Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 565/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 01 lipca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. na czynność Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] T. P. złożył wniosek do Prezydenta Miasta B. o zwrot nadpłaty w wysokości 425 złotych za wydanie karty pojazdu, zarejestrowanego w dniu [...] roku pod numerem rejestracyjnym [...].

Pismem z dnia [...] Prezydent Miasta B. poinformował, że organ rejestrujący działał na podstawie i w granicach powszechnie obowiązującego prawa i w związku z tym wniosek nie może zostać uwzględniony. Powyższe pismo zostało doręczone stronie w dniu 16 marca 2010r.

Pismem z dnia [...], nadanym w placówce pocztowej w dniu 12 kwietnia 2010r. roku T. P. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Uzasadniając wniosek strona wskazała na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., U 6/04 stwierdzający niekonstytucyjność przepisu, na podstawie którego pobierana była opłata za wydanie karty pojazdu w wysokości 500 zł.

Pismem z dnia [...] Prezydent Miasta B. podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...].

Pismem z dnia [...] strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na czynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do zwrotu w terminie 30 dni nadpłaty za wydanie karty pojazdu w wysokości 425 złotych.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta B. wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137 poz. 1310), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze czynności, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.

Skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a).

Z treści powyższych przepisów wynika, że przesłanką dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skargi na czynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4, jest uprzednie wezwanie na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa w ww. terminie. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ma charakter środka prawnego w rozumieniu przyjętym w doktrynie postępowania administracyjnego, bowiem służy zakwestionowaniu przez podmiot legitymowany określonego działania organu administracji publicznej w celu doprowadzenia do jego uchylenia lub zmiany.

W niniejszej sprawie skarżący powziął wiedzę o odmowie zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu w dniu 16 marca 2010 roku, kiedy to otrzymał odpowiedź odmowną na wniosek o zwrot nadpłaty z dnia 01 marca 2010 roku. Od tego więc dnia zaczął biec czternastodniowy termin do wezwania Prezydenta Miasta B. do usunięcia naruszenia prawa, poprzedzający wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Skarżący wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożył dopiero w dniu 12 kwietnia 2010 roku. W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, który jak wskazano powyżej wynosi 14 dni i biegnie od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjętej w jego sprawie czynności z zakresu administracji publicznej. Wezwanie to poprzedza wniesienie skargi do sądu, a uchybienie terminowi do wniesienia wezwania powoduje, że skarga jest niedopuszczalna. W takiej bowiem sytuacji termin do wniesienia skargi, określony w art. 53 § 2 p.p.s.a., w ogóle nie zaczyna biec.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji