Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2325/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 8a
journal: Dz.U. 1994 nr 53 poz 214
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2021 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz E. S. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżący wnioskiem z [...] listopada 2017 r. zwrócił się do organu o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Wskazał, że służbę rozpoczął pracą w Milicji Obywatelskiej w 1977 r. w KWMO w [...], na stanowisku kontrolera Wydziału [...]. Podniósł, że doświadczenia tej służby były dla niego bardzo trudne. Wielokrotnie miał do czynienia ze śmiertelnymi wypadkami drogowymi, również z udziałem dzieci. Bardzo często w takich sytuacjach starał się ratować życie poszkodowanych, niejednokrotnie z sukcesem. Podał, że w tym czasie, w toku kontroli drogowych był świadkiem przewożenia przez obywateli materiałów opozycyjnych, ulotek, sprzętu poligraficznego itp., nigdy jednak nie konfiskował tego typu materiałów, nie informował o tych zdarzeniach swoich przełożonych, nie pisał notatek służbowych, czym w sposób oczywisty narażał się na odpowiedzialność dyscyplinarną czy nawet karną. Praca w Wydziale [...] narażała go na bardzo duży stres, który wywarł negatywny wpływ na jego zdrowie. Z uwagi na powyższe oraz pozytywną opinię w miejscowym środowisku zaproponowano mu pracę w Wydziale [...] w Sekcji Skarg KWMO w [...] na stanowisku [...]. Praca ta polegała w głównej mierze na wyjaśnianiu i rozpatrywaniu skarg obywateli na postępowanie funkcjonariuszy MO i SB. Dzięki jego działaniom, wielu funkcjonariuszy poniosło negatywne konsekwencje swoich czynów czy to przez nałożenie na nich kar dyscyplinarnych czy nawet byli sądzeni za czyny karalne. Następnie skierowano go do szkoły oficerskiej w [...], ale z uwagi na brak miejsc został przyjęty do WSO w [...]. Po rozpoczęciu studiów, został przeniesiony do wykonywania czynności służbowych w [...] Wydziale SB przy KWMO w [...] z przydziałem stanowiska – [...]. Do jego zadań należało pisanie informacji o nastrojach społecznych do Departamentu [...] MSW. Treść tych informacji pochodziła z notatek oficerów operacyjnych, które segregował i jeśli ich treść zagrażała komukolwiek – niszczył je. W 1989 r. odszedł ze Służby Bezpieczeństwa i za zgodą szefa RUSW w [...] rozpoczął pracę w Sekcji [...], na najniższym szczeblu.

W ocenie skarżącego, biorąc pod uwagę przebieg jego służby, nie sposób przyjąć, że wykonywane przez niego czynności we wskazanym powyżej okresie, choćby w minimalnym stopniu przyczyniało się do rozbudowy, czy w ogóle działalności aparatu represji PRL. Przez swoje czynności, w istocie pomagał osobom, które były wówczas w opozycji. W trakcie służby nikogo nie represjonował, nie krzywdził, nie inwigilował środowisk opozycji demokratycznej, nie wykonywał czynności operacyjno-technicznych polegających na zakładaniu wszelkiego rodzaju podsłuchów, podglądów, robieniu dokumentacji fotograficznej, tajnych przeszukań, prowadzeniu obserwacji czy kontroli korespondencji. Wypełniał swoje obowiązki zgodnie z obowiązującym wówczas prawem, etyką zawodową i zasadami moralnymi, nie mając kontaktu z zadaniami wykonywanymi przez szeroko pojętą Służbę Bezpieczeństwa. Stwierdził, że nigdy nie był karany sądownie, dyscyplinarnie i nie wykorzystywał zajmowanego stanowiska do celów prywatnych.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] października 2018 r., nr [...] odmówił wyłączenia stosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

W uzasadnieniu wskazał, że całkowity okres służby skarżącego wynosił 21 lat, 1 miesiąc i 15 dni, z czego okres służby na rzecz totalitarnego państwa 5 lat i 4 miesiące.

Organ podniósł, że na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej - minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Zdaniem organu powyższe przesłanki muszą być spełnione łącznie.

Następnie organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie można mówić o krótkotrwałej służbie pełnionej na rzecz totalitarnego państwa. W jego ocenie ponad 5-letni czas realizacji obowiązków służbowych nie ma charakteru tymczasowego, doraźnego, czy epizodycznego. W opinii Komendanta Głównego Policji skarżący rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby, a dokumenty zgromadzone w sprawie, nie zawierają treści, które mogłyby podawać w wątpliwość rzetelność jego służby. Jednakże brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających, aby służba ta pełniona była z narażeniem zdrowia i życia.

W ocenie organu, skarżący nie legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Zarówno jego postawa i osiągnięcia w służbie nie dowodzą, aby przedmiotowa sprawa stanowiła szczególnie uzasadniony przypadek, pozwalający na skorzystanie z uprawnień wynikających z ww. przepisu ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem skarżącego ogólnie obowiązującego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

Organ uznał, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po 12 września 1989 r., nawet z narażeniem zdrowia i życia, nie wystarczą do oceny, czy zastosowanie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej jest zasadne. Wskazał, że musi zajść "szczególnie uzasadniony przypadek", który zachodzi wówczas, gdy strona - poza spełnieniem dwóch wskazanych wyżej przesłanek formalnych, legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Podniósł, że uprawnienie z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami, bowiem tylko wówczas można uznać, że w sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek".

Skarżący na powyższą decyzję złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 53/19 oddalił skargę E. S.(dalej: "skarżący") na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie wyłączenia stosowania przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2018 r. poz. 132, ze zm.; dalej: "ustawa zaopatrzeniowa").

Na powyższy wyrok skarżący złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2514/19, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 53/19 i zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu NSA wskazał, że organ ponownie rozpoznając sprawę, przy ocenie zasadności wniosku skarżącego, uwzględni przedstawioną wykładnię art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej oraz ocenę spełnienia w realiach rozpoznawanej sprawy przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku. Ponadto organ zobowiązany jest zbadać, czy służba skarżącego była służbą charakteryzującą się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też nie miała takiego charakteru, tj. była np. działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych czynności i działań jakie podejmowane są w każdym organie, czy instytucji publicznej. W przypadku ustalenia przez organ, że działalność skarżącego w okresie państwa totalitarnego była działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, a tym samym wystąpiły w sprawie "szczególnie uzasadnione przypadki" obalające domniemanie służby charakteryzującej się zindywidualizowanym zaangażowaniem w działalność bezpośrednio właściwą dla państwa totalitarnego, wydanie decyzji o odmowie wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej w stosunku do tego funkcjonariusza powinno być wykluczone.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej odmówił wyłączenia stosowania wobec E. S. art. 15c, art. 22a, art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

Organ wskazał, że w sprawie ustalono, że całkowity okres służby skarżącego wynosi 21 lat, 1 miesiąc i 15 dni, z czego okres służby na rzecz totalitarnego państwa wynosi 5 lat i 4 miesiące, co stanowi około 25% ogółu służby. W ocenie organu, ponad pięcioletni okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno w ujęciu bezwzględnym – długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym – stosunku długości tego okresu do całego okresu służby nie może być uznany za krótkotrwały, bowiem nie ma charakteru tymczasowego, doraźnego ani epizodycznego.

Skarżący podjął służbę w dniu [...] grudnia 1977 r. na stanowisku milicjanta kontrolera Plutonu [...] KWMO w [...]. Z dniem [...] lipca 1982 r. został przeniesiony w obrębie ww. jednostki organizacyjnej do Sekcji [...] Wydziału [...], w której wykonywał swoje obowiązki służbowe do dnia [...] kwietnia 1985 r., kiedy to rozpoczął pracę w Wydziale [...] Służby Bezpieczeństwa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...].

Z informacji o przebiegu służby wynika, że skarżący po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązku w okresie pełnienia służby w Policji. W ocenie organu służba skarżącego nie charakteryzowała się szczególnymi osiągnięciami wyróżniającymi go na tle pozostałych funkcjonariuszy.

Minister wskazał, że kluczowe znaczenie w kontekście badania przez organ zaistnienia "szczególnie uzasadnionego przypadku", powinno stanowić ustalenie czy były funkcjonariusz angażował się w sposób bezpośrednio ukierunkowany na realizowanie charakterystycznych dla ustroju państwa totalitarnego jego zadań i funkcji.

