Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 787/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 3,  art. 5 ust. 1,  art. 6 ust. 1,2,4
journal: Dz.U. 1996 nr 132 poz 622
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Asesor WSA Danuta Szydłowska, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2008 roku sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. Oddział S. z siedzibą w S. na uchwałę Rady Miasta S. z dnia (...) grudnia 2007 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia górnych stawek opłat za usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych 1. stwierdza nieważność paragrafu 2 zaskarżonej uchwały, 2. w pozostałym zakresie oddala skargę, 3. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części określonej w punkcie pierwszym nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 4. zasądza od Rady Miasta S. na rzecz R. Sp. z o.o. Oddział S. z siedzibą w S. kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu połowy kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 24 stycznia 2008 r. R. sp. z o.o. Oddział w S. z siedzibą w S. wezwała na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.) Radę Miasta S. do usunięcia naruszenia prawa uchwałą tej Rady z dnia [...] grudnia 2007 r. Nr [...] w sprawie określenia górnych stawek opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych.

Rada Miasta S. uchwałą z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...] odmówiła dokonania żądanego w wezwaniu skarżącej Spółki usunięcia naruszenia prawa w uchwale z dnia [...] grudnia 2007 r.

Skutkiem tego, w piśmie z dnia 7 kwietnia 2008 r. R. sp. z o.o. Oddział w S. z siedzibą w S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powołaną uchwałę Rady Miasta S. z dnia [...] grudnia 2007 r. Nr [...], zarzucając naruszenie art. 6 ust. 2, 4 i 4a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008) i art. 2, 8 i 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 155, poz. 1095, ze zm.). W konsekwencji zgłoszonych zarzutów wniesiono o stwierdzenie nieważności §1 pkt 2, 3, 4 i 6 oraz §2 powołanej uchwały z dnia [...] grudnia 2007 r.

W uzasadnieniu skargi wskazano m.in. na bezpodstawne określenie w kwestionowanej uchwale bezpłatnego odbioru odpadów selektywnie zbieranych, co jest wprost sprzeczne z art. 6 ust. 4 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, według którego rada gminy zobowiązana jest uchwalić niższe stawki za odbieranie odpadów zgromadzonych selektywnie, nie jest natomiast uprawniona do określenia w uchwale bezpłatnego odbioru tak gromadzonych odpadów. Wprowadzenie bezpłatności w odbiorze takich odpadów narusza również art. 15 Dyrektywy w Sprawie Odpadów, z której wynika zasada, iż ten, kto zanieczyszcza, ten płaci. Stwierdzono również, że zaskarżona uchwała stoi w sprzeczności z art. 2, 8 i 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, z których wynika, że działalność gospodarcza ma przymiot zarobkowy, i organy administracji winny wspierać rozwój działalności gospodarczej, zaś wykonując swoje uprawnienia winny działać z poszanowaniem uzasadnionych interesów przedsiębiorcy. W tym kontekście nakazywanie przedsiębiorcy prowadzenia nieodpłatnej działalności usługowej, przy oczywistym ponoszeniu kosztów, jest ewidentnym naruszeniem zasady swobody działalności

1

Sygn. akt IV SA/Wa 787/08

gospodarczej, będącej konstytucyjną zasadą obowiązującą powszechnie na terytorium RP.

Ponadto stwierdzono, iż uzasadnienie Rady Miasta, że zapłata za odbiór selektywnie zebranych odpadów, została wliczona w cenę odbioru odpadów komunalnych zmieszanych, stoi w sprzeczności z określonymi przez Radę Miejską w S. stawkami za odbiór odpadów komunalnych zmieszanych, ponieważ maksymalne stawki za odbiór odpadów komunalnych ustalone zostały praktycznie poniżej skalkulowanych kosztów działania każdego przedsiębiorcy, W żadnej więc mierze koszt odebrania selektywnie zebranych odpadów, nie może zostać pokryty z zysku z odbioru zmieszanych odpadów komunalnych. Co więcej, oznacza to, iż przedsiębiorca ponosi relatywnie wyliczalną stratę odbierając odpady komunalne zebrane selektywnie bezpłatnie, gdy jednocześnie uchwała zakreśla poziom górnych stawek na takim poziomie, że odbiór samych tylko zmieszanych odpadów komunalnych nie daje możliwości osiągnięcia zysku. Maksymalne stawki za odbiór zmieszanych odpadów komunalnych uchwalone zostały w wysokości poniżej kalkulacji przedstawionej przez skarżącą Spółkę. Organ ustalił bowiem stawki za odbiór pojemnika 110/1201, 1401, 240i i wreszcie przy kontenerze 5 m3 średnio o 2 zł mniej, jak wynikało to z kalkulacji przedstawionej przez skarżącą Spółkę.

Uzasadniając uchwalenie maksymalnych stawek za odbiór zmieszanych odpadów komunalnych organ wskazał, iż wzrost stawek wynika ze wzrostu tzw. opłaty marszałkowskiej oraz w związku z inflacją. Średni wzrost górnych stawek (wobec poprzednio obowiązujących) wyniósł około 30-32 %, podczas, gdy średnioroczna inflacja (tylko w okresie ostatnich czterech lat) kształtowała się na poziomie 3-5 % (co w okresie czteroletnim daje wzrost w granicach 16-20 %), zaś wysokość tzw. opłaty marszałkowskiej wzrosła od 1 stycznia 2008 r. blisko pięciokrotnie (było 15,71 zł, aktualnie 75 zł za jedną tonę). W tym kontekście, należy uznać, iż organ uchwalając maksymalne stawki za odbiór odpadów nie wziął w wystarczającym zakresie zarówno wzrostu tzw. opłaty marszałkowskiej, jak również nie uwzględnił w sposób należyty wzrostu inflacji. Każdy przedsiębiorca (działający na rynku odpadów komunalnych) doskonale rozumie potrzebę minimalizacji maksymalnych stawek (a szczególnie tych za odbiór odpadów zebranych selektywnie), dlatego też przedstawiając organowi kalkulację brano pod uwagą zarówno interes społeczny, jak i konieczność ograniczenia kierowania odpadów do składowania. Dokonując symulacji kosztów uwzględniono również, iż wzrost stawek za odbieranie odpadów nie może być nadmierny. Nie można jednak uznać za naturalną sytuację, w której organ uchwala stawki praktycznie poniżej kosztów działalności przedsiębiorcy. Takie działanie może zmierzać wprost do upadłości każdej firmy. Rynek odbioru odpadów komunalnych jest rynkiem wolnym,

2

Sygn. akt IV SA/Wa 787/08

opartym na zasadzie konkurencji. Zatem stawki za odbiór odpadów komunalnych regulowane są "ręką rynku", co oznacza, iż w żadnej mierze nie mogą osiągnąć poziomów nieakceptowanych przez konsumenta. W tym kontekście uchwalenie przez organ stawek w takiej wysokości można potraktować, jako próbę ingerencji w zasadę wolnej konkurencji. Jest to o tyle istotne, iż uprawnienie gminy do uchwalania górnych stawek ma w pierwszym rzędzie nie regulowanie cen na rynku (to doskonale czyni sam rynek, dając pewność, iż stawki będą odpowiadać rzeczywistym kosztom) ale ma zapewnić, że właściciele nieruchomości podpiszą umowy na odbieranie odpadów. Poziom górnych stawek ma bowiem dyscyplinować mieszkańców, ponieważ zgodnie z art. 6 ust 6 w związku z ust. 7 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, właściciele nieruchomości, którzy nie podpisali umowy na odbiór odpadów, będą (na mocy decyzji administracyjnej) przekazywać odpady wg stawek górnych. Stawki uchwalone przez organ, są na tyle niskie, że w żadnej mierze nie mogą dyscyplinować właścicieli nieruchomości do wykonywania ustawowych obowiązków. Rada Miejska w S., uchwalając stawki na takim poziomie, zamknęła drogę do administracyjnego dyscyplinowania mieszkańców.

