Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 64/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par.3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 596/09 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. Z. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

W. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę.

W dniu [...] sierpnia skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż prowadzenie inwestycji polegającej na nadbudowie pięter mieszkalnych na garażu w budynku mieszkalnym w zabudowie szeregowej, nie przystosowanym konstrukcyjnie do poniesienia ciężaru dodatkowych kondygnacji grozi katastrofą budowlana i pociąga za sobą ryzyko wystąpienia znacznych szkód majątkowych i osobowych. Wstrzymanie w/w inwestycji staje się na tym etapie konieczne, ponieważ inwestorka zwróciła się do niego o wyrażenie zgody na wejście na jego teren w celu rozpoczęcia prac budowlanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 4 listopada 2009 r., na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniosek skarżącego oddalił.

Sąd uznał za ogólnikowe i gołosłowne stwierdzenie skarżącego, iż objęta kwestionowanym pozwoleniem na budowę nadbudowa grozi katastrofą budowlaną i pociąga za sobą w konsekwencji ryzyko wystąpienia znacznych szkód majątkowych i osobowych, gdyż nie wyjaśnił on komu i jakiego rodzaju szkody w związku z tym grożą. Ponadto w uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że z uwagi na rodzaj przedsięwzięcia, którego dotyczy zaskarżona decyzja - nadbudowa garażu pomieszczeniami mieszkalnymi w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie szeregowej, z logicznego punktu widzenia w pierwszej kolejności spowodowałaby szkodę w mieniu inwestora. Tak więc, zdaniem Sądu, osobą najbardziej zainteresowaną tym, aby projektowana nadbudowa w pełni odpowiadała wymogom bezpieczeństwa jest A. W. – B.. Sąd dodał również, że podlegający zatwierdzeniu kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę projekt został sporządzony przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienia do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w specjalności architektonicznej, który ponosi odpowiedzialność za jego zgodność z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno - budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej.

W. Z. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie, w którym wskazał, iż złożył do akt sprawy opinię rzeczoznawcy budowlanego i mykologicznego dotyczącą opinii technicznej do projektu nadbudowy, która w jego ocenie dyskwalifikuje opinię techniczną i cały projekt dotyczący nadbudowy. Ponadto, ponownie powołał się na niebezpieczeństwo uszczerbku na zdrowiu i ewentualnej utraty życia prze niego i członków jego rodziny.

W odpowiedzi na zażalenie A.W.-B. wskazała, że inwestycja, o której mowa w zaskarżonej decyzji jest już zrealizowana w stanie surowym zamkniętym i obecnie trwają prace wewnętrzne instalacyjno-wykończeniowe. Od ponad 2 miesięcy obiekt jest przykryty dachem i nie zaszły żadne przesłanki, które mogłyby wskazywać na niebezpieczeństwo katastrofy budowlanej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera uzasadnionych podstaw.

W myśl bowiem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Jak przyjęto w judykaturze, sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, bowiem samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 ustawy nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia.

W przedmiotowej sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Ł. potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że strona nie uprawdopodobniła w nim w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy, które uzasadniałyby uwzględnienie tego wniosku albowiem nie powołano w tym zakresie przesłanek przemawiających za podjęciem takiego rozstrzygnięcia .

Podnoszona w zażaleniu ewentualna wadliwość opinii technicznej inwestycji nie może stanowić podstawy do wstrzymania wykonania tej decyzji na etapie rozpatrywania wniosku o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji .

Dodatkowo podkreślenia wymaga, iż wznoszenie obiektu budowlanego przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny z reguły łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z tego powodu, że w razie uwzględnienia skargi może okazać się, że nie są spełnione warunki do legalnego prowadzenia robót budowlanych, a wobec tego może powstać kwestia powrotu do stanu, który istniał przed rozpoczęciem robót budowlanych. Skutki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą jednak przede wszystkim interesów inwestora. To inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez Sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona. W przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. powinno w zasadzie łączyć się z uwzględnieniem przepisu art. 35a Prawa budowlanego, który ma na celu ochronę prawa zabudowy, wynikającego z art. 4 tej ustawy. Prawo zabudowy będące fundamentalną zasadą Prawa budowlanego, jest prawem podmiotowym każdego, kto posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, jest więc po części też realizacją konstytucyjnej zasady ochrony własności, wyrażonej w przepisach art. 21 i 64 Konstytucji RP i jako takie, powinno podlegać szczególnej ochronie (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 131/08).

Nie bez znaczenia w przedmiotowej sprawie jest również przedstawiona w odpowiedzi na zażalenie okoliczność, że inwestycja została niemal zakończona, co praktycznie niweczy cel zastosowania instytucji ochrony tymczasowej.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.