Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 899/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 71 ust 2, art. 84 ust 1a, art 82 ust 1 pkt 1, art 63 ust 1
journal: Dz.U. 2005 nr 244 poz 2081
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek asesor WSA [...] Korycka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 grudnia 2020 r. sprawy ze skarg K. T. i J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargi.


UZASADNIENIE

W dniu [...] 2020r. [...] Wójt Gminy [...] wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. budowa farmy fotowoltaicznej [...] o mocy do 1 MW i powierzchni do 2 ha trafostacji, przyłącza do linii S/N, konwerterów, inwerterów, dróg wewnętrznych, okablowania, ogrodzenia itp., na działkach nr [...] położonych w obrębie ewidencyjnym [...], gm. R., w której stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Jednocześnie organ ustalił w decyzji środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia.

Od powyższej decyzji, z zachowaniem terminu odwołania wnieśli K. T. i J. W..

W tożsamych odwołaniach skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez powierzchowną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym w przedmiocie stwierdzenia przez organ I instancji braku przeciwwskazań do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, pomimo istnienia szeregu konkretnych argumentów przemawiających za odmową wydania przedmiotowej decyzji. W ocenie skarżących, zaskarżona decyzja narusza również przepis art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2020r. poz. 283 ze zm.) - poprzez jego wadliwe zastosowanie i uznanie, że w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki do wydania przedmiotowej decyzji z [...] 2020r.

Stawiając powyższy zarzut skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji w przedmiocie braku podstaw do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia.

Uzasadniając zarzuty skarżący podnieśli, że w dniu [...] 2019r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] wydał opinię o sygn. [...] co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wskazując jednocześnie, że część planowanego przedsięwzięcia znajduje się na terenie, dla którego organem właściwym do wydania opinii jest Dyrektor RZGW [...]. O opinię tę nie wystąpiono.

Skarżący zarzucili również, że inwestycja naruszy zasady zachowania ładu przestrzennego określone w art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2016, poz. 778; ze zm. – dalej jako: "u.p.z.p.".) Pod względem cech i parametrów nie stanowi bowiem kontynuacji istniejących w sąsiedztwie obiektów.

W ocenie skarżących przedmiotowa inwestycja spowoduje szereg zagrożeń związanych z ochroną wód, środowiska i przebywających tam zwierząt, obecnością zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej oraz bezpośrednie ryzyko pożarowe. Zwrócono również uwagę, że wbrew zapisom w dokumentacji geodezyjnej, na działce nr [...] nie istnieje rów melioracyjny.

Zdaniem skarżących przedsięwzięcie będzie bezpośrednio oddziaływać na obszary wodno-błotne oraz obszary leśne. Ponadto organ I instancji błędnie ustalił odległość między najbliższą zabudową mieszkaniową a ogrodzeniem planowanej inwestycji, właściwa odległość wynosi [...]m a nie [...] m. Według skarżących, realizacja inwestycji spowoduje wyłączenie z produkcji rolnej ok. 2,5 ha gruntów użytkowanych rolniczo.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] 2020r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256-dalej jako k.p.a.) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W obszernym uzasadnieniu rozstrzygnięcia, przywoławszy stan faktyczny sprawy oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy potwierdził prawidłowość ustaleń Wójta Gminy [...] co do tego, iż w przedmiotowej sprawie zaszły ustawowe przesłanki wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze za trafne uznało ustalenie, że planowane do realizacji przedsięwzięcie polegające na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW i powierzchni do 2 ha, trafostacji, przyłącza do linii S/N, konwerterów, inwerterów, dróg wewnętrznych, okablowania, ogrodzenia itp., kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 lit b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839), tj. jako zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a.

