Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 801/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149 par. 1 pkt 1 i par. 1a, art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 maja 2022 r. sprawy ze skargi W. D. na bezczynność Dyrektora Instytutu [...] - Państwowego Instytutu [...] z siedzibą w R. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Instytutu [...] -Państwowego Instytutu [...] z siedzibą w R. do rozpatrzenia wniosku skarżącego W. D. z dnia [...] września 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Dyrektora Instytutu [...] -Państwowego Instytutu [...] z siedzibą w R. na rzecz W. D. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W. D., dalej: "wnioskodawca", "skarżący", wnioskiem z dnia

[...] września 2021 r. zwrócił się do Dyrektora Instytutu [...] - Państwowy Instytut Badawczy w [...], dalej: "Dyrektor Instytutu",

o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii szczegółowych warunków technicznych podłączenia do miejskiej sieci ciepłowniczej budynku w zakresie karty danych wyjściowych:

- moc cieplną reprezentatywną dla lat i okresu wielolecia,

- kubaturę budynku [m3],

- powierzchnię ogrzewalną [m2],

- charakterystykę cieplną budynku [W/m3]

- zapotrzebowanie ciepła na c.o. [W],

- ciśnienie dyspozycyjne na rozdzielaczach [kPa].

Wnioskodawca wniósł o przesłanie informacji pocztą elektroniczną na podany we wniosku adres e - mail.

Dyrektor Instytutu pismem z dnia [...] września 2021 r. - w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] września 2021 r. (po ponagleniu wnioskodawcy z dnia [...] września 2021 r. ) - stwierdził, że [...] września 2021 r. wnioskodawca otrzymał odpowiedź na wniosek z dnia [...] września 2021 r. od Kierownika Oddziału Instytutu [...] - Państwowego Instytutu Badawczego w [...].

Zdaniem Dyrektora Instytutu, zarówno odpowiedź z [...] września 2021 r., jak

i niniejsza odpowiedź, udzielona została we właściwym w terminie i realizuje zapisy ustawy o dostępie do informacji publicznej w tym art. 3 ust. 1. Zwrócił uwagę, że wnioskodawca był już wielokrotnie informowany, iż dostęp do danych dotyczących wynajmowanych lokali, zużytych w nich mediów oraz powiązanej dokumentacji technicznej i faktur, jest możliwy dla każdego najemcy w dziale finansowym [...]-PIB, w godzinach pracy.

W. D. pismem z dnia 1 października 2021 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Instytutu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2021 r.

o udostępnienie informacji publicznej.

Wnosząc o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz zadośćuczynienia według norm przepisanych, zarzucił organowi naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek oraz art. 1 ust. 1 ustawy

o dostępie do informacji publicznej poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest informacja publiczna, a w konsekwencji nieudostępnienie wnioskowanej informacji publicznej.

Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał, że w dniu [...] września 2021 r. złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej, która do dnia złożenia skargi nie została udostępniona. Wskazał, że informacje, o których udostępnienie się zwrócił, stanowią przedmiot konstytucyjnego uprawnienia, bowiem stanowią informacje o działalności osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują zadania władzy publicznej

i gospodarują majątkiem Skarbu Państwa.

Dyrektor Instytutu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zdaniem organu, z treści wniosku skarżącego z dnia [...] września 2021 r. wynika, że żąda on informacji w czysto prywatnych sprawach, ponieważ wprost odnosi się do informacji, które mają posłużyć do załatwiania indywidualnej sprawy skarżącego, tj. weryfikacji zasadności naliczenia przez organ opłat za ciepło dostarczone do lokalu przez niego wynajmowanego. Wnioski o tej samej treści skarżący przesyła do organu co miesiąc od ponad trzech lat, żąda również dokonania przeliczenia zużytych mediów, kwestionując postanowienia obowiązujących w tym zakresie przepisów i regulaminów. Co więcej, skarżący nie występuje i nie działa w imieniu i na rzecz pozostałych najemców lokali w tym budynku, a jedynie we własnym interesie. W konsekwencji, żądane informacje nie służą do istotnej kontroli społeczeństwa nad organami władzy publicznej

i podmiotami wykonującymi zadania publiczne, co oznacza, że wniosek skarżącego nie dotyczy informacji publicznej. Zatem prawidłowym sposobem rozpoznania przedmiotowego wniosku przez organ było poinformowanie wnioskodawcy na piśmie, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Nie można bowiem przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie. Co więcej, informacji, którą mógł pozyskać w innym trybie.

