Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 618/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono indywidualną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1 k; art. 22 g
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A.K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 7 stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. określa, że zaskarżona indywidualna interpretacja nie może być wykonana; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A. K. wystąpiła do Ministra Finansów (organ upoważniony: Dyrektor Izby Skarbowej) z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie amortyzacji znaków towarowych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

W dniu 30 grudnia 2010 r., na podstawie umowy sporządzonej w formie aktu notarialnego, do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa, wniesione zostało przez małżonków (wnioskodawczynię i jej męża) z ich majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską przedsiębiorstwo, którego składnikami były m.in. trzy znaki towarowe o wartości odpowiednio:

1. 1.814.948 zł 80 gr. - znak towarowy zgłoszony do ochrony w Urzędzie Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (wartość wynikająca z wyceny wykonanej przez rzecznika patentowego metodą dochodową "udziału wartości wykorzystywanego znaku towarowego w generowanym zysku"),

2. 800 164 zł – znak towarowy zarejestrowany w Urzędzie Patentowym (wartość wynikająca z wyceny wykonanej przez rzecznika patentowego metodą dochodową "udziału wartości wykorzystywanego znaku towarowego w generowanym zysku"),

3. 237.858 zł 30 gr. - znak towarowy zarejestrowany w Urzędzie Patentowym (wartość wynikająca z wyceny wykonanej przez rzecznika patentowego metodą dochodową "udziału wartości wykorzystywanego znaku towarowego w generowanym zysku").

W załączniku nr 4 do ww. aktu notarialnego małżonkowie, w oparciu o sporządzone wyceny, wskazali jaką wartość mają wyżej wskazane znaki towarowe, wnoszone wraz z całym przedsiębiorstwem do spółki komandytowej. Kwoty wskazane w ww. załączniku są tożsame z kwotami wskazanymi przez rzecznika patentowego w sporządzonych wycenach.

Wpis w Krajowym Rejestrze Sądowym obejmujący zmiany wynikające z faktu podwyższenia wkładu małżonków został dokonany w dniu 3 lutego 2011 r.

Przedmiotowe znaki towarowe w chwili wniesienia ich wraz z całym przedsiębiorstwem do spółki komandytowej posiadały prawa ochronne, nie były jednak wpisane w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wnoszonego aportem ww. przedsiębiorstwa. Prawa te nie były amortyzowane w przedsiębiorstwie stanowiącym własność małżonków.

Ww. prawa zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych spółki komandytowej 3 lutego 2011 r.

Wnioskodawczyni przysługuje prawo do udziału w zysku spółki komandytowej w wysokości 49%. W tej samej wysokości partycypuje w zysku mąż wnioskodawczyni. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością ma prawo do udziału w zysku w wysokości 2 %. Sp. z o. o. jest komplementariuszem spółki komandytowej, a wnioskodawczyni i mąż są jej komandytariuszami.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Czy podatnik jest uprawniony do dokonywania odpisów amortyzacyjnych dla ww. praw metodą liniową ?

2. Jaką wartość początkową dla potrzeb amortyzacji należy przyjąć dla ww. praw ?

3. Jaki jest minimalny okres amortyzacji ww. praw ?

4. Za jaki okres podatnik powinien rozpocząć dokonywanie odpisów amortyzacyjnych ?

5. Czy wnioskodawca powinien złożyć korekty deklaracji podatkowych za okresy, w których uprawniony był do dokonywania odpisów amortyzacyjnych a z prawa tego dotychczas nie skorzystał ?

6. Do jakiej wysokości wnioskodawcy przysługuje prawo do zaliczenia odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodu?

