Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 245/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Bezrobocie
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone wyroki i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 5, art. 12 pkt 5 , art. 16 pkt 9, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 62 poz 574
law: Ustawa z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie.
journal: Dz.U.UE.L 2002 nr 358 poz 59 art. 3 lit c)
law: Rozporządzenie Rady (WE) NR 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w  ramach wspólnej polityki rybołówstwa.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 223 poz 1 art. 3b
law: Rozporządzenie Rady (WE) NR 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego.
article: art. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2009 nr 72 poz 619
law: Ustawa z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1829/12 w sprawie ze skargi R.R. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie rekompensaty z tytułu utraty miejsca pracy na statku rybackim 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od R.R. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1829/12, po rozpoznaniu skargi R.R. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i zwrotu przyznanej rekompensaty z tytułu utraty miejsca pracy na statku rybackim, uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy:

Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. przyznał R.R. rekompensatę, w kwocie 45.133 zł, na realizację operacji w ramach środka 1.5 "Uzyskanie dofinansowania z tytułu utraty miejsca pracy na statku rybackim [...] w wyniku jego trwałego wycofania z rybołówstwa i niewykonywanie zawodu rybaka przez okres 12-tu miesięcy". Rekompensata ta została wypłacona beneficjentowi w dniu 27 maja 2010 r.

Decyzją z dnia [...] marca 2012 r., Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa uchylił tę decyzję ostateczną z dnia [...] kwietnia 2010 r. i zobowiązał beneficjenta do zwrotu rekompensaty. Wskazał, że w wyniku kontroli krzyżowej przeprowadzonej przez organ po złożeniu przez R.R. w dniu 1 grudnia 2010 r. wniosku o dofinansowanie w ramach środka 1.2 "Pomoc publiczna z tytułu tymczasowego zaprzestania działalności połowowej" ustalono, iż beneficjent złamał zakaz wykonywania zawodu rybaka przez okres 12 miesięcy od wypłaty rekompensaty ze środka 1.5 (od 27 maja 2010 r.), ponieważ do dokumentów związanych ze środkiem 1.2 dołączył wyciąg pływania potwierdzający jego zamustrowanie na jednostce [...] w okresie od 3 maja 2010 r. do 31 października 2010 r.

W odwołaniu skarżący podniósł, iż w okresie zamustrowania na statku [...] nie wykonywał zawodu rybaka. Jako armator i współwłaściciel jednostki wyłącznie wykonywał na stojącym w porcie statku czynności konserwatorskie i zabezpieczające.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał, iż jednostka połowowa [...] pomimo niewykonywania w okresie od marca 2010 r. do listopada 2010 r. połowów spełniała kryteria czynnego statku rybackiego. Zgodnie ze specjalnym pozwoleniem połowowym nr [...], wydanym przez MRiRW w dniu [...] stycznia 2010 r., statek ten jest wyposażony w narzędzia połowowe, o których mowa w § 6 pkt 3 – 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4 marca 2008 r. w sprawie wymiarów i okresów ochronnych organizmów morskich oraz szczegółowych warunków wykonywania rybołówstwa morskiego (Dz. U. Nr 43, poz. 260, dalej jako rozporządzenie MRiRW z dnia 4 marca 2008 r.). Za rybaka natomiast uznaje się osobę pracującą na czynnym statku rybackim, czyli takim, który jest w rejestrze statków rybackich, jest wyposażony w narzędzia połowowe, dysponuje licencją połowową i specjalnym pozwoleniem połowowym. Zdaniem organu kryteria te zostały spełnione.

W uzasadnieniu skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. od powyższej decyzji skarżący podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji I instancji oraz podkreślił, iż w okresie od maja 2010 r. do października 2010 r., kiedy to był zamustrowany na statku [...] jednostka ta nie posiadała urządzeń połowowych zdemontowanych na czas prowadzonego remontu. W tym czasie także specjalne pozwolenie połowowe było zdane do Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego w D. Nie były zatem spełnione warunki pozwalające na zdefiniowanie jednostki jako "czynny statek rybacki".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylając zaskarżoną decyzję wskazał, że spór w przedmiotowej sprawie dotyczy rozstrzygnięcia czy R.R. w okresie od 3 maja 2010 r. do 31 października 2010 r. wykonywał zawód rybaka, od czego był zobowiązany powstrzymać się przez okres 12 miesięcy od wypłaty rekompensaty ze środka 1.5, tj. od 27 maja 2010 r.

Sąd I instancji uznał za niewyjaśnione dostatecznie przez organ, czy w okresie od marca 2010 do listopada 2010 r. tym czasie statek [...] spełniał kryteria "czynnego statku rybackiego".

Sąd I instancji wskazał, że definicja statku rybackiego jest zawarta w art. 3 lit. c rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz. Urz. UE L. Nr 358.59, dalej jako rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2006), który stanowi, że za statek rybacki należy uznać ,,jakikolwiek statek wyposażony w narzędzia połowowe do handlowej eksploatacji żywych zasobów wodnych". Do definicji tej odsyła również przepis art. 3 lit. d rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. Urz. L 223.1, dalej jako rozporządzenie Rady (WE) nr 1198/2006), zgodnie z którym statek rybacki oznacza jakikolwiek statek w rozumieniu art. 3 lit c. rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002. Jedynym kryterium kwalifikującym dany statek jako statek rybacki jest wyposażenie go w narzędzia połowowe służące do handlowej eksploatacji żywych zasobów wodnych. Czynny statek rybacki, a na takim tylko może być wykonywany zawód rybaka, to statek wyposażony w narzędzia połowowe, wpisany do rejestru statków rybackich, posiadający licencję połowową oraz specjalne zezwolenie połowowe.

Wymogi te wprost wynikają z art. 5 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz. U. Nr 62, poz. 574), przy czym, jak stanowią art. 12 pkt 5 i art. 16 pkt 9 tej ustawy w czasie wykonywania rybołówstwa morskiego zarówno licencja jak i specjalne zezwolenie połowowe powinny znajdować się na statku rybackim, na który zostały wydane.

Sąd uznał za zasadne twierdzenia organu, że dopóki statek figuruje w rejestrze statków rybackich to czasowe wymontowanie z niego narzędzi połowowych związane z przeprowadzanym remontem nie powoduje uznania statku za pozbawionego tych urządzeń w rozumieniu art. 3 lit. c rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002.

Wobec powyższych rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż w toku prowadzonego postępowania organ administracji nie wyjaśnił dostatecznie, wbrew zasadom wyrażonym w art. 7, 77 i 80 k.p.a. - przy uwzględnieniu odmienności postępowania wynikających z art. 13 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. 2009 r., nr 72, poz. 619, dalej jako ustawa o wspieraniu rozwoju sektora rybackiego) - okoliczności związanych z posiadaniem przez skarżącego czy też przekazaniem do Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego w D. dokumentów niezbędnych do uznania jednostki [...] w okresie od 3 maja 2010 r. do 31 października 2010 r. za czynny statek rybacki. Skarżący w toku postępowania dawał wyjaśnienia co do okoliczności sprawy, które przez organ nie zostały należycie rozważone. Sąd podkreślił, iż tylko zamustrowanie na czynnym statku morskim w okresie objętym zakazem wykonywania zawodu rybaka mogłoby prowadzić do stwierdzenia, iż skarżący zakaz ten złamał.

Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zaskarżył powyższy wyrok skarga kasacyjną, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.) w zw. z art. 7, 77 i art. 80 k.p.a., poprzez uwzględnienie skargi i uchylenia decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...] czerwca 2012 r., wskutek bezpodstawnego uznania, że organ naruszył przepisy art. 7, 77 i art. 80 k.p.a., podczas gdy niezasadnym był zbadanie "(...) okoliczności związanych z posiadaniem przez skarżącego czy też przekazaniem do Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego w D. dokumentów niezbędnych do uznania jednostki [...] w okresie od 3 maja do 31 października 2010 r. za czynny statek rybacki";

2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002, który stanowi, że za statek rybacki należy uznać "jakikolwiek statek wyposażony w narzędzia połowowe do handlowej eksploatacji żywych zasobów wodnych" poprzez niezastosowanie tego przepisu (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) i uznanie, że statek rybacki, który ma zdeponowane specjalne zezwolenie połowowe (tymczasowo zdane do Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego) traci przymiot czynnego statku rybackiego.

