Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 68/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2009-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14g par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), Sędziowie asesor WSA Piotr Pietrasz, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi F. [...] - Spółka z o.o. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 4 września 2008 r. F. [...] Sp. z o.o.

w B. (dalej powoływana jako skarżąca Spółka) wystąpiła do Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego

w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości składającej się z ½ współwłasności nieruchomości zabudowanej budynkiem usługowym wraz z udziałem w gruncie oraz ½ współużytkowania wieczystego gruntu zabudowanego pawilonem handlowym, nakładów na ogrodzenie, telewizję przemysłową oraz instalację alarmową. Wnioskodawca, jako przepisy będące przedmiotem interpretacji indywidualnej wskazał unormowania art. 41 ust. 1 oraz art. 43 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej powoływana jako ustawa o VAT).

Pismem z dnia 29 października 2008 r. Minister Finansów, reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej w B., na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14 h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej powoływana jako o.p.) wezwał Spółkę, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, do jego uzupełnienia w terminie 7 dni,

w zakresie precyzyjnego określenia zdarzenia przyszłego, między innymi

o wskazanie czy wydatki na ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym budynku usługowego o powierzchni 79 m2 oraz budynku pawilonu handlowego o powierzchni 113 m2 stanowiły 30% ich wartości początkowej.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Spółka nie podała żądanych informacji, albowiem budynki stanowią jedną całość i w ewidencji środków trwałych były ujęte w jednej pozycji. Nie była prowadzona ewidencja wydatków w rozbiciu

na oba budynki, dlatego też Spółka nie jest w posiadaniu powyższych informacji.

Mając na uwadze odpowiedź Spółki, Minister Finansów, reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej w B., postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. [...] pozostawił wniosek Spółki bez rozpatrzenia. Zdaniem organu, z uwagi na nie uzupełnienie wniosku o interpretację w żądanym zakresie, nie spełniał on wymogów formalnych, a w konsekwencji nie było możliwości prawidłowej, merytorycznej odpowiedzi na postawione pytanie.

Nie zgadzając się z treścią powyższego rozstrzygnięcia, w szczególności

z faktem, iż wniosek nie spełniał wymogów formalnych, skarżąca Spółka złożyła zażalenie, wnosząc o uchylenie przez Ministra Finansów skarżonego postanowienia w całości oraz rozpatrzenie wniosku Spółki z dnia 4 września 2008 r., co do meritrum. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca Spółka wskazała, iż w sposób wyczerpujący przedstawiła stan faktyczny oraz udzielając odpowiedzi na wezwanie w sposób jasny wskazała, iż nie jest w stanie określić, czy wydatki na ulepszenie budynku usługowego oraz pawilonu handlowego nie przekroczyły 30% wartości początkowej każdego z budynków, gdyż takiej ewidencji nie prowadzono. Wskazano również,

iż wyjaśnienia dotyczące wysokości nakładów wydają się być w niniejszej sprawie bezprzedmiotowe, skoro NSA w Warszawie wyrokiem z dnia 1 października 2008 r. (sygn. akt l FSK 1243/07) orzekł, iż sprzedaż udziału we współwłasności nieruchomości nie mieści się w definicji towaru zawartej w ustawie o podatku

od towarów i usług.

Minister Finansów, reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej

w B., postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r. [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, iż Spółka nie przedstawiła we wniosku o indywidualną interpretację wszystkich koniecznych informacji, do dokonania prawidłowej oceny okoliczności faktycznych sprawy w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa podatkowego. Dlatego też, zostało wystosowane do Spółki wezwanie na podstawie art. 169 § 1 o.p., na które Spółka w całości nie odpowiedziała. Jednocześnie zaznaczył, iż twierdzenia Spółki o bezprzedmiotowości żądanych informacji, z uwagi, że sprzedaż udziału we współwłasności nieruchomości stanowi świadczenie usług a nie dostawę towarów, są bezpodstawne.

Na powyższe postanowienie, skarżąca Spółka wywiodła skargę

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, podnosząc zarzut wydania skarżonego rozstrzygnięcia z naruszeniem art. 120 o.p., polegającym

na odmowie udzielenia w ustawowym terminie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zdaniem skarżącej Spółki, w sprawie w pełni przedstawiła stan faktyczny oraz udzieliła na wezwanie organu kompletnych i wyczerpujących wyjaśnień, stwierdzając jednocześnie, że nie jest w stanie podać informacji

o dokładnej kwocie nakładów poniesionych na ulepszenie budynku usługowego

o powierzchni 79 m2 oraz o kwocie nakładów na ulepszenie pawilonu handlowego

o pow. 113 m2. Zdaniem skarżącej Spółki, żądanie przez organ podatkowy przedstawienia tak dokładnych informacji niczym nie jest uzasadnione, jeżeli zważy się, że sprzedaż udziału w nieruchomości oraz udziału we współużytkowaniu wieczystym nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, stanowi natomiast świadczenie usług, co potwierdza m.in. wyrok NSA w Warszawie z dnia 1 października 2008 r. sygn. akt I FSK 1243/07 (niepublikowany).

W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów, reprezentowany

przez Dyrektora Izby Skarbowej w B., wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25.07.2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego,

jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

Zasadniczy spór pomiędzy stronami postępowania sądowo-administracyjnego dotyczył oceny, czy złożony przez skarżącą Spółkę wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego odpowiadał warunkom formalnym

a w konsekwencji, czy Minister Finansów słusznie wezwał skarżącą Spółkę

do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wyjaśnienie, czy poniesione wydatki na ulepszenie budynku usługowego o powierzchni 79 m2 i pawilonu handlowego

o powierzchni 113 m2 stanowiły 30% ich wartości początkowej.

W ocenie Sądu zgodzić się należy z Ministrem Finansów, iż powyższe informacje dotyczące stanu faktycznego przedstawionego we wniosku,

były niezbędne do zajęcia merytorycznego stanowiska w sprawie, w szczególności odpowiedzi na postawione przez Spółkę pytanie. Podkreślić należy, iż w złożonym

w dniu 4 września 2008 r. wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, Spółka jako przepisy podlegające interpretacji wskazała unormowania art. 41 ust. 1 oraz art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT a zatem dotyczące bezpośrednio dostawy towarów. Również pierwotnie sformułowane pytanie dotyczyło prawidłowego opodatkowania (zastosowania właściwej stawki podatkowej) sprzedaży nieruchomości i poczynionych nakładów jako dostawy towarów, dlatego też słusznie Minister Finansów uznał, iż aby prawidłowo udzielić odpowiedzi na tak postawione pytanie niezbędnym jest uzyskanie dodatkowych informacji od skarżącej Spółki, w tym również dotyczących wielkości wydatków na ulepszenie budynku usługowego o powierzchni 79 m2 i pawilonu handlowego o powierzchni 113 m2.

Bez powyższych informacji nie można było udzielić jednoznacznej odpowiedzi

na postawione we wniosku pytanie. Przyjąć zatem należało, iż bez powyższych informacji przedstawiony przez skarżącą Spółkę stan faktyczny nie mógł być uznany za wyczerpujący, w rozumieniu art. 14b § 3 o.p. Dlatego też, podnoszone

w odwołaniu, jak również w skardze, zarzuty strony skarżącej, dotyczące uznania sprzedaży udziału w nieruchomości oraz udziału we współwłasności użytkowania wieczystego jako usługi a nie dostawy towaru, w świetle zasad wydania indywidualnych interpretacji, w szczególności związania organu treścią wniosku

i przedstawionym w nim stanem faktycznym, należało uznać za bezpodstawne.

W świetle powyższego za niezasadny należało uznać zarzut skarżącej Spółki naruszenia art. 120 o.p. polegający na nieuzasadnionej odmowie udzielenia pisemnej, indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wobec istotnych braków stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, organ w oparciu

o obowiązujące przepisy prawa, wezwał skarżącą Spółkę do jego uzupełnienia

pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Nie wypełnienie w całości powyższego obowiązku przez Spółkę, skutkowało brakiem możliwości merytorycznego ustosunkowania się do postawionego pytania, a zatem przyjąć należało, iż istniały podstawy do pozostawienia wniosku skarżącej Spółki

bez rozpatrzenia na podstawie art. 14g § 1 i 3 o.p.

Biorąc pod uwagę powyższe, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.