Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 836/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 zzs 4 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
article: art. 21 § 1, § 2, § 3, art. 51 § 1, art. 67a § 1 pkt 2, art. 72 § 1, art. 76, art. 239a, art. 245
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art 153, art. 170, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 05 marca 2021 r. sprawy ze skargi R.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku od towarów i usług za 2010 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 – dalej: "O.p."), po przeprowadzonym postępowaniu podatkowym odmówił R. K. zwrotu podatku od towarów i usług za 2010 r. objętego przedmiotem żądania.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskowany przez stronę pismem z [...] czerwca 2020 r. i uzupełniony pismem z [...] lipca 2020 r. zwrot nadpłaconego podatku dotyczy podatku od towarów i usług za 2010 r. wynikającego z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z [...] czerwca 2015 r. wydanej wobec R. K. w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2010 r. do marca 2010 r. i od lipca 2010 r. do grudnia 2010 r. utrzymanej w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. decyzją ostateczną z [...] listopada 2016 r., która z inicjatywy strony poddana została sądowej kontroli. Jednocześnie strona postanowiła wzruszyć w/w decyzję ostateczną wnosząc o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, które to postępowanie Dyrektor Izby Skarbowej w P. wznowił postanowieniem z [...] stycznia 2017 r., jednocześnie je zawieszając.

Zdaniem organu z uwagi na wniesienie przez podatnika zarówno skargi kasacyjnej do NSA, jak i wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w P. z [...] listopada 2016 r., doszło do sytuacji, w której w/w decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. podlega z inicjatywy podatnika aktualnie kontroli sądowej, a jednocześnie zainicjowane zostało postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Postępowanie prowadzone w przedmiotowej sprawie w trybie wznowieniowym uznać należy za postępowanie w zakresie zobowiązań podatkowych. W ocenie organu wniosek strony o zwrot nadpłaconego podatku od towarów i usług za 2010 r., dotyczący zobowiązań podatkowych powstałych na skutek doręczenia decyzji organu podatkowego określających wysokość tych zobowiązań nie może zostać uwzględniony.

Strona w złożonym wniosku stwierdziła, że tożsama sytuacja dotyczyła podatku od towarów i usług i podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r.

Na podstawie dowodów będących w posiadaniu organu podatkowego ustalono, że:

1. w zakresie podatku od towarów i usług za 2011 r. decyzją z [...] kwietnia 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części,

2. w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. decyzją z [...] grudnia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Wobec powyższego decyzje w zakresie podatku od towarów i usług i podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, lecz postępowania podatkowe w w/w zakresie nadal trwają.

W związku z powyższym organ odmówił zwrotu podatku wraz z odsetkami (czynność techniczna) bowiem, co zostało już wielokrotnie podkreślone, w obrocie prawnym istnieje decyzja orzekająca o wysokości zobowiązań podatkowych.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z [...] października 2020 r., po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i przytoczył przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie. Następnie organ wyjaśnił, że zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę strona dokonała dobrowolnie w terminach wyznaczonych decyzją ratalną nr [...] z [...] lipca 2016 r., zmienioną decyzjami nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. i nr [...] z [...] lipca 2018 r. (ostatnia rata w dniu [...] stycznia 2019 r.). Organ zaznaczył, że strona terminowo wywiązywała się z postanowień układu ratalnego wynikającego z wydanych w/w decyzji. Zatem, w rozpatrywanej sprawie zapłaty zaległości podatkowej strona dokonała dobrowolnie. Intencją strony składającej wnioski o rozłożenie na raty zaległości podatkowej było świadome dokonanie zapłaty podatku, czyli dobrowolne wykonanie decyzji nieostatecznej. Organ wskazał, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z [...] czerwca 2015 r. wydana wobec R. K. w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2010 r. do marca 2010 r. i od lipca 2010 r. do grudnia 2010 r. utrzymana została w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. decyzją ostateczną z [...] listopada 2016 r. Z uwagi na wniesienie przez R. K. zarówno skargi kasacyjnej do NSA, jak i wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w P. z [...] listopada 2016 r. doszło do sytuacji, w której w/w decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. podlega z inicjatywy strony aktualnie kontroli sądowej, a jednocześnie zainicjowane zostało postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzja ostateczną. W ocenie organu postępowanie prowadzone w przedmiotowej sprawie w trybie wznowieniowym uznać należy za postępowanie w zakresie zobowiązań podatkowych. Ponadto, ocena zgodności z prawem rozstrzygnięcia wymiarowego przedmiotowej decyzji ostatecznej ma istotny wpływ na wielkość ewentualnej kwoty zwrotu nadpłaconego podatku od towarów i usług za 2010 r.

