Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 385/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1,  art. 14 ust. 8,  art. 17,  art. 18 ust. 1,  art. 1 ust. 2 pkt 7,  art. 1 ust. 2 pkt 6,  art. 1 ust. 2 pkt 1,  art. 2 pkt 1,  art. 35
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 91 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski ( sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Protokolant Marlena Wiktor, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2011r. sprawy ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] we W. i Spółki A we W. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zespołu urbanistycznego Ś. we W. oddala skargi.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przez Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] we W. jest uchwała Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zespołu urbanistycznego Ś. we W.. Strona skarżąca zarzuciła w niej istotne naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 11 k.p.a. i 107 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia zaskarżonej uchwały, brak uzasadnienia uchwały stanowiącej odpowiedź na wezwanie Wspólnoty do usunięcia naruszenia interesu prawnego oraz brak pełnego pouczenia o sposobie wniesienia skargi do sądu;

2. art. 9 k.p.a. poprzez pozostawianie bez odpowiedzi pism i ustnych zapytań przedstawicieli skarżącej Wspólnoty o wynikające dla niej skutki finansowe i prawne zaskarżonej uchwały albo udzielanie odpowiedzi pozbawionych jakichkolwiek wyjaśnień czy wskazówek, w szczególności brak uzasadnienia faktu, dlaczego dokonano zmiany przeznaczenia działki o symbolu 5KDD stanowiącej drogę wewnętrzną poprzez przeznaczenie jej na cele publiczne.

3. art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, w szczególności niepodjęcie przez organ kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czym naruszono zasadę wnikliwego wyjaśnienia sprawy, a ponadto poprzez załatwienie sprawy w sposób nie mający na względzie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a to praw strony skarżącej jako właściciela działki o symbolu 7U znajdującej się w obszarze oddziaływania zmian planu zagospodarowania przestrzennego; niezbadanie, czy przeznaczenie nieruchomości ujętych w planie na cele publiczne jest niezbędne oraz jakie to niesie konsekwencje dla nieruchomości sąsiednich, w szczególności dla nieruchomości strony skarżącej, przy uwzględnieniu wymogów określonych przepisach Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także poprzez błędne wyważenie relacji pomiędzy interesem publicznym a prywatnym.

4. art. 77 i 80 k.p.a. poprzez niedokonanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego niezbędnego do wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przejawiające się w błędnych założeniach co do obecnego przeznaczenia nieruchomości objętych planem; niezbadaniu obecnego przeznaczenia działek objętych uchwalonym planem zagospodarowania przestrzennego, pomimo zgłaszania zastrzeżeń i uwag do projektu planu; nieuwzględnieniu sposobu rozmieszczenia poszczególnych elementów infrastruktury nieruchomości w terenie, powierzchni działek objętych planem oraz pominięciu kwestii skutków zmiany przeznaczenia nieruchomości związanych z koniecznością ingerencji w sąsiednie nieruchomości.

5. wprowadzenie w błąd członków Rady Miejskiej głosujących w przedmiocie zaskarżonej uchwały oraz następnie w przedmiocie nieuwzględnienia wezwania skarżącego, poprzez przedstawienie im nieprawdziwych informacji o stanie faktycznym dotyczącym nieruchomości objętych miejscowym planem, w szczególności w zakresie statusu działki 5KDD oraz zasadności i skutków jej ewentualnego poszerzenia.

Ponadto istotne naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a tj.:

1. art. 4 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przekroczenie uprawnień wynikających z przedmiotowego przepisu oraz naruszenie zasad sporządzania studium oraz planu zagospodarowania przestrzennego, co wyraża się w szczególności w nieinformowaniu o planowanych działaniach i przyjętych kryteriach planowania, nieuwzględnieniu stanowiska podmiotów bezpośrednio zainteresowanych oraz przedkładaniu nieistniejącego interesu publicznego nad istotne interesy jednostkowe.

2. art. 20 w/w ustawy poprzez nierozstrzygnięte w przedmiocie uwag zgłoszonych do projektu planu przez przedstawicieli skarżącej Wspólnoty.

3. art. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 1 ust. 2 pkt. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez założenie pośrednio w planie wycięcia szpaleru wieloletnich drzew w celu poszerzenia drogi używanej do facto przez trzech przedsiębiorców, posiadających już inną drogę dojazdową do swych posesji, oraz poprzez wprowadzenie w błąd osoby sporządzającej opinię środowiskową do planu co do braku negatywnego oddziaływania tego planu na środowisko naturalne,

4. art. 2 pkt 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez przeznaczenie na cele publiczne nieruchomości nie mających żadnego znaczenia dla interesu publicznego, z pokrzywdzeniem interesu prywatnego, w szczególności poprzez przekształcenie drogi wewnętrznej na działce symbol 5KDD w drogę publiczną, pomimo, że przedmiotowa droga nie służy jakiemukolwiek celowi publicznemu, a jej poszerzenie w celu spełnienia wymogów wynikających z § 7 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (minimum 10 m), odbyć się może jedynie poprzez zajęcie działek sąsiadujących, w tym działki o symbolu U7, z pokrzywdzeniem właścicieli tych działek,

5. art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego, zasady sprawiedliwości społecznej oraz zasady działania przez organy władzy publicznej w granicach i na podstawie prawa, art. 140 k.c. w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie prawa własności strony skarżącej oraz art. 112 i nast. ustawy o gospodarce ruchomościami poprzez planowane wywłaszczenie nieruchomości nie przeznaczonej na cele publiczne oraz z pominięciem procedury przewidzianej w tych przepisach.

6. § 12 i 13 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez uniemożliwienie poprowadzenia zgodniej z przepisami rozporządzenia drogi przeciwpożarowej na terenie Wspólnoty oraz konieczność likwidacji drogi już istniejącej.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca Wspólnota wniosła o stwierdzenie nieważności § 14 zaskarżonej uchwały oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych oraz kwoty 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu skarżąca Wspólnota podniosła, że jest właścicielem nieruchomości oznaczonej w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego symbolem 7U (geodezyjnie - działka nr [...], położonej w obrębie G. przy ul. [...]. Działka o symbolu 7U, na której posadowiony jest ok. 100-lokalowy budynek zamieszkiwany przez członków Wspólnoty, wraz z otaczającą go infrastrukturą, sąsiaduje od strony północno-wschodniej z działką oznaczoną symbolem 5KDD, stanowiącą drogę wewnętrzną o szerokości 2,5m. Przedmiotowa droga nie ma i nigdy nie miała charakteru drogi publicznej. Przebiega ona od ul. [...] do działki o symbolu U6, na której znajdują się budynki Instytutu I.iT.D. im. [...] oraz siedziby kilku przedsiębiorstw dzierżawiących położone tam budynki. Zarówno Instytut, jak i firmy mające swe siedziby na terenie działki 6U, zarejestrowane są przy ul. [...] 12 i od strony ul. [...] posiadają jedyną drogę dojazdową do swoich zabudowań (vide § 22 ust. 5 zaskarżonej uchwały). Pomimo, że z przedmiotowej drogi wewnętrznej korzystają faktycznie w/w przedsiębiorcy Rada ustaliła, że droga 5KDD zostanie przeznaczona na cele publiczne. Zmiana przeznaczenia działki 5KDD i związane z tym przekształcenie drogi wewnętrznej w drogę publiczną prowadzi w konsekwencji do konieczności poszerzenia przedmiotowej nieruchomości drogowej kosztem nieruchomości sąsiednich (w tym nieruchomości skarżącej Wspólnoty) z ok. 2,5m do 10m - w celu realizacji wymogów wynikających z § 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Aby spełniony został warunek 10-metrowego minimum, przy założeniu, że poszerzenie działki 5KDD odbyłoby się w dwóch kierunkach, jednakowo kosztem działki 7U oraz 5U poprzez przesunięcie granic tych działek o 3,25 m, konieczne stanie się przesunięcie ogrodzenia Wspólnoty, zlikwidowanie parkingu na 16 pojazdów, zlikwidowanie osłony na kontenery na odpady oraz wycięcie kilkunastu starych topoli posadzonych wzdłuż granicy działki 5U. Poza utratą szerokiego pasa gruntu naruszenie interesu prawnego skarżącej Wspólnoty związane jest przesunięcie lub likwidacją elementów infrastruktury towarzyszącej, której koszt przekraczający 200.000 zł Wspólnota poniosła w latach 2006-2008.

Ponadto wskazano, że w § 7 zaskarżonej uchwały ustalono, że działka 7U należy do terenów mieszkaniowo-usługowych. W § 22 natomiast - że dojazd do działki 6U dopuszcza się wyłącznie od terenu oznaczonego symbolem 6KDD, tj. od strony ul. [...]. Równocześnie jednak w zaskarżonej uchwale ustalono jako tereny przeznaczone na cele publiczne sąsiadującą z terenem Wspólnoty działkę 5KDD, stanowiąca dotychczas drogę wewnętrzną. Przy czym brak uzasadnienia zaskarżonej uchwały sprawia – zdaniem strony skarżącej – że niemożliwe jest nie tylko poznanie motywów, którymi kierowała się Rada, ale również podjęcie z tymi motywami jakiejkolwiek polemiki.

Odnosząc się do zarzutu z pkt. 1 skarżąca Wspólnota podniosła, że zaskarżoną uchwałę podjęto bez przedstawienia motywów takiego rozstrzygnięcia. Podejmując uchwałę Rada zobowiązana była do uzasadnienia, które stanowi integralną część każdego aktu administracji publicznej rozstrzygającego o obowiązkach. Zgodnie z art. 14 ustawy z dnia z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym formą w jakiej wypowiada się rada gminy jest uchwała. Uchwałą rada gminy ma nie tylko zająć stanowisko w danej kwestii, ale też ją uzasadnić, a akt ten i uzasadnienie, wskazujące na rzeczywiste motywy podjęcia uchwały, stanowią integralną całość. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia uchwały przez organ samorządu terytorialnego warunkuje kontrolę sprawowaną przez sąd administracyjny. Zachowanie wymagań określonych w art. 107 k.p.a. obowiązują wszystkie organy administracji publicznej w jednakowym stopniu i to zarówno organy jednoosobowe jak również organy kolegialne. Zdaniem strony skarżącej oczywista jest wadliwość postępowania Rady Miejskiej, która nie zawarła w uchwale uzasadnienia faktycznego i prawnego, gdyż prowadzi to do uchylenia czynności spod kontroli sądowej. Ponadto strona przeciwna na żadnym etapie postępowania nie wyjaśniała zainteresowanym przesłanek, którymi kierowała się przy podejmowaniu uchwały.

Rada w toku postępowania rażąco naruszyła spoczywający na niej obowiązek udzielania informacji przewidziany przepisem art. 9 k.p.a.. Zarówno na etapie podejmowania uchwały jak i po wniesieniu przez Wspólnotę wezwania do usunięcia naruszenia prawa Rada nie była w stanie wyjaśnić przedstawicielom skarżącej Wspólnoty przyczyn zmiany przeznaczenia działki o symbolu 5KDD. Ponadto Rada naruszyła dwie naczelne zasady postępowania wynikające z przepisu art. 7 k.p.a., tj. zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę uwzględniania społecznego i słusznego interesu obywateli. Członkowie Rady podejmując zaskarżoną uchwałę nie dokonali wnikliwej analizy projektowanego planu oraz konsekwencji jego wprowadzenia na poszczególnych nieruchomościach. Pomimo licznych sygnalizacji o błędnych, niefortunnych założeniach projektu organ nie podjął kroków w celu ich zbadania i wyjaśnienia. Pomysłodawcy planu podkreślali wagę interesu publicznego i konieczność jego zaspokojenia, równocześnie jednak nikt nie potrafił uzasadnić, w czym wyraża się interes publiczny przez zmianę przeznaczenia działki 5KDD oraz jakimi kryteriami kierowano się przy wyborze nieruchomości przeznaczonych na cele publiczne. Działanie takie jest niedopuszczalne, organ administracji publicznej obowiązany jest bowiem uwzględnić interes indywidualny jako podlegający szczególnej ochronie.

Wspólnota podniosła także, że w art. 20 ust. 1 in principio ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca przewidział, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Jakkolwiek ustawa nie precyzuje formy, w jakiej nastąpić ma rozstrzygniecie w przedmiocie uwag, jednak uwagi rozpatrywane są podczas uchwalania planu. Możliwość wniesienia uwag służy temu, aby ten, którego interes prawny lub uprawnienie zostaną naruszone przez ustalenia uchwalonego w przyszłości planu, mógł jeszcze w trakcie projektowania przedstawić do rozważenia swoje racje, a rada gminy winna każdorazowo rozważyć naruszenie interesu prawnego osoby wnoszącej uwagi. Na każdym etapie przygotowywania planu objętego zaskarżoną uchwałą, a także po jej podjęciu, członkowie skarżącej Wspólnoty zgłaszali uwagi do planu, wskazując na naruszenie swojego interesu prawnego oraz na brak obiektywnych względów, dla jakich miałoby nastąpić przeznaczenie działki 5KDD na cele publiczne. Rada nie tylko nie uwzględniła przedmiotowych uwag, nie odniósłszy się nawet do ich treści, ale również nie dokonała jakiegokolwiek ich merytorycznego rozstrzygnięcia. Okoliczności te stanowią dowód popełnienia przez stronę przeciwną błędu polegającego na niewłaściwym wykonaniu czynności z art. 20 ust. 1 in principio w/w ustawy, a tym samym wadliwości uchwały, co powinno doprowadzić do stwierdzenia jej nieważności.

Ponadto zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do projektu planu zagospodarowania przestrzennego uzyskać należy opinię regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Z opinii sporządzonej do zaskarżonej uchwały wynika, że inwestycje budowlane i komunikacyjne nie spowodują drastycznych zmian środowiska. Równocześnie wskazano, że "zachowanie zieleni przyulicznej i towarzyszącej zapewni oprócz funkcji rekreacyjnej korzystny wpływ na łagodzenie negatywnego oddziaływania przedsięwzięć zawartych w planie". Założenia przedmiotowego planu nie odpowiadają jednak treści opinii. Przekształcenie drogi wewnętrznej stanowiącej działkę 5KDD w drogę publiczną, a tym samym jej poszerzenie spowoduje, że wbrew opinii środowiskowej nie zostanie zachowana zieleń przyuliczna. Wzdłuż granicy pomiędzy działką 5KDD a działką 5U posadzony jest rząd kilkunastu wieloletnich topoli, zakładane zaś poszerzenie drogi i przesunięcie granicy związane jest z koniecznością wycięcia tych drzew. Na granicy pomiędzy działką 5KDD a działką 7U natomiast znajduje się pas zieleni służący Wspólnocie do celów rekreacyjnych. Przesunięcie granicy w tym kierunku połączone będzie z koniecznością zlikwidowania pasa zieleni. Takie założenia planu pozostają w sprzeczności z opinią środowiskową oraz obecnymi tendencjami w kierunku ochrony przyrody i zachowania zieleni, pozbawione są jakichkolwiek podstaw, nie służą jakiemukolwiek interesowi i są tym samym sprzeczne z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Zdanie strony skarżącej osoba sporządzająca omawianą opinię środowiskową do planu została prawdopodobnie wprowadzona w błąd co do braku negatywnego oddziaływania tego planu na środowisko naturalne.

W przepisach art. 2 pkt 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami zdefiniowano pojęcia "interesu publicznego" i "inwestycji celu publicznego". Jako interes publiczny ustawa definiuje uogólniony cel dążeń i działań uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności związanych z zagospodarowaniem przestrzennym. Przez "inwestycję celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, enumeratywnie wymienionych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przeznaczenie nieruchomości na cel publiczny w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami umożliwia przez gminę korzystania z nieruchomości przez inne podmioty (niezależnie od woli właściciela - użytkownika wieczystego). W przedmiotowej sprawie zaskarżona uchwała stanowi nadużycie uprawnień planistycznych Gminy, określonych w art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeznaczenie działki 5KDD na cele publiczne pozornie tylko nie wkracza w sferę uprawnień nieruchomości sąsiednich. Gmina ingeruje bezpośrednio w działki 5U oraz 7U, a przekształcenie drogi wewnętrznej na działce 5KDD w drogę publiczną pociąga za sobą konsekwencje w postaci obowiązku spełnienia wymogów, jakie na drogi publiczne nakładają przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zgodnie z treścią § 7 tego rozporządzania droga publiczna musi spełniać odpowiednie kryteria, w szczególności szerokość ulicy w liniach rozgraniczających nie powinna być mniejsza niż 10m. Z uwagi na fakt, że działka 5KDD posiada obecnie szerokość 2,5m, jej poszerzenie odbyć się może jedynie poprzez zajęcie działek sąsiadujących.

Ponadto w toku prac strona przeciwna wielokroć dopuściła się naruszenia konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawnego, zasady sprawiedliwości społecznej oraz zasady działania przez organy władzy publicznej w granicach i na podstawie prawa (art. 2 i 7 Konstytucji RP). Niejasne są kryteria, jakimi Rada kierowała się określając przeznaczenie konkretnych terenów. Budzą one wątpliwości w szczególności w świetle omawianego § 14 zaskarżonej uchwały w zestawieniu z jej § 33. Tym ostatnim bowiem postanowiono, że dla terenów oznaczonych na planie symbolami 10KDW i 11KDW ustala się przeznaczenie droga wewnętrzna, podczas gdy stanowią one drogę dojazdową do osiedla składającego się z czterech budynków po 36 mieszkań. Niepewność, dezinformacja, działania pozbawione podstaw prawnych i logiki oraz nieposiadające jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego to czynniki, które nie sposób pogodzić z zasadami wynikającymi z przytoczonych przepisów Konstytucji RP. Jak wskazała strona skarżąca własność może być ograniczona, tyle że tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki (wyrok NSA z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 1716/07). Skarżąca Wspólnota podniosła, że brzmienie § 14 zaskarżonej uchwały stanowi realne i bezpośrednie zagrożenie wykonywania przysługującego skarżącej prawa własności. Interes prawny jest w sprawie niewątpliwy i wynika z treści art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z faktem, że nieruchomość będąca własnością strony skarżącej graniczy bezpośrednio z działką symbol 5KDD. Wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały powstała po stronie Wspólnoty uzasadniona obawa, że zmiana przeznaczenia sąsiadującej nieruchomością 7U działki 5KDD może istotnie wpłynąć na sposób i warunki wykonywania przez Wspólnotę prawa własności w stosunku do swojej nieruchomości. Co więcej, naruszenie prawa własności Wspólnoty zostanie zrealizowane również w formie faktycznego "zaboru" części nieruchomości poprzez wywłaszczenie na rzecz Gminy pasa terenu wzdłuż granicy działek 7U i 5KDD w związku z koniecznością poszerzenia tej ostatniej. Przekształcenie drogi wewnętrznej na terenie działki 5KDD w publiczną nie ma żadnego rzeczowego uzasadnienia. Rolą organu gminy było w niniejszej sprawie rozważenie, czy zaproponowane rozwiązania w odniesieniu do obszaru obejmującego nieruchomość skarżącej Wspólnoty nie naruszają interesu prawnego właścicieli. Ocena proponowanych rozwiązań powinna mieć na względzie, że w związku z realizacją celów publicznych nie może zostać naruszony interes prawny jednostki. W niniejszej sprawie indywidualny interes skarżącej został pominięty kosztem preferowania interesów podmiotów zainteresowanych uzyskaniem skróconej drogi dojazdowej do działki 6U oraz zwiększeniem intensywności ruchu pojazdów przez teren działki 5KDD.

Wspólnota zarzucił także naruszenie przepisów § 12 i 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, które jest konsekwencją konieczności przesunięcia granicy działek 5KDD i 7U. Od strony tej granicy poprowadzona jest bowiem droga przeciwpożarowa. Zgodnie z przytoczonymi przepisami rozporządzenia droga ta dla budynków zamieszkałych średniowysokich (12-25 m) i wysokich (powyżej 25m) powinna przebiegać w odległości od 5 do 15 m od budynku (§ 12 ust. pkt 2 i 12 ust. 2), zapewniać przejazd bez cofania lub powinna być zakończona placem manewrowym o wymiarach 20m x 20m (względnie można przewidzieć inne rozwiązania umożliwiające zawrócenie pojazdu - § 12 ust. 9), umożliwiać przejazd pojazdów o nacisku osi na nawierzchnię jezdni co najmniej 100kN (kiloniutonów) oraz posiadać szerokość minimum 3,5m (§ 13 ust. 2). Przekształcenie drogi na działce 5KDD w drogę publiczną oraz związana z tym konieczność przesunięcia granicy spowoduje, że obecna droga przeciwpożarowa na terenie Wspólnoty przestanie spełniać minimalne wymagania określone przepisami w/w rozporządzenia. Równocześnie na terenie Wspólnoty nie ma możliwości poprowadzenia przedmiotowej drogi w inny sposób.

Ponadto strona podniosła, że skarżąca Wspólnota w latach 2006-2008 poniosła znaczne koszty związane z zagospodarowaniem swej nieruchomości. Wzdłuż granicy z działką 5KDD dokonano następujących inwestycji: ogrodzenie terenu o łącznej wartości ok. 50.000 zł (39.309,10 zł - ogrodzenie i 8.198,40 zł - piloty do bramy); osłona śmietnikowa z pomieszczeniem na składowanie przedmiotów o większych gabarytach, zadaszonym wiatą, oraz miejsca postojowe - o łącznej wartości 57.946,17 zł; utwardzenie terenu płytami oraz wybudowanie dalszych miejsc parkingowych /w szczególności wzdłuż granicy z działką 5KDD/, prace remontowe polegające na rozbiórce i wymianie starej nawierzchni, krawężników, placu do gry w tenisa stołowego itp. - o łącznej wartości 104.683,00 zł; oświetlenie terenu Wspólnoty. Łączna wartość wyszczególnionych inwestycji, które obejmują swoim zakresem teren wzdłuż granicy z działką 5KDD, przekracza kwotę 200.000 zł. Przesunięcie granic wiązać się będzie z koniecznością rekonstrukcji i demontażu części ogrodzenia oraz oświetlenia znajdującego się wzdłuż granicy, likwidacją 16 miejsc parkingowych, rozebraniem osłony śmietnikowej, gdyż przesunięcie granicy może spowodować, że usytuowanie kontenerów nie będzie już zgodne z § 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (10m od okien i drzwi budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz 3m od granicy z sąsiednią działką). Realizacja drogi publicznej i zwężenie terenu Wspólnoty od strony północnego-wschodu spowoduje utrudnienia przy wjeździe na teren posesji oraz w ruchu pojazdów po tym terenie. W szczególności zmniejszenie odległości pomiędzy budynkiem a ogrodzeniem utrudni swobodny dojazd służb ratowniczych (straży pożarnej, pogotowania ratunkowego itp.), możliwość ewakuacji w razie pożaru lub innych zdarzeń oraz nie będzie spełniać wymagań w zakresie dróg przeciwpożarowych, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg przeciwpożarowych. Dodatkowy koszt dla skarżącej Wspólnoty wynikać będzie ze zmiany powierzchni nieruchomości wspólnej i zmiany udziałów w niej poszczególnych członków. Konsekwencją tego będzie konieczność sporządzenia ok. 100 nowych aktów notarialnych dla wszystkich samodzielnych lokali oraz pokrycia kosztów taksy notarialnej (ok. 1000 -1200 zł za akt).

Przekształcenie drogi wewnętrznej w publiczną niewątpliwie spowoduje także natężenie ruchu ulicznego, w szczególności przez samochody ciężarowe obsługujące przedsiębiorstwa na działce 6U. Wiązać się to będzie z natężeniem hałasu, zanieczyszczenia środowiska w okolicy placu zabaw dla dzieci oraz oczywistym pogorszeniem komfortu zamieszkiwania wszystkich członków Wspólnoty.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska W. wniosła o jej oddalenie, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione. Ponadto strona przeciwna wskazała, że dokumentacja prac planistycznych wykonana została zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1587 ze zm.). Dnia 13 lipca 2007 r. w prasie oraz na tablicach ogłoszeń podano do publicznej wiadomości ogłoszenie i obwieszczenie Prezydenta W. o przystąpieniu do sporządzenia planu i umieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach zawierających informacje o środowisku i jego ochronie, a także o terminie składania wniosków do planu - do dnia 3 sierpnia 2007 r.. Wnioski złożone do planu w wyznaczonym terminie zostały rozpatrzone przez Prezydenta W. w zarządzeniu z dnia 20 sierpnia 2007 r. Nr [...]. Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] złożyła wniosek o zachowanie wnętrza między blokowego budynków przy ul. [...] 160-176, 178-180 i [...] 2-8 jako niezabudowanego, z przeznaczeniem dla celów rekreacyjnych, z możliwością urządzenia ogródka sportowego/boiska lub miejsca zabaw dla dzieci i młodzieży. Wniosek ten został uwzględniony w projekcie planu. Wspólnota Mieszkaniowa ani żaden z mieszkańców budynku przy ul. [...] nie złożyli wniosków dotyczących drogi dojazdowej projektowanej w planie wzdłuż ich posesji. Projekt planu został pozytywnie zaopiniowany przez Miejską Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną i obligatoryjnie przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Następnie projekt planu przeszedł dwa razy procedurę uzgadniania z instytucjami i organami właściwymi do wydawania uzgodnień. Dnia 5 listopada 2009 r. w prasie oraz na tablicach ogłoszeń podano do publicznej wiadomości ogłoszenie i obwieszczenie Prezydenta W. o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu w terminie od 12 listopada 2009 r. do 10 grudnia 2009 r., a także o terminie dyskusji publicznej, wyznaczonej na dzień 18 listopada 2009 r., oraz o możliwości składania uwag do planu w nieprzekraczalnym terminie do dnia 24 grudnia 2009 r.. Do projektu planu w wyznaczonym terminie wniesiono 66 uwag. Nie wpłynęły uwagi skarżącej Wspólnoty. Dnia 12 stycznia 2010 r. Prezydent W. wniesione uwagi do projektu planu w zarządzeniu nr [...]. Dziewiętnaście uwag zostało nieuwzględnionych w całości, a cztery uwagi zostały nieuwzględnione w części. W związku z rozpatrzeniem uwag i wynikającymi z tego zmianami wprowadzonymi w projekcie planu nie było konieczności ponowienia procedury planistycznej. Plan został przyjęty na sesji Rady Miejskiej W. w dniu [...] r. uchwałą nr [...]. Następnie uchwała wraz z dokumentacją planistyczną została przekazana do Wojewody D. w celu zbadania jej zgodności z przepisami prawnymi. Plan miejscowy został ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa D. [...]r. nr [...] póz. [...] i wszedł w życie 14 maja 2010 r..

Skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa pismem z dnia 15 marca 2010 r. wystąpiła do Rady Miejskiej W. z wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały. Przedstawienie stanowiska w przedmiotowej sprawie i jej rozpatrzenie miało miejsce na sesji Rady Miejskiej W. w dniu 22 kwietnia br., podczas której podjęto uchwałę Nr [...] o nieuwzględnieniu przedmiotowego wezwania Wspólnoty.

Jak podniosła strona przeciwna plan przygotował tereny dla rozwoju zabudowy usługowej oraz mieszkaniowej wielorodzinnej. Zapisy planu ustanowiły regulacje prawne, które poprzez wyznaczone wskaźniki i parametry dotyczące kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu umożliwią poprawę struktury funkcjonalno-przestrzennej oraz prawidłową obsługę komunikacyjną wyznaczonych terenów. Ustalenia planu mają na celu uporządkowanie zabudowy oraz wprowadzenie nowej jakości zagospodarowania terenu, służące poprawie warunków życia mieszkańców i podniesieniu atrakcyjności obszaru objętego opracowaniem planu w skali osiedla, jak również całego miasta. Plan ma na celu m.in. powstrzymanie chaotycznego zagospodarowania terenu, szczególnie na działkach dotychczas niezabudowanych. Ustalenia planu umożliwiają odnowę, uzupełnienie i rozbudowę zespołu urbanistycznego Ś. przy jednoczesnym zachowaniu obecnie istniejącej zabudowy mieszkaniowej i usługowej, tak aby obszar ten zyskał na wartości pod względem jakości zabudowy, jej powiązań z otoczeniem oraz zapewnienia jej odpowiedniej obsługi komunikacyjnej. Plan stanowi podstawę do wydania decyzji administracyjnych, co spowoduje otwarcie terenów dla realizacji nowych inwestycji, w tym również inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej oraz układu komunikacyjnego. Ustalenia planu określą m.in. reguły w zakresie możliwości usytuowania, przeznaczenia oraz dopuszczalnej wysokości planowanej zabudowy, a także zasady dojazdu do tej zabudowy. Zamierzeniem planu jest wyznaczenie harmonijnego układu funkcjonalno-przestrzennego, wiążącego istniejącą i planowaną w przyszłości zabudowę mieszkaniową i usługową w zorganizowaną, spójną całość urbanistyczną. Plan ma się również przyczynić do rozwiązania obecnych oraz uniknięcia nowych konfliktów przestrzennych i społecznych, w szczególności tych związanych z realizacją nowych inwestycji w sąsiedztwie istniejącej zabudowy.

Odnosząc się do argumentacji podnoszonej w skardze, strona przeciwna uznała za bezzasadny zarzut braku uzasadnienia zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej W., stanowiącej odpowiedź na wezwanie Wspólnoty do usunięcia naruszenia interesu prawnego oraz braku pełnego pouczenia o sposobie wniesienia skargi do sądu. Przedstawiona podstawa prawna nie dotyczy stanowionych przez organ gminy aktów prawa miejscowego w formie uchwał. Jednocześnie podkreślić należy, że procedura przygotowania uchwały w sprawie rozpatrzenia wezwania strony do usunięcia naruszenia interesu prawnego jest złożona i nie składa się tylko z treści uchwały podejmowanej na sesji rady gminy. W trakcie postępowania sporządza się stanowisko w sprawie z pełną informacją i uzasadnieniem przedstawionej argumentacji rozstrzygnięcia wezwania. Finalną i jawną publicznie formą rozstrzygnięcia na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego jest uchwała. Zasady udostępniania informacji publicznej określa ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2001 Nr 112 poz. 1198), która jest również podstawą do uzyskania uzasadnienia do przedmiotowej uchwały. Stwierdzić również należy, że podnoszona w uzasadnieniu skargi kwestia niewłaściwego skonstruowania uchwały poprzez nie ujęcie w jej treści faktycznego i prawnego uzasadnienia jest nieuzasadnione i sprzeczne z zasadami sporządzania aktów normatywnych, określonymi w Rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 200 2r. w sprawie zasad techniki prawodawczej. Wskazać ponadto należy, że procedura opracowywania planów miejscowych określona jest przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i do niej nie mają zastosowanie przepisy k.p.a.. Ponadto pismem z dnia 29 kwietnia 2010 r. Przewodniczący Rady Miejskiej W. poinformował skarżącego o możliwości zaskarżenia uchwały do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od daty otrzymania uchwały o nieuwzględnieniu wezwania.

Także zarzut pozostawienia bez odpowiedzi pism i ustnych zapytań przedstawicieli skarżącej Wspólnoty o skutki finansowe i prawne zaskarżonej uchwały, w szczególności brak uzasadnienia faktu zmiany przeznaczenia działki o symbolu 5KDD jest – zdaniem strony - zupełnie nieuzasadniony. Historia korespondencji wykazuje, że pisma Wspólnoty Mieszkaniowej w sprawie wyznaczonej w planie drogi dojazdowej 5KDD zaczęły wpływać do Urzędu Miejskiego dopiero po uchwaleniu planu. Jednocześnie podkreślono, że wyznaczona w planie droga dojazdowa 5KDD była określona na wczesnym etapie opracowania planu, a informacja o projekcie planu i możliwościach składania wniosków i uwag była udostępniona publicznie zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Na sposób wyznaczenia linii rozgraniczających terenów przedmiotowej drogi dojazdowej i przylegających do niej terenów mieszkaniowych i usługowych miały wpływ m.in. obowiązujące przepisy prawa i normy projektowe oraz uwarunkowania i zależności wynikające ze skomplikowanej struktury własności. Plan sporządzono z uwzględnieniem i wyważeniem interesów oraz praw właścicieli wszystkich nieruchomości przylegających do wyznaczonej drogi dojazdowej. Wyznaczenie drogi celu publicznego było konieczne natomiast z uwagi na brak innych możliwości zapewnienia dojazdu i obsługi komunikacyjnej do wszystkich znajdujących się wzdłuż wyznaczonej drogi nieruchomości.

Także zarzuty naruszenia zasady prawdy obiektywnej, zasady wnikliwego wyjaśnienia sprawy, a ponadto załatwienie sprawy w sposób nie mający na względzie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, niezbadanie, czy przeznaczenie nieruchomości ujętych w planie na cele publiczne jest niezbędne oraz jakie to niesie konsekwencje dla nieruchomości sąsiednich są – w cenie strony przeciwnej - nieuzasadnione i niezgodne z przebiegiem procedury przygotowania stanowiska w sprawie wezwania Wspólnoty Mieszkaniowej do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą. W trakcie przygotowania stanowiska w sprawie zebrano pełną informację o zapisach planu i przebiegu procedury formalno-prawnej związanej ze sporządzeniem projektu planu, historii korespondencji w przedmiotowej sprawie oraz wyjaśnieniem przesłanek projektowych i prawnych, które miały wpływ na przyjęte ustalenia w planie. Przyjęte zasady obsługi komunikacyjnej zostały określone w oparciu o obowiązujące przepisy prawa oraz z uwzględnieniem i wyważeniem interesów właścicieli poszczególnych nieruchomości. Podobne stanowisko strona przeciwna zajęła w zakresie zarzutu niedokonania przez Radę Miejską W. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego niezbędnego do wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezbadaniu obecnego przeznaczenia działek objętych uchwalonym planem, nieuwzględnieniu sposobu rozmieszczenia poszczególnych elementów infrastruktury nieruchomości w terenie, powierzchni działek objętych planem oraz pominięciu kwestii skutków zmiany przeznaczenia nieruchomości związanych z koniecznością ingerencji w sąsiednie nieruchomości, a także w zakresie zarzutu wprowadzenia w błąd członków Rady Miejskiej W. głosujących w przedmiocie zaskarżonej uchwały oraz następnie w przedmiocie nieuwzględnienia wezwania skarżącego.

Ponadto zarzut przekroczenia uprawnień wynikających z przedmiotu przepisu art. 4 w związku z art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz naruszenie zasad sporządzania studium i planu zagospodarowania przestrzennego został uznany także za całkowicie nieuzasadniony. Plan przeszedł wymaganą procedurę formalnoprawną, również w zakresie ogłoszenia o przystąpieniu do sporządzenia planu i możliwości składania wniosków do planu, jak również o wyłożeniu planu do publicznego wglądu oraz o terminach dyskusji publicznej i składania uwag do planu. W trakcie tych etapów procedury planistycznej można było aktywnie uczestniczyć w procesach projektowych, z czego nie skorzystała ani Wspólnota Mieszkaniowa, ani żaden z mieszkańców budynku przy ul. [...]. Ponadto projektanci udzielali wyczerpujących wyjaśnień na temat projektowanej drogi, planowanych przeznaczeń i występujących w przedmiotowym terenie trudności projektowych m.in. przedstawicielom Rady Osiedla B., do której osobiście dostarczyli ogłoszenie o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu wraz z projektem uchwały. Zarzut braku rozstrzygnięcia w przedmiocie uwag zgłoszonych do projektu planu przez przedstawicieli skarżącej Wspólnoty jest także – w ocenie Rady - bezpodstawny. W terminie zbierania uwag do projektu planu nie wpłynęły uwagi zgłoszone do projektu planu przez przedstawicieli skarżącej Wspólnoty.

Zdaniem strony przeciwnej również zarzut założenia pośrednio w planie zagospodarowania przestrzennego wycięcia szpaleru wieloletnich drzew w celu poszerzenia drogi oraz poprzez wprowadzenie w błąd osoby sporządzającej opinię środowiskową do planu co do braku negatywnego oddziaływania tego planu na środowisko naturalne jest pozbawiony podstaw. Fakt wyznaczenia terenu drogi dojazdowej nie jest jednoznaczne z wycięciem szpaleru drzew. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zostanie podjęte na etapie projektu budowlanego drogi. Niemniej zapisy planu nie narzucają likwidacji przedmiotowego szpaleru drzew. Przyjęte ustalenia dotyczące projektowanej drogi dojazdowej 5KDD nie stanowią podstawy do wydania negatywnej opinii środowiskowej w zakresie oddziaływania planu na środowisko. Proces inwestycyjny związany z realizacją ulicy jest procesem, który wiąże się z określonymi procedurami. W ramach jednej z nich prowadzone jest postępowanie środowiskowe, którego wynikiem jest ocena wpływu inwestycji na środowisko oraz w razie konieczności narzucenie inwestorowi dokonanie odpowiedniej rekompensaty środowiskowej.

Strona przeciwna uznała także za nieuzasadniony zarzut przeznaczenia na cele publiczne nieruchomości nie mających żadnego znaczenia dla interesu publicznego, z pokrzywdzeniem interesu prywatnego, tj. przekształcenie drogi wewnętrznej w drogę publiczną, pomimo że przedmiotowa droga nie służy jakiemukolwiek celowi publicznemu. Przyjęte zasady obsługi komunikacyjnej wyznaczoną drogą dojazdową są rozwiązaniem właściwym od strony funkcjonalnej i technicznej, zgodnym z przepisami prawa oraz sprawiedliwym w stosunku do innych właścicieli działek usytuowanych bezpośrednio wzdłuż tej ulicy. Zaznaczono przy tym, że wyznaczenie celu publicznego na drodze, obecnie mającej status drogi wewnętrznej, ma swoje uzasadnienie w kontekście obsługi z jednej strony terenów inwestycyjnych na mocy ustaleń planu oraz z drugiej strony w kontekście powiązań z układem miejskim. Droga 5KDD jest powiązana z układem miejskim poprzez ul. [...], która jest jedną z ulic wlotowych do centrum miasta od strony południowej i w związku z tym jest obciążona znacznym ruchem komunikacyjnym. Włączenia do ulic wyższej klasy podlegają regulacjom wynikającym z przepisów dotyczących projektowania dróg publicznych i kształtowania skrzyżowań. Obowiązek ograniczenia liczby i częstości zjazdów z ulicy klasy G i zapewnienie dojazdu od dróg niższych klas zostało w planie miejscowym konsekwentnie zrealizowane. Likwidacja części wjazdów na ciągu ul. [...] do terenów powyżej projektowanej ulicy 5DD wymaga zaprojektowania, prawidłowego pod kątem inwestycyjnym dojazdu o odpowiednich parametrach z bezpiecznym włączeniem do ulicy wysokiej klasy, jaką jest ul. [...]. Pomimo statusu drogi wewnętrznej, istniejąca droga status ten posiada jedynie w początkowym swoim odcinku, przy ul. [...], natomiast na dalszym odcinku jej parametry pozwalają jedynie na przejazd jednego samochodu, co również jest podnoszone przez stronę skarżącą jako ponoszona szkoda w postaci wielokrotnie uszkodzonego ogrodzenia. Wniesiony zarzut na przyjęte w planie rozwiązanie polegające na wyznaczeniu publicznej drogi dojazdowej, w sposób wymagający poszerzenia tej drogi kosztem własności mieszkańców budynku przy ul. [...] jest niezgodny z wymogiem równego traktowania poszczególnych podmiotów fizycznych i prawnych. Sposób wyznaczenia w planie przedmiotowej drogi uwzględnia aspekt równego traktowania podmiotów poprzez takie jej zaprojektowanie, aby realizacja drogi wymagała wykupu takiej samej szerokości działek po jednej, jak również po drugiej stronie istniejącej obecnie działki drogi wewnętrznej ([...] AM-6 obręb G.). Z uwagi na obecnie istniejące problemy związane z obsługą komunikacyjną obszaru i dojazdem do poszczególnych posesji znajdujących się w tym obszarze, konieczne było wyznaczenie nowej, pełnowymiarowej drogi publicznej, zapewniającej dojazd do poszczególnych działek, w tym również do działki będącej własnością skarżącej Wspólnoty. Wyznaczona w planie droga ma obsługiwać docelową zabudowę i zagospodarowanie terenu planowane w oparciu o ustalenia tego planu. Wzdłuż projektowanej drogi dojazdowej 5KDD wyznaczono tereny 5U i 7U, w ramach których dopuszczona została zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna oraz usługi. Na terenie 7U dopuszczono zabudowę o wysokości do 33m, a na terenie 5U wzdłuż wyznaczonej drogi dojazdowej do 25m. Plan musi zapewnić dojazd do wszystkich wyznaczonych terenów, co jest spełnione w przypadku przedmiotowej drogi i przyległych do niej terenów. Wyznaczenie w planie miejscowym ulicy publicznej jest wskazaniem dla realizacji inwestycji w granicach określonych planem. Pozyskanie terenu pod tą inwestycję wiązać się będzie nie tylko z wyceną samego gruntu, ale także całego majątku znajdującego się na tym gruncie. Procedura ta ma zapewnić odpowiednią rekompensatę majątkową dla właściciela terenu w sposób nakazany obowiązującym prawem, bez szkody dla jego prawa majątkowego. Podniesiona kwestia wykorzystywania przedmiotowej drogi dojazdowej do obsługi działalności gospodarczych zarejestrowanych na terenie Instytutu I. przy ul. [...] znalazła również swoje rozwiązanie w planie. Instytut Immunologii przy ul. [...] znajduje się zgodnie z planem w liniach rozgraniczających terenu 6U, do którego dojazd został dopuszczony wyłącznie od ul. [...] (6KDD).

Niezasadny jest także – zdaniem strony - zarzut naruszenia zasady demokratycznego państwa prawnego, zasady sprawiedliwości społecznej oraz zasady działania przez organy władzy publicznej w granicach i na podstawie prawa. Zamierzeniem planu jest wyznaczenie harmonijnego układu funkcjonalno-przestrzennego, wiążącego istniejącą i planowaną w przyszłości zabudowę mieszkaniową i usługową w zorganizowaną, spójną całość urbanistyczną. Zapisy planu ustanowiły regulacje prawne, które poprzez wyznaczone wskaźniki i parametry dotyczące kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu umożliwią poprawę struktury funkcjonalno-przestrzennej oraz prawidłową obsługę komunikacyjną wyznaczonych terenów. Plan ma na celu m.in. powstrzymanie chaotycznego zagospodarowania terenu oraz rozwiązanie obecnych i uniknięcie nowych konfliktów przestrzennych i społecznych, w szczególności tych związanych z realizacją nowych inwestycji w sąsiedztwie istniejącej zabudowy. Przyjęte w planie zasady obsługi komunikacyjnej oraz zasady zabudowy i zagospodarowania terenu zostały określone w oparciu o obowiązujące przepisy prawa i z uwzględnieniem oraz wyważeniem interesów właścicieli poszczególnych nieruchomości.

W zakresie zarzutu naruszenia prawa własności skarżącej Wspólnoty poprzez planowane wywłaszczenie nieruchomości nie przeznaczonej na cele publiczne oraz z pominięciem procedury przewidzianej w tych przepisach jest niesprawiedliwy w stosunku do innych właścicieli działek zlokalizowanych wzdłuż projektowanej drogi dojazdowej i w tym przedmiocie odwołać się należy do uzasadnienia zawartego w pkt. 2.4). Odnosząc się natomiast do zarzut uniemożliwienia poprowadzenia drogi przeciwpożarowej na terenie Wspólnoty oraz konieczność likwidacji drogi już istniejącej, strona przeciwna stwierdziła, że jest on pozbawiony racji. Ustalenia planu w żaden sposób nie kolidują z obowiązującymi przepisami prawa w zakresie ochrony przeciwpożarowej.

W konkluzji strona stwierdziła, że Wspólnota nie wykazała w jaki sposób, poprzez ustalenia przyjęte w planie miejscowym doszło do naruszenia jej interesu prawnego. A w ocenie organu sporządzającego plan brak jest podstaw do takiego stwierdzenia.

Na rozprawie w dniu 26 listopada 2010 r. strona skarżąca rozszerzając zarzuty skargi, wniosła o stwierdzenie nieważności nie tylko § 14, ale i § 21 ust. 3 pkt 1 i pkt 2, § 23 ust. 3 pkt 2, § 28 ust. 3 pkt 2 zaskarżonej uchwały.

W dniu 11 sierpnia 2010 r. skargę na uchwałę Nr [...] wniosła Spółka A z/s we W., kwestionując jej część regulującą zagospodarowanie przestrzenne nieruchomości gruntowej - działki 12/9, której to skarżąca Spółka jest użytkownikiem wieczystym oraz właścicielem posadowionego tam budynku. Przedmiotowej uchwale zarzucono:

1. obrazę prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie skutkujące niedochowaniem wymogów ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, polegającą na: a) cofnięciu nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ulicy dojazdowej (5KDD), co spowodowało, że wjazd na parking usytuowany na działce gruntu będącego objętym przez skarżącą Spółkę użytkowaniem wieczystym jest możliwy jedynie z ulicy publicznej (2KDG); b) uniemożliwieniu powstaniu dojazdu do budynku biurowego posadowionego na działce gruntu nr 12/9 znajdującej się na terenie 5U od strony ulicy głównej; c) usytuowaniu szpaleru drzew na długości 20 m na działce gruntu nr 12/9, co zasłoni od strony ulicy głównej (2KDG) pomieszczenia zlokalizowane na pierwszej kondygnacji budynku;

2. obrazę prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 pkt 6 w/w ustawy poprzez jego niezastosowanie skutkujące przyjęciem rozstrzygnięć planistycznych, które niweczą osiągnięcie celu jakim jest optymalne wykorzystanie obszaru działki gruntu nr 12/9 użytkowanego przez skarżącą Spółkę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, oraz narażenie skarżącej Spółki na znaczne obciążenia ekonomiczne polegające na: a) konieczności inwestycji w różnego rodzaju oznaczenia oraz mechanizmy uniemożliwiające wjazd na parking osobom nieuprawnionym; b) zmniejszeniu ilość miejsc postojowych z 52 do 32; c) przyjęciu współczynnika miejsc postojowych wynoszącego 1,8 miejsca postojowego na 100 m powierzchni, co w przypadku rozbudowy obiektu skarżącej będzie powodowało konieczność inwestycji w dwukondygnacyjny parking podziemny; d) konieczności rozwieszenia banerów reklamowych, tablic reklamowych i neonów, a to wobec wprowadzeniu zapisu w zaskarżonej uchwale o usytuowaniu szpaleru drzew na długości 20 m na działce gruntu nr 12/9, co zasłoni od strony ulicy głównej (2KDG) pomieszczenia zlokalizowane na pierwszej kondygnacji budynku;

3. obrazę prawa materialnego, tj. art. art. 1 ust. 2 pkt 7 w/w ustawy w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) i w zw. art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polski (Dz. U. Nr 78, poz. 483) skutkujące znacznym ograniczeniem praw własności i użytkowania wieczystego skarżącej, polegającą na: a) usytuowaniu nieprzekraczalnej linii zabudowy przez środek budynku skarżącej i niemożność posadowienia wykuszy na słupach po stronie przekraczającej tą linię; b/ dopuszczeniu z robót budowlanych niepolegających na remoncie wyłącznie przebudowę i montaż obiektu budowlanego posadowionego w granicach wydzielenia terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 5U, co w znacznym stopniu utrudni skarżącej spółce "uzyskanie" nadwieszenia jako, że uprzednio niezbędne będzie dokonanie rozbiórki obiektu skarżącej.

Powołując się na powyższe podstawy strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżone uchwały w części regulującej zagospodarowanie przestrzenne nieruchomości gruntowej - działki 12/9 oraz zasądzenie od Gminy W. kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego w kwocie 1440,00 zł.

W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że treść zaskarżonego planu pozostaje w sprzeczności z szeregiem regulacji prawnych sankcjonujących dopuszczalność możliwej ingerencji w treść prawa własności (użytkowania wieczystego). Nie można przystać na proponowane zagospodarowanie przestrzenne terenu działki gruntu nr 12/9 także ze względu na nieuwzględnienie przez Radę wymagań ładu przestrzennego, walorów ekonomicznych przestrzeni oraz gospodarczego charakteru działalności gospodarczej strony skarżącej. Rada Miejska W. naruszyła art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej ZagospPlanU), a to w takim sposób, że dalsze użytkowanie nieruchomości gruntowej oraz obiektu biurowego należącego do strony skarżącej stanie się znacznie utrudnione, co bezspornie stanowi konsekwencję niedochowania wymogów ładu przestrzennego. Zgodnie z art. 2 pkt 1 ZagospPlanU ład przestrzenny to takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Cofnięcie nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ulicy dojazdowej (5KDD) spowoduje, że wjazd na parking skarżącej będzie możliwe jedynie z ulicy publicznej (2KDG). Powyższe spowoduje, że miejsca parkingowe będą mogły być wykorzystywane przez mieszkańców okolicznych osiedli lub inne nieuprawnione osoby, a nie będą służyły do obsługi budynku biurowego, do którego przynależą. Wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury doznają poważnych uchybień, także wobec odmowy Rady umożliwienia dojazdu do budynku biurowego posadowionego na działce 12/9 od strony ulicy publicznej (2KDG). Zgodnie z przyjętym stanem prawnym jedynym możliwy dojazd do budynku biurowego będzie wiódł przez zlokalizowaną nieopodal stację benzynową. Powyższe spowoduje także ujemne konsekwencji po stronie przedsiębiorcy prowadzącego przedmiotową stację benzynową, albowiem liczne przejazdy przez jej teren będą negatywnie wpływać na pracę stacji benzynowej oraz jakość świadczonych usług.

Nadto zgodnie z § 21 ust. 1 zaskarżonej uchwały teren oznaczony na rysunku symbolem 5U został przeznaczony na: usługi, zabudowę mieszkaniową zbiorową, handel detaliczny małopowierzchniowy B, widowiskowe obiekty kultury, infrastrukturę drogową, stację gazową oraz urządzenia infrastruktury technicznej. Zgodnie natomiast z § 21 ust. 2 pkt 3 uchwały w pasie terenu o szerokości 20 m od linii rozgraniczającej teren ulicy głównej (2KDG), w ramach biur, działalności związanej z doradztwem, finansami i ubezpieczeniami nie dopuszcza się zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. W konsekwencji pierwsza kondygnacja budynku posadowionego na działce gruntu nr 12/9 winna być przeznaczona na pomieszczenia użytkowe. Nie można wszakże pominąć faktu, że usytuowanie szpaleru drzew na długości 20m wskazanego terenu w rzeczywistości zasłoni od strony ulicy głównej (2KDG) pomieszczenia zlokalizowane na pierwszej kondygnacji budynku. W konsekwencji zasłonięta cześć budynku będzie mniej widoczna dla potencjalnych klientów skarżącej Spółki. Wobec powyższego strona skarżąca nie widzi przeciwwskazań aby szpaler drzew został pominięty na całej długości działki gruntu nr 12/9 od strony ulicy głównej (2KDG). Zdaniem strony przyjęte ukształtowanie przestrzeni nie stanowi harmonijnej całości wymaganej prawem, zwracając uwagę na fakt niedogodnego dojazdu do budynku biurowego oraz przesłonięcie przez szpaler drzew budynku biurowego pozwanej oraz wskazać, że istnieje możliwość innego ukształtowania przestrzeni, które uwzględni wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjne-estetyczne, tak aby dalsze użytkowanie całego objętego zaskarżoną uchwałą obszaru było w dalszym ciągu możliwie najbardziej dogodnie, jak dotychczas.

Zdaniem skarżącej Spółki Rada nie uwzględniła ponadto walorów ekonomicznych przestrzeni - ukonstytuowanych w art. 1 ust. 2 pkt 6 ZagospPlanU. Zgodnie z art. 2 pkt 17 ZagospPlanU przez termin walory ekonomiczne przestrzeni należy rozumieć te cechy przestrzeni, które można określić w kategoriach ekonomicznych. Zaskarżona regulacja bezsprzecznie niweczy osiągnięciu celu jakim jest optymalne wykorzystanie obszaru działki gruntu nr 12/9 użytkowanego przez skarżącą Spółkę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej oraz narazi stronę skarżącą na znaczne obciążenia ekonomiczne. Za eksponowanym stanowiskiem zdecydowanie opowiada się doktryna i tak np. w komentarzu do ZagospPlanU wskazano: "Dany obszar ze względu na istniejące poszczególne uwarunkowania (lokalizację, sposób komunikowania [podkreśl. D.L], znajdujące się na nim zasoby) jest "predestynowany" do określonego ekonomicznie wykorzystania" (vide: Zygmunt Niewiadmoski (red.), Planowanie i Zagospodarowanie Przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2009). Oczywistą konsekwencją wskazanego powyżej sposobu usytuowania szpaleru drzew jest generowanie niepotrzebnych kosztów obciążających stronę skarżącą, albowiem takie przesłonięcie skutkuje koniecznością rozwieszenia banerów reklamowych, tablic reklamowych i neonów. Wobec powyższego nie ma przeciwwskazań – zdaniem Spółki - aby szpaler drzew został pominięty na całej długości działki gruntu nr 12/9 od strony ulicy głównej (2KDG).

Strona podniosła także, że cofnięcie nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ulicy dojazdowej (5KDD) spowoduje, iż wjazd na parking usytuowany na działce gruntu będącego objętym przez stronę skarżącą użytkowaniem wieczystym będzie możliwy jedynie z ulicy publicznej (2KDG). Strona skarżąca dysponuje obecnie parkingiem obliczonym na 32 miejsca postojowe. Uniemożliwienie dojazdu na parking z ulicy dojazdowej spowoduje potrzebę inwestycji w różnego rodzaju oznaczenia oraz mechanizmy uniemożliwiające wjazd na parking osobom nieuprawnionym. Nie można pominąć przyjętego współczynnika miejsc postojowych wynoszącego 1,8 miejsca postojowego na 100m2 powierzchni. Aby zachować nowe restrykcyjne wymogi stawiane skarżącej, będzie ona musiała w przypadku rozbudowy obiektu, wybudować co najmniej dwukondygnacyjny parking podziemny, co generuje duże wydatki. Nie ulega zatem najmniejszej wątpliwość, że nadużyciem ingerencji prawodawczej jest wpisanie do uchwały tak wysokiego wskaźnika miejsc postojowych, a to wobec cofnięcia nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ulicy dojazdowej (5KDD). Jak wskazała skarżąca Spółka została ona pozbawiona części terenu, na którym dotychczas znajdowało się 20 miejsc postojowych. Po wtóre, na uwadze należy mieć treść § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania zgodnie z którą, stanowiska postojowe dla samochodów osobowych powinny mieć co najmniej szerokość 2,3m i długość 5m, przy czym dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne szerokość stanowiska powinna wynosić co najmniej 3,6 m i długość 5 m, a w przypadku usytuowania wzdłuż jezdni - długość co najmniej 6 m i szerokość co najmniej 3,6 m, z możliwością jej ograniczenia do 2,3 m w przypadku zapewnienia możliwości korzystania z przylegającego dojścia lub ciągu pieszo-jezdnego. Przedmiotowe wymogi mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza że skarżąca Spółka nie może dowolnie zmieniać wskazanych tam odległości, co również może w przyszłości generować koszty powstania i utrzymania nowych miejsc postojowych.

Ponadto – zdaniem strony skarżącej - zaskarżona uchwała jest nie do pogodzenia z treścią prawa użytkowania wieczystego oraz prawa własności jej przysługujących. Skarżąca Spółka podniosła, że nie przeczy dopuszczonej prawnie ingerencji gminy w treść jej praw, a to na podstawie ZagospPlanU, jednakże przedmiotowa ingerencja pozbawiona jest cech racjonalności i konsekwencji prawnych. Rzeczone wskazania egzemplifikują sprzeczności wobec faktu przesunięcia nieprzekraczalnej linii zabudowy i pozostawieniu kilku istotnych kwestii albo bez wymaganej regulacji prawnej albo, co prawda uregulowanie ich, jednak w sposób nie możliwy do praktycznego wykonania. Cofnięcie nieprzekraczalnej linii zabudowy spowodowało likwidację miejsc postojowych z dotychczasowych 52 na 32. Nadto, wobec obowiązku utrzymania wskaźnika miejsc postojowych na poziomie minimum 1,8 miejsc postojowych na każde 100 m2 powierzchni użytkowej skarżącej w przyszłości będzie zobowiązana wybudować parking podziemny. Nie można przy tym nie dostrzec, że ograniczenie możliwości budowy parkingu podziemnego tylko do linii 5 m od linii rozgraniczającej będzie powodowało konieczność zbudowania kilku kondygnacji podziemnych, co będzie generować duże koszty po stronie skarżącej. Zwieńczenia przedstawianej egzemplifikacji należy dostrzec w fakcie, że w zastanym stanie rzeczy dojazd do budynku biurowego posadowionego na działce gruntu nr 12/9 jest możliwy tylko od strony stacji benzynowej zlokalizowanej na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 4U. W praktyce oznacza to, że taki sam dojazd będzie do parkingu podziemnego tego budynku, co będzie stanowić duże utrudnienie logistyczne zarówno dla użytkowników parkingu jak i dla klientów stacji benzynowej. Podobnie, w kwestii wykuszy, które decyzją Rady Miejskiej W. nie mogą być posadowione na słupach, co w praktyce oznacza konieczność zainwestowania w specjalne konstrukcje stalowe. Rekompensatą dla usytuowanej nieprzekraczalnej linii zabudowy przechodzącej przez środek budynku ma być właśnie możliwość posadowienia m.in. balkonów i wykuszy po stronie przekraczającej tą linię. Wobec powyższego Rada Miejska W. a jeszcze wcześniej Prezydent Miasta sporządzając studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy zdawali sobie sprawę z uciążliwej ingerencji w przysługujące właścicielom budynku prawa.

Prawo własności – jak wskazała strona skarżąca - ustępuje w hierarchii ważności wymaganiom ochrony środowiska, wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej a także potrzebą obronności i bezpieczeństwa państwa. Nie można jednak popadać w skrajność wobec twierdzenia, że prawo własności nie jest ius ifinitum. Nie podobna bowiem niweczyć prawa własności w taki sposób, że właściciel zostaje pozbawiony uprawnień do eksploatowania przedmiotu własności. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 września 2009 r. wskazał, co następuje: "Dopuszczalne jest ograniczenie w zakresie korzystania z prawa własności z punktu widzenia szerszego interesu społecznego, przez który należy rozumieć także podporządkowanie się i przestrzeganie określonego porządku urbanistycznego, wprowadzonego na podstawie ustawy." (vide: wyrok NSA z dnia 17 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1390/08). Z pewnością niemożność posadowienia wykuszy na słupach jest zbędną niedogodnością dotykającą bezpośrednio interesów skarżącej Spółki. Jakakolwiek ingerencja w prawa podmiotowe, w tym prawo własności musi odznaczać się racjonalnością. Nadto ingerencja w prawo własności w ramach planowania przestrzennego gminy winna być tak ukształtowana, aby powodowała jak najmniejsze ograniczenie treści tego prawa.

Niezrozumiałym jest – w ocenie strony skarżącej - ograniczenie dopuszczalnych czynności na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 5U tylko do montażu obiektu budowlanego. Przedmiotowe pojęcie pozostaje obce Prawu budowlanemu, nie zostało także zdefiniowane na użytek zaskarżonej uchwały. Jedynie na podstawie analizy orzecznictwa i literatury przedmiotu wskazać należy, że pojęcie montażu dotyczy takich obiektów jak kontenery, blaszane garaże, anteny telefonii etc (vide: wyrok WSA w Kielcach z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Ke 124/2008). Wobec powyższego strona skarżąca domagała się usunięcia niejasności poprzez rozszerzenie dyspozycji przepisu dodając możliwość budowy. Jedynie bowiem umożliwienie budowy implikuje powodzenie zbudowania parkingu podziemnego bez uprzedniej rozbiórki budynku. Natomiast nadwieszenie części budynku nad wskazanym terenem nie stanowi desygnatu pojęcia przebudowy ani montażu obiektu budowlanego, a zatem jedynie budowa umożliwia dochowanie § 21 ust. 2 pkt 1 lit b. Tak wąska reglamentacja dopuszczalnych robót budowlanych wobec "uzyskania" nadwieszenia na wzmiankowanym terenem będzie wymagać rozbiórki obiektu budowlanego. Wskazany wniosek znajduje uzasadnienie w art. 3 ust. 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, albowiem przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego z wyjątkiem m.in. kubatury jak również liczby kondygnacji. Nie wątpliwie wykonanie nadwieszenia części budynku nad wzmiankowanym terenem spowoduje zmniejszenie kubatury obiektu budowlanego, jako że niezbędnym będzie uprzednia likwidacja części obiektu budowlanego. Zatem niemożliwym jest dokonanie nadwieszenia, o którym stanowi § 21 ust. 2 pkt 1 lit. b nie dokonując rozbiórki budynku, które to z kolei wobec zastanego stanu prawnego jest zakazane. Powyższa twierdzenia wynika z logicznej konsekwencji powiązania elementów definicji legalnych, albowiem skoro przebudowa jest niedopuszczalna m.in. ze względu na zmianę kubatury to również niedopuszczalna jest uprzednia likwidacja, jako że jej skutkiem również będzie zmiana kubatury.

W odpowiedzi na skargę Spółki A Rada Miejska W. wniosła o jej oddalenie w całości. Odnosząc się do zarzutu skargi zawartego w pkt. 1a strona przeciwna wyjaśniła, że wyznaczone w planie nieprzekraczalne linie zabudowy wzdłuż ulicy dojazdowej (5KDD) na terenie 5U nie ograniczają możliwości utrzymania obecnego oraz realizacji innego wjazdu od strony ulicy 5KDD na istniejący obecnie parking. Ponadto plan wprowadza regulacje zapewniające umożliwienie funkcjonowania istniejącego obecnie na działce Spółki parkingu oraz wjazdu na ten parking od strony terenu 5KDD. Utrzymanie parkingu możliwe będzie również w przypadku realizacji nowej zabudowy w oparciu o ustalenia planu. Dodatkowo w przypadku zrealizowania zabudowy zgodnie z ustaleniami planu inwestor ma możliwość wykonania miejsc postojowych dla samochodów w formie parkingu wielopoziomowego, obsługując nieruchomość od terenu 5KDD oraz 11KDW poprzez tereny 3U i 4U. Do inwestora należy decyzja, czy wykorzysta on możliwości rozbudowy, jakie daje plan, i w pełni zabuduje teren ograniczony liniami zabudowy oraz czy będzie chciał utrzymać funkcję istniejącego terenowego parkingu z obecnie działającym wjazdem.

W odniesieniu do zarzutu z pkt. 1b, strona wskazała, że proponowane dopuszczenie bezpośredniego dojazdu do terenu 5U z ul. [...], oznaczonej w planie symbolem 2KDG, byłoby rozwiązaniem niewłaściwym od strony funkcjonalnej i technicznej, niezgodnym z przepisami prawa oraz niesprawiedliwym w stosunku do innych właścicieli działek usytuowanych bezpośrednio wzdłuż ul. [...]. Klasa ul. [...] (ulica główna) uniemożliwia realizację bezpośrednich wjazdów z niej na poszczególne posesje. Wyznaczony w planie odcinek dojazdu do terenu umożliwiający bezpośredni wjazd z ul. [...] służy wyłącznie zapewnieniu dojazdu do istniejącej stacji benzynowej. Rozwiązanie takie jest podyktowane koniecznością dopuszczenia funkcjonowania istniejącej stacji benzynowej. W przypadku likwidacji stacji benzynowej i realizacji w jej miejscu innego przeznaczenia dopuszczonego w planie nowe przeznaczenie nie będzie mogło być obsługiwane bezpośrednio z ul. [...]. Wydłużenie odcinka dojazdu do terenu i dopuszczenie na tym odcinku wjazdu z ul. [...] w celu obsługi działki będącej w użytkowaniu wieczystym skarżącej Spółki byłoby krzywdzące dla właścicieli działek usytuowanych w jej sąsiedztwie oraz innych podmiotów prowadzących działalność wzdłuż ul. [...]. Dopuszczenie bezpośredniej obsługi komunikacyjnej z ul. [...] innych niż stacja benzynowa funkcji spowodowałoby zagrożenie w ruchu komunikacyjnym wzdłuż ul. [...] oraz zaburzenia i utrudnienia przestrzenne i funkcjonalne na poszczególnych terenach wyznaczonych w planie. Proponowane rozwiązanie koliduje z przyjętymi i stosowanymi zasadami wyznaczania i kształtowania terenów zabudowanych o przeznaczeniu usługowo-mieszkaniowym. Stanowiłoby również podstawę do zarzutów o nierówne traktowanie podmiotów. Przyjęte zasady obsługi komunikacyjnej zostały określone w oparciu o obowiązujące przepisy prawa – ustawy - Prawo budowlane i przepisy wykonawcze, tj. rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - i z uwzględnieniem i wyważeniem interesów właścicieli poszczególnych nieruchomości.

W odniesieniu do zarzutu zawartego w pkt. 1c strona wyjaśniła, że w trakcie przeprowadzenia procedury planistycznej w ustawowo określonym terminie skarżąca Spółka złożyła uwagę do projektu planu domagając się m.in. usunięcia z rysunku planu oznaczenia graficznego szpaleru drzew na całym odcinku proponowanym w załączniku graficznym do uwag. Uwagę uwzględniono na części proponowanego odcinka w miejscu istniejącego na działce nr 12/9 budynku. Uznano, że w pozostałej części proponowana zmiana jest nieuzasadniona i niezgodna z przyjętymi zamierzeniami w zakresie ukształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Założeniem planu było bowiem ukształtowanie reprezentacyjnej i zwartej ściany zabudowy wzdłuż ul. [...] z usługami i ciągami pieszymi oddającymi usługowy charakter zespołu urbanistycznego oraz podkreślającymi znaczenie i hierarchię ulicy w zespole urbanistycznym jako ważnej i prestiżowej przestrzeni o funkcji usługowej, komunikacyjnej i integracyjnej. Celem było również nawiązanie do historycznego stylu zabudowy i zagospodarowania wzdłuż ul. [...], który cechuje pierzejowy układ zabudowy i alejowy charakter pasa drogowego. Klimat i specyfikę takiego alejowego założenia komunikacyjnego jest budowany m.in. poprzez realizację szpalerów drzew wzdłuż ciągu komunikacyjnego. W zachowanej historycznej części założenia urbanistycznego wzdłuż ul. [...] alejowy charakter ulicy budują cztery rzędy drzew - po bokach ulicy wzdłuż komunikacji pieszej oraz w środku alei wzdłuż torowiska tramwajowego. Ustalenia planu kontynuują te najważniejsze i cenne elementy założenia historycznej części zespołu urbanistycznego. Ponadto przyjęte w planie rozwiązania przestrzenne są zgodne z kierunkami polityki miasta określonymi w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W.. Zgodnie ze Studium należy dążyć do nasadzenia szpalerów drzew i pasów zieleni wzdłuż ulic. Usunięcie szpaleru drzew na całym proponowanym przez Spółkę odcinku koliduje z przyjętą polityką miasta w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu tego obszaru. Jednym z celów planu jest bowiem utworzenie kompleksowego i spójnego układu urbanistycznego o jednolitej i harmonijnej zabudowie oraz uporządkowanej i jednorodnej przestrzeni w jej otoczeniu. Zastosowany wzdłuż ul. [...] szpaler drzew realizuje przyjęte założenia rozwoju i kształtowania przestrzennego obszaru objętego planem. Jednocześnie wykonanie szpaleru drzew nie stanowi ograniczenia dla realizacji i funkcjonowania przeznaczeń oraz zabudowy dopuszczonych ustaleniami planu. Zapisy planu dopuszczają usytuowanie szpalerów drzew w pasach terenu o szerokości 5m wzdłuż wyznaczonych na rysunku planu linii sytuowania szpalerów. Nie wprowadzono szczegółowych ustaleń, które narzucałyby typ, gęstość nasadzeń czy ich wysokość. Zatem nie można jednoznacznie i kategorycznie przesądzić, że realizacja szpaleru spowoduje przesłonięcie budynku. Przyjęte ustalenia planu dotyczące szpalerów drzew dają wiele możliwości ich ukształtowania i powiązania ich w harmonijny i bezkolizyjny sposób z dopuszczonymi w planie przeznaczeniami oraz ustalonymi zasadami zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustalenia te nie kolidują z innymi zapisami planu i nie ograniczają funkcjonowania istniejącego obecnie zagospodarowania w obszarze planu, jak również realizacji przyszłych inwestycji możliwych w oparciu o zapisy planu. Ustalenia te są jednakowe dla wszystkich nieruchomości zlokalizowanych wzdłuż ul. [...].

Odnosząc się do zarzutu z pkt. 2a strona wskazała, że zapisy planu miejscowego nie nakładają ani w sposób bezpośredni ani pośredni wymogu inwestowania skarżącej Spółki "w różnego rodzaju oznaczenia oraz mechanizmy uniemożliwiające wjazd na parking osobom nieuprawnionym". W związku z dopuszczeniem w planie możliwości bilansowania miejsc postojowych na terenie 5KDD, przy zastanym zagospodarowaniu nieruchomości nie ma potrzeby przebudowy infrastruktury parkingowej. Natomiast dopuszczenie rozbudowy przedmiotowego budynku w kierunku południowym jest jedynie możliwością, uwarunkowaną realizacją niezbędnych do jego obsługi komunikacyjnej nowych miejsc postojowych (zgodnie ze wskaźnikiem ilości miejsc postojowych, przyjętym dla całego planu). Przyjęcie innego wskaźnika miejsc postojowych dla jednej nieruchomości godziłoby w tym wypadku w zasadę równego traktowania podmiotów. Odnośnie zaś zarzutu z pkt. 2b wyjaśniono, że zgodnie z ustaleniami planu jedną z kategorii przeznaczenia terenu dopuszczonych na terenie oznaczonym w planie symbolem 5U są obiekty do parkowania, mieszczące się w grupie kategorii przeznaczenia terenu - infrastruktura drogowa. Szeroki pakiet dopuszczonych w planie kategorii przeznaczenia terenu oraz zaprojektowana nieprzekraczalna linia zabudowy daje jedynie możliwość rozbudowy obiektów budowlanych, zgodnie z zapisami planu. Do inwestora należy decyzja, czy wykorzysta on możliwości rozbudowy, jakie daje plan, w konsekwencji czego zmniejszy się do 32 istniejąca liczba miejsc postojowych na terenie 5U, czy pozostanie w obecnych gabarytach zabudowy i zachowa istniejące 52 miejsca postojowe na terenie 5U. Zatem kwestia ekonomicznego wykorzystania przestrzeni, którą w wątpliwość stawia strona skarżąca, leży po stronie Spółki. Spółka może przyjąć różne warianty realizacji ustaleń planu.

