Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 32/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 3, art. 16 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 39 ze zn. 1 par. 3, art. 46 par. 5 i 6, art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 205 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2016 r. sprawy ze skargi K. G. na bezczynność Starosty O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Starostę O. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 10 grudnia 2015r. w terminie 2 miesięcy od otrzymania prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Starosty O. na rzecz skarżącego kwotę 597zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 10 grudnia 2015 r. do Starostwa Powiatowego w O. wpłynął przesłany pocztą elektroniczną wniosek K. G. o udzieleni informacji publicznej poprzez:

wskazanie w jaki sposób realizowana jest obsługa prawna powiatu - tj. czy poprzez umowę z zewnętrzną kancelarią prawną, czy też poprzez umowę o pracę z radcą prawnym zatrudnionym w starostwie czy też w inny - i jaki sposób,

w przypadku zlecenia obsługi prawnej zewnętrznej kancelarii o udostępnienie umowy z tą kancelarią oraz obustronnych faktur VAT za 3 ostatnie miesiące (w formie skanów),

w przypadku realizacji obsługi prawnej przez radcę prawnego lub inną osobę zatrudnioną na umowę o pracę o podanie ilości etatów oraz miesięcznego kosztu utworzenia/funkcjonowania każdego etatu,

podanie w jaki sposób rozliczane są zasądzone na rzecz powiatu koszty zastępstwa prawnego w sprawach sądowych, administracyjnych, sądowo-administracyjnych, w których powiat reprezentuje prawnik (adwokat lub radca prawny) - tj. czy są wypłacane prawnikowi w całości dopiero po wyegzekwowaniu należności od dłużnika, czy też po prawomocności wyroku bez względu na ich wyegzekwowanie lub też w inny - i jaki sposób.

Wnioskodawca wskazał, iż oczekuje przesłania ww. informacji w formie elektronicznej na wskazany adres poczty elektronicznej.

Pismem z dnia 14 grudnia 2015 r. przesłanym na wskazany we wniosku adres poczty elektronicznej K. G. Sekretarz Powiaty O. wezwał go do uzupełnienia wniosku z dnia 10 grudnia 2015 r. poprzez wskazanie szczególnego interesu publicznego bowiem żądane informacje są informacjami przetworzonymi. W wezwaniu wskazano, iż odpowiedź jest oczekiwana w terminie 14 dni pod rygorem wydania decyzji o odmowie dostępu do informacji publicznej.

Skargę na bezczynności Starosty O. w zakresie udostępnienia informacji publicznej wniósł w dniu 14 marca 2016 r. K. G. reprezentowany przez adw. M. T.. Organowi zarzucono naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015 r. Poz. 2058 - t.j.; dalej: "u.d.i.p.") i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez ich niezastosowanie - mimo, że objęte żądaniem wniosku dane stanowią informacje publiczne w rozumieniu art, 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. i art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.

Strona skarżąca podniosła, iż organ do dnia wniesienia skargi nie udostępnił żądanej informacji w formie czynności materialno - technicznej (art. 13 ust 1 u.d.i.p.), ani też nie wydał decyzji odmownej (art. 16 ust 1 u.d.i.p.).

Według skarżącego, jeżeli organ ocenił, że informacja publiczna dotycząca sposobu realizowania obsługi prawnej Powiatu O. stanowi informację przetworzoną, to powinien nie tylko wezwać skarżącego do wykazania szczególnego interesu publicznego w realizacji wniosku pod rygorem wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., ale następnie taką decyzję wydać. Przy tym w myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. powinno to nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, co dotyczy również wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej z uwagi na niewykazanie szczególnego interesu publicznego.

Zdaniem skarżącego zaistniała bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, stanowiąc wynik jego błędnej interpretacji.

Ponadto wniesiono o zwrot kosztów postępowania w kwocie 601,20 zł, na co składają się: wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie adwokata w kwocie 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa dla adwokata w kwocie 17 zł oraz koszty przesłania pocztą skargi na bezczynność organu w wysokości 4,20 zł.

Odpowiadając na skargę, pełnomocnik Starosty O. wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu żądane informacje stanowią informacje przetworzone w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Udzielenie wyczerpującej odpowiedzi na pytanie zadane przez skarżącego wymagałoby od organu przeprowadzenia wewnętrznego postępowania celem ustalenia wszystkich przypadków korzystania przez Powiat O.i z fachowej obsługi prawnej. Celem udzielenia odpowiedzi konieczne byłoby stworzenie specjalnego zestawienia określającego czas świadczenia obsługi, konkretnego prawnika, rodzaju spraw, którymi dany prawnik się zajmował. Niezbędne byłoby zatem zaangażowanie osoby odpowiedzialnej za sprawy związane z zatrudnieniem pracowników Powiatu O., a także osoby odpowiedzialnej za umowy cywilnoprawne zawierane przez Powiat. Konieczne byłoby także zredagowanie zestawienia wskazującego ilość etatów oraz przypadających na dany etat kosztu funkcjonowania. Również udostępnienie obustronnych faktur VAT za ostatnie trzy miesiące wymagałoby znacznego nakładu pracy, bowiem powiat prowadzi szeroką działalność na wielu polach i konieczne byłoby zaangażowanie wielu zatrudnianych przez powiat osób. Olbrzymiego wręcz nakładu pracy wymagałoby opracowanie odpowiedzi na pytanie w jaki sposób rozliczane są zasądzone na rzecz Powiatu koszty zastępstwa w sprawach sądowych, administracyjnych, sądowo-administracyjnych. Wymagałoby bowiem zaangażowania każdej osoby odpowiedzialnej z ramienia powiatu za prowadzenie spraw administracyjnych, sądowo-administracyjnych, czy sądowych, wymagałoby dokonania analizy spraw już zarchiwizowanych oraz obecnie prowadzonych, a także analizy umów łączących powiat z reprezentującymi go prawnikami.

Powyższe oznacza, iż udostępnienie żądanych danych winno być poprzedzone wskazaniem przez wnioskodawcę istnienia szczególnego interesu publicznego.

Dalej pełnomocnik Starosty O. wskazał, że w obecnym stanie rzeczy niemożliwe jest zarówno udostępnienie żądanych danych, jako że skarżący nie wykazał we wskazanym terminie szczególnego interesu publicznego w realizacji wniosku (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), ani wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej, jako że wniosek skarżącego zawiera braki formalne. Wniosek skarżącego nie zawiera podpisu ani własnoręcznego, ani elektronicznego. Stanowi to brak formalny, który uniemożliwia wydanie decyzji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwanej w dalszej części również: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność. W takich przypadkach kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ administracji, względnie inny podmiot zobowiązany do określonego działania, miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, przez które akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.

W dalszej kolejności wyjaśnić należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., a zatem K.p.a. nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ustawy, które mają charakter czynności materialno-technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Wprawdzie art. 52 § 3 P.p.s.a. stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a skoro ustawa nie przewiduje żadnych dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w ramach udzielania informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania), należy uznać, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 - dostępny pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uznając, że niniejsza skarga jest dopuszczalna stwierdzić należy, że jej przedmiotem jest bezczynność Starosty O. w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 10 grudnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W oparciu o przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz katalog wymieniony w art. 6 tej ustawy stwierdzić należy, iż informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów.

W rozpatrywanej sprawie po za sporem pozostaje, iż żądane przez stronę skarżącą informacje stanowią informację publiczną. Dotyczą one bowiem zasad i funkcjonowania organu samorządu terytorialnego i kosztów w z tym związanych (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.). Zatem ustawa o dostępie do informacji publicznej znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie przyjmuje się, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie określonym przepisami prawa organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie, lecz mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Zasadniczą kwestią w sprawie ze skargi na bezczynność jest zatem ustalenie, czy po stronie określonego organu administracji publicznej istniał prawny obowiązek rozpatrzenia konkretnego wniosku w przewidzianej prawem formie, a więc zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w u.d.i.p. – albo w formie czynności materialno-technicznej w przypadku udzielenia informacji, albo w formie decyzji w razie odmowy jej udzielenia lub umorzenia postępowania. Podkreślenia wymaga jednakże, że ocena taka może zostać dokonana tylko wówczas, gdy do organu wpłynął lub został przedstawiony ustnie, wniosek z określonym żądaniem.

W tym miejscu zauważyć należy, iż wniosek K. G. z dnia 10 grudnia 2015 r. wpłynął do organu za pośrednictwem poczty elektronicznej. Nie ulega także wątpliwości, iż wniosek ten nie został przez skarżącego podpisany, w tym nie został opatrzony przez skarżącego bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy kwalifikowanego certyfikatu.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się uwagę, że w u.d.i.p. brak jest wskazania jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku. Wniosek taki może zatem przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny co jest jego przedmiotem. W tym kontekście za wniosek pisemny uznać należy m.in. przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet w sytuacji, w której do autoryzacji tego zapytania nie zostanie użyty bezpieczny podpis elektroniczny. Pogląd ten uzasadniony jest brakiem konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, a to z tego względu, że żądając udostępnienia informacji publicznej nie musi się on wykazać jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym, aby informację taką otrzymać. Także cel u.d.i.p. oraz regulacja zawarta w jej art. 10 ust. 2, przewidująca że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku, uzasadnia wywód, iż postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone. Z tego też względu brak autoryzowanego podpisu na wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi co do zasady jego braku formalnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08; z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1991/12; z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1013/12; oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Olsztynie z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Ol 166/12; w Warszawie z dnia 17 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 450/12 – dostępne jak wyżej).

Wniosek spełniający powyżej wskazane wymogi wszczyna postępowanie w sprawie, jednakże na tym etapie w postępowaniu tym nie znajdują jeszcze zastosowania przepisy K.p.a. Wniosek ten jest zatem złożony skutecznie i wywołuje określone w u.d.i.p. skutki prawne, czyli powinien podlegać rozpatrzeniu.

Na gruncie regulacji zawartych w u.d.i.p. istotne staje się jednakże wyróżnienie dwóch postępowań o różnym charakterze i mających za przedmiot odmienne sprawy administracyjne. Ważny przy tym jest fakt, czy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w ogóle zamierza informacji tej udzielić, czy w grę wchodzi informacja publiczna przetworzona, czy podmiot zobowiązany zamierza obciążyć wnioskodawcę kosztami jej udostępnienia oraz czy w grę nie wchodzi odmowa udzielenia informacji. Ma to związek z formą zakończenia danego postępowania i przepisami, które znajdą wówczas zastosowanie.

Jeżeli organ dysponuje żądaną informacją publiczną i zamierza ją udostępnić bez opłat, to w postępowaniu tym nie mają w ogóle zastosowania przepisy K.p.a., bowiem informacja publiczna jest wtedy po prostu udostępniana, co przybiera postać czynności materialno-technicznej. Dla wszczęcia takiego postępowania wystarczy wniosek ustny bądź złożony w innej niesformalizowanej formie, wniosek ten nie musi być poparty żadnym uzasadnieniem ani wskazaniem szczególnego interesu.

Sytuacja wygląda inaczej gdy:

1. udostępnienie informacji publicznej wiąże się z poniesieniem kosztów, gdzie wezwanie do ich uiszczenia, jako akt o którym mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 P.p.s.a., do którego nie stosuje się bezpośrednio przepisów K.p.a. – regulujących m.in. formę wniosku, wymaga zindywidualizowania wnioskodawcy, a w konsekwencji jego pisemnego podpisu, bądź ewentualnie bezpiecznego podpisu elektronicznego. Wówczas z uwagi na potrzebę nałożenia na wnioskodawcę określonego obowiązku - zapłaty kosztów – wniosek nie może być anonimowy;

2. okazuje się, że informacja, której udostępnienia żąda wnioskodawca, ma charakter informacji publicznej przetworzonej, bowiem wówczas dodatkową kwestią wymagającą wykazania jest to, w jaki sposób udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego;

3. istnieją bezpośrednie powody do odmowy udzielenia informacji publicznej przez wzgląd na tajemnice ustawowo chronione.

Wszystkie wskazane powyżej przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego aktu administracyjnego, jakim jest decyzja administracyjna – odmowna bądź o umorzeniu postępowania, bezwzględnie wymagają własnoręcznego podpisu wnioskodawcy, bądź ewentualnie bezpiecznego podpisu elektronicznego, na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, którego brak winien zostać usunięty w postępowaniu naprawczym regulowanym w art. 64 § 2 K.p.a. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy K.p.a., co oznacza że K.p.a. znajduje zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 1002/09 – dostępny jak wyżej).

Na gruncie rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, iż organ w przypadku uznania iż w sprawie nie występuje ustawowa przesłanka udzielenia informacji publicznej przetworzonej, tj. istnienie po stronie wnioskodawcy "szczególnie uzasadnionego interesu publicznego" powinien wydać decyzję o odmowie udostępnienia, opartą na przepisie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W decyzji tej organ powinien odnieść się do kwestii, czy przesłanka, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. istnieje czy też nie i to niezależnie od tego czy wnioskodawca wskazał ten "szczególnie uzasadniony interes publiczny". Decyzję taką organ winien wydać także w sytuacji gdy wnioskodawca nie odpowie na wezwanie do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji publicznej przetworzone (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2011 o sygn. akt I OSK 402/11 oraz wyroki WSA w Warszawie z 5 lutego 2014 r. o sygn. akt VIII SA/Wa 923/13 oraz z WSA w Gdańsku z 24 czerwca 2014 r. o sygn. akt II SAB/Gd 43/14 - dostępne jak wyżej).

W rozpoznawanej sprawie organ nie udzielił żądanej informacji jak też nie wydał decyzji odmawiającej jej udzielenia z uwagi na jej przetworzony charakter oraz brak istnienia szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w jej udostępnieniu.

W świetle powyższych rozważań zgodzić się należy z pełnomocnikiem organu, iż wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej było niemożliwe bez uprzedniego uzupełnienia braku formalnego wniosku z 10 grudnia 2015 r. polegającego na braku podpisu, niemniej z akt sprawy, ani wyjaśnień organu nie wynika, aby wezwał on wnioskodawcę do uzupełnienia tego braku w trybie art. 64 § 2 K.p.a. Wezwania takiego nie zawiera w szczególności pismo organu z dnia 14 grudnia 2015 r. Brak było przy tym jakichkolwiek przeszkód do skierowania takiego wezwania w sposób określony w art. 391 § 1 K.p.a., w szczególności że wnioskodawca w piśmie z dnia 10 grudnia 2015 r. wniósł o udzielenie odpowiedzi na jego wniosek w formie elektronicznej na wskazany adres e-mail, a więc wystąpił do organu administracji o doręczanie pism za pomocą środka komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2013 r. poz. 1422 oraz z 2015 r. poz. 1844), który to przepis wprost wskazuje, iż poczta elektroniczna stanowi prawem dopuszczony środek komunikacji elektronicznej.

Tym samym zgodzić się należy ze stroną skarżącą, iż Starosta O. i pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku K. G. z dnia 10 grudnia 2015 r. bowiem nie podjął wymaganych przepisami prawa czynności zmierzających do załatwienia sprawy zgodnie z przepisami u.d.i.p., to jest ani nie udzieli żadnej informacji w drodze czynności materialno-technicznej, ani też nie wezwał do uzupełnienia braku formalnego wniosku w związku z zamiarem wydanie decyzji o której mowa w art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Wobec powyższego Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a jak w punkcie I sentencji wyroku zobowiązując organ do załatwienia sprawy w terminie dwóch miesięcy. Ustalając termin załatwienia sprawy Sąd miał na względzie konieczność skierowania do strony wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku, co wiąże się z koniecznością zachowania terminów o jakich mowa w art. 46 § 5 i § 6 K.p.a. oraz koniecznością oczekiwania na reakcję strony na to wezwanie, co może nastąpić zarówno w formie elektronicznej, jak i tradycyjnej korespondencji przekazywanej za pośrednictwem wyznaczonego operatora pocztowego, a następnie rozpoznania uzupełnionego wniosku strony dotyczącego szeregu różnych informacji o charakterze informacji publicznej.