Poinformowano wnioskodawcę, że jako najemca ma możliwość wglądu do dokumentacji i danych związanych z jego lokalem bezpośrednio w dziale finansowym [...] Oddziału [...]-PIB, który administruje m.in. lokalem skarżącego. Zapewniając przy tym dostęp do informacji w wydzielonym pomieszczeniu,

z zachowaniem wymogów sanitarnych. Wnioskodawca zaś nigdy nie skorzystał

z tej możliwości.

Dyrektor Instytutu stwierdził, że skarżący nadużywa swojego prawa dostępu do informacji publicznej, zakłóca bowiem funkcjonowanie Instytutu i zmniejsza efektywność jego działania w zakresie wykonywania powierzonych mu ustawowych zadań. Model działania skarżącego oraz liczba, seryjność i treść złożonych wniosków o udostępnienie informacji publicznej, a także podobieństwo skarg, akcentowanie

w żądaniach zawartych w skargach kwestii naliczania opłat za wynajmowany lokal, okoliczność czasowa między wnoszeniem skarg i ponagleń, nie świadczą o zamiarze uzyskania informacji publicznej w celu jej wykorzystania dla dobra wspólnego, lecz mają na celu wywołanie dolegliwości u adresata i utrudnienie jego funkcjonowania. Tym samym świadczą o nadużyciu prawa przez skarżącego.

Dyrektor Instytutu wskazał ponadto, iż nieruchomość, której dotyczy wniosek, jest własnością Instytutu i była wynajmowana żonie skarżącego. Po śmierci żony podpisano umowę najmu z wnioskodawcą. Wnioskodawca w korespondencji wskazywał wielokrotnie, że jest zainteresowany kupnem nieruchomości na korzystnych zasadach, zaś skarżony wielokrotnie oświadczał o braku woli sprzedaży nieruchomości. Wnioskodawca składał wiele pism dotyczących nieruchomości zarówno do skarżonego, jak i innych podmiotów. Pisał m.in. do Premiera, Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, skarżył Instytut na Policję, etc.

Dyrektor Instytutu stwierdził, że udzielił odpowiedzi wnioskodawcy, wskazując możliwość wglądu do dokumentacji w wydzielonym pomieszczeniu, z zachowaniem wymogów sanitarnych, tak aby uzyskał wszelkie informacje, które uzna za potrzebne. Jednak wnioskodawca nie skorzystał z tej możliwości przesyłając kolejne pisma.

Dyrektor Instytutu podniósł także, iż Instytut [...] - Państwowy Instytut Badawczy jest instytutem badawczym w rozumieniu przepisów ustawy o instytutach badawczo - rozwojowych z dnia 30 kwietnia 2010 r. (Dz. U.

z 2019 r., poz. 1350). W art. 2 tej ustawy wskazano zakres działalności Instytutu. Dotyczy on badań i nauki, nie zaś skarżonej sprawy, tj. stosunku najmu i kwestii

z najmem związanych, które regulują odrębne przepisy - m.in. kodeks cywilny

w części dotyczącej najmu i dzierżawy. Instytut został wyposażony w nieruchomości celem realizacji zadań statutowych.

Dyrektor Instytutu stwierdził, że brak jest po stronie Instytutu bezczynności

w zakresie wniosku z dnia [...] września 2021 r., ponieważ Kierownik Oddziału Instytutu [...] - Państwowego Instytutu Badawczego Oddział

w [...] w dniu [...] września 2021 r. udzielił wnioskodawcy informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu

ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku,

a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176), zwana dalej u.d.i.p., służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając

w art. 2 ust. 1 ustawy pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone

w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p).

Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą

w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty,

o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

Instytut [...] Państwowego - Instytut Badawczy

z siedzibą w [...] jest państwowym instytutem badawczym w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1383 z późn. zm.). Przepis art. 1 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że instytutem badawczym w rozumieniu ustawy jest państwowa jednostka organizacyjna, wyodrębniona pod względem prawnym, organizacyjnym i ekonomiczno-finansowym, która prowadzi badania naukowe i prace rozwojowe ukierunkowane na ich wdrożenie i zastosowanie w praktyce. Zgodnie z art. 22 ustawy o instytutach badawczych, do zadań państwowego instytutu badawczego należy m.in. 1) prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych; 2) przystosowywanie wyników badań naukowych

i prac rozwojowych do potrzeb praktyki; 3) wdrażanie wyników badań naukowych

i prac rozwojowych; 4) wykonywanie zadań szczególnie ważnych dla planowania

i realizacji polityki państwa, których wykonanie jest niezbędne dla zapewnienia obronności i bezpieczeństwa publicznego, działania wymiaru sprawiedliwości, ochrony dziedzictwa narodowego, rozwoju edukacji i kultury, kultury fizycznej i sportu oraz poprawy jakości życia obywateli, dotyczących: a) opracowywania i opiniowania standardów w zakresie rynku pracy, ochrony pracy i zabezpieczenia społecznego, ochrony zdrowia, ochrony środowiska, gospodarki żywnościowej, gospodarki przestrzennej, gospodarki bogactwami i zasobami naturalnymi, rozwoju społeczeństwa informacyjnego, bezpieczeństwa technicznego, energetycznego

i bezpieczeństwa transportu oraz standardów produktów, procesów i usług, a także warunków przestrzegania tych standardów, b) monitoringu i zapobiegania skutkom zjawisk i wydarzeń mogących stwarzać zagrożenie publiczne, w tym zapobiegania skutkom katastrof naturalnych lub technicznych, noszących znamiona klęski żywiołowej.

Nadzór nad [...] - PIB sprawuje minister właściwy do spraw rolnictwa. Instytut posiada oddziały i zakłady naukowe oraz zakłady doświadczalne. Organami Instytutu są Dyrektor, który - w myśl art. 24 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy - reprezentuje Instytut, oraz Rada Naukowa.

Dyrektor [...] - PIB jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Odwołując się do tego przepisu oraz art. 6 u.d.i.p. należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych

i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2002 r. w sprawach

o sygn. akt II SA 181/02, II SA 1956/02 i II SA 2036-2037/02).

Informację publiczną stanowi m.in. treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto, informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Informację publiczną stanowi także m.in. informacja o organach

i osobach sprawujących w nich funkcje, trybie działania, sposobach przyjmowania

i załatwiania spraw.

Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

W tym miejscu wskazania wymaga po pierwsze, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] września 2021 r. skierowany był przez wnioskodawcę do Dyrektora Instytutu [...] - Państwowego Instytutu Badawczego w [...], a nie do Kierownika Oddziału Instytutu w [...], który udzielił odpowiedzi na ten wniosek pismem z dnia [...] września 2021 r. Po drugie, nie można zgodzić się ze stanowiskiem przyjętym przez Dyrektora Instytutu, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej.

Biorąc pod uwagę, że nieruchomość, o której mowa we wniosku, jest własnością Instytutu, co wynika z odpowiedzi na skargę, nie ma podstaw, aby stwierdzić, że informacja dotycząca centralnego ogrzewania budynku przy [...] w [...], w tym szczegółowych warunków technicznych podłączenia tego budynku do miejskiej sieci ciepłowniczej, nie stanowi informacji

o sprawie publicznej, tym bardziej, że Instytut posiada nieruchomości dla realizacji celów statutowych. Okoliczność, że nieruchomość, o której mowa we wniosku skarżącego, jest wynajmowana pracownikom na zasadach określonych m.in. w k.c., jak wskazano w odpowiedzi na skargę, nie zmienia charakteru żądanej informacji publicznej.

W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, tak jak w niniejszej sprawie, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej

z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie

z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub

w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W przypadku, gdy organ nie posiada żądanej informacji powinien o tym poinformować wnioskodawcę

na piśmie.

Rozpatrując skargę na bezczynność Dyrektora Instytutu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2021 r. Sąd stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności na dzień wniesienia niniejszej skargi, jak również pozostaje

w bezczynności na dzień orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie. Organ nie udostępnił bowiem żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku do organu w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, jak też nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej informacji, jako informacji prostej (art. 16 u.d.i.p. w zw. z art. 17 u.d.i.p.) z powołaniem się na przesłanki określone w art. 5 u.d.i.p., czy też decyzji o odmowie udostępnienia informacji przetworzonej. Z akt sprawy nie wynika też, aby Instytut twierdził, że nie posiada żądanej informacji.

Wobec tego, że wniosek nie został rozpatrzony w formie przewidzianej przez u.d.i.p. w ustawowym terminie, jak też nie został rozpatrzony przez organ do dnia orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie, Sąd zobowiązał Dyrektora Instytutu do rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2021 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność Dyrektora Instytutu

w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] września 2021 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Treść odpowiedzi z dnia [...] września 2021 r., udzielona przez Dyrektora Instytutu wskazuje, że nie może być mowy o działaniach Instytutu celowo utrudniających dostęp do informacji publicznej, zwłaszcza wobec wskazywania na możliwość zapoznania się wnioskodawcy z informacjami w administracji Oddziału

w [...]. Co prawda zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., informacja powinna być udostępniana w sposób i formie zgodnej z wnioskiem, jednakże udzielona [...] września 2021 r. odpowiedź nie daje podstaw do kwalifikowania bezczynności Dyrektora Instytutu, jako rażącego naruszenia prawa.

Z tych względów Sąd nie znalazł także podstaw do przyznania od organu sumy pieniężnej, tak bowiem Sąd potraktował zawarty w skardze wniosek

o zadośćuczynienie. Wskazania wymaga, że zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd,

w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 156 § 6. W skardze żądania tego nie poparto właściwie żadnym uzasadnieniem. W literaturze i orzecznictwie podkreśla się natomiast, i ten pogląd podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że zasądzana na podstawie art. 154 § 7 p.p.s.a. suma pieniężna, poza rolą dyscyplinująco-represyjną, powinna pełnić przede wszystkim funkcję kompensacyjną, będąc swoistym zadośćuczynieniem dla skarżącego za oczekiwanie na zakończenie jego sprawy i ta jej funkcja ma właśnie szczególne znaczenie.

Skarżący, uzasadniając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej, powinien zatem nawiązać do krzywdy wywołanej bezczynnością lub przewlekłością organu

i przedstawić argumentację uzasadniającą jej zrekompensowanie. Nie wystarczy ogólnie powołać się na samą okoliczność przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. Aktywność sądu jest w takiej sytuacji uwarunkowana argumentacją strony skarżącej (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 125/18; z dnia 29 maja

2018 r., sygn. akt. I SA/Wa 324/18, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarga w niniejszej sprawie nie zawiera natomiast w tym zakresie żadnej argumentacji merytorycznej przemawiającej za uwzględnieniem wniosku.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), dalej: "p.p.s.a.", orzekł jak w punkcie 1 i 2 wyroku. W punkcie 3 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 151 powołanej ustawy. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 4 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku 205 § 1 p.p.s.a. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis sądowy w wysokości 100 zł.

Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku Dyrektora Instytutu o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, należy wskazać, że stosownie do przepisów działu V p.p.s.a., regulującego kwestię kosztów postępowania, przed sądem administracyjnym pierwszej instancji wyłączone zostało stosowanie zasady odpowiedzialności za wynik postępowania. Koszty postępowania zasądza się jedynie w razie uwzględnienia skargi i tylko na rzecz skarżącego (art. 200 p.p.s.a.). Tak więc, nawet w przypadku oddalenia skargi, Sąd nie ma podstaw prawnych do zasądzenia od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania.