Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 255/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a, art. 17 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit.a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost -Durchowska Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Anna Jarosz /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja2012r. sprawy ze skargi L. R.- P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Ś. z dnia (...) r. nr (...)


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia (...) r. L. R.-P. zwróciła się do Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem R. P. Do wniosku załączyła oświadczenie, iż w chwili obecnej nie jest nigdzie zatrudniona i nie otrzymuje zasiłków ani renty oraz, że posiada orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu lekkim wydane w lipcu (...) r. i jest w stanie sprawować osobistą opiekę nad mężem.

Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Burmistrz Ś. na podstawie art. 17 ust. 1, ust. 5 pkt 2 lit a., art. 24 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. nr 139, poz. 992 ze zm., dalej uśr) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 105, poz. 881 ze zm., dalej rozporządzenie z 2005 r.) oraz art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) odmówił przyznania L. R.-P. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

W uzasadnieniu wskazano, iż na podstawie zebranej dokumentacji ustalono, że strona nie pozostaje w zatrudnieniu oraz, że nie jest osobą uprawnioną do występowania o świadczenie pielęgnacyjne w świetle art. 128 i 129 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Zgodnie z art. 17 ust. 1 i 5 pkt 2 lit. a uśr świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim chyba, że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wtedy dziecko może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na jednego z rodziców. R.P., na którego strona wniosła o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego pozostaje w związku małżeńskim.

W odwołaniu L. R.-P. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i powołując się wyrok Trybunału Konstytucyjnego oraz orzeczenia NSA podniosła, iż organ I instancji przy interpretacji ust. 5 pkt 2 lit. a art. 17 usr pominął treść ust. 1 pkt 2 tego artykułu, który wyraźnie stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom, na których ciąży obowiązek alimentacyjny. Według odwołującej bezspornym jest fakt, iż małżonek należy do tego kręgu, a więc co do zasady jest uprawniona do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego.

Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. (dalej SKO bądź Kolegium) na podstawie art. 17 ust. 1 i ust. 5 pkt 2 lit. a uśr oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podano, że istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest nie tyle pokrycie zwiększonych wydatków związanych z niepełnosprawnością, ile dostarczenie środków rodzinom, w których powstaje niedostatek dochodu w związku z faktem, że jeden z członków nie może pracować, ponieważ opiekuje się innym niepełnosprawnym członkiem rodziny. Kolegium przytoczyło treść przepisów art. 17 ust. 1 i ust. 5 uśr i wskazało, iż w wyniku nowelizacji ustawy o świadczeniach rodzinnych ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. Nr 205, poz. 1212) uległ zmianie zapis art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a (obowiązuje od 14 października 2011 r.), który otrzymał następujące brzmienie świadczenia pielęgnacyjne nie przysługują, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Z akt sprawy wynika bezspornie, że wniosek o ustalenie świadczenia pielęgnacyjnego strona złożyła w dniu (...) r., a zatem po wejściu w życie nowego brzmienia przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr. Oznacza to, że odwołująca nie spełnia nowych ustawowych przesłanek do otrzymania świadczenia zaproponowanych przez ustawodawcę w cytowanym wyżej brzmieniu. W tych warunkach należy przyjąć, iż w aktualnym stanie prawnym zmiana ta oznacza nie tylko przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osobie sprawującej opiekę i rezygnującej z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad osobami wymagającymi opieki pozostającymi w związku małżeńskim, ale również przyznanie niepełnosprawnemu, wymagającemu opieki małżonkowi, prawa do świadczenia z tytułu opieki nad swoim również niepełnosprawnym współmałżonkiem. Wciąż więc na wsparcie nie będzie mogła liczyć zdrowa żona rezygnująca z zatrudnienia by zajmować się chorym mężem.

W skardze L.R.- P. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej z powodu niezgodności z prawem, w szczególności z art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 ust. 1 Konstytucji RP. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 18 lipca 2008 r., P 27/07 stwierdzającego niezgodność z Konstytucją przepisów o świadczeniach rodzinnych, skarżąca podniosła, że reakcja ustawodawcy na orzeczenie Trybunału nie była właściwa, gdyż bez opieki państwa nadal pozostała określona kategoria osób. Pomimo zmiany przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych nadal nie każdy członek rodziny wywiązujący się ze swoich obowiązków wobec ciężko chorego i w tym celu rezygnujący z pracy ma prawo do pomocy państwa. Pomocy tej wiąż pozbawieni są mąż lub żona opiekujący się swym ciężko chorym małżonkiem. Pomocy tej pozbawieni są również krewni i powinowaci opiekujący się osobą, która pozostaje w związku małżeńskim. Innymi słowy pozostawanie w związku małżeńskim ciężko chorej osoby uniemożliwia opiekunowi uzyskanie pomocy państwa. Taka regulacja dyskryminuje zamężne osoby ciężko chore oraz ich opiekunów i zachęca do fikcyjnych rozwodów, których celem byłoby uzyskanie pomocy państwa. W ocenie skarżącej przesądza to o naruszeniu przez art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr przywołanych norm Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012..270, dalej ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii, czy fakt pozostawania przez męża skarżącej w związku małżeńskim, w sytuacji gdy sama skarżąca nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, uniemożliwia przyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną opieką nad mężem, wykluczającą podjęcie zatrudnienia.

W ocenie Sądu w kontrolowanym postępowaniu organy obu instancji wadliwie odczytały treść art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Stosownie do tego przepisu najpierw konieczne jest ustalenie, czy skarżąca należy do kategorii osób, które mogą ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Odpowiedź na to pytanie jest twierdząca, co wynika z art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, który stanowi, że "Świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom (czyli innym niż matka lub ojciec wymienieni w punkcie 1 tego przepisu), na których, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności". Taką wykładnię potwierdza treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2008 r. sygn. akt P 27/07 (Dz. U. Nr 138, poz. 872), którym orzeczono, że art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim uniemożliwiał nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego obciążonej obowiązkiem alimentacyjnym osobie zdolnej do pracy, niezatrudnionej ze względu na konieczność sprawowania opieki nad innym niż jej dziecko niepełnosprawnym członkiem rodziny, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Skutkiem tego wyroku była nowelizacja art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych dokonana przepisem art. 1 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 17 października 2008r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 233, poz. 1456). Jednakże, jak zauważono w orzecznictwie (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 listopada 2011 r. sygn. akt IV SA/GI 92/11, publ.cbios), nowela ta nie zmieniła jednak bądź nie uchyliła przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy, wyłączającego prawo do świadczenia w przypadku, gdy osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim. W efekcie literalne brzmienie przepisu, uniemożliwiające skorzystanie z świadczenia pielęgnacyjnego w razie konieczności rezygnacji z pracy zawodowej z uwagi na opiekę nad współmałżonkiem niweczyło skutki orzeczenia Trybunału. Stało się to także przyczyną podjęcia przez Trybunał Konstytucyjny postanowienia z dnia 1 czerwca 2010 r. sygn. akt S 1/10 (Lex Omega nr 602861), przedstawiającego Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej uwagi dotyczące niezbędności działań ustawodawczych, zmierzających do zapewnienia spójności zasad przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu Trybunał wskazał, iż pożądane byłoby podjęcie działań legislacyjnych mających na celu dostosowania art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach do nowego brzmienia art. 17 ust. 1 tej ustawy.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie również kolejna nowelizacja art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych dokonana ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. (Dz. U. Nr 205, poz. 1212), która weszła w życie w dniu 14 października 2011 r., sprawia, że literalne odczytanie znowelizowanego przepisu prowadzi do sprzeczności z powołanym wyżej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Wykładnia zaprezentowana przez organy w kontrolowanym postępowaniu prowadzi do wniosku, że małżonek ubiegający się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad swoim współmałżonkiem sam musiałby być osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności. Prowadziłoby to do kuriozalnej sytuacji, że świadczenie ustanowione w celu zapewnienia wsparcia osobie sprawującej opiekę nad wymagającym opieki współmałżonkiem mogłoby być przyznane tylko takiej osobie, która sama również wymaga opieki, bo jest niepełnosprawna w stopniu znacznym (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2012 r. III SA.Kr 328/12, publ. cbois).

Taka interpretacja omawianego przepisu, w szczególności w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego, nie zasługuje na aprobatę. Zatem należy dokonać takiej wykładni art. 17 ust.5 pkt.2 lit.a cytowanej ustawy, w myśl której osoba sprawująca opiekę, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, o którym mowa w art.128 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy, traci prawo do świadczenia z uwagi na zawarcie przez osobę wymagającą opieki związku małżeńskiego, jako że obowiązek sprawowania opieki ciążyć będzie na małżonku, który uzyska w konsekwencji prawo ubiegania się o świadczenie w przypadku rezygnacji z pracy zarobkowej (patrz wyrok WSA w Łodzi z dnia 6.11.2008r., II SA/Łd 814/08, wyrok WSA w Gdańsku z dn.5.sierpnia .2009r. II SA/Gd 319/09).

Przepis art.17 ust.5 pkt. 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych aktualnie nie będzie mógł być stosowany, gdy o świadczenie pielęgnacyjne wystąpi zobowiązany do opieki i alimentacji w rozumieniu Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego małżonek osoby legitymującej się orzeczeniem o niepełnosprawności, spełniający jednocześnie wymogi z art.17 ust.1 ustawy o świadczeniach rodzinnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia10 marca 2010 r. VIII SA/Wa 671/09, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 sierpnia 2011 r. II SA/Ol 456/11, publ. cbois).

Dlatego też przy ponownym rozpatrywaniu wniosku skarżącej organy będą zobowiązane do zastosowania przedstawionej wyżej wykładni przepisów prawa oraz pozostałych przesłanek art.17 ust.1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa orzekł jak w sentencji.