Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 897/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70 par 1 pkt 6, art. 70 par 7
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A Spółki akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. z [...], w sprawie określenia A (dawnej B) w W. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010r. w kwocie 5.791 zł.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzją z [...] r. organ podatkowy pierwszej instancji opodatkował:

- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 1.00 m2, opodatkowane wg stawki 0,62 zł/m2, podatek w kwocie 0,62 zł;

- budowle o wartości 402.345,95 zł (za miesiące styczeń-lipiec 2010r.) opodatkowane wg stawki 2%, podatek w kwocie 4.694,03 zł;

- budowle o wartości 131.590,66 zł (w okresie sierpień – grudzień 2010r.), opodatkowane wg stawki 2%, podatek w kwocie 1.096,58 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że 15 stycznia 2010 r. podatnik złożył deklarację na podatek od nieruchomości, w której zadeklarował podatek w łącznej kwocie 2.737 zł, przyjmując za podstawę opodatkowania: budowle o wartości 126.191 zł, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 13,45 m2 zł oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 1 m2.

Organ podatkowy, po otrzymaniu wyniku kontroli od Dyrektora UKS w W. wynik kontroli z [...] stwierdził, że spółka nie wykazała w deklaracji na podatek od nieruchomości budowli – linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, których właścicielem spółka pozostawała. Spółka była do końca stycznia 2009r. właścicielem kompletnego obiektu budowalnego, tj. kanalizacji kablowej i ułożonych w niej kabli. W związku ze sprzedażą kanalizacji kablowej w posiadaniu spółki w kolejnych miesiącach 2009r. oraz od 1 stycznia 2010r. pozostawały kable telekomunikacyjne. Z tego powodu na spółce jako właścicielu ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia do 31 lipca 2010r. od kabli ułożonych kanalizacji kablowej, które nie zostały zadeklarowane do opodatkowania.

W deklaracji na podatek od nieruchomości na cały 2010r. spółka wykazała następujące budowle: siec miejscową W. o wartości 3.927,79, sieć miejscową W. o wartości 16.423,19 zł, SM G. o wartości 105.839,68 zł. Natomiast nie zadeklarowała do opodatkowania linii kablowych ułożonych w kanalizacji na kwotę 270.755,29 zł, mimo, iż figurują one w przedłożonej przez podatnika ewidencji środków trwałych wg ich wartości całkowitej.

W uzasadnieniu decyzji I instancji organ przytoczył między innymi przepisy art., art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2014 r., poz. 849; dalej: u.p.o.l.), a także art. 3 ustawy z dnia 17 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.; dalej: u.p.b.), w brzmieniu obowiązującym w 2010 r. Na tej podstawie doszedł do przekonania, że budowlą jest nie tylko sam obiekt, ale wszelkiego rodzaju urządzenia, które umożliwiają jego normalne funkcjonowanie. Całość techniczno-użytkowa dotyczy wszystkich składników budowli, które są ze sobą powiązane po to, aby budowla mogła być wykorzystana do prowadzenia określonej działalności gospodarczej (w tym przypadku działalności telekomunikacyjnej). Budowla telekomunikacyjna, na którą składają się między innymi linie kablowe wraz z kanalizacją kablową, stanowi sieć techniczną. Wszystkie te elementy (budowlane i niebudowlane) stanowią budowlę, pod warunkiem, że stanowią całość techniczno-użytkową. Sam kabel teletechniczny, niebędący obiektem budowlanym, nie jest odrębnym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Stanowi on jednak nierozerwalną część budowli sieciowej. Odnosząc się do definicji sieci telekomunikacyjnej (sieci technicznej) zawartej w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (tekst jednolity: Dz.U. z 2014 r., poz. 243 ze zm.), organ wskazał, że odwołuje się ona do funkcji jakie ma spełniać, to jest do funkcji nadawczych, transmisyjnych i odbiorczych. Nie byłoby to możliwe bez połączenia wszystkich elementów w całość techniczno-użytkową. Sama kanalizacja kablowa nie realizowałaby tych funkcji, jak i same kable, bez ich właściwego umiejscowienia, nie mogłyby być skutecznie wykorzystane.

