnie istniejących terenów rolnych oraz istniejącej zabudowy zagrodowej (m.in. działek o nr ..., ..., ..., ..., ..., ...) oznaczonych w załączniku graficznym nr 1a do zaskarżonej uchwały symbolem CMN1 na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przy jednoczesnym braku uwzględnienia przysługującego stronie skarżącej prawa własności nieruchomości, tj. istniejącej na działce nr ... elektrowni wiatrowej należącej do strony skarżącej, obejmującej swoim obszarem oddziaływania wskazane powyżej tereny;

2. art. 4 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, a także art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez uniemożliwienie stronie skarżącej wykonywania przysługującego jej prawa własności nieruchomości (działki nr ...) zgodnie z jej przeznaczeniem określonym w uchwale Rady Gminy M. z dnia 25 marca 1997 r. Nr ... pod urządzenia energetyczne - elektrownie wiatrowe, a tym samym naruszenie konstytucyjnej ochrony praw nabytych strony skarżącej w zakresie w jakim zaskarżona uchwała koliduje zarówno z przeznaczeniem tej nieruchomości jak i aktualnym sposobem z niej korzystania, a to poprzez dopuszczenie w strefie oddziaływania elektrowni zabudowy mieszkaniowej, w sytuacji w której istniejące natężenie hałasu na tym obszarze powinno wykluczać taką zabudowę, a co w konsekwencji doprowadziło stronę skarżącą do konieczności zaprzestania dalszego użytkowania elektrowni wiatrowej jako niespełniającej norm hałasu dla określonej w uchwale funkcji terenu, na który elektrownia ta oddziałuje;

3. art. 15 ust. 2 pkt 2, 3, 7 i 9 u.p.z.p. w zw. z § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w zakresie w jakim zaskarżona uchwała nie wprowadza ograniczeń w sposobie zagospodarowania terenów znajdujących się w strefie oddziaływania elektrowni wiatrowej, w szczególności zaś nie określa granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie oraz warunków zagospodarowania terenów i ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy, tj. powodującym kolizję terenów o różnym przeznaczeniu i sposobie zagospodarowania.

Stosownie do powyższego, strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości albo w części kolidującej z obszarem oddziaływania elektrowni wiatrowej wraz z określeniem, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu, oraz o zasądzenie zwrotu poniesionych niezbędnych kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według przepisanych.

W uzasadnieniu skargi zostało nadto podniesione m.in., że zaskarżoną uchwałą Rada wprowadziła zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa S. w Gminie M., zgodnie z którą zmieniono przeznaczenie terenów znajdujących się w obszarze oddziaływania (uciążliwości hałasu) istniejącej elektrowni wiatrowej zlokalizowanej na działce nr ..., stanowiącej własność strony skarżącej. Co prawda przedmiotowa nieruchomość nie została objęta procedurą planistyczną i nadal dla tego terenu obowiązuje miejscowy zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą z dnia 25 marca 1997r. Nr ...przeznaczający tę nieruchomość pod urządzenia energetyczne - elektrownie wiatrowe, niemniej jednak w wyniku wprowadzonej zmiany nieruchomości położone w sąsiedztwie istniejącej elektrowni wiatrowej, w tym m.in. działki o nr ..., ..., ..., ..., ..., ..., na które to przedmiotowa elektrownia oddziałuje izofoną hałasu na poziomie do 45 dB, z terenów rolnych oraz istniejącej zabudowy zagrodowej, obiektów gospodarczych wraz z obiektami usługowymi o charakterze rolniczym, stały się terenami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dla których stosownie do załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dopuszczalny poziom hałasu w porze nocnej wynosić może nie więcej niż 40 dB. Doszło w tym przypadku do wzajemnego wykluczenia się terenów o różnych funkcjach. Przeznaczenie określonych gruntów na cele mieszkaniowe spowodowało w istocie, że niemożliwym stało się obecnie wykorzystywanie terenów przeznaczonych i aktualnie wykorzystywanych pod elektrownie wiatrowe, a to z uwagi na obowiązujące na terenach mieszkaniowych określone normy hałasu niemożliwe do dochowania z uwagi na charakterystykę istniejącej elektrowni wiatrowej. Nie do pogodzenia w demokratycznym państwie prawa jest natomiast sytuacja, w której za legalne działanie organów może być uznać takie kształtowanie ładu przestrzennego, które to bez wskazania uzasadnionej przyczyny (wykazania wartości nadrzędnych) niweczy się ukształtowany już wcześniej sposób zagospodarowania, a tym samym uprawnienia właścicielskie (interes strony). Nieprawdziwe jest stwierdzenie jakoby na nieruchomości strony skarżącej nie istniał obiekt budowlany w postaci elektrowni wiatrowej. Z pewnością nie może świadczyć o powyższym fakt wyłączenia jej z eksploatacji, będącego w istocie skutkiem wejścia w życie zaskarżonej uchwały. Właściciel obiektu budowlanego, który został wzniesiony na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i oddany do użytkowania na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, ma prawo i obowiązek korzystać z niego zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 61 w zw. z art. 59), ponadto brak jest możliwości wybudowania budynku jednorodzinnego w obszarze istniejącego niedopuszczalnego wobec niego oddziaływania (art. 5 w zw. z art. 7). Brak jest przy tym przepisu rangi ustawowej, który pozwalałby organowi gminy uchwalenia planu miejscowego sprzecznego z ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę lub decyzją o pozwoleniu na użytkowanie.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy M. wniósł o jej oddalenie, wskazując, że uchwałą z dnia 29 grudnia 2009r. Nr ... Rady Gminy M. przystąpiono do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa S. w granicach określonych załącznikiem graficznym. Przedmiotem opracowania zmiany miejscowego planu było przeznaczenie terenu pod zabudowę mieszkaniową oraz usługową wraz z infrastrukturą i komunikacją. Teren działki nr ... nie został objęty tą procedurą, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą z dnia 25 marca 1997r. Nr ..., a w zgodzie z nim uzyskano zezwolenie i wykonano elektrownię wiatrową EW 160 N. o mocy znamionowej 160 kW.

Wójt wskazał również, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, na terenie działki nr ... nie istnieje elektrownia wiatrowa i jej wyłączenie z eksploatacji nie było skutkiem wejścia w życie zaskarżonej uchwały. Dowodzą tego informacje zawarte w pismach E. I. F., P. Spółka Jawna z dnia 14 lipca 2011r. oraz z dnia 5 sierpnia 2011r.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w myśl art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, dale zw. u.s.g. skarżącym może być każdy kto wykaże, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, co oznacza że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym przypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, związek polegający na tym, że akt ten narusza, czyli pozbawia lub ogranicza właśnie jego interes prawny lub uprawnienie.

W ocenie Sądu, strona skarżąca nie przedstawiła takiego rodzaju argumentu (okoliczności), który mógłby świadczyć o tym, że zaskarżona przez nią uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie. Strona skarżąca wywodzi swój interes prawny z faktu przysługującego jej prawa własności działki nr ... położonej w miejscowości S., znajdującej się poza terenem objętym zakwestionowanym przez E. I. F., P. Spółka Jawna planem miejscowym, zaś naruszenie jej interesu prawnego wynika z uniemożliwienia zagospodarowania i korzystania z tej nieruchomości w sposób zgodny z jej aktualnym przeznaczeniem, tj. dalszego użytkowania znajdującej się na w/w nieruchomości elektrowni wiatrowej, poprzez dokonanie zmiany przeznaczenia i zagospodarowania obecnie istniejących terenów rolnych oraz istniejącej zabudowy zagrodowej (m.in. działek o nr ..., ..., ..., ..., ..., ...) na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, które to tereny znajdują się w obszarze oddziaływania tej elektrowni, co w konsekwencji doprowadziło stronę skarżącą do konieczności zaprzestania dalszego użytkowania elektrowni wiatrowej jako niespełniającej norm hałasu dla określonej w uchwale funkcji terenu.

Sąd uznał, że należąca do strony skarżącej działka nr ... nie została objęta zapisami zakwestionowanej uchwały, w dalszym ciągu dla terenu, na którym położona jest działka nr ... obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą z dnia 25 marca 1997r. Nr ..., która została podjęta celem zmiany przeznaczenia w/w działki oznaczonej przed zmianą symbolem R i Ps. Zgodnie z § 2 pkt 2.1. w/w uchwały nieruchomość ta jest przeznaczona pod urządzenia energetyczne - elektrownie wiatrowe. W aktach sprawy znajduje się ponadto wykaz właścicieli działek sąsiadujących z działkami objętymi w/w zmianą planu miejscowego gminy M., których interes mógłby być naruszony. Wśród nich wymieniono m.in. działki położne w miejscowości S. nr: ... (S. 29), ... (S. 11), ... (S. 9), ... (Skarb Państwa), Nadleśnictwo S. Przepisy tego planu swoim oddziaływaniem nie objęły zatem działek, których dotyczy zaskarżony w niniejszej sprawie plan, a wymienionych w skardze przez stronę skarżącą.

Nieuzasadnionym jest zatem zarzut skargi naruszenia art. 4 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, a także art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, bowiem – wbrew twierdzeniu strony skarżącej – może ona wykonywać przysługujące jej prawo własności nieruchomości (działki nr ...) zgodnie z jej przeznaczeniem określonym w uchwale Rady Gminy M. z dnia 25 marca 1997 r. Nr ..., tj. pod urządzenia energetyczne - elektrownie wiatrowe.

W ocenie Sądu, Rada uchwalając zaskarżony plan, uwzględniła nie tylko stan prawny i faktyczny nieruchomości objętych planem, istniejący w dacie jego uchwalania, ale również stan prawny i faktyczny nieruchomości, której właścicielem jest skarżąca Spółka. Tym samym – wbrew twierdzeniu strony skarżącej – w żadnym razie organ nie niweczy ukształtowanego wcześniej sposobu zagospodarowania, a tym samym uprawnień właścicielskich. Wprowadzona zmiana miejscowego planu nawet nie może uniemożliwiać wykorzystywania istniejącego obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem (wybudowanego na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz użytkowanego na podstawie ostatecznego pozwolenia na użytkowanie), bowiem obiekt ten nie funkcjonuje, a co więcej jest przeznaczony do rozbiórki.

Sąd podkreślił, że elektrownia wiatrowa znajdująca się na działce nr ... jest własnością I. Sp. z o.o., nie zaś strony skarżącej. Ze znajdującego się aktach sprawy aktu notarialnego umowy sprzedaży z dnia 15 czerwca 2011r. (repertorium A nr ...) wynika, że na działce nr ... znajduje się zespół wiatrowo-elektryczny typu EW 160 N. o mocy znamionowej 160 kW, który nie jest trwale związany z gruntem, oraz budowle trwale związane z gruntem, tj. przyłącze elektroenergetyczne łączące elektrownię wiatrową EW 106 z siecią elektroenergetyczną 20 kV Koncernu Elektroenergetycznego E. Oddział w L. Z umowy wynika ponadto, że I. Sp. z o.o. sprzedała stronie skarżącej prawo własności nieruchomości stanowiącej działkę nr ..., zaś zespół wiatrowo-elektryczny jako nakłady na grunt stanowiący własność I. Sp. z o.o. nie są objęte umową sprzedaży i pozostają własnością I. Sp. z o.o. Zatem, w ocenie Sądu I instancji, stwierdzenie strony skarżącej, że przysługuje jej prawo własności nieruchomości, tj. istniejącej na działce nr ... elektrowni wiatrowej jest nieprawdziwe. Tym samym wszelkie zarzuty dotyczące naruszenia przez zaskarżoną uchwałę interesu prawnego i uprawnień właściciela tego obiektu Sąd uznał za niemające wpływu na rozstrzygnięcie. Bez znaczenia pozostaje w szczególności fakt wydania przez Wójta Gminy M. decyzji z dnia 17 stycznia 2006r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wykonaniu robót budowlanych na działce nr ..., polegających na demontażu istniejącej elektrowni wiatrowej oraz budowie w jej miejscu nowoczesnej siłowni wiatrowej. Przede wszystkim z tego powodu, że decyzja ta dotyczy przedsięwzięcia inwestycyjnego planowanego przez Spółkę I.. Niemniej jednak znaczna część argumentacji zawartej w skardze w istocie opiera się na tym, że znajdująca się na działce nr ... elektrownia wiatrowa nie może dalej funkcjonować. To sprawia, że nie tylko powoływanie się na posiadania interesu prawnego i uprawnień jako właściciela elektrowni jest nieuprawnione, ale świadczy to również o braku spójności w uzasadnianiu podniesionych zarzutów, ale i konsekwencji prezentowanego stanowiska. W zakresie zatem tej argumentacji strona skarżąca ma raczej interes faktyczny niż prawny, wynikający z korzyści finansowych z wynajmowania terenu działki nr ... pod w/w inwestycję.

Sąd stwierdził, że na terenie działki nr ... w S. nie funkcjonuje żadna elektrownia wiatrowa. Potwierdza to również znajdujące się w aktach sprawy zdjęcie z dnia 26 stycznia 2015r., na którym widnieje jedynie maszt bez śmigieł.

Sąd I instancji powołał się na uzasadnienie wniosku I. Sp. z o.o. (której pełnomocnikiem był M. L. z E. S.A.) z dnia 25 października 2005r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wykonaniu m.in. robót budowlanych na działce nr ... dotyczących demontażu istniejącej, przestarzałej i awaryjnej elektrowni wiatrowej EW160 N. o mocy znamionowej 160 kW wraz z przyłączeniową infrastrukturą elektroenergetyczną oraz budowie w jej miejscu nowoczesnej, bezobsługowej siłowni wiatrowej o mocy 2 MW, pismo skarżącej z dnia 14 lipca 2011r. skierowane do Urzędu Gminy M., pismo z dnia 5 sierpnia 2011r., z dnia 10 maja 2011r., z których wynika, że przedmiotowa elektrownia nie jest eksploatowana z powodu licznych awarii, które uniemożliwiają poprawną eksploatację i produkcję energii elektrycznej i nieopłacalności ich naprawy. Zatem twierdzenia strony skarżącej, że zmiana miejscowego planu sołectwa S., dokonana zaskarżoną uchwałą, doprowadziła do konieczności zaprzestania użytkowania znajdującej się na tej nieruchomości elektrowni wiatrowej, oraz że uniemożliwi dalsze jej użytkowanie są bezpodstawne. Skoro elektrownia nie funkcjonuje, nie ma również mowy o jakimkolwiek oddziaływaniu na tereny działek objętych zaskarżonym planem izofoną hałasu. Całkowicie bezpodstawnym jest twierdzenia strony skarżącej, że przeznaczenie określonych gruntów na cele mieszkaniowe spowodowało, że niemożliwym stało się obecnie wykorzystywanie terenów przeznaczonych i aktualnie wykorzystywanych pod elektrownie wiatrowe, a to z uwagi na obowiązujące na terenach mieszkaniowych określone normy hałasu niemożliwe do dochowania z uwagi na charakterystykę istniejącej elektrowni wiatrowej.

Sąd wskazał również, że z urzędu jest mu znany fakt, że I. sp. z o.o. wniosła skargę na decyzję Wojewody D. z dnia 27 listopada 2013r., którą uchylono w całości decyzję Starosty J. z dnia 8 stycznia 2013r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu I. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej o wysokości wieży H=80m, łopat, fundamentu, drogi dojazdowej oraz placów montażowych na nieruchomości o numerze ewidencyjnym 180 w miejscowości S., w gminie M., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wyrokiem z dnia 16 lipca 2014r. (sygn. akt II SA/Wr 90/14) skarga ta została oddalona, jednakże od tego wyroku została wniesiona skarga kasacyjna, która wraz z aktami sprawy została w dniu 21 października 2014r. przekazana do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skoro w skardze nie wykazano, że zaskarżony akt organu jednostki samorządu terytorialnego narusza konkretny, aktualny interes prawny lub uprawnienie podmiotu, który wniósł skargę, należało ją oddalić. Przyjęcie takiej oceny przez Sąd spowodowało brak możliwości dokonywania kontroli zaskarżonej uchwały pod względem jej zgodności z prawem. Mając zatem na uwadze powyższe i kierując się dyspozycją z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej zw. p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.