Wnioskodawca przedstawiając swoje stanowisko w sprawie stwierdził, że: 1) będzie uprawniony do dokonywania odpisów amortyzacyjnych metodą liniową, 2) wartość początkową przedmiotowych praw dla celów amortyzacji należało będzie przyjąć w oparciu o dane zawarte w załączniku nr 4 do aktu notarialnego z dnia 30 grudnia 2010 r. sporządzonego przez notariusza, od tych kwot powinno się dokonywać odpisów amortyzacyjnych; wniosek ten wynika z art. 22g ust. 12 w zw. z art. 22g ust. 14a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) – dalej jako "u.p.d.o.f.", 3) dla amortyzacji ww. praw należy przyjąć co najmniej pięcioletni okres amortyzacji, 4) prawa te powinny być amortyzowane począwszy od marca 2011 r. (amortyzacja podatkowa), 5) ze względu na to, iż przepis art. 22h ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. nie daje możliwości wyboru momentu rozpoczęcia amortyzowania prawa, które zostało ujawnione w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych działanie powinno polegać na przyjęciu metody i okresu amortyzacji przez Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa (wspólnicy zamierzają skorzystać z metody liniowej przyjętej dla 60 - miesięcznego okresu amortyzacji praw), określeniu wysokości poszczególnych odpisów amortyzacyjnych oraz złożeniu przez wnioskodawcę korekty zeznania podatkowego za rok podatkowy 2011. Wysokość nadpłaconego podatku w roku podatkowym 2012 powinna zostać rozliczona w zeznaniu rocznym, które zostanie złożone za 2012 rok lub w trakcie roku podatkowego 2012 poprzez obniżenie zaliczki, ewentualnie kolejnych zaliczek na podatek dochodowy, 6) w stanie faktycznym przedstawionym w niniejszym wniosku, przysługiwać będzie wnioskodawczyni prawo do zaliczania do kosztów uzyskania przychodu części dokonywanych przez spółkę odpisów amortyzacyjnych stanowiących 49% wartości odpisów amortyzacyjnych przypadających na wszystkich wspólników spółki komandytowej w każdym miesiącu. Również w zakresie korekty zeznania podatkowego za 2011 r., przysługiwało będzie wnioskodawczyni prawo do obniżenia kwoty przychodów o kwotę odpowiadającą 49% nie dokonanych odpisów amortyzacyjnych.

Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 7 stycznia 2013 r. uznał, że stanowisko A. K. jest nieprawidłowe.

Z uzasadnienia interpretacji indywidualnej wynika, że Minister Finansów uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawczyni w zakresie kwestii przedstawionych w pytaniach 1 i 3 – 6.

Nieprawidłowe zaś jest, w ocenie organu interpretującego, stanowisko wnioskodawczyni odnośnie kwestii przedstawionej w pytaniu 2, a mianowicie, jaką wartość początkową dla potrzeb amortyzacji należy przyjąć dla praw ze znaków towarowych.

Organ interpretujący ocenił, że nieprawidłowość stanowiska wnioskodawczyni polega na błędnym stwierdzeniu, że wartość początkową wartości niematerialnych i prawnych, dla celów ich amortyzacji należy przyjąć w oparciu o dane zawarte załączniku nr 4 do aktu notarialnego. W opisie stanu faktycznego nie wskazano by wartość, o której mowa została ustalona zgodnie z zasadami określonymi w art. 22 ust. 1k u.p.d.o.f.

Organ interpretujący podał, że stosownie do treści art. 22 ust. 8 u.p.d.o.f., kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

W myśl art. 22 ust. 1k u.p.d.o.f., w przypadku nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, w drodze wkładu niepieniężnego (aportu), wartość poszczególnych składników majątku, wchodzących w skład przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, ustala się:

1. w wysokości wartości początkowej, określonej w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podmiotu wnoszącego wkład – w przypadku składników zaliczonych do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych,

2. w wysokości przyjętej dla celów podatkowych i wynikającej z ksiąg podatkowych podmiotu wnoszącego wkład na dzień nabycia – w przypadku pozostałych składników.

Stosownie do art. 22f ust. 1 u.p.d.o.f., podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.

W myśl art. 22g ust. 12 ww. ustawy, w razie zmiany formy prawnej, a także połączenia lub podziału podmiotów dokonywanych na podstawie odrębnych przepisów - wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ustala się w wysokości wartości początkowej określonej w ewidencji (wykazie) podmiotu o zmienionej formie prawnej, podzielonego albo połączonego. Zasadę te stosuje się odpowiednio do spółek niebędących osobami prawnymi.

Powyższą zasadę - w myśl art. 22g ust. 14a ww. ustawy - stosuje się odpowiednio w razie nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w drodze wkładu niepieniężnego.

Organ interpretujący podał, że z treści złożonego wniosku wynika, iż przedmiotowe znaki towarowe wniesione aportem do spółki osobowej w prowadzonym przez wnioskodawczynię i męża przedsiębiorstwie, nie podlegały amortyzacji podatkowej. W konsekwencji, jeżeli po ich wniesieniu do spółki, będą spełniały wszystkie kryteria uznania ich za wartości niematerialne i prawne w rozumieniu ww. ustawy (tj. będą przeznaczone do prowadzonej przez spółkę pozarolniczej działalności gospodarczej), ich wartość początkową należy ustalić zgodnie z cyt. art. 22k ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f., tj. w wysokości przyjętej dla celów podatkowych i wynikającej z ksiąg podatkowych podmiotu wnoszącego wkład na dzień nabycia.

Biorąc pod uwagę całokształt uregulowań dotyczących kwestii związanych z aportem przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, a w szczególności kwestii ustalenia wartości składników majątkowych wnoszonych w ramach takiego aportu należy stwierdzić zdaniem Ministra Finansów, iż w obowiązującym stanie prawnym zasadą jest kontynuacja wyceny dokonanej przez podmiot wnoszący aport, która ma również zastosowanie w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego.

Reasumując, organ interpretujący stwierdził, że dla przejętych w ramach aportu przedsiębiorstwa znaków towarowych, które nie były wprowadzone do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych wnoszonego przedsiębiorstwa, a które na dzień wniesienia aportu będą posiadały stosowne prawa ochronne, należy przyjąć jako wartość początkową tychże praw, ich wartość przyjętą przez wnoszone przedsiębiorstwo dla celów podatkowych i wynikającą z jego ksiąg na dzień omawianego nabycia przedsiębiorstwa.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 1 marca 2013 r. Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, w zakresie amortyzacji znaków towarowych.

A. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucił naruszenie prawa materialnego:

1. art. 22 ust. 1k u.p.d.o.f. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na uznaniu, że przepis ten znajduje zastosowanie do sytuacji opisanej we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej, podczas, gdy przepis ten nie znajduje zastosowania do określenia wartości początkowej praw podlegających amortyzacji,

2. art. 22g ust. 1 pkt 3 oraz art. 22g ust. 12 i ust. 14a u.p.d.o.f. poprzez ich bezpodstawne niezastosowanie mimo, iż w oparciu o te przepisy winno się ustalić wartość początkową praw podlegających amortyzacji.

W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości, 2) zasadzenie od Ministra Finansów – organu upoważnionego: Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że stanowisko organu jest wewnętrznie sprzeczne. Z jednej strony organ przyznaje skarżącemu prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych, z drugiej zaś nakazuje przyjęcie wartości początkowej praw ochronnych na znaki towarowe w wysokości "0".

Zdaniem strony skarżącej, żaden z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie nakazuje odwoływania się do art. 22 ust. 1k przy określaniu wartości początkowej amortyzowanego środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej. Jedynym przepisem, który odwołuje się do art. 22 ust. 1k jest art. 22 ust. 1l. Przepis ten znajduje się w części ogólnie określającej wysokość kosztów uzyskania przychodów. Dopiero jednak art. 22g u.p.d.o.f. określa zasady na jakich ustala się wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Wykładnia systemowa prowadzi zatem do wniosku, że art. 22 ust. 1k u.p.d.o.f. nie znajduje zastosowania do określenia wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Skarga zawiera usprawiedliwione podstawy, zatem interpretacja indywidualna Ministra Finansów podlega uchyleniu.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. - dalej "Op.").

Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona interpretacja indywidualna została wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych, które miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznanie skargi należy rozpocząć wobec tego od kwestii procesowych, gdyż kwestie merytoryczne powinny być rozpoznane przez organ podatkowy w zgodzie z wymogami formalnymi, co daje podstawę do rozpatrzenia prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego w interpretacji podatkowej.

Z przepisu art. 14c § 1 Op. wynika, że zasadniczym elementem interpretacji indywidualnej jest wyrażenie oceny, co do stanowiska wnioskodawcy, zaprezentowanego we wniosku. W takim przypadku konieczne jest przedstawienie w interpretacji stanowiska, które według organu jest prawidłowe oraz dokonanie wykładni przepisów prawa podatkowego, które będzie wyczerpująco uzasadniało pod względem prawnym to stanowisko, negując tym samym zdanie podatnika. Musi się ono odnosić tak do przepisów wskazanych przez podatnika, jak i tych które wchodzą lub mogą wchodzić w rachubę, zdaniem organu uprawnionego do wydania interpretacji. Brak uzasadnienia prawnego, w rozumieniu art. 14c § 2 Op., może polegać nie tylko na całkowitym braku argumentacji prawnej, ale również braku stanowiska co do całości przedstawionego we wniosku problemu.

Strona skarżąca we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przedstawiła stan faktyczny oraz zadała m in. pytanie, jaką wartość początkową dla potrzeb amortyzacji należy przyjąć dla praw ochronnych znaków towarowych.

Przedstawiając swoje stanowisko stwierdziła, że wartość początkową przedmiotowych praw dla celów amortyzacji będzie nalazło przyjąć w oparciu o dane zawarte w załączniku nr 4 do aktu notarialnego z dnia 30 grudnia 2010 r. Od tych kwot powinno się dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Wniosek ten wynika, zdaniem strony skarżącej, z treści art. 22g ust. 12 w zw. z art. 22g ust. 14a u.p.d.o.f.

W zaskarżonej interpretacji indywidualnej organ powołując przepisy art. 22 ust. 1k pkt. 2 u.p.d.o.f. zakwestionował stanowisko strony skarżącej. Według organu wartość początkową należało ustalić w wysokości przyjętej dla celów podatkowych i wynikającej z ksiąg podatkowych podmiotu wnoszącego wkład na dzień nabycia.

W ocenie Sądu zaskarżona interpretacja nie odpowiada wymogom z art. 14c § 2 Op. Sąd uznał za zasadny zarzut skargi dotyczący niewłaściwego zastosowania art. 22 ust.1k pkt 2 u.p.d.o.f. i braku zastosowania art. 22g u.p.d.o.f. Stwierdzone uchybienie upatrywać należy jako naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 14c Op., nie zaś jak zarzuca skarga naruszenie prawa materialnego. Uzasadnienie zaskarżonej interpretacji nie daje bowiem odpowiedzi, jakie stanowisko prezentuje organ w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy oraz argumentacji prawnej zaprezentowanej we wniosku. Organ, co wynika z treści zaskarżonego aktu powołał i dokonał interpretacji art. 22 ust. 1k pkt 2 u.p.d.o.f. Organ w uzasadnieniu swojego stanowiska w sposób nieuprawniony pominął zaś art. 22g u.p.d.o.f.

Należy bowiem zauważyć, że kwestią prawną, odnośnie której oceny domagał się wnioskodawca było ustalenie wartości początkowej znaków towarowych. Zgodnie z art. 22 ust. 8 u.p.d.o.f. kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a – 22o, z uwzględnieniem art. 23. Przepis art. 22g u.p.d.o.f. ustala, co uważa się za wartość początkową środka trwałego, określając odrębnie zasady ustalenia tej wartości w zależności od okoliczności faktycznych nabycia tego środka.

Zgodnie z art. 22 ust. 1k w przypadku nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, w drodze wkładu niepieniężnego (aportu), wartość poszczególnych składników majątku, wchodzących w skład przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, ustala się:

1) w wysokości wartości początkowej, określonej w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podmiotu wnoszącego wkład - w przypadku składników zaliczonych do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych;

2) w wysokości przyjętej dla celów podatkowych i wynikającej z ksiąg podatkowych podmiotu wnoszącego wkład na dzień nabycia - w przypadku pozostałych składników.

Z kolei przepis art. 22 ust. 1l u.p.d.o.f. stanowi, że w przypadku zbycia składników majątku wchodzących w skład przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, nabytych w sposób, o którym mowa w ust. 1k, koszty uzyskania przychodów ustala się w wysokości, o której mowa w tym przepisie, pomniejszonej o dokonane od tych składników odpisy amortyzacyjne.

Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że stanowią one spójną i odrębną regulację. Podkreślić trzeba, że przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych do tej regulacji nie odsyłają, zaakcentować w tym miejscu należy przepis art. 22 ust. 8. Także przepis art. 22 ust. 1k u.p.d.o.f. nie przewiduje, aby stanowił on podstawę ustalania wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Należy także zwrócić uwagę, że przepis ten posługuje się pojęciem "wartość poszczególnych składników ...". Tymczasem odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od "wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych", przy czym sposób jej ustalania określony został w art. 22g u.p.d.o.f.

Niezależnie od powyższych uwag należy odnotować, że w zaskarżonej interpretacji brak jest przekonującego i pełnego uzasadnienia dlaczego wartość początkową znaków towarowych dla celów amortyzacji należy ustalić w oparciu o przepis art. 22 ust. 1k u.p.d.o.f., w sytuacji, gdy stosowanie do art. 22 ust. 8 u.p.d.o.f. wartość ta powinna zostać ustalona na podstawie art. 22g. Argumentacja w tym zakresie jest nad wyraz powściągliwa, uniemożliwiając tym samym jakąkolwiek próbę kontroli stanowiska przyjętego przez organ interpretujący.

O ile sądowa kontrola interpretacji sprowadza się do oceny pod względem zgodności z prawem w trzech płaszczyznach (procesowej, ustrojowej i materialnoprawnej), to kontrola ta nie może polegać na zastępowaniu organów przez Sąd w procesie wykładni przepisów, których dotyczy interpretacja, w sytuacji gdy organy uchylą się od obowiązku wyczerpującego rozważenia w interpretacji podstawowych kwestii prawnych występujących w sprawie (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 stycznia 2009 r., I SA/Kr 1544/08, publ. LEX nr 475273). Wobec tego zaskarżona interpretacja indywidualna, uchyla się w istocie spod kontroli Sądu gdyż nie można kontrolować tego, czego w zaskarżonym akcie nie ma, ani też uzupełniać dostrzeżonego braku tego aktu. Prowadziłoby to do niedopuszczalnego wkraczania w sferę "administrowania" zastrzeżoną do wyłącznej kompetencji organów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2010 r., II FSK 1067/09 publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem (art. 1 § 2 Prawo o ustroju sądów administracyjnych).

Organ przy ponownym rozstrzyganiu wniosku o wydanie interpretacji będzie musiał wyjaśnić, czy zaprezentowane we wniosku stanowisko jest prawidłowe czy też nie jest prawidłowe w kontekście mających zastosowanie w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy przepisów art. 22g u.p.d.o.f.

Stwierdzone przez Sąd naruszenie prawa procesowego tj. art. 14c Op. stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wobec tego przedwczesne jest czynienie ocen co do sposobu ustalenia wartości początkowej znaków towarowych w kontekście stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej.

Z tych przyczyn skarga zasługuje na uwzględnienie, natomiast zaskarżona interpretacja indywidualna, stosownie do art. 146 § 1 i art. 152 ustawy p.p.s.a. podlega uchyleniu i nie może być wykonana w całości.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ustawy p.p.s.a.