Zdaniem organu podatkowego sprzedaż kanalizacji kablowej nie doprowadziła do utraty statusu sieci telekomunikacyjnej jako budowli. Jeżeli nawet dotychczasowy właściciel sieci telekomunikacyjnej sprzeda pewne jej elementy (np. kanalizację) innemu podmiotowi, a kable i kanalizacja wykorzystywane są w dalszym ciągu w tym samym celu, to okoliczność ta nie prowadzi do utraty statusu sieci telekomunikacyjnej jako budowli. W dalszym ciągu stanowi ona przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, z tym zastrzeżeniem, że właściciele jej poszczególnych części powinni deklarować podatek od posiadanych elementów.

Jako budowlę organ uznał również kabinę telefoniczną (zadeklarowaną jako budynek i której powierzchnia użytkowa była wykazana w złożonej przez spółkę deklaracji – 0,45m2). Ustalając wartość budowli organ wziął pod uwagę wartość wskazaną przez stronę, wynoszącą 5.400 zł ( wg załącznika do pisma z 28 listopada 2014r.) oraz wyłączył z opodatkowania powierzchnię użytkową budynku (13m² ) uznając, iż spółka nie jest podatnikiem w tym przypadku.

W odwołaniu od tej decyzji spółka A, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania podatkowego, podniosła zarzuty naruszenia art. w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.o.l.

Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w decyzji z [...] w pełni podzieliło ustalenia i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu SKO podkreśliło, że w przypadku sieci telekomunikacyjnej budowlą jest zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych, urządzeń i instalacji, połączonych w celu realizacji określonego zadania. Linia kablowa stanowi taki właśnie element budowli, bez względu na sposób połączenia z siecią, czy innym jej elementem. W tym kontekście nie ma znaczenia dokonywanie ustaleń, które składniki sieci są jej niezbędne do prawidłowego funkcjonowania, ponieważ opodatkowaniu podlega każdy z elementów budowli. Oznacza to, że w niniejszej sprawie opodatkowaniu podlega również linia kablową.

W niniejszej sprawie linie kablowe, położone w kanalizacji kablowej, były łącznie budowlą w styczniu 2009 r. i nie przestały być tą budowlą tylko dlatego, że B od lutego 2009 r. przeniosła własność samej kanalizacji kablowej na C (w której posiadała 100% udziałów). Tym samym linie kablowe będące własnością spółki podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako część budowli, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Reasumując Kolegium stwierdziło, iż kable telekomunikacyjne, będące własnością spółki, wykorzystywane w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, tworzące całość techniczno-użytkową z kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone, podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za 2010r. na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jako części budowli.

Powyższą decyzję A w W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Burmistrza W. oraz zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia:

- 1. art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 208 § 1 oraz w zw. z art. 70 § 1, § 6 pkt 1 i § 7 pkt 1 O.p., w z. z art. 122 i art. 187 § 1 poprzez niewyjaśnienie kwestii przedawnienia, pomimo wydania decyzji już po upływie terminu określonego w art. 70 § 1 O.p., w tym zakresie nie wyjaśniono przede wszystkim: czy wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie miało charakteru instrumentalnego, ani czy i kiedy postepowanie karne skarbowe zostało zakończone.

- 2. art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż w 2010r., ze względu na to, że nie pokrywa się własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych, nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik spółki, podnosząc kwestie skuteczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia podniósł przede wszystkim, że w przedmiotowej sprawie należało ustalić nie tylko okoliczność wynikającą z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., ale również należało podjąć postępowanie mające na celu wyjaśnienie, czy nie wystąpiła okoliczność, o której mowa w art. 70 § 7 pkt 1 O.p. Należało zatem wyjaśnić, czy w sprawie nie doszło do prawomocnego zakończenia postępowania karnego skarbowego.

Zdanie strony organy nie uwzględniły też, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel obiektu budowlanego. W przypadku, gdy właścicielem zarówno kanalizacji, jak i linii kablowych jest ten sam podmiot, określenie podatnika od całości techniczno-użytkowej jest możliwe – jest nim właściciel obu rzeczy składających się na taką całość. Całość taka nie posiada natomiast właściciela w przypadku, gdy właścicielem kanalizacji jest inny podmiot niż właściciel położonych w niej linii kablowych. W stosunku do takiego obiektu nie sposób określić jego właściciela. Dla takiej zaś sytuacji ustawodawca nie przewidział podatnika. Na potwierdzenie takiego stanowiska skarżący powołał szereg orzeczeń sądów administracyjnych.

Ostatecznie skarżąca wywiodła, że nie jest możliwe samodzielne opodatkowanie linii kablowych, zaś w sytuacji, w której przebiegają one przez cudzą kanalizację, ich właściciel nie jest podatnikiem od całości techniczno-użytkowej budowli, którą tworzą wraz z kanalizacją.

Skarżąca podniosła też, że nie jest prawidłowe stanowisko wskazujące na możliwość opodatkowania linii kablowych jako części budowli, bowiem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. nie posługuje się pojęciem części ani w odniesieniu do nieruchomości, ani w odniesieniu do obiektu budowlanego. O części budowli stanowi art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a więc przepis określający przedmiot opodatkowania. Sformułowanie "części budowli" nie odnosi się do poszczególnych elementów składających się na budowlę, ale chodzi tu o wydzieloną zdefiniowaną część, która samodzielnie musi posiadać i pełnić określone funkcje i nadawać się do określonego użytku, będąc połączeniem poszczególnych elementów w określonym celu związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej. Kable takiej części budowli nie stanowią, skoro wyłącznie wraz z kanalizacją kablową stanowią całość techniczno-użytkową.

Dodatkowym argumentem przeciwko temu podglądowi była treść art. 3 ust. 4 u.p.o.l., w którym ustawodawca przewidział sytuację współwłasności lub współposiadania nieruchomości lub obiektu budowlanego i nakazał opodatkować taką nieruchomość lub obiekt budowlany jako odrębny przedmiot opodatkowania, odrębną decyzją wydaną na współwłaścicieli lub współposiadaczy, czego jednak Kolegium zaniechało.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do kwestii zawieszenia oraz dalszego biegu terminu przedawnienia wskazano, że choć kwestia ta nie była podnoszona przez spółkę w odwołaniu została z urzędu przeanalizowana przez organ odwoławczy przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika, że 30 stycznia 2015r. Urząd Skarbowy w P. wszczął na podstawie art. 305 § 4 kpk w zw. z art.113 kks dochodzenie w sprawie podania przez skarżącą spółkę nieprawdy w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2010r. Następnie pismem z 10 marca 2015r., doręczonym stronie 30 marca 2015r. Burmistrz Miasta W. poinformował spółkę w trybie art. 70c O.p. o zawieszeniu 30 stycznia 2015r. biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010r. Ponadto wskazano, iż z akt sprawy wynika, że postanowieniem z [...]Urząd Skarbowy w P. umorzył dochodzenie w sprawie podania nieprawdy w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2010r., które jak wynika z notatki służbowej z 24 czerwca 2016r. oraz pisma Naczelnika US w P. z 9 sierpnia 2016r. uprawomocniło się 19 lutego 2016r., wobec czego, stosownie do treści art. 70 § 7 pkt 1 O.p. termin przedawnienia zaczął biec dalej od 20 lutego 2016r., a zatem nie wyekspirował z końcem 2015r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu wydania decyzji po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego objętego kontrolowaną decyzją Sąd stwierdza, iż jest on bezzasadny. Tym samym nie można podzielić stanowiska pełnomocnika strony, co do tego, że w niniejszej sprawie nie zachodziły żadne okoliczności mające wpływ na bieg tego terminu. Organ odwoławczy słusznie zauważył, że przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania skarżącej spółki nastąpiło jego zawieszenie, w związku z wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe (art. 70 § 6 pkt 1 O.p.). z akt sprawy wynika, że 30 stycznia 2015r. Urząd Skarbowy w P. wszczął dochodzenie w sprawie podania nieprawdy w deklaracji DN-1 za 2010r. przez Telekomunikację Polską S.A., co nastąpiło przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, który upływał w niniejszej sprawie z końcem grudnia 2015r. Następnie pismem z 10 marca 2015r., doręczonym stronie 30 marca 2015r. Burmistrz Miasta W. poinformował spółkę w trybie art. 70c O.p. o zawieszeniu 30 stycznia 2015r. biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010r.

Należy wskazać, stosownie do art. 70 § 7 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Wbrew temu co sugeruje strona skarżąca, do chwili wydania zaskarżonej decyzji wspomniane postępowanie o przestępstwo skarbowe nie zostało prawomocnie zakończone. Zgodnie z art. 305 § 4 oraz art. 306 § 1a pkt 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. nr 89, poz. 555 ze zm.) instytucji państwowej lub samorządowej, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie przysługuje zażalenie na postanowienie o umorzeniu śledztwa. Organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest powiadomić taką instytucję o wydaniu postanowienia o umorzeniu. Dopiero bezskuteczny upływ terminu do złożenia środka zaskarżenia prowadzi do uprawomocnienia się postanowienia kończącego postępowanie o przestępstwo skarbowe. Z akt sprawy wynika, że postanowienie z [...] o umorzeniu dochodzenia w sprawie podania przez spółkę nieprawdy w deklaracji na podatek od nieruchomości stało się prawomocne z dniem 19 lutego 2016r., a zatem od następnego dnia zaczął ponownie biec zawieszony od 30 stycznia 2015r. termin przedawnienia.

W konsekwencji organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył wskazanych w skardze przepisów art. 70 § 1, art. 70 § 7 pkt 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 208 § 1, art. 210 § 4 i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p.

Przechodząc do kwestii możliwości opodatkowania kabli telekomunikacyjnych stanowiących wraz z kanalizacją kablową całość techniczno-użytkową, w sytuacji, gdy inny jest właściciel kanalizacji telekomunikacyjnej a inny właściciel kabli, na wstępie podzielić należy dotychczasową ugruntowaną linię orzeczniczą, wedle której przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno-użytkową i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (między innymi wyrok NSA z 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 182/11). Innymi słowy – jeśli kable nie są położone bezpośrednio w ziemi, ale w kanalizacji kablowej, tworzą wówczas całość techniczno-użytkową, stanowiąc jedną budowlę, będącą przedmiotem opodatkowania, jeśli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Same przewody telekomunikacyjne nigdy nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i to bez względu na przedmiot własności. O tym czy kable stanowią budowlę decyduje bowiem umiejscowienie kabli w kanalizacji kablowej, a nie to czyją są własnością.

Zauważyć dalej należy, że sprzedaż kanalizacji kablowej innemu podmiotowi nie powoduje utraty związku funkcjonalnego kabli z tą kanalizacją. Tworzenie całości techniczno-użytkowej należy rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł być do określonego celu; budowla stanowić ma zaś całość techniczno-użytkową. Przykładem takiego obiektu jest kanalizacja kablowa – jest ona samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej (poza możliwym jej użyciem jako osłony kabli). Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej kable i pozostałe elementy, stanowią całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych.

