Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 1039/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit b
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz /spr./ Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2005 r. sprawy ze skargi K. i J. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. u c h y l a zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., Nr [...] , II. nie orzeka, w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji .


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r na podstawie art. 145 § 1, 149 § 3 kpa Prezydent Miasta [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania trenu położonego przy ul. [...] zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r. dla inwestycji polegającej na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie części budynku mieszkalnego z garażami na cele usług biurowych wydaną D. R. i odmówił przywrócenia terminu odwoławczego od powyższej decyzji .

Organ I instancji uznał, iż wnioskodawcy K. i J. H. jako użytkownicy wieczyści sąsiedniej działki w postępowaniu ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania trenu nie są stroną gdyż wydanie takiej decyzji nie dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku.

Zdaniem organu nie można odmówić wydania decyzji w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jeśli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z planem. Zatem wniesienie uwag przez K. i J. H. nie miałoby wpływu na treść takiej decyzji.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący podnieśli, iż są stroną postępowania zarówno w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jak i w procesie wydania pozwolenia na budowę inwestycji na sąsiedniej działce.

Zdaniem odwołujących się mają oni prawo do ochrony własnego interesu prawnego w zagospodarowywaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych, tym bardziej, że zamiar inwestycyjny przewidziany do zrealizowania na sąsiedniej działce może znacząco oddziaływać na środowisko.

Wskutek odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 28 kpa decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji.

W ocenie organu odwoławczego skarżący nie mają interes prawnego lub obowiązku prawego, z którego mogliby wywodzić żądanie do uznania ich

za stronę w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Osoba fizyczna niedotknięta uciążliwościami wynikającymi z realizacji określonej inwestycji, nie ma interesu prawnego w żądaniu uznania jej za stronę przez organ. Zdaniem organu inwestycja polegająca na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie części budynku mieszkalnego z garażami na cele usług biurowych – nie jest inwestycją uciążliwą, ani mogącą pogorszyć stan środowiska. Interes prawny lub obowiązek prawny może być odmiennie oceniony w procesie o pozwolenie na budowę gdzie rozważa się go w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane, w nawiązaniu do przewidzianych przez inwestora rozwiązań projektowych.

Powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie zaskarżyli K. i J. H. wnosząc o jej uchylenie. Decyzji tej zarzucili naruszenie przepisów art. 3 pkt 2 i 42 ust.1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 9, art. 10 § 1 , art. 15 kpa.

W uzasadnieniu skarżący podtrzymali argumenty, które wcześniej podnosili w odwołaniu od orzeczenia organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd dokonuje kontroli ostatecznych orzeczeń organów administracji publicznej pod kątem zgodności

z obowiązującymi w dacie ich wydania przepisami prawa materialnego oraz przepisami prawa procesowego.

Zarzuty skarżących zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

W myśl utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego stroną postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek /por. uchwałę składu 5 sędziów NSA z 4 grudnia 1995r. ONSA 1996r. Nr 2, poz. 54, OSP 1996 Nr 9, poz. 160/.

Zdaniem Sądu analiza przyczyn wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna, Takiej oceny dokonały organy I i II instancji uznając, iż K. i J.H. nie mają interesu prawnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania trenu działki bezpośrednio przylegającej do tej w stosunku, do której organ I instancji wydał decyzję.

Konsekwencją tej oceny było stwierdzenie, iż skarżący nie mają przymiotu strony.

Decyzja o warunkach zabudowy wkracza w sferę praw i obowiązków właściciela nieruchomości, a w każdym razie może wkraczać w rozumieniu art. 28 kpa. Nie przeczy temu art. 46 ust.2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdzający, że decyzja o warunkach zabudowy nie narusza własności. Istotnie tak jest, lecz może wpłynąć na sposób wykonywania własności przez zlokalizowanie na nieruchomości konkretnej inwestycji.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ ppsa należało orzec jak w sentencji.