Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 68/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-03-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uznania świadczeń rodzinnych za nienależnie pobrane postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 3 stycznia 2020 r. A. S. (dalej: wnioskodawczyni, strona lub skarżąca) wniosła skargę na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. utrzymującą w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji przez Wojewodę D. z dnia 28 czerwca 2019 r., nr [...] w sprawie uznania świadczeń rodzinnych w wysokości 3.454,00 złotych za nienależnie pobrane i podlegające zwrotowi wraz z odsetkami.

W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania kwestionowanego rozstrzygnięcia podając jedynie, że jej realizacja spowoduje odczuwalne konsekwencji poprzez zmniejszenie otrzymywanego świadczenia i ograniczenie środków bieżącego utrzymania. Strona wyjaśniła przy tym, że jej mąż aktualnie nie pracuje, a ona jest jedynym żywicielem rodziny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5).

Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04).

Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06).

Zwrócić zatem uwagę należy, że przesłankami wstrzymania wykonania nie są jakiekolwiek skutki czy jakakolwiek szkoda, lecz szkoda i skutki kwalifikowane tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu.

Wykazanie istnienia tych szczególnych warunków, które uzasadniałyby potrzebę udzielenia skarżącej tymczasowej ochrony sądowej, leży jednak po jej stronie. Wnioskując zatem o wstrzymanie wykonania określonego aktu lub czynność skarżący winien należycie udowodnić, że jego obiektywna sytuacja daje podstawy do stwierdzenia, że w rzeczywistości zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu swoje twierdzenia skarżący winien poprzeć odpowiednimi dokumentami pozwalającymi na weryfikację przez Sąd jego sytuacji (por. postanowienia NSA z: 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 oraz 11 maja 2011 r., sygn. akt I FZ 88/11).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Sąd nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji. Wnioskodawczyni wskazała co prawda, że jest jedynym żywicielem rodziny, zaś jej małżonek aktualnie nie pracuje, ale nie poparła swojego oświadczenia jakimikolwiek dającymi się zweryfikować dowodami, które świadczyłyby o zaistnieniu przesłanki wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ani z treści skargi, ani z akt sprawy nie wynika bowiem jaka jest rzeczywista sytuacja materialna wnioskodawczyni i jej rodziny. Chcąc otrzymać ochronę tymczasową skarżąca winna zaś wykazać źródła swojego utrzymania oraz wysokość osiąganych dochodów i stan ewentualnych oszczędności, które przecież mogą niekiedy pozwalać na uiszczenie należności w kwocie podlegającej zwrotowi, nawet przez osobę będącą jedynym żywicielem rodziny. Sygnalizując posiadane świadczeniach skarżąca nie podała ich wysokości, ani nie wyjaśniła z jakiego są one tytułu. Opisując zaś sytuację zawodową męża nie uwiarygodniła jego statusu choćby decyzją przyznająca mu uprawnienia osoby bezrobotnej, z której wynikałoby również jego ewentualne prawo do pobierania stosownego zasiłku.

Skoro zatem brak było po stronie skarżącej jakichkolwiek wiarygodnych wyjaśnień uzasadniających wstrzymanie wykonania zakwestionowanej decyzji, to należało tym samym uznać, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej. Nie można bowiem za takie przesłanki uznać zarzutów stawianych wprost skarżonemu rozstrzygnięciu, gdyż mogą one zostać rozstrzygnięte dopiero w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.