Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 123/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2007-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 28 ust.2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art.61 par.4, art. 109 par.1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt.1  lit."c"
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, asesor WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 09 października 2007 r. sprawy ze skargi B. i J. C. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję nr [...] Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza do Wojewody P. na rzecz skarżących kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem Pani K. W. z [...] grudnia 2004 r. o pozwolenie na budowę.

Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. W. pozwolenia na budowę polegającego na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalno – usługowego o część mieszkalną i usługową (bez zwiększenia liczby stanowisk naprawy samochodów) na działce nr [...] oraz roboty budowlane polegające na przebudowie wewnętrznego układu funkcjonalnego, dociepleniu budynku metodą lekką mokrą i przebudowanie ściany zewnętrznej na piętrze na działce nr [...] w istniejącym budynku mieszkalno – usługowym zlokalizowanym na działkach [...] położonych w B. przy ul. [...] –zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym.

Po rozpatrzeniu odwołania Państwa Ch. i Państwa W. Wojewoda P. decyzją nr [...] z [...] grudnia 2006 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że rozbudowa obiektu została zaplanowana ścianami bez okien po granicach z sąsiednimi działkami [...] (należącą do B. i J. Ch.), [...] (należącą do K. i Cz. W.) i [...] (należącą do M. i R. B.), stąd też działki te zostały objęte obszarem oddziaływania projektowanego obiektu. Podał, że z przedłożonego projektu budowlanego wynika, iż nie zaplanowano wykonania żadnej nowej ściany, ani też zmiany wysokości istniejącej ściany na działce nr [...] od strony sąsiedniej działki nr [...], zatem nietrafny jest zarzut, że ściana ta po rozbudowie zostanie nadbudowana, co wymagałoby ustalenia odrębną decyzją warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...]. Od strony sąsiednich działek nr [...] zaprojektowane zostały nowe ściany jedynie części usługowej (warsztatu motoryzacyjnego), jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego.

Organ wskazał także, że przedmiotowa inwestycja nie narusza § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez niezachowanie określonych w nim odległości od działek sąsiednich. Działki nr [...] stanowią jedną działkę budowlaną i z uwagi na rozmiar działki (szerokość tylko 11 m) zachodzi okoliczność wskazana w § 12 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, pozwalająca na sytuowanie ściany budynku bezpośrednio przy granicy.

Organ ocenił też inwestycję pod względem zagrożenia zalewaniem wodami opadowymi sąsiednich działek wskazując, że uniemożliwią to przyjęte rozwiązania. W ocenie Wojewody P. realizacja inwestycji nie zacieni również istniejącej i przyszłej ewentualnej zabudowy na sąsiednich działkach nr [...]. Organ powołał się na zawartą w aktach ocenę odnośnie przysłaniania i zacieniania istniejącej oraz przyszłej ewentualnej zabudowy, sporządzoną przez uprawnionego projektanta w piśmie z 16 sierpnia 2006 r. i w projekcie budowlanym. Organ podkreślił, że skoro planowana rozbudowa budynku nie wiąże się z wprowadzeniem nowych usług, bądź zwiększeniem liczby dotychczasowych (stanowisk naprawczych) w istniejącym warsztacie samochodowym, tym samym nie podlega ona regulacji rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573). Przedmiotowa rozbudowa nie stanowi zatem inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko i dlatego nie wpłynie na utrudnienie w użytkowaniu działek sąsiednich.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. skardze na powyższą decyzję Wojewody P. B. i J. Ch. domagali się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organowi drugiej instancji zarzucili naruszenie przepisów prawa poprzez "jego błędną lub własną ocenę faktów będących, niezgodnych z rzeczywistością" i przepisami ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i innymi rozporządzeniami, a w szczególności naruszenie interesów osób trzecich.

Skarżący przedstawili wyliczenia, według których po rozbudowie powierzchnia warsztatu wzrośnie 2,37 razy (w innym miejscu 2,61 razy). Podkreślali, że wzrost powierzchni produkcyjnej umożliwia inwestorowi obsługę ilości i rodzajów samochodów według własnej organizacji w pomieszczeniu warsztatowym. Podnosili także, że dobudowana część budynku usługowego przesłoni budynek mieszkalny na działce nr [...], na który posiadają lokalizację ustalona w decyzji o warunkach zabudowy oraz projekt zagospodarowania. Wskazywali, że wyliczenie inwestora i ocena organu jest błędna. Ich zdaniem różnica wynika ze spadku terenu na długości początkowej i końcowej, błędnie też przyjęto do wyliczeń grubość dachu. Podkreślali, że inwestycja stanowi zagrożenie dla działek sąsiadujących oraz dla zdrowia ich właścicieli.

W piśmie procesowym z 4 czerwca 2007 r. skarżący doprecyzowali skargę, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji. Zarzucili, że decyzje te nie posiadają pełniej podstawy prawnej i rażąco naruszają prawo (art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego –t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Podnosili, że w toku postępowania organ uniemożliwił im wypowiedzenie się co do zebranych materiałów. Podkreślali też, że wydane pozwolenie na rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego bez zwiększenia liczby stanowisk naprawy samochodów osobowych nie jest adekwatne do projektu, gdyż w projekcie nie są zaznaczone żadne stanowiska samochodowe. Zarzucili również, że nie przeprowadzono postępowania w sprawie przedsięwzięcia mogącego znacząco wpłynąć na środowisko zgodnie z przepisami ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska i nie wydano w tym zakresie decyzji. Skarżący przedstawili też analizę dotyczącą projektu przedmiotowej inwestycji pod katem zachowania § 13 i § 60 wymienionego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z analizy tej wynika, że w analizie przedstawionej w postępowaniu administracyjnym nie uwzględniono różnicy wysokości wynikającej ze spadku terenu (10 cm) i pominięto elementy grubości stropodachu (13 cm) a zatem, przy uwzględnieniu tych danych, § 13 rozporządzenia nie będzie zachowany i projektowany budynek mieszkalny na działce nr [...] będzie zacieniany.

Dodatkowo w piśmie procesowym z 17 czerwca 2007 r. skarżący zarzucili decyzjom obu instancji naruszenie art. 28 ust. 2 w/w ustawy Prawo budowlane oraz art. 28, art. 61 § 4, art. 109 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podnieśli, że J. M. – właściciel działki sąsiedniej (nr [...]), łączącej się z działką osób występujących o pozwolenie na budowę, nie był informowany o toczącym się postępowaniu i nie doręczono mu decyzji w tej sprawie. Ponadto ich zdaniem, organy naruszyły art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie żądały wyjaśnień, co do potrzeb tak istotnego zwiększenia powierzchni zakładu mechanicznego przy niezmienionej ilości stanowisk.

W piśmie procesowym z 2 lipca 2007 r. pełnomocnik skarżących zmieniając osnowę skargi wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji, ewentualnie o ich uchylenie. Podtrzymał przy tym argumenty zawarte w skardze oraz pismach procesowych skarżących. Podkreślał, że brak powiadomienia wszystkich stron o wszczęciu i toczącym się postępowaniu może być przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji. Wskazywał ponadto, że z akt sprawy wynika, że zamierzeniem inwestora jest wprowadzenie nowych usług polegających na montowaniu i wyważaniu kół oraz dotyczących mycia pojazdów. Oznacza to w istocie zwiększenie ilości stanowisk, choć nie stricte naprawczych, co może znacząco wpłynąć na środowisko i otoczenie. Dołączył też uzupełnienie opinii przedłożonej przez stronę skarżącą przy piśmie procesowym z 4 czerwca 2007 r., wskazując, że nawet przy przyjęciu jednakowego poziomu terenu inwestycji będzie występować zacienienie planowanego budynku na działce sąsiedniej.

Na rozprawie w dniu 19 czerwca 2007 r. stawił się J. M., który zgłosił swój udział w postępowaniu jako uczestnik podnosząc, ze jego działka graniczy z działką, na której planowana jest inwestycja. Skarżący złożyli też jego oświadczenie, że jest bezpośrednio narażony na wiele uciążliwości związanych z rozbudowywanym warsztatem samochodowym (k. 121).

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 9 października 2007 r. Sąd dopuścił J. M. do udziału w sprawie w charakterze strony. J. M. poprał skargę złożoną przez B. i J. Ch..

W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że organ odwoławczy odniósł się do przyszłych ewentualnych zamierzeń inwestycyjnych skarżących. Jego zdaniem projektowana inwestycja nie naruszy uzasadnionych interesów osób trzecich, zgromadzono też wszystkie niezbędne i wymagane przepisami dokumenty, stąd też nie można było odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji.

Odnosząc się do zarzutów skarżących zawartych w kolejnych pismach procesowych, Wojewoda P. w piśmie z 13 czerwca 2007 r. uznał za chybiony zarzut nieuwzględnienia wszystkich warstw dachu oraz występującej różnicy wysokości wynikającej ze spadku terenu. Jego zdaniem z mapy, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu omawianej inwestycji spadek terenu na linii usytuowanej prostopadle do osi okien panoramicznych nie istnieje, bowiem wysokość terenu obu nieruchomości jest identyczna. Również oględziny działek nr [...] wskazują, iż obecnie obie nieruchomości są położone na takim samym poziomie terenu, w miejscu planowanej budowy części usługowej, tj. po granicy działki nr [...].

W piśmie procesowym z 2 lipca 2007 r. organ odwoławczy podniósł, że działka nr [...] należąca do J. M. leży poza wyznaczonym obszarem oddziaływania projektowanego obiektu, a zatem J. M nie jest stroną postępowania. Wskazał też, że inwestor w postępowaniu wyjaśnił uwarunkowania powodujące konieczność powiększenia warsztatu. Liczba stanowisk naprawczych mieści się w ilości określonej w decyzji o warunkach zabudowy i nie ulegnie zmianie po rozbudowie warsztatu. Obecnie brak jest podstaw prawnych do zobowiązania inwestora do określenia metrażu na 1 stanowisko robocze w projekcie rozbudowy garażu. Odnosząc się do analizy zacieniania przedstawionej przez skarżących organ podkreślił, że podejmując zaskarżoną decyzję uwzględnił analizę zacieniania z 16 sierpnia 2006 r. sporządzoną przez uprawnionego projektanta. Zatem brak było podstaw do nakładania na inwestora obowiązku przedkładania dodatkowej analizy zacieniania, tym bardziej, że skarżący taką analizę przedstawili dopiero w trakcie postępowania sądowego. Swoją argumentację organ podtrzymał także w piśmie z 13 lipca 2007 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem

w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę

do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W przedmiotowej sprawie Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, albowiem doszedł do przekonania, że narusza ona przepisy prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu zasadny okazał się zarzut naruszenia przepisu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Organ administracji błędnie przyjął, iż właściciel działki sąsiadującej z działką inwestora – J. M., nie posiada przymiotu strony postępowania.

Nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie ma zastosowania ogólne określenie pojęcia "strony postępowania" zawarte w art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zastosowanie w niniejszej sprawie będzie miał przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który ogranicza zakres pojęcia strony w postępowaniu w sprawach pozwolenia na budowę. Stronami w takim postępowaniu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest niewątpliwie lex specialis w stosunku do przepisu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Ustawodawca określając, że stronami w postępowaniu w sprawach pozwolenia na budowę oprócz inwestora są właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu odwołał się do pojęcia obszaru oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Szczegółowe określenie, który z podmiotów, poza inwestorem, posiada legitymację do występowania jako strona w danym postępowaniu, możliwe jest więc na podstawie przepisów techniczno-budowlanych (zawierających regulacje odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości), a także innych przepisów, nie wyłączając art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego.

Organ administracji architektoniczno - budowlanej zobligowany jest zatem do ustalenia w pierwszej kolejności kręgu stron w postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę. Tym samym będzie ustalał dla każdej inwestycji związany z nią obszar oddziaływania. W orzecznictwie wskazuje się, że obszarem oddziaływania obiektu jest obszar określany dla projektowanego obiektu budowlanego w chwili wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę tego obiektu, na podstawie jego rodzaju i charakterystyki. W każdym przypadku do organów administracji architektoniczno-budowlanej należy zakreślenie tego obszaru i wskazanie stron tego postępowania. Właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego (vide: wyroki WSA w Warszawie z 18 listopada 2005 r., VII SA/Wa 786/05, LEX nr 198955, z 4 stycznia 2006 r., VII SA/Wa 935/05, LEX nr 196411). Obszar oddziaływania inwestycji określa się więc na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących, a zawierających regulacje odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości (przepisy przeciwpożarowe, z zakresu ochrony środowiska, warunki techniczne dotyczące różnych obiektów etc.). Ustalenie obszaru oddziaływania konkretnego obiektu ma decydujące znaczenie, jak już powiedziano wyżej, dla ustalenia stron postępowania administracyjnego oraz zapewnienia poszanowania, występujących w zasięgu oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich - art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego (vide: komentarz do art. 3 ustawy [w:] R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. II). Wskazuje się przy tym, że ewentualne naruszenie zasad ochrony środowiska może negatywnie oddziaływać na nieruchomości położone w pobliżu obiektu emitującego szkodliwe dla środowiska związki lub będące w zasięgu jego szkodliwego oddziaływania. Hałas oraz emitowane zanieczyszczenia mogą bowiem przenikać na teren sąsiednich nieruchomości i utrudniać korzystanie z nich zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem (wyrok WSA w Warszawie z 3 marca 2005 r., 7/IV S.A. 5091 i 5093-5094, cyt. za: Prawo budowlane. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, str. 327). Należy zatem podzielić pogląd, że w sprawach inwestycji stwarzającej uciążliwość dla otoczenia, interes prawny ma podmiot, który ma tytuł prawny do działki położonej w strefie oddziaływania tej inwestycji (wyrok NSA z 5 sierpnia 2005 r., OSK 1865/04, powoływany za: Prawo budowlane. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, str. 327).

Nawiązując do treści art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, pozostającego w korelacji z art. 3 pkt 20 tej ustawy, stwierdzić należy, że oddziaływanie inwestycji powstającej na działce sąsiedniej, nawet przy zachowaniu wszelkich odległości wymaganych przez przepisy techniczno – budowlane, może mieć miejsce w aspekcie przepisów art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego. Stanowisko takie zawarł NSA w wyroku z dnia 28 kwietnia 2006 r. (sygn. II OSK 794/05, LEX nr 209453).

Sąd, w składzie niniejszym, przychyla się do prezentowanego (coraz częściej) w orzecznictwie NSA poglądu, że w postępowaniu o pozwolenie na budowę należy objąć ochroną prawo własności sąsiedzkiej, skoro taka ochrona przysługuje mu z mocy art. 144 Kodeksu cywilnego. W niniejszej sprawie, J. M., aczkolwiek nie powołał konkretnego przepisu k.c., to powołał się na okoliczności wskazujące, iż sporna inwestycja będzie naruszać jego uprawnienia właścicielskie w świetle art. 144 k.c. do działki nr [...], która graniczy bezpośrednio z nieruchomością inwestora. J. M. złożył w postępowaniu sądowoadministracyjnym oświadczenie, z którego wynika, że jest bezpośrednio narażony na wiele uciążliwości związanych z rozbudowywanym warsztatem samochodowym, m.in. zwiększony ruch wzdłuż posesji, zwiększoną emisję spalin i innych substancji zapachowych z warsztatu, hałas, itp. (k. 121). Na rozprawie w dniu 9 października 2007 r. podnosił, że wcześniej ruch na posesji inwestora przebiegał od strony granicy działki Państwa Ch.. Obecnie inwestor rozpoczął budowę nowej inwestycji od strony ul. [...] i zagrodził dotychczasowy przejazd. Cały ruch komunikacyjny będzie zatem przebiegał przy granicy z jego działką nr [...]. Inwestycje, w jego ocenie, znacznie zwiększą ruch, emisję spalin i hałas (k. 230).

Powyższe wskazuje, że chociaż inwestycja nie będzie zlokalizowana bezpośrednio przy granicy z działką nr [...], znajdzie się ona w zasięgu oddziaływania rozbudowywanego obiektu. Wzdłuż niej będzie się bowiem odbywał ruch samochodów do tego obiektu. Stąd też właściciel tej działki, jako strona postępowania administracyjnego, powinien być dopuszczony do udziału w tym postępowaniu. Na obowiązek taki wskazuje art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, z którego wynika, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Natomiast J. M. nie był powiadomiony o wszczęciu i toczącym się postępowaniu administracyjnym. Organy naruszyły zatem art. 61 § 4 i art. 109 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, nakazujące odpowiednio - zawiadomienie o wszczęciu postępowania wszystkich osób będących stronami w sprawie oraz doręczenie im decyzji na piśmie. Tym samym też w toku postępowania administracyjnego jedna ze stron nie miała możliwości wykazania ograniczeń w swobodnym korzystaniu z jej nieruchomości, wynikających z planowanej inwestycji.

Nadto, w ocenie Sądu, nie została dostatecznie wyjaśniona kwestia "zacieniania" na działce Państwa Ch. Z treści art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Dlatego też, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy powinny jeszcze raz wyjaśnić, czy realizacja omawianej inwestycji nie zacieni ewentualnej przyszłej zabudowy na działce nr [...] B. i J. Ch., biorąc pod uwagę podnoszone przez nich argumenty dotyczące różnicy w wysokości terenu pomiędzy działkami oraz grubości stropodachu planowanej inwestycji. Organy przy ocenie zacieniania oparły się bowiem na dokonanej w piśmie z 16 sierpnia 2006 r. oraz w projekcie budowlanym ocenie inwestycji pod kątem zachowania przepisów § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie określenia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Organy przyjęły przy tym, że działka, na której planowana jest inwestycja oraz działka [...], należąca do Państwa B. i J. Ch. położone są na jednakowym poziomie. Natomiast z analizy przedstawionej przez skarżących przy piśmie z 4 czerwca 2007 r. wynika, że powołana powyżej analiza z 16 sierpnia 2006 r. nie zawiera różnicy wysokości wynikającej ze spadku terenu, a także, że przy określeniu grubości stropodachu pominięto elementy, których wykonanie jest konieczne technologicznie i użytkowo (analiza - k. 86). Na niespełnienie przez obiekt przesłaniający warunków określonych w § 13 i § 60 wymienionego powyżej rozporządzenia w sprawie określenia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazano również w erracie do analizy zacieniania (k.167-168). Wskazane wątpliwości powinny zostać wyjaśnione przez organ przy dokonywaniu ponownej oceny zacieniania.

Za niezasadne natomiast Sąd uznał zarzuty dotyczące niewyjaśnienia przez organy potrzeby zwiększenia powierzchni zakładu mechanicznego przy niezmienionej ilości stanowisk. Z akt sprawy wynika, że obecnie w warsztacie samochodowym istnieją dwa stanowiska naprawcze. Ich liczba nie ulegnie zmianie również w wyniku realizacji planowanej inwestycji. Liczba stanowisk naprawczych mieści się w ilości określonej w decyzji o warunkach zabudowy. W postępowaniu dotyczący pozwolenia na budowę nie ma podstaw do rozpatrywania okoliczności mających wpływ na podjęcie przez inwestora decyzji o potrzebie zwiększenia powierzchni części usługowej budynku.

Mając na uwadze powyższe rozważania, wobec stwierdzonego uchybienia przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone decyzje. Rozpoznając ponownie sprawę organy powinny mieć na uwadze przedstawione naruszenia przepisów prawa i w/w zalecenia Sądu, zmierzające do prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie.

Konsekwencją uwzględnienia skargi było orzeczenie z urzędu o wstrzymaniu wykonania decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). O obowiązku zwrotu kosztów postępowania skarżącym, w tym kosztów zastępstwa procesowego, Sąd orzekł zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 cytowanej ustawy.