Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1698/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 134 §1, 135, 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 48, 49 b, 65
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu całkowitej rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego K. D. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], po rozpoznaniu odwołania K. D. (zwanego dalej "skarżącym"), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Wskazaną decyzją nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał K. D. dokonanie całkowitej rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego się na działce oznaczonej nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], według oceny stanu technicznego zawierającej inwentaryzację budowlaną, sporządzonej przez S. C., posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno–budowlanej (upr. bud. nr [...]). Organ pierwszej instancji zobowiązał skarżącego do wykonania nałożonego obowiązku z dniem uprawomocnienia się decyzji nakazującej rozbiórkę.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu 4 lipca 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] z urzędu wszczął postępowanie administracyjne w sprawie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, znajdującego się na działce oznaczonej nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...].

W wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 4 lipca 2014 r. organ powiatowy ustalił, że na ww. działce znajduje się m.in. parterowy budynek mieszkalny konstrukcji murowanej o wymiarze rzutu 10,92 m x 5,99 m. Budynek z dachem jednospadowym o kierunku spadku południowy – zachód jest kryty papą. Ściany nie wystają ponad połać dachową od strony północny – wschód. W budynku wydzielone są cztery pomieszczenia pełniące funkcję sieni, dwa pokoje i kuchnia o zmiennej wysokości w świetle od 2,40 m do 2,50 m. Budynek jest nieskanalizowany, podłączony do miejskiej sieci wodociągowej.

Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], nałożył na właściciela K. D. obowiązek przedłożenia oceny technicznej stanu technicznego przedmiotowego budynku mieszkalnego zawierającej: (1) inwentaryzację budowlaną budynku, a także (2) inwentaryzację zagospodarowania działki oznaczonej nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...].

W wyniku analizy i oceny dokumentacji przedłożonej przez zobowiązanego organ powiatowy decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nakazał skarżącemu dokonanie całkowitej rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego się na przedmiotowej działce. Rozbiórka jest niezbędna ze względu na ocenę stanu technicznego zawierającą inwentaryzację budowlaną, sporządzoną przez S. C. posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno–budowlanej (upr. bud. nr [...]).

Powyższa decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego została zaskarżona w drodze odwołania przez skarżącego.

Po rozpatrzeniu odwołania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r., w której stwierdził, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny na jej rozstrzygnięcie, dlatego też organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...], nakazał K. D. dokonanie całkowitej rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego się na działce oznaczonej nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], według oceny stanu technicznego zawierającej inwentaryzację budowlaną, sporządzonej przez S. C., posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno–budowlanej (upr. bud. nr [...]).

Organ pierwszej instancji wydał ww. decyzję działając na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2, art. 54 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229 z późn. zm.; zwanej dalej "pr.bud. z 1974 r.") w związku z art. 103, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm., zwanej dalej "pr.bud.") oraz art. 104, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; zwanej dalej "k.p.a.").

W uzasadnieniu organ powiatowy wskazał, że w trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 4 lipca 2014 r. skarżący oświadczył, że "(...) zakupiłem daną nieruchomość aktem notarialnym nr [...] z dnia [...] czerwca 1988 r. wraz ze wszystkimi zabudowaniami na działce. Przy budynku mieszkalnym w 1993 r. przekształciłem budynek gospodarczy na całe mieszkalne to jest jeden pokój od strony południowo - wschodniej i połączyłem go funkcjonalnie z budynkiem mieszkalnym. Z biegiem łat przy budynku prowadziłem bieżące konserwacje. Nie posiadam żadnej dokumentacji na w/w budynki. Z posiadanej przeze mnie wiedzy budynek mieszkalny został wybudowany w latach czterdziestych lub pięćdziesiątych XX wieku".

Biorąc pod uwagę stan techniczny budynku oraz oświadczenie skarżącego, organ przyjął, że zastosowanie powinny mieć przepisy ustawy pr.bud. z 1974 r.

Organ powiatowy podjął również działania mające na celu ustalenie stanu prawnego przedmiotowego budynku. Z pisma Archiwum Państwowego w [...] z dnia 21 stycznia 2016 r. wynika, że w zespole aktowym "Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z lat 1946-1974" odnaleziono jedynie pozwolenie na budowę z roku 1968 r., uzyskane przez S. B.. Z mapy zasadniczej przekazanej przez Archiwum Państwowe w [...] przy piśmie z dnia 12 lutego 2016 r., a także z dokonanej przez organ powiatowy analizy porównawczej wynikało, że występuje rozbieżność między usytuowaniem budynku mieszkalnego (obecnie przy ul. [...], będącego przedmiotem postępowania) a usytuowaniem budynku inwentarskiego (przy ul. [...]). Budynek mieszkalny nie odpowiadał swym usytuowaniem budynkowi inwentarskiemu.

Zdaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w omawianej sprawie skarżący nie uzyskał wymaganej prawem zgody właściwego organu i samowolnie dokonał budowy ww. obiektu. W związku z czym organ powiatowy uznał za zasadne zastosowanie procedury legalizacyjnej przewidzianej w art. 37 pr.bud. z 1974 r.

W związku z powyższym organ powiatowy uznał, że przekazana ww. mapa zasadnicza z 1968 r. nie dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego się na działce oznaczonej nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...].

Dodatkowo organ wskazał, że z przedłożonej w toku postępowania oceny technicznej stanu technicznego omawianego budynku mieszkalnego sporządzonego przez S. C. (nr upr. [...]) wynikało, że "jako całość budynek uznaje się, że jest w złym stanie technicznym, nie spełnia odpowiednich warunków użytkowych, a w szczególności o warunkach odnośnie zaopatrzenia w wodę, energię elektryczną, energię cieplną, usuwanie ścieków, wody opadowej i odpadów, zatem celowe jest dokonanie rozbiórki całości budynku. Budynek nie spełnia warunków użytkowych, a w szczególności nie spełnia warunków wymagań dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa użytkowania oraz powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia oraz niedopuszczalnie pogarsza warunki zdrowotne i użytkowe dla otoczenia."

Dodatkowo organ powiatowy wskazał, że legalizacja samowoli budowlanej może nastąpić jedynie, jeśli nie zachodzą przesłanki określone w art. 37 ust. 1 ustawy pr.bud. z 1974 r., zaistnienie choćby jednej z tych przesłanek obliguje organ nadzoru budowlanego do nakazania rozbiórki samowoli budowlanej.

Przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 należy odczytywać w ścisłym związku z art. 40 pr.bud. z 1974 r., który upoważnia organy nadzoru budowlanego do nałożenia na właściciela obiektu obowiązku wykonania w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami.

Biorąc pod uwagę opisany stan faktyczny, wynikający z przedłożonej oceny technicznej stanu technicznego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] doszedł do wniosku, że zostały spełnione przesłanki art. 37 ust. 1 pkt. 2 pr.bud. z 1974 r., tj. stan techniczny przedmiotowego budynku mieszkalnego powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia oraz pogorsza warunki zdrowotne i użytkowe dla otoczenia. Tym samym organ nadzoru budowlanego był zobligowany do nakazania rozbiórki przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

K. D. w dniu 19 kwietnia 2016 r. złożył odwołanie od powyższej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2016 r., wnosząc o jej unieważnienie.

Skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji, że wydał ww. decyzję w oparciu o nieprawidłowo ustalony stan faktyczny. W szczególności podniósł, że organ powiatowy błędnie przyjął, iż przedmiotowy jednorodzinny budynek mieszkalny jest samowolą budowlaną, podczas gdy poprzedni właściciele uzyskali pozwolenie na budowę jeszcze przed II wojną światową.

Uzasadniając swoje stanowisko, skarżący wskazał, że S. B. (poprzedni właściciel) zbudował dom drewniany parterowy na podstawie projektu zatwierdzonego przez Zarząd Miejski w [...] w dniu [...] sierpnia 1934 r. (numer [...]).

Następnie poprzedni właściciele przystąpili do użytkowania tego domu na podstawie pozwolenia na użytkowanie udzielone im przez Zarząd Miejski w [...] w dniu [...] grudnia 1938 r. (nr L. [...]).

Ponadto na mapie sporządzonej przez inż. H. w 1942 r. budynek ten istnieje w obecnym kształcie.

Skarżący wskazał, że pewne niezgodności w istniejącym budynku (np. powierzchnia, czy zastosowane materiały) w stosunku do ww. projektu mogą wynikać z tego, że w niedługim czasie po jego wybudowaniu wybuchła II wojna światowa i możliwe, że budynek ten został uszkodzony w czasie działań wojennych i odbudowany nieco inaczej. Nie ulega jednak wątpliwości, że wymagane dokumenty na budowę zostały uzyskane przez inwestora, a obecny kształt domu jest uwidoczniony na mapie inż. H. z 1942 r.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił argumentów odwołującego się. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2016 r.

Organ drugiej instancji wydał powyższą decyzję działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz na podstawie art. 83 ust. 2 pr.bud.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że uznaje ustalony przez organ pierwszej instancji stan faktyczny oraz uznaje za prawidłowe stanowisko tego organu, wyrażone w kwestionowanej decyzji.

Ponadto [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że skarżący do odwołania dołączył kopię dwóch stron projektu budowlanego, kopię pozwolenia na użytkowanie budynku oraz kopię mapy zasadniczej z 1942 r. Zdaniem organu wojewódzkiego ww. dokumenty nie dotyczą przedmiotowego parterowego budynku mieszkalnego konstrukcji murowanej, natomiast dotyczą budynku gospodarczego konstrukcji drewnianej. W związku z powyższym brak było podstaw, aby stwierdzić, że sporny budynek został wykonany legalnie, a więc zastosowanie miał art. 37 ust. 1 pr.bud. z 1974 r.

W ocenie organu wojewódzkiego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wyjaśnił w sposób wystarczający i dokładny kwestię tego, czy przedmiotowy budynek mieszkalny pogarsza w stopniu niedopuszczalnym warunki zdrowotne lub użytkowe dla otoczenia oraz, czy powoduje zagrożenie bezpieczeństwa dla ludzi i mienia (art. 37 ust. 1 pkt 2 pr.bud. z 1974 r.).

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ drugiej instancji wskazał, że organ powiatowy w [...] słusznie uznał, że ww. obiekt powoduje pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia oraz powoduje zagrożenie bezpieczeństwa dla ludzi i mienia, a jego częściowa rozbiórka nie jest możliwa.

W związku z tym zdaniem organu odwoławczego legalizacja spornego budynku nie jest możliwa i zaszły podstawy do zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 2 pr.bud. z 1974 r.

Od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył w dniu 30 czerwca 2016 r. K. D., wnosząc o jej uchylenie, jak również o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2016 r. Ponadto skarżący wniósł o wstrzymanie wykonalności ww. decyzji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Skarżący zarzucił decyzji organu odwoławczego:

– niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego (w szczególności art. 37 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 40 pr.bud. z 1974 r.) poprzez uznanie przedmiotowego budynku jako samowolę budowlaną, podczas gdy istnieją dokumenty potwierdzające uzyskanie pozwolenia na budowę i pozwolenia na użytkowanie;

– niewłaściwe zastosowanie przepisów postępowania administracyjnego (zwłaszcza art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.) poprzez nieprawidłowe ustalenie oraz ocenę stanu faktycznego,

– naruszenie zasad zawartych w Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz kodeksie postępowania administracyjnego (w szczególności zasady ochrony własności i odpowiedzialności za własne czyny oraz zasady zaufania do organów władzy).

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że działkę wraz z tym budynkiem nabył w 1988 r. od spadkobierców (córek) państwa B., aktem notarialnym (nr [...] z dnia [...] czerwca 1988 r.), w którym wspomniany budynek jest wyszczególniony (cytat: "(...) zabudowanej domem murowanym") i naniesiony na mapę ewidencyjną. W akcie tym jest również napisane, że od tego budynku był odprowadzany podatek od nieruchomości i przedmiotowy dom był ubezpieczony w PZU (cytat: "Z powołanego zaświadczenia wynika również, że Z. M. i J. S. nie zalegają z opłatą podatków. Notariuszowi okazano również zaświadczenie PZU Inspektorat w [...] z dnia [...] kwietnia 1988 roku nr [...] stwierdzające, że budynki znajdujące się na nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...] nr [...] oszacowane są w ubezpieczeniu od ognia na sumę 307.200 złotych, w tym dom 209.000 złotych.").

Ponadto skarżący powołał się na argumenty przedstawione w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę z dnia 22 lipca 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ drugiej instancji odesłał do obszernej argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

W rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a przez to skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim w opinii Sądu organy administracyjne prowadzące postępowanie w sprawie przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, znajdującego się na działce oznaczonej nr ewid. [...], nie zdołały ustalić, czy rzeczywiście budynek ów był przedmiotem samowoli budowlanej. Zgodnie z przepisami prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego jest oczywiście upoważniony do wezwania właściciela nieruchomości, aby przedłożył on organowi pozostające w jego dyspozycji dokumenty dotyczące obiektu budowlanego, zlokalizowanego na danej nieruchomości. Upoważnienie to zarówno na podstawie art. 33 ust. 5 pr.bud. z 1974 r., jak i art. 48 ust. 3 pkt 2 pr.bud., art. 49b ust. 2 pkt 3 pr.bud. oraz art. 65 pr.bud., nie obejmuje jednak obowiązku właściciela poszukiwania takich dokumentów, jeśli nabył on nieruchomość wraz z istniejącymi obiektami budowlanymi, ale nie posiada dokumentów potwierdzających legalność istniejącego obiektu budowlanego.

Przeciwnie, to na organie administracji spoczywa obowiązek ustalenia, czy określony obiekt budowlany jest przedmiotem samowoli budowlanej, czy też doszło jedynie do istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub też np. zmiany sposobu użytkowania budynku.

W rozpatrywanej sprawie należy stwierdzić, że wbrew stanowisku organu drugiej instancji, wyrażonym w zaskarżonej decyzji, organy administracji nie podjęły wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz konsekwentnie załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Organy nadzoru budowlanego, prowadzące rozpatrywaną sprawę, nie zebrały zatem w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Tym samym należy uznać, że w postępowaniu administracyjnym, prowadzonym przez Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w [...] oraz [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Konsekwentnie należy uznać, że uzasadnienie faktyczne skarżonej decyzji nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie to nie wskazuje bowiem wszystkich istotnych faktów, które organ uznał za udowodnione, ani dowodów, na których się oparł. Uzasadnienie prawne z kolei nie obejmuje przekonującego wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Nie jest bowiem jasne, czy w przypadku budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce oznaczonej nr ewid. [...], miała miejsce samowola budowlana, zrealizowana przez skarżącego lub przez jego poprzednika prawnego, czy też doszło do odstępstw od udzielonych wcześniej pozwoleń na budowę oraz czy odstępstwa te miały charakter istotny.

Być może w rozpatrywanej sprawie miała tylko miejsce zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego budynku. W aktach sprawy znajduje się bowiem decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 1995 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości, z której wynika, że z dniem 1 września 1994 r., a więc kiedy właścicielem nieruchomości był już skarżący, został zmieniony sposób wykorzystywania budynku gospodarczego na mieszkalny (k. 7 akt PINB). Stało się to podstawą dokonania korekty w podatku od nieruchomości. Nie przesądza to o legalności przedmiotowego budynku, ale wskazuje okoliczności, których nie wzięły pod uwagę organy administracji w rozpatrywanej sprawie.

Innym dokumentem nie wziętym pod uwagę przez organy administracji było zgłoszenie zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych, złożone przez skarżącego w dniu 14 sierpnia 1996 r., na podstawie art. 30 ust. 1 pr.bud. zgłoszeniem tym skarżący wskazał zamiar przeprowadzenia remontu budynku mieszkalnego, znajdującego się na działce nr [...] położonej w [...] przy ul. [...]. Remont miał polegać na położeniu drugiej warstwy papy na dachu budynku i uzupełnieni niewielkich ubytków tynku na gzymsie i na kominie (k. 6 akt PINB). Organ powiatowy (Urząd Rejonowy w [...]) nie zgłosił sprzeciwu wobec zamierzonych robót budowlanych, ale też nie kwestionował, iż roboty te planowano wobec budynku mieszkalnego. W tym sensie swoim niedziałaniem potwierdził per facta concludentia legalność przedmiotowego budynku mieszkalnego.

W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że część przedmiotowego budynku nie spełnia obecnie wymagań nałożonych przez prawo w stosunku do budynków przeznaczonych na pobyt ludzi. W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowanie nie zastosowały jednak prawidłowo art. 68 pr.bud., gdyż decyzja o rozbiórce nie została poprzedzona nakazem opróżnienia przedmiotowego budynku mieszkalnego lub wyłączenia go z użytkowania. Nie wskazano również, jakie doraźne zabezpieczenia powinny być wybudowane w tej części budynku, należącego do skarżącego, która zagraża bezpieczeństwu ludzi lub mienia. W związku z tym należy uznać, że w rozpatrywanej sprawie doszło również do naruszenia przepisu prawa materialnego, to jest powołanego art. 63 pr.bud.

Powyższe okoliczności faktyczne i prawne nie zostały w pełni wyjaśnione w dotychczasowym postępowaniu administracyjnym. Zdaniem Sądu powinno mieć to miejsce w ponownym postępowaniu w sprawie.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i lit. c. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2016 r., poz. 718, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylił również decyzję organu pierwszej instancji w uznaniu, iż uchybienia wymienione wyżej dotyczą organów obu instancji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy, czyli jak w pkt II sentencji wyroku.