Z załączonych do wniosku dokumentów: Karty informacyjnej przedsięwzięcia, wypisów z rejestru gruntów dotyczące działek o numerach: [...], kopii mapy ewidencyjnej w skali 1:5000 z zaznaczonym terenem lokalizacji inwestycji oraz zasięgiem jej oddziaływania wynika, że planowana farma fotowoltaiczna usytuowana będzie na działce nr [...], natomiast na działce nr [...] będzie przyłącze napowietrznej linii średniego napięcia. Na działce nie ma żadnej zabudowy, drzew ani krzewów, które należałoby usunąć w związku z inwestycją. Zakwalifikowany w wypisie rejestru gruntów teren jako rów i zaznaczony na wyrysie mapy w rzeczywistości nie istnieje (str. 5 karty informacyjnej przedsięwzięcia ). Farmę fotowoltaiczną będą tworzyć:

- ogniwa fotowoltaiczne zainstalowane na konstrukcjach stalowych stelażach) posadowionych bezpośrednio w gruncie lub konstrukcji wsporczej,

- kontenerowa prefabrykowana stacja transformatorowa SN/nN 15/0, 4 kV,

- drogi wewnętrzne według potrzeb,

- przyłącza w postaci kablowej linii zasilającej średniego napięcia SN-15kV,

- sieci kablowych niskiego napięcia nN 0,4kV sieci teletechnicznych i telekomunikacyjnych, łączących poszczególne elementy elektrowni, zgodnie z ostatecznymi potrzebami,

- inne niezbędne elementy związane z budową i eksploatacją elektrowni fotowoltaicznej np. konwertery, inwertery,

- ogrodzenie terenu inwestycji.

Organ ustalił ponadto, że miejsce przedsięwzięcia nie jest objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Dalej organ odwoławczy ustalił, że w ramach postępowania poprzedzającego wydanie decyzji, z uwagi na zakwalifikowanie przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, Wójt Gminy [...] wystąpił, stosownie do art. 64 u.o.u.i.ś. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (PPIS), Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (RDOŚ) oraz Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] - Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] (RZGW) o wyrażenie opinii w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Wszystkie organy opiniujące były zgodne co do tego, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (dowód: opinia RDOŚ z dnia [...] 2020 r. znak: [...]; opinia PPIS z [...] 2019r. [...]; opinia RZGW z [...] 2019r. [...]). W związku ze złożonymi przez inwestora uzupełnieniem karty informacyjnej przedsięwzięcia w toku postępowania prowadzonego przez RDOŚ, organ I instancji ponownie zwrócił się o opinie do organów uzgadniających. W wyniku tego, RDOŚ ponownie wyraził opinię, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (opinia z [...] 2020r. [...]) i podtrzymał wcześniejszą swoją opinię w tej sprawie.

Z kolei Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie - RZGW w [...] , w związku ze zmianą w kompetencji organów Wód Polskich, przekazało wniosek o opinię Dyrektorowi Zarządu Zlewni w [...]. Ten ostatni organ wyraził opinię z dnia [...] 2020r. (znak [...]) podtrzymującą stanowisko zawarte w opinii: [...] z [...] 2019r.

Organ odwoławczy podniósł również, że od dnia [...] 2019r.weszła w życie ustawa o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019r., poz. 2170), która w art. 1 pkt 70 stanowi, że jedynym organem właściwym do spraw ocen wodnoprawnych, o których mowa w art. 388 ust.1pkt 3 ustawy Prawo wodne jest Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Dyrektor Zarządu Zlewni w [...], do którego został przekazany wg właściwości wniosek o opinię w tej sprawie podtrzymał w całości opinię wyrażoną we wcześniejszej opinii z [...] 2019r. SKO podniosło, że wobec nowelizacji ustawy Prawo wodne w zakresie organów właściwych do ocen wodnoprawnych, oraz w związku z treścią art. 64 ust 1 pkt 4 u.o.u.i.ś. niezasadny jest zarzut braku opinii Dyrektora RZGW [...].

W ocenie organu odwoławczego organy opiniujące przeanalizowały rodzaj i charakter planowanego przedsięwzięcia oraz jego usytuowanie, oceniły możliwe zagrożenia dla środowiska, jak i rodzaj i skalę możliwego oddziaływania zarówno na etapie budowy, jak i eksploatacji. Uzasadnienia opinii wydanych przez podmioty wyspecjalizowane wskazują, że zastosowanie zaproponowanych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych zapewni ochronę środowiska przed negatywnym nań oddziaływaniem zarówno na etapie jego realizacji, jak i eksploatacji.

Z ustaleń organów wynika bowiem w szczególności, że przedsięwzięcie nie wiąże się ze zniszczeniem lub naruszeniem terenów leśnych, podmokłych, bagiennych i torfowiskowych. Nie stwierdzono też negatywnego wpływu w zakresie zachowania różnorodności biologicznej. Organy oceniły również ryzyko wystąpienia poważnej awarii stwierdzając, że przedsięwzięcie nie należy do kategorii zakładu o zwiększonym bądź dużym ryzyku pojawienia się awarii przemysłowej w myśl rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. poz. 138).

Na podstawie dostępnych danych geodezyjnych i przedłożonej dokumentacji RDOŚ ustalił, że najbliższa zabudowa mieszkaniowa oddalona jest o ok. 300m w kierunku południowym od ogrodzenia projektowanego przedsięwzięcia. Ze względu na to nie przewiduje się negatywnego oddziaływania zamierzenia na ludzi. W związku z kwestionowaniem podanej odległości przez skarżących organ odwoławczy zweryfikował ją ustalając w oparciu o dane geoportalu [...]e odległość od granicy działki nr [...] do najbliższego budynku mieszkalnego wynosi ok. [...]m. SKO oceniło, że niewielka różnica w ustalonej odległości od zabudowy mieszkaniowej nie wpływa na ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na ludzi. Przedsięwzięcie nie będzie bowiem generowało hałasu.

Organ odwoławczy podkreślił, że na terenie projektowanego zadania nie występują obszary wodno-błotne, inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedliska lęgowe oraz ujścia rzek, obszary wybrzeży i środowisko morskie, górskie lub leśne, obszary chronione, w tym strefy ochronne ujęć wód i zbiorników wód śródlądowych, obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000, oraz pozostałe formy ochrony przyrody, obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia, a także obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, przylegające do jezior, uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej.

Przedsięwzięcie związane będzie z niewielką emisją gazów cieplarnianych do atmosfery na etapie realizacji. Ponadto produkcja energii z odnawialnych źródeł energii przyczyni się do oszczędności w zapotrzebowaniu na energię wytwarzaną przez konwencjonalne źródła, co spowoduje korzystne skutki środowiskowe w skali lokalnej oraz globalnej. Przedsięwzięcie nie wpłynie również na ryzyko nieosiągnięcia celów środowiskowych zawartych w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...]. Nie przewiduje się wpływu inwestycji na zwiększenie zanieczyszczenia wód powierzchniowych i podziemnych oraz gleby.

Przeprowadzona analiza oddziaływania doprowadziła też do ustalenia, że inwestycja nie będzie stanowiła zagrożenia dla środowiska w zakresie generowania pola elektromagnetycznego. RDOŚ dokonał również oceny inwestycji pod kątem kumulacji oddziaływań z przedsięwzięciem o podobnym charakterze zlokalizowanym w odległości ponad [...] km stwierdzając, że oddziaływanie zamierzenia ograniczy się do terenu objętego wnioskiem, w związku z tym nie wystąpi efekt skumulowanych oddziaływań.

Organ odwoławczy ocenił, że wydane w sprawie opinie, jako pochodzące od organów wyspecjalizowanych, stanowią istotny element przy ocenie potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Ujawniły one zbieżne stanowisko o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko i ocena ta została powielona przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko, iż przedstawione w karcie informacyjnej przedsięwzięcia rozwiązania chronią środowisko i minimalizują negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia oraz, że nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Oceniając zasadność zarzutu pominięcia przez organ I instancji kwestii legalności usunięcia urządzenia wodnego (rowu) oraz zarzutu dokonania wycinki drzew na nieruchomości objętej wnioskiem SKO uznało, że te okoliczności nie stanowią przedmiotu niniejszego postępowania i jako takie przekazane zostały do rozstrzygnięcia właściwym organom.

W ocenie SKO, również stanowisko skarżących o naruszeniu przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie podlega merytorycznej ocenie w przedmiotowym postępowaniu. Organ wyjaśnił ponadto, że kwestia zachowania ładu przestrzennego sformułowana w art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.) wykracza poza przedmiot tej sprawy, której celem jest ocena wpływu przedsięwzięcia na środowisko.

Organ odwoławczy uznał, że wbrew twierdzeniom skarżących planowane przedsięwzięcie zostało kompleksowo przeanalizowane, z zachowaniem zasad postępowania wynikających z art. 7 i 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W efekcie w postępowaniu zostały zidentyfikowane zagrożenia związane z realizacją przedsięwzięcia, a jednocześnie skala przedsięwzięcia, proponowane rozwiązania techniczne oraz określone w decyzji uwarunkowania środowiskowe minimalizują negatywne oddziaływanie na środowisko. W związku z tym, organ odwoławczy przychylił się do stanowiska organu I instancji, że nie zaistniała konieczność przeprowadzenia w tej sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Analiza akt sprawy, w tym stanowisk organów opiniujących wskazuje, że organ I instancji uwzględnił w postępowaniu i zaskarżonej decyzji wszystkie okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia.

Skargi na powyższą decyzję wnieśli J. W. i K. T..

W tożsamych skargach skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7,8,75 § 1, 77 § 1 i 78 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez :

-zaniechanie dokładnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego oraz niepodjęcie wszystkich czynności procesowych niezbędnych do zbadania zgodności inwestycji z art. 63 ustawy środowiskowej,

-zaniechanie kompleksowego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, oparcia decyzji na niepełnej dokumentacji i nieuwzględnienia faktu, że na mapie ewidencyjnej działki nr [...] istnieje rów melioracyjny oraz rozlewiska wodne,

-zaniechanie przeanalizowania wszystkich zarzutów, twierdzeń i żądań skarżących, a także zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego na niekorzyść strony.

W ocenie skarżących, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, t.j. art. 80 ust.2 ustawy środowiskowej poprzez zezwolenie na realizację przedsięwzięcia na terenie rolniczo-osadniczym, a także art. 63 ust. 1 tej ustawy poprzez błędne uznanie, że przedmiotowa inwestycja nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy przedsięwzięcie będzie w sposób istotny niekorzystnie wpływać nie tylko na tereny nim objęte, ale także na tereny sąsiednie.

Skarżący podnieśli ponadto, że w dniu [...] 2019r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] wydał opinię o sygn. [...] co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wskazując jednocześnie, że część planowanego przedsięwzięcia znajduje się na terenie, dla którego organem właściwym do wydania opinii jest Dyrektor RZGW [...]. O opinię tego organu nie wystąpiono.

Stawiając powyższe zarzut skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 26 listopada 2020r.Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II SA/Bd 899/20 i II SA/Bd 899/20 i prowadzić je dalej pod sygnaturą II SA/Bd 899/20.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że obie skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Zaskarżona do Sądu decyzja SKO we [...] z dnia [...] 2020r. oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2020r. wydane zostały w wyniku rozpatrzenia wniosku inwestora o wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej [...] o mocy do 1 MW i powierzchni do 2 ha trafostacji, przyłącza do linii S/N, konwerterów, inwerterów, dróg wewnętrznych, okablowania, ogrodzenia itp., na działkach nr [...] położonych w obrębie ewidencyjnym [...], gm. [...]. W konsekwencji rozpatrzenia ww. wniosku Wójt Gminy [...] określił środowiskowe uwarunkowania realizacji wskazanego przedsięwzięcia, a SKO utrzymało w mocy tę decyzję, co zostało zakwestionowane przez skarżących mocą wniesionej do Sądu skargi. Przedmiot sporu stanowi zatem kwestia możliwości i legalności określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Materialnoprawną podstawę obu wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 283 ze zm., zwanej dalej ustawą). Z zawartych w wymienionej ustawie przepisów wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach służy ustaleniu i określeniu środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięć kwalifikowanych, a więc takich, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 1 i 2 ustawy). Dlatego też postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych przedsięwzięcia przeprowadza się przed wydaniem decyzji zezwalającej na inwestycję (art. 72 ust. 1 ustawy). Postępowanie to dotyczy planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie jego ochrony.

