Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 25/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek (spr.), Sędzia WSA Alicja Palus, , Protokolant asystent sędziego Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 marca 2010 r. sprawy ze skargi E. W. i J. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 29 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 sierpnia 2009 r nr 2062/09 wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowanego dla miasta W. nakazał E. i J. W. – właścicielom budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. O. P. G. [...] we W. – usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku poprzez:

- rozebranie obróbki blacharskiej ułożonej na ścianie szczytowej dobudowanego poddasza od strony segmentu nr [...];

- rozebranie dwóch – trzech warstw cegieł ww. ściany wraz z łatami drewnianymi (do pęknięć podłużnych równoległych do połaci dachowych);

- skucie tynku zewnętrznego od strony segmentu nr [...] wzdłuż pęknięć pionowych skośnych na szerokości 1 m;

- wzmocnienie ściany szczytowej (w co drugiej spoinie usunąć zaprawę na głębokość 5 cm, w powstałe szczeliny ułożyć zaprawę plastyczną cementową i w nią wcisnąć pręty stalowe);

-wykonanie wieńca na rozebranej części muru;

-uzupełnienie tynku na remontowanej ścianie.

Dla wykonania wymienionych czynności organ wyznaczył termin 90 dni od dnia doręczenia decyzji ( tj od dnia 7 września 2009 r.) nakazując wykonywanie ich pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie przygotowanie zawodowe oraz wymagane prawem uprawnia budowlane.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że w dniu 4 lipca 2008 r. wszczęte zostało postępowanie w sprawie stanu technicznego ww. budynku mieszkalnego. W dniu 1 września 2008 r. organ przeprowadził przy udziale stron dowód z oględzin, w trakcie których od strony budynku nr 18 nie stwierdzono żadnych spękań na ścianach przylegających do budynku oznaczonego nr [...]. Z kolei dokonując oględzin od strony budynku nr [...] – stwierdzono pęknięcia i zarysowania na ścianie zewnętrznej dobudowanej kondygnacji budynku nr [...]. Podczas oględzin współwłaściciel okazał sporządzone w 1996 r. orzeczenie techniczne dotyczące oceny prawidłowości wykonanych elementów konstrukcyjnych oraz oceny wpływu nadbudowy i częściowego podpiwniczenia na przyległy segment budynku mieszkalnego. Orzeczenie to nie wykazywało istnienia żadnych destrukcyjnych wpływów robót budowlanych na sąsiedni budynek. Ocena ta nie odnosiła się jednak do stwierdzonych podczas oględzin spękań i zarysowań zatem, w toku postępowania, organ na podstawie art. 81 c ust. 2 ustawy – Prawo budowlane nałożył na właścicieli obowiązek dostarczenia stosownej ekspertyzy technicznej, w szczególności odnoszącej się do spękań i zarysowań na zewnętrznej ścianie budynku.

W wykonaniu tego obowiązku właściciele przedłożyli ekspertyzę techniczną sporządzoną przez osoby posiadające uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno – inżynieryjnej. Zdaniem autorów opinii stan techniczny budynku nr 18 jest zadawalający. Należy jednak usunąć szkody w ścianie szczytowej poddasza, które powstały podczas silnego wiatru wiosną 2008 r. Stwierdzono, że obróbka blacharska była przymocowana do łat 4x6 cm wpuszczonych co około 50 cm w wierzchnią warstwę muru, który w górnej części został wykonany nieprawidłowo, gdyż miejscami ułożono cegły a miejscami uzupełnienia zaprawy zamiast czapy betonowej. Silny wiatr spowodował wyrwanie blachy wraz z łatami, co spowodowało pęknięcia i rozwarstwienia muru. Zdaniem autorów ekspertyzy widoczne pęknięcia na ścianie szczytowej poddasza, wybudowanej na wspólnej ścianie łączącej oba segmenty budynków nr [...] i nr [...] nie mają wpływu na stan techniczny pozostałych elementów konstrukcyjnych obu budynków. Przedmiotowa ekspertyza zawierała również zalecenia wskazujące jakie roboty należy wykonać w celu usunięcia wskazanych uszkodzeń ściany szczytowej poddasza. Zalecenia te zostały wprost przytoczone w sentencji decyzji.

W ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że obecny stan techniczny budynku jest nieodpowiedni. Przez należyty stan techniczny budynku należy rozumieć bowiem stan pełnej sprawności obiektu budowlanego lub jego części nieposiadającego żadnych uszkodzeń, zwłaszcza takich, które mogą spowodować niebezpieczeństwo przy użytkowaniu obiektu lub jego części albo naruszenie innych wymagań określonych art. 5 ust. 1 pkt 7 ustawy. W takiej sytuacji zaistniały podstawy do zastosowania art. 66 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym stwierdzając, że budynek jest w nieodpowiednim stanie technicznym organ nakazuje w drodze decyzji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

W odwołaniu od decyzji E. W. i J. W. wnieśli o zmianę decyzji w zakresie terminu wykonania prac objętych przedmiotową decyzją, do dnia 30 czerwca 2010 r podnosząc, że w związku z nadchodzącym okresem zimowym prawidłowe wykonanie tych robót będzie utrudnione. Odwołujący się podnieśli, że według ekspertyzy stan techniczny budynku nie zagraża życiu i zdrowi ludzi a prace w niej wskazane należy wykonać ale nie w trybie pilnym. Uważają zatem, że nie ma żadnych przeszkód aby mogli je wykonać w terminie późniejszym, tym bardziej, że stwierdzone wady budynku, nie utrudniają zamieszkiwania w segmencie sąsiednim. Poinformowali również, że przed organem architektoniczno-budowlanym prowadzone jest postępowanie w sprawie udzielenia im pozwolenia na budowę, między innymi w związku z planowanym dociepleniem i wykonaniem nowych obróbek blacharskich. Przy wykonaniu tych prac zostaną usunięte przyczyny spękania fragmentu ściany wskazane w opinii rzeczoznawcy.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 29 października 2009 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Zdaniem organu kwestionowane rozstrzygnięcie jest uzasadnione okolicznościami faktycznymi niniejszej sprawy. Wykonanie obowiązków nałożonych przez organ pierwszej instancji zalecone zostało w dostarczonej przez strony ekspertyzie technicznej, czego strony nie kwestionują. Wnoszą jedynie o przedłużenie terminu.

W ocenie organu w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowano przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, zgodnie z którym, w przypadku stwierdzenia, że obiekt jest w nieodpowiednim stanie technicznym, organ w drodze decyzji, nakazuje usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. Przytoczony przepis ma charakter restytucyjny a jego celem jest doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z art. 5 ust. 2 ustawy. Ze względu na udokumentowany nieprawidłowy stan techniczny ściany szczytowej poddasza przedmiotowego budynku, należało nakazać usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

Organ wskazał, że stwierdzone uszkodzenie ściany samo w sobie nie powoduje zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi i bezpieczeństwa mienia ani też nie powoduje dalszej degradacji całego budynku, niemniej jednak, w przypadku powtórzenia się silnych wiatrów, które w okresie od jesieni do wiosny nie są zjawiskiem rzadkim, już istniejące uszkodzenia mogą się pogłębiać, co może skutkować powstaniem niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia, np. w razie oderwania się blachy ze szczytu ścian. Celem zapobieżenia takiej ewentualności należy usunąć powstałe uszkodzenia w możliwie najkrótszym terminie. Dlatego brak jest podstaw do przesunięcia terminu wykonania nałożonych obowiązków, zgodnie z wnioskiem stron.

Organ drugiej instancji zauważył również, że ekspertyza wskazała na nieodpowiedni stan techniczny pokrycia dachowego. Występują zacieki na sufitach poddasza w sąsiedztwie kominów. Przy wnękach okiennych od strony ulicy na połączeniu bocznym została poderwana blacha. Wnęki okienne nie mają prawidłowego odprowadzania wody. Takie nieprawidłowości podlegają regulacji art. 66 ustawy – Prawo budowlane. Właściciele uzyskali co prawda decyzję o pozwoleniu na przebudowę przedmiotowego dachu jednak wniesiono od niej odwołanie i nie stała się ona ostateczna. Dlatego organ pierwszej instancji powinien rozważyć, czy nie wydać w tym zakresie stosowanego nakazu z art. 66 omawianej ustawy. Zdaniem organu w przypadku postępowań dotyczących niewłaściwego stanu technicznego budynku, uzasadnione jest wydawanie decyzji częściowych odnoszących się do części budynku. Dlatego z tego względu nie ma potrzeby uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Gdyby zaś organ drugiej instancji orzekł nakaz usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego dachu naruszona zostałaby zasada określona w art. 139 k.p.a. Ponadto zebrany w sprawie materiał dowodowy nie jest wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia.

Organ odwoławczy wyraził również stanowisko, co do prawidłowości stron postępowania ustalonych przez organ pierwszej instancji. Powołując się na orzeczenia sądowe wskazał, że stroną postępowania prowadzonego na podstawie art. 66 Prawa budowlanego, jest wyłącznie właściciel nieruchomości i jej zarządca. Właściciele nieruchomości sąsiednich nie mają zaś przymiotu strony w tym postępowaniu. Dlatego organ nie uznał za strony właścicieli sąsiedniego segmentu nr 20.

Nie godząc się powyższym rozstrzygnięciem E. W. i J. W. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której powtórzyli argumenty przedstawione już w odwołaniu. Wskazując na toczące się postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na przebudowę dachu skarżący podnieśli, że przy wykonywaniu robót budowlanych objętych tym projektem wykonane zostaną konieczne prace zabezpieczające. Przede wszystkim skarżący wnieśli jednak o "zmianę decyzji w zakresie terminu wykonania prac określonych decyzją i przedłużenie go do czerwca 2010 r. oraz o spowodowanie umożliwienia powtórnego zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na przebudowę dachu, w tym naprawę części ściany wspólnej".

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1) przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 przywołanego przepisu). Sądy administracyjne kierując się kryterium legalności dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Godzi się również zauważyć, że rozstrzygając w granicach danej sprawy, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W celu usunięcia naruszenia prawa stosuje więc przewidziane ustawą środki w stosunku do wszystkich aktów lub czynności podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, Nr 1270 z późn. zm. – zwanej w dalszej części u.p.p.s.a).

Dokonana zgodnie z przedstawionymi kryteriami sądowa kontrola zaskarżonego aktu wykazała konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po myśli przywołanego przepisu zaskarżony akt podlega uchyleniu jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ona istotny wpływ na wynik sprawy.

Wyjaśniając motywy takiego stanowiska wskazać należy, że materialnoprawną podstawę nałożonych na skarżących obowiązków stanowił przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) w myśl którego w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje w drodze decyzji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości określając termin wykonania tego obowiązku. Wskazać należy, że przywołany przepis art. 66 stanowi konkretyzację zawartego w art. 61 ustawy obowiązku utrzymania i użytkowania obiektu budowlanego w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i zapewniający jego bezpieczne użytkowanie.

Wydając zaskarżoną decyzję organ oparł się na zebranym w sprawie materiale dowodowym, w szczególności na oględzinach budynku oraz na przedstawionej ekspertyzie technicznej, w której potwierdzono istnienie uszkodzeń na ścianie oddzielającej oba segmenty na poziomie nadbudowanego poddasza (widoczne pęknięcia ściany, uszkodzenia obróbki blacharskiej) nie wpływające jednak na stan techniczny pozostałych elementów konstrukcyjnych obu budynków. W ekspertyzie wskazano również powody powstania tych uszkodzeń. Stwierdzono, że ściana wymaga remontu wzmacniającego, wskazując we wnioskach końcowych prace, które należy wykonać dla usunięcia zaistniałych uszkodzeń. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego – niekwestionowanego przez skarżących – organ ustalił więc, że budynek znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym.

W tym miejscu zauważyć należy, że przepis art. 66 umiejscowiony został w rozdziale 6 ustawy – Prawo budowlane zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych". W orzecznictwie przyjmuje się, że termin "utrzymanie" oznacza zachowanie w dobrej sprawności, zachowanie w stanie niezmienionym, niepogorszonym, należytym (por. WSA w Warszawie w sprawie VII SA/Wa 2298/06, LEX nr 336792) Według komentarza do art. 5 ustawy – Prawa budowane (autorstwa Cieślik Ziemowit, Sergiusz Szuster, LEX 2003) przez należyty stan techniczny należy rozumieć stan pełnej sprawności obiektu budowlanego lub jego części nieposiadającego jakichkolwiek uszkodzeń, zwłaszcza takich, które mogą powodować niebezpieczeństwo przy użytkowaniu obiektu lub jego części. Celem art. 66 omawianej ustawy jest utrzymanie substancji budowlanej w należytym stanie technicznym odpowiadającym jej funkcjom (tak NSA w wyroku z dnia 7 stycznia 2009r. II OSK 1721/2007). Normowana w art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy sankcja jaką organu nadzory budowlanego mogą nakładać na właścicieli lub zarządców obiektu budowlanego, związana jest ze stwierdzonymi nieprawidłowościami w zakresie utrzymania budynków pod względem ich zużycia tak w normalnym procesie eksploatacji jak i związanego z sytuacjami nadzwyczajnymi na skutek działania przyrody (np. burze, powodzie), czy innych nagłych zdarzeń (np. pożar, osunięcie się ziemi). Do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych w obiekcie budowlanym nieprawidłowości, wystarczające jest zatem stwierdzenie nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu lub jego części. Nie jest konieczne aby skutkiem takiego stanu istniało zagrożenie życie lub zdrowia albo niebezpieczeństwo dla mienia lub środowiska. W przepisie art. 61 i art. 5 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, ustawodawca określił zasady prawidłowego użytkowania obiektu budowlanego, ogólnie mówiąc, poprzez niedopuszczenie do nadmiernego pogorszenia właściwości użytkowych i sprawności technicznej obiektu budowlanego. Naruszenie obowiązków w tym zakresie skutkuje zatem sankcjami określonymi w art. 66 omawianej ustawy.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy na podstawie którego ustalono uszkodzenia ściany konstrukcyjnej oddzielającej dwa budynki segmentu spowodowane silnymi wiatrami, uprawniał organy nadzoru budowlanego do stwierdzenia, że analizowana cześć obiektu budowlanego jest w nieodpowiednim stanie technicznym, a w konsekwencji do wydania decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane. Zauważyć bowiem należy, że decyzje wydawane na podstawie art. 66 mają charakter decyzji związanych, co oznacza, że jeśli wystąpi jedna z przesłanek określonych tym przepisem (tu: przesłanka określona w ust. 1 pkt 3) to organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Zdaniem Sądu zakres zastosowanych wobec skarżących nakazów jest adekwatny do stwierdzonych nieprawidłowości. Okoliczność ta nie kwestionowana również przez skarżących.

Podzielając zatem stanowisko organu odwoławczego co do tego, że w okolicznościach niniejszej sprawy uzasadnione jest zastosowanie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane oraz co do zakresu nałożonych na strony obowiązków zmierzających do usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego ściany budynku, Sąd nie podzielił jednak argumentów organu II instancji wskazujących na brak podstaw do przesunięcia terminu wykonanych obowiązków nałożonych na strony.

Nie ulega wątpliwości, że na mocy obowiązującego w chwili wydania zaskarżonej decyzji (jak też decyzji organu pierwszej instancji) art. 66 ust. 1 – Prawa budowlanego organ zobligowany jest do określenia terminu wykonania obowiązku, co wprost wynika z treści ww. przepisu. Ustawodawca w kwestii wyznaczenia terminu nie zawarł żadnych zaleceń, pozostawiając ją do uznania organu orzekającego w sprawie. Niewątpliwie organy określając termin wykonania obowiązków powinny uwzględniać indywidualne okoliczności danej sprawy mając na uwadze zakres i skalę tych obowiązków. Termin powinien być zatem wyznaczony tak aby umożliwić adresatowi wykonanie nałożonych na niego obowiązków.

W niniejszej sprawie strony nie zgodziły się terminem określonym przez organ pierwszej instancji – oznaczonym jako 90 dni od dnia doręczenia decyzji – kwestionując go w odwołaniu i wnosząc o ustalenie innego terminu. Złożenie odwołania spowodowało przeniesienie kompetencji do rozpatrzenie i rozstrzygnięcia sprawy w całości przez organ II instancji (art. 15 k.p.a.). Tym samym organ ten był również zobligowany do ponownego rozstrzygnięcia w zakresie terminu wykonania przedmiotowych obowiązków. Oceniając powyższą kwestię organ uwzględnia aktualny na dzień orzekania stan prawny i faktyczny sprawy, w tym i to, że na moment podjęcia przez niego rozstrzygnięcia (wydania decyzji ostatecznej i wykonalnej) upłynęła już część wyznaczonego terminu. Organ pierwszej instancji zobowiązał bowiem strony do wykonania obowiązku w ciągu 90 dni od dnia doręczenia decyzji tj od dnia 7 września 2009 r. Obowiązek winien być zatem wykonany do dnia 7 grudnia 2009 r. Tymczasem decyzja organu odwoławczego wydana została w dniu 29 października 2009 r. a doręczona stronom w dniu 13 listopada 2009 r. Skoro jednak wykonaniu podlega decyzja ostateczna, a decyzji organu pierwszej instancji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, organ powinien rozważyć, czy okres pozostały od chwili orzekania przez niego do końca terminu określonego w decyzji organu pierwszej instancji, jest wystarczający dla wykonania nałożonych obowiązków i czy nie istnieje potrzeba podjęcia w tym zakresie orzeczenia reformacyjnego. Utrzymanie w mocy decyzji pierwszej instancji w całości, oznaczało, że obowiązek z niej wynikający stał się wykonalny, przy czym praktycznie, w okresie krótszym niż wynikający z decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy do powyższej kwestii w ogóle się nie odniósł, zatem nie można ocenić i skontrolować z jakich względów uznał on, że termin wykonania przedmiotowych obowiązków jest wystarczający.

Odnosząc się natomiast do wniosku o przedłużenie terminu, w zaskarżonej decyzji stwierdzono, że brak podstaw do jego uwzględniania z tego względu, że w przypadku powtórzenia się silnych wiatrów, co w okresie od jesieni do wiosny nie jest zjawiskiem rzadkim, istniejące uszkodzenia mogą się pogłębić, co może skutkować powstaniem niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia, np. oderwania się blachy ze szczytu ściany. Celem zapobieżenie takiej ewentualności należy uszkodzenia usunąć w możliwi jak najkrótszym terminie. Sąd zauważa jednak, że strony zobowiązane były do wykonania ściśle określonych obowiązków zmierzających do usunięcia stwierdzonych w decyzji organu pierwszej instancji konkretnych nieprawidłowości stanu technicznego części budynku. Jak stwierdził sam organ uszkodzenia te nie powodują zagrożenia dla życia, zdrowia i mienia ani nie powodują dalszej degradacji budynku. Co jednak istotne, z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy – w szczególności z ustaleń i wniosków zawartych w ekspertyzie technicznej, jak też z oględzin budynku - nie wynika aby, stan techniczny interesującej nas części obiektu powodował potencjalną możliwość wystąpienia wskazanego przez organ zagrożenia niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Nie wiadomo zatem, czy poza przypuszczeniami, jakieś konkretnie istniejące okoliczności pozwoliły organowi na przyjęcie twierdzenia o konieczności pilnego wykonania robót budowlanych, które stało się podstawą dla odmowy weryfikacji terminu wykonania obowiązku.

Wobec przedstawionych wyżej argumentów stwierdzić wypada, że organ drugiej instancji rozstrzygając sprawę nie uwzględnił wszystkich okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na podjęte orzeczenie w części dotyczącej ustalenia terminu dla wykonania nałożonych obowiązków (między innymi upływ części wyznaczonego terminu, w chwili orzekania). Nie wykazał również jakie konkretne ustalenia które wynikałby z materiału dowodowego pozwalały na przyjęcie poglądu o konieczności pilnego (w terminie krótszym niż ustalony przez organ pierwszej instancji) wykonania tych obowiązków. Powyższe prowadzi do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organ nie umotywował również należycie przyczyn dla których uznał, że zakreślony termin jest terminem realnym i umożliwiającym stronom wykonanie nałożonego obowiązku, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.

Reasumując stwierdzić należy, że pomimo iż w znacznym zakresie Sąd podzielił argumentację organów, zwłaszcza co do zasadności zastosowanej podstawy prawnej orzeczenia jak i w kwestii określenia stron postępowania, to jednak wobec wykazanych uchybień procesowych, okazało się to niewystarczające dla utrzymania w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji w obecnym kształcie.

Sąd uwzględnił zatem skargę, jednak wobec zawartego w niej wniosku o zmianę decyzji w zakresie wyznaczonego terminu, przypomnieć należy, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności i wyposażone są w kompetencje kasacyjne. Zmiana decyzji wykracza zatem poza sferę kognicji sądu administracyjnego, która ściśle określona została w art. 145 i art. 151 u.p.p.s.a.

Mając na względzie przedstawione wyżej naruszenia prawa procesowego,. które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny – zgodnie z art. 145 § ust. 1 pkt 1 lit c w związku z art. 134 u.p.p.s.a, orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Treść pkt II sentencji wyroku wynika z konieczności zastosowania przez Sąd przy wyroku uwzględniającym skargę, przepisu art. 152 u.p.p.s.a.