Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 807/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 99 ust.1 pkt 2 i 3, art. 101 ust.2, art. 102 ust.1 pkt 3 lit. a i b
journal: Dz.U. 2021 poz 1212
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art. 6, art. 7, art. 76 par.1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151, art. 250 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: par. 2 pkt 1, par. 4 ust.3, par. 21 ust.1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 18
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 12 stycznia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy 1) oddala skargę; 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi J. G. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w W. przy ulicy A 8 kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.) oraz art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a i b w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a i pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1212 z późn. zm., dalej: u.k.p.), utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z [...] r. znak: [...] w przedmiocie zatrzymania uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, BE, C, CE.

W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Decyzjami z [...] r. znak: [...] Starosta [...] na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a u.k.p. oraz art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p. skierował E.J. na badanie lekarskie oraz badanie psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wskazane decyzje zostały doręczone stronie postępowania w dniu 24 stycznia 2020 r. i nie zostały zaskarżone.

Następnie decyzją z [...] r. znak: [...] Starosta [...] zatrzymał E.J. prawo jazdy nr [...] kategorii A, B, BE, C, CE ze względu na niewykonanie obowiązku wynikającego z decyzji z [...] r.

W odwołaniu od decyzji Starosty [...] z [...] r. E.J. zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego w całości i w sposób wyczerpujący. W uzasadnieniu wniesionego odwołania podniósł również, że zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie, bowiem zainicjował on uprzednio procedurę ułaskawienia przez Prezydenta RP. Ponadto, w ocenie odwołującego, jego obecna sytuacja finansowa nie pozwala na pokrycie kosztów z związanych z wykonaniem wymaganych badań. Zdaniem E.J. dotychczasowe wyroki sądowe, które zapadły w jego sprawie są dotknięte wadami powodującymi konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Nadto podniósł, że w dniu zdarzenia, tj. w dniu 26 maja 2018 r. nie znajdował się w stanie nietrzeźwości, lecz był pod wpływem leków, które przyjmował w związku ze skręceniem stawu skokowego. W ocenie odwołującego na sytuację w przedmiotowej sprawie miał wpływ również utrudniony kontakt z urzędami w okresie pandemii. Z tych przyczyn odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Powołaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 101 ust. 2 u.k.p. osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lub 3, jest obowiązana do poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu i przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. W przedmiotowej sprawie we wskazanym terminie skarżący nie przedstawił Staroście [...] ani orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, ani badania psychologicznego w zakresie psychologii transportu, co oznacza że została spełniona przesłanka wydania decyzji o zatrzymaniu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy nr [...] kat. A, B, BE, C, CE na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a i b u.k.p. Zdaniem organu II instancji zaskarżona decyzja jest prawidłowa i uzasadniona w ustalonym stanie faktycznym i prawnym. Jednocześnie organ podkreślił, że zgodnie z art. 102 ust. 2 u.k.p. zwrot zatrzymanego prawa jazdy następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Jeżeli od dnia zatrzymania prawa jazdy upłynął okres przekraczający rok, warunkiem wydania prawa jazdy jest uzyskanie pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. przedstawionych w odwołaniu, Kolegium wskazało, że w przedmiotowym postępowaniu, organ prowadzący postępowanie miał jedynie za zadanie zbadać, czy zaszły przesłanki uzasadniające zatrzymanie prawa jazdy. Jedną z nich jest fakt, iż osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2 u.k.p., a drugą okoliczność, iż osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1 u.k.p. W przedmiotowej sprawie prawidłowo ustalono, że powyższe okoliczności miały miejsce, wobec czego organ I instancji zobligowany był do wydania zaskarżonej decyzji.

Ponadto, w ocenie Kolegium, postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, o której mowa w art. 8 k.p.a. Organ I instancji prawidłowo bowiem przeprowadził postępowanie dowodowe, a następnie wyprowadził z niego w sposób prawidłowy stan faktyczny, który stanowił podstawę do wydania zaskarżonej decyzji.

Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest okoliczność, iż skarżący zainicjował postępowanie o ułaskawienie przez Prezydenta RP. Postępowanie to toczy się bowiem po uprawomocnieniu wyroku karnego, który funkcjonuje w obrocie prawnym i wiąże organy administracji publicznej na zasadzie art. 76 § 1 k.p.a. jako dokument urzędowy. Z kolei organ administracji publicznej właściwy do wydania decyzji w postępowaniu o zatrzymanie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi nie bada w prowadzonym postępowaniu prawidłowości wydanych przez sądy powszechne wyroków, lecz jest nimi związany, dopóki nie zostaną one uchylone, bądź w inny przewidziany prawem sposób zostaną odwrócone ich skutki prawne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E.J. zarzucił decyzji organu II instancji naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności niewzięcie pod uwagę sprawy o ułaskawienie, a w konsekwencji załatwienie sprawy z pominięciem słusznego interesu skarżącego, a nadto naruszenie zasady prawdy obiektywnej.