Zgodnie za art. 71 ust. 2 ustawy uzyskanie decyzji środowiskowej jest wymagane dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z delegacją zawartą w art. 60 ustawy, określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.(D.U. z 2019r. poz.1839). Kwestią bezsporną w sprawie jest kwalifikacja przedmiotowej inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 54 lit.b ww. rozporządzenia. Bezsprzecznie zatem, przedmiotowa inwestycja wymagała określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

Na tle unormowań ustawy można wyszczególnić dwa rodzaje decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tj. te, których wydanie musi być poprzedzone postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz te, które są wydawane bez przeprowadzenia oceny oddziaływania. Pierwsza ze wskazanego typu decyzji środowiskowych wiąże się z postępowaniem wyjaśniającym prowadzonym w pełnym zakresie, druga zaś objęta jest postępowaniem uproszczonym.

Przepis art. 84 ust. 1a ustawy odnoszący się do decyzji środowiskowej wydawanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stanowi, że w decyzji takiej właściwy organ może określić warunki i wymagania, o których mowa w art. 82 ust.1 pkt1lit.b lub c, lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust.1 pkt 2 lit.b lub c.

Dokonując oceny, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie jego ochrony należy pamiętać, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, iż organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może zatem nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, czy też sprzeczności z innymi przepisami prawa.

Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt sprawy niniejszej Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała obowiązujące w tym zakresie przepisy prawne. Jak wynika z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej w niniejszej sprawie, elementy wskazane w ww przepisie zostały wzięte pod uwagę, a wydana decyzja odpowiada zakresowi jej uzasadnienia wynikającemu z art. 85 ustawy.

SKO [...] słusznie przyznało prymat opiniom właściwych organów wyrażonych w postanowieniach: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2020r., Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] 2020r. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] 2019r. nad zarzutami formułowanymi przez skarżących względem zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, w oparciu o wskazane wyżej opinie organy orzekające w sprawie dokonały szczegółowej analizy charakteru inwestycji, jej lokalizacji i ewentualnego wpływu na środowisko naturalne, dochodząc do słusznego wniosku o braku potrzeby sporządzania raportu oddziaływania na środowisko. Wbrew zarzutom skargi organy obydwu instancji, stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania farmy fotowoltaicznej na środowisko, prawidłowo oceniły przesłanki wynikające z art. 63 ust. 1 u.o.ś. w oparciu o materiał dowodowy, a zwłaszcza o załączoną do wniosku inwestora kartę informacyjną przedsięwzięcia oraz opinie uprawnionych organów.

Należy wskazać, że opinie organów współdziałających nie mają charakteru wiążącego i podlegają swobodnej ocenie organu wydającego postanowienie. Choć opinie te podlegają ocenie organu prowadzącego postępowanie w sprawie o środowiskowe uwarunkowania zgodnie z zasadami postępowania dowodowego, to jednak ocena ta z pewnych koniecznych względów musi być ograniczona, gdyż organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach nie dysponuje odpowiednią specjalistyczną wiedzą, aby móc w pełni ocenić wszystkie aspekty. Aby zatem zastrzeżenia wobec opinii właściwych organów nie były uznane za gołosłowne, powinny zostać poparte konkretnymi dowodami, które w sposób udokumentowany wskażą na wady tych opinii. Uznając zatem, że skuteczność zarzutów wobec ustaleń opinii zależy od okoliczności poparcia ich odpowiednimi dowodowymi i argumentacją, i że skarżący nie przedstawili żadnych konkretnych dowodów na poparcie zgłaszanych zarzutów do tych opinii, Sąd nie podzielił zarzutów skarżących, które niezależnie od sposobu sformułowania, zmierzały do podważenia prawidłowości wydanych opinii, a w konsekwencji prawidłowości rozstrzygnięcia orzekających organów w sprawie.

Nie mają racji skarżący formułując zarzut braku obligatoryjnej opinii Dyrektora RZGW [...]. Należy wyjaśnić, że przypadki, gdy obszar przedsięwzięcia wykracza poza właściwość jednego organu PGWWP reguluje przepis art. 6a ustawy środowiskowej, który stanowi, że jeżeli przedsięwzięcie, dla którego jest wydawana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach lub jest przeprowadzana ponowna ocena oddziaływania na środowisko ,ma być realizowana na terenie położonym na obszarze właściwości miejscowej dwóch lub więcej organów opiniujących lub uzgadniających, orzekanie w imieniu tych organów należy do organu, na obszarze właściwości miejscowej którego znajduje się większa część terenu, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 80 ust.2 ustawy wskazać należy, że przepis ten nakłada na organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązek stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sprawie niespornym było, że dla terenu planowanego przedsięwzięcia miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie został uchwalony, zatem ww przepis nie miał w sprawie zastosowania, co czyni zarzut jego naruszenia całkowicie niezasadnym.

Jako całkowicie bezpodstawny należy także uznać zawarty w skardze zarzut skarżących, że organ nie ustosunkował się w uzasadnieniu swojej decyzji do twierdzeń i wniosków skarżących zgłoszonych w toku postępowania. Skarżący nie wskazali w przy tym, jakie konkretnie zarzuty zostały pominięte w zaskarżonej decyzji .W ocenie Sądu, motywując rozstrzygnięcie SKO odniosło się do wszystkich kwestii będących przedmiotem zgłoszonych zarzutów, a zaskarżone orzeczenie wydane zostało zgodnie z przepisami procedury administracyjnej, a w szczególności art.107§3 kpa obligującego organ administracji do uzasadnienia decyzji ze wskazaniem faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a nadto wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W zaskarżonej decyzji organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, wyczerpująco wyjaśnił przesłanki dokonanego rozstrzygnięcia i powołał przepisy prawa będące podstawą wydania decyzji.

Pokreślić należy, że dokonana przez Sąd analiza akt sprawy wykazała, że w sprawie zgodnie z wymogami ustawy przeprowadzono procedurę określenia środowiskowych uwarunkować realizacji przedsięwzięcia. Ostateczne zajęcie pozytywnych stanowisk przez organy współdziałające oraz dane zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia stały się podstawą się podstawą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ uznawszy, iż spełnione są warunki określone w ustawie i nie zachodzą przesłanki negatywne, wydał pozytywną dla inwestora decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po przeprowadzeniu postępowania, w którym zapewnił pozostałym stronom prawo do czynnego udziału w postępowaniu oraz poddał wnikliwej analizie podnoszone przez strony zastrzeżenia i argumenty, w tym również zarzut sprzeczności pomiędzy stanem na gruncie działki nr [...] a stanem ujawnionym w dokumentacji geodezyjnej Te zarzuty zgłaszane w toku postępowania były weryfikowane przez organy orzekające, a następnie skierowane do rozpatrzenia przez odpowiednie organy zgodnie z ich właściwością. W tym kontekście należy podkreślić, że kwestie uznane przez skarżących za niewyjaśnione wynikają albo są regulowane przez odrębne ustawy ( kwestia usunięcia drzew, kwestia demontażu rowu melioracyjnego).

Reasumując stwierdzić należy, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, w obliczu zarzutów skargi nie pozwala na przyznanie argumentom skarżących skuteczności. Wbrew ich stanowisku, organ przeprowadził wyczerpujące postępowanie wyjaśniające w zakresie oceny skali oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Postępowanie to wykazało, że przy zastosowaniu rozwiązań oraz wymogów wskazanych przez organy współdziałające i określonych przez organ orzekający, planowana inwestycja nie będzie stanowiła zagrożenia dla środowiska. Wobec powyższego należało uznać, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji poprzedzone zostały prawidłowymi ustaleniami poczynionymi na podstawie dowodów zebranych w postępowaniu administracyjnym, Dokonana przez organy ocena całości materiału zgromadzonego w sprawie nie narusza zatem art. 80 kpa. W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa). Podniesione w skardze zarzuty naruszenia powyższych przepisów są więc nieusprawiedliwione.

W tym stawnie rzeczy, uwzględniając wszystkie poczynione uwagi stwierdzić należy, ze skoro przeprowadzone w sprawie postępowanie odpowiada wymogom określonym w przepisach ustawy, a rozstrzygnięcia organów znajdują oparcie na prawidłowo zgromadzonym i ocenionym materiale sprawy natomiast zarzuty skargi, z uwagi przede wszystkim na ich gołosłowność i ogólnikowość nie mogły odnieść zamierzonego skutku, to tym samym Sąd na postawie art.151 p.p.s.a. zobowiązany był do oddalenia wniesionej w sprawie skargi, o czym orzekł w sentencji wyroku.