Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1007/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) CIT-8 za 2007r. kwotę podlegającą wpłacie w wysokości 3.885 zł oraz kwoty należnych zaliczek za okresy miesięczne w wysokości: I - 585 zł, II - 552 zł. III - 576 zł, IV - 572 zł, V - 572 zł,
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 13 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant Pomocnik sekretarza Przemysław Cieślarek po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2013 roku na rozprawie sprawy ze skargi I. P. na indywidualną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1007/13

Uzasadnienie

W dniu 15 marca 2013 r. I. P. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy działek wraz z wybudowanymi domami jednorodzinnymi w stanie surowym zamkniętym.

We wniosku (uzupełnionym pismami z dnia 14 maja 2013 r., 27 maja 2013 r. i 10 czerwca 2013 r.) został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni obecnie jest na emeryturze i prowadzi usługi fryzjerskie na wsi. Zgodnie z prawem Wnioskodawczyni opłaca składkę zdrowotną i wyznaczony podatek. Emerytura Wnioskodawczyni wynosi 1050 złotych. W 1994 roku rodzice przekazali Wnioskodawczyni, w postaci darowizny, gospodarstwo rolne w R. o pow. 3,60 hektara wraz z budynkami. Zgodnie ze studium zagospodarowania Miasta i Gminy W. wydzielono 12 działek (w tym droga wewnętrzna) na obszarze 1,65 hektara. 0,5 ha ziemi znajduje się pod zabudowaniami, pozostała część to ziemia orna. Działki te oznaczono 475/1 do 475/12, a podział nastąpił 18 maja 2010 roku.

Na nieuzbrojonej działce o nr 475/7 Wnioskodawczyni wybudowała dom jednorodzinny w stanie surowym zamkniętym z przeznaczeniem do zamieszkania przez swoją rodzinę. Na budowę Wnioskodawczyni zaciągnęła kredyty między innymi hipoteczny pod zastaw pozostałej części gospodarstwa. Sytuacja materialna a przede wszystkim brak pieniędzy na uzbrojenie wszystkich działek w prąd i wodę zmusiła Zainteresowaną do sprzedaży tej nieruchomości. Sprzedaż działki i domu w stanie surowym zamkniętym (brak wody i prądu) nastąpiła 16 sierpnia 2011 roku. Uzyskane pieniądze pozwoliły na doprowadzenie wody i prądu do wszystkich działek. Doprowadzenie wody to 17 listopada 2011 r., a prąd doprowadzono 30 grudnia 2011 r.

Budowa następnego domu w stanie surowym na działce 475/8, którą Wnioskodawczyni rozpoczęła 8 sierpnia 2010 r. ma pozwolić na spłacenie zaciągniętych zobowiązań pieniężnych w bankach. Przez ten okres nie znalazł się nabywca na wskazaną nieruchomość. Gmina W. jest gminą rolniczą, nie ma dostępu do pracy zarobkowej, a tym samym sprzedaż domu staje się bardzo trudna. Kryzys na rynku nieruchomości w woj. [...] zmusi Wnioskodawczynię do sprzedaży domu poniżej kosztów budowy.

Wnioskodawczyni, mieszkance wsi trudno było przewidzieć, że nastąpi kryzys na rynku budowlanym. Koszty kredytów zmuszą Wnioskodawczynię do nieracjonalnego zachowania. Wnioskodawczyni może powiedzieć, że w tym wypadku poniosła niezaplanowane straty. Plany Wnioskodawczyni to zarobić na wybudowanie domu jednorodzinnego dla niej i swojej rodziny z wyprzedaży majątku własnego.

W piśmie z dnia 14 maja 2013 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, wskazano, że Wnioskodawczyni nie była i nie jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W odpowiedzi na zadane pytanie: "Które z nieruchomości, opisanych we wniosku, są objęte zakresem zadanego pytania w poz. 69 wniosku ORD-IN?" Wnioskodawczyni wskazała, iż działka 475/7, która została sprzedana, działka 475/8, która zostanie sprzedana w tym roku oraz działki 475/3 i 475/12, które zostaną zabudowane i sprzedane. Z kolei na zadane pytanie: " Czy działki, objęte zakresem zadanego pytania we wniosku, Wnioskodawczyni udostępniała lub udostępnia innym osobom na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze? ", odpowiedziała, że działki 475/1 do 475/13 wyłączając działki 475/7 (sprzedana) 475/1 (odcinek przy pasie drogowym) 475/2 (droga wewnętrzna), są w dyspozycji właścicielki. Ponadto Wnioskodawczyni wskazała, iż sprzedała działkę 475/7 zabudowaną w roku 2011, a wcześniej nie sprzedała żadnych gruntów ani innych nieruchomości.

Wnioskodawczyni działek niezabudowanych nie będzie sprzedawała, tylko zabudowane, na podstawie dwóch banerów jakie stoją na działkach "Sprzedam dom nr tel."

Budynki, o których mowa we wniosku, to domki jednorodzinne, które są na trwale związane z gruntem. Budynki te nie są objęte społecznym programem mieszkaniowym i mają powierzchnię użytkową poniżej 300 m2. Powierzchnia użytkowa sprzedanego domu z działką 475/7 to 125 m2 , a domu który przeznaczony jest do sprzedaży na działce 475/8 wynosi 120 m2 .

Natomiast w piśmie z dnia z 27 maja 2013 r. Wnioskodawczyni wskazała, że wszystkie działki, o których mowa, są przeznaczone pod budynki mieszkalne jednorodzinne i wszystkie budynki będą na trwale związane z gruntem.

Rekapitulując, działka nr geodezyjny 475/7, powierzchnia działki 1299 m2, zabudowana domem jednorodzinnym o powierzchni całkowitej 136,70 m2, na trwale związany z gruntem dom w stanie surowym zamkniętym. Działka ta nie była uzbrojona, czyli została sprzedana bez wody i prądu. Cena działki wraz z domem to 240 tysięcy złotych. Pieniądze uzyskane ze sprzedaży zostały zainwestowane w uzbrojenie pozostałych dziesięciu działek przeznaczonych pod zabudowę domów jednorodzinnych.

Działka nr geodezyjny 475/8, powierzchnia działki 1225 m2 zabudowana domem jednorodzinnym o powierzchni całkowitej 178,2 m2 na trwale związany z gruntem. Dom zostanie sprzedany w stanie surowym zamkniętym za cenę 220 tysięcy złotych. Pieniądze uzyskane zostaną przeznaczone na zwrot wierzytelności bankowych.

Działka nr geodezyjny 475/3, powierzchnia działki 1265 m2 zostanie zabudowana domem jednorodzinnym mieszkalnym o powierzchni całkowitej 213,6 m2 i będzie na trwale związany z gruntem. Działka wraz z domem w stanie surowym zamkniętym zostanie sprzedana po wybudowaniu. Działka nr geodezyjny 475/12 o powierzchni 1217 m2 zostanie zabudowana domem jednorodzinnym o powierzchni całkowitej 145 m2 i który będzie na trwale związany z gruntem. Działka wraz z domem w stanie surowym zamkniętym zostanie sprzedana po zrealizowaniu inwestycji.

W związku z powyższym zadano następujące pytania (ostatecznie sformułowane w piśmie z dnia 27 maja 2013 r.).

1) Czy od sprzedanej działki nabytej darowizną 14 stycznia 1994 r., nieuzbrojoną (brak wody i prądu) nr geodezyjny 475/7 zabudowaną domem jednorodzinnym o pow. całkowitej 136,70 m2 w stanie surowym zamkniętym Wnioskodawczyni będzie musiała zapłacić podatek od towarów i usług?

2) Czy przy sprzedaży działki nabytej darowizną 14 stycznia 1994 r. nr geodezyjny 475/8 zabudowaną domem jednorodzinnym o pow. 178,2 m2 w stanie surowym zamkniętym Wnioskodawczyni będzie musiała zapłacić podatek od towarów i usług, skoro pieniądze pochodzące ze sprzedaży Wnioskodawczyni przeznaczy na spłatę pożyczki zaciągniętej pod hipotekę?