W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ponownie wskazał, że nie zgłosił się na wymagane badania, gdyż w tym czasie złożył wniosek o ułaskawienie do Prezydenta RP i prowadzone było w tym zakresie postępowanie. W chwili obecnej postępowanie to nie zostało prawomocnie rozstrzygnięte, wobec czego decyzja i skierowania na badania wydane zostały przedwcześnie. Ponadto skarżący wskazał, że nie stać go na poniesienie kosztów badań, gdyż utrzymuje się z zasiłku w kwocie 620 zł miesięcznie. W ocenie skarżącego wyroki wydane w jego sprawie dotknięte są rażącym naruszeniem prawa i nie powinny funkcjonować w obrocie prawnym, o czym powinny wiedzieć stosowne organy, w tym prokuratura. W dniu zdarzenia skarżący miał skręconą nogę i zażywał leki, nie znajdował się natomiast w stanie nietrzeźwości. Poza tym skarżący ponownie podkreślił, że utrudniony kontakt z urzędami w okresie pandemii sprawił, że nie mógł się skontaktować jednostką przeprowadzająca badania, na które został skierowany.

Ponadto skarżący podniósł, że organy I i II instancji swoim postępowaniem naruszyły również art. 10 § 1 k.p.a., który przewiduje, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W ocenie skarżącego organ II instancji uchybił również zasadzie dwuinstancyjności, o czym świadczy decyzja odwoławcza akceptująca w całości stanowisko organu I instancji.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, zwolnienie od opłaty sądowej od skargi w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Pismem z 26 listopada 2021 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego z urzędu według norm przepisanych, oświadczając, że koszty te nie zostały poniesione w całości ani w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Oznacza to, że sądy administracyjne kontrolują zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami postępowania administracyjnego, a także kontrolują prawidłowość zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z [...] r. odpowiadają prawu.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja orzekająca o zatrzymaniu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, BE, C, CE.

Podstawę materialnoprawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowił art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a i b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1212 z późn. zm., dalej również: u.k.p.). W świetle wskazanego przepisu starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2 oraz o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1. Z kolei jak stanowi art. 101 ust. 2 u.k.p. osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lub 3 (badanie lekarskie lub psychologiczne), jest obowiązana do: 1) poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu; 2) przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu; 3) uiszczenia opłaty ewidencyjnej najpóźniej w dniu dostarczenia staroście odpowiedniego orzeczenia, o którym mowa w pkt 2.

Z powyższych przepisów wynika, że wyłącznymi przesłankami wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy są: posiadanie przez kierującego prawa jazdy, nałożenie na kierującego obowiązku wykonania badań lekarskich lub psychologicznych w określonym terminie, brak wykonania tego obowiązku, jak i przedłożenia w wyznaczonym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Podkreślić należy, że decyzja w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a i b u.k.p. nie ma charakteru uznaniowego, lecz jest tzw. decyzją związaną, tj. taką, którą organ zobligowany jest wydać w razie stwierdzenia, że strona pomimo obowiązku nie poddała się badaniu lekarskiemu lub psychologicznemu i nie przedstawiła wymaganego orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zatrzymanie prawa jazdy, jako instrument prewencyjny, jest efektem braku weryfikacji zastrzeżeń co do stanu zdrowia, stwierdzonych w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o skierowaniu na badania lekarskie i psychologiczne. Oznacza to, że organ ma obowiązek orzec o zatrzymaniu prawa jazdy, gdy nie doszło do badań i nie jest rozstrzygnięte, czy posiadający uprawnienia jest w stanie bezpiecznie z nich korzystać (por. wyroki: NSA z 28 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 421/15, z 10 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 2224/14, WSA w Krakowie z 19 października 2016 r. sygn. III SA/Kr 403/16, w Warszawie z 7 grudnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2088/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA).

Podkreślenia wymaga także fakt, że zatrzymanie prawa jazdy nie rodzi skutku pozbawienia uprawnień, a jedynie eliminuje z grona uczestników ruchu osoby, u których stwierdzono zastrzeżenia co do stanu zdrowia lub których stan zdrowia nie został zweryfikowany w ustawowym terminie. Konieczność skierowania na badania lekarskie w celu ustalenia braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami jest działaniem organów państwa w celu zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, a tym samym ochrony zdrowia i życia uczestników ruchu drogowego.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest to, że Starosta [...] decyzjami z [...] r., znak: [...] skierował skarżącego, na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a u.k.p., na badanie lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zaś na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p., na badanie psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W treści tych decyzji organ wskazał skarżącemu, że na badanie należy zgłosić się w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu, zaś orzeczenie lekarskie i psychologiczne należy przedstawić organowi kierującemu na badanie w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Wskazane decyzje zostały doręczone skarżącemu w dniu 24 stycznia 2020 r. Od przedmiotowych decyzji strona nie wnosiła odwołania, wobec czego decyzje te stały się ostateczne.

Ponadto z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący nie poddał się wymaganym badaniom lekarskim i psychologicznym w ustawowym terminie 1 miesiąca, a w konsekwencji nie przedstawił w terminie Staroście orzeczenia lekarskiego i psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu.

Z powyższych względów prawidłowo organ stwierdził, że w okolicznościach sprawy została spełniona przesłanka wydania decyzji o zatrzymaniu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie posiadanego prawa jazdy określona w art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a i b u.k.p. W związku z powyższym, działając na podstawie powołanego przepisu ustawy, organ zobowiązany był do wydania decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy nr [...] kat. A, B, BE, C, CE. Niepoddanie się badaniom lekarskiemu i psychologicznemu i nieprzedstawienie właściwemu organowi odpowiednich orzeczeń w tym zakresie w przewidzianym prawem terminie stanowi bowiem niezbędny i wystarczający warunek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.

Podkreślić jednocześnie trzeba, że w świetle art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a i b u.k.p. bez znaczenia pozostaje z jakich przyczyn strona nie stawiła się na badania w przewidzianym prawem terminie. Tym samym niezasadne są zarzuty skargi, w których skarżący podniósł, że nie stać go było na wykonanie badań i nie mógł się skontaktować jednostką przeprowadzającą badania.

Na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie ma również wpływu podniesiona w skardze kwestia zainicjowania przez skarżącego procedury ułaskawieniowej przed Prezydentem RP. Podkreślić należy, że decyzje Starosty [...] z [...] r. o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie i psychologiczne wydane zostały w oparciu wyrok Sądu Rejonowego w B. [...] Wydział Karny z [...] r. sygn. akt [...] orzekający o uznaniu E.J. za winnego kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości. Powyższy wyrok sądu powszechnego jest prawomocny i funkcjonuje w obrocie prawnym. Jako dokument urzędowy stosownie do art. 76 § 1 k.p.a. wiązał zatem organ administracji orzekający w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie i psychologiczne z powodu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości. W niniejszej sprawie przesłanką wydania zaskarżonej decyzji nie był jednak fakt istnienia w obrocie prawnym powyższego wyroku, lecz jedynie okoliczność niepoddania się badaniom oraz nieprzedłożenia stosownego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego w wymaganym terminie. Ponadto badanie rozstrzygnięcie zawartego w wyroku sądu karnego oraz okoliczności, które doprowadziły do wydania takiego rozstrzygnięcia nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Tym samym bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące wszczęcia procedury ułaskawieniowej, która nie została zakończona, oraz rażącego naruszenia prawa treścią wyroków sądów karnych wydanych w sprawie skarżącego.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. wskazać należy, że naruszenie to może odnieść skutek w postaci uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia tylko wówczas, gdy strona postępowania wykaże, że zarzucane uchybienie prawa uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych i miało wpływ na wynik sprawy (por. wyroki: NSA z 13 grudnia 2021 r. sygn. akt II GSK 636/21, z 27 października 2021 r. sygn. akt III OSK 4262/21; WSA: w Kielcach z 8 maja 2014 r. sygn. akt: II SA/Ke 255/14, w Olsztynie z 19 grudnia 2013 r. w sygn. akt: II SA/Ol 1045/13; dostępne w CBOSA). Na stronie stawiającej zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. spoczywa zatem ciężar nie tylko wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy, ale także wskazania jakie konkretnie czynności procesowe istotne z punktu widzenia prowadzonego postępowania strona zamierzała jeszcze przeprowadzić, a naruszenie przez organ art. 10 k.p.a. uniemożliwiło jej przeprowadzenie tych czynności. Skarżący nie wskazał na istnienie związku przyczynowego pomiędzy podniesionym naruszeniem art. 10 k.p.a. a treścią wydanej decyzji, jak i nie powoływał się na potrzebę przeprowadzenia dalszych czynności w sprawie. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że w treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania skierowanego do strony zawarto pouczenie o możliwości wypowiedzenia się do co zebranych w sprawie dowodów oraz zgłoszenia ewentualnych żądań. Z tego względu zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie.

Niezasadne są również zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zdaniem sądu orzekającego w niniejszej sprawie postępowanie poprzedzające wydanie kontrolowanej decyzji i decyzji organu I instancji przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Przed wydaniem rozstrzygnięcia organy wyczerpująco zebrały, a następnie rozpatrzyły całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a następnie do tak ustalonego stanu faktycznego zastosowały prawidłowe normy prawa materialnego celem podjęcia rozstrzygnięcia. Postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący miał obowiązek poddania się badaniu lekarskiemu i psychologicznemu oraz przedstawienia stosownych orzeczeń o istnieniu lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdem. Z uwagi zaś na niewywiązanie się skarżącego z powyższych obowiązków organ zobligowany był do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Tym samym w niniejszej sprawie wydano rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom prawa, które zostało uzasadnione w sposób odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy nie naruszył także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy odpowiadającą prawu decyzję organu I instancji.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 2 pkt 1 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 18). is