W konsekwencji organ uznał, że wniosek strony o zwrot nadpłaconego podatku od towarów i usług za 2010 r., dotyczący zobowiązań podatkowych powstałych na skutek doręczenia decyzji organu podatkowego określających wysokość tych zobowiązań na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 O.p., nie mógł zostać uwzględniony.

Za bezzasadne organ odwoławczy uznał zarzuty podniesione w odwołaniu.

W skardze z [...] listopada 2020 r. skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wraz z decyzją ją poprzedzającą oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

- błąd w ustaleniu stanu faktycznego, poprzez przyjęcie, że wpłacona w ramach rat kwota pokrywa jakiekolwiek zobowiązanie podatkowe, skoro takie zobowiązanie nie zostało skarżącemu przypisane, zaś złożona deklaracja podatkowa potwierdza stan odmienny w powyższym zakresie i wskazuje, że doszło do nadpłaty;

- naruszenie art. 72 O.p., poprzez jego niezastosowanie i nieustalenie istnienia nadpłaty;

- naruszenie art. 76 O.p., poprzez jego niezastosowanie.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).

Przedmiotem sporu w sprawie było rozstrzygnięcie czy organy zasadnie odmówiły zwrotu podatku od towarów i usług za 2010 r. wpłaconego przez skarżącego dobrowolnie, a wynikającego z decyzji ratalnej z [...] lipca 2016 r., zmienionej decyzjami z [...] sierpnia 2017r. i z [...] lipca 2018 r.

Ustosunkowując się do tak zarysowanej kwestii spornej, w pierwszej kolejności przywołać należy przepisy stanowiące ramy prawne sprawy. Zgodnie z art. 21 § 1, § 2, § 3 O.p. zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem:

1). zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania;

2). doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania.

Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżenie § 3.

Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

W świetle powyższych przepisów w podatku od towarów i usług, ze względu na deklaratoryjny charakter tego zobowiązania zaległość podatkową stwierdza się w pierwszej kolejności na podstawie deklaracji podatkowej. Jednakże, zaległość podatkowa może być również stwierdzona na podstawie doręczonej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe (art. 21 § 3 O.p.).

Decyzja "określająca" jest jednak decyzją, która jedynie potwierdza istnienie konkretnego zobowiązania podatkowego i zaległości podatkowej powstałych z mocy prawa. Wskazać należy, że nieostateczna decyzja (tzn. taka, co do której termin na wniesienie odwołania nie upłynął lub też która została zaskarżona do organu administracyjnego drugiej instancji) jeśli została doręczona pozostaje w obrocie prawnym i stanowi wyraz wiedzy i oceny prawnej organów co do wysokości podatku określonego w tejże decyzji i co do faktów powoływanych w jej uzasadnieniu.

Okoliczność niezapłacenia podatku (bez względu na inne okoliczności), skutkuje powstaniem zaległości podatkowej. Następstwem powstania zaległości podatkowej są odsetki naliczane od dnia następnego po upływie terminu płatności (art. 53 § 4 O.p.). Zaległość podatkowa, w myśl art. 51 § 1 O.p. powstaje, gdy podatek nie został zapłacony w terminie płatności. W myśl art. 239a O.p. co do zasady, decyzja nieostateczna nie podlega wykonaniu. Jednakże powyższe oznacza, że zaległość podatkowa z niej wynikająca nie może być egzekwowana w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie zaś, że zaległość ta nie istnieje.