Uchwalenie górnych stawek w oderwaniu od potrzeb przedsiębiorców, z nieuwzględnieniem drastycznego wzrostu tzw. opłaty marszałkowskiej i niewystarczającym uwzględnieniem wzrostu inflacji powoduje, iż skarżona uchwała nie odpowiada wymogom określonym w przepisach ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę, Przewodnicząca Rady Miejskiej w S. wskazała, iż Rada Miejska ma obowiązek reprezentować interesy mieszkańców gminy i działając oczywiście w ramach obowiązujących uregulowań prawnych - dążyć do zaspokajania potrzeb mieszkańców i realizowania obowiązków gminy w zakresie utrzymania porządku i czystości w sposób najbardziej racjonalny i nie powodujący nadmiernych obciążeń dla mieszkańców. Można nie zgodzić się z poglądem wnoszącego skargę, że upoważnienie ustawowe do uchwalenia niższej stawki wyklucza uchwalenie bezpłatnego odbioru zebranych selektywnie odpadów, W kontekście całokształtu sprawy należy zarzut ten rozważać łącznie z uchwaleniem stawek według stosownych kalkulacji, które zakładają pokrycie kosztów selektywnego odbioru odpadów zyskiem z odbioru zmieszanych odpadów komunalnych. W praktyce gmin uchwalanie przez rady bezpłatnego odbioru odpadów komunalnych zbieranych w sposób selektywny nie jest czymś wyjątkowym.

Organ uchwalający zgodnie z kompetencjami ustawowymi górne stawki dołożył maksymalnych starań w celu pogodzenia interesów przedsiębiorców i interesów mieszkańców gminy. Przed uchwaleniem uchwały jej projekt był przedmiotem

3

Sygn. akt IV SA/Wa 787/08

wnikliwych obrad komisji budżetu i finansów Rady Miejskiej. Komisja istotnie wniosła do projektu zmiany skutkujące uchwaleniem w trakcie sesji stawek zmniejszonych (w stosunku do projektu) w punktach kwestionowanych przedmiotową skargą - jednakże stawki te w żadnej mierze nie naruszają interesów przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w zakresie odbierania odpadów komunalnych, a ponadto podniesienie stawek spowodowałoby zjawisko nielegalnego wysypywania odpadów w lasach, rowach itp. Sam skarżący podpisując w wyniku wygranego przetargu umowę z dnia [...].08.2007r z Z. w S. nr [...] określił ceny netto - pojemnika 110/1201 - 5,90 zł, pojemnika 1401 - 6,50 zł i pojemnika 2401 - 11,90 zł. Zakładając nawet ok. 40% wzrost cen w stosunku do podanych wyżej, spowodowany wzrostem opłat za korzystanie ze środowiska, uchwalone górne stawki mieszczą się w granicach opłacalności. Dodatkowo należy zauważyć , iż zestawienie górnych stawek opłat uchwalonych zaskarżoną uchwałą i stawek uchwalonych w sąsiadujących z S. miastach o zbliżonej wielkości wskazuje, że stawki obowiązujące w S. są stawkami na niższym poziomie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek tylko w części zgłoszonych zarzutów.

Skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.), według którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

W pierwszej kolejności należy zatem rozważyć dopuszczalność złożenia skargi w kontekście spełnienia kryteriów określonych w powołanym art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a więc czy zaskarżona uchwała jest aktem z zakresu administracji publicznej i czy narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego, a także, czy skarżący wyczerpał ustawowy wymóg dopuszczalności złożenia skargi uprzednim wezwaniem Rady Miasta S. do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą.

Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą, skarżący zawarł w piśmie z dnia 24 stycznia 2008 r., i następnie w terminie nieprzekraczającym trzydziestu dni od dnia otrzymania odpowiedzi Rady Miasta S., wniósł skargę

4

Sygn. akt IV SA/Wa 787/08

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyczerpana zatem została procedura poprzedzająca dopuszczalność złożenia skargi.

Oceniając charakter zaskarżonej uchwały, należy wskazać, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008, ze zm.), utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do obowiązkowych zadań własnych gminy, w ramach których gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania, a w szczególności tworzą warunki do wykonywania prac związanych z utrzymaniem czystości i porządku na terenie gminy lub zapewniają wykonanie tych prac przez tworzenie odpowiednich jednostek organizacyjnych. O ile więc właściciele nieruchomości zobowiązani są do zapewnienia porządku i czystości na swoich nieruchomościach w sposób ustawowo określony (art. 5 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach) - w tym pozbywania się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami powołanej ustawy i przepisami odrębnymi, o tyle właściciele ci przy wykonywaniu tych obowiązków obowiązani są do udokumentowania, w formie umowy korzystania z usług wykonywanych przez zakład będący gminną jednostką organizacyjną lub przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości lub w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, przez okazanie takiej umowy i dowodów płacenia za takie usługi (art. 6 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach). Jednocześnie, według art. 5 ust. 7 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w przypadku stwierdzenia niewykonania przez właścicieli nieruchomości ustawowych obowiązków z zakresu utrzymania czystości i porządku na nieruchomościach, wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję nakazującą wykonanie tych obowiązków. Stosownie zaś do art. 6 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, rada gminy określa, w drodze uchwały, górne stawki opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi z zakresu odbierania odpadów komunalnych i z zakresu opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, które to usługi świadczone są przez gminną jednostkę organizacyjną lub przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w tym zakresie.

Z zestawienia powołanych wyżej regulacji prawnych wynika, iż uchwała rady gminy określająca górne stawki opłat za usługi odbierania odpadów komunalnych jest aktem z zakresu administracji publicznej, ponieważ określa limity stawek opłat za usługi świadczone z zakresu zadań o charakterze publicznym na rzecz właścicieli nieruchomości, którzy to właściciele mogą być przymuszeni do korzystania z tych usług

5

Sygn. akt IV S/WVa 787/08

decyzją administracyjną, w celu pozbywania się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a więc poprzez korzystanie z usług gminnej jednostki organizacyjnej lub przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w tym zakresie.

Do ustalenia pozostaje zatem, czy powołana uchwała Rady Miasta S. z dnia [...] grudnia 2007 r. dotyczy interesu prawnego skarżącej Spółki, i czy narusza ten interes prawny, w tej części, w której wskazane to zostało w skardze, a więc w zakresie treści zawartej w §1 pkt 2, 3, 4 i 6 oraz §2 tej uchwały.

Jak to już wyżej stwierdzono, zaskarżona uchwała określa górne stawki opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości położonych na terenie działania Rady Miasta S. za usługi odbioru odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych świadczonych m.in. przez przedsiębiorców mających zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych.

Z akt sprawy wynika, i żadna ze stron tego nie kwestionuje, iż skarżąca Spółka posiada zezwolenie na odbiór odpadów komunalnych z nieruchomości położonych na terenie działania Rady Miasta S. Tym samym, ustalenie przez Radę Miasta S. górnych stawek opłat za odbiór odpadów komunalnych ma bezpośredni wpływ na ustalanie wysokości ceny za świadczenie usług przez skarżącą Spółkę. Cena zaś za świadczoną usługę decyduje o finansowej kondycji skarżącej, a przez to w istocie o rentowności prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie odbioru odpadów. Jeżeli więc zaskarżona uchwała oddziaływuje na opłacalność świadczonych usług przez skarżącą, to dotyczy interesu prawnego skarżącej przejawiającego się w finansowej zdolności świadczenia usług, jako realizacji podstawowego celu istnienia skarżącej.

W §1 pkt 2, 3, 4 i 6 zaskarżonej uchwały ustalone zostały wysokości górnych stawek opłat za usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych niesegregowanych gromadzonych w pojemnikach o pojemności: 110/1201, 1401, 2401 i w kontenerach o pojemności 5 m3 i powyżej tej pojemności.

Z art. 6 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wynika natomiast, iż rada gminy określa, w drodze uchwały, górne stawki opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi z zakresu odbierania odpadów komunalnych i z zakresu opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Ustawodawca nie określił jednak jakichkolwiek kryteriów ustalania wysokości tych stawek. Jeżeli więc rolą sądu administracyjnego jest ocena legalności zaskarżonego aktu rady gminy w kontekście dopuszczalności naruszenia tym aktem interesu prawnego podmiotu składającego skargę na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie

6

Sygn. akt IV SA/Wa 787/08

gminnym, to w rozpatrywanej sprawie nie jest możliwa taka ocena w odniesieniu do zarzutów skarżącej Spółki o zaniżeniu wysokości stawek opłat wyszczególnionych w §1 pkt 2, 3, 4 i 6 zaskarżonej uchwały. Sąd administracyjny nie może bowiem dokonywać oceny ustalenia wysokości tych stawek przez pryzmat kryteriów racjonalności lub celowości. Z tego względu, w ocenie Sądu, nie można przypisać treści §1 pkt 2, 3, 4 i 6 zaskarżonej uchwały naruszenia prawa, jak również naruszenia interesu prawnego skarżącej Spółki, dlatego skarga w tej części podlega oddaleniu.

Odmiennie natomiast należy ocenić zarzut skargi naruszenia interesu prawnego skarżącej Spółki treścią §2 zaskarżonej uchwały, w którym określono rodzaje odpadów odbieranych bezpłatnie, równocześnie z odbiorem płatnym pozostałych odpadów, jeżeli odpady komunalne są zbierane w sposób selektywny.

Przede wszystkim należy stwierdzić, iż powołany §2 zaskarżonej uchwały dotyczy interesu prawnego skarżącej Spółki ze względu na te same okoliczności, które wyżej wskazano wobec §1 pkt 2, 3, 4 i 6 zaskarżonej uchwały. Interes prawny skarżącej Spółki został przy tym naruszony, ponieważ z treści §2 zaskarżonej uchwały w sposób oczywisty wynika, iż odbiór odpadów komunalnych zbieranych w sposób selektywny jest bezpłatny. Skarżąca Spółka nie może zatem z tego tytułu ustalać jakiejkolwiek odpłatności, skoro odpłatność ta przekraczałaby limit ustalony w kwestionowanym przez skarżącą §2 zaskarżonej uchwały, a określony jako bezpłatność. To z kolei ma bezpośredni wpływ na wysokość wpływów skarżącej z opłat za odbiór odpadów komunalnych.

Omawiane naruszenie interesu prawnego skarżącej nie znajduje przy tym uzasadnienia w obowiązującym prawie. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, rada gminy określając stawki opłat, stosuje niższe stawki, jeżeli odpady komunalne są zbierane i odbierane w sposób selektywny. Już zatem z literalnej wykładni powołanego art. 6 ust. 4 ustawy wynika, iż górne stawki opłat za odpady zbierane w sposób selektywny mają być ustalone przez radę gminy w niższej wysokości, niż stawki opłat za odpady zbierane w inny sposób, niż selektywny.

Treść art. 6 ust. 4 ustawy nie pozostawia zatem żadnych wątpliwości, iż za zbieranie odpadów komunalnych w sposób selektywny, rada gminy ma obowiązek ustalić górne stawki opłat, lecz w niższej wysokości, aniżeli stawki za zbieranie odpadów komunalnych w inny sposób.

Ustawowa konieczność ustalania niższej stawki opłat za zbieranie odpadów komunalnych w sposób selektywny nie oznacza więc dopuszczalności ustalenia tej stawki na poziomie zerowym, jako bezpłatnego odbioru tego rodzaju odpadów komunalnych przez przedsiębiorców świadczących usługi w tym zakresie.

7

Sygn. akt IV SA/Wa 787/08

Treść §2 zaskarżonej uchwały pozostaje zatem w sprzeczności z art. 6 ust. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, niezależnie od tego, iż w treści powołanego §2 bezpłatność odbioru odpadów komunalnych zbieranych selektywnie powiązana została z odpłatnością odbioru odpadów komunalnych zbieranych w inny sposób. Powiązanie to w żaden bowiem sposób nie odpowiada literalnemu nakazowi ustawodawcy ustalenia przez radę gminy odrębnej górnej stawki opłat za odbiór odpadów zbieranych w sposób selektywny. Nie wynika również z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach dopuszczalność ustalania przez radę gminy górnej stawki opłaty za odbiór odpadów zbieranych w inny sposób, niż selektywny, jako mającej zawierać w sobie także stawkę opłaty za odbiór odpadów zbieranych w sposób selektywny. Oznacza to, iż górne stawki opłat za odbiór odpadów zbieranych w inny sposób, niż selektywny, nie mogą być odnoszone do odbioru odpadów zbieranych w sposób selektywny.

Treść §2 zaskarżonej uchwały nie znajduje zatem podstawy w przepisach ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach także w tej części, w której wyartykułowano powiązanie bezpłatności odbioru odpadów zbieranych w sposób selektywny z płatnym odbiorem odpadów zbieranych w inny sposób. Nie można bowiem wiązać odbioru odpadów zbieranych w sposób selektywny, zwłaszcza bezpłatnie, z odpłatnym odbiorem odpadów zbieranych w inny sposób.

W związku z powyższym, działając w części uwzględniającej skargę na podstawie art. 147 §1 oraz w pozostałej części na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.

Ó wstrzymaniu wykonania zaskarżonej uchwały w części objętej pkt 1 sentencji, orzeczono na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O zwrocie połowy kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 §2 w zw. z art. 206 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mając na uwadze uwzględnienie skargi jedynie w części.