Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1431/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt  1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Sp. z o. o. z siedzibą w G. na Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie : skargi na działanie organu postanawia : I. odrzucić skargę, II. zwrócić stronie skarżącej z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200,00 złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

W dniu 15 czerwca 2012 r. (data wpływu do Sądu) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga [...] Sp. z o. o. w G. "na czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące obowiązków wynikających z przepisów prawa" poprzez "odebranie stronie prawa przeglądania akt sprawy w związku z prowadzonym przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postępowaniem administracyjnym".

Skarżąca spółka wskazała, że w związku z podejmowanymi działaniami przez organ i pozbawieniem jej jako strony prawa dostępu do akt sprawy zostały złamane przepisy prawa, tj.: art. 73 § 1 Kpa., art. 81 Kpa., art. 35 § 1 i § 2 Kpa.

Skarżąca dodała, że działania Ministra wiążą się również ze złamaniem podstawowych zasad obowiązujących w trakcie prowadzenia postępowania administracyjnego, tj. art. 6 Kpa. i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12 Kpa.

Skarżąca podniosła, że Firmy konkurencyjne w stosunku do niej wniosły do Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej trzy pisma podnoszące zarzuty, iż wytwarzane przez nią produkty zbiorniki LPG są wykonywane niezgodnie z obowiązującymi normami oraz że zagrażają ich użytkownikom, co może doprowadzić do utraty życia lub zdrowia osób korzystających z produktów. W celu zweryfikowania otrzymanych informacji Ministerstwo wszczęło postępowanie administracyjne w ramach którego wystąpiło do Transportowego Dozoru Techniczny zwanego dalej TDT o stanowisko w sprawie. Skarżąca wskazała, że pomimo stwierdzenia braku nieprawidłowości w zakresie objętym dozorem technicznym Ministerstwo stale prowadziło postępowanie administracyjne i gromadziło dokumenty. Podkreśliła, iż pomimo dwukrotnego zwrócenia się do organu o udostępnienie akt sprawy jej wnioski pozostały bez rozpatrzenia. Z tego względu, pismem z dnia 26.03.2012 r., wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa i udostępnienia akt sprawy. W odpowiedzi na wezwanie Minister wydał postanowienie z dnia [...] stwierdzające bezzasadność zażalenia. W opinii skarżącej uzasadnienie postanowienia jest niezgodne z przepisami prawa i dąży do pozbawienia jej jako strony dostępu do akt sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że wskutek informacji uzyskanych od "firm konkurencyjnych", podjął niezbędne działania, mające na celu sprawdzenie, czy przedstawione informacje dotyczące możliwości wprowadzenia na rynek zbiorników LPG, produkowanych przez skarżącą spółkę, które "z dużą dozą prawdopodobieństwa można zakwestionować jako bezpieczne dla użytkownika" znajdują odzwierciedlenie w okolicznościach faktycznych sprawy.

W tym celu zwrócił się do Instytutu Transportu Samochodowego z wnioskiem o opinię, co do zasadności tych informacji, oraz do TDT o przeprowadzenie kontroli w zakładzie, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym. Organ podkreślił, że działania te nie zmierzały w żaden sposób do jakiegokolwiek władczego rozstrzygnięcia o prawach bądź obowiązkach strony, ani nie zmierzały do załatwienia indywidualnej sprawy strony w jakikolwiek inny sposób. Organ zaznaczył, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie było przeprowadzone przez TDT i zakończyło się wydaniem decyzji, od której stronie służyło odwołanie do ministra właściwego ds. transportu. Strona z tego prawa nie skorzystała - nie zgłosiła żadnych zastrzeżeń zarówno, co do samej decyzji, jak i przebiegu postępowania.

Odnośnie podniesionych przez skarżącą zarzutów organ podkreślił, iż nie prowadził postępowania administracyjnego, tylko TDT do którego zostały przekazane pisma w sprawie. Organ zaznaczył, że z informacji przekazanej przez TDT, stronie została udostępniona cała zgromadzona w sprawie dokumentacja, w tym dokumenty przekazane przez organ. Dodał, że po poinformowaniu o przeprowadzonym postępowaniu i sposobie jego zakończenia przez TDT oraz po uzyskaniu opinii Instytutu Transportu Samochodowego, poinformował skarżącą o poczynionych ustaleniach.

W ocenie organu, żaden z podniesionych przez skarżącą zarzutów nie znajduje uzasadnienia, gdyż strona była na bieżąco informowana o podejmowanych działaniach i poczynionych ustaleniach oraz brała czynny udział w postępowaniu prowadzonym przez TDT.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), powoływanej w dalszej części uzasadnienia w skrócie: p.p.s.a, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne akty lub czynności niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 a.

Należy zauważyć, że zgodnie z przytoczonymi przepisami, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne, niż decyzje administracyjne i postanowienia, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.).

Z powyższego wynika, że akty lub czynności podlegające kontroli sądu administracyjnego muszą spełniać następujące warunki: nie mogą mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, winny mieć charakter publicznoprawny, być skierowane do indywidualnego podmiotu oraz dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ostatni warunek oznacza, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (tak m.in. /w:/ postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 265/07).

Powyższe wskazuje, że czynność z zakresu administracji publicznej może podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego jedynie, gdy z jej treści wynika przyznanie stronie uprawnień lub nałożenie na nią określonych obowiązków, a czynności te wynikają z władczego działania organu.

Przedmiotem skargi na gruncie niniejszej sprawy jest działanie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej polegające na podjęciu działań mających na celu sprawdzenie, czy przedstawione przez inne podmioty "firmy konkurencyjne" informacje dotyczące możliwości wprowadzania na rynek zbiorników LPG, produkowanych przez skarżącą spółkę, które "z dużą dozą prawdopodobieństwa można zakwestionować jako bezpieczne dla użytkownika" znajdują odzwierciedlenie w okolicznościach faktycznych sprawy.

Podkreślić należy, iż działania organu nie zmierzały w żaden sposób do jakiegokolwiek władczego rozstrzygnięcia o prawach bądź obowiązkach strony, ani nie zmierzały do załatwienia indywidualnej sprawy strony w jakikolwiek inny sposób.

W przedmiotowej sprawie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie prowadził postępowania administracyjnego w rozumieniu przepisów k.p.a. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone przez inny organ tj. Transportowy Dozór Techniczny i zakończyło się wydaniem decyzji.

W ocenie Sądu, powyższa czynność kontrolna organu nie może zostać uznana za "inne czynności", w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W świetle powyższego stwierdzić należy, że działanie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej polegające na podjęciu działań sprawdzających oraz przekazaniu sprawy Transportowi Dozoru Techniczny nie jest ani postanowieniem ani decyzją administracyjną, ani czynnością lub aktem z zakresu administracji publicznej określonymi w art. 3 § 2 p.p.s.a. podlegającym kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.