Treść art. 239a O.p. nie ogranicza prawa strony do dobrowolnego wykonania decyzji nieostatecznej. Taka wola została przez stronę wprost wyrażona, bowiem strona wystąpiła z wnioskami o rozłożenie na raty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za 2010 r. Na podstawie art. 67a § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek.

Jak wynika z zaskarżonej decyzji zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę strona dokonała dobrowolnie w terminach wyznaczonych decyzją ratalną z [...] lipca 2016 r., zmienioną decyzjami z [...] sierpnia 2017 r. i z [...] lipca 2018 r. (ostatnia rata w dniu [...] stycznia 2019 r.). Strona terminowo wywiązywała się z postanowień układu ratalnego wynikającego z wydanych ww. decyzji. Zatem, w rozpatrywanej sprawie zapłaty zaległości podatkowej podatnik dokonał dobrowolnie. Intencją strony składającej wnioski o rozłożenie na raty zaległości podatkowej było świadome dokonanie zapłaty podatku, czyli dobrowolne wykonanie decyzji nieostatecznej (art. 239g O.p.). Wskazać w tym miejscu należy, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z [...] czerwca 2015 r. wydana wobec R. K. w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2010 r. do marca 2010 r. i od lipca 2010 r. do grudnia 2010 r. utrzymana została w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. decyzją ostateczną z [...] listopada 2016 r.

W ocenie Sądu prawidłowo organy stwierdziły, że z uwagi na wniesienie przez R. K. zarówno skargi kasacyjnej do NSA, jak i wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w P. z [...] listopada 2016 r. doszło do sytuacji, w której ww. decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. została z inicjatywy strony poddana kontroli sądowej i jest już prawomocna (wyrok NSA sygn. akt I FSK [...] z [...] listopada 2020 r.), a jednocześnie zainicjowane zostało postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Wyjaśnić należy, że wznowione postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym może kształtować wysokość zobowiązania podatkowego określonego w decyzji ostatecznej, bowiem organ podatkowy na podstawie art. 245 O.p., może: uchylić w całości lub w części decyzję dotychczasową jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy lub umorzyć postępowanie w sprawie; odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. oraz odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa, albo wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118. Postępowanie prowadzone w przedmiotowej sprawie w trybie wznowieniowym uznać należy za postępowanie w zakresie zobowiązań podatkowych. Ponadto, kwestia zgodności z prawem rozstrzygnięcia wymiarowego ma zasadniczy wpływ na ocenę legalności postępowania w przedmiocie zwrotu.

W świetle art. 170 oraz art 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale także inne sądy i inne organy państwowe. Podmioty te muszą zatem brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia, ale także treść prawomocnego orzeczenia sądu i ocenę prawną w nim zawartą. Oznacza to, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak to stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu.

Wskazać należy, że prawomocny wyrok WSA w Poznaniu, który zapadł w kwestii prawidłowości rozstrzygnięcia wymiarowego w/w decyzji ostatecznej (oraz wyrok NSA oddalający skargę kasacyjną strony skarżącej), wzmacnia argumentację organów obu instancji o odmowie zwrotu nadpłaconego podatku od towarów i usług za 2010 r.

Podkreślenia również wymaga, że zgodnie z art. 72 § 1 O.p., za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Nie może zatem być mowy o nienależnym lub nadpłaconym podatku w sytuacji, gdy jego wysokość została określona w decyzji organu podatkowego. Dopóki zobowiązanie podatkowe pozostaje określone w decyzji ostatecznej, domaganie się zwrotu podatku wynikającego z decyzji ostatecznej jest pozbawione podstaw prawnych. W sytuacji funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji określającej lub ustalającej zobowiązanie podatkowe i wykonania tego zobowiązania poprzez jego zapłatę, podważenie wymiaru podatku może nastąpić wyłącznie w jednym z przewidzianych w O.p. trybie nadzwyczajnym wzruszenia decyzji ostatecznej (art. 240, art. 247, art. 254 O.p.).

Wydanie przez organ podatkowy decyzji ostatecznej uniemożliwia tym samym dalsze procedowanie w tej sprawie w tzw. trybach podstawowych. Dopuszczenie możliwości rozpoznania wniosku o stwierdzenie nadpłaty i jej zwrot w takiej sytuacji stanowiłoby naruszenie jednej z naczelnych zasad procedury podatkowej, jaką jest zasada trwałości decyzji ostatecznej z art. 128 O.p., mająca na celu zabezpieczenie przed ponownym rozpatrywaniem tożsamej pod względem faktycznym i prawnym sprawy. W systemie polskiego prawa każda ostateczna decyzja podatkowa korzysta z domniemania prawidłowości (legalności). Z tego względu decyzje ostateczne, zgodnie z zasadą ich trwałości, mogą być weryfikowane zupełnie wyjątkowo, w trybach nadzwyczajnych, których uruchomienie wymaga zaistnienia szczególnych przesłanek wynikających z przepisów prawa.

W świetle powyższych rozważań, zasadnie organy uznały, że wniosek strony o zwrot nadpłaconego podatku od towarów i usług za 2010 r., dotyczący zobowiązań podatkowych powstałych na skutek doręczenia decyzji organu podatkowego określających wysokość tych zobowiązań na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 O.p., nie mógł zostać uwzględniony. O zwrot nadpłaconego podatku strona może wystąpić wówczas, gdy ostateczna decyzja zostanie zmieniona, uchylona lub zostanie stwierdzona jej nieważność. Dopóki w obrocie prawnym istnieje decyzja orzekająca o wysokości zobowiązań podatkowych, nie jest możliwe rozstrzygnięcie przez organ podatkowy w zakresie zwrotu nadpłaconego podatku będącym przedmiotem tych zobowiązań.

Odnosząc się natomiast do odsetek, to zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem zarówno sądów powszechnych, jak i administracyjnych mają one charakter akcesoryjny, są ściśle powiązane należnością główną w ten sposób, że ich istnienie jest uzależnione od funkcjonowania należności głównej. Charakter akcesoryjny świadczenia z tytułu odsetek nie pozwala na oderwanie go od należności głównej. W prawie podatkowym odsetki są konsekwencją zaistnienia zaległości podatkowej i dopóki ona istnieje dopóty istnieją również odsetki od niej. Podstawą określenia odsetek jest m.in. wysokość zaległości podatkowej. Istotnym jest, że w przedmiotowej sprawie istnieje decyzja określająca należność główną, od której naliczone zostały odsetki, która nie została na dzień rozpatrywania sprawy usunięta z obiegu prawnego.

W świetle przedstawionego stanu faktycznego sprawy, Sąd podziela stanowisko organów, że z jednej strony istnieje decyzja ostateczna i prawomocna określająca należność główną niewyeliminowana z obiegu prawnego, a z drugiej strony toczy się postępowanie wznowieniowe (postępowanie sądowoadministracyjne zostało zakończone), które może kształtować to zobowiązanie główne, w związku z powyższym rozstrzygnięcie kwestii zwrotu wpłaconego podatku od towarów i usług za 2010 r., wynikającego z wpłaconych przez stronę kwot z decyzji ratalnej z [...] lipca 2016 r., zmienioną decyzjami z [...] sierpnia 2017 r. i z [...] lipca 2018 r., na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie było możliwe. Prawidłowo zatem organy odmówiły skarżącemu zwrotu podatku (wraz z odsetkami) bowiem, w obrocie prawnym istnieje decyzja orzekająca o wysokości zobowiązań podatkowych.

Podkreślić jednocześnie należy, że zaskarżenie decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w P. z [...] listopada 2016 r., nie wywołuje skutku eliminacji z obrotu prawnego, zarówno tej decyzji, jak i utrzymującej tą decyzję decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z [...] czerwca 2015 r. Zatem, w obrocie prawnym istnieje decyzja orzekająca o wysokości zobowiązań podatkowych, tym samym nie jest możliwe rozstrzygnięcie przez organ podatkowy w zakresie zwrotu nadpłaconego podatku będącym przedmiotem tych zobowiązań. Dodać należy, że w postępowaniu w zakresie zwrotu nadpłaconego podatku organ nie może badać ponownie sprawy dotyczącej zobowiązania określonego w decyzji wymiarowej bowiem doszłoby do sytuacji, w której to samo zobowiązanie określone w danej decyzji wymiarowej byłoby poddane ocenie wielokrotnie w rożnych postępowaniach przez różne organy podatkowe. Podkreślić należy w sprawie wymiarowej toczy się nadal postępowanie wznowieniowe. O zwrot nadpłaconego podatku strona może wystąpić wówczas, gdy ostateczna decyzja zostanie zmieniona, uchylona lub zostanie stwierdzona jej nieważność. Na dzień wydania niniejszej decyzji taka sytuacja nie ma miejsca. Tym samym wbrew temu co twierdzi strona wysokość podatku wynikająca z deklaracji została skutecznie podważona przez organ w wyniku czego organ pierwszej instancji wydał decyzję określająca zobowiązanie odmiennie niż strona w deklaracji.

Nie znajdują uzasadnienia zarzuty naruszenia art. 72 i 76 O.p. Zgodnie z art. 72 § 1 O.p., za nadpłatę uważa się kwotę: 1) nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku; 2) podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej; 3) zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej; 4) zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej. Na podstawie art. 76 § 1 O.p., nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Zgodnie z art. 76b § 1 O.p., przepisy art. 76, stosuje się odpowiednio do zwrotu podatku. Zaliczenie, o którym mowa w art. 76, następuje odpowiednio z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku lub korekty takiej deklaracji.

Podkreślić należy, że kwestia zgodności z prawem rozstrzygnięcia wymiarowego ma zasadniczy wpływ na postępowanie w przedmiocie nadpłaty, odsetek i zwrotu podatku. Tym samym, orzeczenia dotyczące wysokości zobowiązania podatkowego oraz nadpłaty są ze sobą ściśle powiązane zarówno w zakresie stanu faktycznego, jak i norm prawa materialnego. Innymi słowy, kwestia zgodności z prawem rozstrzygnięcia wymiarowego ma zasadniczy wpływ na ocenę legalności postępowania w przedmiocie nadpłaty, jak również odsetek.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem w orzecznictwie i doktrynie, wydanie decyzji określającej lub ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego uniemożliwia wszczęcie postępowania o stwierdzenie nadpłaty, dopóki decyzja ta nie zostanie usunięta z obrotu prawnego (por. wyrok NSA z 21 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 1522/11). Dopóki w obrocie prawnym istnieje decyzja orzekająca o wysokości zobowiązań podatkowych, nie jest możliwe rozstrzyganie przez organ podatkowy w zakresie nadpłaty będącym przedmiotem tych zobowiązań.

Zaznaczenia wymaga, że decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z [...] czerwca 2015 r., pomimo wniesienia wniosku o wznowienie postępowania i skargi na decyzję ostateczną utrzymującą w mocy ww. decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. nie jest decyzją "nieistniejącą", pozostaje ona w obrocie prawnym i stanowi wyraz wiedzy i oceny prawnej organów co do wysokości podatku określonego w tejże decyzji i co do faktów powoływanych w jej uzasadnieniu. Oznacza to, że zaległość podatkowa istnieje. W rozpatrywanej sprawie zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę strona dokonała dobrowolnie w terminach wyznaczonych decyzjami ratalnymi i nie może być mowy o nienależnym lub nadpłaconym podatku (art. 72 § 1 O.p.) w sytuacji, gdy jego wysokość została określona w decyzji organu podatkowego istniejącej w obrocie prawnym.

W podsumowaniu przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy zgromadziły w sprawie wyczerpujący materiał dowodowy, który należycie oceniły, dokonując prawidłowych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego, z poszanowaniem przepisów proceduralnych.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.