Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 611/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowoadministracyjne

SENTENCJA

Dnia 16 kwietnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Markiewicz (spr.), Sędziowie : Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Protokolant Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2004 roku przy udziale - na rozprawie sprawy ze skargi Administracji Nieruchomościami Ł.-G. "P." Filia K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi.


UZASADNIENIE

Administracja Nieruchomościami Ł.-G. "K.", zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] , Nr [...] , utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] , Nr [...] w sprawie nakazania Dyrektorowi Administracji Nieruchomościami Ł. - G. "K. " w Ł. w zarządzanym budynku mieszkalnym Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy A. 9 w Ł. :

1. doprowadzenia do pełnej sprawności technicznej instalacji elektrycznej i odgromowej, na podstawie § 23 ust. 1, ust. 2 pkt 5, ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 3 listopada 1992 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 92, poz. 460 i z 1995 r.Nr 102, poz. 507) oraz § 56, § 57 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz.U. nr 74 z dnia 9 września 1999 r.) w związku z art. 62 ust. 1

pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 z późn.zm.), w terminie do dnia 31 maja 2001 r.

2. wytyczenia i oznakowania dojazdu pożarowego do przedmiotowego budynku, zgodnie zart. 4 ust. 1 pkt 4 Ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. Nr 81, poz. 351 z późn.zm.), na podstawie § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 stycznia 1999 r. w sprawie określenia szczegółowych wymagań w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego, ratownictwa technicznego, chemicznego, ekologicznego lub medycznego oraz warunków jakim powinny odpowiadać drogi pożarowe (Dz.U. Nr 7, poz. 64 z 1999 r.), w terminie do dnia 31 marca 2001 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że przedstawiciel Komendy Miejskiej PSP w Ł. w dniu 10.01.2001 r. przeprowadził w budynku mieszkalnym Wspólnoty Mieszkaniowej, zlokalizowanym w Ł. przy ul. A. 9, zarządzanym przez Administrację Nieruchomości Ł. - G. "K. " w Ł. ul. A. 47, czynności kontrolno-rozpoznawcze sprawdzające realizację decyzji nr [...] z dnia [...] , Komendanta Rejonowego PSP w Ł. , podczas których m.in. wykazał, że:

1. obowiązki z w/w decyzji zostały wykonane,

2. pomiary instalacji elektrycznej wykonano w grudniu 1998 roku - nie stwierdzono usterek,

3. próbę szczelności instalacji gazowej przeprowadzono w lutym 2000 roku,

4. dojazd pożarowy do budynku oznakowano znakami informacyjnymi,

5. zgodnie z protokołem pomiarów instalacja odgromowa nie spełnia aktualnych wymogów i nie nadaje się do eksploatacji z powodu niewystarczającej ilości zwodów.

Na podstawie powyższego, Komendant Miejski PSP w Ł. wydał powołaną wcześniej decyzję Nr [...] z dnia [...] , nakazującą Dyrektorowi Administracji Nieruchomości Ł. - G. "K. " w Ł. ul. A. 47, wykonanie wyżej wskazanych obowiązków.

W dniu 22.01.2001 r. do Komendy Miejskiej PSP w Ł. wpłynęło odwołanie Dyrektora Administracji Nieruchomości Ł. - G. "K. " w Ł. ul. A. 47, w którym zarzucono naruszenie prawa materialnego tj. art. 61 ustawy z dnia 07.07.1994 roku Prawo budowlane; § 55, 56, 57 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16.08.1999 roku w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz.U. Nr 74, poz. 836) w związku z art. 14 i 22 ustawy z dnia 24.06.1994 roku o własności lokali (Dz.U. Nr 85, poz. 388 z późn.zm.). Na podstawie powyższego odwołująca się wniosła o zmianę w/w decyzji w zakresie osoby zobowiązanej do jej wykonania z "Dyrektora Administracji Ł. – G. "K. " w Ł. " na Wspólnotę Mieszkaniową nieruchomości Nr 9 przy ul. A. w Ł. oraz o zmianę terminu wykonania decyzji.

Komendant Miejski PSP w Ł. stwierdził, że Administracja Ł. - G. "K. ", jako zarządca budynku, kierując sprawami Wspólnoty Mieszkaniowej, a w szczególności w zakresie bieżącego utrzymania budynku w należytym stanie technicznym, uznał niezaradność odwołania.

W ocenie organu odwoławczego, argumentacja Komendanta Miejskiego PSP w Ł. w zakresie odmowy rozpatrzenia odwołania, wynika z art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zmianami).

Nie ulega żadnej wątpliwości, że Administracja Ł. - G. "K. " w trakcie prowadzenia postępowania kierowała i na dzień dzisiejszy dalej kieruje sprawami Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości nr 9, zlokalizowanej przy ul. A. w Ł. . Powyższe potwierdza fakt prowadzenia czynności kontrolno-rozpoznawczych w obecności przedstawiciela Administracji Ł. - G. "K. ", który podpisując protokół nie wniósł żadnych uwag. W odwołaniu również nie zaprzeczono przedmiotowego faktu.

Wobec powyższego zarzut naruszenia przez Komendanta Miejskiego PSP w Ł. prawa materialnego jest bezpodstawny, ponieważ art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku -Prawo budowlane jednoznacznie wskazuje właściciela lub zarządcę obiektu do utrzymywania go (m.in.) w należytym stanie technicznym i estetycznym.

Organ odwoławczy wskazał także, iż faktem jest, że na podstawie art. 14 cyt. ustawy o własności lokali, Administracja Ł. - G. "K. " w ramach kosztów zarządu, ma za zadanie wykonywać m.in. remonty i bieżącą konserwację budynku, jednak kierowanie sprawami Wspólnoty Mieszkaniowej nie może ograniczać się jedynie do obowiązków, wchodzących w koszty zarządu. Artykuł 22 w/w ustawy pozwala zarządcy na wykonywanie prac wykraczających poza zarząd zwykły, po uprzednim uzyskaniu zgody Wspólnoty Mieszkaniowej.

W jednym i drugim przypadku koszty ponosi Wspólnota Mieszkaniowa i nie koliduje to z zapisami § 55, 56, 57 powołanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych. Jak wynika z przedłożonych dokumentów, Administracja Nieruchomości Ł. - G. "K. ", mając świadomość występującego zagrożenia, od listopada 1998 roku nie podjęła żadnych działań, pozwalających usunąć stwierdzone usterki.

W ocenie organu odwoławczego, przewidywana likwidacja Administracji Ł. - G. "K. " również nie koliduje z koniecznością wykonania przedmiotowych obowiązków, ponieważ termin określony w zaskarżonej decyzji opiewa na okres od dnia otrzymania decyzji do 31.05.2001 roku.

Biorąc pod uwagę zakres usterek można stwierdzić, że nic nie stoi na przeszkodzie żeby przedmiotowy obowiązek został wykonany wcześniej, tym bardziej, że art. 4 ust. l pkt l ustawy z dnia 24.08.1991 roku o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. Nr 81, poz. 351 z późn. zm.) oraz § 23 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 03.11.1992 roku

w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. Nr 92, poz. 460 z późn. zm.) zabrania eksploatacji instalacji i urządzeń, których stan techniczny może przyczynić się m.in. do powstania pożaru.

W skardze wniesionej do Sądu administracyjnego, strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. Nr [...] z dnia [...] i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. Nr [...] z dnia [...] , z uwagi na naruszenie prawa materialnego tj. art. 61 ustawy z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U.106/2000 poz. 1126), § 55, 56, 57 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16.08.1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz.U. Nr 74/99 poz. 836) w związku z art. 14 i 22 ustawy z dnia 24.06.1994r. o własności lokali (Dz.U. Nr 85 poz. 388 z późn. zm.).

W motywach decyzji podano, że nie zachodzi zarzucane w odwołaniu naruszenie prawa materialnego, ponieważ art. 61 ustawy z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane jednoznacznie wskazuje właściciela lub zarządcę obiektu do utrzymania go, między innymi, w należytym stanie technicznym.

W ocenie strony skarżącej, wydane decyzje pozostają w sprzeczności z art. 61 Prawa budowlanego, jak i § 55, 56, 57 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16.08.1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz.U. Nr 74/99, poz. 836) oraz art. 14 i 22 ustawy o własności lokali, bowiem zarówno przepis art. 61 Prawa budowlanego, jak i § 55, 56, 57 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, nie mogą być stosowane w oderwaniu od treści art. 14 i 22 ustawy o własności lokali należy rozumieć je w ten sposób, że zobowiązanym do wykonania czynności określonych w tych przepisach, jeżeli są one czynnościami przekraczającymi zwykły zarząd, jest właściciel nieruchomości, czyli wspólnota.

Strona skarżąca wskazała, że w myśl art. 14 ww. ustawy o własności lokali, wydatki na remonty i bieżącą konserwację wchodzą w skład kosztów zarządu nieruchomością wspólną zaś zgodnie z art. 22 tej ustawy, ustalanie wysokości opłat na pokrycie kosztów zarządu stanowi czynność przekraczającą zwykły zarząd i wymaga podjęcia stosownej uchwały właścicieli lokali, wyrażającej zgodę na dokonanie tej czynności.

Organ II instancji zgadza się z tym stanowiskiem i wywodzi, że kierowanie sprawami wspólnoty nie może ograniczać się jedynie do obowiązków, wchodzących w koszty zarządu, "ponieważ art. 22 ustawy o własności lokali pozwala zarządcy na wykonywanie prac wykraczających poza zwykły zarząd, po uprzednim uzyskaniu zgody Wspólnoty Mieszkaniowej".

Skoro organ II instancji słusznie przyznaje, że dla wykonywania czynności wykraczających zwykły zarząd konieczna jest uchwała wspólnoty mieszkaniowej, to całkowicie niezrozumiałe jest, że wykonanie obowiązków przekraczających zwykły zarząd, nakłada na zarządcę, a nie na właściciela nieruchomości.

Strona skarżąca wskazała też, że nie polega na prawdzie twierdzenie, zawarte w uzasadnieniu decyzji Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, jakoby wykonanie remontów i bieżącej konserwacji bez uchwały wspólnoty, nie miało znaczenia, bowiem koszty tych remontów i bieżącej konserwacji ponosi wspólnota.

Skoro z art. 22 ustawy o własności lokali wynika, że ustalanie wysokości opłat na pokrycie kosztów zarządu, stanowi czynność przekraczającą zwykły zarząd i wymaga podjęcia stosownej uchwały, wyrażającej zgodę na dokonanie tej czynności, to nałożenie na zarządcę obowiązku doprowadzenia do pełnej sprawności technicznej instalacji elektrycznej i odgromowej, jest równoznaczne z poniesieniem właśnie przez zarządcę wydatków na remont i sprzeczne zarówno z art. 14 jak i 22 ustawy o własności lokali.

Ponadto, strona skarżąca wyjaśniła też, że wbrew twierdzeniom, zawartym w decyzji organu II instancji, likwidacja AN Ł. - G. "K. " z dniem 30.04.2001 r., koliduje z ustalonym terminem 31.05.2001, skoro po dniu 30.04.2001 r. AN przestaje istnieć, zaś prócz decyzji niniejszej wydano 7 innych decyzji, nakładających na zarządcę takie same obowiązki na innych nieruchomościach, stanowiących własność wspólnoty.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że:

1. Administracja Ł. - G. "K. " w Ł. kieruje sprawami Wspólnoty Mieszkaniowej

nieruchomości nr 9, zlokalizowanej przy ul. A. w Ł. , czyli związana jest

umową cywilno-prawną, czemu nie zaprzeczyła w odwołaniu,

2. art. 61 ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku - Prawo budowlane, jednoznacznie wskazuje właściciela lub zarządcę obiektu do utrzymywania go (m.in.) w należytym stanie technicznym i estetycznym,

3. art. 22 pkt 2 ustawy o własności lokali, pozwala Administracji Ł. - G. "K. " na

wykonywanie prac, wykraczających poza zarząd zwykły, po uprzednim uzyskaniu zgody Wspólnoty Mieszkaniowej,

4. Administracja Nieruchomości Ł. - G. "K. " po otrzymaniu protokołu nr [...]

z badania instalacji elektrycznej i odgromowej, w którym uwzględniono przedmiotowe usterki i mając świadomość występującego zagrożenia, od grudnia 1998 roku nie podjęła żadnych działań, pozwalających je usunąć oraz nie poinformowała o takiej potrzebie Wspólnoty Mieszkaniowej.

5. przewidywana likwidacja Administracji Nieruchomości Ł. - G. "K. ", nie

koliduje z koniecznością wykonania przedmiotowego obowiązku, ponieważ terminy określone w zaskarżonej decyzji opiewają na okres od dnia otrzymania decyzji do 31.03.2001 r. do 31.05.2001 roku,

6. art. 4 ust l pkt l ustawy z dnia 24.08.1991 roku o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. Nr 81, poz. 351 z późn.zm.) oraz § 23 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 03.11.1992 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów zabrania eksploatacji instalacji i urządzeń, których stan techniczny może przyczynić się m.in. do powstania pożaru.

Organ odwoławczy wskazał, że Administracja Nieruchomości Ł. - G. "K. " w dniu 21.05.2001 roku złożyła w przedmiotowej sprawie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżąca, podobnie jak w odwołaniu od decyzji Komendanta Miejskiego PSP w Ł. , przedstawia te same zarzuty i argumenty, nie wnosząc nic nowego do sprawy. Wobec powyższego skarga jest niezasadna i obowiązek doprowadzenia do pełnej sprawności instalacji elektrycznej i odgromowej powinien być zrealizowany przez Administrację Nieruchomości Ł. - G. "K. ", zarządzającego budynkiem. Najprawdopodobniej złożenie skargi miało na celu uchylenie się Administracji od podejmowania prac (tj. uzyskania uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej, wyrażającej zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielenia pełnomocnictwa do zawierania umów, wyszukania firmy, nadzór nad prowadzonymi pracami oraz odbiór prac) w zakresie usunięcia przedmiotowych usterek.

W nadesłanym na żądanie Sądu, piśmie procesowym z dnia [...] , Administracja Nieruchomościami Ł. - G. "P." Filia K. wyjaśniła (i wskazała dołączonymi dokumentami), że jest następcą prawnym Administracji Nieruchomościami Ł. - G. "K. " oraz poparła skargę, wniesioną w przedmiotowej sprawie. Strona skarżąca wskazała również, że od dnia 1 maja 2001 roku, Gmina Ł. nie zarządza już przedmiotową nieruchomością. Do pisma dołączono także kserokopię uchwały nr [...] Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości nr 9 przy ulicy A. w Ł. z dnia [...] , na mocy której Zarząd Wspólnoty został zobowiązany do zawarcia umowy o zarządzanie nieruchomością Spółce z o.o. A. z tym, że umowa ta będzie obowiązywać od dnia 1 maja 2001 roku na czas nieokreślony.

Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Ł. w dniu 2 kwietnia 2004 roku, pełnomocnicy organu orzekającego wyjaśnili, że wobec zmiany stanu prawnego i faktycznego (przedmiotowa nieruchomość nie jest już własnością Gminy Łódź, a także zmieniły się przepisy, odnoszące się do uprawnień kontrolnych tego organu w przedmiocie zabezpieczeń przeciwpożarowych) zaskarżona decyzja w odniesieniu do strony skarżącej, nie byłaby obecnie prawnie skuteczna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli (między innymi) skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1) oraz gdy "postępowanie w innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe" (pkt 3).

Tego rodzaju sytuacja bezprzedmiotowości postępowania sądowego, wystąpiła w sprawie niniejszej.

Należy przy tym wyjaśnić, że wobec użycia w powołanym przepisie art. 161 § 1 pkt 3 cyt. ustawy, określenia "stało się", bezspornie chodzi o przyczyny, które w chwili złożenia skargi w danej sprawie, nie istniały, a wystąpiły dopiero w toku rozpoznawania sprawy, jak w sprawie niniejszej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przed rozpoznaniem skargi w sprawie niniejszej, strona skarżąca utraciła przymiot "zarządcy" przedmiotowej nieruchomości, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Kwestionowana decyzja została bowiem skierowana do podmiotu (jednostki organizacyjnej), która w dacie wydania tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, była "zarządcą" tej nieruchomości, o którym mowa w art. 61 i 62 (i następnych - w rozdziale 6 "Utrzymanie obiektów budowlanych") powołanej ustawy - Prawo budowlane.

Zakres kontroli sądowoadministracyjnej, wyznaczają przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 145 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ich świetle, Sąd administracyjny jest uprawniony do oceny legalności decyzji administracyjnych (zgodności z prawem), a uwzględnienie skargi następuje tylko w razie stwierdzenia przez Sąd naruszeń prawa, określonych w art. 145 powołanej ustawy.

W nawiązaniu do treści skargi, podkreślenia wymaga, że zgodnie z powołanymi przepisami, sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na ich ocenie w zakresie ich zgodności z prawem.

Sąd administracyjny rozstrzygając o środkach usunięcia naruszenia prawa, niezbędnych do załatwienia sprawy, nie może jednakże wykraczać poza jej granice, wyznaczone żądaniem strony oraz faktycznymi i prawnymi jego podstawami. W sprawie niniejszej, po zmianie jej stanu faktycznego i prawnego, co nastąpiło już po wniesieniu skargi do Sądu administracyjnego, merytoryczne dokonanie przez Sąd oceny legalności decyzji kwestionowanej, nastąpiłoby z naruszeniem tej zasady.

W tych okolicznościach sprawy niniejszej, nawet wzruszenie przez Sąd zaskarżonej decyzji, nie doprowadziłoby do uzyskania przez stronę skarżącą zarówno decyzji pozytywnej, jak i negatywnej, lecz jedynie decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego. Nie dawałoby także podstawy do roszczenia o odszkodowanie z art. 287 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu... . Należy przy tym wyjaśnić, że strona skarżąca nie wnosiła w skardze o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ani też nie zarzuciła, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.

Powyższe oznacza, że dokonanie oceny legalności przez Sąd administracyjny, zaskarżonej decyzji administracyjnej, w stanie faktycznym i prawnym, który ustalił się już po wniesieniu skargi, stało się bezprzedmiotowe.

Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i art. 160 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono, jak w postanowieniu.