W odniesieniu do zarzutu z pkt. 2c wskazano, że strona przeciwna wyjaśnia, że wyznaczone w planie wskaźniki miejsc postojowych dla samochodów osobowych towarzyszące poszczególnym kategoriom przeznaczenia terenu są zgodne z zapisami Studium. Wielkość tych wskaźników została dostosowana zarówno do struktury zespołu urbanistycznego usługowego, jak i określonych przeznaczeń dopuszczonych w poszczególnych terenach. Przyjęty w planie wskaźnik 1,8 miejsc postojowych dla samochodów osobowych dla biur, obiektów kongresowych i konferencyjnych na 100m2 jest zgodny z polityką parkingową miasta i wynika z konsekwentnego jego stosowania w planach dla obszarów o podobnym charakterze w skali miasta. Zmiana wskaźnika dla jednego terenu byłaby więc nieuzasadniona i niekonsekwentna w stosunku do przyjętych i stosowanych zasad wyznaczania ilości miejsc postojowych we Wrocławiu. Byłaby też nierównym traktowaniem podmiotów. Ponadto dla terenu 5U zostały wprowadzone dodatkowe zapisy mające na celu ułatwienie realizacji ustaleń planu w zakresie wskazanych wskaźników miejsc postojowych. Mając na uwadze wielkość działki 12/9 oraz jej kształt (część działki obecnie użytkowana jako parking terenowy otwarty ma szerokość 10 m, co pozwala w świetle przepisów na usytuowanie jezdni manewrowej i miejsc postojowych prostopadłych) dopuszczono w planie możliwość bilansowania się na całym terenie 5U (niezależnie od podziałów geodezyjnych wewnątrz tego terenu) oraz na terenie ulicy 5KDD. Dopuszczenie bilansowania się w zakresie miejsc postojowych dla terenu 5U dodatkowo również na terenie ulicy 5KDD ma umożliwić wprowadzenie innych rozwiązań z wykorzystaniem terenu wyznaczonego pod drogę publiczną przy uwzględnieniu jednak w pierwszej kolejności funkcji komunikacyjnej ulicy, która ze względu na szerokość w obecnych liniach własności nie może być realizowana. Ponadto przy realizowaniu funkcji dopuszczonych w planie, szczególnie takich, które mają charakter usługowy, należy zapewniać klientom i użytkownikom takie warunki, aby mogli oni swobodnie korzystać z oferowanych usług, co będzie również z korzyścią dla usługodawcy. Decyzja o stopniu zwiększenia powierzchni użytkowej budynku i wynikającej z tego konieczności realizacji miejsc postojowych jest wyborem inwestora. Możliwa jest realizacja budynku o mniejszej intensywności, który będzie generował mniejsze koszty związane z rozbudową obiektów do parkowania, niż realizacja obiektu o wysokiej intensywności.

W odniesieniu do zarzutu zawartego w pkt. 2d strona przeciwna wyjaśniła, że w trakcie przeprowadzenia procedury planistycznej dotyczącej przedmiotowego planu, w ustawowo określonym terminie skarżąca Spółka złożyła uwagę do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego domagając się m.in. o usunięcie z rysunku planu oznaczenia graficznego szpaleru drzew na całym odcinku proponowanym w załączniku graficznym do uwag. Uwagę uwzględniono na części proponowanego odcinka, w miejscu istniejącego na działce nr 12/9 budynku. Uznano, że w pozostałej części proponowana zmiana jest nieuzasadniona i niezgodna z przyjętymi zamierzeniami w zakresie ukształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Założeniem planu było bowiem ukształtowanie reprezentacyjnej i zwartej ściany zabudowy wzdłuż ul. [...] z usługami i ciągami pieszymi oddającymi usługowy charakter zespołu urbanistycznego oraz podkreślającymi znaczenie i hierarchię ulicy w zespole urbanistycznym jako ważnej i prestiżowej przestrzeni o funkcji usługowej, komunikacyjnej i integracyjnej. Celem było również nawiązanie do historycznego stylu zabudowy i zagospodarowania wzdłuż ul. [...], który cechuje pierzejowy układ zabudowy i alejowy charakter pasa drogowego. Klimat i specyfikę takiego alejowego założenia komunikacyjnego jest budowany m.in. poprzez realizację szpalerów drzew wzdłuż ciągu komunikacyjnego. Przyjęte w planie rozwiązania przestrzenne są zgodne z kierunkami polityki miasta określonymi w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Wrocławia. Zgodnie ze Studium należy dążyć do nasadzenia szpalerów drzew i pasów zieleni wzdłuż ulic. Zastosowany wzdłuż ul. [...] szpaler drzew realizuje przyjęte założenia rozwoju i kształtowania przestrzennego obszaru objętego planem. Jednocześnie wykonanie szpaleru drzew nie stanowi ograniczenia dla realizacji i funkcjonowania przeznaczeń oraz zabudowy dopuszczonych ustaleniami planu. Zapisy planu dopuszczają usytuowanie szpalerów w pasach terenu o szerokości 5m wzdłuż wyznaczonych na rysunku planu linii sytuowania szpalerów. Nie wprowadzono szczegółowych ustaleń, które narzucałyby typ, gęstość nasadzeń czy ich wysokość. Zatem nie można jednoznacznie i kategorycznie przesądzić, że realizacja szpaleru spowoduje przesłonięcie budynku. Przyjęte ustalenia planu dotyczące szpalerów drzew dają wiele możliwości ich ukształtowania i powiązania ich w harmonijny i bezkolizyjny sposób z dopuszczonymi w planie przeznaczeniami oraz ustalonymi zasadami zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustalenia te nie kolidują z innymi zapisami planu i nie ograniczają funkcjonowania istniejącego obecnie zagospodarowania w obszarze planu, jak również realizacji przyszłych inwestycji możliwych w oparciu o zapisy planu. Forma szpaleru, gatunki nasadzeń, z którego zostanie zrealizowany zadecydują o tym, czy budynek zostanie zasłonięty i że zaistnieje konieczność poczynienia dodatkowych inwestycji, w postaci zainstalowania reklam i banerów.

Odnosząc się do zarzutu 3a strona przeciwna uzasadniła, że ograniczenia w inwestowaniu na działce narzucone przepisami planu naruszają obowiązujące przepisy prawa, co czyni strona skarżąca przywołując art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji RP oraz art. 140 k.c. o brzmieniu: "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą". Prawo własności nie przedstawia się jednak jako ius infinitum - pomimo, że jest prawem względnie pełnym, to nie jest prawem nieograniczonym. Ograniczenia w prawie własności wynikają z całokształtu porządku prawnego - wynika to z fragmentów przepisów: "prawo własności może być ograniczone tylko w drodze ustawy" (art. 64 Konstytucji RP) i "w granicach określonych przez ustawy" (art. 140 k.c.). Ograniczenia w korzystaniu z rzeczy określa ustawa o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym w art. 6 o treści: "Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. (...) Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (...)", a także w art. 15 ust. 2 pkt 8 o brzmieniu: "W planie miejscowym określa się obowiązkowo (...) szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy".

Ponadto zgodnie z ustalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 1 ust. 2 w/w ustawy wymienia szereg przesłanek, które winny być wzięte pod rozwagę w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uszeregowując je w dziewięciu równorzędnych punktach. Nie można więc prawu własności w tej sytuacji nadawać cechy zdecydowanego prymatu nad innymi wartościami wymienionymi przez ustawodawcę. Po wejściu w życie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych zmieniono ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadzając dodatkowy 10 punkt, którego ważność można traktować analogicznie jak pozostałych dziewięć. W związku z zapisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym art. 1 ust. 1, biorąc pod uwagę m.in. wymagania ładu przestrzennego, wymagania ochrony środowiska, potrzeby interesu publicznego, zdecydowano o odsunięciu nieprzekraczalnej linii zabudowy na terenie oznaczonym w planie symbolem 5U na odległość 5 m od linii rozgraniczającej tereny oznaczone symbolami 2KDG i 5U. W związku z tym część budynku skarżącej Spółki znalazła się poza liniami zabudowy. Fragment istniejącego budynku znajdujący się poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy został oznaczony wydzieleniem wewnętrznym B terenu 5U i objęty szczegółowymi zapisami, które w przypadku przebudowy i rozbudowy istniejącego budynku zgodnie z ustaleniami planu, umożliwią w tym obszarze realizację nadwieszonych części budynku. Najniższy punkt nadwieszenia będzie musiał się znajdować co najmniej 4,20 m ponad poziomem terenu. Ustalenie dopuszczające realizację nadwieszenia dodatkowo wpływa na podniesienie możliwości inwestycyjnych i rozwojowych Spółki. Celem nadwieszenia – jak wskazała strona przeciwna - jest zapewnienie rezerwy terenu wzdłuż ul. [...] koniecznej dla realizacji infrastruktury technicznej spodziewanej w związku realizacją nowej zabudowy dopuszczonej ustaleniami planu. Rezerwa w formie terenu o szerokości 5m pomiędzy liniami zabudowy a liniami rozgraniczającymi terenów jest zachowana na całej długości terenów spodziewanych zmian przestrzennych, na których zgodnie z zapisami planu możliwa będzie realizacja zabudowy o większej niż w stanie obecnym intensywności i wysokości. Regulację taką uznano za konieczną ze względu na gęsto usytuowane sieci uzbrojenia technicznego w obecnym pasie drogowym ul. [...] i przewidywane trudności techniczne w realizacji kolejnych przedsięwzięć infrastrukturalnych w tym pasie drogowym. Konieczność wprowadzenia kolejnych sieci wynika każdorazowo z zapotrzebowania wywołanego zwiększoną liczbą odbiorców. Planowany rozwój terenów pod nowe budownictwo usługowe i mieszkaniowe wielorodzinne musi odbywać się w powiązaniu z przygotowaniem tych terenów również w zakresie obsługi infrastrukturalnej, w tym zapewniającej dostawę mediów. Wyznaczony pas rezerwy przebiega w planie przez istniejący budynek Spółki, którego mały fragment znajduje się poza liniami zabudowy. Plan dopuszcza jednak przebudowę i remonty całego istniejącego budynku, również na fragmencie poza linią zabudowy. Ustalenia takie umożliwiają funkcjonowanie budynku w obecnej formie, a także jego przebudowę i rozbudową wzdłuż wyznaczonych linii zabudowy, a w przypadku budowy nowego budynku, nadwieszenie zabudowy powyżej wysokości 4,2m ponad obszarem poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy. Ponadto możliwa jest również planowana przez Spółkę rozbudowa istniejącego budynku zapewniająca zwiększenie przyszłej powierzchni użytkowej budynku nawet ponad połowę w stosunku do stanu istniejącego. Ponadto plan daje możliwość rozbudowy istniejącego budynku poprzez zwiększenie obszaru zabudowanego na działce i dopuszczenie realizacji zabudowy do wysokości 25 m, zapewniając w ten sposób nadbudowanie obecnych 4 kondygnacji budynku o następne kondygnacje. Ustalenia planu umożliwiają zatem utrzymanie dotychczasowego przeznaczenia oraz funkcjonowanie istniejącego budynku poprzez dopuszczenie remontowania i przebudowy istniejącego obiektu. Ponadto w przypadku realizacji zupełnie nowej zabudowy plan umożliwia również jego rozbudowę w taki sposób, że w obszarze wydzielenia wewnętrznego B terenu 5U, tj.: poza liniami zabudowy wyznaczonymi w planie, mogą zostać zrealizowane nadwieszone części budynków usytuowanych zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy. Takie zapisy zwiększają ilość możliwych rozwiązań nowej zabudowy i dają sposobność dodatkowego powiększenia powierzchni użytkowej planowanej zabudowy. Ustalenia planu podnoszą wartość nieruchomości i zwiększają możliwości inwestycyjne i rozwojowe Spółki. Umożliwiają realizację zabudowy usługowej i mieszkaniowej o wyższej intensywności niż ma obecnie istniejący budynek. Przyjęte zasady zabudowy i zagospodarowania terenu zostały określone w oparciu o interes Spółki oraz z uwzględnieniem interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich.

Ponadto strona stwierdziła, że zgodnie z art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem. Obecnie istniejący na przedmiotowej działce budynek biurowy może funkcjonować w dotychczasowy sposób do czasu zmiany zagospodarowania działki według ustaleń planu.

W zakresie uniemożliwienia wsparcia na słupach wykuszy w wydzieleniu wewnętrznym B terenu 5U, skutkującego niemożnością oparcia na słupach nadwieszonych nad terenem części budynków, strona stwierdziła natomiast, że potrzeba odsunięcia linii zabudowy od ul. [...] wynika z konieczności pozostawienia rezerwy pasa terenu dla realizacji nowej i rozbudowy istniejącej infrastruktury technicznej niezbędnej dla funkcjonowania planowanej zabudowy dopuszczonej zapisami planu. Wnioskowane dopuszczenie w wydzieleniu wewnętrznym B "wykuszy na słupach" spowoduje konieczność realizacji fundamentów pod te słupy i zajęcie części terenu przewidzianego dla infrastruktury technicznej, co mogłoby w przyszłości utrudnić lub uniemożliwić jej położenie. Konsekwencją mogłoby być również ograniczenie dostępności do mediów, a tym samym pogorszenie warunków dla realizacji nowych inwestycji. Utrudnienie lub uniemożliwienie położenia sieci infrastruktury technicznej wiązałoby się bowiem z zablokowaniem realizacji zabudowy usługowej i mieszkaniowej dopuszczonej w planie. Konsekwencją mogłoby być również ograniczenie dostępności do mediów, a tym samym pogorszenie warunków dla realizacji nowych inwestycji.

Art. 1 ust. 2 w/w ustawy stanowi, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza: (m.in.) prawo własności, ale również potrzeby interesu publicznego. Zdaniem strony przeciwnej w uchwalonym planie brano pod uwagę zarówno interes prywatny jak i publiczny. Zatem biorąc pod uwagę aspekty zachowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, ochrony zdrowia, potrzeby interesu publicznego ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy przechodzącą przez istniejący budynek skarżącej Spółki, tak aby móc zapewnić realizacją infrastruktury technicznej służącej ogółowi społeczeństwa, działającej na korzyść ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Ustalenie takie znalazło potwierdzenia we wprowadzonej zmianie do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o zapewnieniu potrzeb dla rozwoju infrastruktury technicznej. Należy uznać, że uwzględniono również interes prywatny skarżącej Spółki, prawo własności do terenu i nieruchomości budynkowej istniejącej na nim. Umożliwiono działania inwestycyjne na części obiektu znajdującego się poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy.

W odniesieniu do zarzutu 3b strona przeciwna uzasadniła, że w zakresie dopuszczonych w wydzieleniu wewnętrznym B terenu 5U robót budowlanych niepolegających na remoncie mieszczą się wyłącznie przebudowa i montaż obiektu budowlanego posadowionego w granicach tego wydzielenia. Ponadto dopuszcza się nadwieszone nad terenem części budynków usytuowanych zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy, w taki sposób, aby najniższy punkt nadwieszenia znajdował się co najmniej 4,20 m ponad poziomem terenu. Intencją zapisów planu jest dopuszczenie przebudowy i rozbudowy istniejącego budynku, przy uwzględnieniu wyznaczonych nieprzekraczalnych linii zabudowy i wysuniętego poza te linie fragmentu istniejącego budynku. Przyjęte ustalenia umożliwiają utrzymanie istniejącego budynku oraz realizację jego przebudowy i rozbudowy zgodnie z wyznaczoną nieprzekraczalną linią zabudowy. W ramach przebudowy możliwe jest również rozebranie części budynku znajdującego się poza nieprzekraczalną linią zabudowy. W przypadku realizacji zabudowy wzdłuż wyznaczonych linii zabudowy możliwa jest rozbudowa istniejącego budynku w taki sposób, że w obszarze wydzielenia wewnętrznego B terenu 5U, tj.: poza liniami zabudowy wyznaczonymi w planie, będą mogły zostać zrealizowane nadwieszone części budynków usytuowanych zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy. Intencją planu było niedopuszczenie realizacji budynków związanych z gruntem poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy i również w obszarze wydzielenia wewnętrznego B terenu 5U. Zgodnie z powyższym plan nie dopuszcza w przedmiotowym obszarze budowy. Oznacza to, że przebudowany i rozbudowany budynek nie będzie mógł wystawać poza linie zabudowy, z wyjątkiem form nadwieszeń dopuszczonych nad obszarem wydzielenia wewnętrznego B. Najniższy punkt nadwieszenia będzie musiał się znajdować co najmniej 4,2 m ponad poziomem terenu. Zastosowane w planie zapisy zapewniają możliwość utrzymania istniejącego budynku i zwiększają ilość możliwości rozwiązań jego przebudowy i rozbudowy oraz znacznego powiększenia powierzchni użytkowej, a jednocześnie zapewniają rezerwę terenu poza przekraczalnymi liniami zabudowy, konieczną dla realizacji sieci infrastruktury technicznej.

