Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1144/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 6-9, art. 11, art. 28, art. 35 par 3, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 18, art. 34 par 5, art. 33 ust 1 pkt 1,3,4,6 i 7, art. 59 par 2-4 i 7
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 120-124, art. 139 par 1, art. 200
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art.151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.),, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 marca 2016 r. sprawy ze skargi B. K. i B. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; zwanej dalej "k.p.a.") oraz art. 18 i art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.; zwanej dalej "u.p.e.a."), Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. nr [...], którym odmówiono B. K. i B. K. uznania za uzasadnione zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z [...] r. nr [...].

Z akt wynika, że wskazane powyżej postanowienia zapadły w następującym stanie sprawy.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. (zwany dalej "Organem egzekucyjnym") prowadzi egzekucję z majątku B. K. i B. K. (zwanych dalej "Zobowiązanymi", "Skarżącymi") na podstawie wystawionego przez wierzyciela - Prezydenta Miasta K. (zwanego dalej "Wierzycielem) tytułu wykonawczego z [...] r. nr [...]. Podstawę prawną dochodzonych należności stanowi decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...], którą określono Zobowiązanym zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych za 2012 r. w kwocie [...] zł.

Odpis ww. tytułu wykonawczego doręczono Zobowiązanym 11 lutego 2015 r.

W dniu 18 lutego 2015 r. Zobowiązani złożyli do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, wskazując na: przedawnienie obowiązku, błąd co do osoby zobowiązanego, brak uprzedniego doręczenia upomnienia oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, tj. zarzuty sformułowane w art. 33 ust. 1 pkt 1, 4, 7 i 8 u.p.e.a.

Z uwagi na obowiązek wynikający z art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny zwrócił się do Wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], Wierzyciel uznał wniesione zarzuty za niezasadne, a rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...].

W tym stanie sprawy, Organ egzekucyjny wydał postanowienie z dnia [...] r., w którym uznał zarzuty za nieuzasadnione, wskazując, że w przypadku zarzutów dotyczących przedawnienia obowiązku, błędu co do osoby zobowiązanego oraz braku uprzedniego doręczenia upomnienia - stanowisko Wierzyciela jest dla Organu egzekucyjnego wiążące. Nadto Organ egzekucyjny wyjaśnił, że do dnia wydania ww. postanowienia nie zastosowano żadnego środka egzekucyjnego, wobec czego zarzut zbyt uciążliwego środka również pozostaje bezzasadny.

Zobowiązani wnieśli zażalenie na postanowienie Organu egzekucyjnego, domagając się:

– uchylenia tytułu wykonawczego z [...] r. nr [...],

– umorzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie,

– wstrzymania wykonania czynności egzekucyjnych do czasu rozpoznania zarzutów,

– umorzenia postępowania egzekucyjnego zgodnie z art. 59 § 2 u.p.e.a.

Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. (zwany dalej "Organem odwoławczym"), opisanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r., utrzymał w mocy postanowienie Organu egzekucyjnego, które podjęte zostało na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., po wyczerpaniu procedury z art. 34 § 1 i § 2 u.p.e.a., związanej z uzyskaniem ostatecznego stanowiska wierzyciela.

Organ odwoławczy wskazał na związanie zarówno Organu egzekucyjnego, jak i Organu odwoławczego, ostatecznym stanowiskiem Wierzyciela wyrażonym w postanowieniu z dnia [...] r., utrzymanym w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., co do niezasadności zarzutów opartych na przedawnieniu obowiązku, błędzie co do osoby zobowiązanego oraz braku uprzedniego doręczenia upomnienia.

Organ odwoławczy nie uznał za zasadny także zarzutu dotyczącego zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, wskazując, że Organ egzekucyjny w toku postępowania prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego nie zastosował dotąd żadnego środka egzekucyjnego.

Dodatkowo, odnosząc się do zawartych w zażaleniu wniosków, Organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy postępowania egzekucyjnego w administracji nie przewidują instytucji uchylenia tytułu wykonawczego. Ponadto wskazał, że z uwagi na uznanie wniesionych zarzutów za nieuzasadnione, brak jest podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. W zakresie natomiast wniosku o umorzenie ww. postępowania na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., Organ odwoławczy wskazał, że Organ egzekucyjny prowadzi w tej sprawie odrębne postępowanie administracyjne. Z kolei żądane wstrzymanie wykonania czynności do czasu rozpatrzenia zgłoszonych zarzutów nastąpiło z mocy prawa, zgodnie z art. 35 § 1 u.p.e.a. Z uwagi jednak na fakt, że powyższe nie zwalnia organu egzekucyjnego z obowiązku wydania na podstawie art. 56 § 3 u.p.e.a. postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, w dniu [...] r. Organ egzekucyjny wydał takie postanowienie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Zobowiązani zaskarżyli postanowienie Organu odwoławczego w całości i wnieśli o:

1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości,

2) uchylenie tytułu wykonawczego z [...] r. w całości,

3) umorzenie postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie w całości,

4) wstrzymania wykonania czynności egzekucyjnych do czasu rozpoznania niniejszych zarzutów,

5) ewentualnie – umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości, zgodnie z przepisami art. 59 ust. 2 u.p.e.a.

Zaskarżonemu aktowi Skarżący zarzucili:

1) naruszenie:

– art. 33 ust. 1 pkt 1, 3, 4, 6 i 7 u.p.e.a., art. 59 § 2-4 i 7 u.p.e.a.,

– art. 6-9, art. 11, art. 28, art. 35 § 3, art. 77 i art. 80 k.p.a.,

– art. 120-124, art. 139 § 1 i art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa;

2) błędne ustalenie stanu faktycznego przez Organy egzekucyjny i odwoławczy w całości;

3) brak odniesienia się w całości przez Organy do zarzutów i wniosków Skarżących wniesionych w toku postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu skargi, tak jak w zażaleniu, Skarżący podnieśli, że dochodzone należności uległy przedawnieniu w związku z upływem 5-letniego terminu, wynikającego z Ordynacji podatkowej. Ponadto wskazali, że przedmiotowe zobowiązania nie podlegają egzekucji, ponieważ zostały umorzone w całości postanowieniami Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. nr [...] oraz nr [...].

Skarżący wskazali, że środki transportowe, z posiadania których wynika egzekwowany podatek, zostały przewłaszczone na rzecz Banku [...] w drodze zawartych umów przewłaszczenia na zabezpieczenie. Wobec tego obowiązek uiszczenia przedmiotowego podatku spoczywa na wierzycielu, którego wierzytelność została zabezpieczona przez przeniesienie własności środków transportowych. Podnieśli również, że podstawą prawną wskazaną w wystawionym tytule wykonawczym jest decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...], która nie powinna dotyczyć B. K. Osoba ta nie była bowiem nigdy właścicielem środków transportowych, z posiadania których wynika rzeczony podatek. Ponadto decyzja ta stoi w opozycji do innych decyzji wydawanych przez ww. organ podatkowy, a w których to decyzjach za podatnika podatku od środków transportowych uznawano wyłącznie B. K. Zdaniem Skarżących, decyzja ta została wydana w wyniku postępowania przeprowadzonego niezgodnie z przepisami k.p.a. i Ordynacji podatkowej, w toku którego nie wyjaśniono wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Skarżący wskazali także na inne dokumenty (których kopie dołączyli do skargi), mające potwierdzać, że B. K. nie była właścicielką pojazdów, których dotyczyła decyzja podatkowa.

Skarżący podnieśli, że w sprawie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 u.p.e.a.

Skarżący wskazali również na zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, gdyż postępowanie egzekucyjne nie powinno być w ogóle wszczęte, a nadmierną i zbytnią uciążliwość egzekucji obrazuje sytuacja rodzinna i majątkowa Skarżących. Skarżący przedstawili przy tym opis ich zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, należności egzekwowanych przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. oraz dochody pozyskiwane wyłącznie przez B. K., których wysokość (po potrąceniach kwot przez Komornika) uniemożliwia uregulowanie zaległości w podatku od środków transportu.

W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej, w pełni podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zasady i tryb kontroli sądowej działalności administracji publicznej reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), która w art. 3 § 2 pkt 3 kontrolą tą objęła orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z jej postanowieniami, wyeliminowanie przez sąd administracyjny aktu prawnego wydanego przez organ administracji może nastąpić po stwierdzeniu, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) bądź w wyniku istnienia wady skutkującej stwierdzeniem nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Rozpoznawanie skarg na akty organów nie ma charakteru merytorycznego orzekania o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny, orzekając w danej sprawie, pełni funkcje kasacyjne, badając w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) oraz na podstawie akt (art. 133 § 1 p.p.s.a.) zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, co stanowi wskazane wyżej kryterium sądowej kontroli nad działalnością administracji publicznej. Jedynie wyjątkowo, tj. w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145 § 3 p.p.s.a.). Jednakże konstrukcja ta nie upoważnia sądu do rozstrzygnięcia na etapie postępowania sądowoadministracyjnego o wniosku strony w zakresie umorzenia postępowania. Wniosek taki, jeżeli zostanie złożony, nie wiąże sądu administracyjnego i będzie służył jedynie sygnalizacji istnienia przesłanki do umorzenia postępowania (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 3. Wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2015, s. 599-600).

Wskazać również należy, że występujący w przywołanym powyżej przepisie art. 134 § 1 p.p.s.a. termin "w granicach danej sprawy" wskazuje, że podejmując rozstrzygnięcie sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej (podatkowej) niż ta, w której wniesiono skargę. Na tle wyjaśnianego przepisu szczególnego znaczenia nabiera zagadnienie tożsamości sprawy administracyjnej. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Go 1093/12, LEX nr 1298333).

Poczynienie powyższych uwag jest o tyle niezbędne, że Skarżący, wnosząc skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Sz. z dnia [...] r. o nr [...], zgłosili jednocześnie szereg zarzutów odnośnie, stanowiącej podstawę prawną wystawienia tytułu wykonawczego z [...] r., decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...], określającej Skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych za 2012 r. w kwocie [...] zł (utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...], której oceny legalności dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 26 sierpnia 2015 r. o sygn. akt I SA/Sz 1417/14 oddalającym skargę Skarżących - orzeczenie nieprawomocne). Tymczasem, wskazane rozstrzygnięcie organu podatkowego – jakkolwiek powiązane osobami Skarżących – dotyczy odrębnej sprawy administracyjnej, niemogącej podlegać rozpoznaniu w sprawie, której przedmiotem jest wyłącznie ww. postanowienie Organu odwoławczego z dnia [...] r.

W konsekwencji, Skarżący nie mogą skutecznie w niniejszym postępowaniu podnosić argumentów, mających na celu wykazanie wadliwości działania organu podatkowego w sprawie podatku od środków transportowych za 2012 r., gdyż nie odnoszą się do postanowienia będącego przedmiotem kontroli Sądu w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Stąd też podniesione w tym zakresie zarzuty i argumentacja pozostają bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia.

Przeprowadzone w tak zakreślonych ramach badanie sprawy wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z takim naruszeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego, które uzasadniałoby wyeliminowanie tego aktu z obrotu prawnego.

Uzasadniając powyższe, w pierwszej kolejności wskazać należy, że organy egzekucyjne działają wyłącznie na podstawie przepisów u.p.e.a. oraz odpowiednio – k.p.a., a zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, różniący się od odwołania w ogólnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu podatkowym. Zgodnie z art. 33 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa

w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27,

a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Jak stanowi art. 34 § 1 u.p.e.a.: "Zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku, o którym mowa w art. 33 § 2, stanowiska wierzyciela nie wymaga się".

Zgodnie natomiast z art. 34 § 4 u.p.e.a.: "Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego".

Z przywołanej regulacji wynika, że istotnym elementem omawianej procedury jest uzyskanie przez organ egzekucyjny wypowiedzi wierzyciela, który musi być powiadomiony o złożeniu zarzutów przez zobowiązanego. Wypowiedź wierzyciela, w przypadku gdy zarzuty są oparte na przesłankach określonych w art. 33 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., jest wiążąca dla organu egzekucyjnego, co oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Zadaniem organu egzekucyjnego jest wyłącznie stosowanie przymusu egzekucyjnego, w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku ustalonego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego.