W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego E. I. F., P. Spółka Jawna zaskarżyła powyższy wyrok w całości, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, ewentualnie na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz rozpatrzenie skargi skarżącego poprzez jej oddalenie w całości, a także na podstawie art. 203 p.p.s.a. o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

I. przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy art. 174 pkt 2 p.p.s.a. a mianowicie naruszenie:

1. art. 151 w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a. oraz art. 28 ust. 1 u.s.g., przez jego niewłaściwe zastosowanie i nieprawidłowe oddalenie skargi pomimo naruszenia zasad i trybu sporządzania planu miejscowego, jak i naruszenie prawa materialnego przez zaskarżoną uchwałę,

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niewyjaśnieniu podstawy prawnej oraz nierozpatrzeniu wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, a w rezultacie - na niepełnym uzasadnieniu rozstrzygnięcia, w sposób uniemożliwiający dokonanie kontroli instancyjnej,

3. art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., przez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji w której sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu (zasada oficjalności) wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze, przekroczenie granic sprawy, a także wydania orzeczenia na podstawie "akt sprawy" bez przeprowadzenia przez sąd uzupełniającego postępowania dowodowego, w sytuacji sporu co do istotnych okoliczności faktycznych, tj. nieustalenie w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy,

4. art. 75 oraz 106 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. nie doręczenie skarżącemu wyjaśnień oraz dowodów przedstawionych przez Wójta Gminy M. stanowiących podstawę przyjętych ustaleń faktycznych w uzasadnieniu wyroku, przy jednoczesnym uniemożliwieniu stronie skarżącej ustosunkowania się do wskazanych w nich okoliczności, a także nie przeprowadzenie z urzędu dowodów służących potwierdzeniu prawdziwości tych okoliczności,

5. art. 106 § 3 i 5 w zw. z art. 227 oraz 233 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez bezpodstawne uznanie dowodów przedstawionych przez organ administracji za mające znaczenie na wynik sprawy oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów na rzecz zupełnie dowolnej ich oceny,

6. art. 3 § 1 i art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g., poprzez przekroczenie granic kognicji sądu orzekającego polegające na przyjęciu za istotne okoliczności, które nie powinny zostać uwzględnione przy ocenie naruszenia interesu prawnego skarżącego,

II. naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz błędna wykładnie fart. 174 piet 1 p.p.s.a., a mianowicie naruszenie:

1. art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym uznaniu, że nie doszło do naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego oraz naruszenia trybu sporządzania i przyjęcie na tej podstawie, że nie zachodzi nieważność zaskarżonej uchwały,

2. art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, a także art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 140 Kodeksu Cywilnego przez jego niewłaściwe zastosowanie a w konsekwencji przyjęcie, że zaskarżona uchwała nie narusza bezprawnie indywidualnego interesu prawnego skarżącego, wynikającego z prawa własności nieruchomości,

3. art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., poprzez błędne uznanie, że w sprawie nie doszło do niedopuszczalnego przekroczenia przysługującego Radzie Gminy M. władztwa planistycznego w zakresie dokonanej zmiany przeznaczenia i zagospodarowania obecnie istniejących terenów rolnych oraz istniejącej zabudowy zagrodowej (m.in. działek o nr ..., ..., ..., ..., ..., ...) oznaczonych w załączniku graficznym nr la do zaskarżonej Uchwały symbolem CMN1 na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przy jednoczesnym braku uwzględnienia przysługującego Skarżącemu prawa własności nieruchomości tj. istniejącej na działce nr ... (znajdującej się poza obszarem opracowania tego planu) elektrowni wiatrowej należącej do Skarżącego, obejmującej swoim obszarem oddziaływania wskazane powyżej tereny,

4. art. 4 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 21 ust, 1, art. 32 ust, 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, a także art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez błędne uznanie, że zaskarżona Uchwała nie uniemożliwia skarżącemu wykonywania przysługującego jemu prawa własności nieruchomości (działki nr ...) zgodnie z jej przeznaczeniem określonym w Uchwale Rady Gminy M. Nr ..., z dnia 25 marca 1997r. jako urządzenia energetyczne - elektrownie wiatrowe, a tym samym naruszenie konstytucyjnej ochrony praw nabytych skarżącego w zakresie w jakim zaskarżona uchwała koliduje zarówno z przeznaczeniem tej nieruchomości, jak i aktualnym sposobem z niej korzystania, a to poprzez dopuszczenie w strefie oddziaływania przedmiotowej elektrowni zabudowy mieszkaniowej, w sytuacji, w której istniejące natężenie hałasu na tym obszarze powinno wykluczać taką zabudowę, a co w konsekwencji doprowadziło skarżącego do konieczności zaprzestania dalszego użytkowania elektrowni wiatrowej jako niespełniającej norm hałasu dla określonej w Uchwale funkcji terenu, na który elektrownia ta oddziałuje,