3) Sprzedając działkę o nr geodezyjnym 475/3 zabudowaną domem jednorodzinnym w stanie surowym zamkniętym o pow. 213,6 m2 to jaka będzie wysokość podatku VAT? Sprzedając działkę o nr geodezyjnym 475/12 zabudowaną domem jednorodzinnym o pow. 145m2 to jaka będzie wysokość podatku VAT?

Zdaniem Wnioskodawczyni, od sprzedaży działek 475/7 i 475/8 z opisanymi wcześniej domami nie powinna odprowadzać podatku VAT, bo według Wnioskodawczyni jest to wyprzedaż majątku własnego, natomiast od sprzedaży pozostałych działek powinna zapłacić VAT w wysokości 8%.

Wydając interpretację indywidualną prawa podatkowego z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działając z upoważnienia Ministra Finansów uznał powyższe stanowisko Wnioskodawcy w zakresie:

- opodatkowania podatkiem VAT dostawy działek o numerach 475/7 i 475/8 wraz z wybudowanymi domami jednorodzinnymi w stanie surowym zamkniętym - za nieprawidłowe,

- opodatkowania podatkiem VAT dostawy działek o numerach 475/3 i 475/12 wraz z wybudowanymi domami jednorodzinnymi w stanie surowym zamkniętym - za prawidłowe.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ wskazując na treść art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej: u.p.t.u., podniósł, że status podatnika VAT nie jest związany z wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu ww. przepisów. W szczególności nie ma znaczenia również fakt rejestracji działalności gospodarczej czy też rejestracji dla potrzeb towarów i usług ani rezultat prowadzonej działalności. Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na fakt, czy przynosi ona dochody. Podatnikami VAT są również podmioty, których cel działalności nie jest związany z prowadzeniem działalności komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków.

Organ stwierdził, że podatnikami w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług są m. in. osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą. Za działalność taką - w pewnych okolicznościach - uznaje się także wykonanie czynności jednorazowej. Niemniej by taką dostawę towarów (jednorazową) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik działając w charakterze producenta, handlowca lub usługodawcy, wykorzystywał towary (usługi) nabyte lub wytworzone w celu spożytkowania ich do odsprzedaży.

Wskazując na art. 29 ust. 5 cytowanej ustawy organ zauważył, że w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

W świetle powyższego, przy sprzedaży budynków lub budowli grunt, na którym są położone, dzieli byt prawny budynków lub budowli w zakresie opodatkowania podatkiem VAT. Oznacza to, że do dostawy gruntu, na którym posadowiony jest dany obiekt, stosuje się takie same zasady, jakie mają zastosowanie przy dostawie tego obiektu.

W ocenie organu, w niniejszej sprawie wystąpiły okoliczności, które łącznie wskazują, iż sprzedaż działek, należy uznać za działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Okoliczności sprawy, z których wynika, że Wnioskodawczyni dokonała z własnej inicjatywy podziału gruntu na 12 działek, na czterech z nich wybudowała/buduje/zamierza budować domy jednorodzinne, które to budynki będące w stanie surowym zamkniętym odsprzedała lub zamierza odsprzedać oraz Wnioskodawczyni dokonała uzbrojenia 10 działek, nie pozwalają stwierdzić, iż dostawa działek o nr 475/7, 475/8, 475/3 i 475/12 odbędzie się w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Tym samym nie sposób zgodzić się z Wnioskodawczynią, iż dostawa działek nr 475/7 i 475/8 stanowi wyprzedaż majątku własnego.

Zatem Wnioskodawczyni dokonując dostawy przedmiotowych działek o nr 475/7, 475/8, 475/3 i 475/12 wraz z domami jednorodzinnymi w stanie surowym zamkniętym wypełniała/będzie wypełniać definicję działalności gospodarczej, o której mowa wart. 15 ust. 2 ustawy i spełniała/będzie spełniać przesłanki do uznania Jej za podatnika podatku od towarów i usług, zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy w zakresie sprzedaży wszystkich działek objętych zakresem zadanych pytań. Należy zauważyć, iż na ocenę, czy Wnioskodawczyni jest podatnikiem podatku VAT nie mają wpływu okoliczności, że środki uzyskane ze sprzedaży zostaną przeznaczone na zwrot wierzytelności bankowych oraz, że poniesiono niezaplanowane straty.

Reasumując, sprzedaż działek o nr 475/7, 475/8, 475/3 i 475/12 wraz z domami jednorodzinnymi w stanie surowym zamkniętym podlegała/będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dla dostawy tych nieruchomości zastosowanie znajdzie obniżona stawka podatku VAT w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z art. 29 ust. 5 u.p.t.u., o ile na dzień dostawy domy jednorodzinne w stanie surowym zamkniętym były/będą sklasyfikowane na podstawie odrębnych przepisów Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych jako budynki stałego zamieszkania mieszczące się w dziale 11.

Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, I. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której zakwestionowała interpretację indywidualną z dnia [...] w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy działek o numerach 475/7 i 475/8 wraz z wybudowanymi domami jednorodzinnymi w stanie surowym zamkniętym, domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ, który wydał zaskarżoną interpretację, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Tytułem wstępu wskazać należy na dwa aspekty immanentnie związane z kontrolą zaskarżonego aktu.

Po pierwsze , zgodnie z art. 14 lit. b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej jako "Op.") składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Podany we wniosku stan faktyczny jest dla organu podatkowego oraz sądu administracyjnego wiążący. Nie podlega on ustaleniom faktycznym, dokonywanym przez organ. Zatem indywidualna interpretacja, bez względu na to, czy podany we wniosku stan faktyczny jest zgodny z rzeczywistością, czy też jest pełny, stanowi podstawę do udzielenia interpretacji. W kontekście tego stanu faktycznego Sąd administracyjny może jedynie dokonywać kontroli legalności.

Po wtóre, w zakresie problematyki będącej przedmiotem sporu w niniejszej sprawie zapadł w dniu 15 września 2011 r. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, J. S. przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10), oraz E. K., H. J.-K. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w W. (C-181/10). W orzeczeniu tym Trybunał zajął stanowisko, że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2006/138/WE z dnia 19 grudnia 2006 r., niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Co istotne dla dalszych rozważań , Trybunał wskazał, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.

Natomiast , jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, należy uznać ją za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej. Zaś , okoliczność, iż osoba ta jest "rolnikiem ryczałtowym" w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, jest w tym zakresie bez znaczenia.

Efektem wydanego rozstrzygnięcia przez Trybunał wydaje się być ukształtowane jednolite stanowisko w zakresie spornego problemu prezentowane w ostatnich orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przykładowo należy wskazać na wyroki z dnia: 7 października 2011 r., I FSK 1289/10; 18 października 2011 r., I FSK 1536/10; 9 listopada 2011 r., I FSK 1656/11; 10 listopada 2011 r., I FSK 13/11; 16 listopada 2011 r., I FSK 110/11; 16 listopada 2011 r., I FSK 1654/11; 14 sierpnia 2013 r., I FSK 1170/12 .

W cytowanym wyroku TSUE stwierdził również, że w przypadku stwierdzenia ,że Rzeczpospolita Polska nie skorzystała z możliwości przewidzianej w art. 12 ust 1 Dyrektywy 112 , należy zbadać, czy transakcje będące przedmiotem sporu w postępowaniach głównych podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 9 ust 1 Dyrektywy 112, czyli będącego jej odpowiednikiem w Polsce art. 15 ust 2 ustawy o VAT.

W związku z powyższym należy podkreślić, że do polskiego systemu nie implementowano art. 12 ust. 1 i 3 dyrektywy nr 2006/112/WE. Brak jest bowiem w ustawie VAT unormowań, które w sposób jasny i precyzyjny wskazywałby na fakt transpozycji do tej ustawy możliwości (opcji) określonej w art. 12 ust. 1 i ust. 3 tej dyrektywy, co do uznania za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, w zakresie pojedynczej dostawy terenu budowlanego. Takie stanowisko konsekwentnie prezentowane jest w wyżej wskazanych orzeczeniach. Zresztą na wątpliwości co do prawidłowości implementacji tego unormowania w ramach ustawy o podatku od towarów i usług, wskazywał już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku składu siedmiu sędziów z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, który wprawdzie uznał, że realizacja opcji określonej w art. 4 ust. 3 VI dyrektywy (a więc poprzednika unormowania z dyrektywy 2006/112/WE) nastąpiła w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, lecz uczyniono to w sposób wysoce niedoskonały i budzący wątpliwości interpretacyjne.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela wyżej zaprezentowaną jednolitą linię orzecznictwa .

Tym samym , oceniając prawidłowość dokonanej interpretacji przepisów prawa podatkowego należy ustalić czy w świetle stanu faktycznego przedstawionego przez podatniczkę we wniosku o udzielenie interpretacji, strona dokonując sprzedaży gruntu wraz z zabudowaniami budynkami mieszkalnymi działała w ramach zarządu swoim majątkiem prywatnym , czy też w celu dokonania spornej sprzedaży gruntów podjęta aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców , o których mowa w art. 15 ust 2 ustawy o VAT , co skutkowałoby koniecznością uznania jej za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu , a więc za podatnika podatku od towarów i usług.

Odnotować przy tym należy , że z dniem 1 kwietnia 2013 r. nastąpiła zamiana treści art. 15 ust 2 ustawy o VAT (ustawa z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych ustaw – Dz.U. 2013.35. ) jednakże nie ma ona żadnego wpływu na aktualność tez wynikających z orzeczeń Trybunału oraz poglądów prawnych wykształconej linii orzeczniczej sądów administracyjnych.

Z dotychczasowych wywodów wynika, że kwestia uznania danej osoby za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży nieruchomości będzie wymagała w każdym przypadku odrębnej analizy przy uwzględnieniu wszystkich elementów stanu faktycznego danej sprawy i jego oceny w świetle udzielonych przez Trybunał Sprawiedliwości odpowiedzi na pytania prejudycjalne, przepisów ustawy o VAT i ich wykładni dokonanej przez krajowe sądy administracyjne.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że zarzut naruszenia przez zaskarżoną interpretację art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT nie jest zasadny. Zauważyć bowiem należy, za Trybunałem Sprawiedliwości – jakkolwiek element liczby, częstotliwości albo zakresu sprzedaży nieruchomości sam przez się nie świadczy o dokonywaniu transakcji zbycia nieruchomości w ramach działalności gospodarczej, to ocena wszystkich tych elementów we wzajemnej łączności przy ustaleniu, czy towarzyszyło im zaangażowanie środków charakterystycznych dla profesjonalisty pozwala na dokonanie oceny, czy transakcje takie były dokonane w warunkach określonych w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT przez podatnika podatku od towarów i usług, czy też należy je traktować jako czynności pozostające w ramach zarządu prywatnym majątkiem osoby fizycznej.

W ocenie sądu rozpoznającego niniejszą sprawę organ dokonał prawidłowej interpretacji indywidualnej obowiązującego prawa odnosząc jego regulacje do przedstawionego stanu faktycznego. Analizując opisane elementy przez pryzmat stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji i pismach uzupełniających, Sąd doszedł do przekonania, że ocena wszystkich wskazanych elementów we wzajemnej łączności prowadzi do wniosku, że organ uznając, iż wnioskodawczyni z tytułu dokonanych transakcji jest podatnikiem podatku VAT, nie naruszył prawa.

Strona dowodzi ,że w podanych przez nią okolicznościach w odniesieniu do dwóch sprzedaży działek ( 475/7 i 475/8 ) mamy do czynienia ze sprzedażą w ramach zarządu majątkiem osobistym.

Prima facie , za takim charakterem sprzedaży wydaje się przemawiać sposób nabycia działki ( 1994 r. – darowizna gospodarstwa rolnego ) a także odległość czasowa od tego wydarzenia ( pierwsza sprzedaż - 2010 r. ) .

Ze stanu faktycznego wskazanego we wniosku wynika jednakże , iż strona na skutek dokonanego podziału nieruchomości przez właściwy organ na 12 działek ( strona kwestionuje w skardze , że do podziału doszło z jej inicjatywy, na rozprawie zmienia stanowisko i oświadcza ,że do podziału doszło z jej wniosku ) rozpoczęła budowę dwóch domów i przez jakiś czas tę budowę prowadziła. Przy czym podział gruntu nastąpił 18.05.2010 r.

Na działce 475/7 wybudowała dom do zamieszkania przez jej rodzinę ( vide: stan faktyczny podany we wniosku ) , który sprzedała bez dostępu do mediów - 16.08.2011 r. z powodu sytuacji materialnej albowiem jak wskazuje, brak było pieniędzy na uzbrojenie wszystkich działek w wodę i prąd , co też w efekcie później nastąpiło .

Jednocześnie prowadziła budowę drugiego domu na działce 475/8 , rozpoczęła ją 8.08.2010 r. , którego do chwili składania wniosku nie sprzedała.

Powyższe pokazuje ,że celem działania strony nie było wybudowanie domu jednorodzinnego dla własnych potrzeb , albowiem posiadając go zbyła w celu uzyskania środków na wykonanie przyłączy do pozostałych nieruchomości - działek

Gdyby rzeczywiście to było jej celem ( budowa domu dla rodziny ) pieniądze wydatkowane na budowę drugiego domu mogłyby być spożytkowane na uzbrojenie domu pierwszego w niezbędne przyłącza ( woda , prąd , etc. ).

Wykorzystanie pieniędzy ze sprzedaży domu pierwszego na uzbrojenie terenu , po uprzednim jego podziale na odrębne działki pod zabudowę jednorodzinną pokazuje ,że już wtedy strona podejmowała aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami , co pozwala uznać ją za podmiot prowadzący działalność gospodarczą , a wiec za podatnika podatku VAT. Nie ma przy tym znaczenia w ocenie sądu przeznaczenie środków uzyskanych ze zbycia nieruchomości na spłatę zaciągniętych pożyczek ( kredytów ), na co zwraca uwagę skarżąca.

Suma podejmowanych działań w przedstawionym stanie faktycznym bez wątpienia nie należy do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Czynności strony oparte są na częstotliwości działania , a zatem na wielokrotności dokonywanych sprzedaży ( sprzedaży 4 działek w celu zarobkowym - na wybudowanie domu jednorodzinnego in fine stanu faktycznego ).Tym samym został ujawniony zamiar powtarzania sprzedaży swojego majątku przez stronę , co nakazuje zakwalifikować te działania jako podejmowane w ramach prowadzenia działalności gospodarczej.

To ,że doszło do podziału majątku osobistego nie ma przesądzającego znaczenia jak chce strona. Należy łącznie rozpatrywać podejmowane działania, które złożą się na ocenę czy doszło do sprzedaży w ramach zarządu majątkiem prywatnym czy też na uznanie ,że sprzedawca prowadzi działalność gospodarczą.

W ocenie Sądu nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony, że sprzedane nieruchomości (oznaczone numerami 475/7 i 475/8 ) wchodziły do majątku osobistego strony. Majątkiem osobistym jest, jak wskazał Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 21 kwietnia 2005r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE (Przegląd Podatkowy z 2005r. nr 6, str.50), mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. Okoliczności sprawy nie wskazują, ażeby działki budowlane zostały wyodrębnione na własne potrzeby, lecz z zamiarem ich sprzedaży. Sprzedaż majątku osobistego nastąpiłaby zaś w przypadku sprzedaży działki wydzielonej uprzednio na własne potrzeby osobiste, których sprzedaż byłaby konsekwencją zmiany planów życiowych.

A zatem takie elementy, jak: podział gruntu na działki budowlane, uzbrojenie terenu ( woda i prąd ) wydzielenie drogi wewnętrznej , angażowanie własnych środków wreszcie wielokrotność dokonywania sprzedaży , a także zarobkowy charakter tej działalności ( zaspokojenie cudzych potrzeb) pozwalają uznać stronę za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 1 i 2 VAT , a więc za podatnika podatku od towarów i usług.

W ocenie sądu w wydanej interpretacji organ nie naruszył wskazanego przepisu ustawy o podatku od towarów i usług , co oznacza, że jest ona wydana zgodnie z obowiązującym prawem.

Pozostałe argumenty zawarte w skardze o charakterze pozaprawnym nie mogły być brane pod uwagę.

Podsumowując powyższe wywody, wobec faktu, że zaskarżona interpretacja nie jest obarczona wadami, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 , poz. 1270 ) Sąd oddalił skargę.

AKe.