Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 192/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3, art. 61 par 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Rypina po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 98/13 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 29 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodu uzyskanego w 2007 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 98/13 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz odmówił zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 29 listopada 2012 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodu uzyskanego w 2007 r.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Odnośnie wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania Sąd wyjaśnił, że nie zaszła przesłanka, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.).

W zażaleniu na powyższe postanowienie, wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący zwrócił uwagę na swoją sytuację rodzinną i materialną oraz dołączył dokumenty potwierdzające sytuację materialną rodziny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, że wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.

Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak trafnie wywiódł Sąd I instancji wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, dostępne na www.nsa.gov.pl). W sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Tymczasem skarżący do pierwotnego wniosku (zawartego w skardze) nie dołączył dokumentów, które potwierdzały jego sytuację majątkową. Stosowne dokumenty skarżący nadesłał dopiero na etapie postępowania zażaleniowego (data wpływu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie – 15.03.2013 r.), a więc już po wniesieniu zażalenia z dnia 11 marca 2013 r. Wymaga podkreślenia, że postanowienie Sądu I instancji jest datowane na dzień 26 lutego 2013 r., a więc z oczywistych względów Sądowi temu nie była znana treść później wniesionych pism, które stanowiły uzupełnienie wniosku. Przyjęcie zatem przez Sąd I instancji, że skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji było zasadne. Wymaga zaakcentowania, że aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, to on musi uprawdopodobnić podnoszone we wniosku okoliczności, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl. pPostanowienie NSA z 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795). W związku z powyższym nie można Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu zarzucić naruszenia prawa.

Dodatkowo zaznaczyć należy, że oddalenie zażalenia nie stoi na przeszkodzie do złożenia powtórnego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności w trybie art. 61 § 4 p.p.s.a. Strona, domagająca się zmiany lub uchylenia postanowienia powinna jednak wykazać taką zmianę okoliczności, która czyni zasadnym jej żądanie.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia