Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1559/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 14d
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1559/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lipca 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Maria Zawadzka (spr.), Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2009 r., sprawy ze skargi S. P., na indywidualną interpretację Ministra Finansów, z dnia 17 czerwca 2008 r. Nr I[...], w przedmiocie podatku od towarów i usług, I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. stwierdza, że powyższa interpretacja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 457,00 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100).


UZASADNIENIE

Skarżący S. P. złożył w Izbie Skarbowej w dniu [...] marca 2008 r. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży 7 działek wydzielona z gospodarstwa rolnego.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, że wraz z małżonką są właścicielami gospodarstwa rolnego o pow. 15,12 ha i płatnikami podatku rolnego. W 2006 r. zakupili 4,87 ha ziemi na powiększenie własnego gospodarstwa. W 2007 r. z części zakupionej ziemi wydzielili 22 działki o pow. 10 arów każda. Obecnie planują sprzedaż działek, a z pozyskanych pieniędzy chcą przeprowadzić remont domu i zakup maszyn rolniczych. Jest to pierwsza i jedyna sprzedaż ziemi z własnego gospodarstwa, które prowadzą od 20 lat. Na ww. dziatkach skarżący prowadzi działalność rolniczą wraz z małżonką i dokonuje systematycznej sprzedaży produktów rolnych. Skarżący i jego małżonka są płatnikami podatku rolnego zryczałtowanego. Skarżący wraz z żoną zajmują się prowadzeniem gospodarstwa rolnego, a ponadto posiada 4% udziału w spółce cywilnej, zajmującej się handlem detalicznym (kwiaty, kosmetyki, itp). Drugim wspólnikiem jest córka skarżącego. Jako osoby fizyczne skarżący wraz z żoną są płatnikami podatku dochodowego i nie są płatnikami podatku VAT. Działki w momencie sprzedaży będą niezabudowane. Według planu zagospodarowania przestrzennego są działkami budowlanymi. Skarżący nie uzyskiwał żadnych decyzji o warunkach zabudowy. Sprzedaż wymienionych we wniosku działek z całego gospodarstwa będzie miała charakter jednorazowy.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym skarżący zadał pytanie, czy wraz z małżonką powinni zapłacić podatek VAT od sprzedaży działek?

Zdaniem Skarżącego od przedmiotowej sprzedaży nie powinien płacić podatku VAT. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący stwierdził, że ziemię zakupiono na powiększenie własnego gospodarstwa lecz sytuacja finansowa zmusiła ich do sprzedania części ziemi. Według skarżącego prezentowane przez niego stanowisko jest zgodne z wykładnią przepisów w zakresie definicji działalności gospodarczej dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 października 2007r. (sygn. I FPS 3/07).

W dniu 17 czerwca 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej działający z upoważnienia Ministra Finansów wydał dla skarżącego indywidualną interpretację, Nr [...] uznając, że jego stanowisko w zakresie opodatkowania sprzedaży siedmiu działek jest nieprawidłowe. Organ podatkowy stanął na stanowisku, że zachowania wnioskodawcy wyczerpują znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, w konsekwencji czego skarżącego należy uznać za podatnika podatku VAT. Organ podkreślił, że zarówno w momencie nabycia gruntu, jak i jego posiadania podjęto szereg działań wskazujących na zamiar związania zakupionych nieruchomości z działalnością gospodarczą. Czynności te wykonywane były w sposób częstotliwy i zorganizowany. Stąd też przyjęto, że ich sprzedaż jako odpłatna dostawa towarów będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

Powyższa interpretacja została doręczona skarżącemu w dniu [..] lipca 2008 r.

Pismem z dnia [...] lipca 2008 r. skarżący wezwał Dyrektora Izby Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę indywidualnej pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...] czerwca 2008 r.

W odpowiedzi na ww. wezwanie, Dyrektor Izby Skarbowej pismem dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...] podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w w/w interpretacji indywidualnej, uznając zarzuty skarżącego za bezprzedmiotowe.

Na pisemną interpretację przepisów prawa łątkowego z dnia 17 czerwca 2008 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zażądał zmiany interpretacji. Skarżący zarzucił błędne przyjęcie, że w zakresie czynności będącej przedmiotem indywidualnej interpretacji podatkowej jest podatnikiem podatku VAT, naruszenie art.55³ k.c. poprzez błędne przyjęcie, że zbywane nieruchomości stanowiły składniki gospodarstwa rolnego.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera przepis art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.).

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu (np. interpretacji), ma nie tylko prawo, ale i obowiązek uwzględnić okoliczności niepowołane w skardze, lecz mające wpływ na tę ocenę.

W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, iż zaskarżona interpretacja narusza przepisy procesowe, przewidziane dla instytucji interpretacji przepisów prawa podatkowego, w stopniu nakazującym uchylenie tej interpretacji.

Zgodnie z dyspozycją art. 14d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej zwanej "O.p.", znajdującego zastosowanie w przedmiotowej sprawie, wynika, iż interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 O.p.

W ocenie Sądu, termin określony w art. 14d O.p. uznać można za zachowany tylko wówczas, gdy przed jego upływem interpretacja zostanie skutecznie doręczona wnioskodawcy. Stawiając powyższą tezę Sąd miał na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r. (sygn. akt I FPS 2/08) przesądzającą, iż - w stanie prawnym obowiązującym w 2005 roku - pojęcie nie wydanie postanowienia, użyte w art. 14b § 3 O.p., oznacza brak jego doręczenia w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku. Co istotne, w uzasadnieniu uchwały wskazano, że również na gruncie przepisu art. 14d O.p., dla zachowania określonego w nim terminu, konieczne jest doręczenie, a nie samo wydanie interpretacji, rozumiane jako jej sporządzenie, opatrzenie datą i podpisanie przez uprawnioną osobę.

Orzekający Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w cytowanej wyżej uchwale NSA, która zapadła w składzie siedmiu sędziów. Zaznaczyć należy, że dokonana w ten sposób interpretacja przepisów prawa administracyjnego jest wiążąca zarówno dla zwykłych, jak i rozszerzonych składów orzekających. Jest ona wiążąca w tym sensie, że składowi sądu administracyjnego rozpoznającemu sprawę nie wolno samodzielnie przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dopiero w przypadku gdy jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi.

Z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej wpłynął do właściwego organu 20 marca 2008 roku. Potwierdza to pieczęć z datownikiem umieszczona na wniosku. Taką datę wpływu wniosku potwierdził także Minister Finansów, powołując ją w treści zaskarżonej interpretacji. Akta sprawy nie wskazują przy tym, aby organ podatkowy podejmował jakiekolwiek czynności przed wydaniem interpretacji, jak również, aby zaistniały okoliczności wymienione w art. 139 § 4 O.p., które przedłużałyby termin do wydania interpretacji.

W niniejszej sprawie, termin określony z art. 14d O.p., liczony zgodnie z art. 12 § 3 tej ustawy, upłynął dnia 20 czerwca 2008 roku. Interpretację doręczono podatnikowi w dniu 1 lipca 2008 roku, o czym świadczy potwierdzenie odbioru interpretacji, znajdujące się w aktach sprawy. Nie ulega zatem wątpliwości, iż zaskarżona interpretacja wydana została z uchybieniem 3-miesięcznego terminu, o którym stanowi art. 14d O.p.

Zgodnie z art. 14o § 1 O.p., w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie zakreślonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. Oznacza to, iż jeżeli organ wydający interpretację nie doręczył skutecznie tej interpretacji wnioskodawcy przed upływem terminu określonego w art. 14d O.p., traci on kompetencje do jej wydania. Przepis ten wskazuje natomiast, że w obrocie prawnym pojawiła się interpretacja uznająca stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe w pełnym zakresie. W niniejszej sprawie skutek ten nastąpił w dniu 8 sierpnia 2008 roku.

Z brzmienia art. 14o § 1 O.p. wynika, iż prawnym skutkiem uchybienia terminu jest przyjęcie, że interpretacja została wydana, tzw. "interpretacja milcząca" (interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie), aczkolwiek rzeczywistym autorem interpretacji nie jest organ podatkowy, lecz oparta jest ona bezpośrednio na przepisach prawa, które ją kreuje.

Zauważyć też należy, iż w zaistniałej sytuacji, Sąd nie był władny ocenić merytorycznej zasadności zarzutów skargi odnoszących się do stanowiska Ministra Finansów.

Uznając, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem przepisów procesowych, tj. regulacji art. 14d O.p., Sąd - na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. - uchylił interpretację Ministra Finansów.

Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania interpretacji uzasadnione jest treścią art. 152 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Co należy do nich zaliczyć określa natomiast art. 205 wyżej powołanej ustawy. Na tej podstawie zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis, wynagrodzenie pełnomocnika ustalone zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu .