Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 605/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 1 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.W. na zarządzenie Dyrektora Miejskiego Zakładu Zasobów Lokalowych w S. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie stosowania norm zużycia wody postanawia: odrzucić skargę 2


UZASADNIENIE

Z.W. pismem z dnia 4 czerwca 2012r., zatytułowanym "wniosek", wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na zarządzenie Dyrektora Miejskiego Zakładu Zasobów Lokalowych w S. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie stosowania norm zużycia wody na jednego mieszkańca w lokalach mieszkalnych nieopomiarowanych usytuowanych w budynkach Gminy i prywatnych. Podkreślił, że domaga się zbadania zgodności kwestionowanego zarządzenia z art. 56 i art. 58 § 2 Kodeksu cywilnego oraz ustawą z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2006r. Nr 123, poz. 858 ze zm.)

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, iż skarga Z.W. nie należy do właściwości sądów administracyjnych.

W kolejnych pismach skarżący podniósł, że jego pismo z dnia 4 czerwca 2012r. spełnia wymogi wniosku z art. 63 i 64 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. i powinno być rozpatrzone. Zwrócił się nadto o ustalenie, czy w okresie od 1 sierpnia 2009r. do 1 stycznia 2010r. obowiązywało wskazane wyżej zarządzenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270) w skrócie: P.p.s.a, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne akty lub czynności niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest zarządzenie Dyrektora Miejskiego Zakładu Zasobów Lokalowych w S. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie stosowania norm zużycia wody na jednego mieszkańca w lokalach mieszkalnych nieopomiarowanych usytuowanych w budynkach Gminy i prywatnych.

Należy podkreślić, że wskazany wyżej zakład budżetowy wykonuje zadania Gminy w S. w sferze gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy. Zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy określa ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005r. Nr 31, poz. 266 ze zm.). Zgodnie z art. 9 ust. 5 tej ustawy obowiązkiem najemcy jest m.in. regulowanie opłat niezależnych od właściciela, do których zalicza się opłaty za wodę i ścieki (art. 2 pkt 8). Natomiast warunki zbiorowego zaopatrzenia w wodę oraz zbiorowego odprowadzania ścieków określa ustawa z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2006r. Nr 123, poz. 858 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" W myśl przepisu art. 6 ust. 1 tej ustawy dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków odbywa się na podstawie pisemnej umowy o zaopatrzeniu w wodę lub odprowadzanie ścieków zawartej pomiędzy przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcą usług. Jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkiem wielolokalowym lub budynkami wielolokalowymi umowa jest zawierana z ich właścicielem lub zarządcą (art. 6 ust. 5). Rozliczenia zaś za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy są prowadzone przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne z odbiorcami usług na podstawie określonych w taryfach cen i stawek opłat oraz ilości dostarczonej wody i odprowadzanych ścieków. Jeżeli odbiorcą usług jest wyłącznie właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego lub budynków wielolokalowych, jest on obowiązany do rozliczenia kosztów tych usług. Natomiast po myśli art. 26 ust. 3 zd. 1 ustawy właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego lub budynków wielolokalowych dokonuje wyboru metody rozliczania kosztów różnicy wskazań, o której mowa w art. 6 ust. 6 pkt 3. Należnościami wynikającymi z przyjętej metody rozliczania obciąża osobę korzystającą z lokalu w tych budynkach.

Z powyższego wynika, że zaskarżone zarządzenie nie jest aktem z zakresu administracji publicznej. Akt ten, jak trafnie podkreślono w odpowiedzi na skargę, kształtuje bowiem treść stosunków cywilnoprawnych (a nie administracyjnoprawnych) i oceniać go należy jako akt należący do sfery zobowiązań zgodnie z art. 384 i nast. Kodeksu cywilnego. Natomiast spory na tym tle mogą być rozpatrywane tylko przez sądy powszechne. Należało zatem uznać, że sprawa ze skargi na przedmiotowy akt, nie należy do właściwości sądów administracyjnych.

Jednocześnie przyjdzie wskazać, że wnioski o których mowa w art. 63 i 64 P.p.s.a., spełniają identyczną rolę jak skargi do sądu administracyjnego, a mianowicie współkształtują razem z nimi właściwość rzeczową sądów administracyjnych i stanowią alternatywną wobec skarg formę wszczęcia postępowania sądowego w sprawie sądowoadministracyjnej, tam gdzie ustawodawca nie uznał za celowe instytucji skargi. Oznacza to, że przedmiot wniosku musi leżeć w sferze właściwości sądów administracyjnych. Skoro więc przedmiot zaskarżenia nie należy do właściwości sądów administracyjnych, to tym samym już z tego powodu nie może być przedmiotem wniosku.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, należało orzec jak w sentencji.

-----------------------

4