Sąd stwierdził, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa lecz wynikała z błędnej interpretacji przepisów u.d.i.p. przez Starostę O. Zaznaczyć należy, iż organ zareagował na wniosek strony w termin 4 dni od daty jego wpłynięcia, a jego bezczynność była spowodowana błędną oceną skutków prawnych braku odpowiedzi na wezwanie z 14 grudnia 2015 r.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w pkt III sentencji wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 597,- złotych na którą składał się zwrot kosztów wpisu od skargi w kwocie 100 zł, - wynagrodzenie adwokata w kwocie 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.) , - opłata skarbowa od pełnomocnictwa dla adwokata w kwocie 17 zł.

Sąd nie uwzględnił natomiast wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów przesłania pocztą skargi w kwocie 4,20 zł. Zgodnie z art. 200 P.p.s.a w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Pojęcie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw zdefiniowano w art. 205 § 1 i 2 P.p.s.a. sytuacji, gdy strona występuje osobiście lub jest reprezentowana przez nieprofesjonalnego pełnomocnika oraz w wypadku, gdy w jej imieniu występuje pełnomocnik będący adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Stosownie do treści art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie, że powyższa regulacja ma charakter wyczerpujący (patrz postanowienia NSA z dnia 12 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1490/09, i z dnia 13 marca 2012 r. o sygn. akt II FZ 31/12 oraz w wyroku WSA w Lublinie z 22 maja 2014 r. o sygn. akt III SA/Lu 935/13 - dostępne jak wyżej). W związku z tym przedstawiony katalog niezbędnych kosztów nie może być rozszerzany na wydatki inne, w tym drobne i zwykle występujące przy okazji postępowania sądowego, takie jak np. prowizja banku od przelewu obejmującego kwotę uiszczaną tytułem zapłaty kosztów sądowych o koszty związane z prowadzeniem korespondencji, w tym - tak jak w niniejszej sprawie - koszty przesłania skargi do organu administracji publicznej. Koszty te nie mieszczą się w ramach wydatków adwokata lub radcy prawnego, ponieważ wydatki, o których mowa nie mogą obejmować takich kosztów, które strona zwykle musi ponosić, ale sama nie mogłaby dochodzić ich zwrotu, gdyby prowadziła postępowanie osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym. Zgodnie bowiem z art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. W katalogu tym nie mieszczą się wydatki drobne i zwykle występujące przy okazji postępowania sądowego (np. prowizje bankowe, koszty korespondencji), co oznacza, że strona nie mogłaby dochodzić ich zwrotu, gdyby prowadziła postępowanie osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym. Omawiane wydatki także gdy strona jest reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego, nie mogą być zaliczone do wymienionych w art. 205 § 2 p.p.s.a. wydatków adwokata lub radcy prawnego, ponieważ, jeżeli pokrywa je pełnomocnik, zastępuje w tym stronę. W takiej sytuacji wydatki te mogą być pokrywane przez wynagrodzenie pełnomocnika lub zwracane pełnomocnikowi przez stronę. Jednak okoliczność, kto ekonomicznie ponosi ciężar omawianych drobnych wydatków jest obojętna z punktu widzenia instytucji zwrotu kosztów postępowania między stronami. W żadnym bowiem wypadku wydatki takie nie są zaliczane do kosztów postępowania, które ma zwrócić organ, w razie uwzględnienia skargi.

Sąd nie dokonał oceny stanowiska organu przedstawionego w odpowiedzi na skargę co do charakteru żądanych informacji publicznych jako informacji przetworzonej, albowiem na obecnym etapie postępowania byłoby to przedwczesne i prowadziłoby do zastąpienia organu administracji przez sąd w rozpoznaniu sprawy administracyjnej. Okoliczności te podlegać będą badaniu przez sąd administracyjny dopiero na etapie rozpoznawania ewentualnej skargi na decyzję w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.