Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 4480/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz, Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki (spr.), WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Anna Kuklińska, po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. i S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenie na użytkowanie budynku mieszkalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących kwotę 20 zł (dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 1993 r., adresowaną do M. i T. S., zatwierdzono plan realizacyjny i zezwolono na rozbudowę budynku mieszkalnego przy ul. F. w W.

W dniu 30.10.1996 r. w trakcie oględzin terenu nieruchomości, stwierdzono odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego.

W dniu 29.11.1996 r. inwestorzy zgłaszają zakończenie budowy i wnioskują o wydanie decyzji pozwalającej na użytkowanie budynku mieszkalnego przy ul. F. w W.

Burmistrz Gminy [...], decyzją nr [...] z dnia [...] września 1998 r. na podstawie art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r., pozwala na użytkowanie rozbudowanego budynku mieszkalnego.

Odwołanie od powyższej decyzji składają sąsiedzi W. i S. K., zarzucając liczne odstępstwa od zatwierdzonego projektu.

Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 1999 r. uchyla w całości zaskarżoną decyzję i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r. Burmistrz Gminy [...] ponownie pozwolił na przystąpienie do użytkowania rozbudowanego budynku mieszkalnego przy ul. F.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli W. i S. K.

Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. Burmistrz Gminy [...] (po raz trzeci) pozwala M. i T. S. na użytkowanie rozbudowanego budynku mieszkalnego przy ul. F., od której to decyzji W. i S. K. po raz kolejny składają odwołanie.

Część zarzutów zawartych w odwołaniu stanowi powtórzenie wcześniejszych zarzutów, które nie zostały wyjaśnione w poprzednich decyzjach. Do takich zarzutów należy to, że nieprawidłowo została rozwiązana sprawa kierunku spadku dachu i odprowadzenia wód opadowych z połaci dachowych. Miejsca styku nowego i starego dachu z dachem odwołujących się nie zostały właściwie zabezpieczone, co przy opadach deszczu powoduje zalewnie ścian. Dach M. i T. S. posiada liczne nierówności, garby co powoduje zmianę spadku dachu i czego nie ujęto w inwentaryzacji. Podobnie jak nie naniesiono w inwentaryzacji powykonawczej wszystkich istniejących przewodów kominowych (wentylacyjnych) z zaznaczeniem podłączeń do nich nowo wykonanych łazienek i wc. Zdaniem skarżących do przewodu wentylacyjnego w ich pokoju podłączone zostało pomieszczenie wc w budynku M. i T. S., co powoduje wydobywanie się w pokoju fetoru z kanalizacji. Skarżący wnoszą o wykonanie rzetelnej inwentaryzacji powykonawczej, opartej na aktualnych i rzeczywistych danych z załączeniem aktualnych rysunków, wykonanych przez uprawnionego rzeczoznawcę. Ponadto załączają 16 zdjęć obrazujących zalewanie ścian ich budynku, zawilgocenie w mieszkaniu na skutek wadliwie wykonanego dachu rozbudowanego budynku M. i T. S.

Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] października 2002 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że inwestorzy spełnili wymogi z art. 57 ust. 1 i 2 oraz z art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego. Obiekt został zrealizowany z niewielkimi nieistotnymi zmianami w stosunku do projektu budowlanego. Na podstawie przedstawionych dokumentów stwierdzono, iż budynek jest w dobrym stanie technicznym i może być użytkowany. Odprowadzenie wód opadowych zostało wykonane w sposób nie naruszający interesów skarżących. Rozbudowa budynku spełnia reguły sztuki budowlanej i została wykonana zgodnie z przepisami rozporządzenia M. G. P. i B. z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w wyniku jej realizacji nie zostały naruszone prawa osób trzecich.

W. i S. K. na powyższą decyzję wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie.

W skardze zarzuca się naruszenie:

- art. 7 i 77 kpa poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy a także nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego,

- art. 59 Prawa budowlanego w związku z § 29, 122, 140 ust. 1, 315, 319 ust. 1 rozporządzenia M.G.P. i B. z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie przewodów kominowych.

Skarżący podnoszą, jak wcześniej, że dach został wykonany niezgodnie z projektem budowlanym, efektem tego wody opadowe bezpośrednio spływają na ścianę budynku W. i S. K., co powoduje zagrzybienie ścian w ich budynku. W inwentaryzacji powykonawczej nie naniesiono wszystkich istniejących przewodów kominowych z zaznaczeniem podłączeń do nich nowo wybudowanych łazienek i pomieszczeń wc, które zdaniem skarżących, zostały podłączone do przewodu wentylacyjnego w ich pokoju. Wykonana inwentaryzacja powykonawcza nie jest zgodna ze stanem faktycznym, opiera się na zdezaktualizowanych rysunkach.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę, podtrzymuje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wnosi o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).

Skarga jest uzasadniona.

Bezspornym jest, iż rozbudowa budynku mieszkalnego przy ul. F. w W., została wykonana z odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego, co przez organy jest określone jako "niewielkie, nieistotne zmiany". Kwestia odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, czy są to odstępstwa istotne, czy też nie, jest zawsze elementem ocennym i spornym w sprawie. Aby tego uniknąć, wszystkie odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego powinny być przez organ zinwentaryzowane, opisane i ocenione, co do ich wagi i skutków w odniesieniu do ewentualnych interesów osób trzecich – w tym przypadku do skarżących. W rozpoznawanej sprawie tego brak, a pogląd organu o niewielkich i nieistotnych zmianach, jest gołosłowny i wielokrotnie weryfikowany po kolejnych uchyleniach decyzji organu pierwszej instancji. Sprawę rozpatrywano trzykrotnie i dwukrotnie organ II instancji uchylał decyzję organu I instancji w zasadzie zawsze z podobnych przyczyn – naruszenie art. 7, 77 i 107 § 3 kpa.

Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja pierwszej instancji, posiadają w zasadzie te same braki, co decyzje wcześniejsze – zostały wydane "z za biurka", wyłącznie w oparciu o przedstawione przez inwestorów dokumenty, w oderwaniu od stanu faktycznego sprawy i bez dostatecznego uwzględnienia racji skarżących.

Zgodnie z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji, inwestorzy spełnili wszystkie wymogi wynikające z przepisów art. 57 ust. 1 i 2 oraz z art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego, formalnie może tak, jednak art. 59 ust. 1 nakłada na organ, przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie obiektu, protokolarne stwierdzenia na miejscu budowy zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, a tego brak w tej sprawie. Bark tego również wytknął organowi pierwszej instancji organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 1999 r.

Wyłączne oparcie decyzji na dokumentach, a w szczególności na inwentaryzacji powykonawczej, jest niewystarczające, tym bardziej kiedy chodzi o obiekt budowlany zrealizowany z odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego, czyli w pewnym zakresie w warunkach samowoli budowlanej i strona przeciwna stawia konkretne zarzuty, poparte dowodami (zdjęcia). W takiej sytuacji organ jest zobowiązany wyjaśnić zarzuty zgodnie z art. 107 § 3 kpa w trakcie przeprowadzonych oględzin na miejscu.

Tymczasem w tej sprawie w dniu 11.01.2000 r. przeprowadzono oględziny obiektu, bez powiadomienia o tej czynności sąsiadów – W. i S. K. W dniu 18.05.2002 r. rzekomo przeprowadzono wizję lokalną, jednak znowu bez udziału skarżących i w aktach sprawy brak jest protokołu z tej czynności. Zarzuty podnoszone w skardze, nie są zarzutami nowymi, były podnoszone wcześniej, jednak organy ich nie wyjaśniły w sposób wyczerpujący, poparty dowodami, a mógł to uczynić organ drugiej instancji, chociażby w trybie art. 136 kpa. Nie można również wykluczyć, że przedstawiona inwentaryzacja powykonawcza, nie oddaje w pełni stanu faktycznego sprawy, gdyż jest to opracowanie przygotowane na zlecenie inwestora, na jego koszt i w interesie inwestora. Żeby wykluczyć wszelkie zarzuty o nierzetelności przygotowania tego dokumentu, powinien jego wiarygodność sprawdzić na miejscu budowy organ, kontrolując ustalenia inwentaryzacyjne z rzeczywistością.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1, 107 § 3 kpa oraz art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1"a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.

O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy w związku z art. 97 § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające, powołanej na wstępie.