Organ podał, że komórka organizacyjna, w której skarżący pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa (tj. Wydział [...] WUSW w [...]) była ogniwem terenowym, wykonującym zadania dla Departamentu [...] MSW, który zajmował się ochroną gospodarki, a przy czym również zwalczaniem działalności opozycyjnej na terenie zakładów pracy. Skarżący wykonywał pracę stricte o charakterze operacyjnym. Zdaniem organu prowadzenie szeroko zakrojonych praktyk mających na celu zwalczanie niewygodnej dla ówczesnej władzy opozycji, w tym w szczególności NSZZ "Solidarność", charakterystyczne są dla ustroju państwa totalitarnego. Stąd też zdaniem organu zbytecznym byłoby podejmowanie głębszego argumentowania, że z punktu widzenia demokratycznego państwa prawa czynności tego typu są nie do przyjęcia. Sam fakt stosowania przez komunistyczny reżim Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej ściśle określonych machinacji wymierzonych w legalnie funkcjonującą opozycję wzbudza już wyłącznie konotacje pejoratywne, pomijając już aspekt stosowanych przy tym metod, które - jak powszechnie wiadomo - niewątpliwie wiązały się z łamaniem praw człowieka.

Ponadto organ podał, że były funkcjonariusz nie tylko nawiązał ówcześnie stosunek prawny w ramach służby państwowej, poprzez realizowanie nałożonych na niego ściśle określonych czynności, lecz wykazywał on się również własną inicjatywą mającą na celu umacnianie ustroju totalitarnego, prezentując przy tym wzorową - z punktu widzenia ówczesnej władzy – postawę ideowo-polityczną. Wskazać przy tym należy na jego aktywność, która przejawiała się m.in. w przynależności do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

Wobec powyższego zdaniem organu, postawa skarżącego była zindywidualizowanym zaangażowaniem się w działalność typowo charakteryzującą ustrój państwa totalitarnego. Z kolei służby pełnionej na rzecz totalitarnego państwa

nie można w tym przypadku zakwalifikować jedynie jako służby, która pełniona była w czasie i miejscu wskazanej w ustawowej definicji, bowiem cechowała ją podejmowana konkretna działalność ukierunkowana na rzecz ww. ustroju.

E. S., reprezentowany przez pełnomocnika, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2020 r. nr [...], zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, art. 107 § 3 kpa, polegające na dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, przekroczenie granic uznania administracyjnego poprzez uznanie, że służba Pana E. S. przed dniem 31 lipca 1990 r. nie nosiła cech krótkotrwałości, natomiast służba od 1 sierpnia 1990 r. nie była pełniona z narażeniem zdrowia i życia i nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, które to okoliczności wymagane są do zastosowania przepisu art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, w sytuacji, gdy w ocenie skarżącego takie przesłanki zostały spełnione.

Mając na uwadze powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 powołanej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jak wynika z akt sprawy Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 14 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2514/19 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 53/19 i zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że organ administracyjny nie przeprowadził rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy oraz dokonał niewłaściwej wykładni art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do ustalenia, na obecnym etapie postępowania, czy organ wydając skarżoną decyzję, wykonał zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w wyroku z dnia 14 lipca 2020.

Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący zarówno na organie jak i na sądzie może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Związanie samego sądu administracyjnego oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej.

W w/w rozstrzygnięciu NSA zauważył, że "nie jest wystarczające dla stosowania restrykcyjnych unormowań ustawy zaopatrzeniowej (...) poprzestanie wyłączenia na ustaleniu "okresów służby na rzecz totalitarnego państwa", lecz konieczne staje się również dążenie do ustalenia pełnej treści pojęcia "służby na rzecz totalitarnego państwa", znajdującej oparcie w przepisach tej ustawy odczytywanych w zgodzie z konstytucyjnymi zasadami wyznaczającymi standardy demokratycznego państwa prawnego".

Nadto NSA zwrócił uwagę, że "brak spełnienia któregoś z kryteriów wskazanych w punktach 1 i 2 art. 8a ust. 1 ustawy nie wyłącza automatycznie możliwości spełnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionych przypadków", lecz wymaga zbadania, czy służba określonej osoby, mimo że nie była "krótkotrwałą służbą przed dniem 31 lipca 1990 r.", bądź nie charakteryzowała się "rzetelnym wykonywaniem zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.", w szczególności z narażeniem zdrowia i życia", była służbą charakteryzującą się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też nie miała takiego charakteru, tj. była np. działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych działań, czynności podejmowanych i wykonywanych w każdej służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, a tym samym nie ma – z punktu widzenia aksjologicznych podstaw demokratycznego państwa prawnego - żadnych konotacji negatywnych.".

Pomimo tak jasno i czytelnie sformułowanych wytycznych, organ nie wykonał ich w sposób poprawny. Stąd działanie Ministra nie tylko naruszało normę art. 153 P.p.s.a. ale także regulacje zawarte w K.p.a. a odnoszące się do postępowania dowodowego (art. 77 § 1 i 80 K.p.a.). Ponadto zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie spełnia kryteriów wymaganych przepisami art. 107 § 3 K.p.a. i w związku z powyższym musi być ponownie rozważona przez organ administracji.

Organ obowiązany był zbadać czy służba skarżącego była służbą charakteryzującą się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też nie miała takiego charakteru, tj. była np. działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych czynności i działań jakie podejmowane są w każdym organie, czy instytucji publicznej. W przypadku ustalenia przez organ, że działalność skarżącego w okresie państwa totalitarnego była działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, a tym samym wystąpiły w sprawie "szczególnie uzasadnione przypadki" obalające domniemanie służby charakteryzującej się zindywidualizowanym zaangażowaniem w działalność bezpośrednio właściwą dla państwa totalitarnego, wydanie decyzji o odmowie wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej w stosunku do tego funkcjonariusza powinno być wykluczone.

Dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenie zatem miała kwestia charakteru służby skarżącego pełnionej na rzecz totalitarnego Państwa. Wskazaną okoliczność niewątpliwie należało ocenić, czego organ nie uczynił, przez pryzmat szczególnie uzasadnionego przypadku.

W niniejszej sprawie organ ograniczył się do stwierdzenia, że komórka organizacyjna, w której skarżący pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, tj. Wydział [...] WUSW w [...], była ogniwem terenowym, wykonującym zadania dla Departamentu [...] MSW, który zajmował się ochroną gospodarki, a przy tym również zwalczaniem działalności opozycyjnej na terenie zakładów pracy. Do realizowanych przez niego w ww. wydziale obowiązków nie należały czynności biurowe, administracyjne, czy też kancelaryjne, lecz wykonywał on pracę stricte o charakterze operacyjnym. Nie wskazał jednakże na czym dokładnie zadania te polegały.

Niezależnie od stwierdzonych uchybień zwrócić należało organowi uwagę także na to, że w sposób prawnie nieuzasadniony zajmował się w niniejszej sprawie materią utożsamiania się wnioskodawcy z ustrojem totalitarnym, prezentowania postawy ideologiczno-politycznej i przynależnością do PZPR. Powyższa problematyka znajduje się bowiem poza zakresem przedmiotowym art.8a ustawy zaopatrzeniowej, który był podstawą orzekania przez organ. Sięganie więc przez Ministra do powyższych okoliczności jawiło się jako nieuprawniona nadinterpretacja prawa.

W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, bowiem organ nie uwzględnił argumentów zawartych w uzasadnieniu wyroku uchylającego poprzednie rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt.1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.). O kosztach orzeczono stosownie do dyspozycji art. 200 P.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ będzie zobligowany do zastosowania się do sposobu rozumienia prawa zaprezentowanego przez Sąd kasacyjny w wydanym w sprawie niniejszej wyroku. W szczególności Minister powinien więc dokonać wyczerpującej oceny służby skarżącego pod kątem szczególnie uzasadnionego przypadku w rozumieniu art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Wyrażając ocenę w tym zakresie, organ powinien przede wszystkim przywołać konkretne fakty dotyczące służby E. S. i skupić się na nich, a nie – jak wskazano to w uzasadnieniu skarżonej decyzji - na bliżej niesprecyzowanych "machinacjach stosowanych przez komunistyczny reżim Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej, wymierzonych w legalnie funkcjonującą opozycję". Istotą przedmiotowej sprawy nie jest bowiem ocena władz PRL (takiego uprawnienia nie daje Ministrowi ustawa zaopatrzeniowa), a ocena faktów dotyczących służby pełnionej przez skarżącego. Dopiero więc wnikliwa ocena przebiegu całej służby skarżącego w zestawieniu z czasem jej pełnienia powinna stanowić punkt wyjścia do rozważań, czy w sprawie mamy do czynienia ze szczególnie uzasadnionym przypadkiem pozwalającym pozytywnie załatwić wniosek strony.