W uzasadnieniu kasator podniósł, że R.R. składając w dniu 1 grudnia 2010 r. wniosek o dofinansowanie w ramach środka 1.2 wnioskował o zwiększenie wsparcia finansowego za pracującego na statku rybackim. Wśród członków załogi statku rybackiego wskazał siebie. Ponadto skarżący udokumentował wykonywanie pracy na statku rybackim [...] innymi dokumentami. Zatem złożenie wniosku o dofinansowanie w ramach środka 1.2, i wraz z nimi dokumentów, które potwierdzają wykonywanie pracy na statku rybackim wskazują na niedochowanie zobowiązania do niewykonywania zawodu rybaka przez okres 12 miesięcy.

Organ zwrócił uwagę, że do Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego w D. zostało zdane specjalne zezwolenie połowowe, natomiast licencja połowowa, która wydawana jest na czas nieokreślony nie została zdeponowana do Inspektoratu Rybołówstwa. Organ stwierdził, że czasowe zdeponowanie specjalnego pozwolenia połowowego nie powoduje, że statek rybacki stracił przymiot czynnego statku rybackiego, a jedynie uniemożliwiło to wypłynięcie w morze. Wobec tego, w ocenie organu, dokumentacja zgromadzona w sprawie nie wymagała konieczności zbadania okoliczności związanych z posiadaniem przez skarżącego czy też przekazaniem do Inspektoratu Rybołówstwa dokumentów niezbędnych do uznania statku [...], w okresie od 3 maja 2010 r., do 31 października 2010 r., za czynny statek rybacki.

Odnośnie zarzutu naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej wskazał, że jeżeli statek rybacki posiada narzędzia połowowe należy uznać go za czynny statek rybacki, a osobę na nim zatrudnioną za rybaka. Jednostkę [...], zdaniem organu, należy uznać za czynny statek w okresie od marca do listopada 2010 r., gdyż pomimo, iż nie niewykonywał w tym czasie połowów, był uprawniony do posiadania na swoim pokładzie narzędzi połowowych. Statek rybacki traci przymiot czynnego statku rybackiego w momencie wycofania licencji połowowej, zgodnie z art. 15 ustawy o rybołówstwie, bowiem dopiero trwałe pozbawienie licencji połowowej pozbawia statek rybacki narzędzi połowowych.

Za rybaka należy uznać osobę pracującą na czynnym statku rybackim, czyli takim, który nie jest wykreślony z rejestru statków rybackich i jest wyposażony w narzędzia połowowe. Jednostka nie musi w danym momencie uprawiać rybołówstwa i przebywać na morzu, aby spełnić kryteria czynnego statku rybackiego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną R.R. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski.

Skarga kasacyjna zbudowana została w oparciu o obie wskazane w art. 174 p.p.s.a. podstawy, jednak wiodące znaczenie mają zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok Sądu pierwszej instancji uznający, że organy dokonały błędnej oceny sprawy, przyjmując, że jednostka połowowa [...], w okresie, w którym skarżący obowiązany był powstrzymywać się od wykonywania zawodu rybaka spełniała kryteria "czynnego statku rybackiego". Takie stwierdzenie jest, zdaniem Sądu, przedwczesne - przed rozważeniem okoliczności związanych z posiadaniem przez skarżącego, czy też przekazaniem przez niego do Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego w D. dokumentów niezbędnych do uznania jednostki [...] w okresie od 3 maja 2010 r. do 31 października 2010 r. za czynny statek rybacki.

Istotą sprawy jest więc stwierdzenie, czy wystarczające było – tak jak uznały to organy administracji, przyjęcie, że zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. c rozporządzenia Rady ( WE) nr 2371/2002 jedynym kryterium kwalifikującym dany statek jako statek rybacki jest wyposażenie go w narzędzia połowowe do handlowej eksploatacji żywych zasobów wodnych oraz czy pozbawia statek rybacki charakteru "czynnego" czasowe zdeponowanie specjalnego zezwolenia połowowego.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z § 24 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4 marca 2008r. pomoc na realizację operacji dotyczących utraty miejsca pracy na statku rybackim przyznana rybakowi, który spełnił warunki określone w § 23 musi być przez niego zwrócona, jeśli osoba ta wróciła do wykonywania zawodu rybaka na statku rybackim, przed upływem 12 miesięcy od dnia wypłaty pomocy. Ww. rozporządzenie wykonawcze zostało wydane na podstawie art. 19 ustawy o wspieraniu rozwoju sektora rybołówstwa. Zgodnie z art. 9 pkt 3 tej ustawy, w ramach programu operacyjnego, pomoc jest przyznawana, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 19. Z kolei w powołanym w tym przepisie art. 1 pkt 1 ustawodawca krajowy wymienia rozporządzenie Rady (WE) nr 1198/2006. To ostatnio powołane rozporządzenie Rady ustanawia Europejski Fundusz Rybacki (zw. "EFR") oraz określa ramy wsparcia wspólnotowego na rzecz zrównoważonego rozwoju sektora rybactwa, obszarów zależnych głównie od rybactwa, a także rybołówstwa śródlądowego (art. 1 rozp. nr 1198/2006). Środki przewidziane w tym rozporządzeniu mają zastosowanie na całym terytorium Wspólnoty, a cele pomocy w ramach EFR zostały określone w art. 4 tego aktu wspólnotowego. W art. 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 prawodawca zobowiązał każde państwo członkowskie do przyjęcia krajowego planu strategicznego dotyczącego sektora rybactwa i przedłożenie go Komisji najpóźniej wraz z programem operacyjnym, a w art. 17 ust. 1 do opracowania przez państwa członkowskie programu operacyjnego w celu realizacji polityki i priorytetów, które mają być współfinansowane z EFR. Program operacyjny obejmuje okres od dnia 1stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., o czym stanowi art. 18 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006. Jego realizacja może pociągać określone skutki dla osób związanych z rybołówstwem, będące efektem działań restrukturyzacyjnych. Z tego względu prawodawca wspólnotowy wprowadził w art. 21e rozporządzenia wsparcie z EFR, obejmujące rekompensatę społeczno-gospodarczą w celu zarządzania wspólnotową flotą rybacką zgodnie z art. 27. Z treści art. 27 ust. 1 pkt e tego aktu wynika, że EFR może mieć udział w finansowaniu środków społeczno-gospodarczych proponowanych przez państwa członkowskie na rzecz rybaków dotkniętych zmianami w zakresie rybactwa, które to środki obejmują nieodnawialną rekompensatę dla rybaków, którzy przepracowali jako rybacy na pokładzie statku co najmniej dwanaście miesięcy, pod warunkiem że statek rybacki, na którym byli zatrudnieni, został objęty trwałym zaprzestaniem działalności połowowej w rozumieniu art. 23. Jednak w dalszym ciągu z tego przepisu wynika, że rekompensata ta podlega proporcjonalnemu zwrotowi w przypadku powrotu beneficjentów do pracy w zawodzie rybaka w terminie krótszym niż jeden rok od czasu wypłacenia im rekompensaty.

W regulacjach wspólnotowych prawodawca unijny posługuje się terminem "rybak", a w art. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju sektora rybackiego prawodawca krajowy odwołuje się do powyższych unormowań wspólnotowych. Definicję rybaka określa art. 3b rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006, zgodnie z którą rybakiem jest osoba, która posiada uprawnienia do wykonywania zawodu rybaka w rozumieniu przepisów prawa krajowego oraz wykonuje ten zawód na pokładzie czynnego statku rybackiego. Jednocześnie ww. rozporządzenie definiuje w art. 3 lit. c, że statek rybacki to jakikolwiek statek ( w angielskiej wersji językowe "any vessel") w rozumieniu art. 3 lit. c rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002, tj. statek wyposażony w narzędzia połowowe do handlowej eksploatacji żywych zasobów. Z kolei zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009r. ustanawiającym wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. UE.L. 2009.343.1) komercyjna eksploatacja ryb wymaga, aby dany statek rybacki posiadał licencję połowową, która jest urzędowym dokumentem nadającym jego właścicielowi prawo do wykorzystywania zdolności połowowej w celu eksploatacji żywych zasobów wodnych (pkt 13 preambuły, art. 4 pkt 9 oraz art. 6 ust. 1).

W związku z tym, słusznie wywodzi autor skargi kasacyjnej, że jednostka połowowa [...], na której był zamustrowany w okresie objętym zakazem wykonywania zawodu rybaka (zgodnie z § 24 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4 marca 2008 r.) skarżący, spełniała kryteria czynnego statku rybackiego, ponieważ stosownie do posiadanej licencji połowowej była uprawniona do posiadania na swoim pokładzie narzędzi połowowych oraz nie była wykreślona z rejestru statków rybackich. Przy czym należy zgodzić się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W., że dopóki statek figuruje w rejestrze statków rybackich, co jest w niniejszej sprawie niesporne, to czasowe wymontowanie z niego narzędzi połowowych związane z przeprowadzonym remontem nie powoduje uznania statku za pozbawionego tych urządzeń.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji błędnie natomiast utożsamia pracę na czynnym statku rybackim, z wykonywaniem przez ten statek w danym okresie działalności połowowej. Zgodnie z art. 5 ustawy o rybołówstwie – wykonywanie rybołówstwa morskiego przez armatora, odbywa się przy użyciu statku rybackiego wpisanego do rejestru statków rybackich, posiadającego licencję połowową, oraz specjalne zezwolenie połowowe, z kolei art. 12 pkt 5 i art. 16 pkt 9 tej ustawy stanowią, że w czasie wykonywania rybołówstwa morskiego zarówno licencja połowowa, jak i specjalne zezwolenie połowowe powinno się znajdować na pokładzie statku rybackiego, na który zostały wydane. Z kolei zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o rybołówstwie Minister właściwy do spraw rybołówstwa może zawiesić licencję połowową na określony czas, bądź też w wymienionych okolicznościach ją cofnąć. W przypadku cofnięcia licencji cofa się też specjalne zezwolenie połowowe ( art. 20 ust. 1 ustawy). Od okoliczności tych, należy odróżnić czasowe zdeponowanie specjalnego zezwolenia połowowego. Nie można, bowiem, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać, że czasowe zdeponowanie specjalnego zezwolenia połowowego powoduje, że statek rybacki traci przymiot czynnego statku rybackiego, w rozumieniu ww. rozporządzeń unijnych, a jedynie, że uniemożliwia to wykonywanie działalności połowowej. Należy w tym miejscu zauważyć, że skarżący chcąc skorzystać z kolejnego rodzaju pomocy – w ramach środka 1.2., z tytułu tymczasowego zaprzestania działalności połowowej, musiał przedstawić zaświadczenie wydane przez właściwego okręgowego inspektora rybołówstwa morskiego, o złożeniu specjalnego zezwolenia połowowego lub nieprowadzeniu działalności połowowej. Zdeponowanie specjalnego zezwolenia połowowego stanowiło zatem warunek przyznania tamtej pomocy.

W konsekwencji tego, co wyżej powiedziano należy uznać za słuszny zarzut skargi kasacyjnej - naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego – postawiony w pkt 1 skargi kasacyjnej.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania, należy uznać, że i on jest zasadny. Ponieważ zakres potrzebnego w sprawie postępowania dowodowego determinują przepisy prawa materialnego, konsekwencją uznania słuszności zarzutu naruszenia prawa materialnego musi być stwierdzenie, że zbędne jest dokonywanie ustaleń w kierunku nakazanym przez Sąd pierwszej instancji. Brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że statek [...] był pozbawiony licencji połowowej w spornym okresie lub że została ona czasowo zdeponowana albo przekazana do Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego w D. – nigdy nie stwierdzał też tego skarżący. Z kolei niesporny fakt zdeponowania specjalnego zezwolenia połowowego w Inspektoracie Rybołówstwa Morskiego nie pozbawia statku charakteru "czynnego", co wyżej stwierdzono, zatem bezpodstawne byłoby prowadzenie dalszych ustaleń i rozważań w tym kierunku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji rozważając, czy skarżący w okresie, w którym był zobowiązany powstrzymywać się od wykonywania zawodu rybaka, wykonywał ten zawód - uwzględni powyższe uwagi.

Z wyżej wymienionych przyczyn uznając skargę za zasadną, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., o kosztach orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 2 p.p.s.a.