Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 925/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 26 par. 5, art. 27 par. 1, par. 2, art. 29 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 44, art. 45
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 24 stycznia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Protokolant Starszy asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2014 roku sprawy ze skargi Wojewody [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu tytułów wykonawczych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267, dalej zwany K.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 27 § 1 pkt 2 i art. 29 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm., dalej zwany u.p.e.a), Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu wierzycielowi tytułów wykonawczych wystawionych na "A" Sp. z o.o.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny:

W dniu 8 listopada 2011 roku Wojewoda [...] wystawił na "A" Sp. z o.o. tytuły wykonawcze o numerach [...], [...] i [...] w związku z brakiem uiszczenia należności z tytułu nałożonych grzywien w celu przymuszenia oraz opłat za wydanie postanowień o ich nałożeniu. Przedmiotowe tytuły wykonawcze zostały skierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. celem wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Organ egzekucyjny pismem z dnia [...] nr [...] zwrócił tytuły wykonawcze wierzycielowi, wskazując jako przyczynę zwrotu fakt nieprowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę "A" od 2 lat pod podanym w tytułach wykonawczych adresem. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W. oparł wskazane rozstrzygnięcie o informację wynikającą z pisma VI Komisariatu Komendy Miejskiej Policji w Ł. z dnia 24 grudnia 2012 roku oraz powołał się na brak danych co do nowego adresu prowadzenia działalności.

Dnia 30 stycznia 2013 roku Wojewoda [...] złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. poprzez niewydanie postanowienia w przedmiocie zwrotu tytułów wykonawczych wystawionych na "A" Sp. z o.o.

Postanowieniem z dnia 6 marca 2013 roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał ww. zażalenie za bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniósł, że pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z dnia [...] nr [...] zawiera niezbędne elementy postanowienia, do których należy zaliczyć oznaczenie organu, datę wydania, oznaczenie strony, rozstrzygnięcie o zwrocie tytułów wykonawczych, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Brak wskazania podstawy prawnej, uzasadnienia prawnego oraz pouczenia o środkach zaskarżenia nie oznacza niemożności uznania pisma za postanowienie. Organ wyższego stopnia jednocześnie wyjaśnił, że wydane postanowienie zostało skuteczne doręczone stronie, a zatem dawało podstawę do wniesienia zażalenia. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w treści postanowienia wskazał na możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na podstawie art. 58 § 1 K.p.a. ze względu na brak pouczenia o trybie i sposobie złożenia środka zaskarżenia w postanowieniu o zwrocie tytułów wykonawczych wystawionych dnia 8 listopada 2011 roku.

Dnia 14 marca 2013 roku Wojewoda [...] złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z dnia [...] nr [...] wraz z zażaleniem na wskazane postanowienie.

W złożonym zażaleniu Wojewoda [...] zarzucił postanowieniu z dnia [...] naruszenie art. 29 § 2 u.p.e.a poprzez przyjęcie, że obowiązek wskazany w ww. tytułach wykonawczych nie podlega egzekucji administracyjnej lub tytuły wykonawcze nie spełniają wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 tej ustawy. Wierzyciel podniósł, że adres zobowiązanego został wskazany zgodnie z art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a oraz według wzoru tytułu wykonawczego określonego w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2001 r. Nr 137, poz. 1541 ze zm.). Dane zawarte w Krajowym Rejestrze Sądowym określają siedzibę "A" Sp. z o.o. jako mieszczącą się pod adresem Ł., ul. A 25, przy czym przedsiębiorca nie wskazał innego adresu do doręczeń niż adres siedziby wpisany w Krajowym Rejestrze Sądowym. W związku z powyższym Wojewoda [...] stwierdził, że do momentu ujawnienia nowej siedziby i adresu spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym doręczenie na dotychczas podany adres będzie skuteczne. W ocenie wierzyciela fakt nieprowadzenia działalności pod adresem siedziby nie stanowił przeszkody w skutecznym doręczeniu tytułu wykonawczego i wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie.

Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2013 roku nr EA-2/7241-0035/13/29284/101/ANKU Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. przywrócił termin do wniesienia zażalenia, uwzględniając okoliczności zawarte we wniosku Wojewody [...] z dnia 14 marca 2013 roku.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., po rozpatrzeniu zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wierzyciel ma obowiązek wskazania w tytule wykonawczym właściwego i aktualnego adresu siedziby zobowiązanego, przy czym nie jest uprawnione przerzucanie ciężaru podania takiego adresu na organ egzekucyjny. Domniemanie wynikające z wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego jest domniemaniem usuwalnym poprzez przeprowadzenie dowodu przeciwnego. Nie można korzystać z danych zawartych w rejestrze w toku postępowania egzekucyjnego, jeżeli adres w nim wskazany jest nieaktualny. Podstawą prawidłowego procedowania w sprawie powinny być tylko dane zgodne ze stanem faktycznym, a podmiotem obowiązanym do poszukiwania adresu dłużnika jest wierzyciel w sytuacji, gdy faktyczna siedziba podmiotu zobowiązanego znajduje się pod innym adresem niż wymieniony w Krajowym Rejestrze Sądowym. Organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie wierzyciel posiadał wiedzę o utracie aktualności adresu wskazanego w rejestrze jako siedziba spółki "A". Informacja w tym zakresie wynikała bowiem z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z dnia 14 września 2012 roku Nr EA/2-077/1104/IX/ND/2012 o zwrocie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...] ,[...] z uwagi na nieprawidłowe wskazanie adresu zobowiązanego. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, że wszczęcie egzekucji następuje przez doręczenie odpisu tytułu wykonawczego albo zawiadomienia o zajęciu wierzytelności w lokalu siedziby zobowiązanego do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. W niniejszej sprawie takie doręczenie nie było możliwe ze względu na posiadanie informacji o nieprowadzeniu działalności gospodarczej pod adresem wskazanym w Krajowym Rejestrze Sądowym.

W skardze z dnia 19 lipca 2013 roku na postanowienie z dnia [...] nr [...] pełnomocnik Wojewody [...] zarzucił naruszenie art. 29 § 2 w zw. z art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. oraz w zw. z art. 17 ust. 1, art. 14 i art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 roku o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1203 ze zm.) poprzez przyjęcie, że wierzyciel nie wskazał w tytułach wykonawczych właściwego adresu zobowiązanego i uznaniu, że nie spełniają one wymogu określonego w art. 27 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Zdaniem autora skargi adres zobowiązanej spółki podany w tytułach wykonawczych opierał się na informacjach zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym, a więc dokumencie urzędowym, któremu towarzyszy domniemanie prawdziwości danych w nim ujętych. Ponadto w skardze powtórzono argument zawarty w zażaleniu z dnia 14 marca 2013 roku o skuteczności doręczenia na dotychczas wskazany adres do momentu ujawnienia w Krajowym Rejestrze Sądowym nowej siedziby i adresu spółki w sytuacji braku informacji o innym adresie dla doręczeń. Podkreślono, że w niniejszej sprawie Wojewoda [...] nie posiadał informacji o innym adresie siedziby zobowiązanego niż wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego. W uzasadnieniu skargi zarzucono również naruszenie art. 45 i art. 44 K.p.a. poprzez błędne uznanie, iż "wykluczone" jest skuteczne doręczenie zobowiązanemu odpisów tytułów wykonawczych w powyższym trybie. Podniesiono, że Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do normy określonej w zdaniu drugim art. 45 K.p.a., nakazującej odpowiednie stosowanie art. 44 K.p.a. Dodatkowo w skardze podkreślono, że zwrot tytułów wykonawczych uniemożliwił wszczęcie postępowania egzekucyjnego, co z kolei spowodowało brak możliwości egzekwowania należności od członków zarządu spółki. Pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie art. 107 K.p.a. poprzez nieodniesienie się Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. do unormowania określonego w art. 44 K.p.a. i niewskazanie przepisu, z którego wynikałby obowiązek podania innego adresu spółki niż podany w Krajowym Rejestrze Sądowym i nieokreślenie działań, które wierzyciel zobowiązany był w tym zakresie podjąć. W skardze zawarto wniosek o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z dnia [...] oraz wniosek o obciążenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. kosztami postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 44 K.p.a. organ wskazał, że informacja o nieprowadzeniu działalności gospodarczej pod adresem wskazanym w Krajowym Rejestrze Sądowym jako adres siedziby wyklucza skuteczne doręczenie zobowiązanemu odpisów tytułów wykonawczych również w trybie wymienionego przepisu. Organ wyjaśnił również, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, a zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego obiektywnie istniejące przeszkody uniemożliwiające wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec spółki kapitałowej dają dostateczną podstawę do uznania, iż zachodzi bezskuteczność egzekucji, a tym samym otwierają drogę do dochodzenia należności od członków zarządu spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrolują działania administracji publicznej stosując kryterium legalności, tj. zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Akt lub czynność zostaje wyeliminowana z obrotu prawnego jedynie wówczas gdy sąd stwierdzi naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn: Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. ) dalej ppsa lub naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 lit. c ww. ustawy).

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się naruszeń, które by skutkowały koniecznością wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy egzekucyjne zasadnie zwróciły wierzycielowi tytuły wykonawcze, po stwierdzeniu, iż adres zobowiązanej spółki jest niezgodny z adresem wskazanym w tytule wykonawczym, a wynikającym z KRS.

Organy uznały, iż na dzień wystawienia tytułów wykonawczych tj. w dniu 8 listopada 2012 r. adres wskazany przez wierzyciela w tytułach wykonawczych był adresem nieaktualnym. Jak bowiem wynikało z informacji posiadanych przez Urząd Skarbowy Ł.-W. spółka "A" od 2 lat nie prowadzi działalności gospodarczej pod podanym w tytułach wykonawczych adresem. Wiedzę na ten temat posiadał również wierzyciel, któremu we wrześniu 2012 r. zwrócono wcześniej wystawione tytuły wykonawcze dla spółki "A" również ze względu na fakt nieprowadzenia po wskazanym adresem działalności przez ww. spółkę.

W sprawie ma zastosowanie ustawa z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( tekst jedn: Dz. U. z 2012r. poz. 1015 ze zm. dalej u.p.e.a. ).

Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. tytuł wykonawczy powinien zawierać wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu i jest to bezsprzecznie obowiązek wierzyciela. Skoro ustalenie adresu osoby zobowiązanej należy do wierzyciela to przerzucenie na organ egzekucyjny obowiązku poszukiwania adresu zobowiązanej spółki, jest niezgodne z regułami postępowania egzekucyjnego.

Stosownie bowiem do treści art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą:

1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego;

2) lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

A zatem doręczenie tytułu wykonawczego czy też zawiadomienia o zajęciu wierzytelności powinno nastąpić na adres siedziby zobowiązanego do rąk osób uprawnionych do odbioru pism (art. 45 Kpa. w związku z art. 18 u.p.e.a.).

Aby móc skutecznie doręczyć tytuł wykonawczy organ egzekucyjny powinien znać aktualny adres zobowiązanego. Należy podkreślić, że konsekwencją braku podania właściwego adresu jest niemożność wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Aby tytuł wykonawczy odpowiadał treści art. 27 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji adres zobowiązanego musi być zgodny z wiedzą wierzyciela na ten temat. Nie może być to każdy adres zobowiązanego, który wierzyciel umieści w tytule wykonawczym, lecz taki co do którego istnieje obiektywne i dające się zweryfikować przeświadczenie, iż jest on w pełni autentyczny. To na wierzycielu spoczywa obowiązek należytej staranności w celu wskazania w tytułach wykonawczych firmy zobowiązanego i jego adresu w sposób rzetelny. Tymczasem przesłane przez wierzyciela, a więc Wojewodę [...], tytuły wykonawcze zawierały co prawda adres zobowiązanej spółki wskazujący na siedzibę przy ul. A 25 w Ł., lecz nie był to adres, który umożliwiał wszczęcie postępowania egzekucyjnego, a więc doręczenie tytuły wykonawczego. Jak wynika z akt sprawy zobowiązana spółka nie posiadała bowiem w tym miejscu siedziby już od dwóch lat. Analiza akt sprawy prowadzi natomiast do wniosku, iż fakt ten znany był wierzycielowi, któremu już wcześniej, we wrześniu 2012r., organ egzekucyjny zwrócił wystawione tytuły wykonawcze z uwagi na powyższą okoliczność tj, nieaktualny adres zobowiązanej spółki. W takiej sytuacji trudno uznać, iż wierzyciel rzetelnie wykonał swój obowiązek wskazania w tytule wykonawczym aktualnego adresu zobowiązanej spółki. Konkludując stwierdzić trzeba, iż na wierzycielu spoczywa obowiązek ustalenia i wskazania w tytule wykonawczym firmy zobowiązanego i jego adresu, natomiast obowiązek zbadania wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 2, a więc poprawnego wskazania firmy zobowiązanego i adresu spoczywa, z mocy art. 29 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na organie egzekucyjnym. Tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wtedy, gdy podano w nim jakikolwiek adres zobowiązanego, ale jedynie wówczas, gdy adres zobowiązanego, przeciwko któremu ma być prowadzone postępowanie egzekucyjne, jest aktualny w dacie wystawienia tytułu wykonawczego. Organ egzekucyjny, który na etapie badania dopuszczalności egzekucji oraz wymogów otrzymanego tytułu wykonawczego stwierdzi, iż podany przez wierzyciela adres zobowiązanego nie jest aktualny, zobowiązany jest zwrócić tytuł wykonawczy wierzycielowi. Zgodnie z treścią art. 29 § 2 u.p.e.a., jeżeli (...) tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i § 2, organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi (...). Wskazany przepis zatem pozwala na zwrot tytułu wykonawczego wierzycielowi m.in. w sytuacji wskazania nieaktualnego adresu.

W tym miejscu należy przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2009 r. sygn. akt II FSK 1173/08 z tezą :" Aby móc skutecznie doręczyć tytuł wykonawczy organ egzekucyjny powinien znać aktualny adres zobowiązanego. Stąd też dane wynikające z KRS mogą być wzięte pod uwagę, o ile są zgodne ze stanem rzeczywistym"( LEX nr 582774).

Sąd nie podziela stanowiska Wojewody [...], że w przypadku spółki z o.o. wystarczające jest podanie adresu wynikającego z KRS ( co do którego Wojewoda posiadał już informacje, że jest nieaktualny), skoro zobowiązana spółka nie wskazała w KRS nowego adresu do czego była zobowiązana w świetle art. 17, art. 14 i art. 34 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. W powyższym wyroku NSA stwierdził, że "wprowadzone przepisem art. 17 ust. 1 ustawy o KRS domniemanie prawdziwości danych wpisanych do KRS jest tak zwanym domniemaniem usuwalnym (praesumptiones iuris tantum) i może być w każdej chwili obalone przez przeprowadzenie dowodu przeciwnego. Ograniczenie możliwości wzruszenia domniemania prawdziwości zarejestrowanych danych, wyrażone w art. 17 ust. 2 powołanej ustawy, dotyczy wyłącznie podmiotu wpisanego do rejestru i nie odnosi się do osób trzecich" . Adekwatna w okolicznościach przedmiotowej sprawy jest również teza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2012r. w sprawie I GSK 999/11 zgodnie z którą, "nietrafne jest stanowisko, że przepis art. 17 ust. 1 u.k.r.s. stanowi podstawę dla uznania skuteczności doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania, dokonanego w formie wskazanej w art. 151a o.p., wysłanego na adres wskazany w KRS, w sytuacji, gdy organ powziął informację o nieaktualności tego adresu. Przepis art. 17 ust. 1 powołanej ustawy stwarza jedynie domniemanie, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe. Toteż organ nie może powoływać się na ten przepis w sytuacji powzięcia wiarygodnej informacji, obalającej powyższe domniemanie" (LEX nr 1366399). Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie cytowane poglądy podziela.

W ocenie sądu prawidłowe jest również stanowisko organu odwoławczego, że obiektywnie istniejące przeszkody uniemożliwiające wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec spółki kapitałowej dają dostateczną podstawę do uznania, iż zachodzi bezskuteczność egzekucji, a tym samym otwierają drogę do dochodzenia należności od członków zarządu spółki.

Za nietrafny należy uznać również prezentowany przez stronę skarżącą pogląd o możliwości doręczenia zobowiązanej spółce tytułu wykonawczego na wskazany ( nieaktualny adres) w trybie art. 44 Kpa w związku z art. 45 Kpa., zdanie drugie, skoro spółka nie poinformowała o zmianie adresu. W tym miejscu godzi się podnieść, że w wyniku wniosku wierzyciela wszczynane jest postępowanie egzekucyjne. Jego wszczęcie następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego(art.26 § 5 u.p.e.a.). Dokonując pierwszego doręczenia zobowiązanemu w postępowaniu egzekucyjnym (jako pierwszy doręcza się tytuł wykonawczy) organ egzekucyjny powinien, stosownie do art. 27 § 1 pkt 8 u.p.e.a. pouczyć zobowiązanego o wynikającym z art. 41 § 1 k.p.a. w zw. z art.18 u.p.e.a. obowiązku zawiadamiania organu o każdej zmianie swego adresu w toku postępowania oraz skutkach zaniechania tego obowiązku, wynikających z art. 41 § 2 k.p.a. w zw. z art.18 u.p.e.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2005r., I OSK 43/05,LEX 194724). Dla przyjęcia fikcji doręczenia na nieaktualny adres w przypadku niepoinformowania przez stronę organu o zmianie adresu w toku postępowania konieczne jest faktyczne doręczenie stronie pouczenia o skutkach zaniechania powiadomienia o zmianie adresu. Jeżeli pierwsze doręczenie nie zostało dokonane skutecznie (poprzez jego faktyczne odebranie), przyjęcie fikcji doręczenia nie jest możliwe, gdy jednocześnie organowi wiadomo, że adres, na który wysłano pismo nie jest prawidłowy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2004r., I SA 2341/02,ONAiWSA z 2006r., nr 2,poz. 41). Z powołanych przepisów wynika zatem, że zobowiązany ma obowiązek powiadamiania organu egzekucyjnego o każdej zmianie swego adresu dopiero w toku postępowania i po skutecznym pouczeniu go o tym obowiązku i skutkach niezastosowania się do niego. Wobec powyższego, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, zarzut strony skarżącej niezastosowania przez organ egzekucyjny art. 44 Kpa. jest nieuzasadniony.

W tej sytuacji postępowanie organów egzekucyjnych polegające na zwrocie tytułów wykonawczych wierzycielowi, na podstawie art. 29 § 2 z powodu niespełnienia wymogów z art. 27 § 1 pkt 2 cyt. ustawy egzekucyjnej z uwagi na wskazanie nieaktualnego adresu zobowiązanej spółki było prawidłowe.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.

d.r.