Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 310/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-04-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu osobowego – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

M. P. w złożonej skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu osobowego– zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że zasady wstrzymania wykonania decyzji nieostatecznej o jakich mowa w art. 239 ustawy Ordynacja podatkowa stosuje się do takich decyzji w stosunku do których przysługuje środek odwoławczy w normalnym toku instancji. Sytuacja taka występuje w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżącej sąd administracyjny winien wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, gdyż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w mieniu skarżącego, wynikającej z faktu możliwości potwierdzenia istnienia firmy występującej pod nazwą A,.

Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać stronie należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji obliguje Wojewódzki Sąd Administracyjny do rozpatrzenia tego wniosku i wydania w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a", a nie na podstawie art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.)

Na etapie postępowania sądowego art. 61 § 3 p.p.s.a. pozwala na wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego wyłącznie w sytuacji, gdy zaistnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, kiedy nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Oczywistym też jest, że uprawdopodobnienie jednej z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskującym, który chce na tej podstawie uzyskać korzystne dla siebie skutki prawne, a wstrzymanie wykonania może dotyczyć jedynie aktu, który jest przedmiotem skargi i nadaje się do wykonania.

Zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która jest decyzją nadającą się do wykonania i podlegającą wykonaniu.

W ocenie Sądu, skarżąca nie przywołała okoliczności, które pozwalałyby stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Również z akt sprawy – zdaniem Sądu - nie wynika, aby wykonanie tej decyzji mogło sprowadzić skutki, o jakich mowa. Sama – jak twierdzi strona "możliwości potwierdzenia istnienia firmy występującej pod nazwą A." eksportera pojazdu nie może stanowić okoliczności uzasadniających ziszczenie się przesłanki wstrzymania wykonania decyzji.

Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.