Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 466/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2022-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marcin Kojło, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za 2021 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 29 czerwca 2021 r. (data wpływu) M. D. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P.U.H "R." (dalej jako: "skarżący"), zwrócił się z prośbą o umorzenie zaległości podatkowych za 2021 r. (I i II rata) z tytułu podatku od nieruchomości położonej w D., na działce geodezyjnej [...]. Wniosek swój motywował faktem, że budynek położony na działce [...] nadal nie jest użytkowany, pomimo starań w kierunku jego dzierżawy. Ponadto sytuację materialną pogorszył nieszczęśliwy wypadek losowy - pożar poddasza domu (5 marca 2021 r.) i zalanie całego parteru wodą podczas akcji gaśniczej. Straty zostały wycenione na 200 tys. zł. Firma wypłaciła 100.000 zł, a za zniszczone materiały tylko 5.000 zł, co nie wystarczy na pokrycie wszystkich strat. Podatnik wskazuje, że ma trudności z pozyskaniem środków na odbudowę domu i doporowadzenie go do stanu użytkowania sprzed pożaru (generalny remont domu wykonany cztery lata temu), a od chwili pożaru rodzina mieszka w pomieszczeniu biurowym. Przeżycia i silny stres doprowadziły do choroby żony, która w kwietniu 2021 r. przeszła udar mózgu.

Decyzją z [...] sierpnia 2021 r., nr [...], Wójt Gminy H. odmówił umorzenia zaległości z tytułu I i II raty podatku od nieruchomości, ustalonego w nakazie płatniczym za 2021 r., w wysokości 11.502,00 zł.

Od ww. decyzji skarżący wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., po rozpoznaniu którego decyzją z [...] listopada 2021 r., nr [...], uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W dniu 8 grudnia 2021 r. skarżący wniósł kolejne podanie (datowane na 7 grudnia 2021 r.) o umorzenie III i IV raty podatku za 2021 r. Swą prośbę uzasadnił tym, że budynek na działce nr 179/2 w dalszym ciągu nie jest wykorzystywany do działalności gospodarczej. Pomimo starań, wciąż nie znalazł się kupiec lub osoba/firma zainteresowana dzierżawą budynku. Skarżący wskazał, że z dniem 1 stycznia 2022 r. postanowił wycofać budynek ostatecznie z ewidencji środków trwałych firmy. Wnioskodawca zaznaczył, że w obecnej sytuacji gospodarczej wciąż ma trudności z pozyskaniem kredytu (brak zdolności kredytowej) na dalsze inwestowanie w rozwój firmy.

Organ pierwszej instancji postanowieniem z [...] grudnia 2021 r., nr [...],[...], połączył obydwa postępowania do łącznego rozpoznania. Łączna kwota podatku od nieruchomości położonej w D. na działce nr geod. [...] opiewa na kwotę 22.858,00 zł.

W wyniku rozpoznania wniosków skarżącego Wójt Gminy H. decyzją z [...] lutego 2022 r. nr [...],[...], odmówił umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za 2021 r. ustalonego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym, w kwocie 22.858,00 zł. Organ, dokonując szczegółowej analizy sytuacji ekonomicznej firmy, wskazał, że sytuacja finansowa przedsiębiorstwa co prawda jest trudna, jednak nie uzasadnia to zastosowania najdalej idącej ulgi, jaką jest umorzenie zaległości podatkowych. Ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej na własny rachunek ponosi zawsze podatnik i to on winien poszukiwać wyjścia z trudnej sytuacji finansowej czy płatniczej bez udziału budżetu państwa. Ponadto poprzednio udzielone podatnikowi ulgi nie przyniosły spodziewanych efektów, a wnioski o umorzenie zobowiązań podatkowych są nagminne.

Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z [...] sierpnia 2022 r., nr [...], SKO w B. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z akt administracyjnych wynika, że skarżący działalność gospodarczą rozpoczął w 2001 r. wpisem do rejestru CEIDG, prowadzonym przez Wójta Gminy H. Przedmiotem działalności jest sprzedaż hurtowa i detaliczna zboża, nieprzetworzonego tytoniu, nasion i pasz dla zwierząt, wyrobów chemicznych, maszyn, urządzeń rolniczych i dodatkowego wyposażenia oraz naprawa i konserwacja maszyn. mieszka z żoną w budynku mieszkalnym posadowionym na działce stanowiącej współwłasność dzieci, gdzie wpisaną mają dożywotnią służebność. Utrzymuje się z prowadzonej (na części działki) działalności gospodarczej, emerytury żony w kwocie 1.700 zł oraz emerytury własnej w kwocie 4.400 zł. W skład gospodarstwa domowego wchodzi również syn A. D., którego źródłem dochodu jest dochód z gospodarstwa rolnego w kwocie 1.000 zł (vide: oświadczenie o sytuacji majątkowej). Małżonkowie dysponują dochodem w kwocie 6.100 zł, nie posiadają nieruchomości na terenie innej gminy. Jako osoby fizyczne nie posiadają również samochodów, ciągników ani zasobów pieniężnych na lokatach i kontach osobistych. Ze złożonego przez stronę oświadczenia z 12 lipca 2021 r. wynika, że wydatki za wodę, gaz, energię elektryczną, abonament radiowo-telewizyjny czy odpady komunalne nie są wliczane do kosztów działalności gospodarczej. Od momentu założenia działalności gospodarczej do kosztów firmy wliczane są jedynie koszty energii elektrycznej z działki [...] oraz faktury za telefony komórkowe i telefon stacjonarny. Ponadto podatnik wskazuje, że opłaty za energię elektryczną wynoszą (690 zł), gaz (50 zł), wodę i kanalizację (200 zł), odpady komunalne (196,40 zł), telefon (200 zł).

Organ zauważył, że zgodnie z § 9 aktu notarialnego Rep. A Nr [...], A. DI., A. D. oraz A. DII. (obecnie D.) ustanawiają na rzecz rodziców tj. M. i M. D. nieodpłatną, dożywotnią służebność osobistą mieszkania, polegająca na prawie współzamieszkiwania w całym domu mieszkalnym posadowionym na nieruchomości oznaczonej jako działka o nr [...] o pow. 0,5300 ha, położonej w obrębie D., gmina H., województwo p. Wobec czego, w opinii organu, wskazywane przez stronę wydatki gospodarstwa domowego na mocy ww. umowy powinny być ponoszone przez obdarowanych. Należy przyjąć, że zapłata przez podatnika ww. świadczeń podyktowana jest jego wyborem, a nie koniecznością.

Ponadto z zaświadczeń lekarskich wynika, że skarżący wraz z żoną chorują. Oboje przyjmują leki, czego odzwierciedlenie stanowią przedłożone faktury i paragony za zakup leków. Z przedłożonego zaświadczenia lekarskiego wynika, że M. DI. jest poważnie przewlekle chora. Wymaga systematycznego leczenia i stałej opieki specjalistycznej kardiologa, neurologa, ortopedy i rehabilitanta. Natomiast skarżący jest przewlekle chory, wymaga systematycznego leczenia i jest pod opieką specjalistyczną poradni pulmonologicznej i endokrynologicznej.

Jak wskazał organ, 20 stycznia 2022 r. skarżący do akt sprawy włączył oświadczenie, w którym wskazał, że ciągły stres spowodowany problemami z nieprowadzeniem działalności gospodarczej na działce nr [...] przyczynił się w dużym stopniu na pogorszenie stanu zdrowia jego oraz jego żony, przez co znacznie zwiększyły się wydatki na badania i leczenie.

Na działce pod adresem D., oznaczonej nr [...] należącej do A. DI., A. D., A. DII. zlokalizowane są następujące budynki: mieszkalny o pow. 58,40 m2, mieszkalny o pow. 98 m2, budynek gospodarczy dla rolnictwa oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej skarżącego (umowa użyczenia zawarta z dziećmi), o pow. 423 m2, w których znajdują się: sklep części zamiennych, warsztat i magazyn. Ponadto wyznaczono plac pod działalność gospodarczą o pow. 1092 m2, na którym posadowiony jest silos zbożowy wykazywany w środkach trwałych działalności gospodarczej. Natomiast na działce nr [...] posadowiony jest budynek o pow. użytkowej 614,85 m2 pod działalność gospodarczą z częścią biurowo-sanitarną. Na chwilę obecną - jak wynika z protokołu oględzin przeprowadzonych 31 stycznia 2022 r. - nie jest wykorzystywany do prowadzenia działalności. W dniu 31 grudnia 2021 r. został też zdjęty z ewidencji środków trwałych.

SKO podkreśliło, że Formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis obejmujący również zakres dotyczący ekonomicznej sytuacji podmiotu, któremu pomoc ma zostać udzielona, wskazuje, że przedsiębiorstwo nie jest objęte postępowaniem upadłościowym, jednak: obroty maleją, zwiększeniu ulegają zapasy (...), podmiot ma nadwyżki produkcji, zmniejsza się przepływ środków finansowych, zwiększa się suma zadłużenia podmiotu, rosną kwoty odsetek od zobowiązań podmiotu. Kolegium podkreśliło, co czyniło już w poprzednio prowadzonych postępowaniach, że zaznaczanie wymienionych w formularzu informacji lit. B pkt 3 od "b" do "g", nie zasługuje na aprobatę. Pkt "d" dotyczy wyłącznie producentów, którym skarżący nie jest. Jeśli chodzi o zadłużenie podmiotu, to również sytuacja, choćby kredytowa, wygląda odmiennie, bowiem ogólna wysokość udzielonych podmiotowi kredytów spadła. Według zestawienia podatnika na firmę obecnie figuruje jeden kredyt zawarty z Bankiem Spółdzielczym w BI.: kredyt obrotowy Nr [...] z 25 sierpnia 2016 r. na kwotę 730.000,00 zł. udzielony do 2026 r., spłacany w 120 ratach. Z zestawienia podatnika, na dzień 31 grudnia 2021 r. do spłaty pozostało 350.000 - kapitał oraz odsetki - ok. 50.000 zł. (o czym poniżej).

Odnosząc się do wykazywanej w odwołaniu okoliczności pożaru domu, który wybuchł w dniu 5 marca 2021 r., a w którym zamieszkuje strona postępowania, jako istotnej okoliczności zaistniałej w sprawie, organ wskazał, że zgodnie z § 9 aktu notarialnego nieruchomość dotknięta pożarem nie stanowi własności skarżącego; jak wskazano w protokole szkody właścicielem jest A. D. (syn) i to na nim i pozostałych współwłaścicielach spoczywa niwelowanie skutków pożaru zarówno w kontekście zapisów aktu notarialnego, co do służebności, jak też nakładów finansowych na remont. Strona wraz z rodziną, w okresie przejściowym miała gdzie mieszkać i dzięki posiadanym nieruchomościom zamieszkiwała w budynku przedsiębiorstwa, nad sklepem i warsztatem. Zatem egzystencja skarżącego i jego żony nie była zagrożona, co więcej zawsze winna być chroniona zapisami aktu notarialnego. Natomiast z wiedzy organu odwoławczego wynika, że na datę orzekania przed organem pierwszej instancji rodzina zamieszkiwała w wyremontowanym domu.

Oceniając sytuację ekonomiczną podatnika prowadzącego działalność gospodarcza należy wskazać, że na podstawie przedłożonych dokumentów finansowych za rok 2019 i 2020 stwierdzić należy, że wynik finansowy netto na dzień 31 grudnia 2019 r. wskazuje zysk w kwocie 15.260,20 zł, za rok 2020 zysk w kwocie 6.632,20 zł, natomiast stan na 30 listopada 2021 r. dochód w kwocie 41.143,95 zł.

Suma bilansowa aktywów i pasywów na dzień 31 grudnia 2019 r. wyniosła kwotę 1.305.592,56 zł. Przedsiębiorca poniósł koszty finansowe (t.j. odsetki od zaciągniętych zobowiązań) za 2019 r. w kwocie 31.960,02 zł, w 2020 r. koszty wyniosły 25.881,67 zł, natomiast do listopada 2021 r. była to kwota 16.000,00 zł. Amortyzacja w 2019 r. wyniosła 39.054,20 zł, w 2020 r. - 29.532,12 zł, natomiast w 2021 r. (od stycznia do grudnia) - 29.892,53 zł. Organ zauważył, że od 2020 r. księgowość przedsiębiorstwa skarżącego prowadzona jest "na" Książce Przychodów i Rozchodów, według której wartość spisu z natury, na początek roku podatkowego wyniósł 683.102,56 zł. Według wyciągu z KPiR przychód roczny w 2020 r. wyniósł 394.518,40 zł, zaś koszty uzyskania przychodów 387.886,20 zł. Wartość sprzedanych towarów i usług w miesiącu grudniu 2020 r. wyniosła 54.823,16 zł, zaś w skali roku 394.518,40 zł, natomiast firma zakupiła towary na łączną kwotę 265.998,52 zł (81.678,22 zł za m-c grudzień), pozostałe przychody, niemieszczące się w kategorii przychodów z tytułu sprzedaży produktów, towarów i materiałów, na przykład: sprzedaż środków trwałych, wyposażenia, otrzymane kary od kontrahentów z tytułu opóźnień w dostawie towarów wynoszą 0 zł. Wartość zakupionych towarów i usług w cenie zakupu (jak wyżej wskazano) wynosi w skali roku 265.998,52zł. Natomiast koszty uboczne zakupu towarów i materiałów, na przykład transport, ubezpieczenie, załadunek, rozładunek wynoszą 2.088,20 zł, na wynagrodzenia wydatkowana została kwota 1.735,00zł., pozostałe koszty prowadzenia działalności, np. czynsz za lokal, opłaty za energię elektryczną, gaz, wodę, ogrzewanie, opłaty za usługi telekomunikacyjne, zakup paliw, wydatki dotyczące remontów, amortyzację środków trwałych 100.937,04 zł. Z rozliczenia PIT-36L wynika, że dochód za 2020 r. wyniósł 6.632,20 zł.

Biorąc pod uwagę wpłacane przez podatnika zaliczki na rok podatkowy - kwota 8.739 zł stanowiła nadpłatę. W 2021 r. (listopad) według danych z 13 kolumny KPiR pozostałe wydatki, oprócz wymienionych w kolumnach 10-12, będące kosztami uzyskania przychodów, przede wszystkim wydatki na media (czynsz, energię elektryczną, gaz - ogrzewanie), oraz wydatki na ubezpieczenia społeczne w części opłacanej przez przedsiębiorcę, wydatki poniesione na zakup usług związanych z prowadzoną działalnością (np. usługi doradcze), a także wydatki związane z używaniem samochodu w prowadzonej działalności (zakup paliwa, koszty bieżącej eksploatacji i naliczona za dany okres amortyzacja od środków trwałych firmy) wynoszą 95.215,97 zł (amortyzacja 28.892,53 zł według wyciągów miesięcznych z KPiR). Wartość sprzedanych towarów i usług według stanu na listopad 2021 r. wyniosła 388.679,71 zł, z kolei dochód na dzień 30 listopada 2021 r. wyniósł 41.143,95 zł. Zatem obroty firmy utrzymują się na stałym poziomie (w stosunku do lat poprzednich). Dodatkowo podatnik nie podnosił ani nie dokumentował straty za rok 2021, co więcej wezwany 12 stycznia 2022 r. do przedstawienia KPiR, tj. też za grudzień 2021, dokumentu nie przedłożył. Ponadto trzeba też pamiętać, że amortyzacja w prawie bilansowym i podatkowym oznacza koszt związany ze stopniowym zużywaniem się środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, co za tym idzie amortyzacja jest kosztem, który nie wiąże się z wypływem środków pieniężnych. Wręcz przeciwnie, faktycznie są to środki pozostające w dyspozycji strony. W omawianej sprawie koszty amortyzacji przewyższają kwotę rocznej zaległości podatkowej, której podatnik - jak twierdzi - nie jest w stanie podołać. Z materiału dowodowego wynika, że przedsiębiorca na dzień 17-18 grudnia 2021 r. nie zalega z płatnościami wobec ZUS-u ani Urzędu Skarbowego.

Kolegium wskazało, że nie znajduje uzasadnionych podstaw zarzut dotyczący braku zgromadzenia materiału dowodowego i zbadania okoliczności wskazywanych przez podatnika we wniosku, bowiem to właśnie te okoliczności stanowią przedmiot analizy organów obu instancji.

SKO zauważyło, że od momentu oddania przedmiotu opodatkowania do użytku, podatnik bez uprzedniego wystąpienia o udzielenie ulgi nie próbował nawet regulować zobowiązań podatkowych. Pomimo przyznawania ulg w latach 2015-2018 podatnik w dalszym ciągu deklaruje niekorzystne warunki finansowe, co faktycznie stawia pod znakiem zapytania sens udzielania pomocy, nieprzekładającej się na poprawę sytuacji przedsiębiorstwa. Natomiast sam podatnik wyjaśnia, że w latach 2009-2014 jego firma była w pełni rozkwitu. Przychód roczny w tym okresie wynosił 8 mln zł. W dniu 14 marca 2013 r. podatnik podpisał z ARiMR P. Oddział Regionalny w B. umowę przyznania pomocy na kwotę 236.848,65 zł. Dotacja ta miała być szansą na rozwój przedsiębiorstwa. Skarżący wskazuje, że nie mógł przewidzieć radykalnego pogorszenia swojej sytuacji. Nie polemizując z tym argumentem, organ zauważył, że podatnik, dysponując powyżej opisanym dochodem, przejawiał niejako niechęć do regulowania swoich zobowiązań podatkowych, skoro już od 2015 r. składał wnioski o ich umorzenie. Realizując inwestycje, należałoby uwzględnić zobowiązania publicznoprawne, które w pierwszej kolejności winny być spłacane. Zatem materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, że podatnik objęty był sukcesywnym wsparciem ze strony Gminy, co przedstawiono powyżej, zestawiając udzieloną pomoc w postaci ulg podatkowych na przestrzeni czterech lat, tj. 2015-2018. Nie przyniosło to jednak oczekiwanych rezultatów, bowiem skarżący wystąpił ponownie do organu podatkowego pierwszej instancji o umorzenie zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za cały 2021 r. w łącznej wysokości 22.858,00 zł. SKO zgodziło się co do zasady, że prawo uzyskania pomocy państwa wynika wprost z przepisów prawa i podatnik ma prawo o nią występować w każdym czasie, to jednak powielające się wnioski podatnika sugerują, iż traktuje on nadzwyczajną sytuację jako stałą formę dotowania swojej działalności.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący reprezentowany przez pełnomocnika złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie:

1. art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja Podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej jako: "o.p."), poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że w sprawie nie zaszedł ważny interes podatnika łub interes publiczny uzasadniający umorzenie wnioskowanego podatku od nieruchomości, a nadto że do oceny zasadności przesłanek umorzenia pomocy nie ma znaczenia sytuacja finansowa strony;

2. art. 187 o.p. w zw. z art. 121 o.p., poprzez brak zgromadzenia i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w zakresie istnienia ważnego interesu podatnika oraz interesu społecznego, tymczasem we wniosku skarżący wskazywał na okoliczności, które winny być przeanalizowane przez organy w toku prowadzonego postępowania, w następstwie czego naruszona została również zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

3. art. 191 o.p., poprzez dokonanie swobodnej oceny materiału dowodowego i przyjęcie, że nie zaszedł w sprawie ważny interes podatnika oraz ważny interes publiczny, a w konsekwencji odmowę umorzenia wnioskowanego podatku od nieruchomości;

4. art. 67b § 2 o.p. w zw. z art 122, 187 § 1 i 210 § 4 o.p., poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji odmowę udzielenia pomocy de minimis w postaci umorzenia zaległości podatkowej;

5. art. 127 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p., poprzez przyjęcie za własne ustaleń organu pierwszej instancji i brak odniesienia się do zarzutów podniesionych przez skarżącego, podczas gdy strona ma bezwzględne prawo do postępowania dwuinstancyjnego, co nakładało na organ odwoławczy obowiązek dokonania samodzielnej merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonej decyzji i samodzielnego zweryfikowania okoliczności sprawy;

6. art. 233 § 1 pkt 1 o.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, mimo iż rozstrzygnięcie to jako wadliwe powinno zostać uchylone.

W oparciu o powyższe zarzuty autor skargi wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji (oraz poprzedzającej decyzji organu pierwszej instancji) w całości oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przypisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie Sąd zauważa, iż sytuacja majątkowa skarżącego była przedmiotem badania przez Sąd w sprawie o sygnaturze I SA/Bk 514/21 i obejmowała zobowiązanie w podatku od nieruchomości za II i IV kwartał 2020 r. Nieodległy okres podatkowy - w stosunku do obecnie badanego – identyczne zarzuty skargi i tożsamość powołanej w uzasadnieniu skargi argumentacji pozwalają sądowi na odwołanie się i powołanie się na argumenty wskazane w powyższej sprawie.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja SKO w B., wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego od decyzji z [...] lutego 2922 r., którą Wójt Gminy H. odmówił umorzenia podatku od nieruchomości za 2021r. w łącznym zobowiązaniu pieniężnym w kwocie 22.858 zł.

Prawidłowe rozpoznanie skargi wymaga na wstępie analizy i właściwej wykładni przepisów prawa, które stały się podstawą wydania skarżonego aktu. Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 o.p., organ podatkowy, na wniosek podatnika,

w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Natomiast stosownie do treści art. 67b § 1 o.p. organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które nie stanowią pomocy publicznej (pkt 1); które stanowią pomoc de minimis -

w zakresie i na zasadach określonych bezpośrednio w obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis (pkt 2); które stanowią pomoc publiczną wymienioną w lit. od a) do m) (pkt 3).

W przypadku, gdy o ulgę podatkową występuje podatnik prowadzący działalność gospodarczą, istotne znaczenie ma ustalenie relacji względem siebie przepisów art. 67a i 67b o.p. W orzecznictwie sądowym pojawiła się rozbieżność

w tej kwestii sprowadzająca się do tego, że według jednej z linii orzeczniczych, materialnoprawną podstawą wniosku o udzielenie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, które stanowią pomoc de minimis dla podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, jest art. 67b § 1 pkt 2 o.p., co obliguje organ podatkowy do ustalenia, czy ewentualna pomoc jest dopuszczalna w świetle wspólnotowych

i krajowych przepisów, a dopiero następnie, czy wnioskodawca spełnia warunki do zastosowania określonej ulgi (tak np. wyrok NSA z dnia 5 maja 2017 r. sygn. akt

II FSK 1108/15; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, podobnie jak inne orzeczenia sądowe powołane poniżej). W świetle zaś drugiej linii orzeczniczej, organ zobligowany jest do oceny możliwości zastosowania ulgi poprzez kryteria ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Jeżeli zaistnieje któraś z tych przesłanek oraz organ zdecyduje o udzieleniu danej ulgi, to dopiero wówczas może przejść do dalszego etapu, tj. oceny spełnienia przesłanek określonych

w przepisie art. 67b o.p. (tak np. wyrok NSA z dnia 12 października 2017 r. sygn. akt II FSK 1592/17).

Nie przesądzając na gruncie niniejszej sprawy powyższych rozbieżności, uznać należy, że zasadnicze znaczenie ma przede wszystkim to, że w każdym

z analizowanych przypadków organ podatkowy powinien ocenić, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 67a § 1 o.p. Jeżeli ważny interes podatnika lub interes publiczny nie występują w sprawie, organ podatkowy nie może udzielić ulgi, nawet jeżeli pomoc taka byłaby dopuszczalna na gruncie odrębnych przepisów,

w tym art. 67b o.p.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostawały okoliczności związane

z przesłankami wynikającymi z art. 67b o.p. Przechodząc zatem do kwestii oceny przesłanek umorzenia zaległości podatkowej ustanowionych w art. 67a § 1 o.p. należy wskazać, że konkretyzacja pojęć "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" powinna być dokonywana na tle stanu faktycznego indywidualnej sprawy. Interes podatnika musi być na tyle istotny, aby jego pominięcie powodowało dla tego podatnika wyraźnie dostrzegalne, negatywne skutki. Ponadto pojęcia ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną, aczkolwiek trudną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość jego dochodów oraz wydatków, możliwości zarobkowania i perspektywy spłaty zaległości wiążące się

z wiekiem i stanem zdrowia podatnika (wyroki NSA: z dnia 10 marca 2010 r. sygn. akt I FSK 31/08 i z dnia 10 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 3139/13).

Zdaniem sądu, także "interes publiczny" powinien być oceniany wielopłaszczyznowo, nie tylko z punktu widzenia fiskalnego interesu Państwa, ale także z uwzględnieniem następstw odmowy udzielenia ulgi zarówno w sferze życia społecznego, jak i indywidualnego (wyroki NSA: z dnia 10 lutego 2016 r. sygn. akt

II FSK 3139/13; z dnia 3 lipca 2007 r. sygn. akt I FSK 1026/06). Sąd podziela w tej kwestii stanowisko prezentowane w orzecznictwie (m.in. w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 28 maja 2019 r. sygn. akt I SA/Wr 91/19), że pojęcie to nie odnosi się wyłącznie do sytuacji, w których wyegzekwowanie podatku zmusiłoby podatnika do korzystania z pomocy społecznej. W tym kręgu należy umiejscowić także sytuacje,

w których przymusowe dochodzenie należności jest z góry skazane na niepowodzenie, a nieskuteczna egzekucja wygenerowałaby tylko zbędne koszty

i zaangażowanie organów państwa. Wpływy z podatków przeznaczane są na realizację różnych celów społecznych, a więc odstąpienie od ich poboru musi być podyktowane wystąpieniem sytuacji szczególnie ważnych i uzasadnionych (wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 1535/11).

W ramach uwag ogólnych odnoszących się do norm prawnych wyrażonych

w art. 67a i 67b o.p. zaznaczenia wymagało również, że decyzje w przedmiocie ulg, jako decyzje uznaniowe, podlegają kontroli sądu administracyjnego w ograniczonym zakresie. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 21 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1703/13, działając na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 o.p., organ podatkowy samodzielnie dokonuje wyboru alternatywnego rozwiązania, co jednak nie świadczy, że dysponuje w tym zakresie zupełną dowolnością. Kontroli sądu nie podlega uznanie samo w sobie, ale poprawność postępowania dowodowego oraz wyciągniętych wniosków co do wypełnienia przez stan faktyczny zakresu pojęć niedookreślonych użytych w art. 67a § 1 pkt 3 o.p., co oznacza wyjęcie spod zakresu zainteresowań sądu kryteriów celowościowych czy słusznościowych (wyroki NSA:

z dnia 11 września 2015 r. sygn. akt II FSK 1821/13; z dnia 15 lipca 2008 r. sygn. akt II FSK 660/07; z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 671/11).

Sąd, aprobując powyższe dyrektywy procedowania we wskazanej kategorii spraw z zakresu ulg podatkowych oraz wykładnię przesłanek umorzenia, stwierdził, że organy podatkowe w niniejszej sprawie podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a tym samym

w sposób wystarczający zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy. Ustaliły jakich zaległości podatkowych dotyczył wniosek skarżącego i uwzględniły okoliczności,

w których one powstały, a przede wszystkim zweryfikowały możliwości płatnicze strony skarżącej.

W tym celu przeanalizowały wysokość przychodów z działalności gospodarczej w latach 2018 - 2021, wysokość ponoszonych w toku tej działalności kosztów uzyskania przychodów i wygenerowany w związku z tym wynik finansowy przedsiębiorstwa. W oparciu o te dane, zdaniem sądu, organ odwoławczy trafnie ocenił, że aktualna sytuacja majątkowa podatnika jest trudna, ale nie jest wyjątkowa na tle sytuacji innych podatników prowadzących działalność gospodarczą

w zbliżonym zakresie.

Na podstawie powyższego organ zasadnie uznał, że jakkolwiek przyznanie ulg podatkowych uzależnione jest od pogorszenia sytuacji materialnej skarżącego

w następstwie wystąpienia zdarzenia nagłego i niezależnego od działania strony, to jednak niedopuszczalne jest automatyczne udzielanie ulg w razie powołania się skarżącego na szkody spowodowane np. przez pandemię Covid-19. Preferencje wynikające z zastosowania ulg rzutują bezpośrednio na stan budżetu gminy, na który również oddziałuje pandemia. Umorzenie należności podatkowej wszystkim podatnikom poszkodowanym w następstwie pandemii Covid-19 doprowadziłoby do załamania finansów publicznych i braku środków na realizację podstawowych zadań państwa i samorządu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku z dnia 14 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Bk 130/21).

W ocenie sądu, prawidłowo organ stwierdził, że również susza nie może być podstawą do uwzględnienia wniosku skarżącego. Trzeba bowiem zauważyć, że susza występowała na terenach objętych wnioskiem również w 2018 r. Nie można zatem mówić o nieprzewidywalności w wystąpieniu suszy w 2019 r.

Ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej na własny rachunek ponosi zawsze podatnik i to on winien poszukiwać wyjścia z trudnej sytuacji finansowej czy płatniczej bez udziału budżetu państwa. Skoro już od 2015 r. Skarżący sygnalizował problemy w prowadzonej działalności gospodarczej, a od 2016 r. problemy na rynku rolnym, to tym bardziej uzasadnione jest twierdzenie

o konieczności ponoszeniu ryzyka własnej działalności i zabezpieczenia się na okres dekoniunktury. Fakt, że opodatkowany budynek nie generował zysków, nie miał wpływu na wynik postępowania w sprawie umorzenia zaległości podatkowych. Przedsiębiorca powinien wypracować zysk z prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, a nie z posiadanego (lecz nieużytkowanego) majątku. W konsekwencji organ zasadnie uznał, że nie ma podstaw do przyjęcia, aby ważny interes podatnika uzasadniał umorzenie zaległości podatkowej.

W ocenie sądu, w zaskarżonych decyzjach organ dokonał prawidłowej analizy zaistnienia przesłanki interesu publicznego, w której zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność sięgnięcia przez podatnika do środków pomocy państwa. Organ wskazał, że jest to pewnego rodzaju dyrektywa postępowania, nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa.

W tym względzie Kolegium wskazało, że umorzenie w całości zaległości podatkowych to definitywna utrata przez organ, a nie tylko przesunięcie w czasie, wpływów przeznaczanych na realizację nałożonych na niego zadań. Słusznie organ podatkowy zauważył, że musi także zwracać uwagę, by przyznanie ulgi podatnikowi nie spowodowało deficytu finansów gminy, która powinna mieć środki na realizację zadań i obowiązków nałożonych na nią przepisami prawa. Źródłem utrzymania społeczności lokalnej są podatki, w tym podatek od nieruchomości, z których finansowane są inwestycje na rzecz mieszkańców gminy, takie jak drogi, szkoły, wodociągi, kanalizacje, linie energetyczne itd.

Z akt wynika, że skarżący w 2021 r. nie zapłacił ani jednej raty podatku od nieruchomości, a umorzenie o które wnosi nie jest incydentalne, bowiem dla wnioskodawcy były już umarzane oraz rozkładane na raty podatki( w latach 2015-2018 skarżącemu przyznano pomoc na łączną kwotę 11.090,43 zł), w tym: na mocy decyzji z [...] września 2015 r. nastąpiło umorzenie I raty podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 5.370 zł; na mocy decyzji z [...] marca 2017 r. rozłożono na raty zaległość podatkową za 2016 r. tj. część III i IV raty w łącznej kwocie 6.682,17 zł oraz umorzono odsetki w kwocie 156,94 zł; na mocy decyzji z [...] sierpnia 2017 r. umorzono zaległości w podatku od nieruchomości - II raty za 2017 r. w kwocie 5.370 zł i odsetek 49,43 zł; a na mocy decyzji z [...] marca 2018 r. rozłożono na raty zaległości w podatku od nieruchomości za 2017 r. tj. część raty III i ratę IV w łącznej kwocie 7.101,11 zł oraz umorzono odsetki w kwocie 144,06 zł. Sąd podziela ocenę organu, że umarzanie podatnikowi zaległości podatkowych nie może stać się stałą praktyką oraz, że skoro ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych mają charakter uznaniowy i wyjątkowy - warunkowany wystąpieniem szczególnych przesłanek - to nie można z nich czynić powszechnego środka prowadzącego do zwolnienia z długu podatkowego. Dodatkowo znamienne jest, że skarżący pomimo umorzenia już w 2015 r. zaległości w kwocie 5370 zł zaciągał kolejne kredyty, szczegółowo opisane w decyzji organu I Instancji i SKO.

W orzecznictwie sądów administracyjnych zasadnie przyjęta jest ocena prawna, którą skład orzekający w tej sprawie także podziela, że "Dopóki podatnik posiada majątek, z którego możliwa jest egzekucja należności publicznoprawnych, dopóty umorzenie zaległości z tego tytułu byłoby przedwczesne" (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 281/18).

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że skarżący, występuje z wnioskiem

o umorzenie zaległości podatkowych, mając do dyspozycji m.in. majątek firmy

w postaci środków trwałych, które w efekcie mogą stanowić zabezpieczenie ciążących na nim zobowiązań. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, wartość środków trwałych wynosiła 1.064.689,37 zł. Z ustaleń organów wynika, że koszty amortyzacji dotyczące tylko spornej nieruchomości nr [...] wynoszą 21.435,42 zł i są praktycznie równe kwocie rocznej zaległości podatkowej. Małżonkowie D. dysponują też dochodem z tytułu emerytury, nie posiadają nieruchomości na terenie innej gminy.

Skarżący zwrócił się z prośbą o umorzenie zaległości podatkowych powstałych z tytułu podatku od nieruchomości położonej w D.,

na działce geodezyjnej [...], z tytułu podatku od nieruchomości za 2021 r. Skarżący podnosi, iż opodatkowany budynek nie generował zysków, ani nie miał wpływu na wynik postępowania w sprawie umorzenia zaległości podatkowych. W ocenie sądu skarżący powinien wypracować zysk z prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, a nie z posiadanego (lecz nieużytkowanego) majątku. Jeśli zaś ten majątek nie służy prowadzonej działalności, a jedynie generuje koszty, może być przedmiotem sprzedaży, a nie argumentem za koniecznością uzyskania ulg podatkowych. Odnosząc się w tym miejscu do budynku, który nie został sprzedany, wskazać należy, że został on na podstawie umowy najmy wydzierżawiony pod działalność gospodarczą w czerwcu 2022 r., z miesięcznym czynszem 8000 zł. Już tylko ta okoliczność przesądza o tym, że skarżący ma obiektywne możliwości spłaty zaległego podatku bez nadwyrężania sił i starań własnych oraz środków na utrzymanie rodziny.

W odniesieniu do argumentacji skarżącego należy wskazać, że nie negując co do zasady potrzeby przeprowadzenia inwestycji, finansowania bieżącej działalności i powstania w związku z tym zobowiązań kredytowych, nie można nie zauważyć, że fakt powstania zaległości podatkowej potwierdza, że skarżący

w pierwszej kolejności spłaca zaciągnięte kredyty, a nie zobowiązania publicznoprawne. Znaczną część wydatków skarżącego, rzutujących na jego aktualną sytuację finansową, stanowią zobowiązania z tytułu zawartych umów.

Z analizy akt sprawy wynika, że na skarżącego lub jego firmę figurują kredyty: konsumencki, obrotowe, gotówkowy. Umowy o kredyt zawarte są w latach, w których skarżący ubiegał się już o pomoc w spłacie zobowiązań podatkowych. Zaciągnięte kredyty są znacznej wartości i generują wysokie raty do spłaty.

Zgodzić się należy z oceną organu, że banki poważnie i ostrożnie podchodzą do weryfikacji kondycji finansowej przedsiębiorcy przed udzieleniem mu kredytu,

a zgodne z oczekiwaniem rozpatrzenie wniosku o udzielenie kredytu jest wyrazem pozytywnej oceny płynności finansowej firmy, jak też prognoz dotyczących wypłacalności na przyszłość, biorąc pod uwagę okres na jaki kredyt jest udzielany.

W przyszłości są więc szanse na to, że dzięki posiadanemu przez skarżącego potencjałowi gospodarczemu, prowadzona przez niego działalność będzie generować zyski, a trudności, przez które obecnie przechodzi, są przejściowe.

Raty kredytów, nawet jeśli ich wysokość jest znaczna w stosunku do osiąganych dochodów nie mogą mieć charakteru priorytetowego wobec obowiązku zapłaty zaległości podatkowych. Gmina, jako wierzyciel z tytułu podatku od nieruchomości, ma prawo do dochodzenia swoich roszczeń, jak inni wierzyciele,

i trudno oczekiwać, by zrezygnowała ze swoich praw, tym bardziej, że wpływy

z podatku od nieruchomości stanowią ważne źródło finansowania jej ustawowych zadań wobec społeczności lokalnej. W rezultacie, konieczność spłaty przez skarżącego zobowiązań cywilnoprawnych nie może uzasadniać udzielenia ulgi

w spłacie podatku. Nie może być bowiem tak, że wskutek zaciągniętych kredytów

i konieczności zaspokojenia innych roszczeń, Gmina będzie traktowana gorzej niż inni wierzyciele.

Reasumując, przeprowadzona przez organy podatkowe analiza ekonomiczna wskazywała co prawda na trudną sytuację skarżącego, jednak nie sposób było dopatrzyć się podstaw do zastosowania ulgi w spłacie zaległości podatkowych w tych ustaleniach faktycznych, z których wynikało, że podatnik posiada środki trwałe.

Z przedstawionych przez skarżącego w toku postępowania podatkowego danych wynikało, że uzyskuje on wysokie przychody z działalności gospodarczej oraz spłaca w ratach zobowiązania cywilnoprawne.

W kontekście tych ustaleń, w pełni trafna i przekonywująca była ocena organów podatkowych, że sytuacja majątkowa skarżącego nie uzasadniała zastosowania najdalej idącej ulgi, jaką jest umorzenie zaległości podatkowych. Spłata zobowiązań podatkowych ma pierwszeństwo przed spłatą kredytu,

a zaciągając kredyt skarżący powinien pamiętać o ciążących na nim cyklicznych zobowiązaniach podatkowych, do których zalicza się podatek od nieruchomości.

Zdaniem sądu, rozstrzygając skargę nie można zapomnieć, że z brzmienia przepisu art. 67a § 1 pkt 3 o.p. wynika wprost, że podatnik, aby uzyskać zamierzony skutek, w postaci umorzenia zaległości, ma obowiązek uzasadnić wniosek, wskazując na kwalifikowane warunki zagrożenia swojego interesu. Powinien zatem wyjaśnić, co w praktyce rodzi problemy, okoliczności, które jego zdaniem uzasadniają jego "ważny interes" lub "interes publiczny" i że znajduje się w takiej sytuacji, która uzasadnia przyznanie takiej ulgi. Oznacza to, że w przypadku postępowania w sprawie umorzenia, ciężar dowodzenia zdecydowanie przesuwa się na stronę podatnika, gdyż tylko on posiada w tym zakresie stosowną wiedzę.

W interesie podatnika leży podanie do wiadomości organów wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dopilnowanie utrwalenia ich w dokumentach. Do niego należy inicjatywa dowodowa i to on powinien przyczynić się do gromadzenia dowodów,

w konsekwencji do współtworzenia stanu faktycznego. On też ponosi konsekwencje zaniechań w tym zakresie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Lublinie z dnia 18 października 2019 r. sygn. akt I SA/Lu 268/19).

W tej sprawie skarżący, aby przekonać, że ulga mu się należy, powoływał się na różne okoliczność nadzwyczajne: suszę, epidemię ASF, czy aktualnie Covid-19. Okoliczności powyższe nie mogły mieć jednak istotnego wpływu na sytuację ekonomiczną przedsiębiorcy, który, jak wynika z akt, zajmuje się działalnością sklasyfikowaną jako 46.21.Z (sprzedaż hurtowa zboża, nieprzetworzonego tytoniu, nasion i pasz dla zwierząt), 33.12.Z (naprawa i konserwacja maszyn rolniczych...), 46.75.Z (sprzedaż hurtowa maszyn rolniczych...), 46.61.Z (sprzedaż hurtowa chemikaliów...), 47.89.Z (sprzedaż detaliczna dywanów, książek itp. na straganach

i targowiskach).

Skarżący nie wskazuje też bezpośredniego wpływu epidemii wirusa ASF na prowadzoną przez niego działalność gospodarczą w powyżej wskazanym zakresie. Doświadczenie życiowe uczy, że okoliczności, które podnosił (susza i ASF) mają wpływ na kondycję finansową gospodarstw rolnych (producentów rolnych), a nie przedsiębiorców zajmujących się sprzedażą produktów przeznaczonych dla rolnictwa. W niniejszej sprawie można co najwyżej mówić o pośrednim wpływie suszy i wirusa na obroty firmy skarżącego - takie zdarzenia mieszczą się jednak w ryzyku związanym z działalnością gospodarczą, a ryzyka tego przedsiębiorca nie może przerzucać na budżet gminy.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że niewypłacalność kontrahentów nie może uzasadniać umorzenia zaległości podatkowej, z czym skład orzekający w tej sprawie się zgadza. WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 18 czerwca 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 223/19 wskazał, że: "Niepowodzenia oraz trudności związane z uzyskiwaniem dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej, spadek obrotów w związku z niewypłacalnością kontrahentów, z nieterminowością regulowania przez nich zobowiązań stanowi niestety częste zjawisko, jednakże dotyczy ono w jednakowym stopniu wszystkich podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, mieści się w pojęciu ryzyka gospodarczego - nie może być zatem utożsamiane z wyjątkową sytuacją, jaką jest przesłanka ważnego interesu podatnika".

Ponadto organ odwoławczy podniósł, że sytuacja finansowa firmy skarżącego, ulegała stopniowemu pogorszeniu jeszcze przed ogłoszeniem pandemii Covid - 19, zauważyć przy tym trzeba, że przychody ze sprzedaży towarów i materiałów spadały od 2018 r. Jednakże sektor działalności podatnika nie należy do sektora najbardziej dotkniętego skutkami pandemii. Poza tym w czasie pandemii zauważalny jest wzrost sprzedaży internetowej i taki sposób dystrybucji pozwoliłby być może podatnikowi zminimalizować straty, w tym ewentualnie wywołanej Covid-19.

Z akt sprawy wynika, że skarżący został wsparty mikropożyczką

w wysokości 5.000,00 zł z PUW, a wynik finansowy badany na 30.11.2021 r. zamknął dochodem w kwocie ponad 41.000 zł. Pomimo spadku przychodów, działalność skarżącego przyniosła dodatni wynik finansowy, przy uwzględnieniu, że realnym koszem prowadzonej działalności nie jest amortyzacja. Natomiast z pisma z 26 stycznia 2021 r. wynika, że skarżący nie starał się o dofinansowanie bieżącej działalności firmy w ramach Tarczy Antykryzysowej.

Odnośnie poniesionych przez skarżącego strat finansowych w związku

z pożarem domu, który wybuchł w dniu 5 marca 2021 r., organ odwoławczy zasadnie wyjaśnił, że zgodnie z aktem notarialnym nieruchomość dotknięta pożarem nie stanowi własności skarżącego. Z protokołu szkody wynika, że właścicielem jest A. D. (syn) i to na nim i pozostałych współwłaścicielach spoczywa niwelowanie skutków pożaru zarówno w kontekście zapisów aktu notarialnego co do nieodpłatnej służebności jak też nakładów finansowych na remont. Skarżący może ale nie musi partycypować w opłatach związanych z niwelowaniem skutków pożaru.

Ponadto umknęło uwadze pełnomocnika, co zostało przedstawione na str. 7 rozstrzygnięcia SKO, że ze złożonej przez stronę informacji z 19 marca 2020 r. wynika, iż koszty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej na działce 165, tj. opłata za wodę, ścieki, energię, podatek od nieruchomości są jak podaje strona "łączne gospodarstwo domowe + działalność gospodarcza". Powyższe potwierdza również pismo złożone w odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego z 20 stycznia 2020 r., w którym podatnik wskazuje, że rachunki za telefony stacjonarne, komórkowe, energię elektryczną (działka [...]) stanowią koszty działalności firmy. Pozostałe rachunki za energię elektryczną, gaz, wodę, gospodarowanie odpadami ponoszone są przez gospodarstwo domowe. Ponadto skarżący wskazał, że opłaty za prąd wynoszą (665,00 zł), gaz - butla (50 zł), wodę

i kanalizację (215,00 zł), odpady komunalne (103,00 zł). Łącznie ok. 1.100,00 zł miesięcznie. W ocenie sądu, skoro wyjaśnienia zostały przyjęte i przeanalizowane przez organ odwoławczy, to zarzuty skargi w powyższym kontekście okazały się bezzasadne.

W tym miejscu należy jednak zauważyć, że sytuacja gospodarstwa domowego skarżącego uległa poprawie w stosunku wcześniejszego okresu, gdzie Państwo D. wskazywali (w sprawie dotyczącej umorzenia zaległości podatkowej z tytułu I i II raty podatku za 2019 r.), że utrzymują się z prowadzonej działalności gospodarczej i emerytury żony w kwocie 1.700,00 zł (decyzja SKO

z [...] stycznia 2020 r. nr [...] i wyrok WSA w Białymstoku z dnia

2 września 2020 r. sygn. akt I SA/Bk 267/20). Aktualnie skarżący wraz z żoną utrzymuje się z prowadzonej (na części działki) działalności gospodarczej oraz emerytury żony w kwocie 1.943,60 zł i emerytury własnej w kwocie 4400 zł netto.

W konsekwencji powyższych rozważań, sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego. Nie mogła uzasadniać umorzenia zaległości podatkowych okoliczność, iż skarżącemu "przysługuje" pomoc de minimis. Spełnienie warunków uzyskania tej pomocy (nieprzekroczenie progu pomocy) nie jest argumentem świadczącym

o obowiązku zastosowania ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego. Gdyby tak było, jak słusznie wskazało Kolegium, to praktycznie każdej osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą należałoby umarzać zaległości tylko z tego powodu, że wartość udzielonej pomocy w okresie 3 lat nie przekroczyła pułapu ustalonego w przepisach prawa. W rezultacie ustalenia organu podatkowego powinny sprowadzać się wówczas do rozpatrzenia wystąpienia przesłanek udzielenia ulgi przewidzianych w art. 67a § 1 o.p., a więc czy zachodzi przypadek uzasadniony ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, a jeżeli tak, to czy i jakie okoliczności pozwalają organowi udzielić ulgi podatnikowi lub odmówić udzielenia ulgi w ramach uznania administracyjnego. Taka ocena w zaskarżonych decyzjach była zawarta i nie była ona korzystna dla skarżącego.

W ocenie sądu również zarzuty naruszenia przepisów procesowych zawarte

w skardze nie mogły odnieść skutku. Organ zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. Dokonana przez organ ocena materiału dowodowego była logiczna i zgodna z przepisami prawa i doświadczenia życiowego. Zawarte w decyzji ustalenia dowodzą, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a postępowanie nie zostało obarczone żadnymi istotnymi wadami, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Organy podatkowe nie uchybiły obowiązkom wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego określonym w art. 122 i art. 187 § 1 o.p., a poprawność tej oceny (art. 191 o.p.) nie budzi zastrzeżeń w świetle przesłanek unormowanych

w przepisie art. 67a § 1 o.p. oraz 67b o.p. Inna ocena dowodów w sprawie przez stronę skarżącą nie przesądza, że oceny organów są błędne.

Mając powyższe na uwadze sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo, w tym art. 127 o.p.

w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. oraz art. 233 § 1 pkt 1 o.p.

Reasumując, sąd podziela pogląd organów, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego". Organy wydały decyzje po wnikliwej analizie okoliczności faktycznych. Sytuację ekonomiczną przedsiębiorstwa skarżącego, dochody skarżącego i małżonki z tytułu emerytury oraz ciążące na skarżącym zobowiązania zestawione zostały z okolicznością uzyskanego już dotychczas wsparcia ze strony Gminy. Kolegium uwzględniło również okoliczność pożaru domu, w którym mieszkał skarżący. Sytuacja ekonomiczna podatnika nie kwalifikuje się do uznania, że wystąpił ważny jego interes w udzieleniu wnioskowanej ulgi. W takich warunkach i wobec powtarzających się wniosków skarżącego, udzielenie dalszej pomocy, sprowadzającej się do całkowitego unicestwienia zaległości podatkowej, pozostawałoby w kolizji z zasadami sprawiedliwości i etyki. Stawiałoby to podatnika w sposób nieuprawniony w sytuacji uprzywilejowanej

w stosunku do tej grupy podatników, która terminowo reguluje swoje zobowiązania podatkowe, znajdując się również w trudnej sytuacji finansowej. Organy rzeczowo uargumentowały dlaczego kolejne żądanie podatnika nie zasługuje na uwzględnienie.

Z powyższych względów sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), skargę jako niezasadną oddalił.