Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1923/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska sędzia del. WSA Jerzy Siegień /spr./ Protokolant asystent sędziego Dorota Chromicka po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. C. i J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 432/09 w sprawie ze skargi B. C. i J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi B. C. i J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, oddalił skargę.

Przedmiotowy wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. uchyliło w pkt 1.3 i 1.6 decyzję Prezydenta Miasta Otwocka z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], ustalającą na wniosek B. i J.K. warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w piwnicy na terenie działki nr ew. [...] w obr. [...] oraz zjazdu z ul. W. na w/w nieruchomość położoną w O. i w tej części orzekło we własnym zakresie, w pozostałej części utrzymało decyzję w mocy.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Prezydent Miasta O. ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Odwołania od tej decyzji złożyli inwestorzy oraz B. i J. C.. Rozpoznając odwołania SKO podniosło, że w decyzji organu I instancji ustalono wskaźnik zabudowy jako średni z obszaru analizowanego w wysokości 0,32, nie określono jednakże wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Tymczasem zgromadzony w tym zakresie materiał dowodowy pozwala na określenie powierzchni biologicznie czynnej, bowiem jak wynika z analizy wskaźnik zabudowy dla poszczególnych działek kształtuje się od 0,13 do 0,5 przy czym średni wskaźnik wynosi 0,32. Powyższe oznacza, iż powierzchnia biologicznie czynna kształtuje się w przedziale 0,87 do 0,5, tym samym średni wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej będzie wynosił 0,68 przy średnim wskaźniku zabudowy z obszaru analizowanego wynoszącym 0,32. Mając na względzie w/w parametry wynikające z analizy a także wielkość działki, na której planowana jest nowa zabudowa oraz uznając zasadność wniosku inwestora odnoszącego się do zmiany wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy SKO ustaliło, iż minimalna powierzchnia działki powinna wynosić nie mniej niż 0,5 tj. nie mniej niż 50 %. Organ podniósł przy tym, iż przy tak niedużej powierzchni działki, na której planowana jest inwestycja, gdy z analizy wynika, że w obszarze analizowanym występują również nieruchomości gdzie wskaźnik zabudowy kształtuje się w wysokości 0,36 i powyżej, należy przychylić się do wniosku inwestora i dokonać zmiany w/w wskaźnika poprzez jego ustalenie - do 0,36. Ponadto, mając na uwadze fakt, że dach został określony jako wielopołaciowy, co może wiązać się z różnym kątem nachylenia połaci dachowych, dokonano także zmiany zapisu pkt 1.6 decyzji organu I instancji poprzez określenie, że kąt nachylenia głównych połaci dachowych powinien wynosić 35° w nawiązaniu do budynku znajdującego się na działce nr ew. 151/1, co odpowiada zapisom zawartym w analizie, natomiast pozostałe połacie dachu powinny mieć kąt nachylenia w przedziale od 25°- 40° - co odpowiada kątom nachylenia dachów występujących najczęściej w obszarze analizowanym.

Organ II instancji podkreślił, że z uzasadnienia decyzji Prezydenta oraz analizy obszaru wynika, iż linia zabudowy została wyznaczona w oparciu § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Odstępstwo to zostało w sposób szczegółowy i prawidłowo uzasadnione w decyzji organu I instancji. SKO wyjaśniło przy tym, iż pod pojęciem "linia zabudowy", czy też użytym w § 4 ust. 4 w/w rozporządzenia terminie "obowiązująca linia zabudowy" należy rozumieć linię powstałą z przedłużenia istniejącej już zabudowy, w części najbardziej zbliżonej do drogi publicznej, wyznaczającą odległość zabudowań od pasa drogowego. Wyznaczenie linii zabudowy oznacza w istocie wytyczenie w tym zakresie potencjalnego terenu inwestycji, którym powinna być pozostała część nieruchomości inwestora, znajdująca się po przeciwnej stronie linii zabudowy, niż pas drogowy. Do inwestora należy tym samym określenie tego, w jaki sposób dokona lokalizacji planowanej inwestycji na terenie należącej do niego nieruchomości, w szczególności uwzględniając wynikającą z ustawy - Prawo budowlane konieczność oddalenia się z inwestycją od granic nieruchomości. Powyższe nie oznacza zatem, iż inwestor planowany budynek mieszkalny ma realizować wzdłuż wytyczonej przez organ linii, a zatem może się zdarzyć, iż inwestor zaplanuje budynek znacznie odsunięty od linii zabudowy w głąb działki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę B. C. i J. C. na powyższą decyzję stwierdził, że organy orzekające w rozpoznawanej sprawie wykazały, że planowana inwestycja spełnia warunki przewidziane w art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.) oraz w rozporządzeniu w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z § 4 ust. 4, dopuszcza się inne niż w ust. 1-3 wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 4 ust. 4). Przepis zawarty w ust. 4 stwarza organowi pewien zakres uznania administracyjnego. Wskazuje on, że można ustalić linię zabudowy inaczej niż to wskazano w trzech ustępach poprzedzających, o ile wynika to z przeprowadzonej przez organ analizy. Uznaniowość organu wynika z faktu, że rozporządzenie nie wskazuje, co konkretnie powinno wynikać z analizy, aby przepis mógł znaleźć zastosowanie. Oczywistym jest jednak, że uznaniowość ta nie jest równoznaczna z dowolnością organu w ustalaniu linii zabudowy. Zastosowanie art. 4 ust. 4 powołanego rozporządzenia musi mieć przekonujące podstawy w analizie stanu zagospodarowania otoczenia terenu inwestycji.

Z części graficznej i opisowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania przedmiotowego terenu wynikają następujące wnioski:

- linia zabudowy występująca na działkach budowlanych położonych po tej samej stronie, co teren inwestycji stronie ulicy W. jest zróżnicowana,

- na obszarze tym występują zatem zarówno budynki posadowione w linii zabudowy takiej jaką wyznaczono dla obecnie planowanej inwestycji, tj. w linii bliższej pasa drogowego (w szczególności działki nr [...], [...], [...], [...]), jak i budynki posadowione w linii zabudowy dalszej od pasa drogowego (działki nr [...] oraz nr [...]),

- w bliskim sąsiedztwie terenu inwestycji, oddzielonym od niego jedynie budynkiem posadowionym na działce nr [...], charakteryzującym się linią zabudowy bardziej oddaloną od pasa drogowego, posadowiony jest zwarty kompleks czterech budynków charakteryzujący się linią zabudowy taką, jaka została ustalona dla planowanej inwestycji (wspomniane wyżej działki nr [...], [...], [...]).

W ocenie Sadu i instancji nie można zatem uznać, że przy ulicy W. obowiązuje jedna linia zabudowy, której prostym przedłużeniem mogłaby być, na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia, linia zabudowy ustalona dla planowej inwestycji. Organ nawiązał do linii zabudowy ukształtowanej zabudową wzniesioną na działkach nr [...], [...], [...], co uznać należy za rozwiązanie dopuszczalne w świetle § 4 ust. 4 powołanego rozporządzenia. Sąd I instancji uznał, że okoliczność, iż w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji zdecydowanie przeważa linia zabudowy taka jaką wyznaczono dla danej inwestycji, a jednocześnie, co wynika z mapy, linia tarasu (balkonu) budynku bliźniaczego posadowionego na działce nr [...] (wejście do budynku) w zasadzie pokrywa się z tą linią, uzasadnia odstępstwo.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli B. C. i J. C. zarzucając:

- na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", naruszenie prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu § 4 ust. 4 i niezastosowaniu § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i uznanie, że w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie § 4 ust. 4, a nie § 4 ust. 1 lub 3 rozporządzenia,

a także ewentualnie, gdyby Sąd uznał jednak zastosowanie § 4 ust. 4 rozporządzenia za uzasadnione:

- na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) przez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a także § 3 ust. 1 rozporządzania w związku z § 2 pkt 3 rozporządzenia i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, które to naruszenie polegało na wydaniu zaskarżonej decyzji w oparciu o wadliwą, tj. błędną i niepełną, analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu,

a w konsekwencji

- na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa

materialnego, polegające na błędnym zastosowaniu § 4 ust. 4 rozporządzenia i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, tj. przyjęciu, że istnieją przesłanki do uznania, iż linia zabudowy, której dotyczyła zaskarżona decyzja, może przebiegać w sposób wynikający z decyzji Prezydenta Miasta Otwocka z dnia [...] maja 2008 r.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podkreślili, że w rozpatrywanej sprawie istniała możliwość wyznaczenia linii zabudowy na podstawie § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia, co wykluczało zastosowanie § 4 ust. 4 rozporządzenia. Linia zabudowy na podstawie § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia powinna być wyznaczona jako przedłużenie zabudowy na działce skarżących nr [...]. Istniejąca linia zabudowy nie jest na tyle zróżnicowana, że nie pozwala na wyznaczenie nowej linii zabudowy. Przepis § 4 ust. 3 rozporządzenia wprost przewiduje zasady uwzględniania uskoków w istniejącej linii. Przepis ten powinien być wprost zastosowany w niniejszej sprawie, bowiem zachodzi opisana w nim sytuacja, a sam przepis wyraźnie nakłada na organ obowiązek jego zastosowania. Należy przy tym podkreślić, o czym mowa również dalej, że istniejąca (lub była) linia zabudowy na działkach [...], [...], [...] i [...], przebiega następnie konsekwentnie od działki [...], przez działkę [...], [...] i [...] w jednym uskoku i nie powraca do linii wyznaczonej zabudową działek [...] do [...]. Ta zasadnicza okoliczność nie została w ogóle wzięta pod uwagę, a nawet została błędnie przedstawiona, przez organy wydające decyzję i Sąd I instancji.

A zatem zastosowanie § 4 ust. 4 rozporządzenia jako normy wyjątkowej, jest niedopuszczalne, bowiem na podstawie normy zasadniczej wynikające z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia przy uwzględnieniu zasad wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, można było i należało wyznaczyć linię zabudowy i to w sposób odmienny niż uczynił to Prezydent Miasta Otwocka, a mianowicie poprzez przedłużenie linii zabudowy na działce nr [...] i [...]. Dokonując odmiennej oceny prawnej Sąd I instancji naruszył powołane przepisy prawa materialnego.

Analiza cech zagospodarowania terenu, o ile zostałaby wykonana zgodnie z § 3 ust. 1 w związku z § 2 pkt 3 rozporządzenia i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, dostarcza dodatkowych argumentów za wyznaczeniem nowej linii zabudowy poprzez przedłużenie linii zabudowy na działce nr [...] i [...]. Za koniecznością uwzględnienia w pierwszej kolejności linii istniejącej zabudowy na działce [...] przemawia przy tym pominięty przez organy administracyjne i Sąd I instancji fakt, że zabudowa na działce [...] i [...] ma charakter bliźniaczy, a budynki na obu działkach były połączone ścianami, przy czym nowoplanowana zabudowa działki [...] będzie zmierzała w tym samym kierunku, o czym świadczy złożony już wniosek o pozwolenie na budowę. Przyjęcie linii zabudowy, która umożliwia większe wysunięcie w stronę pasa drogowego jednego budynku przylegającego do drugiego, jest całkowicie nieracjonalne.

Co więcej wprowadzenie nowej linii zabudowy, godzi w podstawowe poczucie sprawiedliwości, wymóg równego traktowania obywateli i ciągłości, stabilności rozstrzygnięć administracyjnych. Otóż linia zabudowy na działkach [...] i [...] została ustabilizowana na podstawie decyzji z dnia [...] maja 1994 r. "Plan realizacji zagospodarowania działek nr [...] i [...] przy ul. W. 4a w O.", której adresatami byli m.in. skarżący. Zmieniła ona wcześniej wydaną decyzję upoważniającą skarżących do wysunięcia o 1 metr projektowanego budynku względem budynku sąsiedniego posadowionego na działce nr [...]. Wówczas to właściciele działki [...] nie dopuścili do przesunięcia linii zabudowy i zbliżenia budynku na działce [...] do pasa drogowego. W konsekwencji na działce [...] powstał budynek cofnięty od pasa drogowego względem linii wyznaczonej przez budynki na działkach [...] do [...]. Tymczasem obecnie właściciele działki [...] diametralnie zmienili zdanie i sami domagają się wyznaczenia dla swojej działki linii zabudowy położonej bliżej pasa drogowego. Wobec tego, abstrahując od oceny postępowania właścicieli działki [...], należy uznać, że przy ich aktywnym udziale powołanymi ostatnio decyzjami został ustalony określony ład przestrzenny tych działek, który obecnie - już po zrealizowaniu inwestycji na działce 151/1 - usiłuje się zmienić, co oczywiście negatywnie wpłynie na warunki korzystania z budynku na działce [...]. Niezrozumiałe jest zatem, dlaczego w identycznej sytuacji organ przyjął odmienne założenia i wydał decyzję ustalającą linię zabudowy w innej odległości niż uczynił to uprzednio, ignorując swoje poprzednie stanowisko. Mamy tu więc do czynienia z odmiennym traktowaniem równych podmiotów znajdujących się w takiej samej sytuacji. Takie działanie należy niewątpliwie uznać za nierówne traktowanie obywateli co stanowi ewidentne naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Całkowicie nieuzasadnione jest również odwoływanie się do usytuowania narożnika budynku na działce [...]. Po pierwsze, budynek na tej działce jest usytuowany frontem, nakierowany nie na ul. Wesołą, w związku z tym zmienia całkowicie kierunek zabudowy i przez to jego usytuowanie jest całkowicie nieporównywalne z usytuowaniem budynków skierowanych ku ulicy W. Po drugie jest to budynek usytuowana na działce narożnej między dwiema ulicami. Po trzecie, ściany tego budynku nie pozostają w liniach równoległych do zabudowy na działach od [...] do [...], ale są do nich skośne. Po czwarte, nie sposób uznać, że istotne dla określenia nowego ładu przestrzennego w zakresie nowej linii zabudowy może być usytuowanie samego narożnika takiego skrajnego budynku. Budynek na działce [...] jest w swojej przytłaczającej większości (powierzchni) odsunięty od projektowanej linii zabudowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Sąd I instancji nie naruszył § 4 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Rozporządzenie powyższe, wydane na podstawie art. 61 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 41, z późn. zm.), określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym m.in. wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy. Zgodnie z § 4 rozporządzenia, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 1). W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (§ 2). Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (§ 3). Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 4).

Organy orzekające w rozpatrywanej sprawie oraz Sąd I instancji prawidłowo przyjęły, że obowiązująca linia zabudowy na działce, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, nie może zostać wyznaczona w trybie przewidzianym w § 4 ust. 1 i 3 powołanego rozporządzenia. Przepis § 1 nie znajduje w przedmiotowej sprawie zastosowania, bowiem ustalenie obowiązującej linii zabudowy nie może stanowić przedłużenia linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok. W przypadku uskoku, zgodnie z § 2 obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Przepis ten jednak również nie może być zastosowany w odniesieniu do działki inwestora, bowiem z uwagi na jej położenie i powierzchnię nie jest możliwe wyznaczenie na niej obowiązującej linii zabudowy jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego, a więc budynku na działkach nr ewid. [...] i [...]. Niezbędne zatem było wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, stosownie do wyników analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 4 powołanego rozporządzenia).

Ustalenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykonanej dla działki nr ewid. [...] w O. nie budzą zastrzeżeń. Ustalona obowiązująca linia zabudowy na tej działce stanowi kontynuację zabudowy na większości sąsiadujących działek (nr ewid. [...], [...], [...] i [...]) która tworzy pierzeję ul. W.. Budynki na działce nr ewid. [...] i [...] są lekko cofnięte w głąb działki, ale od strony linii zabudowy posiadają wysunięte części budynku (piwnice wyniesione ok. 1,4 ponad poziom terenu - działka nr ewid.[[, oraz balkon – działka nr ewid. [...]). Niezasadny jest zarzut skarżących nieuwzględnienia w rozpatrywanej sprawie, że zabudowa na działce nr ewid. [...] i [...] ma charakter bliźniaczy. Wyznaczona dla działki nr ewid. [...] obowiązująca linia zabudowy nie przewiduje możliwości pomniejszenia jej o jakiekolwiek wystające części budynku, a zatem nie można przyjąć, że linię zabudowy na tej działce ustalono na odmiennych zasadach niż na działce nr ewid. [...]. Kwestią natomiast woli inwestora jest czy będzie on chciał od strony ustalonej linii zabudowy usytuować np. balkon.

Brak jest również podstaw aby przyjąć, że tak wyznaczona linia zabudowy narusza wymóg równego traktowania obywateli oraz ciągłości i stabilności rozstrzygnięć administracyjnych. Powołana w skardze kasacyjnej decyzja z dnia [...] maja 1994 r. zatwierdzająca plan zagospodarowania działek nr ewid. [...] i [...] przy ul. W. w O., została wydana w całkowicie odmiennym stanie prawnym i nie może stanowić podstawy ustalania warunków zabudowy na działce nr ewid. [...].

W świetle powyższych okoliczności nie można zarzucić organom orzekającym w sprawie, że wydały zaskarżoną decyzję w oparciu o wadliwą, tj. błędną i niepełną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a w konsekwencji Sądowi I instancji, że naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.