Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1163/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 92 ust. 1 pkt 8, l.p. 10.4 lit. a, l.p. 10.3 lit. a załącznika do ustawy
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 107 par. 3, art. 78 par. 1 i 2, art. 76
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2010 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania Z. R., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 92 ust. 1 pkt 8 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), art. 6 i art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006) oraz lp. 10.3. lit. a) i lit. b) oraz lp. 10.4 lit. a) i lit. b) załącznika do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500 zł.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ wyjaśnił, iż podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło: przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego oraz przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego.

Powyższe naruszenia zostały stwierdzone podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] września 2009 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości K. zespołu pojazdów złożonego z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Kierowcą kontrolowanego zespołu pojazdów był A. C., który w imieniu przedsiębiorcy Z. R., zwanego dalej skarżącym, wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy. Kierowcę ukarano mandatami karnymi za ww. naruszenia czasu pracy. Sporządzony protokół kontroli został podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 500 zł w związku z przekroczeniem maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego oraz przekroczeniem maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego.

Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania ew. o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Podniósł, iż nie mogło dojść do wskazanych naruszeń odnośnie czasu pracy kierowcy w dniu [...] sierpnia 2009 r., bowiem w tym dniu, w godzinach od 19,55 do 21,20 dokonywał rozładunku towaru na terenie firmy F. Sp. z o.o. w P. Załączył pismo ww. spółki informujące o powyższym. Ponadto wnosił o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy w Z. postępowania w stosunku do kierowcy pojazdu, bądź o przeprowadzenie postępowania dowodowego w postaci przesłuchania B. K. – pracownika F. Sp. z o.o., celem potwierdzenia okoliczności dokonywania rozładunku towaru.

Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. skarżący poinformował, iż dnia [...] grudnia 2009 r. Sąd Rejonowy w Z. [...] Wydział Grodzki uchylił mandaty karne nałożone na kierowcę kontrolowanego pojazdu. Wskazał, iż sąd ustalił, że w czasie wskazanym w dokumentacji firmy F. kierowca A. C. nie jechał samochodem, a więc nie dopuścił się zarzucanego przekroczenia czasu pracy kierowcy. Załączył kserokopię postanowienia z dnia [...] grudnia 2009 r., sygn. akt [...].

Kolejnym pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie postępowania dowodowego z akt sprawy prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Z. [...] Wydział Grodzki oraz zwrócenie się do firmy F. Sp. z o.o. w P. z zapytaniem, czy dnia [...] sierpnia 2009 r. w godz. 19,55 – 21,20 kierowca R.C. przebywał na terenie zakładu w związku z dostawą towaru.

Organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję przytoczył treść art. 6 i art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. mających zastosowanie w sprawie i stanowiących materialnorawną podstawę decyzji. Dokonał ponownej analizy materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z karty kierowcy z dnia [...] sierpnia 2009 r. i ustalił, iż w tym dniu o godz. 8,47 rozpoczął on nowy okres prowadzenia pojazdu, który z przerwami trwał 10 godzin i 53 minuty do godz. 23,08. Dzienny okres prowadzenia pojazdu został przekroczony o 53 minuty w stosunku do normy 10 godzinnej. Kierowca przekroczył również maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 52 minuty prowadząc pojazd od godz. 17,33 do godz. 23,08, tj. łącznie 5 godzin i 22 minuty.

Kierowca nie okazał w trakcie kontroli dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo obliczył na podstawie lp. 10.3. lit. a) i lit. b) oraz lp. 10.4 lit. a) i lit. b) załącznika do ustawy o transporcie drogowym wysokość kary pieniężnej za powyższe naruszenia.

Odnosząc się do argumentów skarżącego organ odwoławczy wskazał, iż zapadłe rozstrzygnięcie Sądu w postępowaniu prowadzonym na podstawie Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia nie ma charakteru wiążącego dla organu II instancji w postępowaniu odwoławczym. Organ podkreślił, iż postępowanie co do stwierdzonych naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym jest postępowaniem odrębnym prowadzonym na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, iż przedstawione przez skarżącego pismo F. Sp. z o.o. w P. nie może obalić ustaleń poczynionych w oparciu o dane cyfrowe z karty kierowcy. Stosownie do ustaleń zawartych w protokole kontroli drogowej nie stwierdzono, by tachograf cyfrowy był poddany kalibracji, był zepsuty, działał niewłaściwie, nie miał wymaganego sprawdzenia okresowego lub by do urządzenia zostały podłączone niedozwolone urządzenia dodatkowe bądź dokonano samowolnej ingerencji w dane zapisane w cyfrowym urządzeniu rejestrującym bądź na karcie kierowcy. Nie stwierdzono również, by dane cyfrowe z tachografu cyfrowego uległy zniszczeniu, zniekształceniu bądź uszkodzeniu. Organ wskazał, iż kierowca podczas kontroli nie okazał również wydruku z tachografu cyfrowego z jakimkolwiek adnotacjami bądź wykresówki zastępującej powyższe wydruki z adnotacjami o awarii tachografu.

Organ odwoławczy podkreślił, iż dane cyfrowe zostały pobrane przy użyciu ważnej karty kontrolnej a kierowca podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń.

W skardze na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący – Z. R., reprezentowany przez pełnomocnika – wniósł o uchylenie decyzji organu II i I instancji, zarzucając im naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż w trakcie postępowania administracyjnego nie przeprowadzono dowodów wnioskowanych przez skarżącego, nie przeprowadzono dowodu przeciw treści danych cyfrowych z karty kierowcy oraz tachografu cyfrowego zamontowanego w pojeździe. Podkreślił, iż skarżący nie był w posiadaniu dowodów, które mogłyby świadczyć o błędnych zapisach cyfrowych tak więc zawnioskował o przeprowadzenie dowodu: z akt sprawy prowadzonej przez sąd Rejonowy w Z. oraz z przesłuchania osoby, która mogła potwierdzić, gdzie przebywał kierowca w czasie, w którym rzekomo miał kierować pojazdem.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej: p.p.s.a.).

Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga Z. R. nie jest uzasadniona.

Jak stanowi art. 92 ust. 1 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

Stosownie do art. 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie dłużej niż dwa razy w tygodniu, a dzienny okres prowadzenia pojazdu to łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku, a tygodniowym okresem odpoczynku.

Popełnienie naruszenia sankcjonuje lp. 10.4 lit. a) załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny nakłada karę pieniężną w wysokości 150 zł oraz lp. 10.4 lit. b) ww. załącznika, nakładający karę pieniężną za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu za każdą następna rozpoczętą godzinę nakłada karę w wysokości 200 zł.

Zgodnie z art. 7 ww. Rozporządzenia (WE) po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwą długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Konsekwencją powyższego rozwiązania jest treść lp. 10.3 lit. a) załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut nakłada karę pieniężną w wysokości 150 zł oraz lp. 10.3 lit. b) ww. załącznika, nakładający karę pieniężną za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy za każde następne rozpoczęte 30 minut w wysokości 200 zł.

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy, kontrolując w wyniku odwołania skarżącego ustalenia organu I instancji, ponownie poddał szczegółowej analizie danych cyfrowych z karty kierowcy oraz okoliczności pobrania tych danych w trakcie kontroli. Pobranie danych cyfrowych nastąpiło z zachowaniem procedury wskazanej w Rozdziale III ust. 1 rozporządzenia nr 3821/85, kierowca nie kwestionował prawidłowości pobrania danych cyfrowych, nie zgłaszał żadnych uwag do protokołu. Zasadnie zatem uznał organ, iż w okresie w kwestionowanym przez skarżącego okresie między godziną 19,55 a 21,20 kierowca prowadził pojazd.

Jak podkreśla się w orzecznictwie (por. m.in. wyrok: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2004 r., sygn. akt II SA 4151/02, LEX nr 148941) znaczenia dowodowego protokołu kontroli nie sposób przecenić, gdyż obrazuje on stan faktyczny, który później nie sposób jest już odtworzyć. Dlatego z punktu widzenia interesów przewoźnika istotne jest wniesienie do protokołu kontroli pojazdu wszystkich istotnych uwag mogących mieć wpływ na kwestię odpowiedzialności przewoźnika. Protokół kontroli jest dokumentem urzędowym, sporządzonym w formie przewidzianej prawem, którym Kodeks postępowania administracyjnego (art. 76) przyznaje zwiększoną moc w zakresie tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Ustalenia oparte na materiale dowodowym zebranym prawidłowo i poddane analizie nie mogły być podważone przez stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w Z. [...] Wydziału Grodzkiego. Sąd prowadził postępowanie w sprawie wykroczenia, jakim było stwierdzone przekroczenie czasu pracy kierowcy, za które kierowca kontrolowanego pojazdu został ukarany mandatem karnym.

Organ nie był związany wydanym postanowieniem ww. Sądu, co przyznaje zresztą sam skarżący w skardze.

Zasada związania wyrokiem sądu karnego jest wprost wyrażona jedynie w stosunku do sądu administracyjnego, w art. 11 p.p.s.a. Zgodnie z nim ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. W przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego nie ma odpowiednika art. 11 p.p.s.a.

Również żądanie przeprowadzenia postępowania dowodowego z akt sprawy, która była prowadzona przez Sąd Rejonowy w Z. oraz żądanie przeprowadzenia czynności w miejscu dostawy, które w ocenie skarżącego miały podważyć ustalenia odnośnie przekroczenia czasu pracy kierowcy oraz zarzut o nieprzeprowadzeniu dowodu przeciw treści danych cyfrowych, w ocenie Sądu zostały poprawnie zinterpretowane przez organ.

Zgodnie z treścią art. 78 § 1 i 2 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają ona znaczenie dla sprawy.

W przedmiotowej sprawie zasadnicze dowody zebrał organ w trakcie kontroli drogowej pojazdu. Kierowca nie kwestionował ani nie zgłaszał żadnych uwag, co do prawidłowości pobierania danych cyfrowych i działania tachografu. Należy podkreślić wysoką wartość dowodową z dokumentów (dane cyfrowe).

Analiza danych wykazała naruszenie czasu pracy kierowcy. Żądanie przeprowadzenia dalszego postępowania dowodowego w sytuacji, gdy organ ustalił już stwierdzone naruszenia w oparciu o niekwestionowane przez stronę dowody nie mogły być uwzględnione przez organ.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę jako niezasadną