Co ważne, rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, organ odwoławczy również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną (art. 23 § 2 u.p.e.a.) nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (art. 34 § 1 u.p.e.a.). W orzecznictwie wskazuje się wprost, że organ egzekucyjny nie jest i nie może być organem odwoławczym w stosunku do wierzyciela (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt FW 4/04, LEX nr 160593; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt II FSK 359/12, LEX nr 1327886 oraz sygn. akt II FSK 1262/12, LEX nr 1329408; z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 333/08, LEX nr 512828 i z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1480/05, LEX nr 289067).

W rozpoznawanej sprawie, w której wierzycielem jest Prezydent Miasta K. a organem egzekucyjnym – Naczelnik Urzędu Skarbowego w K., Skarżący zgłosili zarzuty przedawnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.), błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt 4), braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 (art. 33 pkt 7) oraz zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 8). Organ egzekucyjny zobligowany był zatem do wystąpienia do wierzyciela o zajęcie stanowiska w przedmiocie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1, 4 i 7 u.p.e.a. Stanowisko takie Wierzyciel wyraził w postanowieniu z dnia [...] r. nr [...], utrzymanym w mocy ostatecznym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] i jak wynika z okoliczności sprawy, Skarżący nie zaskarżyli stanowiska Wierzyciela do sądu administracyjnego.

Z uwagi na fakt, że postanowienie Wierzyciela nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, Organ egzekucyjny oraz Organ odwoławczy związane były zawartym w nim stanowiskiem, zgodnie z którym niezasadny był podniesiony przez Skarżących zarzut przedawnienia obowiązku, błędu co do osoby zobowiązanego, braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Organy orzekające nie mogły ocenić zarzutów Skarżących inaczej, niż uczynił to Wierzyciel w swoim postanowieniu.

Z powyższych względów nie można zarzucić Organom orzekającym w niniejszej sprawie braku wnikliwości, czy też nienależytego jej rozpatrzenia. Za zasadne przyjąć zatem należy uznanie, w ślad za Wierzycielem, że zarzuty Skarżących nie zasługują na uwzględnienie. Zwłaszcza, że Wierzyciel ustalił, iż:

1) upomnienie nr [...] wystawione na kwotę [...] zł ([...]) zł należność główna + [...] zł odsetki za zwłokę + [...] zł koszty upomnienia) zostało doręczone Zobowiązanym w dniu 24 października 2014 r.;

2) nie nastąpiło przedawnienie obowiązku stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego z [...] r. nr [...], albowiem dochodzona należność stanowi zobowiązanie w podatku od środków transportowych za 2012 r., które - zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej - przedawni się z dniem 31 grudnia 2017 r., o ile bieg terminu przedawnienia nie zostanie zawieszony lub przerwany (np. w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego);

3) nie wystąpił błąd co do osoby zobowiązanego poprzez skierowanie ww. tytułu wykonawczego zarówno do B. K., jak i B. K., ponieważ tytuł ten został wystawiony na podstawie ostatecznej decyzji wymiarowej organu podatkowego skierowanej do obojga małżonków K., a ponadto w sprawie ma zastosowanie art. 27c u.p.e.a., stanowiący, że "Jeżeli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i z ich majątków osobistych, tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków".

Zgodzić się przy tym należy ze stanowiskiem Organu odwoławczego, że podnoszona przez Skarżących okoliczność umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wcześniejszych tytułów wykonawczych nie spowodowała wygaśnięcia obowiązku stanowiącego podstawę wystawienia tytułu z [...] r. Czym innym bowiem jest umorzenie postępowania egzekucyjnego od umorzenia zobowiązania. W niniejszej sprawie zatem przedmiotowe zobowiązanie nie zostało umorzone i nie uległo przedawnieniu.

Niewątpliwie pożądanego przez Skarżących skutku nie mogły również wywołać podnoszone przez nich kwestie prawa własności pojazdów, będących podstawą opodatkowania oraz zarzuty związane z samym obowiązkiem podatkowym. Zarzuty przysługujące zobowiązanemu w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być bowiem wykorzystywane do weryfikacji decyzji podatkowej, która stanowi podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Dopóki decyzja ta nie zostanie wyeliminowana w przewidzianym przepisami prawa trybie, dopóty wywołuje skutki prawne wobec jej adresata i jest wymagalna i wykonalna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt II FSK 1553/13, LEX nr 1783585). Tym samym, dopóki decyzja określająca Skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportu za 2012 r. znajduje się w obrocie prawnym, dopóty są podstawy do twierdzenia, że osoby wymienione w tej decyzji jako podatnicy są osobami zobowiązanymi do zapłaty określonego w decyzji podatku.

Sąd nie znalazł także podstaw do zakwestionowania stanowiska Organu odwoławczego w zakresie niezasadności zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, z uwagi na niezastosowanie przez Organ egzekucyjny w toku postępowania prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego żadnego środka egzekucyjnego. Jak bowiem stanowi art. 33 pkt 8 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Z literalnego brzmienia tego przepisu jasno wynika, że aby zarzucić, iż zastosowany środek jest zbyt uciążliwy, środek ten najpierw musi zostać zastosowany przez organ egzekucyjny. Stąd samo wszczęcie postępowania egzekucyjnego przez Organ egzekucyjny i obawa Zobowiązanych przed ewentualnym zastosowaniem środków egzekucyjnych nie może stanowić opartego na art. 33 pkt 8 u.p.e.a. zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.

Za zasadne uznać także należy stanowisko zajęte przez Organ odwoławczy w odpowiedzi na zawarte w zażaleniu wnioski. Prawidłowo Organ ten wyjaśnił Zobowiązanym, że przepisy postępowania egzekucyjnego w administracji nie przewidują instytucji uchylenia tytułu wykonawczego, że w sprawie brak jest podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., oraz że żądane przez Zobowiązanych wstrzymanie wykonania czynności do czasu rozpatrzenia zgłoszonych zarzutów nastąpiło z mocy prawa (zgodnie z art. 35 § 1 u.p.e.a.) co zostało potwierdzone w postanowieniu Organu egzekucyjnego z dnia [...] r. nr [...].

Na gruncie rozpoznawanej sprawy brak jest także podstaw do uznania za zasadne zarzutu Skarżących co do naruszenia przez Organ odwoławczy przepisów art. 59 § 2-4 u.p.e.a. Wniosek Skarżących o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. jest bowiem przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K.

Sąd nie stwierdził również naruszenia przez Organ odwoławczy wskazanych w skardze przepisów art. 6-9, art. 11, art. 28 i art. 35 § 1 k.p.a., do których stosowania był zobowiązany na mocy art. 18 u.p.e.a., stanowiącego, że jeżeli przepisy niniejszej ustawy (u.p.e.a.) nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazać przy tym należy, że w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się odpowiednio większość zasad ogólnych przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego, przy czym zróżnicowany jest zakres adaptacji tych zasad w postępowaniu egzekucyjnym. Najszersze zastosowanie mają zasady: legalności (art. 6 k.p.a.), prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zaufania (art. 8 k.p.a.), udzielania informacji (art. 9 k.p.a.), przekonywania (art. 11 k.p.a.), szybkości i prostoty postępowania (art. 12 k.p.a.) i sądowej weryfikacji rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej (art. 16 k.p.a.).

Organ odwoławczy, w myśl zasady praworządności, działał zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa (zarówno materialnego jak i procesowego),

a w wydanym orzeczeniu powołał się na prawidłową podstawę prawną. W ocenie Sądu, Organ bez zbędnej zwłoki podjął wszelkie czynności, które zmierzały do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, m.in. poprzez uzyskanie ostatecznego stanowiska Wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów i zebranie wyczerpującego materiału dowodowego w sprawie. Organ uwzględnił wszystkie dowody zebrane w sprawie i wynikające z nich okoliczności. Wbrew jednak oczekiwaniom Skarżących wyciągnął z nich wnioski przemawiające za odmową uwzględnienia zgłoszonych zarzutów. Wnioski te, zdaniem Sądu, zostały należycie uargumentowane i znajdują właściwe odzwierciedlenie w treści uzasadnienia postanowienia, a dokonana przez Organ ocena mieści się w ramach uznania administracyjnego, które w sprawie nie nosiło cech oceny dowolnej (art. 80 k.p.a.).

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.