Podsumowując strona przeciwna stwierdziła, że zaprezentowana argumentacja uzasadnia podstawę nieuwzględnienia przedstawionych w skardze zarzutów. Zarzuty te dotyczą nieuwzględnionych uwag wniesionych przez Spółkę pisemnie w terminie składania uwag do projektu planu (pisma z dnia 21 i 23 grudnia 2009 r.) i rozpatrzonych przez Prezydenta W. w zarządzeniu nr [...] z dnia 12 stycznia 2010 r.. Historia korespondencji oraz spotkań ze skarżącą Spółką wskazują, że podjęto wszelkie możliwe dążenia dostępne w ramach procedury planistycznej związanej z opracowaniem projektu planu, a także poza proceduralne mające na celu uwzględnienie w miarę możliwości składanych przez Spółkę uwag i propozycji zmian. Nieuwzględnienie wniesionych przez Spółkę uwag i zarzutów wynika z faktu ich kolizji z przyjętymi na podstawie istniejących uwarunkowań formalnoprawnych ustaleniami planu. Na nieuwzględnienie złożonych uwag miały wpływ m.in.: obowiązujące przepisy prawa i normy projektowe, wytyczne ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. oraz uwarunkowania i zależności wynikające ze skomplikowanej struktury własności. Plan sporządzono z uwzględnieniem i wyważeniem interesów oraz praw właścicieli poszczególnych nieruchomości. Przyjęte w planie zasady zabudowy i zagospodarowania terenu nie ograniczają obecnej działalności Spółki. Można również stwierdzić, że fakt uchwalenia planu, w którym umożliwiono utrzymanie istniejącego budynku na działce Spółki A oraz dopuszczono jego przebudowę, rozbudowę i w efekcie zapewniono znaczne zwiększenie powierzchni użytkowej przy szerokim zakresie dopuszczonych kategorii przeznaczenia terenu wręcz utrwala i umacnia prowadzoną obecnie przez Spółkę działalność, jednocześnie otwierając jej możliwości rozwojowe i inwestycyjne. Plan przyczynia się do podniesienia wartości nieruchomości. Stanowi podstawę prawną do wydawania decyzji administracyjnych, co powoduje skrócenie i ułatwienie procedur administracyjnych poprzedzających procesy inwestycyjne i otwiera możliwości rozwoju obecnej działalności i realizacji nowych zamierzeń inwestycyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Zakres tej kontroli obejmuje również orzekanie, po myśli art. 3 § 2 pkt 5 i 6, w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Zgodnie zaś z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151).

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu jest uchwała Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zespołu urbanistycznego Ś. we W., podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w związku z uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zespołu urbanistycznego Ś. we W..

Uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wyrazem tzw. władztwa planistycznego, które posiada gmina. Może ona samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego bądź to precyzyjne zapisy bądź też postanowienia ogólne dla poszczególnych terenów. Wszelkie jednak czynności gminy, także o charakterze publicznoprawnym, muszą odznaczać się legalnością, gdyż gmina jest obowiązana działać zgodnie z prawem.

Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Wskazanie w powyższym przepisie podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, że przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Oznacza to, że rozstrzygnięcia nadzorcze wojewody albo orzeczenia sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwał w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wydawane w przypadku zajścia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem pozostałe naruszenia prawa (niewymienione w powołanym wyżej przepisie) należałoby traktować jako nieistotne, a więc nie będące przyczyną nieważności uchwały (por.: T. Bąkowski: Komentarz do art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 03.80.717), w: T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004).

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.) uchwalanym przez organ stanowiący gminy, tj. radę gminy. Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. W przypadku naruszenia zasad sporządzania planu ustawodawca nie wymaga, aby przedmiotowe naruszenie miało charakter istotny, co oznacza, że każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części (zob.: Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 253-254). Z tych samych względów każde naruszenie właściwości organów w zakresie sporządzania planu miejscowego skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd badając zgodność z prawem zaskarżonej uchwały, stwierdził, że nie narusza ona przepisów prawa materialnego i procesowego, a zatem nie podlegała wyeliminowaniu z obrotu prawnego.

Jak wynika z dokumentacji planistycznej zaskarżona przez Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] we W. i Spółkę A z/s we W. uchwała została – co nie jest kwestionowane przez strony skarżące - podjęta z uwzględnieniem chronologii czynności materialno-technicznych wskazanych w art. 17 u.p.z.p.. Według brzmienia tego artykułu wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno:

1) ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia;

2) zawiadamia, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu;

3) rozpatruje wnioski, o których mowa w pkt 1, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania;

4) sporządza projekt planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, uwzględniając ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy;

5) sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36;

6) uzyskuje opinie o projekcie planu:

a) gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej,

b) wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast, graniczących z obszarem objętym planem, w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym;

7) uzgadnia projekt planu z:

a) wojewodą, zarządem województwa, zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych,

b) właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków,

c) organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych,

d) właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę,

e) właściwymi organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa,

f) dyrektorem właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani,

g) właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych,

h) właściwym organem administracji geologicznej w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych,

i) ministrem właściwym do spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony uzdrowiskowej;

8) uzyskuje zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne;

9) wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień;

10) ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami;

11) wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 10, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu;

12) rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania;

13) wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia;

14) przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11.

W rozpoznawanej sprawie w dniu 13 lipca 2007 r. w S.P. – Gazecie W. opublikowano ogłoszenie Prezydenta W. zawiadamiające o podjęciu uchwały z dnia 5 października 2006 r. Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zespołu urbanistycznego Ś. we W. oraz o możliwości składania wniosków do planu w terminie 21 dni od dnia ukazania się ogłoszenia, tj. do dnia 3 sierpnia 2007 r.. Tego samego dnia zostało również opublikowane w S.P. – Gazecie W. – na podstawie art. 34 w związku z art. 32 ust. 1 i 3 oraz art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska – zawiadomienie, że w publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach zawierających informacje o środowisku i jego ochronie zamieszczono w/w uchwałę oraz rozpoczęto postępowanie w sprawie ocen oddziaływania na środowisko skutków realizacji ustaleń planu.

Ogłoszenie to zostało również podane do wiadomości poprzez wywieszenie na tablicach ogłoszeń Rady Osiedla G., Osiedla B., Osiedla P.Ś., Osiedla H., Zarządu Zasoby Komunalnego, Biura Obsługi Klienta nr 10, Biura Obsługi Klienta nr 6, Urzędu Miejskiego W. przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...], a także w sposób zwyczajowo przyjęty. Tym samym wypełniono normę zawartą w powołanym art. 17 ust. 1 u.p.z.p..

Także wymóg z art. 17 ust. 2 u.p.z.p. został spełniony. Jak wynika z akt sprawy zawiadomienie, na piśmie, o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zostało wystosowane w dniu 6 lipca 2007 r. do odpowiednich instytucji i organów właściwych do uzgadniania i opiniowania planu.

W toku postępowania planistycznego zostało złożonych 20 wniosków, które zostały rozpatrzone zarządzeniem z dnia 20 sierpnia 2007 r. Nr [...]. Przy czym skarżąca Wspólnota złożyła wniosek w dniu 2 sierpnia 2007 r., który dotyczył jedynie zachowania wnętrza międzyblokowego budynków przy ul. [...] 160-176, [...] 2-8 oraz [...] 178-180 jako niezabudowanego, z przeznaczeniem dla celów rekreacyjnych, z możliwością urządzenia ogródka sportowego/boiska lub miejsca zabaw dla dzieci i młodzieży. Wniosek ten został uwzględniony.

Została sporządzona - w myśl art. 17 ust. 4 u.p.z.p. - prognoza oddziaływania na środowisko, uwzględniając ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz prognoza skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego (art. 17 ust. 5 u.p.z.p.). Również uzyskano opinie o projekcie planu Miejskiej Komisji Urbanistyczno-architektonicznej we W., czym wypełniono przepis art. 17 ust. 6 pkt a u.p.z.p.. Projekt planu uzgodniono z właściwymi organami, o których mowa w art. 17 ust. 7 u.p.z.p..

W tym miejscu należy odnieść się do zarzutu, zawartego w skardze Wspólnoty Mieszkaniowej, że założenia przedmiotowego planu nie odpowiadają treści opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska, tj. że "zachowanie zieleni przyulicznej i towarzyszącej zapewni oprócz funkcji rekreacyjnej korzystny wpływ na łagodzenie negatywnego oddziaływania przedsięwzięć zawartych w planie". Niezgodność wyraża się w tym - zdaniem Wspólnoty – że nie zostanie zachowana zieleń przyuliczna poprzez przekształcenie drogi wewnętrznej stanowiącej działkę 5KDD w drogę publiczną i wynikającą z tego konieczność jej poszerzenia, co zaś skutkować będzie wycięciem drzew rosnących wzdłuż granicy pomiędzy działką 5KDD a działką 5U, oraz zlikwidowaniem pasa zieleni.. Należy jednak zauważyć, że z opinii tej wynika, że inwestycje budowlane i komunikacyjne nie spowodują drastycznych zmian środowiska. Zatem słowa strony skarżącej są jedynie subiektywnym odczytaniem treści opinii i planu.

Ponadto odnosząc się do zarzutu skargi Wspólnoty naruszenia art. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w związku z art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. "poprzez założenie pośrednio w planie zagospodarowania przestrzennego wycięcia szpaleru wieloletnich drzew w celu poszerzenia drogi", jak słusznie zauważyła strona przeciwna w odpowiedzi na skargę, samo wyznaczenie terenu pod drogę dojazdową 5KDD nie oznacza automatycznie wycięcia szpaleru drzew. Kwestionowany plan w żadnym miejscu nie nakazuje likwidacji przedmiotowego szpaleru drzew Rozstrzygnięcie w tej kwestii zostanie podjęte na etapie projektu budowlanego drogi.

W dniu 5 listopada 2009 r. zostało opublikowane w P.G.W. ogłoszenie o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko w dniach od 12 listopada do 10 grudnia 2009 r. w siedzibie Urzędu Miejskiego W., o przeprowadzeniu dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami (mająca odbyć się w dniu 18 listopada 2009 r.) oraz o wnoszeniu – zgodnie z art. 18 ust. 1 u.p.z.p. - do niego uwag w terminie do dnia 24 grudnia 2009 r.. Ogłoszenie to zostało także wywieszone na tablicy ogłoszeń i podane do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty przez: Urząd Miejski W. przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...], Radę Osiedla G., Osiedla B., Osiedla P.Ś., Osiedla H.. Tym samym zostały wypełnione czynności wymagane przepisem art. 17 ust. 10-11 u.p.z.p..

W dniu 18 listopada 2009 r. została przeprowadzona dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie planu, w której nie brała udziału żadna ze skarżących stron.

Wniesione uwagi zostały rozpatrzone zarządzeniem z dnia 12 stycznia 2010 r. Nr [...]. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] nie wniosła żadnych uwag do wyłożonego projektu planu. W tym miejscu należy stwierdzić, że zarzut naruszenia art. 20 u.p.z.p. poprzez nierozstrzygnięcie w przedmiocie uwag zgłoszonych do projektu planu przez przedstawicieli skarżącej Wspólnoty jest bezpodstawny.

Natomiast Spółka A wniosła swoje uwagi w pismach z dnia 21 i 23 grudnia 2009 r.. Cześć z żądań zawartych w tych pismach została uwzględniona, a mianowicie w zakresie dotyczącym: usunięcia z rysunku planu oznaczenia graficznego szpaleru drzew na części długości odcinka proponowanego w załączniku graficznym do uwag, tj. w miejscu istniejącego na działce nr 12/9 budynku; zmiany § 21 ust. 2 pkt 1 lit. b projektu uchwały wysokości najniższego punktu nadwieszonych nad terenem budynków, dopuszczonych w wydzieleniu wewnętrznym B terenu 5U, na co najmniej 4, 20 m ponad poziom terenu.

Biorąc pod uwagę powyższe, należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie organ gminy dopełnił wszelkich wymogów wynikających z procedury planistycznej. Tym samym zarzut naruszenia art. 4 w związku z art. 6 u.p.z.p. jest nieuzasadniony.

Przechodząc do analizy zarzutów skargi Wspólnoty, wśród których znalazł się zarzut naruszenia art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, naruszenia prawa własności skarżących, należy odnieść się przede wszystkim do kwestii możliwości ingerencji organów gminy w to prawo. Stwierdzić należy, że przepis art. 4 ust. 1 u.p.z.p. statuuje obowiązek gminy ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, kwalifikując go jako zadanie własne tej jednostki samorządu terytorialnego. Fakt nadania gminie poprzez jego treść tzw. władztwa planistycznego uprawniającego do autonomicznego decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu, nie stoi jednocześnie w sprzeczności z koniecznością uwzględniania racjonalności w działaniu gminy w tym zakresie, realizującej się w przyjmowaniu finalnych, optymalnych rozwiązań planistycznych.

Jednocześnie przepis powyższy nie może stanowić legitymacji do nieograniczonej swobody w działaniach planistycznych, bowiem gminy w tych czynnościach są zobligowane do uwzględniania obowiązujących przepisów prawa w ramach nadrzędnej dyrektywy, sformułowanej w art. 7 Konstytucji RP. Podkreślić należy również, że w art. 1 ust. 2 u.p.z.p., zawierającym otwarty katalog wymagań, które w szczególności należy wziąć pod uwagę w opracowaniach dotyczących zagospodarowania przestrzennego, wskazane zostało w pkt 7 w jednoznaczny sposób prawo własności. Wymóg ten podporządkowany jest przepisowi art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, jako gwarantującemu poszanowanie tego prawa, które wprawdzie - zgodnie z art. 64 ust. 3 ustawy zasadniczej - może być ograniczone, ale pod warunkiem nienaruszania istoty własności.

W tej ostatniej kwestii natomiast Sąd Najwyższy wypowiedział się w wyroku z dnia 16 lipca 1980 r. (sygn. akt CZP 45/80, publ. OSPiKA 1981, nr 7-8, poz. 131), w którym nawiązując do art. 140 k.c. stwierdził, że prawo własności jest "tym szczególnym prawem, które zapewnia właścicielowi dopuszczalną w danych warunkach pełnię uprawnień względem rzeczy. Choć przepis ten nie zdefiniował prawa własności przez wyczerpujące wyliczenie uprawnień właściciela, to jednak wyliczył uprawnienia zasadnicze, a przede wszystkim uprawnienia do korzystania z rzeczy oraz do rozporządzania nią.". Naruszeniem tego uprawnienia jest ingerencja w sferę prawną właściciela nieruchomości, dokonywana poprzez ustalenia planu miejscowego, które określając przeznaczenie terenu i jego zagospodarowanie, wyznaczają jednocześnie granice korzystania z prawa własności i wpływają na interesy prawne jego dysponenta.

Ochronę przed taką ingerencją w trakcie prac planistycznych zapewnia prawo wnoszenia wniosków do planu i uwag dotyczących projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu. Skarżąca Wspólnota nie skorzystała z tych ustawowych uprawnień, stwarzających możliwość ochrony jej interesów w procesie uchwalania planu. Zatem nieuzasadnione jest podnoszenie w skardze, że na każdym etapie przygotowywania planu objętego zaskarżoną uchwałą członkowie skarżącej Wspólnoty zgłaszali uwagi do planu, wskazując na naruszenie swojego interesu prawnego oraz na brak obiektywnych względów, dla jakich miałoby nastąpić przeznaczenie działki 5KDD na cele publiczne.

W tym miejscu należy również odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów art. 11, art. 107, art. 9, art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a.. Należy zauważyć, że procedura planistyczna uregulowana w u.p.z.p. jest szczególną regulacją, co oznacza, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego mają w tej procedurze ograniczone zastosowanie. W toku prac planistycznych są przewidziane różne instytucje, które umożliwiają udział osób mających interes prawny w kwestowaniu zapisów nowego planu, a tym samym kształtowania jego treści, tj. wniosków do planu i uwag dotyczących projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu. W tym celu została też przeprowadzona dyskusja publiczna. Wspólnota Mieszkaniowa jednakże z tych możliwości nie skorzystała.

Ponadto skarżąca Wspólnota w skardze zakwestionowała część zapisów zaskarżonej uchwały, tj. § 14, § 21 ust. 3 pkt 1 i pkt 2, § 23 ust. 3 pkt 2 i § 28 ust. 3 pkt 2. Jej zdaniem § 14 zaskarżonej uchwały nie realizuje jakiegokolwiek celu publicznego, ponieważ - jak wspomniano we wstępnej części uzasadnienia - działka 5KDD jest tylko okazjonalnie używana przez pojazdy dojeżdżające (niejako "na skróty") do trzech spośród przedsiębiorstw położonych na terenie działki 6U, mających - faktycznie oraz zgodnie z założeniem § 22 ust. 5 zaskarżonej uchwały – jedyny dopuszczalny dojazd od strony ul. Weigla, tj. od działki oznaczonej na planie symbolem 6KDD. Ponadto wbrew twierdzeniom sprawozdawców projekt planu nie zakłada równomiernego – z jednakowym pokrzywdzeniem obu sąsiednich nieruchomości 7U oraz 5U - poszerzenia działki 5KDD. Z rysunku stanowiącego załącznik nr 1 do zaskarżonej uchwały, na którym działka 5KDD została już poszerzona, wynika, że przesunięcie granic nastąpi w większym stopniu kosztem nieruchomości skarżącej Wspólnoty niż nieruchomości położonej po drugiej stronie drogi 5KDD.

Zdaniem Sądu nieuzasadnionym jest zarzut naruszenia art. 2 pkt 4 i pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie bowiem z art. 6 pkt 1 tej drugiej ustawy celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne. Z pewnością jedynie twierdzenie skarżącej Wspólnoty, że droga dojazdowa 5KDD będzie wykorzystana jedynie przez trzech przedsiębiorców, nie może uzasadniać tego zarzutu.

Ponadto przeznaczenie drogi wewnętrznej w drogę publiczną mieści się w tzw. władztwie planistycznym, które przysługuje gminie. Należy również zwrócić uwagę na wyjaśnienia zawarte w odpowiedzi na skargę, a dotyczące powyższego zarzutu. Strona przeciwna wskazała, że przyjęte zasady obsługi komunikacyjnej wyznaczoną drogą dojazdową są rozwiązaniem właściwym od strony funkcjonalnej i technicznej, zgodnym z przepisami prawa oraz sprawiedliwym w stosunku do innych właścicieli działek usytuowanych bezpośrednio wzdłuż tej ulicy. Wyznaczenie tej drogi ma swoje uzasadnienie w kontekście obsługi z jednej strony terenów inwestycyjnych na mocy ustaleń planu oraz z drugiej strony w kontekście powiązań z układem miejskim. Droga 5KDD jest powiązana z układem miejskim poprzez ul. [...], która jest jedną z ulic wlotowych do centrum miasta od strony południowej i w związku z tym jest obciążona znacznym ruchem komunikacyjnym. Włączenia do ulic wyższej klasy podlegają regulacjom wynikającym z przepisów dotyczących projektowania dróg publicznych i kształtowania skrzyżowań. Obowiązek ograniczenia liczby i częstości zjazdów z ulicy klasy G i zapewnienie dojazdu od dróg niższych klas zostało w planie miejscowym konsekwentnie zrealizowane. Likwidacja części wjazdów na ciągu ul. [...] do terenów powyżej projektowanej ulicy 5DD wymaga zaprojektowania prawidłowego pod kątem inwestycyjnym dojazdu o odpowiednich parametrach z bezpiecznym włączeniem do ulicy wysokiej klasy jaką jest ul. [...]. Jak wskazano - pomimo statusu drogi wewnętrznej istniejąca droga status ten posiada jedynie w początkowym swoim odcinku przy ul. [...], natomiast na dalszym odcinku jej parametry pozwalają jedynie na przejazd jednego samochodu. Ponadto z uwagi na obecnie istniejące problemy związane z obsługą komunikacyjną obszaru i dojazdem do poszczególnych posesji znajdujących się w tym obszarze konieczne było wyznaczenie nowej, pełnowymiarowej drogi publicznej, zapewniającej dojazd do poszczególnych działek, w tym również do działki będącej własnością Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...]. Wyznaczona w planie droga ma obsługiwać docelową zabudowę i zagospodarowanie terenu planowane w oparciu o ustalenia tego planu. Wzdłuż projektowanej drogi dojazdowej 5KDD wyznaczono tereny 5U i 7U, w ramach których dopuszczona została zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna oraz usługi. Na terenie 7U dopuszczono zabudowę o wysokości do 33m, a na terenie 5U wzdłuż wyznaczonej drogi dojazdowej do 25m. Plan musi zatem zapewnić dojazd do wszystkich wyznaczonych terenów, co jest spełnione w przypadku przedmiotowej drogi i przyległych do niej terenów.

Ponadto pismem procesowym z dnia 20 grudnia 2010 r. pełnomocnik strony przeciwnej wyjaśnił, że w trakcie sporządzania projektu planu przeprowadzona została procedura rozważenia innych, alternatywnych rozwiązań projektowych, m.in. również w odniesieniu do wyznaczonej w planie drogi 5KDD. Analiza taka prowadzona była na etapie przygotowania koncepcji projektu planu, kiedy formułowano ustalenia projektu polegające na wyznaczaniu poszczególnych terenów, w tym również terenów dróg zapewniających obsługę komunikacyjną poszczególnym terenom, a także obowiązujących parametrów zabudowy w zakresie wysokości zabudowy, wskaźników dotyczących powierzchni zabudowy, ilości miejsc parkingowych oraz powierzchni biologicznie czynnej. Rozpatrywano wówczas różne warianty rozwiązań projektowych w poszukiwaniu najbardziej korzystnych sposobów zabudowy i zagospodarowania terenów. W trakcie analizy brano pod uwagę uwarunkowania architektoniczne i urbanistyczne: obecną zabudowę i sposób zagospodarowania terenów, wydane i będące jeszcze w toku wydawania decyzje administracyjne, strukturę własności, względy ekonomiczne, ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Wrocławia, przepisy prawa w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Wariantowe rozwiązania były dyskutowane w wyspecjalizowanych branżowych zespołach projektowych inżynierów urbanistów, infrastruktury drogowej, sieci infrastruktury technicznej, zagadnień środowiska przyrodniczego. Koncepcja projektu planu była dyskutowana na radach technicznych oraz na Kolegiach Prezydenckich. W trakcie sporządzania projektu planu, w miarę kolejnych etapów procedury planistycznej, projekt planu ewaluował o zmiany wynikające z przeprowadzenia poszczególnych faz procedury: rozpatrzenia wniosków do planu, opiniowania, uzgadniania, rozpatrzenia uwag do planu. Wszystkie przeprowadzane zmiany projektu planu każdorazowo wiązały się z koniecznością ponownej analizy mającej na celu określenie najlepszego rozwiązania projektowego oraz w oparciu o konsultacje poszczególnych rozwiązań w gronie specjalistów poszczególnych branżowych działów projektowych oraz na forum rad technicznych, a także przy współpracy z właściwymi wydziałami Urzędu Miejskiego.

W odniesieniu do wyznaczonej drogi 5KDD wskazano, że w trakcie procedury projektowej szczegółowo przeanalizowano istniejące uwarunkowania w rejonie tej drogi oraz możliwe sposoby obsługi terenów do niej przylegających, w przypadku innego przeprowadzenia przedmiotowej drogi lub rezygnacji z obsługi tych terenów od strony ul. [...]. Ze względu na skomplikowaną strukturę własności, obecne zagospodarowanie i istniejącą obsługę komunikacyjną tego obszaru, a także docelowy sposób zabudowy i zagospodarowania oraz skutki ekonomiczne i prawne, zdecydowano, że najbardziej właściwym i korzystnym rozwiązaniem będzie wyznaczenie obsługi komunikacyjnej analizowanego obszaru wzdłuż gminnej działki nr [...] AM-6 obręb G., wykorzystywanej obecnie przez podmioty zlokalizowane wzdłuż niej, w tym również przez skarżącą Wspólnotę jako drogę dojazdową. Ze względu na małą szerokość przedmiotowej działki - 3m, obecne użytkowanie jej dla celów obsługi komunikacyjnej przyległych do niej nieruchomości skutkuje utrzymującym się konfliktem przestrzennym, funkcjonalnym i społecznym w analizowanym obszarze. Użytkowanie w obecnych liniach rozgraniczających przedmiotowej działki jako drogi publicznej nie jest możliwe ze względu na obowiązujące przepisy prawa. Celem planu jest poprawienie struktury funkcjonalno-przestrzennej oraz dostosowanie jej do docelowego sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z którym przewidziano w tym rejonie lokalizację zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej o większej intensywności niż zabudowa funkcjonująca obecnie w tym obszarze. Plan ma na celu m.in. powstrzymanie chaotycznego zagospodarowania terenu oraz rozwiązanie obecnych i uniknięcie nowych konfliktów przestrzennych i społecznych, w szczególności tych związanych z realizacją nowych inwestycji w sąsiedztwie istniejącej zabudowy. Z uwagi na obecnie istniejące problemy związane z obsługą komunikacyjną obszaru, a spowodowane przede wszystkim usytuowaniem terenów wzdłuż ulicy wysokiej klasy oraz brakiem ulic niższej klasy, które mogą zapewnić obsługą komunikacyjną terenów i bezpieczne włączenie się do ruchu miejskiego za pomocą skrzyżowań konieczne było wyznaczenie nowej, pełnowymiarowej drogi publicznej o szerokości 10m zapewniającej dojazd do poszczególnych terenów, w tym również do działki będącej własnością Wspólnoty. Wyznaczenie innej niż obecnie funkcjonująca obsługa w jest wyborem koniecznym dla zapewnienia odpowiedniego poziomu obsługi komunikacyjnej terenów, których zainwestowanie ulegnie intensyfikacji na mocy ustaleń planu. Droga umożliwia przede wszystkim obsługę nieruchomości znajdujących się wzdłuż niej, a także dojazd do działek nieprzylegających bezpośrednio to tej drogi, m.in. do terenu 14MN. Droga ma stosowną szerokość w liniach rozgraniczających oraz zapisy umożliwiające obsługę komunikacyjną, a także bilansowanie się w zakresie ilości miejsc parkingowych poszczególnych podmiotów w obrębie tej drogi. Ponadto wyznaczona droga stanowić będzie w przyszłości również korytarz dla przeprowadzenia sieci infrastruktury technicznej koniecznych do funkcjonowania przyległych terenów. Strona wyjaśniła także, że po stwierdzeniu właściwego przebiegu drogi nastąpiły dalsze szczegółowe analizy w zakresie usytuowania drogi w liniach rozgraniczających względem poszczególnych działek. Rozpatrywano w związku z tym warianty usytuowania obszarów koniecznych poszerzeń terenu drogi w kontekście przyszłych wykupów gruntów oraz konsekwencji finansowych i prawnych. Zbadano jednocześnie możliwości sytuowania miejsc parkingowych, wjazdów na tereny oraz obsługi w zakresie udostępnienia poszczególnych terenów dla pojazdów uprzywilejowanych, jak: pogotowie ratunkowe, straż pożarna itp.. W świetle wszystkich przeprowadzonych analiz i symulacji możliwych rozwiązań funkcjonalno-przestrzennych, a także w oparciu o przeprowadzoną procedurę formalnoprawną stwierdzono, że wyznaczona droga 5KDD jest najwłaściwszym rozwiązaniem, zgodnym z obowiązującymi przepisami prawa i normami projektowymi oraz uwarunkowaniami i zależnościami wynikającymi ze skomplikowanej struktury własności. Wyznaczona droga została poprowadzona z uwzględnieniem i wyrażeniem interesów oraz praw właścicieli wszystkich przylegających do niej nieruchomości. Przyjęte zasady obsługi komunikacyjnej zapewnione poprzez wyznaczoną drogą dojazdową są rozwiązaniem właściwym od strony funkcjonalnej i technicznej zgodnym z przepisami prawa oraz sprawiedliwym w stosunku do i innych właścicieli działek usytuowanych bezpośrednio wzdłuż tej ulicy. Wyznaczenie celu publicznego na drodze, obecnie użytkowanej jako droga dojazdowa ma swoje uzasadnienie w kontekście obsługi z jednej strony terenów inwestycyjnych na mocy ustaleń planu oraz z drugiej strony w kontekście powiązań z układem miejskim. Jednocześnie nadmieniono, że dla terenów 5U i 7U zostały wprowadzone dodatkowe zapisy mające na celu ułatwienie realizacji ustaleń planu w zakresie wskazanych wskaźników miejsc postojowych. Dopuszczono możliwość bilansowania się terenów przyległych do terenu drogi 5KDD w liniach rozgraniczanych tej drogi, co oznacza dopuszczenie możliwości parkowania również w obrębie ulicy, co zwiększa powierzchnię przeznaczoną do parkowania. Dopuszczenie bilansowania się w zakresie miejsc postojowych dodatkowo również na terenie ulicy 5KDD ma umożliwić wprowadzenie innych rozwiązań z wykorzystaniem terenu wyznaczonego pod drogę publiczną, przy uwzględnieniu jednak w pierwszej kolejności funkcji komunikacyjnej ulicy, która ze względu na szerokość w obecnych liniach własności nie może być realizowana. Zakaz lokalizacji miejsc postojowych przyulicznych na terenie ulicy 5KDD ma dać możliwość wykorzystania terenu publicznego na funkcję parkingową związaną z obsługą terenów przyległych. Parkowanie przyuliczne na terenie ulicy publicznej jest z definicji związane z dojazdem do miejsc postojowych bezpośrednio z ulicy publicznej. Bez urządzeń zabezpieczających wjazd na miejsca postojowe stanowią one miejsca publiczne, a więc umożliwiają korzystanie z nich dowolnym użytkownikom. Priorytetem w planie było zapewnienie przejazdu ulicą o normatywnych parametrach oraz umożliwienia przeprowadzenia infrastruktury związanej z funkcjonowaniem ulicy w terenie publicznym. Z uwagi na konieczność zachowania przepisów prawa dotyczących projektowania dróg publicznych i przyjęcia dla drogi publicznej minimalnej szerokości w liniach rozgraniczających 10 m taka szerokość została wyznaczona w planie miejscowym dla ulicy 5KDD. Sposób zagospodarowania wyznaczonej planem przestrzeni publicznej po realizacji podstawowej funkcji komunikacyjnej może być przedmiotem ustaleń właścicieli terenów przyległych z jednostką zarządzająca pasem drogowym. Ponadto, jak zauważył pełnomocnik, przy realizowaniu funkcji dopuszczonych w planie, szczególnie takich, które mają charakter mieszkaniowy i usługowy, należy zapewniać klientom i użytkownikom takie warunki, aby mogli oni swobodnie korzystać z dopuszczonych przeznaczeń.

Treść tego pisma przeczy zarzutom stron skarżących o dowolności działania organu i przyjęciu rozwiązań urbanistycznych bez głębszego rozważenia racji róznych podmiotów. Nieuzasadniony jest też zarzut braku uzasadnienia projektu zaskarżonej uchwały, albowiem takie uzasadnienia znajduje się w aktach planistycznych.

Należy również zaznaczyć, że pozyskanie terenu pod drogę 5KDD wiązać się będzie z odszkodowaniem dla właściciela terenu.

Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, że zarzut naruszenia art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 140 k.c. w związku z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 112 i nast. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce ruchomościami nie mógł zostać uwzględniony.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia § 12 i 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez uniemożliwienie poprowadzenia zgodniej z przepisami rozporządzenia drogi przeciwpożarowej na terenie Wspólnoty oraz konieczność likwidacji drogi już istniejącej, Sąd stwierdził, że jest on nieuzasadniony. Żaden zapis planu ani nie uniemożliwienie poprowadzenia drogi przeciwpożarowej na terenie Wspólnoty ani nie nakazuje likwidacji drogi już istniejącej, za zatem nie kolidują one z w/w przepisami rozporządzenia.

W skardze Spółki A we W. zostały natomiast zakwestionowane zapisy zaskarżonego planu dotyczące nieruchomości gruntowej - działki nr 12/9, której to skarżąca Spółka jest użytkownikiem wieczystym oraz właścicielem posadowionego tam budynku.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej Spółki naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., należy zwrócić uwagę na przepis art. 2 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o "ładzie przestrzennym" - należy przez to rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne.

Strona skarżąca zarzuciła natomiast, że niedochowanie wymogów ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, polegającą na: a) cofnięciu nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ulicy dojazdowej (5KDD), co spowodowało, że wjazd na parking usytuowany na działce gruntu będącego objętym przez skarżącą Spółkę użytkowaniem wieczystym jest możliwy jedynie z ulicy publicznej (2KDG); b) uniemożliwieniu powstaniu dojazdu do budynku biurowego posadowionego na działce gruntu nr 12/9 znajdującej się na terenie 5U od strony ulicy głównej; c) usytuowaniu szpaleru drzew na długości 20 m na działce gruntu nr 12/9, co zasłoni od strony ulicy głównej (2KDG) pomieszczenia zlokalizowane na pierwszej kondygnacji budynku.

W powyższych kwestiach wypowiedziała się strona przeciwna, uzasadniając, że wyznaczone w planie nieprzekraczalne linie zabudowy wzdłuż ulicy dojazdowej (5KDD) na terenie 5U nie ograniczają możliwości utrzymania obecnego oraz realizacji innego wjazdu od strony ulicy 5KDD na istniejący obecnie parking, a ponadto plan wprowadza regulacje zapewniające umożliwienie funkcjonowania istniejącego obecnie na działce Spółki parkingu oraz wjazdu na ten parking od strony terenu 5KDD. W przypadku zrealizowania zabudowy zgodnie z ustaleniami planu inwestor ma możliwość wykonania miejsc postojowych dla samochodów w formie parkingu wielopoziomowego, obsługując nieruchomość od terenu 5KDD oraz 11KDW poprzez tereny 3U i 4U. Ponadto strona stwierdziła, że proponowane dopuszczenie bezpośredniego dojazdu do terenu 5U z ul. [...] (2KDG) byłoby rozwiązaniem niewłaściwym od strony funkcjonalnej i technicznej, niezgodnym z przepisami prawa oraz niesprawiedliwym w stosunku do innych właścicieli działek usytuowanych bezpośrednio wzdłuż ul. [...]. Klasa ul. [...] (ulica główna) uniemożliwia realizację bezpośrednich wjazdów z niej na poszczególne posesje. Wyznaczony w planie odcinek dojazdu do terenu umożliwiający bezpośredni wjazd z ul. [...] służy wyłącznie zapewnieniu dojazdu do istniejącej stacji benzynowej. Dopuszczenie bezpośredniej obsługi komunikacyjnej z ul. [...] innych niż stacja benzynowa funkcji spowodowałoby zagrożenie w ruchu komunikacyjnym wzdłuż ul. [...] oraz zaburzenia i utrudnienia przestrzenne i funkcjonalne na poszczególnych terenach wyznaczonych w planie. Proponowane rozwiązanie koliduje z przyjętymi i stosowanymi zasadami wyznaczania i kształtowania terenów zabudowanych o przeznaczeniu usługowo-mieszkaniowym. Stanowiłoby również podstawę do zarzutów o nierówne traktowanie podmiotów.

Uwzględniając powyższe wyjaśnienia Sąd stwierdził, że zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. jest nieuzasadniony.

Zarzut zawarty w pkt. 1c również należy uznać za niezasadny, bowiem w trakcie przeprowadzenia procedury planistycznej skarżąca Spółka złożyła uwagę do projektu planu domagając się m.in. usunięcia z rysunku planu oznaczenia graficznego szpaleru drzew na całym odcinku proponowanym w załączniku graficznym do uwag. Uwaga ta została uwzględniona na części proponowanego odcinka w miejscu istniejącego na działce nr 12/9 budynku.

Zdaniem Sądu także zarzuty dotyczące naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. jest nieuzasadniony. Należy bowiem zauważyć, że przepis ten stanowi, iż w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza walory ekonomiczne przestrzeni, zaś w skardze skarżąca Spółka wskazała, że naruszenie to polega na przyjęciu rozważań planistycznych, które niweczą osiągnięcie celu jakim jest optymalne wykorzystanie obszaru działki gruntu nr 12/9 użytkowanego przez skarżącą Spółkę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej oraz narażenie skarżącej Spółki na znaczne obciążenia ekonomiczne polegające na: a) konieczności inwestycji w różnego rodzaju oznaczenia oraz mechanizmy uniemożliwiające wjazd na parking osobom nieuprawnionym; d) konieczności rozwieszenia banerów reklamowych, tablic reklamowych i neonów, a to wobec wprowadzeniu zapisu w zaskarżonej uchwale o usytuowaniu szpaleru drzew na długości 20 m na działce gruntu nr 12/9, co zasłoni od strony ulicy głównej (2KDG) pomieszczenia zlokalizowane na pierwszej kondygnacji budynku.

Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego zmniejszenia ilości miejsc postojowych z 52 do 32 oraz przyjęciu współczynnika miejsc postojowych wynoszącego 1,8 miejsca postojowego na 100 m powierzchni (co - zdaniem strony skarżącej - w przypadku rozbudowy obiektu skarżącej będzie powodowało konieczność inwestycji w dwukondygnacyjny parking podziemny) należy powołać treść odpowiedzi na skargę. Stwierdzono w niej, że przy zastanym zagospodarowaniu nieruchomości nie ma potrzeby przebudowy infrastruktury parkingowej. Natomiast dopuszczenie rozbudowy przedmiotowego budynku w kierunku południowym jest jedynie możliwością uwarunkowaną realizacją niezbędnych do jego obsługi komunikacyjnej nowych miejsc postojowych (zgodnie ze wskaźnikiem ilości miejsc postojowych przyjętym dla całego planu). Przyjęcie innego wskaźnika miejsc postojowych dla jednej nieruchomości godziłoby w tym wypadku w zasadę równego traktowania podmiotów. Wyjaśniono także, że zgodnie z ustaleniami planu jedną z kategorii przeznaczenia terenu dopuszczonych na terenie oznaczonym w planie symbolem 5U są obiekty do parkowania mieszczące się w grupie kategorii przeznaczenia terenu - infrastruktura drogowa. Szeroki pakiet dopuszczonych w planie kategorii przeznaczenia terenu oraz zaprojektowana nieprzekraczalna linia zabudowy daje jedynie możliwość rozbudowy obiektów budowlanych, zgodnie z zapisami planu. Do inwestora należy decyzja, czy wykorzysta on możliwości rozbudowy, jakie daje plan, w konsekwencji czego zmniejszy się do 32 istniejąca liczba miejsc postojowych na terenie 5U, czy pozostanie w obecnych gabarytach zabudowy i zachowa istniejące 52 miejsca postojowe na terenie 5U. W kwestii zaś wprowadzenia zmiany wskaźnika miejsc postojowych dla samochodów osobowych dla biur, obiektów kongresowych i konferencyjnych z 1,8 miejsca na 100 m2 powierzchni użytkowej na 1,3 miejsca na 100 m2 powierzchni użytkowej strona przeciwna stwierdziła, że wyznaczone w planie wskaźniki miejsc postojowych dla samochodów osobowych towarzyszące poszczególnym kategoriom przeznaczenia terenu są zgodne z zapisami Studium. Wielkość tych wskaźników została dostosowana zarówno do struktury zespołu urbanistycznego usługowego, jak i określonych przeznaczeń dopuszczonych w poszczególnych terenach. Przyjęty w planie wskaźnik 1,8 miejsc postojowych dla samochodów osobowych dla biur, obiektów kongresowych i konferencyjnych na 100m2 jest zgodny z polityką parkingową miasta i wynika z konsekwentnego jego stosowania w planach dla obszarów o podobnym charakterze w skali miasta. Zmiana wskaźnika dla jednego terenu byłaby więc nieuzasadniona i niekonsekwentna w stosunku do przyjętych i stosowanych zasad wyznaczania ilości miejsc postojowych we Wrocławiu. Byłaby też nierównym traktowaniem podmiotów. Ponadto dla terenu 5U zostały wprowadzone dodatkowe zapisy mające na celu ułatwienie realizacji ustaleń planu w zakresie wskazanych wskaźników miejsc postojowych. Mając na uwadze wielkość działki 12/9 oraz jej kształt (część działki obecnie użytkowana jako parking terenowy otwarty ma szerokość 10 m, co pozwala w świetle przepisów na usytuowanie jezdni manewrowej i miejsc postojowych prostopadłych) dopuszczono w planie możliwość bilansowania się na całym terenie 5U (niezależnie od podziałów geodezyjnych wewnątrz tego terenu) oraz na terenie ulicy 5KDD. Dopuszczenie bilansowania się w zakresie miejsc postojowych dla terenu 5U dodatkowo również na terenie ulicy 5KDD ma umożliwić wprowadzenie innych rozwiązań z wykorzystaniem terenu wyznaczonego pod drogę publiczną przy uwzględnieniu jednak w pierwszej kolejności funkcji komunikacyjnej ulicy, która ze względu na szerokość w obecnych liniach własności nie może być realizowana. Ponadto przy realizowaniu funkcji dopuszczonych w planie, szczególnie takich, które mają charakter usługowy, należy zapewniać klientom i użytkownikom takie warunki, aby mogli oni swobodnie korzystać z oferowanych usług, co będzie również z korzyścią dla usługodawcy. Decyzja o stopniu zwiększenia powierzchni użytkowej budynku i wynikającej z tego konieczności realizacji miejsc postojowych jest wyborem inwestora. Możliwa jest realizacja budynku o mniejszej intensywności, który będzie generował mniejsze koszty związane z rozbudową obiektów do parkowania, niż realizacja obiektu o wysokiej intensywności.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w związku z art. 140 Kodeksu cywilnego i w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 64 Konstytucji RP skutkujące znacznym ograniczeniem praw własności i użytkowania wieczystego skarżącej, które polega – zdaniem skarżącej Spółki - na: a) usytuowaniu nieprzekraczalnej linii zabudowy przez środek budynku skarżącej i niemożność posadowienia wykuszy na słupach po stronie przekraczającej tą linię; b/ dopuszczeniu z robót budowlanych niepolegających na remoncie wyłącznie przebudowę i montaż obiektu budowlanego posadowionego w granicach wydzielenia terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 5U, co w znacznym stopniu utrudni skarżącej spółce "uzyskanie" nadwieszenia jako, że uprzednio niezbędne będzie dokonanie rozbiórki obiektu skarżącej.

Strona przeciwna wskazała, odnosząc się do powyższych zarzutów, że poprzez odsunięcie nieprzekraczalnej linii zabudowy na terenie oznaczonym w planie symbolem 5U na odległość 5 m od linii rozgraniczającej tereny oznaczone symbolami 2KDG i 5U część budynku skarżącej Spółki znalazła się poza liniami zabudowy. Fragment istniejącego budynku znajdujący się poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy został oznaczony wydzieleniem wewnętrznym B terenu 5U i objęty szczegółowymi zapisami, które w przypadku przebudowy i rozbudowy istniejącego budynku zgodnie z ustaleniami planu, umożliwią w tym obszarze realizację nadwieszonych części budynku. Najniższy punkt nadwieszenia będzie musiał się znajdować co najmniej 4,20 m ponad poziomem terenu. Celem nadwieszenia jest zapewnienie rezerwy terenu wzdłuż ul. [...] koniecznej dla realizacji infrastruktury technicznej spodziewanej w związku realizacją nowej zabudowy dopuszczonej ustaleniami planu. Rezerwa w formie terenu o szerokości 5m pomiędzy liniami zabudowy a liniami rozgraniczającymi terenów jest zachowana na całej długości terenów spodziewanych zmian przestrzennych, na których zgodnie z zapisami planu możliwa będzie realizacja zabudowy o większej niż w stanie obecnym intensywności i wysokości. Regulację taką uznano za konieczną ze względu na gęsto usytuowane sieci uzbrojenia technicznego w obecnym pasie drogowym ul. [...] i przewidywane trudności techniczne w realizacji kolejnych przedsięwzięć infrastrukturalnych w tym pasie drogowym. Konieczność wprowadzenia kolejnych sieci wynika każdorazowo z zapotrzebowania wywołanego zwiększoną liczbą odbiorców. Planowany rozwój terenów pod nowe budownictwo usługowe i mieszkaniowe wielorodzinne musi odbywać się w powiązaniu z przygotowaniem tych terenów również w zakresie obsługi infrastrukturalnej, w tym zapewniającej dostawę mediów. Wyznaczony pas rezerwy przebiega w planie przez istniejący budynek Spółki, którego mały fragment znajduje się poza liniami zabudowy. Jak wskazała strona przeciwna plan dopuszcza jednak przebudowę i remonty całego istniejącego budynku, również na fragmencie poza linią zabudowy. Ustalenia takie umożliwiają funkcjonowanie budynku w obecnej formie, a także jego przebudowę i rozbudową wzdłuż wyznaczonych linii zabudowy, a w przypadku budowy nowego budynku, nadwieszenie zabudowy powyżej wysokości 4,2m ponad obszarem poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy. Ponadto możliwa jest również planowana przez Spółkę rozbudowa istniejącego budynku zapewniająca zwiększenie przyszłej powierzchni użytkowej budynku nawet ponad połowę w stosunku do stanu istniejącego. Ponadto plan daje możliwość rozbudowy istniejącego budynku poprzez zwiększenie obszaru zabudowanego na działce i dopuszczenie realizacji zabudowy do wysokości 25 m, zapewniając w ten sposób nadbudowanie obecnych 4 kondygnacji budynku o następne kondygnacje. Ustalenia planu umożliwiają zatem utrzymanie dotychczasowego przeznaczenia oraz funkcjonowanie istniejącego budynku poprzez dopuszczenie remontowania i przebudowy istniejącego obiektu. Ponadto w przypadku realizacji zupełnie nowej zabudowy plan umożliwia również jego rozbudowę w taki sposób, że w obszarze wydzielenia wewnętrznego B terenu 5U, tj.: poza liniami zabudowy wyznaczonymi w planie, mogą zostać zrealizowane nadwieszone części budynków usytuowanych zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy. Takie zapisy zwiększają ilość możliwych rozwiązań nowej zabudowy i dają sposobność dodatkowego powiększenia powierzchni użytkowej planowanej zabudowy. Ustalenia planu podnoszą wartość nieruchomości i zwiększają możliwości inwestycyjne i rozwojowe Spółki. Umożliwiają realizację zabudowy usługowej i mieszkaniowej o wyższej intensywności niż ma obecnie istniejący budynek.

Należy w tym miejscu także zauważyć, że w myśl art. 35 u.p.z.p. tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem. A zatem obecnie istniejący na przedmiotowej działce budynek biurowy może funkcjonować w dotychczasowy sposób do czasu zmiany zagospodarowania działki według ustaleń planu.

W zakresie uniemożliwienia wsparcia na słupach wykuszy w wydzieleniu wewnętrznym B terenu 5U, skutkującego niemożnością oparcia na słupach nadwieszonych nad terenem części budynków, strona przeciwna wyjaśniła natomiast, że potrzeba odsunięcia linii zabudowy od ul. [...] wynika z konieczności pozostawienia rezerwy pasa terenu dla realizacji nowej i rozbudowy istniejącej infrastruktury technicznej niezbędnej dla funkcjonowania planowanej zabudowy dopuszczonej zapisami planu. Wnioskowane dopuszczenie w wydzieleniu wewnętrznym B "wykuszy na słupach" spowoduje konieczność realizacji fundamentów pod te słupy i zajęcie części terenu przewidzianego dla infrastruktury technicznej, co mogłoby w przyszłości utrudnić lub uniemożliwić jej położenie. Konsekwencją mogłoby być również ograniczenie dostępności do mediów, a tym samym pogorszenie warunków dla realizacji nowych inwestycji. Utrudnienie lub uniemożliwienie położenia sieci infrastruktury technicznej wiązałoby się bowiem z zablokowaniem realizacji zabudowy usługowej i mieszkaniowej dopuszczonej w planie. Konsekwencją mogłoby być również ograniczenie dostępności do mediów, a tym samym pogorszenie warunków dla realizacji nowych inwestycji.

W odniesieniu do zarzutu 3b strona przeciwna uzasadniła, że w zakresie dopuszczonych w wydzieleniu wewnętrznym B terenu 5U robót budowlanych niepolegających na remoncie mieszczą się wyłącznie przebudowa i montaż obiektu budowlanego posadowionego w granicach tego wydzielenia. Ponadto dopuszcza się nadwieszone nad terenem części budynków usytuowanych zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy, w taki sposób, aby najniższy punkt nadwieszenia znajdował się co najmniej 4,20 m ponad poziomem terenu. Intencją zapisów planu jest dopuszczenie przebudowy i rozbudowy istniejącego budynku, przy uwzględnieniu wyznaczonych nieprzekraczalnych linii zabudowy i wysuniętego poza te linie fragmentu istniejącego budynku. Przyjęte ustalenia umożliwiają utrzymanie istniejącego budynku oraz realizację jego przebudowy i rozbudowy zgodnie z wyznaczoną nieprzekraczalną linią zabudowy. W ramach przebudowy możliwe jest również rozebranie części budynku znajdującego się poza nieprzekraczalną linią zabudowy. W przypadku realizacji zabudowy wzdłuż wyznaczonych linii zabudowy możliwa jest rozbudowa istniejącego budynku w taki sposób, że w obszarze wydzielenia wewnętrznego B terenu 5U, tj.: poza liniami zabudowy wyznaczonymi w planie, będą mogły zostać zrealizowane nadwieszone części budynków usytuowanych zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy. Intencją planu było niedopuszczenie realizacji budynków związanych z gruntem poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy i również w obszarze wydzielenia wewnętrznego B terenu 5U. Zgodnie z powyższym plan nie dopuszcza w przedmiotowym obszarze budowy. Oznacza to, że przebudowany i rozbudowany budynek nie będzie mógł wystawać poza linie zabudowy, z wyjątkiem form nadwieszeń dopuszczonych nad obszarem wydzielenia wewnętrznego B. Najniższy punkt nadwieszenia będzie musiał się znajdować co najmniej 4,2 m ponad poziomem terenu. Zastosowane w planie zapisy zapewniają możliwość utrzymania istniejącego budynku i zwiększają ilość możliwości rozwiązań jego przebudowy i rozbudowy oraz znacznego powiększenia powierzchni użytkowej, a jednocześnie zapewniają rezerwę terenu poza przekraczalnymi liniami zabudowy, konieczną dla realizacji sieci infrastruktury technicznej.

Uwzględniając poprawność przeprowadzonej procedury planistycznej oraz powyższe wyjaśnienia strony przeciwnej, Sąd nie dopatrzył się w rozpatrywanej sprawie naruszenia interesu prawnego również skarżącej Spółki, tj. prawa własności budynku i użytkowania wieczystego gruntu, i nadużycia przysługującego organom gminy władztwa planistycznego. Wskazać bowiem należy, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może być wyeliminowana z obrotu prawnego, jeżeli wraz z naruszeniem interesu prawnego dojdzie do naruszenia norm prawa materialnego albo procesowego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, które związane jest z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, nakłada bowiem na Sąd obowiązek uwzględnienia skargi. Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy dochodzi do naruszenia interesu prawnego lub obowiązku skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem i w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.). Mając zaś na względzie kryterium sądowej kontroli, jakim jest zgodność z prawem przedmiotu zaskarżenia, obowiązek sądu administracyjnego uwzględnienia skargi na akt prawa miejscowego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. W świetle podniesionych w skargach zarzutów oraz argumentów podniesionych na ich uzasadnienie takie naruszenie - zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania - w przedmiotowej sprawie nie wystąpiło.

Dokonując zaś w w/w zakresie kontroli, należy jednak zaznaczyć, że nie każde naruszenie trybu postępowania powoduje nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale tylko naruszenie istotne. Dla ustalenia istotności decydujące znaczenie będzie miał wpływ naruszenia na treść planu. Przez istotne naruszenie trybu należy bowiem rozumieć takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w których przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Ocena zaistnienia tej przesłanki wymaga zatem odrębnych rozważań w każdym indywidualnym przypadku, uwzględniających przede wszystkim, że celem omawianej regulacji jest zagwarantowanie praw podmiotów, które mogą zostać naruszone w wyniku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Za istotne naruszenie trybu uchwalania planu może być uznana zarówno sytuacja, w której wskazany w ustawie organ zostanie przy uzgadnianiu pominięty jak też taka, w której uzgodnienie - jako obligatoryjny warunek uchwalenia planu - zostanie dokonane z innym podmiotem niż wymieniony w art. 17 pkt 7 up.z.p.. Uzgodnienie z niewłaściwym organem należałby zaś traktować jako naruszenie właściwości organów.

W rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia ani prawa materialnego ani procedury określonej w art. 17 u.p.z.p.. Sąd nie stwierdził również naruszenia interesu prawnego stron skarżących, co dałoby razem podstawę do stwierdzenia nieważności kwestionowanej uchwały.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.

k.g.