Słusznie zatem podnoszą organy podatkowe, że linie kablowe wraz z kanalizacją kablową należy zaliczyć do sieci technicznych i sieci uzbrojenia terenu, wymienionych w art. 3 pkt 3 u.p.b. Sieć telekomunikacyjna jest również niewątpliwie budowlą na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jeżeli kable są położone w kanalizacji kablowej, wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie może służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. Ta złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami jedna budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Cywilnoprawne rozdzielenie własności poszczególnych elementów budowli nie może oznaczać, że budowla ta jako pewna techniczna całość (sieć telekomunikacyjna) utraci na gruncie prawa podatkowego ten walor i przestanie być przedmiotem opodatkowania. Przyjęcie stanowiska prezentowanego przez skarżącą spółkę, zgodnie z którym rozdzielenie własności tych dwóch elementów sieci sprawia, że okablowanie nie stanowi już przedmiotu opodatkowania oznaczałoby, że to od woli podatnika, a nie ustawodawcy, zależy co jest przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Ponadto zwrócić należy uwagę, że podatnikiem podatku od nieruchomości może być właściciel bądź posiadacz samoistny budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stan faktyczny sprawy zmusza do udzielenia odpowiedzi na pytanie czy przez pojęcie "właściciela budowli" można rozumieć również właściciela części budowli, związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Skarżąca spółka wskazuje, że w wyroku z 27 maja 2014 r. sygn. akt II FSK 1498/12 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że nie można opodatkować części budowli jaką stanowią kable położone w kanalizacji kablowej z tego tylko powodu, że właścicielem kanalizacji kablowej jest inny podmiot niż właściciel kabli. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela tego stanowiska. Po pierwsze powołane w tym wyroku orzeczenia NSA odnosiły się do innego stanu faktycznego, a mianowicie do sytuacji, gdy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości zostały objęte kable światłowodowe podwieszone na trakcji energetycznej, niebędącej własnością skarżącej spółki. Po drugie nie jest kwestią sporną, że kanalizacja kablowa, jak i ułożone w niej kable, stanowią całość techniczno-użytkową i dalej są wykorzystywane przez A zgodnie z przeznaczeniem, dla którego budowla powstała.

Zauważyć należy, że w przepisach prawa podatkowego brak jest zastrzeżenia, iż opodatkowane elementy budowli muszą stanowić samodzielną budowlę. Przeciwnie – zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają również części budowli związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikiem podatku od nieruchomości może być zatem właściciel części budowli. Również w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca definiując podstawę opodatkowania odnosi ją między innymi do budowli lub ich części. W związku z powyższym nie ma przeszkód prawnych aby opodatkować część budowli stanowiącą, z innymi elementami budowli, integralną całość użytkowo techniczną, nadającą się do określonego użytku.

Zatem pod pojęciem właściciela budowli, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., należy również rozumieć właściciela części budowli, nawet w sytuacji gdy poszczególne części tej budowli samodzielnie nie stanowią budowli. Za takim rozumieniem tego pojęcia przemawia dodatkowo fakt, że ustawa definiując pojęcie podatnika używa liczby pojedynczej, ale jednocześnie przewiduje możliwość opodatkowania obiektu budowlanego stanowiącego współwłasność wielu podmiotów. Obiekt taki stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.). Podatnikami są wtedy wszyscy współwłaściciele. Podobnie, jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku (art. 3 ust. 5 u.p.o.l.). Wszyscy właściciele są zatem podatnikami podatku od nieruchomości w stosunku do tych części budowli, których są właścicielami.

Reasumując, fakt, że nastąpiła zmiana właściciela jednego z elementów budowli nie zmienia charakteru tej budowli, dalej mamy do czynienia z przewodami telekomunikacyjnymi ułożonymi w kanalizacji kablowej tworzącej całość techniczno-użytkową czyli budowlę. Sprzedaż na podstawie umowy z 31 stycznia 2009r. kanalizacji kablowej C, z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych w rękach skarżącej spółki, nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność ta nie prowadzi do wyłączenia od opodatkowania części budowli tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność skarżącej spółki.

Stanowisko analogiczne do zaprezentowanego wyżej przyjęły sądy administracyjne między innymi w wyrokach: z 3 czerwca 2015 r., I SA/Łd 288/15; z 14 października 2015 r., I SA/Bk 277/15; z 10 listopada 2015 r., I SA/Rz 289/15; z 25 listopada 2015 r., I SA/Kr 1459/15; czy też z 10 lutego 2016 r., I SA/Łd 1310/15, a także w wyroku z 20 kwietnia 2016r., I SA/Łd 156/16 (wszystkie dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W tym stanie sprawy skarga, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), podlega oddaleniu.

ms