Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 776/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono orzeczenie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 135n, art. 135h, art. 135j
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Protokolant st. asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2022 r. sprawy ze skargi W. S. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania winnym popełnienia zarzucanego czynu i wymierzenia kary nagany uchyla zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji R. z dnia [...], Nr [...].


UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia [...], Nr [....] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 360, ze zm.), utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w R. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uznania W. S. winnym zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany.

W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Postanowieniem z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w P. wszczął przeciwko W. S. postępowanie dyscyplinarne obwinionemu o to, że w dniu 1 lutego 2021 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że pełniąc służbę w godzinach 8:00 - 20:00 jako dyżurny Komendy Powiatowej Policji w P. wykonał czynność służbową w sposób nieprawidłowy, tj. nie zapewnił właściwego obiegu informacji o zaistniałym zdarzeniu w sprawie zaginięcia D. K.. Nie podał sporządzającemu zawiadomienie o zaginięciu osoby K. D. oraz pełniącemu dyżur A. A. informacji o treści otrzymanego zgłoszenia oraz zawartej w Rejestrze Interwencji Policji Systemu Wspomagania Dowodzenia głównej kwalifikacji zdarzenia - "próba samobójcza", co spowodowało przyjęcie niewłaściwego poziomu poszukiwania osoby, tj. przyjęcie poziomu III zamiast I, o którym mowa w § 2 pkt 3 Zarządzenia nr 48 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 czerwca 2018 r. w sprawie prowadzenia przez Policję poszukiwania osoby zaginionej oraz postępowania w przypadku ujawnienia osoby o nieustalonej tożsamości lub znalezienia nieznanych zwłok oraz szczątków ludzkich, czym popełnił przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 9 ust. 1 pkt 6 Zarządzenia Nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji (tekst jedn. Dz. Urz. KGP z 2013 r.. poz. 73, ze zm.).

Orzeczeniem z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w R. uznał W.S. winnym popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył karę dyscyplinarną nagany.

W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że W. S. został przyjęty do służby w Milicji Obywatelskiej w dniu 4 listopada 1985 r., gdzie rozpoczął służbę na stanowisku archiwalnym. Został zwolniony ze służby w dniu 31 października 1987 r. i ponownie przyjęty do służby w dniu 16 stycznia 1988 r. na stanowisko Milicjanta Plutonu Patrolowego. Pełnił służbę nieprzerwanie na różnych stanowiskach a od dnia 16 lipca 2008 r. na stanowisku dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w P.

Zdaniem organu zebrany materiał dowodowy w postaci zeznań świadków – A. A., Ł. T., R. K., K. D., J. B. A.W., K. M., P. N., W. W., Z.K., T. G. oraz oględzin zapisów zabezpieczonych na płycie DVD-R rozmów telefonicznych numeru 211 zarejestrowanych w dniu 1lutego 2021r. przez rejestrator Komendy Powiatowej Policji w P. wskazuje, że W. S. popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej (art. 132 ust. 1 ustawy o Policji), tj. nie zapewnił właściwego obiegu informacji o zdarzeniu zaginięcia D. K. Nie podał sporządzającemu zawiadomienie o zaginięciu osoby – K. D. oraz pełniącemu dyżur –A. A. informacji zawartych w treści otrzymanego zgłoszenia w postaci treści SMS-a, którego D.K. wysłał do T. K., jak również informacji zawartej w Rejestrze Interwencji Policji Systemu Wspomagania Dowodzenia głównej kwalifikacji zdarzenia - "próba samobójcza", co spowodowało przyjęcie niewłaściwego poziomu poszukiwania osoby, tj. poziomu III, zamiast I o którym mowa w § 2 pkt 3 Zarządzenia nr 48 KGP z dnia 28 czerwca 2018 r. w sprawie prowadzenia przez Policję poszukiwania osoby zaginionej oraz postępowania w przypadku ujawnienia osoby o nieustalonej tożsamości lub znalezienia nieznanych zwłok oraz szczątków ludzkich. Zeznania wskazanych świadków wskazują, że zarówno K.D., jak i A. A. nie dysponowali informacjami o treści pełnej wiadomości sms, jak również kwalifikacji zdarzenia w rejestrze Systemu Wspomagania Dowodzenia jako interwencja/próba samobójcza. Poprzez nie zapewnienie właściwego obiegu informacji został naruszony przez W. S. § 9 ust. 1 pkt 6 Zarządzenia Nr 1173 KGP z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji.

Okoliczności popełnienia przewinienia zostały szczegółowo opisane w przebiegu postępowania. W zakresie skutków, zarzucane przewinienie nie doprowadziło do negatywnych skutków, lecz doprowadzić do takich skutków mogło. W chwili przyjęcia zgłoszenia o godz. 16.41 jakiekolwiek podjęte działania przez Policję nie umożliwiły by zapobieżeniu czynowi samobójczemu przez D. K., ponieważ o godz. 16.25 patrol z Komendy Powiatowej Policji w K. otrzymał zgłoszenie o palącym się już samochodzie. W zakresie określenia stopnia naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków organ stwierdził, że stopień ten był znaczący dlatego, że skutkiem było przyjęcie niewłaściwego poziomu poszukiwań osoby, która deklarowała zamiar pozbawienia siebie życia, co uwzględniono w opisie przebiegu postępowania.

Za oceną pobudek działania obwinionego przemawia stwierdzenie, które zawarł w pierwszej rozmowie z A. A., aby pojechał zorientować się w okolicznościach przyjęcia zawiadomienia o zaginięciu, żeby cyt. "niepotrzebnie nie wystrzeliła jedynka", chociaż według obwinionego jak określił takie przesłanki są. Co za tym idzie należy stwierdzić, że brak przekazania stosownych pełnych informacji osobom realizującym czynności, miał na celu nie przyjęcie zbyt wysokiego poziomu poszukiwań. Wskazuje to również na winę umyślną obwinionego, który nie przekazując stosownych informacji osobom właściwym do ich otrzymania, godził się na to, że może zostać przyjęty niewłaściwy, niższy poziom poszukiwań.

Przyjęty niewłaściwy III poziom poszukiwań mógł spowodować nie podjęcie czynności adekwatnych do zagrożenia, a tym samym uniemożliwić podjęcie skutecznych działań zmierzających do tego, aby osoba deklarująca możliwość popełnienia samobójstwa nie zrealizowała takiego czynu. Konsekwencje zarówno dla osoby poszukiwanej, dla rodziny poszukiwanego, jak i dla Policji mogły być bardzo poważne. Mogło to również bardzo negatywnie wpłynąć na służbę, na wizerunek Policji z uwagi na możliwość nie podjęcia właściwych działań dla ratowania życia i zdrowia, adekwatnych do zagrożenia i utratę zaufania do Policji. Najważniejszym rodzajem naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków służbowych było nie zapewnienie, nie zadbanie o właściwy obieg informacji, jak również nie sprawowanie właściwego nadzoru nad przebiegiem czynności prawidłowego określenia poziomu poszukiwań.

Od powyższego orzeczenia W. S. złożył odwołanie, w którym podkreślił, że po otrzymaniu w dniu 1 lutego 2021 r. o godz. 16.41 zgłoszenia elektronicznego z Wojewódzkiego Centrum Powiadamiania Ratunkowego dotyczącego D. K. z kwalifikacją "SWD/interwencja /próba samobójcza" zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 Zarządzenia Nr 1173 Komendanta Głównego Policji oraz § 9 ust. 1 pkt 6 Zarządzenia Nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji, niezwłocznie nadał zdarzeniu miernik "PILNE i zapewnił natychmiastowy, właściwy obieg informacji o zdarzeniu. Podał, że wykonał czynność, o której mowa w § 9 ust. 1 pkt 6 Zarządzenia KGP Nr 1173, tj. niezwłoczne wydał drogą radiową polecenia funkcjonariuszom KP D. zlecając obsługę zgłoszenia w trybie pilnym, co potwierdził przydzielając ich do tego zgłoszenia poprzez urządzanie mobilne [...] przekazując tym samym równocześnie pełną treść i kwalifikacje zgłoszenia. Poza tym po uzyskaniu informacji zwrotnej od obsługującego zgłoszenia patrolu natychmiast poinformował o zdarzeniu i zlecił drogą radiową zadania innym patrolom i funkcjonariuszom pełniącym służbę na terenie powiatu oraz za pomocą komunikatora elektronicznego DNI jednostkom na terenie województwa, a później elektronicznie za pomocą komunikatora SWD jednostkom na terenie kraju. Wskazał, że poprzez zapewnienie właściwego obiegu informacji doprowadził do natychmiastowej reakcji Policji na zgłoszenie zdarzenia z klasyfikacją "SWD/interwencja/próba samobójcza" O godz. 16.43 patrol rozpoczął swoje działania, a po dziewięciu minutach od przyjęcia zgłoszenia przydzielony do obsługi zgłoszenia patrol meldował o rozpoczęciu interwencji w miejscu skierowania. Po przyjęciu o godz. 18.20 zawiadomienia o zaginięciu D. K. o godz. 18.55 zostało ustalone prawdopodobne (a jak się później okazało rzeczywiste) położenie ciała D. K.

Ponadto, jak podkreślił skarżący realizując polecenia Komendanta Powiatowego Policji w P. przekazywał informacje o zgłoszeniu pełniącemu dyżur A. A.(któremu zlecił również wykonanie określonych czynności) oraz za jego pośrednictwem Komendantowi KPP P. i jak się okazało również jego Zastępcy. Wszystkie wskazane okoliczności znajdują odzwierciedlenie w zebranym obszernie materiale dowodowych, tj. aktach czynności wyjaśniających, protokołach przesłuchania świadków: A. A., Ł. T.R. K., K. D., J. B., A. W., K. M., P. N. i W. W., protokołach z konfrontacji oraz w protokole oględzin zapisów na płycie DVD z rozmów telefonicznych numeru 211 zarejestrowanych w dniu 1 lutego 2021 r. przez rejestrator Komendy Powiatowej Policji w P.

Skarżący podkreślił, że w toku postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego udowodnił, że jako dyżurny pełniąc jednoosobowo służbę w dniu 1 lutego 2021 r. jako doświadczony funkcjonariusz jeszcze przed przyjęciem protokołu zawiadomienia o zaginięciu osoby postępował zgodnie z zasadami określonymi w Zarządzeniu KGP nr 48 z dnia 28 czerwca 2018 r.

Reasumując skarżący wskazał, na brak rzetelnej oceny dokonanej przez rzeczników dyscyplinarnych, przełożonego dyscyplinarnego oraz Komendanta Powiatowego Policji w R. opartej na ustaleniach faktycznych.

Wskazanym na wstępie orzeczeniem z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

Stosownie do treści § 9 ust. 1 pkt 6 Zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji, realizacja zadania dyżurnego określonego w § 5 ust. 1 pkt 1 (zapewnienie natychmiastowej reakcji Policji na zgłoszone zdarzenie) następuje poprzez m.in. zapewnienie właściwego obiegu informacji o zaistniałym zdarzeniu.

Komendant Wojewódzki Policji zgodził się ze skarżącym, że po otrzymaniu zgłoszenia z Wojewódzkiego Centrum Powiadamiania Ratunkowego niezwłocznie podjął działania zmierzające do weryfikacji zgłoszenia, jak również zbierania danych kierunkujących dalsze czynności. Potwierdza to zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy. W tym zakresie również organ odwoławczy nie stwierdził uchybień. Jednakże wbrew twierdzeniom skarżącego nie zapewnił właściwego obiegu informacji związanych ze zdarzeniem i te właśnie nieprawidłowości objęte są przedstawionym skarżącemu zarzutem.

Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że w dniu 1 lutego 2021 r. o godzinie 16.41 pełniący jednoosobowo, służbę jako dyżurny Powiatowego Stanowiska Kierowania Komendy Powiatowej Policji w P. – W. S. za pośrednictwem Wojewódzkiego Centrum Powiadamiania Ratunkowego otrzymał zgłoszenie zakwalifikowane jako próba samobójcza, o następującej treści: "mąż zgłaszającej jest w Niemczech w pracy, miał dzisiaj do niego dojechać do pracy chłopak z Polski, nazywa się D. K. lat 26, koło południa napisał sms-a do męża, że "życie go męczy i trzeba je zakończyć", od tej pory nie ma z nim kontaktu, telefon jest wyłączony, pan D. K. mieszka pod wskazanym adresem z rodzicami, mąż zgłaszającej próbował dodzwonić się do brata pana D., ale bez skutku, zgłaszająca nie zna numeru telefonu pana D., mąż zgłaszającej nazywa się T. K., ma numer 447..., dane zgłaszającej są w formatce poniżej".

O godzinie 16:43 skarżący skierował do miejsca zamieszkania D. K. patrol Ogniwa Prewencji Komisariatu Policji w D. w składzie st. sierż. P. N. oraz sierż. Ł. T., który o godzinie 16:50 rozpoczął interwencję pod wskazanym adresem. Funkcjonariusze nie pamiętają, czy polecenie otrzymali drogą radiową czy telefoniczną. Obaj świadkowie potwierdzają jednak fakt otrzymania polecenia od obwinionego. Zdarzenie miało dotyczyć zaginięcia osoby, P.N. nie wykluczył, że obwiniony przekazał całą treść otrzymanego zgłoszenia. Ponadto patrol miał całość zgłoszenia na urządzeniu mobilnym.

Kolejny kontakt z obwinionym P. N. nawiązał o godzinie 17.25, uszczegółowił przekazane informacje m. in. o rozstaniu się przez D. K. ze swoją dziewczyną dzień wcześniej, oraz poinformował obwinionego o możliwości przyjęcia zawiadomienia o zaginięciu osoby poziomu drugiego. Wówczas obwiniony przekazał drogą radiową podległym patrolom dane osoby zaginionej oraz dane samochodu. Za pośrednictwem komunikatora DNI informacje przekazał również jednostkom ościennym.

Podczas interwencji funkcjonariusze patrolu polecili rodzicom D. K. udać się do Komisariatu Policji w D. celem złożenia zawiadomienia o zaginięciu osoby. Na podstawie zeznań świadków (tj. funkcjonariuszy patrolu, Z. K. - matki zaginionego, K. D.) stwierdzono, że w trakcie rozmowy z rodzicami zaginionego, funkcjonariusze nie przedstawili całej treści sms-a. Funkcjonariusze usiłowali ustalić, co może znaczyć wyrażenie "(...) trzeba z tym skończyć..." - potwierdzają to zeznania matki zaginionego, jak i przyjmującego zgłoszenie o zaginięciu – K.D..

Po uzyskaniu powyższych informacji, o godz. 17.35 W. S. telefonicznie skontaktował się z pełniącym dyżur A. A. - Naczelnikiem Wydziału Kryminalnego KPP w P.. W trakcie rozmowy obwiniony poinformował Naczelnika, że K. D. będzie przyjmował zawiadomienie o zaginięciu osoby. Na pytanie, jakiego poziomu, obwiniony odpowiedział "...Ja myślę, że na jedynkę... Bo moim zdaniem to takie przesłanki są" (k. 32), tzn. poszukiwania poziomu pierwszego. A. A. potwierdził, że pojedzie do KP w D..

Do KP w D. A.A. udał się wraz z pełniącym dyżur w grupie zdarzeniowej R. K. Przed wyjazdem Naczelnik wszedł do dyżurki KPP w P.. Świadek A. A. stanowczo zaprzeczył, aby w trakcie tej wizyty W. S. przekazywał jakiekolwiek dodatkowe informacje dotyczące zgłoszenia, w szczególności treść sms-a wysłanego przez D.K. Według świadka w dyżurce był obecny R.K. który wypisywał pobranie pojazdu służbowego.

Przesłuchany w charakterze świadka R. K. zeznał, że nie przypomina sobie, czy A.A. wchodził na dyżurkę, podczas gdy świadek wypisywał pobranie pojazdu służbowego. Będąc na dyżurce nie słyszał, aby obwiniony przekazywał treść zgłoszenia lub sms-a wysłanego przez D. K. Nie widział, czy obwiniony pokazywał Naczelnikowi ekran ze zgłoszeniem. Według świadka na dyżurce był tylko on W. S.. Ponadto według świadka prośba wyjazdu wraz z A. A. nie była niczym wyjątkowym, nie była podyktowana żadną chęcią wsparcia policjantów z KP w D., czy przy przyjmowaniu zgłoszenia, czy w poszukiwaniach z uwagi na wagę zdarzenia. W trakcie jazdy do KP w D. świadkowie nie rozmawiali na temat zgłoszenia. Po przyjeździe do komisariatu zastali K. D. w trakcie czynności przyjmowania zawiadomienia o zaginięciu osoby D. K. od rodziców poszukiwanego, a A. A. włączył się do rozmowy. Po przeanalizowaniu posiadanych informacji stwierdził, że należy wdrożyć procedury poszukiwawcze na poziomie trzecim. W toku prowadzonych rozmów nikt nie wspominał o treści sms-a przesłanego przez D. K. Świadek polecił policjantom KP w D. prowadzić dalsze czynności poszukiwawcze, w szczególności ustalić kontakty poszukiwanego, miejsc w których bywał i dokonanie ich sprawdzeń. A. A. wraz z R. K. wrócili do KPP w P., gdzie Naczelnik poinformował obwinionego, że według niego wystarczającym poziomem poszukiwań na tym etapie, będą poszukiwania trzeciego poziomu.

W trakcie rozmowy telefonicznej o godz. 18.49 pomiędzy W. S. a A. A. uzgodniono, że Naczelnik poinformuje A. W.- Zastępcę Komendanta Powiatowego Policji w P. o przyjęciu zgłoszenia zaginięcia osoby z trzecim poziomem poszukiwań (k. 113 - 115).

Wcześniej o godz. 18.15 rozmowę telefoniczną z obwinionym przeprowadził K.D., w trakcie której poinformował dyżurnego o przyjmowaniu zgłoszenia zaginięcia osoby poziomu drugiego (k. 31 - 34). Kolejna rozmowa miała miejsce o godz. 18.30, podczas której przyjmujący zgłoszenie zaginięcia oznajmił, że poszukiwania będą odbywały się na poziomie trzecim.

O godzinie 18.55 z obwinionym telefonicznie skontaktował się dyżurny Komendy Powiatowej Policji w K. (woj. śląskie) i poinformował o odnalezieniu spalonego samochodu, którym poruszał się zaginiony wraz ze zwęglonymi zwłokami ludzkimi we wnętrzu pojazdu. Informację obwiniony przekazał A. A. w toku rozmowy telefonicznej o godz. 18.56, który wraz z R. K. udał się na miejsce zdarzenia.

Na miejscu znalezienia spalonego samochodu poszukiwanego A. A. zapoznał się z pełną treścią zgłoszenia z Wojewódzkiego Centrum Powiadamiania Ratunkowego podczas przekazywania jej przez policjantów patrolu KP w D. prokuratorowi prowadzącemu czynności. O odczytaniu pełnej treści zgłoszenia zeznał Ł. T. Funkcjonariusze patrolu widzieli na miejscu wykonywania czynności A.A..

Przejmujący o godz. 19.30 służbę dyżurnego od obwinionego – J. B. zeznał, że poinformowany o zdarzeniach na podległym terenie miał wątpliwości co do prawidłowości przyjętego poziomu poszukiwań. W jego obecności obwiniony przeprowadził rozmowę telefoniczną z Komendantem Powiatowym i po jej zakończeniu poinformował go, że Komendant był na bieżąco informowany o czynnościach związanych z zaginięciem przez A.A. oraz że potwierdził utrzymanie trzeciego poziomu poszukiwań.

Po zakończeniu służby przez obwinionego, do KPP w P. stawił się K. D. z materiałami dotyczącymi zaginięcia osoby D. K., z którymi w obecności nowego dyżurnego zapoznał A. A. Po zapoznaniu się z ze zgromadzonym materiałem potwierdził utrzymanie poziomu trzeciego poszukiwań.

Mając na uwadze powyższe rozważania Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że przełożony dyscyplinarny prawidłowo wskazał istotę przewinienia dyscyplinarnego polegającą na nieprzekazaniu przez obwinionego pełnej treści znajdującego się w zgłoszeniu Wojewódzkiego Centrum Powiadamiania Ratunkowego sms-a od poszukiwanego D. K. wszystkim zaangażowanym w czynności związane ze zdarzeniem funkcjonariuszom.

Nie ulega wątpliwości, że obwiniony prawidłowo, jak się później okazało przypuszczał, że należy wdrożyć poszukiwania pierwszej kategorii, na co wskazuje informacja przekazana w trakcie rozmowy telefonicznej z A. A. lecz z nieustalonych przyczyn odstąpił od tego. W ocenie wyższego przełożonego dyscyplinarnego sama tylko treść zgłoszenia uprawniała już wdrożenie czynności poszukiwawczych, co najmniej na drugim poziomie.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że W. S. błędnie założył, że pełna treść zgłoszenia, którą posiadał skierowany na miejsce patrol z KP w D. na urządzeniu mobilnym dotrze do przyjmującego później zgłoszenie zaginięcia K.D.. Przypuszczał także, że K. D. prowadzi będąc w KP w D. nasłuch korespondencji radiowej. K. D. zaprzeczył, aby prowadził nasłuch radiowy, jak również nie był do tego zobowiązany, a funkcjonariusze patrolu nie przekazali mu informacji.

Prawidłowo, zdaniem organu odwoławczego wskazał organ I instancji, że wprawdzie to przyjmujący zgłoszenie o zaginięciu nadaje poziom poszukiwań, ale przepisy Zarządzenia nr 48 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 czerwca 2018 r. w sprawie prowadzenia przez Policję poszukiwania osoby zaginionej oraz postępowania w przypadku ujawnienia osoby o nieustalonej tożsamości lub znalezienia nieznanych zwłok oraz szczątków ludzkich, wymagają zatwierdzenia poziomu poszukiwań przez kierownika jednostki, a w przypadku jego braku dyżurnego jednostki (§ 8 Zarządzenia nr 48). Taka konstrukcja przepisu nadaje uprawnienia kontrolne, w omawianym zakresie, tylko tym dwóm funkcjonariuszom.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego należy W. S. przypisać winę umyślną w rozumieniu art. 132a pkt 1 ustawy o Policji, tj. przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi, w zamiarze ewentualnym. Przemawia za tym świadomość obwinionego, co do ewentualnego wdrożenia czynności poszukiwawczych poziomu pierwszego, o czym sam mówił w rozmowie telefonicznej z A. A., a powody odstąpienia, jak wskazano powyżej są niejasne. Brak przekazania wszystkich posiadanych przez obwinionego informacji bezpośrednio wpłynął na przyjęcie niewłaściwego poziomu poszukiwań. Organ I instancji szeroko uzasadnił powody wymierzenia obwinionemu kary dyscyplinarnej nagany. Obiektywnie i szczegółowo rozpatrzył materiał dowodowy, uwzględniając wszystkie elementy zasady wymiaru kary wskazane w art. 134h ustawy o Policji.

Okoliczności popełnienia przewinienia zostały wyjaśnione w prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, a skutkiem nieprawidłowego działania obwinionego było przyjęcie błędnego poziomu poszukiwań. Podkreślić należy na brak negatywnych następstw dla służby, gdyż jak wynika z materiału dowodowego już w momencie otrzymania zgłoszenia o godz. 16.41, samochód poszukiwanego palił się na terenie sąsiedniego powiatu k. (woj. śląskie), a w jego wnętrzu znajdowały się zwłoki ludzkie, które z dużą dozą prawdopodobieństwa, graniczącą z pewnością należą do poszukiwanego D. K.

Zdaniem organu odwoławczego nie ulega zatem wątpliwości, że zapewnienie właściwego obiegu informacji w związku z przyjęciem zgłoszenia zdarzenia stanowi jeden z podstawowych obowiązków dyżurnego jednostki, co w konsekwencji prowadzi do uznania, że skarżący naruszył w sposób znaczny ciążące na nim obowiązki.

Orzeczona kara znajduje oparcie w materiale dowodowym i jest adekwatna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego. Kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. Winna ona osiągnąć zakładany efekt sankcji, prewencyjny i wychowawczy, zapobiegający powrotowi obwinionego na drogę sprzeczną z dyscypliną służbową.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Łodzi skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

1) § 9 ust. 1 pkt 6 Zarządzenia KGP Nr 1173 z dnia 10 listopada 2004 r . w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji przez błędną wykładnię treści i znaczenia;

2) § 9 ust. 1 pkt 6 Zarządzenia KGP Nr 1173 z dnia 10 listopada 2004 r. przez niewłaściwe zastosowanie, tzn. norma prawna została właściwie odkodowana (treść przepisu została ustalona prawidłowo), ale nie pasuje do rozstrzyganego stanu faktycznego (błąd subsumpcji).

naruszenie przepisów postępowania, tj. :

1) art. 7 k.p.a. poprzez nie podjęcie z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela;

2) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego;

3) art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego;

4) art. 35 § 1 k.p.a. poprzez niewykonanie czynności w sprawnie bez zbędnej zwłoki;

5) art 8 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do jego uczestników i władzy publicznej kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania;

6) art 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji z uwagi na nie wykonanie przez przełożonych dyscyplinarnych i rzeczników dyscyplinarnych obowiązku badania i uwzględnienia okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i niekorzyść obwinionego i nie zastosowania przy badaniu materiałów zebranych w postępowaniu zasady, że nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego.

Wniósł o uchylnie w całości orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzającej go orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w R. z dnia [...]

W uzasadnieniu skargi podtrzymując argumentację przedstawioną w odwołaniu skarżący podkreślił, że zgodnie z art. 134ha ustawy o Policji, podstawę wszelkich rozstrzygnięć w postępowaniach dyscyplinarnych stanowią ustalenia faktyczne a rzecznik dyscyplinarny i przełożony dyscyplinarny winni kształtować swoje przekonania odzwierciedlone w wydanym orzeczeniu na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów ocenianych swobodnie ale z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Zdaniem skarżącego takiej rzetelnej, oceny opartej na ustaleniach faktycznych zabrakło w działaniach rzeczników dyscyplinarnych, przełożonego dyscyplinarnego Komendanta Powiatowego Policji w R. oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. Podczas prowadzonego postępowania wyjaśniającego, (pomimo celowych działań rzecznika dyscyplinarnego Komendanta Powiatowego Policji w P. które doprowadziły do utraty ważnego dowodu w sprawie co zostało zbagatelizowane i nie podjęto żadnych czynności zmierzających do potwierdzenia wersji przebiegu spotkań z A. A. na terenie dyżurki w dniu 1 lutego 2021 r. w związku ze zgłoszeniem zdarzenia dotyczącego D. K.) i dyscyplinarnego, zdaniem skarżącego zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że podczas pełnienia w dniu 1 lutego 2021 r. jednoosobowo służby dyżurnego na stanowisku Kierowania Komendy Powiatowej Policji w P. w związku ze zgłoszeniem zdarzenia dotyczącego D. K. wykonał prawidłowo wszystkie zadania należące do jego kompetencji. Zapewnił między innymi natychmiastową reakcję Policji na zgłoszone zdarzenie zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 Zarządzenia KGP nr 1173 z dnia 10 listopada 2004 r . w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji i wykonał w całości wytyczne wynikające z § 9 ust. 1 cyt. zarządzenia.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie wskazując, że całkowicie chybione są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ Rozdział 10 ustawy o Policji zawiera kompleksową regulację dotyczącą odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy Policji, co oznacza, że przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw dyscyplinarnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019r. poz. 125 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r. poz.2325 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji naruszyły przepisy postępowania i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. utrzymujące w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji o wymierzeniu W.S. kary nagany za popełnione przewinienie dyscyplinarne.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2020r. poz.360 ze zm.),dalej u.o.P., przepisy zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 1173 z dnia 10 listopada 2004r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji (Dz.Urz. KGP z 2013r. poz.73) oraz przepisy zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 48 z dnia 28 czerwca 2018r. w sprawie prowadzenia przez Policję poszukiwania osoby zaginionej oraz postępowania w przypadku ujawnienia osoby o nieustalonej tożsamości lub znalezienia nieznanych zwłok oraz szczątków ludzkich (Dz.Urz KGP z 2018r. poz.77).

Zgodnie z treścią art.132 ust.1 i 2 u.o.P. policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

W myśl art.132 ust.3 pkt 3 wymienionej ustawy naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy;

Zgodnie z treścią art.134 pkt 2 wymienionej ustawy karami dyscyplinarnymi są:

1) upomnienie;

2) nagana;

3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;

4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;

5) obniżenie stopnia;

6) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby;

7) wydalenie ze służby.

W myśl 134a wymienionej ustawy kara upomnienia i kara nagany oznaczają wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania.

Zgodnie z treścią art.134h ust.1 u.o.P. obwinionemu wymierza się karę dyscyplinarną współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego oraz stopnia zawinienia.

W myśl art.135j u.o.P. przełożony dyscyplinarny może odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej.

Zgodnie z treścią § 5 ust.1 zarządzenia nr1173 do zadań dyżurnego jednostki Policji należy:

1) zapewnienie natychmiastowej reakcji Policji na zgłoszone zdarzenie;

2) realizowanie poleceń dyżurnego jednostki Policji wyższego stopnia;

3) współdziałanie z dyżurnymi jednostek Policji;

4) kierowanie pracą obsady SK.

W myśl § 9 ust.1 pkt 6 i 7 wymienionego zarządzenia realizacja zadania określonego w § 5 ust. 1 pkt 1 następuje poprzez:

6) zapewnienie właściwego obiegu informacji o zaistniałym zdarzeniu;

7) kierowanie siłami policyjnymi do czasu wyznaczenia policjanta odpowiedzialnego za prawidłową realizację zadań w związku z zaistniałym zdarzeniem.

Zgodnie z treścią § 2 ust.1 pkt 3 zarządzenia nr 48 poziom poszukiwań oznacza stopień określający niezwłoczność i zakres podjęcia czynności poszukiwawczych w zależności od stwierdzonego ryzyka wystąpienia zagrożenia dla życia, zdrowia lub wolności osoby zaginionej, oznaczony jako:

a) poziom I - dotyczący osoby, której zaginięcie związane jest z realnym, bezpośrednim występowaniem zagrożenia dla jej życia, zdrowia lub wolności, dla którego ratowania wymagane jest bezpośrednie i natychmiastowe podjęcie czynności poszukiwawczych z zaangażowaniem znacznych sił i środków ze strony Policji, na przykład dotyczące osoby:

– małoletniej w wieku do 10 lat,

– małoletniej w wieku od 11 do 13 lat, zaginionej po raz pierwszy,

– niezdolnej do samodzielnej egzystencji,

– wymagającej stałego przyjmowania leków, których brak przyjęcia w odpowiednim czasie stanowi zagrożenie jej życia,

– zaginionej w związku z realnym podejrzeniem popełnienia na jej szkodę przestępstwa przeciwko życiu lub wolności,

– której zachowanie w realny sposób wskazywało na bezpośredni zamiar popełnienia samobójstwa, a natychmiastowe podjęcie czynności poszukiwawczych oraz zaangażowanie znacznych sił i środków z dużym prawdopodobieństwem przyczyni się do zapobieżenia zamachu samobójczego,

– zaginionej w warunkach atmosferycznych zagrażających jej życiu w przypadku niezwłocznego nieodnalezienia;

b) poziom II - dotyczący osoby, której zaginięcie związane jest z uzasadnionym podejrzeniem wystąpienia ryzyka zagrożenia dla jej życia, zdrowia lub wolności, na przykład dotyczące osoby:

- deklarującej po raz kolejny zamiar popełnienia samobójstwa, albo której deklaracja zamiaru popełnienia samobójstwa nie stanowiła realnych przesłanek jej spełnienia,

- małoletniej w wieku od 14 do 18 lat zaginionej po raz pierwszy,

- zdolnej do samodzielnej egzystencji, ale wymagającej opieki i stałego przyjmowania leków, których nie przyjęcie może spowodować zagrożenie jej zdrowia,

- zaginionej za granicą Rzeczypospolitej Polskiej, wobec której istnieje uzasadniona potrzeba udzielenia pomocy w celu ochrony jej życia, zdrowia lub wolności;

c) poziom III - dotyczący osoby, której zaginięcie nie jest związane z bezpośrednim oraz uzasadnionym zagrożeniem dla jej życia, zdrowia lub wolności, na przykład dotyczące osoby:

– wyrażającej wolę zerwania kontaktów z rodziną, osobami najbliższymi lub środowiskiem, w którym ostatnio przebywała,

– która oddaliła się z miejsca zamieszkania w wyniku nieporozumień rodzinnych,

– co do której nie jest możliwe ustalenie przyczyn lub okoliczności zaginięcia,

– z którą brak jest kontaktu, a która deklarowała chęć wyjazdu lub jej zaginięcie związane jest z wyjazdem albo pobytem za granicą Rzeczypospolitej Polskiej,

– niewymagającej stałej opieki medycznej lub stałego przyjmowania leków, która samowolnie oddaliła się z placówki opiekuńczej, leczniczej lub innej placówki,

– małoletniej w wieku od 11 do 13 lat zaginionej po raz kolejny;

W myśl § 3 ust.1 wymienionego zarządzenia Policja podejmuje poszukiwania osoby zaginionej niezwłocznie po otrzymaniu informacji o zaginięciu osoby.

Zgodnie z treścią § 8 wymienionego zarządzenia stopień poziomu poszukiwań określa policjant sporządzający zawiadomienie o zaginięciu osoby, po dokonaniu analizy i oceny podanych w nim faktów i okoliczności, a następnie zatwierdza go kierownik jednostki Policji, a w przypadku jego nieobecności dyżurny jednostki Policji, w której przyjęto zawiadomienie o zaginięciu osoby. Jeżeli zawiadomienie o zaginięciu osoby, pod nieobecność kierownika jednostki Policji, sporządził dyżurny jednostki Policji, określony przez niego poziom poszukiwań nie wymaga zatwierdzenia.

W myśl § 9 ust.8 pkt 2 zarządzenia nr 48 jednostka Policji, która przyjęła zawiadomienie o zaginięciu osoby oraz dokonała rejestracji informacji o zaginięciu oraz o osobie zaginionej w KSIP, po akceptacji kierownika jednostki Policji lub osoby przez niego upoważnionej, może zmienić poziom poszukiwań na poziom:

2) wyższy na każdym etapie prowadzonego poszukiwania osoby zaginionej w oparciu o nowe okoliczności lub ustalenia.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to czy W. S. dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, że jako dyżurny KPP w P. nie zapewnił właściwego obiegu informacji o zaistniałym zdarzeniu tj. w sprawie zaginięcia D. K. poprzez niepodanie K. D. i A.A. informacji o treści zgłoszenia otrzymanego z WCPR oraz kwalifikacji o zdarzeniu jako "próba samobójcza" co spowodowało przyjęcie niewłaściwego poziomu poszukiwania osoby tzn. poziomu III zamiast poziomu I. W kwestii tej istnieją dwie wersje a mianowicie wersja skarżącego z której wynika, że przekazał on K.D. i A.A. treść zawiadomienia z WCPR wraz z kwalifikacją zdarzenia oraz wersja organu, która wskazuje, że W.S. nie przekazywał K.D. i A.A. wymienionych informacji.

W ocenie sądu organy administracji słusznie uznały za wiarygodną tę ostatnią wersję. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zebranego materiału dowodowego. Należy zaznaczyć, że w rozpoznawanej sprawie przesłuchano kilkunastu świadków w tym niektórych dwukrotnie a ponadto przeprowadzono dwie konfrontacje świadków. Do akt sprawy załączono także zapisy rozmów telefonicznych przeprowadzonych w dniu 1 lutego 2021r. przez skarżącego z różnymi funkcjonariuszami Policji. Organy administracji oceniły zebrane dowody w ramach swobodnej oceny opierając się na logicznej i przekonującej argumentacji. Z cała pewnością ocena ta nie była oceną dowolną, nieobiektywną czy też oceną zmierzającą jedynie do wykazania, że W.S. dopuścił się do przewinienia dyscyplinarnego.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że W.S. w dniu 1 lutego 2021r. pełnił służbę jako dyżurny Powiatowego Stanowiska Kierowania KPP w P. i o godz.16:41 otrzymał zgłoszenie z Wojewódzkiego Centrum Powiadamiania Ratunkowego dokonane przez M. K. dotyczącą niezgłoszenia się do pracy w Niemczech D. K.. W zgłoszeniu tym znajdował się również sms od D. K., że "życie go męczy i trzeba je zakończyć" Pełna treść zawiadomienia jest cytowana w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Kwalifikacja zdarzenia zawarta w Rejestrze Interwencji Policji Systemu Wspomagania Dowodzenia została określona jako "próba samobójcza".

Należy zaznaczyć, że skarżący jako dyżurny PSK w KPP w P. był zobowiązany podjąć niezwłocznie działania w związku ze zgłoszonym zdarzenia i realizując ten obowiązek zapewnić właściwy obieg informacji o zaistniałym zdarzeniu. W. S. niezwłocznie podjął stosowne działania lecz nie w pełnym zakresie je zrealizował. Niezwłocznie wysłał patrol funkcjonariuszy z Komisariatu Policji w D. (P.N. i Ł. T.) do miejsca zamieszkania D. K. przekazując im treść zgłoszenia z WPCR wraz z jego kwalifikacją (tzw. formatkę). Przekazał także drogą radiową podległym patrolom dane o zaginięciu D.K. a także za pośrednictwem komunikatora DNI przekazał informację jednostkom ościennym. Nie powiadomił jednak pełniącego dyżur z ramienia kierownictwa KPP w P. A. A. – Naczelnika Wydziału Kryminalnego oraz przyjmującego zgłoszenie o zginięciu D.K. od jego matki, K.D. o treści zawiadomienia z WCPR wraz z jego kwalifikacją "próba samobójcza". A. A. i K. D. byli dwukrotnie przesłuchani a ponadto przeprowadzono ich konfrontację ze skarżącym i obaj zgodnie zeznali, że W.S. nie przekazywał im wymienionych informacji. Relacje A.A. znajdują wsparcie w zeznaniach R. K., który był obecny w dyżurce przed wyjazdem do D. i wypisywał radiowóz do wyjazdu i nie słyszał aby skarżący mówił A.A. o treści zawiadomienia z WCPR bądź pokazywał mu monitor z treścią zawiadomienia. Nadto A.A. i R.K. razem pojechali do D. i razem wracali i w czasie jazdy A.A. nic nie mówił o treści zawiadomienia z WCPR. Jak przyznał R.K. treść zawiadomienia z WCPR była bardzo ważna i gdyby A.A. o nim wiedział to na pewno by je analizowali w czasie jazdy a nic takiego nie miało miejsca. Skoro A.A. i R.K. nie rozmawiali o treści zawiadomienia z WCPR to uwiarygadnia to relacje A.A., że skarżący nie przekazywał mu treści tego zawiadomienia.

Brak jest również podstaw do uznania, że W.S. przekazywał takie informacje K. D. który temu zaprzeczył i wyjaśnił, że gdyby znał treść zawiadomienia to przyjąłby poziom poszukiwań II lub I a nie III. Skarżący zresztą na rozprawie w dniu 22 lutego 2022r. przyznał, że mógł nie przekazać K.D. treści zawiadomienia z WCPR gdyż mógł on uzyskać wiedzę o jego treści z nasłuchu radiowego lub od P.N. i Ł.T.. Tyle tylko, że K. D. zaprzeczył aby prowadził nasłuch radiowy (nie był do tego zobowiązany) a funkcjonariusze patrolu nie przekazali mu treści zawiadomienia z WCPR wraz z jego kwalifikacją.

Organy administracji obu instancji po analizie całego materiału dowodowego słusznie doszły do wniosku, że W. S. nie przekazał A.A. i K. D. zawiadomienia z WCPR oraz jego kwalifikacji. Wskutek tego K.D. w porozumieniu z A.A. przyjęli nieprawidłowy poziom poszukiwań D.K. a mianowicie III zamiast I. Okolicznością niesporną w niniejszej sprawie jest to, że powinien być przyjęty poziom poszukiwań I. Wskazują na to zeznania szeregu świadków. Nawet skarżący, przed wyjazdem A.A. do D., sugerował mu, że jego zdaniem "powinna być przyjęta jedynka bo istnieją na to przesłanki". Nie ulega wątpliwości, że gdyby A.A.i K.D. znali pełną treść zawiadomienia z WCPR oraz jego kwalifikację to z pewnością przyjęto by poziom poszukiwań I. Tak się jednak nie stało bo skarżący nie przekazał im treści tego zawiadomienia. W. S. jako dyżurny w KPP w P. był zobowiązany zapewnić właściwy obieg informacji o zdarzeniu zaginięcia D. K. a więc winien przekazać pełną informację o tym zdarzeniu A.A. i K.D. (w tym treść zawiadomienia z WCPR) co umożliwiłoby przyjęcie prawidłowego poziomu poszukiwań. Skarżący jednak tego nie uczynił czym dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego określonego w art.132 ust.2 i ust.3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z § 9 ust.1 pkt 6 zarządzenia nr 1173 z 10 listopada 2004r. a mianowicie nieprawidłowo wykonał czynność służbową polegającą na zapewnieniu właściwego obiegu informacji o zaginięciu D. K.. Organy administracji trafnie również uznały, że przewinienie skarżącego wskazuje na jego umyślną winę. W.S. nie przekazując A.A. i K.D. pełnej informacji z WCPR wraz z jego kwalifikacją godził się na to, że K.D. może przyjąć niewłaściwy poziom poszukiwań.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że W. S. nie naruszył przepisu § 5 ust.1 pkt 1 w związku z § 9 ust.1 pkt 6 zarządzenia nr 1173 gdyż niezwłocznie zareagował na zawiadomienie z WCPR podejmując niezwłocznie szereg czynności i nadając właściwy obieg informacji o zdarzeniu ( w tym przekazując pełną informację o zdarzeniu A.A. i K.D.).

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżący po otrzymaniu zawiadomienia z WCPR faktycznie niezwłocznie zareagował na zgłoszone zdarzenie. Wysłał bowiem funkcjonariuszy Policji do miejsca zamieszkania D.K. Powiadomił o zdarzeniu drogą radiową innych funkcjonariuszy na terenie powiatu oraz za pośrednictwem komunikatora DNI jednostki na terenie województwa a także elektronicznie za pomocą komunikatora SWD jednostki Policji na terenie kraju. Wymienione okoliczności nie były kwestionowane przez organy administracji. Również skarżącemu nie był postawiony zarzut nie nadania prawidłowego poziomu poszukiwań D. K. bo to należało do obowiązków K. D.. Zarzut wobec skarżącego dotyczy tego, że nie przekazał on pełnych informacji o zdarzeniu (treści zawiadomienia z WCPR wraz z kwalifikacją "próba samobójcza") K.D. (mimo dwukrotnej rozmowy telefonicznej) oraz A.A. wskutek czego przyjęto nieprawidłowy poziom poszukiwań. Kwestie te zostały omówione we wcześniejszych rozważaniach. Niezgodne z prawdą są natomiast twierdzenia W.S. że przekazał on A.A .i K.D. pełną informację o zdarzeniu (w tym treść zawiadomienia z WCPR) gdyż okoliczność ta nie znajduje nawet częściowego potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Ocena materiału dowodowego dokonana prawidłowo przez organy administracji wskazuje na tezę wprost przeciwną a mianowicie, że skarżący nie przekazał pełnej informacji o zdarzeniu wymienionym dwóm świadkom o czym była mowa we wcześniejszych rozważaniach. Zarzuty skargi w tym zakresie nie są zasadne.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi naruszenia art.`135 ust.3 ustawy o Policji.

Postępowanie dyscyplinarne w związku ze zdarzeniem z dnia 1 lutego 2021r. zostało wszczęte w dniu 9 marca 2021r. czyli przed upływem dziewięćdziesięciodniowego terminu, o którym mowa w art.135 ust.3 u.o.P. (k.68). Zarzut skargi w tej kwestii nie jest zasadny.

Organy administracji po stwierdzeniu, że skarżący dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego, mając na uwadze okoliczności wymienione w art.134 h ust.1 i ust.1a u.o.P., uznały, że karą współmierną do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego oraz stopnia zawinienia będzie kara nagany. Organy administracji uznały, że przyjęcie III poziomu poszukiwań mogło spowodować niepodjęcie czynności adekwatnych do zagrożenia a tym samym uniemożliwiać podjęcie skutecznych działań zmierzających do tego aby osoba deklarująca możliwości popełnienia samobójstwa nie zrealizowała takiego czynu. W ocenie organów przyjęcie nieprawidłowego poziomu poszukiwań mogło negatywnie wpłynąć na wizerunek Policji z uwagi na możliwość nie podjęcia właściwych działań dla ratowania życia i zdrowia. Organy wzięły również pod uwagę okoliczności dotyczące osoby skarżącego (35-letni staż służby w Policji, duże doświadczenie i wysokie kwalifikacje, wysokie oceny w dotychczasowych opiniach służbowych, niekaralność) i uznały, że odpowiednią karą będzie kara nagany.

W orzecznictwie sadów administracyjnych jest powszechnie przyjęty pogląd, że dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego policjanta należy do sfery uznania organów administracji gdyż ustawodawca nie określił jakiemu przewinieniu odpowiada każda z sankcji wymienionych w art.134 u.o.P. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji. (por. wyrok NSA w spr. I OSK 2687/12 z 31 stycznia 2014r., wyrok WSA w Poznaniu w spr. II SA/Po 659/20 z 26 maja 2021r., wyrok WSA w gdańsku w spr. III SA/Gd 150/18 z 26 kwietnia 2018r., wyrok WSA w Olsztynie w sprawie II SA/Ol 563/21 z 28 października 2021r.).

W niniejszej sprawie, w ocenie sądu, organy nie uwzględniły w dostateczny sposób stopnia winy skarżącego oraz skutków popełnienia przez niego przewinienia dyscyplinarnego a także nie rozważyły w tym kontekście czy spełnione zostały przesłanki odstąpienia od ukarania określone w art.135j ust.5 ustawy o Policji.

Wymieniony przepis przewiduje możliwość odstąpienia od ukarania po spełnieniu kumulatywnie dwóch następujących przesłanek:

1.) stopień winy lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny i

2.) właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadnia przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej.

Ad 1.)

Przez określenie "nie jest znaczny" należy rozumieć przypadek gdy stopnień winy lub stopień szkodliwości przewinienia jest wprawdzie wyższy niż znikomy ale nie jest duży, pokaźny.

Mając to na uwadze przy ocenie winy skarżącego należy uwzględnić całokształt jego zachowania w dniu 1 lutego 2021r. Jeszcze raz należy podnieść, co zostało już omówione we wcześniejszych rozważaniach, że W. S. po otrzymaniu zawiadomienia z WCPR podjął niezwłocznie działania dotyczące zgłoszonego zdarzenia (niezwłocznie wysłał funkcjonariuszy Policji do miejsca zamieszkania D. K., niezwłocznie powiadomił o zdarzeniu drogą radiową innych funkcjonariuszy na terenie powiatu, niezwłocznie powiadomił o zdarzeniu za pośrednictwem komunikatora DNI jednostki Policji na terenie województwa, niezwłocznie powiadomił elektronicznie o zdarzeniu za pomocą komunikatora SWD jednostki Policji na terenie kraju). W rozmowie z A. A., jeszcze przed jego wyjazdem do D., zasugerował mu, że powinien być poziom poszukiwań I ("ja to myślę, że jest to na jedynkę. Chłopaszek wyjechał z domu samochodem o 13:00 a najlepiej to się tam przejedź. Żeby tam nie wystrzeliła niepotrzebnie jedynka. Bo moim zdaniem to takie przesłanki są" k.32). W.S. nie przekazał wprawdzie A.A. treści zawiadomienia z WCPR wraz z jego kwalifikacją ale sam zasugerował mu, że winno się przyjąć poziom poszukiwań I. A. A. słysząc taką sugestię winien dopytać skarżącego dlaczego winna być przyjęta jedynka albo przed wyjazdem do D. albo telefonicznie po przyjeździe do D. gdy wspólnie z K.D. postanowili przyjąć poziom III. W sytuacji gdyby A.A. był na tyle wnikliwy i dopytał skarżącego dlaczego miałby zostać przyjęty poziom poszukiwań I, tak jak sugerował W.S., to na pewno uzyskałby informację o treści zawiadomienia z WCPR. Pewien brak wnikliwości ze strony A.A. na pewno przyczynił się do przyjęcia nieprawidłowego poziomu poszukiwań D.K.. Okoliczność ta oczywiście nie zwalnia skarżącego od odpowiedzialności za zarzucone mu przewinienie dyscyplinarne ale można uznać, że A.A. w pewnym stopniu także przyczynił się do przyjęcia nieprawidłowego poziomu poszukiwań. Rzutuje to na stopień winy skarżącego, który winien być niższy skoro do przyjęcia niewłaściwego poziomu poszukiwań przyczynił się także A.A.. Okoliczność ta winna być uwzględniona przy określeniu czy spełniona została przesłanka nieznaczności winy, o której mowa w art.135j usty.5 u.o.P.

Nadto należy wziąć pod uwagę kwestię czy w tej konkretnej sprawie stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego nie był znaczny. Należy zaznaczyć, że przyjęcie odpowiedniego poziomu poszukiwań ma niezwykle istotne znacznie. W przypadku poziomu I, np. gdy istnieje realne niebezpieczeństwo popełnienia samobójstwa, odpowiednie czynności winny zostać podjęte niezwłocznie zaś zakres tych czynności jest szeroki (czynności te dokładnie określono w § 12 ust.1 zarządzenia nr 48). Innymi słowy w przypadku poziomu I należy podjąć działania zaraz i na szeroką skalę bo może to uniemożliwić popełnienie samobójstwa przez osobę poszukiwaną. W przypadku poziomu III takich wymogów co do szybkości i zakresu podejmowanych czynności nie ma (zakres podejmowanych czynności został określony w § 14 zarządzenia nr 48). Przyjęcie prawidłowego poziomu poszukiwań ma zatem istotne znaczenie bo może uratować życie lub zdrowie człowieka. W niniejszej sprawie okolicznością niesporną było to, że w przypadku D. K. winien być przyjęty I poziom poszukiwań. Przyjęcie poziomu III było zatem nieprawidłowe ale akurat w tym przypadku nie miało to istotnego znaczenia gdyż w momencie ustalenia poziomu poszukiwań D.K. przez K.D. w porozumieniu z A.A. D. K. już nie żył. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego W.S. otrzymał formatkę z WCPR o godz.16:41 zaś zawiadomienie o zaginięciu D. K. zostało sporządzone przez K. D .o godz.18:20. Natomiast już o godzinie 16:25 patrol Komendy Powiatowej w K. otrzymał zgłoszenie o wypadku komunikacyjnym i palącym się samochodzie w miejscowości W.. Okazało się, że był to samochód marki BMW należący do D. K. a wewnątrz znajdowały się nadpalone zwłoki ludzkie. Było bardzo prawdopodobne i graniczyło to z pewnością, że są to zwłoki D. K.. Późniejsze badania zwłok potwierdziły zresztą, ze był to D. K.. Komenda Powiatowa Policji w K. powiadomiła skarżącego o wypadku we W. o godzinie 18:55. Oznacza to, że w momencie przyjmowania zgłoszenia o zaginięciu D.K. i ustaleniu poziomu poszukiwań (o godz.18:20) D. K. już nie żył. Skoro zatem D.K. w tym momencie już nie żył to przyjęcie nieprawidłowego poziomu jego poszukiwań (poziomu III zamiast I) nie miało większego znaczenia. W związku z czym także stopień szkodliwości przewinienia skarżącego można uznać za niewielki. Nawet bowiem gdyby W.S. przekazał treść zawiadomienia z WCPR A.Ad .i K.D. i przyjęto by poziom poszukiwań I to i tak nie miałoby to istotnego znaczenia bo D. K. już w tym czasie nie żył.

Dodać również należy, że poziom poszukiwań D. K. nie uległ zmianie także po ujawnienie treści zawiadomienia z WCPR i jego kwalifikacji. Treść tego zawiadomienia została ujawniona jeszcze tego samego dnia a mianowicie 1 lutego 2021r. a mimo to nadal utrzymywany był III poziom poszukiwań D.K.. Podkreślić należy, że poziom poszukiwań osoby może być zmieniony w każdym czasie co określone zostało w § 9 ust.8 zarządzenia nr 48. Poziom ten jednak nie został zmieniony jeszcze przez kilkanaście dni co dowodzi, że przyjęcie III poziomu poszukiwań w dniu 1 lutego 2021r. nie miało większego znaczenia a tym samym stopień szkodliwości przewinienia popełnionego przez skarżącego nie można uznać za duży.

Ad 2)

Właściwości i warunki osobiste skarżącego i jego dotychczasowy przebieg służby dają przypuszczenie co do tego, że będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej w przyszłości.

W. S. ma ponad 35 lat służby w Policji a więc jest doświadczonym policjantem. Dotychczasowy przebieg służby był bardzo dobrze oceniany przez przełożonych. Skarżący jest osobą o dużym doświadczeniu, wysokich kwalifikacjach, cechuje się samodzielnością i inicjatywą. Jego średnia ocen z opinii służbowej z 14 września 2020r. wyniosła 4,37 a więc była wysoka. W okresie od 2020r. do 2021r. był on trzykrotnie nagradzany nagrodami pieniężnymi za szczególne osiągnięcia w służbie. Nigdy nie przeprowadzono z nim rozmów dyscyplinujących ani nigdy nie był karany dyscyplinarnie. Wymienione okoliczności wskazują, że istnieje pozytywna prognoza wobec skarżącego, iż będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej w przyszłości.

W ocenie sądu organy administracji w dostateczny sposób nie uwzględniły stopnia zawinienia skarżącego oraz stopnia szkodliwości popełnionego przewinienia dyscyplinarnego. Nie rozważyły w tym kontekście czy spełnione zostały przesłanki odstąpienia od ukarania określone w art.135j ust.5 ustawy o Policji. W zaskarżonym orzeczeniu brak jest szerszych rozważań w tym zakresie.

Wspomnieć tylko należy, że ukaranie karą dyscyplinarną skutkuje utratą lub obniżeniem różnych świadczeń finansowych policjanta (dodatku motywacyjnego, dodatku służbowego, nagrody rocznej oraz innych nagród i dodatków). W piśmie procesowym z 11 stycznia 2022r. skarżący określił kwotę pieniężną utraconych świadczeń finansowych na łączną sumę 28100 zł (k.26). Okoliczność ta wprawdzie nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy lecz należy ją mieć na uwadze analizując wszystkie okoliczności sprawy.

Reasumując sąd uznał, ze skarga jest uzasadniona. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący dopuścił się zarzuconego mu przewinienia dyscyplinarnego. Organy administracji w niedostatecznym stopniu uwzględniły jednak stopień winy skarżącego i stopień szkodliwości popełnionego przewinienia dyscyplinarnego dla służby w kontekście przesłanek określonych w art.135j ust.5 u.o.P. Naruszyły tym przepisy art.135h i art.135j ust.5 u.o.P. co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c.) p.p.s.a., sąd uchylił zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w R.z [...]

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Należy ponownie dokonać analizy zebranego materiału dowodowego i ocenić czy spełnione są przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary określone w art.135j ust.5 ustawy o Policji.

a.l.