5. art. 15 ust. 2 pkt 2, 3, 7 i 9 u.p.z.p. w zw. z § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku poprzez brak uwzględnienia okoliczności, że zaskarżona uchwała nie wprowadza ograniczeń w sposobie zagospodarowania terenów znajdujących się w strefie oddziaływania elektrowni wiatrowej, w szczególności zaś nie określa granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie oraz warunków zagospodarowania terenów i ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy, tj. powodującym kolizję terenów o różnym przeznaczeniu i sposobie zagospodarowania polegające na zmianie przeznaczenia i zagospodarowania obecnie istniejących terenów rolnych na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dla których dopuszczalny poziom hałasu w porze nocnej wynosi nie więcej niż 40 dB, pomimo iż obecny zakres oddziaływania na te tereny izofoną hałasu elektrowni wiatrowej zlokalizowanej na działce nr ... wynosi 45 dB),

6. § 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez bezpodstawne uznanie aktualności materiałów planistycznych, w sytuacji w której z ich treści nie wynika aby uwzględniały one oddziaływanie istniejącej elektrowni wiatrowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są usprawiedliwione.

Naczelny Sąd Administracyjny, związany podstawami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc pod uwagę z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstaw kasacyjnych.

Nie prowadzi do uwzględnienia skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Stosownie do przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Ze sposobu sformułowania oraz uzasadnienia tego zarzutu skargi kasacyjnej wynika, że ograniczono go do zarzucenia sądowi wojewódzkiemu, iż nie wyjaśnił podstawy prawnej oraz nie rozpatrzył wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, a w rezultacie rozstrzygnięcie uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej. Zarzut ten jest nieusprawiedliwiony, gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy, przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. i jego kontrola instancyjna jest możliwa. Okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie podziela stanowiska Sądu nie stanowi o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a.

Za usprawiedliwiony natomiast uznać należy zarzut naruszenia art. 101 u.s.g. w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego tworząc nowe warunki zagospodarowania przestrzenią musi uwzględniać istniejący sposób zagospodarowania terenu, w tym także terenu, którego aktualny sposób zagospodarowania oddziałuje na przestrzeń objętą tym planem. Z niekwestionowanych ustaleń Sądu I instancji wynika, że na działce nr ewid. ..., stanowiącej własność skarżącej kasacyjnie Spółki znajduje się wybudowana na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę i działająca na podstawie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie elektrownia wiatrowa EW 160 N. o mocy znamionowej 160kW, obejmująca zasięgiem swojego oddziaływania tereny sąsiednie, z uwagi na poziom hałasu przekraczający 40 dB. Nie zostało ustalone w sprawie jaki jest obszar objęty tym oddziaływaniem. Zaskarżoną uchwałą Rada Gminy wprowadziła zmianę przeznaczenia terenu, mogącego się znajdować w obszarze oddziaływania ze względu na uciążliwość hałasu istniejącej elektrowni wiatrowej na działce nr ..., z terenów rolnych oraz zabudowy zagrodowej, obiektów gospodarczych, obiektów usługowych o charakterze rolniczym na teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (symb. CMN1) Dopuszczalny poziom hałasu dla takiego terenu w porze nocnej wynosić może nie więcej niż 40 dB.

Racje ma zatem skarżąca kasacyjnie Spółka, gdy twierdzi, że dopóki na nieruchomości stanowiącej jej własność znajduje się elektrownia wiatrowa o określonej mocy, która oddziałuje, lub może oddziaływać zgodnie z uzyskanym pozwoleniem na budowę oraz pozwoleniem na użytkowanie na tereny sąsiednie, dotąd organ planistyczny winien fakt ten uwzględnić w toku prowadzonej procedury planistycznej, nawet jeśli obiekt ten jest czasowo nieużytkowany. Sąd orzekający nie może samodzielnie ustalać, że przedmiotowa elektrownia nie działa i przyjmować, że nie będzie ona uruchomiona. Brak jest także dowodu, że elektrownia jest przeznaczona do rozbiórki ostateczną decyzją. Przedstawione w uzasadnieniu wyroku pisma na okoliczność stanu technicznego elektrowni dotyczą okresu wcześniejszego, zaś skarżąca kasacyjnie Spółka zarzuciła, że Sąd I instancji nie uwzględnił jej stanowiska co do aktualnego funkcjonowania przedmiotowej elektrowni. Przedstawione przez Sąd I instancji decyzje dotyczą natomiast inwestycji planowanej w przyszłości przez inny podmiot, która to decyzja także nie jest prawomocna.

Ponadto nie może być skutecznym argumentem za oddaleniem skargi wskazany przez Sąd I instancji fakt wydania przez WSA we Wrocławiu wyroku z dnia 16 lipca 2014r. sygn. akt II SA/Wr 90/14, którym oddalono skargę na decyzję Wojewody D. z dnia 27 listopada 2013r. uchylającą w całości decyzję organu I instancji z dna 8 stycznia 2013r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej na działce nr ..., skoro nie wskazano przyczyn takiego rozstrzygnięcia, i czy miało to związek z treścią zaskarżonej uchwały.

Przedmiotowa elektrownia wiatrowa jest legalnie wybudowana, właściwy organ udzielił pozwolenia na jej użytkowanie, zatem właściciel nieruchomości (dz. ewid. 180), na której została ona wzniesiona ma prawo domagać się uwzględnienia przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego faktu oddziaływania tej elektrowni na nieruchomości sąsiednie, które objęte są tym planem. Ma to znaczenie, gdyż teren sąsiedni, który może być objęty oddziaływaniem elektrowni przeznaczony został w zaskarżonym planie na budownictwo mieszkaniowe. Faktem jest, co podniósł Sąd I instancji, że teren na którym położna jest działka nr ... objęty jest planem (uchwała Nr ... tej samej Rady Gminy z dnia 25 marca 1997r.) przeznaczającym tę nieruchomość pod urządzenia energetyczne – elektrownie wiatrowe, jednak z uwagi na możliwość oddziaływania tej elektrowni na nieruchomości sąsiednie (co nie zostało zbadane w sprawie), nie można przyjąć, że "nie doszło do wzajemnego wykluczenia się terenów o różnych funkcjach".

Właściciel nieruchomości ma prawo oczekiwać poszanowania jego prawa do kontynuowania dotychczasowego sposobu użytkowania zarówno jego nieruchomości, jak i znajdujących się na niej obiektów. Sąd nie odniósł się do zarzutu skarżącej kasacyjnie, że dopuszczenie na terenach oddziaływania elektrowni zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w konsekwencji może uniemożliwić dalszą jej eksploatację z uwagi na obowiązujące normy hałasu, które nie mogą być dotrzymane na terenach o funkcji mieszkaniowej. Ustalenie przeznaczenia i zasad gospodarowania terenu w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego musi uwzględniać uregulowania innych ustaw materialnych, w tym ich wpływ na kształtowanie prawa własności. Określając, w ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego, przeznaczenie terenu oraz sposób jego zagospodarowania i warunki zabudowy (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.) organy gminy muszą rozważyć wszystkie wchodzące w grę interesy, a powstające sytuacje konfliktowe rozstrzygać zgodnie z obowiązującym prawem.

Powyższe skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, gdyż ponownej oceny Sądu I instancji wymaga naruszenie interesu prawnego skarżącej Spółki, przy wzięciu pod uwagę przestawionego wyżej stanowiska.

Natomiast za przedwczesne i nie mogące odnieść zamierzonego skutku uznać należy wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej, które odnoszą się do nieuwzględnienia przez Sąd I instancji naruszenia przez organ przy uchwalaniu planu zasad i trybu jego sporządzania, ponieważ Sąd I instancji, uznając że interes skarżącego nie został naruszony, nie dokonał kontroli zaskarżonej uchwały pod względem jej zgodności z prawem.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak wyroku na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.

-----------------------

14