Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 3222/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogumiła Skrzypczak, Sędziowie: NSA Jolanta Sikorska, WSA Lidia Serwiniowska /sprawozdawca/, Protokolant Anna Rudzińska, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Wojewoda D. - po rozpatrzeniu odwołania M. P. od decyzji Starosty Powiatu w J. G. z dnia [...]r. nr [...]r. w sprawie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od [...]r. do [...]r. w kwocie brutto [...]zł oraz od decyzji Starosty Powiatu w J. G. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie zwrotu nienależnie pobranego dodatku szkoleniowego za okres od [...]r. do [...]r. w kwocie [...]zł - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. z 2001r. Nr 6, poz. 56/ utrzymał w mocy zaskarżone decyzje.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż: M. P. rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w J. G. dokonał w dniu [...]r. Ponieważ w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się, rozwiązanie stosunku pracy ze skarżącym nastąpiło z jego winy bez wypowiedzenia, toteż organ I instancji, na mocy dyspozycji zawartej w art. 27 ust.l pkt 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, decyzją z dnia [...]r. orzekł o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Kolejno w związku z rozpoczęciem przez stronę szkolenia, decyzją z dnia [...]r. orzeczono o przyznaniu prawa do dodatku szkoleniowego od dnia [...]r. następnie decyzją z dnia [...]r., wobec upływu okresu karencji, przyznano M. P. zasiłek dla bezrobotnych od dnia [...]r.

Jak wynika z akt sprawy M. P. przedłożył w PUP w J. G. orzeczenie Sądu Rejonowego w J. G. Wydział [...] Pracy, mocą którego został przywrócony do pracy w J. Przędzalni Czesankowej A w J. G. na poprzednich warunkach. Wobec powyższej informacji, urząd pracy decyzją z dnia [...]r. orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej, wraz z zależnym od tego statusu prawem do zasiłku od dnia [...]r.

W dniu [...]r. M. P. dokonał drugiej rejestracji, przedkładając świadectwo pracy z Przędzalni Czesankowej A w J. G. obejmujące okres zatrudnienia od [...]r. do [...]r. Ponieważ w dacie rejestracji M. P. spełnił podstawowe warunki określone w art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, toteż decyzją z dnia [...]r. orzeczono o przyznaniu stronie z dniem [...]r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wobec zaistnienia równoczesnego świadczenia pracy z okresem pobierania zasiłku i dodatku szkoleniowego, organ I instancji wznowił z urzędu postępowanie w sprawie. Następnie wydał decyzję z dnia [...]r. orzekającą o zwrocie zasiłku dla bezrobotnych za okres od [...]r. do [...]r. i decyzję o zwrocie za okres od [...]r. do [...]r. dodatku szkoleniowego.

Od obu orzeczeń, M. P. złożył w dniu [...]r. odwołanie. Wskazał w nim, że zgodnie z orzeczeniem Sądu Pracy został przywrócony do pracy. W okresie pomiędzy rozwiązaniem stosunku pracy a przywróceniem do pracy tj. od dnia [...]r. do [...]r. nie otrzymał żadnych świadczeń pieniężnych od macierzystego zakładu, ani też nie świadczył pracy na rzecz innych podmiotów. Dalej skarżący wskazał, że zakład pracy za okres przerwy nie wypłacił mu żadnych świadczeń, uznając, iż świadczenia takie się nie należą. Wobec takiego stanu, jak wyjaśnił M. P., jest zmuszony do ponownego skierowania sprawy na drogę sądową. Równocześnie bezrobotny wniósł o wstrzymanie wykonania orzeczenia Starosty J. i jednocześnie wskazał, że w przypadku uznania przez Sąd, że świadczenie od zakładu pracy jest mu należne ureguluje wszystkie zobowiązania wynikające z ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w sytuacji odwrotnej, bezrobotny wniósł o uchylenie decyzji urzędu pracy.

Dalej organ odwoławczy podniósł, iż celem prawidłowego rozpatrzenia niniejszej sprawy należy wstępnie wyjaśnić dwa podstawowe pojęcia wynikające z treści ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

* Po pierwsze wskazać wypada, kto może dokonać rejestracji w powiatowym urzędzie pracy jako osoba bezrobotna. Zgodnie z ustawową definicją zawartą w art. 2 ust.l pkt 2 ustawy - bezrobotny oznacza osobę nie zatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie. Z przepisu tego wynika zatem wprost, że osoby świadczące pracę w jakiejkolwiek formie nie mogą być uznane za osoby bezrobotne,

* Po drugie wyjaśnić należy, co zgodnie z ustawą o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu jest tzw. świadczeniem nienależnym. Art. 28 ust.2 ustawy stanowi, że za nienależnie pobrane świadczenie uważa się m.in. (pkt. 2) świadczenie wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach. Okolicznością wskazaną w powołanym przepisie jest przede wszystkim osiąganie dochodów z tytułu zatrudnienia czy innej pracy zarobkowej.

Jak wynika z akt sprawy, J. Przędzalnia Czesankowa A w J. G. w piśmie z dnia [...]r. wskazała, że M. P. został z dniem [...]r. przywrócony do pracy i pracę tą podjął, a ponadto otrzymał w dniu [...]r. wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy w wysokości [...]zł. Jako dowód wypłaty należnego świadczenia zakład pracy dołączył do swojego pisma kopię listy płac.

Jednocześnie z akt sprawy wynika, że M. P. po podjęciu z dniem [...]r. pracy, świadczył ją w macierzystym zakładzie jeszcze do dnia [...]r. a następnie zakład pracy rozwiązał ze skarżącym wiążący ich stosunek w oparciu o art. 30 § 1 pkt 2 kodeksu pracy. Na mocy nowego świadectwa pracy, M. P. dokonał w dniu [...]r. kolejnej rejestracji w PUP w J. G. nabywając z dniem [...]r. prawo do zasiłku dla bezrobotnych.

W świetle całokształtu sprawy wynika, że w tym samym czasie, tj. od [...]r. do [...]r. przysługiwały stronie dwa odrębne świadczenia. Jednym było wynagrodzenie, drugim dodatek szkoleniowy oraz zasiłek dla bezrobotnych wypłacane ze środków Funduszu Pracy. Tym samym, z uwagi na przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zasadnym było wydanie przez organ I instancji decyzji nakazujących stronie zwrot wypłaconych świadczeń zasiłkowych. Zasiłek dla bezrobotnych oraz dodatek szkoleniowy przyznany stronie, na mocy art. 28 ustawy jest wypłacony jako nienależne świadczenie bowiem był on pobierany przez skarżącego pomimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, a pobierający był pouczony o tych okolicznościach. O powyższym świadczy treść podpisanych przez stronę oświadczeń zawierających wyciągi z najważniejszych przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W tej sytuacji Starosta Powiatu w J. G. wznawiając postępowanie w sprawie i w jego konsekwencji wydając dwa zaskarżone przez bezrobotnego orzeczenia, postąpił prawidłowo i zgodnie z ustawą o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Ponadto organ II instancji, w dalszej części uzasadnienia ustosunkował się do pisma skarżącego z dnia [...]r.

Wyjaśnił że "orzeczenie przywracające pracownika do pracy jest wydawane przez sąd zawsze po upływie okresu wypowiedzenia umowy o pracę. Jest to orzeczenie konstytutywne, które znosi skutek wypowiedzenia w postaci rozwiązania stosunku pracy i reaktywuje tym samym stosunek prawny wcześniej istniejący miedzy stronami. Restytucja stosunku prawnego na podstawie orzeczenia przywracającego pracownika do pracy nie następuje jednak już z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia, lecz dopiero po spełnieniu dodatkowej przesłanki, którą zgodnie z art. 48 § 1 k.p. zgłoszenie przez pracownika gotowości niezwłocznego podjęcia pracy w ciągli 7 dni od przywrócenia do pracy lub nawet po tym terminie, jeżeli jego przekroczenie nastąpiło z przyczyn niezależnych od pracownika. Jeżeli wspomniana przesłanka się spełni, stosunek pracy powstaje na nowo i pracodawca nie może odmówić ponownego zatrudnienia pracownika na poprzednich warunkach, czyli dopuszczenia go do pracy wykonywanej przed zwolnieniem, z zachowaniem tego samego wynagrodzenia wraz ze wszystkimi dodatkami.

W razie przywrócenia pracownika do pracy, kodeks zapewnia pracownikowi zwolnionemu bezprawnie rekompensatę uszczerbku majątkowego doznanego wskutek utraty zatrudnienia. Wysokość należnego pracownikowi z tego tytułu świadczenia pieniężnego jest ograniczona. Wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy jest świadczeniem pieniężnym, które spełnia przede wszystkim funkcję kompensacyjną. Wynagrodzenie to stanowi wyłączną formę wyrównania uszczerbku poniesionego przez pracownika wskutek pozostawania bez pracy. Użyte w art. 47 k.p. określenie "wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy" należy rozumieć jako wynagrodzenie za czas niemożności świadczenia pracy u pracodawcy, który dokonał wypowiedzenia niezgodnego z prawem.

Jak zarzucił M. P. we wskazanym wyżej piśmie, sąd uznał rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia za niezgodne z prawem. Okres przerwy w zatrudnieniu wyniósł 10 miesięcy, wynagrodzenie otrzymał za 3 miesiące i również za okres 3 miesięcy otrzymał zasiłek dla bezrobotnych. Skarżący podniósł, że skoro sąd jest zdania o nieprawidłowym rozwiązaniu stosunku pracy, toteż zasiłek dla bezrobotnych przysługuje mu od pierwszego dnia rejestracji i to PUP w J. G. powinien dokonać wyrównania wypłaty zasiłku. Organ II instancji wyjaśnia, że sugestie wskazane przez skarżącego są niezgodne z prawem.

Urząd pracy, w sytuacji gdy osoba zainteresowana zostaje przywrócona do pracy na poprzednich warunkach, a tym samym następuje restytucja stosunku pracy - może dokonać jedynie wyrejestrowania tej osoby z ewidencji bezrobotnych, przestaje być ona osobą bezrobotną. Jeżeli w tym czasie, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, pobiera jakiekolwiek świadczenie zasiłkowe musi je zwrócić jako nienależne świadczenie."

"W sytuacji natomiast, gdy w wyniku orzeczenia sądowego nie dochodzi do ponownego zatrudnienia, ale uznaje się natomiast, że tryb rozwiązania stosunku pracy jest inny niż w świadectwie pracy, wówczas organ zatrudnienia ma obowiązek wyrównania bezrobotnemu zasiłku za okres jego nieprzysługiwania.

W sytuacji skarżącego podjął on pracę i świadczył ją do dnia [...]r., przy czym w dniu kolejnej rejestracji przedłożył świadectwo pracy za "pełny" okres zatrudnienia, bez wskazania przerwy w zatrudnieniu tj. okresu od [...]r. do [...]r.. Zakład pracy po przywróceniu uznał jako ciągłość w zatrudnieniu okres faktycznej przerwy. W świetle powyższego nie zachodzi możliwość wyrównania Panu P. prawa do zasiłku od dnia rejestracji.

Marginalnie organ II instancji wyjaśnia, że bezrobotny może wystąpić z wnioskiem do Starosty Powiatu w J. G. o odroczenie terminu spłaty bądź rozłożenie na raty nienależnie pobranego świadczenia."

M. P. skierował do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję podnosząc:

"Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazywał, iż w dniu [...] pracodawca rozwiązał stosunek pracy bez wypowiedzenia z mojej winy. Przedłożone w Powiatowym Urzędzie Pracy w J. G. świadectwo pracy upoważniało mnie do zarejestrowania się jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku przez okres 5 miesięcy. Zasiłek ten przyznano mi dopiero od dnia [...]r.

W związku z moim odwołaniem się do Sadu Pracy w J. G. od rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia przez pracodawcę dopiero z dniem [...] prawomocnym orzeczeniem Sądu ( sygn. akt [...]) zostałem przywrócony do pracy i zasądzono wynagrodzenie za okres 3 miesięcy zgodnie art. 57 par.1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (Dz.U. nr 24,poz. 141 ze zmianami). Jest to wynagrodzenie, które przysługuje od dnia niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy pod warunkiem podjęcia pracy w wyniku przywrócenia. W tym okresie nie miałem prawa do zasiłku dla bezrobotnych przez okres 6 miesięcy. Natomiast wynagrodzenie za cały okres pozostawania bez pracy zgodnie z przepisami prawa pracy przysługuje tylko pracownikowi, który podlegał szczególnej ochronie przed rozwiązaniem stosunku pracy np. kobieta w ciąży, członek zarządu związku zawodowego itp.

Z informacji uzyskanej w Państwowej Inspekcji Pracy w J. G. dowiedziałem się, że nie mogę domagać się pozostałego wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, a sam fakt przywrócenia mnie do pracy jest tylko reaktywacją stosunku pracy, czyli ponownym zatrudnieniem. Przerwa pomiędzy rozwiązaniem stosunku pracy a ponownym nawiązaniem jest przerwą w zatrudnieniu tylko zaliczaną do uprawnień pracowniczych na przyszłość a nie okresem zatrudnienia.

Nową okolicznością jaka zaistniała po przywróceniu mnie do pracy było ponowne rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem przez pracodawcę i w dniu [...] dokonałem ponownej rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w J. G. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku. W świadectwie pracy ujęto cały okres mojego zatrudnienia z adnotacją o wydanym wyroku Sądu Pracy.

Po przedłożeniu tego świadectwa pracy Powiatowy Urząd Pracy w J. G. wydał decyzję z dnia [...][...] o zwrocie nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych oraz dodatku szkoleniowego od której to decyzji odwołałem się. W wyniku odwołania Wojewoda D. we W. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję opierając się tylko na treści świadectwa pracy a nie biorąc po uwagę całego materiału dowodowego jaki został złożony w Urzędzie Pracy oraz przepisów prawa pracy, które wyraźnie określają jakie roszczenia ma pracownik w wyniku niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy.

W związku z powyższym uważam, iż wypłacony mi zasiłek dla bezrobotnych oraz dodatek szkoleniowy były należnymi świadczeniami, ponieważ spełniłem warunki definicji zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu będąc osobą bezrobotną w okresie od dni [...]r. do dnia [...] r. W tym okresie nie świadczyłem pracy oraz nie otrzymałem w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych żadnych innych świadczeń pieniężnych.

Zaskarżenie decyzji opieram na wydaniu jej na podstawie jednego dokumentu jakim było świadectwo pracy a nie całość zebranego materiału w sprawie."

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do argumentów skargi podkreślono, iż "M. P. dokonując rejestracji w PUP w J. G. w dniu [...]r. przedłożył świadectwo pracy z dnia [...]r. wystawione przez JPC A S.A, z którego wynika, że był zatrudniony w tej spółce w okresie [...]r. do [...]r. Jednocześnie po dokonaniu pierwszej rejestracji skarżący pobierał dodatek szkoleniowy w okresie od [...] do [...]r. oraz zasiłek dla bezrobotnych w okresie od [...]r. do [...]r. Z powyższego zestawienia wynika, że w tym samym okresie czasu skarżący pozostawał w stosunku pracy i korzystał ze statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku. Sytuacja taka dawała organowi I instancji uzasadnione podstawy ku temu, by wznowić postępowanie w sprawie, a następnie uchylić prawomocne decyzje orzekające o przyznaniu z dniem [...]r. statusu osoby bezrobotnej oraz o przyznaniu z dniem [...]r. prawa do zasiłku. Konsekwencją decyzji z dnia [...]r. nr [...], której zainteresowany nie zaskarżył, a o której mowa wyżej, było wydanie kolejnych orzeczeń o zwrocie nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych oraz dodatku szkoleniowego.

Pozwany wyjaśnia, że podstawowym dokumentem, w oparciu o który organ zatrudnienia ustala uprawienia osoby rejestrującej się jest świadectwo pracy. Na jego podstawie w omawianej sprawie Starosta Powiatu w J. G., a następnie Wojewoda D. zasadnie wydali decyzje będące przedmiotem skargi.

W przekonaniu pozwanego pozostałe okoliczności ujęte w skardze nie miały wpływu na treść wydanego orzeczenia, gdyż dotyczą one stanu faktycznego sprawy /który nie budzi wątpliwości/ oraz stosunków pomiędzy skarżącym, a jego byłym pracodawcą."

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ "Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi."

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ Sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodną z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy /art. 145 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem jest bezzasadna.

Podstawą materialnoprawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do sądu decyzji administracyjnej są przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. z 2001r. Nr 6 poz. 56 ze zm./.

Przepis art. 28 ust. 1 powołanej ustawy stanowi "Osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, obowiązana jest do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji"/.../.

"Za nienależne pobrane świadczenie w rozumieniu ust. 1 uważa się: świadczenie wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach" /art. 28 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy/.

W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy - bezrobotnym oznacza to osobę /.../ nie zatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie /.../.

Lektura akt sprawy wskazuje, iż skarżący w dniu [...]r. podpisał oświadczenie zawierające wyciągi z najważniejszych przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /w tym o nienależnym świadczeniu/.

Niespornym w sprawie jest, że skarżącemu zostało przyznane prawo do dodatku szkoleniowego od [...]r. /decyzja z dnia [...]r. Nr [...] oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r. /decyzja z dnia [...]r. Nr [...].

Wyrokiem z dnia [...]r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w J. G. Wydział [...] Pracy orzekł o:

I.przywróceniu powoda M. P. do pracy u strony pozwanej A spółce akcyjnej w J. G. na poprzednich warunkach,

II.zasądził od strony pozwanej A SA" na rzecz powoda kwotę [...] zł pod warunkiem podjęcia przez powoda pracy u pozwanej.

Z kolei wyrokiem z dnia [...]r. sygn. akt [...] Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. oddalił apelację strony pozwanej od wyżej opisanego wyroku z dnia [...]r. sygn. akt [...].

Skarżący w dniu [...]r. przedłożył organowi zatrudnienia orzeczenie sądu z dnia [...]r. sygn. akt [...]. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] organ I instancji orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...]r. oraz utracie prawa do zasiłku z dniem [...]r. Z akt sprawy wynika, iż skarżący podjął w dniu [...]r. pracę w J. Przędzalni Czesankowej A SA. W dniu [...]r. pracodawca wypłacił skarżącemu wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy /kserokopię: pisma pracodawcy z dnia [...]r. i listy wypłaconego wynagrodzenia/.

Rejestrując się ponownie w dniu [...]r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w J. G.skarżący przedłożył świadectwo pracy z dnia [...]r.

Z treści świadectwa wynika, iż skarżący był zatrudniony w J. Przędzalni Czesankowej A Spółka Akcyjna w okresie [...]r. do [...]r. w pełnym wymiarze czasu pracy.

Należy przy tym zauważyć, że w świadectwie pracy brak jest wzmianki o przerwie w zatrudnieniu skarżącego.

Ubocznie podkreślić należy, że przedmiotowe świadectwo było podstawą do przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych od [...]r. /decyzja z dnia [...]r. Nr [...].

Przywołane okoliczności niniejszej sprawy przemawiają za słusznością stanowiska organów zatrudnienia, iż przyznane skarżącemu, w podanym okresie świadczenia z Funduszu Pracy są świadczeniami nienależnymi. Trafnie bowiem stwierdzono, że w tym samym czasie tj. od [...]r. do [...]r. skarżącemu przysługiwały dwa świadczenia: jednym było wynagrodzenie za pracę, drugim natomiast zasiłek dla bezrobotnych oraz zasiłek szkoleniowy wypłacane ze środków Funduszu Pracy. Istotnie, jak konkluduje zwłaszcza organ odwoławczy, z punktu widzenia unormowań cyt. ustawy, a zwłaszcza jej art. 28 ust. 2 pkt 1.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ skargę oddalono.