Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 171/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-03-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wykladni wyroku
Odrzucono wniosek o uzupełnienie wyroku (art. 157 § 1a ustawy - PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art 157 par. 1a, art 158
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o uzupełnienie i wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 171/16 w sprawie ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [..] w przedmiocie odmowy wydania decyzji w sprawie uregulowania stosunków wodnych postanawia 1) odrzucić wniosek o uzupełnienie wyroku, 2) oddalić wniosek o wykładnię wyroku.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 171/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji w sprawie uregulowania stosunków wodnych uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2015 r., nr [...].

W piśmie z dnia 17 lutego 2017 r., wniesionym tego samego dnia osobiście do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zatytułowanym "Oświadczenie", A. W. wskazał, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 lutego 2017 r., jest niejasny, krzywdzący i budzi mieszane uczucia. S. G. składa systematyczne donosy, w wyniku swej mściwości w wyżej wymienionej sprawie po przeprowadzeniu postępowania, przesłuchaniu świadków, a następnie odebraniu przyrzeczenia i pouczeniu o odpowiedzialności karnej wystąpiła z wnioskiem o umorzenie postępowania, co zostało prawomocnie zakończone decyzją z dnia 8 września 2011 r. Sąd nie został poinformowany o tych faktach, w uzasadnieniu wyroku nie ma wzmianki o tej decyzji, co daje podstawy do stwierdzenia nieważności wyroku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało powyższe pismo Sądowi w dniu 21 lutego 2017 r. ( koperta).

Sąd wezwał A. W. o wskazania adresata pisma, a na wypadek określenia, że jest nim Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie o wyjaśnienie czy pismo stanowi skargę kasacyjną, wniosek o uzupełnienie wyroku, czy też jego wykładnię, jako jedyne środki przysługujące w przypadku wydania wyroku, uregulowane w art. 173, 157 i 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.").

Pismem z dnia 8 marca 2017 r. A. W. sprecyzował, że wniosek dotyczy uzupełnienia wyroku i jego wykładni.

Powołując się na okoliczności wskazane w poprzednim piśmie wskazał, że wnosi o wykładnię i wyjaśnienie czy urzędnicy Wydziału Ochrony Środowiska w [...] działając w imieniu Prezydenta Miasta mieli obowiązek powoływać M. G. jako stronę, jeżeli wniosek składała S. G., a M. G. nie figuruje w wykazie rejestru gruntów ani w Księgach Wieczystych: o wykładnię i wyjaśnienie dlaczego pismo procesowe z dnia 23 października 2016 r. i wnioski w nim stawiane nie zostały wzięte pod uwagę i WSA w ogóle się do nich nie odniósł, o wyjaśnienie kwestii powołanego w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 listopada 2016 r., o którym nic nie wiadomo, jak również nie uwzględnienia decyzji z dnia [...] września 2011 r., nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wniosek o uzupełnienie wyroku podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Stosownie natomiast do treści art. 157 § 1a P.p.s.a., wniosek o uzupełnienie wyroku zgłoszony po upływie terminu podlega odrzuceniu.

Mając na uwadze, że uzasadnienie wyroku zostało A. W. doręczone w dniu 31 stycznia 2017 r., czternastodniowy termin do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku upływał w dniu 14 lutego 2017 r. Tymczasem Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało pismo Skarżącego z dnia 17 lutego 2017 r. w dniu 21 lutego 2017 r., a więc po upływie ustawowo przewidzianego do tego terminu. Należy przy tym zaznaczyć, że data przekazania pisma przez organ była właściwą dla obliczania zachowania terminu przez wnioskodawcę, bowiem adresatem wniosku był Sąd. Sąd podkreśla przy tym, że nawet jeśliby uznać, że datą złożenia wniosku była data wniesienia pisma przez wnioskodawcę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego – 17 lutego 2017 r. nie zmieniłoby to treści rozstrzygnięcia, gdyż jak wyżej wskazano termin upływał z dniem 14 lutego 2017 r.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 157 § 1 i 1a Pp.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.

Zgodnie z kolei z art. 158 P.p.s.a sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.

Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna zatem zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać.

Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. (zob. postanowienia NSA: z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 406/09, z dnia 15 grudnia 2012 r., sygn. akt I GSK 148/10, z dnia 6 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1757/11, z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 502/13 – publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W swoim wniosku A. W. domaga się wykładni wyroku poprzez wyjaśnienie, czy urzędnicy Wydziału Ochrony Środowiska Prezydenta Miasta mieli obowiązek powoływać M. G. jako stronę postępowania, wyjaśnienia zagadnienia wyroku z dnia 3 listopada 2016 r., na który powołuje się Sąd w uzasadnieniu, a co do którego nic nie wiadomo, nie uwzględnienia wniosków zawartych w piśmie z dnia 23 października 2016 r. oraz decyzji z dnia [...] września 2011 r.

Odnośnie wątpliwości czy urzędnicy mieli obowiązek powoływać M. G., jako stronę postępowania, należy wskazać, że Sąd w uzasadnieniu wyjaśnił, że nie została dostatecznie wyjaśniona kwestia wnioskodawcy, z uwagi na to, że wniosek został podpisany zarówno przez S. G. jak również przez M. G., natomiast postępowanie toczyło się wyłącznie z wniosku S. G., co biorąc pod uwagę znajdujące się w aktach dokumenty dotyczące kwestii współwłasności będącej przedmiotem postępowania działki S. G. i M. G., jak również podpisania wniosku przez obydwie osoby wymagało wyjaśnienia.

W zakresie niewyjaśnienia kwestii wyroku z dnia 3 listopada 2016 r., wskazać należy, że również ta kwestia nie budzi wątpliwości. Sąd wyjaśnił że wyrok dotyczył postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzającego niedopuszczalność odwołania M. G. z powodu braku interesu prawnego.

W zakresie zawartych przez wnioskodawcę wniosków w piśmie z dnia 23 października 2016 r. stwierdzić należy, że wnioskodawca nie złożył formalnych wniosków, co do których Sąd zobowiązany byłby wydać rozstrzygnięcie.

Nie uwzględnienie z kolei decyzji z dnia [...] września 2011 r. wynikało z faktu, że nie była ona objęta przedmiotem postępowania, a jak wyżej zaznaczono wniosek o wznowienie postępowania nie może zmierzać do poszerzenia uzasadnienia o elementy istotne z punktu widzenia samego wnioskodawcy.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w punkcie 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 158 P.p.s.a.