Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 660/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-10-31 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: utrzymano w mocy postanowienie referendarza sądowego
Powołane przepisy: article: art. 260 par. 1 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 31 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A. Z." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2016 - w zakresie sprzeciwu "A. Z." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na postanowienie z dnia 18 września 2018 r. o odmowie przyznania prawa pomocy postanawia: utrzymać w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 18 września 2018 r.


UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia.

W świetle art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., do czynności referendarza sądowego w zakresie prawa pomocy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy.

W niniejszej sprawie "A. " Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L. (dalej jako "skarżąca") wniosła na urzędowym formularzu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że kapitał zakładowy spółki wynosi [...] zł, a strata za ostatni rok obrotowy [...] zł. Skarżąca podniosła również, że rachunek bankowy został zlikwidowany z powodu braku wpływów.

Referendarz sądowy wezwał skarżącą do złożenia dodatkowych dokumentów źródłowych.

Skarżąca w zakreślonym terminie nie nadesłała dodatkowych dokumentów źródłowych.

Postanowieniem z dnia 18 września 2018 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa z uwagi na niewykazanie istnienia przesłanek przyznania prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

Skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza sądowego. W uzasadnieniu wskazała na dalszy wzrost zadłużenia oraz egzekucje.

Rozstrzygnięcie referendarza sądowego jest prawidłowe i brak jest podstaw do jego zmiany.

Stosownie do art. 260 p.p.s.a., wniesienie sprzeciwu przez stronę powoduje, że zaskarżone postanowienie traci moc, a sąd na nowo rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Zgodnie z art. 246 § 2 p.p.s.a., osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1) lub w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (pkt 2).

W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że zostały spełnione przesłanki przyznania prawa pomocy, o których mowa w powołanym wyżej przepisie. Skarżąca nie złożyła dodatkowych dokumentów źródłowych, które pozwoliłyby ustalić, jaka jest aktualna sytuacja finansowa i majątkowa spółki oraz ocenić możliwości płatnicze spółki. Oświadczenia zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy są ogólnikowe i niewystarczające do oceny rzeczywistej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej.

W świetle powyższego brak jest podstaw do uznania, że skarżąca wykazała przesłanki z art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a, co uzasadniało odmowę przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a.