Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SO/Sz 7/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 88 w zw. z art. 87  par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 23 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 23 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. D.-G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 1 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. z tytułu sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 grudnia 2010 r., znak: [...]Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. określił M. G. obowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. z tytułu sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, działająca samodzielnie Strona wniosła odwołanie od decyzji organu podatkowego I instancji.

Po rozpoznaniu sprawy zainicjowanej odwołaniem Podatnika, decyzją z dnia 1 sierpnia 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy decyzję ww. Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. W decyzji organ odwoławczy zawarł pouczenie, że (cyt.): "Na decyzję przysługuje skarga, którą wnosi się za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w S., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., na podstawie art. 3 w związku z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. Skarga, zgodnie z art. 47 § 1 ww. ustawy, winna być doręczona w dwóch egzemplarzach".

Powyższą decyzję doręczono Stronie w dniu 2 sierpnia 2011 r. (k. 46 akt sądowych). W przewidzianym ustawowo terminie Strona nie wniosła skargi na tę decyzję.

W dniu 26 kwietnia 2013 r., za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w S., I. D.-G. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który – na wezwanie Sądu – uzupełniła, składając skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 1 sierpnia 2011 r. o nr [...] . Jako podstawę prawną swojego działania Skarżąca wskazała art. 50 § 2 w związku z art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i § 5 ww. ustawy.

Uzasadniając swój wniosek, I. D. –G. zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie przepisów art. 180 § 1 i § 2, art. 181 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niedopuszczenie jako dowodów w sprawie przedłożonych do akt faktur dokumentujących poniesienie niektórych wydatków na cele mieszkaniowe. Wskazała, że wnosi o przywrócenie terminu, gdyż uważa, że organ podatkowy skrzywdził ją, niesłusznie i z pogwałceniem przepisów Ordynacji podatkowej naliczając podatek oraz stwarzając sytuację, w której czuła się zastraszana i dezinformowana co do czynności organów podatkowych oraz przysługujących jej praw. Zaznaczyła, że działania tych organów doprowadziły ją i jej małżonka do poważnych problemów finansowych, tak że musi działać samodzielnie - nie posługując się pełnomocnikami. Podniosła również, że wnosi o przywrócenie terminu dopiero teraz, gdyż wcześniej nie posiadała dostatecznej wiedzy (cyt.: "w przeciągu minionego czasu uzyskaliśmy wiedzę, która umożliwi nam względne poruszanie się w gąszczu przepisów i ich interpretacji, co umożliwiło zredagowanie powyższego pisma").

W odpowiedzi na wniosek Strony skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej w S. wskazał na przeszkody formalne i merytoryczne do jego uwzględnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uznał, co następuje:

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że merytoryczne rozpoznanie – w świetle przesłanki z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a.") braku winy w uchybieniu terminu – wniosku o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej, musi być poprzedzone zbadaniem dopuszczalności tego wniosku. Powinien on bowiem spełniać określone wymogi formalne, w przeciwnym razie – stosownie do art. 88 P.p.s.a. – podlegać będzie odrzuceniu.

Wymogi warunkujące dopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu ujęto w art. 86 i art. 87 P.p.s.a.

Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 P.p.s.a., przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej może nastąpić w sytuacji, gdy strona nie dokonała tej czynności w terminie bez swojej winy. Stosownie zaś do postanowień art. 87 P.p.s.a. przywrócenie terminu uwarunkowane jest: złożeniem pisma z wnioskiem o przywrócenie terminu w sądzie, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1), przy czym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (§ 3); uprawdopodobnieniem przez stronę braku winy w uchybieniu terminowi (§ 2); dokonaniem przez stronę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, której strona nie dokonała w terminie (§ 4).

Zarazem jednak – w myśl art. 87 § 5 P.p.s.a. – po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. W ten sposób ustawodawca ochrania utrwalony na skutek upływu czasu stan powstały w wyniku uchybienia terminu do podjęcia czynności procesowej, zastrzegając, że powrót do sytuacji sprzed upływu tego czasu jest możliwy tylko w wypadku wyjątkowym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 1999 r., sygn. akt I CKN 802/98, publ. OSNC 1999, nr 7-8, poz. 141, str. 86). Jednocześnie ustawodawca nie określa ani nie egzemplifikuje pojęcia "przypadek wyjątkowy".

W orzecznictwie przyjmuje się, że "przez wyjątkowy przypadek należy rozumieć okoliczność nadzwyczajną, która uniemożliwiła stronie dokonanie czynności w normalnym trybie" (vide np.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2011 r., sygn. akt II GZ 129/2011; z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 991/11, LEX nr 1120780) oraz że brak przesłanki "wyjątkowego przypadku" musi prowadzić do odrzucenia wniosku jako niedopuszczalnego (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I FZ 134/2008, z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt II GZ 273/2011; postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.: z dnia 28 lutego 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 38/2011, z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1401/11; źródło: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajdzie ww. przepis art. 87 § 5 P.p.s.a. Termin do wniesienia skargi na opisaną na wstępie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. upływał bowiem w dniu 2 października 2011 r., zaś pismo zawierające wniosek o przywrócenie terminu wpłynęło do Sądu w dniu 26 kwietnia 2013 r. (data złożenia pisma w Kancelarii organu), tj. rok, sześć miesięcy i dwadzieścia cztery dni po upływie terminu do wniesienia skargi.

Sąd nie dopatrzył się również żadnych wyjątkowych okoliczności, które mogłyby usprawiedliwiać przywrócenie terminu po upływie roku od jego uchybienia. Za przyjęciem, że w sprawie doszło do zaistnienia "wyjątkowego przypadku" nie może bowiem przemawiać wskazywana przez Stronę skarżącą nieznajomość przepisów prawa, czy jej subiektywne przekonanie o "niesprawiedliwym" i niezgodnym z prawem działaniu organów podatkowych.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 88 w związku z art. 87 § 5 P.p.s.a., Sąd odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.