Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2243/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 113 kpa
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta [...] na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2015 nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie sprostowania decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., Nr NK: [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju, uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] oraz umorzył postępowanie w sprawie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1953 r. Nr [...].

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i oceny prawne.

W piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...], skierowanym do Wojewody [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju wskazał, że nie zostało rozpatrzone odwołanie od orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] grudnia 1953 r. Nr [...]. Wskazał również Wojewodę [...] jako organ właściwy do jego rozpatrzenia.

Wojewoda [...], po przeanalizowaniu archiwalnych akt sprawy dotyczących wywłaszczenia nieruchomości z przeznaczeniem pod [...] stwierdził, że odwołanie od orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] grudnia 1953 r., znak: [...] zostało rozpatrzone, a na skutek jego rozpatrzenia została wydana decyzja z dnia [...] czerwca 1953 r., nr ew. [...].

Mając powyższe ustalenia na uwadze Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. sprostował oczywistą omyłkę zawartą w decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] czerwca 1953 r., nr ew. [...], którą orzeczono o umorzeniu postępowanie w Komisji Odwoławczej wszczętego na skutek odwołania T.S. od orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...], w taki sposób, że zapis zawarty w wierszu 10 na stronie 1 w brzmieniu "od orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] listopada 1953 r.", otrzymał brzmienie: "od orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] grudnia 1953 r."

W uzasadnieniu postanowienia o sprostowaniu Wojewoda wskazał, iż w dniu 4 stycznia 1954 r. małżonkowie T. i J.S. wnieśli odwołanie od orzeczenia PWRN z [...] grudnia 1953 r., Nr [...], podnosząc, że nic nie wiedzieli o wywłaszczeniu ich nieruchomości, że nie byli powiadamiani o rozprawach, nie otrzymali żadnych wezwań i zawiadomień w tym przedmiocie, nie doręczono im również orzeczenia w przedmiocie wywłaszczenia, czy to z [...] listopada 1953 r., nr [...], czy z [...] grudnia 1953 r. nr [...]. Orzeczeniem nr ew [...] z dnia [...] czerwca 1954 r. Odwoławcza Komisja Wywłaszczeniowa przy PWRN, po rozpatrzeniu odwołania od orzeczenia z dnia [...] listopada 1953 r. znak: [...], umorzyła postępowanie w sprawie. Zdaniem Wojewody w przywołanym orzeczeniu nr ew. [...] znalazła się oczywista omyłka pisarska, dotycząca daty orzeczenia organu I instancji. Jako datę jego wydania wskazano dzień [...] listopada 1953 r., jednak powinna to być data [...] grudnia 1953 r. Za faktem tym przemawia, zdaniem Wojewody, skierowanie decyzji z dnia [...] czerwca 1954 r. do J. i T.S., sygnatura sprawy, jak również brak w archiwalnych aktach sprawy innych, wcześniejszych orzeczeń skierowanych do Państwa S. Brak jest również odwołania od orzeczenia z [...] listopada 1953 r. znak: [...] między innymi dlatego, że strony nie wiedząc o postępowaniu wywłaszczeniowym, co wynika ze złożonego przez małżonków S. odwołania, nie składali odwołań od zapadłych w nim orzeczeń. Powyższe zdaniem Wojewody, przesądza, że Komisja Odwoławcza nie mogła umorzyć postępowania odwoławczego od orzeczenia z [...] listopada 1953 r., gdyż postępowanie odwoławcze w stosunku do małżonków S. w zakresie takiego orzeczenia nie było w ogóle prowadzone. Z okoliczności tych wynika, że orzeczenie Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy PWRN z [...] czerwca 1954 r. dotyczy w istocie orzeczenia PWRN w [...] z dnia [...] grudnia 1953 r , znak: [...], a nie z [...] listopada 1953 r., znak: [...].

Nie zgadzając się z postanowieniem Wojewody [...], Z.S. oraz H.S., wnieśli zażalenie.

Minister Infrastruktury i Rozwoju wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] oraz umorzył postępowanie w sprawie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1953 r., Nr [...], Minister w uzasadnieniu stwierdził, iż sprostowanie dokonane zaskarżonym postanowieniem ma wymiar merytoryczny, albowiem na skutek sprostowania zmieniony został przedmiot decyzji organu odwoławczego, tj. Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...]. Pierwotnie, tj. przed dokonaniem sprostowania przedmiot decyzji tegoż organu stanowiło rozpoznanie odwołania od orzeczenia z dnia [...] listopada 1953 r. nr [...], a po sprostowaniu – od orzeczenia z dnia [...] grudnia 1953 r. nr [...]. Jeżeli by uznać, że rzeczywiście doszło do błędnego określenia przedmiotu sprawy przez Odwoławczą Komisję Wywłaszczeniową, to wówczas zaistniałaby wada o charakterze istotnym, niepodlegająca sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Minister podkreślił nadto, iż w samej decyzji z dnia [...] czerwca 1954 r. nie wymieniono więcej daty wydania zaskarżonego orzeczenia ani też nie wskazano precyzyjnie jaką sprawę zaskarżonym orzeczeniem rozstrzygnięto. Dalej Minister wskazał, że zostały wydane dwa orzeczenia odszkodowawcze – jedno z dnia [...] listopada 1953 r., drugie z dnia [...] grudnia 1953 r., obydwa opatrzone tym samym numerem. Jedynym rozróżnieniem zaskarżonego orzeczenia jest jego data, toteż zmiana ww. danych prowadzi do daleko idącej ingerencji w treść prostowanej decyzji, czego nie można w ocenie Ministra, w żaden sposób uzasadnić zrekonstruowaną na podstawie akt archiwalnych oraz na podstawie treści przedmiotowej decyzji intencją organu odwoławczego.

Minister nie podzielił poglądu, iż J. i T. małż. S. nie złożyli odwołania od orzeczenia z dnia [...] listopada 1953 r. nr [...], uznając, iż z uwagi na niekompletność akt archiwalnych takiego wniosku nie można wysnuć. Wskazał zaś, iż dowodem pośrednim na złożenie takiego odwołania, który należało wziąć pod uwagę, jest treść decyzji z dnia [...] czerwca 1954r. Na podstawie zachowanych akt archiwalnych nie sposób podważyć ww. zapisu zawartego w decyzji organu odwoławczego.

W ocenie Ministra złożenie odwołania od orzeczenia z dnia [...] listopada 1953 r. dodatkowo uprawdopodobnia fakt, że ww. orzeczenie narusza interes prawny małżonków S., albowiem przyznano nim odszkodowanie wyłącznie na rzecz S.S. z pominięciem małżonków S.

Konkludując Minister uznał wniosek prowadzący do przyjęcia, że na skutek oczywistej omyłki organ odwoławczy oznaczył orzeczenie z użyciem daty "[...].11.1953 r." za całkowicie nieuzasadniony.

Skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju złożył Prezydent Miasta [...], zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

- art. 113 § 1 Kpa poprzez uznanie, iż przepis ten nie znajduje zastosowania, gdyż w ocenie organu zmiana ma wymiar merytoryczny, podczas gdy z analizy materiału dowodowego wynika, iż małżonkowie S. nie byli stroną postępowania zakończonego orzeczeniem z dnia [...] listopada 1953r. i nie złożyli od tego orzeczenia odwołania, zaś byli adresatami orzeczenia z dnia [...] grudnia 1953r., od którego złożyli odwołanie. Prawidłowe tym samym, było uznanie, że małżonkowie S. mogli być adresatami jedynie orzeczenia organu odwoławczego dotyczącego rozpatrzenia odwołania do orzeczenia z dnia [...] grudnia 1953r;

- art. 7, 8,77 § 1 i 80 Kpa w związku z art. 107 § 3 Kpa poprzez nienależyte ustalenie stanu faktycznego, w związku z nierozpatrzeniem całości materiału dowodowego, tj. treści odwołania T.S. z dnia [...] stycznia 1954r. od orzeczenia z dnia [...] grudnia 1953r,; treści protokołu z rozprawy z dnia [...] maja 1954r. w związku z treścią sentencji i uzasadnienia decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej z dnia [...] czerwca 1954r.; okoliczności, że w postępowaniu wywłaszczeniowym i odszkodowawczym oraz w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1953r. małżonkowie S., a później ich spadkobiercy nie podnosili, że składali odwołanie od decyzji z dnia [...].11.1953r.; oświadczenia T.S. przed zespołem orzekającym dnia [...] maja 1954r. o tym, iż składał odwołanie (a nie odwołania).

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania w przedmiocie sprostowania.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1467 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia.

Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Tym samym przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonego postanowienia, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju uchylające postanowienie Wojewody [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki.

Zgodnie z art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (jedn. tekst Dz. U z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej "k.p.a",. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Ujęte w przepisie art. 113 k.p.a. pojęcie "oczywista omyłka" jest pojęciem nieostrym, podlegającym wykładni. W orzecznictwie przyjmuje się jednak, że powinno być ono rozumiane ściśle w sposób zawężający (por. wyrok WSA w Krakowie z 29 lipca 2008 r., II SA/Kr 195/08), przy jednoczesnym uwzględnieniu jego potocznego znaczenia (por. wyrok NSA z 13 marca 1998 r., I SA/LU 1091/96, wyrok WSA w Warszawie z 16 stycznia 2006 r., VII SA/WA 1059/05). Stąd przyjmuje się, że oceny dopuszczalności stosowania art. 113 § 1 k.p.a. dokonuje się zawsze przy zastosowaniu kryterium istotności wady decyzji administracyjnej. Jak wskazuje się w orzecznictwie, przedmiotem stosowania rozwiązań związanych ze sprostowaniem treści decyzji przewidzianej w art. 113 § 1 k.p.a. są wady nieistotne takiego aktu administracyjnego. Natomiast wady istotne weryfikowane są przy wykorzystaniu zwykłych bądź nadzwyczajnych środków prawnych (por. wyrok WSA w Warszawie z 6 listopada 2008 r., I SA/WA 936/08).

Nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 k.p.a błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. wyrok NSA z 1 lipca 1999 r., IV SA 1067/97, wyrok NSA z 20 lutego 2001 r., IV SA 2746/98, ONSA 2002, Nr 2, poz. 77; wyrok WSA w Warszawie z 29 listopada 2006 r., II SA/WA 1765/06, wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2008 r., II SA/WA 109/08). Z tego względu w postępowaniu o sprostowanie błędu pisarskiego na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie mogą być rozpatrywane kwestie merytoryczne będące przedmiotem decyzji, w której dokonano sprostowania (por. wyrok NSA z 24 kwietnia 1999 r., IV SA 1184/97).

Stosownie zaś do utrwalonego stanowiska prezentowanego w orzecznictwie, oczywistość błędu czy omyłki polega na widocznej w świetle akt sprawy rozbieżności między myślą (zamierzeniem) wyrażoną przez organ administracji publicznej a doborem poszczególnych słów lub cyfr dla określenia niebudzących wątpliwość faktów (por. wyrok NSA z 19 lipca 2002 r., IV SA 498/01, wyrok WSA w Warszawie z 24 stycznia 2008 r., III SA/Wa 3802/06). Widoczna omyłka może wiązać się z niewłaściwym użyciem np. wyrazu, widocznie mylną pisownią albo niezamierzonym opuszczeniem jednego lub więcej wyrazów Taka sytuacja może się więc wiązać z tym, że w decyzji administracyjnej wyrażono coś, co widocznie niezgodne jest z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ administracji publicznej, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy omyłkę pisarską (por. wyrok NSA z 17 października 2001 r., II SA 1099/01). Oczywistość błędu powinna wynikać bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami (por. wyrok WSA w Warszawie z 3 lipca 2007 r., VII SA/WA 672/07, wyrok WSA w Warszawie z 29 czerwca 2007 r., VI SA/Wa 433/07, wyrok WSA w Warszawie z 2 kwietnia 2008 r., II SA/WA 109/08, wyrok WSA w Białymstoku z 4 czerwca 2008 r., II SA/Bk 200/08). Ten drugi z rodzajów oczywistości można stwierdzić, porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami (por. wyrok NSA z 22 stycznia 1998 r., IV SA 531/96). Zawsze jednak winien cechować się oczywistością, a nie wynikać z domniemań, bądź przypuszczeń. Pojęcie "oczywista omyłka" dotyczy bowiem błędów widocznych na "pierwszy rzut oka", bez potrzeby przeprowadzenia dodatkowych badań czy ustaleń (por. wyrok NSA z 27 marca 1981 r., SA 592/81).

Przenosząc powyższe rozważania judykatury na grunt niniejszej sprawy należy uznać, iż Minister Infrastruktury i Rozwoju zasadnie stwierdził, że postanowienie Wojewody [...] prostujące – wedle oceny tegoż organu – oczywistą omyłkę zawartą w orzeczeniu z 1954 r., polegającą na błędnym wskazaniu daty orzeczenia organu I instancji, zostało wydane z naruszeniem art. 113 § 1 k.p.a.

Zważyć bowiem należy, iż sprostowanie oczywistej omyłki dotyczyło decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] czerwca 1954 r., nr ew. [...], orzekającej o umorzeniu postępowania w Komisji Odwoławczej wszczętego na skutek odwołania T.S. od orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...], w taki sposób, że: w wierszu 10 na stronie 1 jest: "od orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] listopada 1953 r.", zastąpiono zapisem: "od orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] grudnia 1953 r."

Zdaniem Sądu, Minister zasadnie uznał, iż dokonana zmiana stanowi merytorycznej zmianę orzeczenia z 1954 r., gdyż na skutek sprostowania zmieniony został przedmiot decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...]. Istotnie bowiem przed dokonaniem sprostowania przedmiot decyzji tegoż organu stanowiło rozpoznanie odwołania od orzeczenia z dnia [...] listopada 1953 r. nr [...], a po sprostowaniu – od orzeczenia z dnia [...] grudnia 1953 r. nr [...]. Skoro natomiast w sprawie opatrzonej tym samym numerem tj. [...] wydane zostały dwa akty prawne, jeden z dnia [...] listopada 1953 r. oraz jeden z dnia [...] grudnia 1953 r., to uznanie, że decyzja rozpatrująca odwołanie dotyczy nie aktu z listopada ale aktu z grudnia, stanowi zmianę przedmiotu rozstrzygnięcia orzeczenia objętego sprostowaniem.

Sąd podziela stanowisko Ministra, że sprostowanie treści orzeczenia organu odwoławczego, poprzez zmianę daty orzeczenia poddanego kontroli instancyjnej, stanowi niedopuszczalną w trybie art. 113 k.p.a., zmianę treści decyzji. Tym bardziej, że jak wskazał Minister w zaskarżonym postanowieniu, wniosku o błędnie wskazanej dacie orzeczenia organu I instancji nie można wysnuć z porównania treści prostowanego aktu, bowiem akt ten nie posługuje się już w żadnym innym miejscu datą decyzji, która była przedmiotem zaskarżenia w odwołaniu złożonym przez małżonków S.

Zdaniem Sądu, oceny co prawidłowego uznania przez Ministra, iż dokonane sprostowanie nie dotyczyło oczywistej omyłki, nie mogą zmienić argumenty i twierdzenia zawarte zarówno w postanowieniu Wojewody, jak i w skardze do Sądu, a dotyczące de facto braku możliwości złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] listopada 1953 r.. Nie są one bowiem poparte jakimikolwiek dowodami, ani nie wynikają wprost z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy. Można je jedynie wyprowadzić na podstawie daleko posuniętych przypuszczeń, które jednak – jak wyżej wskazano – nie są dopuszczalne przy zastosowania instytucji sprostowania. W tym trybie, jak już była mowa, organ nie może dokonywać powtórnego ustalania stanu faktycznego, ale może sprostować błąd widoczny na pierwszy rzut oka. W niniejszej zaś sprawie, z takim działaniem mieliśmy do czynienia. Organ bowiem, na podstawie zgromadzonych akt, próbował wywieść, że państwo S. nie złożyli odwołania od orzeczenia z dnia [...] listopada 1953 r., stąd orzeczenie z 1954 r., musiało dotyczyć orzeczenia z dnia [...] grudnia 1953 r. Tymczasem wniosek ten jest sprzeczny z treścią orzeczenia z dnia [...] czerwca 1954 r., a nadto żadne inne dokumenty nie stanowią jednoznacznego potwierdzenia prawdziwości tego wniosku.

Błąd dotyczący daty zaskarżonego w postępowaniu odwoławczym aktu administracyjnego, nie stanowi zdaniem Sądu w okolicznościach rozpoznanej sprawy, oczywistej omyłki. Nie wynika bowiem z natury błędu, ani z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. W szczególności oczywistości tego rodzaju błędu nie można stwierdzić, porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami, przyjmując za kryterium oczywistości fakt widoczności omyłki "na pierwszy rzut". W niniejszej sprawie, wyprowadzanie skomplikowanych i niepopartych materiałem źródłowym wnioskowań, doprowadziło organ I instancji do konstatacji, że data wskazana w orzeczeniu organu odwoławczego jest błędna. Jednak należy mieć na uwadze, że data orzeczenia I instancji stanowiącego przedmiot odwołania, jest elementem na tyle istotnym, iż jego prostowanie w trybie art. 113 k.p.a, w sytuacji gdy żadne inne dokumenty nie potwierdzają zasadności sprostowania, jest niedopuszczalne, gdyż dotyczy istotnej kwestii rozstrzygnięcia, określającej jego przedmiot rozstrzygnięcia.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.