Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 193/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2 i 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1839
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn,

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Protokolant specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2019 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz a art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1839 z późn. zm.) decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [....] września 2018 r. nr [...], którą odmówiono M. P. wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm, bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 6 mm oraz gładkolufowej, w liczbie sześciu egzemplarzy do celu sportowego.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że w ostatecznym orzeczeniu lekarskim z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] r. stwierdzono, że wnioskodawca należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Natomiast w ostatecznym orzeczeniu psychologicznym z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] stwierdzono, że wnioskodawca należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 przedmiotowej ustawy.

M. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2018 r.

Pełnomocnik skarżącego zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 6 Kpa w zw. z art 106 Kodeksu karnego, poprzez załączenie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] do akt niniejszego postępowania akt postępowania karnego prowadzonego w przeszłości przeciwko skarżącemu, pomimo, że skazanie będące wynikiem tego postępowania karnego uległo zatarciu.

Podnosząc ten zarzut pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2018 r. nie naruszają prawa.

W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń.

Zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1839 z późn. zm.), osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń lub zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 powołanej ustawy i potwierdzające, że może ona dysponować bronią. W myśl z kolei art. 15 ust. 5 powołanej ustawy w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. Stosownie natomiast do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6.

Odnosząc się do meritum sprawy, czyli odmowy wydania pozwolenia na broń palną, konieczne jest podkreślenie, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej nie gwarantuje prawa do posiadania broni. W polskim systemie prawnym możliwość posiadania broni poddano daleko idącym ograniczeniom.

Ustawodawca, ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg właściwości osób, jak i przesłanek, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, ewentualnie, w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała - by mogła z niego nadal korzystać. Zatem ustawodawca, reglamentując dostęp do posiadania broni, wprowadził wymogi, których spełnienie implikuje pozytywną dla strony decyzję.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 -4 ustawy o obroni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom:

2) z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1878), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej;

3) wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego;

4) uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych.

Podkreślenia wymaga, że organy Policji są związane opiniami psychologa i psychiatry, organ nie dysponuje w tym względzie żadnym luzem decyzyjnym i jest związany ostatecznym orzeczeniami.

To, czy dana osoba należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji, może być stwierdzone jedynie na podstawie orzeczenia lekarskiego i psychologicznego wydanego przez upoważnionego (uprawnionego) do tego lekarza. To szczególne ograniczenie dowodowe w postępowaniu w sprawie wydania lub cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej, uzasadnione jest potrzebą ochrony takich wartości jak życie i zdrowie ludzi oraz bezpieczeństwo i porządek publiczny w sposób oczywisty zagrożonych w razie dysponowania bronią przez osoby, które ze względu na stan zdrowia psychicznego lub fizycznego, bronią dysponować nie mogą.

W rozpoznawanej sprawie skarżący przedłożył wymagane prawem pozytywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, jednakże zostały one organ Policji zakwestionowane poprzez złożenie odwołania. W wyniku badań, przeprowadzonych po odwołaniu przez Policję, stwierdzono, że Skarżący nie spełnia wymagań, przewidzianych w przepisie art.15 ust. 1 pkt 2 -4 ustawy o obroni i amunicji, ostatecznie więc okazało się, że prawidłowo organy odmówiły wydania mu pozwolenia na broń.

Skoro bowiem zostały przeprowadzone stosowne badania lekarskie i psychologiczne, które wykazały, że skarżący nie może dysponować bronią palną na zasadach określonych we wniosku, należało odmówić wydania mu przedmiotowego pozwolenia, bowiem organy były związane wydanymi orzeczeniami i musiały uznać ich moc dowodową.

Organy prawidłowo zastosowały art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji, w szczególności prawidłowo uznały, że spełnione są przesłanki do odmowy wydania pozwolenia na broń skarżącemu.

Sąd w pełni podziela stanowisko organu, że kwestia zdolności do dysponowania bronią nie jest obojętna z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, ze względu na potencjalne zagrożenie dla osób trzecich. Prawo do posiadania broni palnej ma charakter szczególny, a dostęp do niego podlega administracyjnej reglamentacji, nie może więc być żadnej wątpliwości, że osoba, której takie prawo przyznano, daje gwarancje bezpiecznego posługiwania się bronią. Jedną z tych gwarancji jest wprowadzony przez ustawodawcę wymóg posiadania zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią, potwierdzony stosownymi orzeczeniami. Skoro w sprawie niniejszej okazało się, że strona wymogu tego nie spełnia, ponieważ uprawniony psycholog i lekarz wydali w trybie odwoławczym orzeczenia negatywne co do możliwości posiadania przez nią broni, organy były związane tymi orzeczeniami. Prawidłowo więc orzekające w sprawie organy odmówiły wydania skarżącemu zezwolenia na broń palną.

W związku z powyższym zarzut podniesiony w skardze nie mógł mieć wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie.

Sąd w ustalonym stanie faktycznym i prawnym nie znalazł podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego i skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.