Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 448/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędziowie WSA Beata Machcińska, Adam Nita, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. po wznowieniu postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej SKO lub Kolegium) decyzją z dnia [...] znak: [...], po rozpatrzeniu sprawy z odwołania pana S. P. (dalej podatnik lub strona), od decyzji Wójta Gminy w S. (dalej organ podatkowy) z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie uchylenia w całości ostatecznej decyzji z dnia [...] i ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na rok 2015 w kwocie [...]zł, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2019. 900 z późn. zm.), art. 1a ust. 1 pkt 1-3, art. 2 ust. 1 pkt 1-3, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1-3, art. 5 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. 2014. 849 z późn. zm.) – dalej ustawa podatkowa, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 6 ust. 1 pkt 2, art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. 2013. 1381 z późn. zm.), art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3, art. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (t.j. Dz. U. 2013. 465), utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego.

Uzasadniając rozstrzygnięcie SKO stwierdziło, że w decyzji pierwszoinstancyjnej organ podatkowy wskazał, że decyzją ostateczną z dnia [...] ustalił stronie wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. w kwocie [...]zł. Podstawą wymiaru podatku od nieruchomości była złożona w dniu 21 czerwca 2012 r. informacja w sprawie podatku od nieruchomości, w której zadeklarowano do opodatkowania: budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...]m2, budynki pozostałe o pow. [...] m2, budowle o wartości [...]zł oraz powierzchnia gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej [...]m2. Podatek rolny naliczono od gruntów: RV o pow. [...]ha, ŁIV o pow. [...]ha, PsIV o pow. [...]ha. Podatek leśny naliczono od lasów o pow. [...]ha. Organ podatkowy zauważył, że zgodnie z ewidencją gruntów Starostwa Powiatowego w Z. podatnik w roku 2015 figuruje jako właściciel gruntów o ogólnej powierzchni [...]ha, natomiast w złożonej informacji strona wskazała i też tak były opodatkowane grunty o łącznej pow. [...]ha. Podniósł, że w dniu 17 listopada 2017 r. podatnik złożył w organie korektę informacji w podatku od nieruchomości, informację w sprawie podatku rolnego i podatku leśnego na rok 2015. Złożona korekta informacji w podatku od nieruchomości dotyczyła zmniejszenia powierzchni użytkowej budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej o [...] m2 zwiększenia powierzchni użytkowej budynków pozostałych, wykazania budynku mieszkalnego o pow. użytkowej [...] m2 oraz zwiększenia powierzchni gruntów związanych z działalnością gospodarczą o [...] m2, wykazania gruntów pozostałych o powierzchni [...]m2 i budowli o wartości [...]zł. Ponadto podatnik poinformował organ, że nie cała powierzchnia budynku o nr ewidencyjnym [...] zajęta jest pod działalność gospodarczą, a jedynie jej część tj. około [...] m2. Pozostała część tj. [...]m2 stanowi jedynie część gospodarczą przydomową i nie jest związana z prowadzoną działalnością co powinno skutkować zdaniem strony, przyjęciem podstawowej stawki podatkowej.

We wskazanych wyżej okolicznościach organ podatkowy wznowił postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za przedmiotowy rok podatkowy, a następnie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wydał decyzję z dnia [...]r., którą to w wyniku odwołania Kolegium uchyliło w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Rozpoznając ponownie sprawę organ podatkowy ustalił, że podatnik w 2015 r. prowadził na terenie gminy S. w budynku o nr ewidencyjnym [...] działalność gospodarczą, oraz że od 1 stycznia 2010 r. zamknięto działalność obejmującą [...], [...], [...]. Obecnie prowadzona jest działalność związana z produkcją i sprzedażą [...].

W dniu 28 sierpnia 2018 r. podatnik złożył kolejną korektę informacji IN-1 w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2015, w której wykazał: budynek mieszkalny o powierzchni [...] m2, budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...]m2, budynki pozostałe o powierzchni [...] m2, budowle o wartości [...]zł, grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej [...]m2, grunty pozostałe [...] m2. Podstawą złożenia informacji była wykonana w dniu [...]. inwentaryzacja pomieszczeń: część użytkowa i inwentaryzacja pomieszczeń wyłączonych z użytkowania budynku o numerze ewidencyjnym [...], sporządzona przez uprawnionego rzeczoznawcę ds. wycen. Ponadto podatnik przedłożył spis pomieszczeń budynku o nr ewidencyjnym [...], w którym wykazał [...]m2 powierzchni części użytkowej jego firmy i [...] m2 powierzchni wyłączonej z użytkowania tej firmy. Organ podatkowy podniósł, że budynek o numerze ewidencyjnym [...] w ewidencji gruntów i budynków posiada klasyfikację odpowiednio: budynek handlowo-usługowy, Ba – tereny przemysłowe, więc co do zasady posiada funkcję niemieszkalną, stanowi własność osoby fizycznej, jest w posiadaniu przedsiębiorcy. Wobec powyższego nie ma podstaw do przyjęcia, że pomieszczenia o powierzchni [...] m2 niewykorzystywane obecnie do prowadzonej działalności gospodarczej nie mogą być wykorzystywane do działalności gospodarczej ze względów technicznych. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ podatkowy wydał decyzję z dnia [...], którą to w wyniku odwołania Kolegium ponownie uchyliło w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ podatkowy uznał, że budynek oznaczony w ewidencji gruntów i budynków nr [...] o powierzchni użytkowej [...]m2 należało opodatkować według stawek właściwych dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponadto ustalił, że stan faktyczny sprawy będący podstawą opodatkowania nieruchomości (spornego budynku nr [...] – [...]) nie uległ zmianie od daty zakupu tj. od [...]1997 r. do [...]2015 r. Istnieje więź pomiędzy działalnością gospodarczą prowadzoną przez stronę, a nieruchomością podlegającą opodatkowaniu. Podatnik aktem notarialnym zakupił budynek [...], w którym była prowadzona działalność gospodarcza. Według informacji podatnika z dnia 26 kwietnia 2019 r. nieruchomość nr [...]zabudowana budynkami [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, w poczet kosztów uzyskania przychodu został wliczony podatek od nieruchomości, co wynikało z faktu uiszczenia go w wysokości wskazanej w decyzji.

Od decyzji tej, odwołanie złożył pełnomocnik strony, zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego, a to art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej, poprzez przyjęcie, że samo posiadanie nieruchomości niemieszkalnej i nieobjętej wyłączeniem ze względów technicznych przez przedsiębiorcę jest wystarczające dla opodatkowania jej najwyższą stawką jak za budynki i grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej,

2) sprzeczność istotnych ustaleń ze zgromadzonym materiałem dowodowym, skutkującym ustaleniem, że wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2015 wynosi [...]zł w sytuacji gdy powierzchnia nieruchomości związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w budynku ewidencyjnym [...] wynosi ok. [...]m2, a pozostała część stanowi jedynie przydomową, nie związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej,

3) naruszenie prawa procesowego polegającego na prowadzeniu postępowania dowodowego w sposób nie wyczerpujący i nie zmierzający do ustalenia, jaka powierzchnia nieruchomości i czy w ogóle związana jest z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W dniu [...]2020 r. Kolegium przeprowadziło wizję lokalną (oględziny) budynku nr [...], podczas której sporządzono dokumentację zdjęciową, zaś podatnik oświadczył, iż przedstawiona część budynku nr [...] jest odcięta od wody, prądu i ogrzewania i ten stan istnieje od 2010 r.

Następnie SKO stwierdziło, że istota sporu pomiędzy odwołującym się, a organem podatkowym sprowadza się do kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości całego budynku (nr [...]) według stawki związanej z działalnością gospodarczą ([...]m2), podczas gdy strona twierdzi, że tylko część tego budynku (tj. [...]m2) powinna podlegać opodatkowaniu najwyższą stawką, a pozostała część budynku (tj. [...] m2) nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. W dalszej kolejności przytoczyło obowiązującą w badanym roku podatkowym treść art. 1 ust. 1 i art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych i wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r. SK 13/15, SKO stwierdziło, że w przypadku podatników będących osobami fizycznymi sam fakt posiadania nieruchomości przez osobę będącą przedsiębiorcą nie jest wystarczający do uznania jej za związaną z działalnością gospodarczą. Konieczne jest ustalenie, czy nieruchomość ta wchodzi w skład przedsiębiorstwa prowadzonego przez tę osobę czy też stanowi majątek osobisty, odrębny od majątku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym kontekście Kolegium wskazało, że sporna nieruchomość – działka nr [...] (prawo wieczystego użytkowania i własność budynków) została zakupiona przez podatnika wraz z żoną w dniu [...]1997 r. w związku z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą. Następnie prawo wieczystego użytkowania gruntów zostało przekształcone w prawo własności decyzją Wójta Gminy z dnia [...], po czym małżonkowie ci działający jako wspólnicy A Spółka jawna w dniu [...]2002 r. nabyli działki [...], [...] i [...], a likwidator tej spółki protokołem z dnia [...]2008 r. przekazał działkę [...] wspólnikom Spółki, a następnie w dniu [...]2008 r. sprzedał żonie podatnika działki [...], [...] i [...]. Kolegium stwierdziło, że podatnik jest wpisany do ewidencji działalności gospodarczej, która została rozpoczęta w dniu [...]2006 r. w przedmiocie [...] i produkcji wyrobów (z wyłączeniem [...]). Decyzją z dnia [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z. wykreślił zakład podatnika z rejestru podmiotów objętych nadzorem co było równoznaczne z zaprzestaniem przez podatnika działalności obejmującej [...], [...], [...]. Pomieszczenia nieużytkowane przez firmę podatnika to pomieszczenia [...], zaś sporny budynek [...] ([...]), zgodnie z ewidencją gruntów i budynków posiada klasyfikację odpowiednio budynek handlowo-usługowy, Ba-tereny przemysłowe.

SKO zauważyło, że danymi z rejestru gruntów i budynków organ podatkowy był związany zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Dodało, że w dniu [...]2020 r. przeprowadziło wizję lokalną (oględziny) budynku nr [...] położonego na działce nr [...] stwierdzając, że zgodnie z oświadczeniem strony budynek ten jest odcięty od wody, prądu i ogrzewania i stan taki istnieje od 2010 r. Na drzwiach wejściowych znajdowała się kartka "NIECZYNNE". W jednym pomieszczeniu znajdowały się resztki mebli kuchennych, kartony ze słoikami, stara kanapa, resztki starych mebli do wyrzucenia, a pozostałe pomieszczenia były puste.

Mając na względzie zebrany w sprawie materiał dowodowy SKO ustaliło, że nie ma podstaw do przyjęcia, iż pomieszczenia budynku nr [...] o pow. [...]m2, które od roku 2010 nie są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej nie mogą być wykorzystywane do tej działalności ze względów technicznych. Do względów technicznych nie mogą być bowiem zaliczone przyczyny technologiczne, ekonomiczne czy finansowe i dotyczy zdarzeń niezależnych od podatnika. Ponadto przeszkody te powinny mieć charakter obiektywny i nie mogą być determinowane wolą podatnika.

W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, domagając się jej uchylenia w całości zarzucił:

1) rażące naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej poprzez przyjęcie, że samo posiadanie nieruchomości niemieszkalnej i nieobjętej wyłączeniem ze względów technicznych przez przedsiębiorcę jest wystarczające dla opodatkowania jej najwyższą stawką jak za budynki i grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej,

2) sprzeczność istotnych ustaleń ze zgromadzonym materiałem dowodowym, skutkującym ustaleniem niewłaściwej wysokości zobowiązania przedmiotowego, w sytuacji, gdy powierzchnia nieruchomości związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w budynku ewidencyjnym [...] wynosi [...]m2, a pozostała część stanowi jedynie część przydomową, nie związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą,

3) naruszenie prawa procesowego, polegającego na prowadzeniu postępowania dowodowego w sposób niewyczerpujący i nie zmierzający do ustalenia jaka powierzchnia nieruchomości i czy w ogóle związana jest z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżącego wskazał, że nieruchomość nr [...], zabudowana budynkami o nr: [...], [...], [...], [...], [...] i [...] nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych i nie dokonuje się od niej odpisów amortyzacyjnych. W poczet kosztów uzyskania przychodów zaliczone zostały koszty remontowe, a to w 2017 r. – [...], [...] zł, a w 2016 r. – [...]zł netto, z tym, że koszty remontu nie dotyczyły części budynku nr [...], o powierzchni ponad [...]m2, która stanowi jedynie część gospodarczą, przydomową i nie jest związana z prowadzoną działalnością, koszty nabycia nie obciążają prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem pełnomocnika strony nieruchomości będące w posiadaniu osoby fizycznej, które nie wchodzą w skład przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55 (1) k.c. winny być opodatkowane stawką podstawową. Przyznał, że znaczna część budynku ([...]) stoi pusta, a w części nie zajętej pod działalność gospodarczą znajdują się rzeczy przechowywane, takie jak kosiarka, sprzęty gospodarstwa domowego itd. Budynek [...] sąsiaduje z budynkiem mieszkalnym, w którym zamieszkuje podatnik. Decyzją Powiatowego Inspektoratu Weterynarii z dnia [...]2009 r. wykreślono firmę skarżącego z rejestru podmiotów objętych nadzorem. Według pełnomocnika nie wykonywanie działalności w zakresie [...] i nie wykorzystywanie części powierzchni z nią związanych, powinno mieć wpływ dla wymiaru zobowiązania podatkowego. Powołał się przy tym na orzeczenie WSA w Krakowie z dnia 27 września 2019 r. sygn. akt I SA/Kr 899/19, NSA z dnia 19 września 2019 r. sygn. akt II FSK 3134/18 i z dnia 12 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2288/10.

Pełnomocnik skarżącego zauważył, że materiał dowodowy nie wskazuje, aby przedmiotowa nieruchomość wchodziła w skład przedsiębiorstwa, którego właścicielem jest skarżący, zaś kluczowe znaczenie ma ustalenie w tym zakresie, a więc to czy skarżący wprowadził przedmiotową nieruchomość do ewidencji środków trwałych, czy dokonano odpisów amortyzacyjnych, czy wliczono jakiekolwiek wydatki w poczet kosztów uzyskania przychodu, czy wliczono w ramach prowadzonej działalności gospodarczej jakiekolwiek nakłady remontowe, modernizacyjne w poczet pośrednich lub bezpośrednich kosztów uzyskania przychodu. Stwierdził, że sporna nieruchomość nigdy nie została wprowadzona w środki trwałe przedsiębiorstwa.

Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Na wstępie stwierdzić należy, że zarządzeniem przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020. 374 ze zm.), została przekazana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji trzeba wskazać, że przedmiotem sporu było ustalenie zakresu stosowania przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej w sytuacji, gdy część budynku niemieszkalnego, będącego w posiadaniu przedsiębiorcy, nie jest wykorzystywana w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, przy czym względy techniczne nie stoją na przeszkodzie w takim wykorzystaniu, zaś podatnik część tę przeznaczył m.in. na składowanie przedmiotów nie związanych z jego działalnością gospodarczą.

Według organów podatkowych sporne pomieszczenia będące w posiadaniu przedsiębiorcy i mogące być wykorzystywane do działalności gospodarczej powinny być opodatkowane jako związane z tą działalnością, zaś zdaniem skarżącego samo posiadanie nieruchomości niemieszkalnej i nieobjętej wyłączeniem ze względów technicznych przez przedsiębiorcę, nie jest wystarczające dla takiego opodatkowania.

Poza sporem było, że skarżący jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą dotyczącą [...] i [...] i produkcji [...], sporny budynek służył do takiej działalności – stanowił [...] ([...]), zaś z końcem 2009 r. zakład podatnika został wykreślony przez odpowiedni organ weterynaryjny z rejestru podmiotów objętych nadzorem, co wiązało się z zaprzestaniem działalności podatnika obejmującej [...], [...] czy [...]. Przedmiotowy budynek został odcięty od mediów, nie został wyburzony, nieruchomość na której jest posadowiony nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, nie dokonuje się z tego tytułu odpisów amortyzacyjnych, natomiast w poczet kosztów uzyskania przychodu z działalności gospodarczej podatnika, został wliczony podatek od tej nieruchomości w całości za lata 2015-2017. W skardze podatnik przyznał, że w poczet kosztów uzyskania w 2016 i 2017 r. zaliczone zostały koszty remontowe z tym, że nie dotyczyły one spornej części przedmiotowego budynku. Sporny budynek w rejestrze gruntów i budynków ujęty był jako budynek handlowo-usługowy (Ba – tereny przemysłowe).

Zgodnie z brzmieniem art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej, obowiązującym w badanym okresie, za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (...), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej ustalane są odrębne stawki podatkowe (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy podatkowej). "Co do zasady, sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntu, budynku lub budowli przesądza o zakwalifikowaniu ich jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - niezależnie od tego, czy przedsiębiorca na bieżąco w całości, bądź tylko w części z nich korzysta" (tak wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 października 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 666/20). "Tymczasowe niewykorzystywanie danego obiektu dla celów działalności gospodarczej nie uprawnia do przyjęcia, że nie stanowi on nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych" (tak wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 33/20). "Ujęcie nieruchomości w ewidencji środków trwałych, czy dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, albo też zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości, przesądza o jej gospodarczym przeznaczeniu. Jednakże nie są to jedyne kryteria decydujące o takiej kwalifikacji np. gruntu czy też budynku. Do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej powodują, że mogą być one wykorzystywane na ten cel" (tak wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Go 207/20). "Okoliczność niewykorzystywania wszystkich części nieruchomości, tj. poszczególnych pomieszczeń czy też małych fragmentów terenów nie świadczy o tym, że nie jest ona związana z prowadzoną działalnością gospodarczą" (tak wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 1433/19).

Skoro, jak ustalono w niniejszej sprawie, skarżący jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w przedmiocie [...] oraz produkcji [...] wyłączając [...], zaś będący w jego posiadaniu sporny budynek jest budynkiem handlowo-usługowym położonym na gruntach klasyfikowanych jako tereny przemysłowe, używanym wcześniej jako [...] ([...]) i nabytym przez skarżącego w tym charakterze, to tym samym budynek taki jest związany z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej. Budynek ten (w całości) może służyć wykonywaniu takiej działalności, gdyż nie istnieją względy techniczne, działalność tę wykluczające. Skarżący nie dowodził istnienia takich przesłanek. W szczególności za względy techniczne nie można uznać tego, że od 1 stycznia 2010 r., z uwagi na decyzję władz weterynaryjnych, w budynku tym nie prowadzi się [...], [...] czy [...], ani to, że obecnie budynek (jego część) faktycznie nie jest przez skarżącego używany do prowadzonej działalności i został odcięty od wody, prądu czy ogrzewania, ani to, że w niektórych pomieszczeniach tego budynku znajdują się rzeczy skarżącego nie służące prowadzeniu działalności gospodarczej. To sam skarżący (a nie względy techniczne) zdecydował o tym, by od 2010 r. w budynku tym (części jego pomieszczeń) nie prowadzić działalności gospodarczej. Tym niemniej sporny budynek w całości może takiej działalności służyć czemu podatnik nie przeczy.

Fakt, że pewne pomieszczenia w przedmiotowym budynku zajęte zostały przez skarżącego jako miejsce przechowywania resztek starych mebli, słoików, czy kosiarki nie powoduje ustania ich związku z działalnością gospodarczą podatnika i ustaleniu, że służą one wyłącznie do osobistego użytku skarżącego, czy by nie wchodziły w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, stanowiły jego majątek osobisty, odrębny od majątku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Mimo, iż budynek ten ani nieruchomość, na której został posadowiony nie został przez skarżącego ujęty w ewidencji środków trwałych i nie dokonuje on odpisów amortyzacyjnych od tych składów majątkowych to jednak w poczet kosztów uzyskania przychodów wliczał podatek od tej nieruchomości, a nadto w budynku tym, jak sam przyznał w skardze, dokonywał w latach 2016-2017 remontów, zaś wydatki z tego tytułu zostały również zaliczone przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów z prowadzonej działalności. Fakt, iż tylko w części budynku działalność taka jest prowadzona i że remonty te dotyczyły tylko tej części budynku, o określonej powierzchni, nie wyłącza z takiej działalności innych jego części lub powierzchni. W przypadku budynków niemieszkalnych, a takim jest sporny budynek kwestia jego zajęcia w całości lub w części na prowadzenie działalności gospodarczej nie ma znaczenia dla określania stawki podatkowej. Budynki takie i ich części podlegają stawce najwyższej związanej z działalnością gospodarczą. Nie może zrywać związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą danego budynku tylko to, że podatnik uznał, iż część pomieszczeń tej nieruchomości przeznaczy na rzeczy mu zbędne lub potrzebne przy pracach przydomowych. Zajęcie części budynku niemieszkalnego służącego podatnikowi do prowadzenia działalności gospodarczej i będącego w jego posiadaniu, na rzeczy osobistego użytku podatnika nie związane z tą działalnością, nie powoduje zmiany charakteru tego budynku lub jego pomieszczeń i jego związku, w całości, z działalnością gospodarczą podatnika. Oznacza to, że w przypadku, gdy dany budynek nie jest budynkiem mieszkalnym kwestia jego zajęcia bądź nie na prowadzenie działalności gospodarczej jest nieistotna dla celów podatkowych, a tym samym również nieistotne jest jego faktyczne użytkowanie w innych niż gospodarcze celach w sytuacji, gdy budynek ten nie utracił charakteru budynku niemieszkalnego klasyfikowanego jako handlowo-usługowy, zaś podatnik na trwale nie wyodrębnił części tego budynku (jego pomieszczeń), z przeznaczeniem na inne cele, co miałoby wpływ na jego zakwalifikowanie w odpowiedniej ewidencji.

Sąd stwierdza, że prowadząc postępowanie podatkowe organy nie naruszyły przepisów procedury w tym dowodowej, gdyż zebrały wszelki dostępny materiał dowodowy, który dogłębnie rozpatrzyły i uwzględniły w dokonanych w sposób prawidłowy ustaleniach. To, że ustalenia te nie były zgodne ze stanowiskiem skarżącego nie powoduje ich błędności czy niezupełności. Organy słusznie stwierdziły, że sporny budynek w całości związany jest z działalnością gospodarczą podatnika i dlatego opodatkowały całą jego powierzchnię zgodnie z tym ustaleniem, a nie tylko tę część którą podatnik wskazał jako związaną z działalnością gospodarczą. Skoro takiemu opodatkowaniu podlegała cała powierzchnia budynku ([...]), to tym samym nie było konieczności ustalenia jego powierzchni w zależności do kwestii zajmowania poszczególnych jego pomieszczeń. Organ odwoławczy, aby dokładniej rozpoznać sprawę przeprowadził oględziny przedmiotowego budynku, które potwierdziły, iż budynek ten w stanie z dnia oględzin, mógł służyć działalności gospodarczej prowadzonej przed podatnika i tylko od jego woli zależy to czy budynek w tym charakterze będzie wykorzystywany.

Wbrew twierdzeniom skargi organy podatkowe nie przyjęły, że samo posiadanie nieruchomości niemieszkalnej (budynek i grunt) przez przedsiębiorcę stanowiło o jego opodatkowaniu stawką jak za związane z działalnością gospodarczą wskazywały bowiem elementy stanu faktycznego, w tym wliczenie podatku od tej nieruchomości do kosztów uzyskania przychodu z działalności gospodarczej, czy możliwość wykorzystania nieużytkowanej części budynku do takiej działalności i jej nabycie do prowadzenia takiej działalności, jako przemawiające za uznaniem, iż sporna nieruchomość, mimo iż należy do przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, nie stanowi jego majątku innego niż związany z działalnością gospodarczą.

W związku z powyższym Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019. 2325) i na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.

ec