Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 903/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 141 par. 1, art. 142, art. 262 par. 1 i 2, art. 263 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 8 lutego 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu wpłaty zaliczki na poczet wykonania dokumentacji rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. dc


UZASADNIENIE

P.S. złożył skargę na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu wpłaty zaliczki na poczet wykonania dokumentacji rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

W odpowiedzi na tą skargę organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.), zwanej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Zważywszy na powyższą regulację prawną – Sąd stwierdza, że zaskarżone skargą postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego odrębną skargą. Nie jest to bowiem ani postanowienie, na które przysługuje zażalenie, ani kończące sprawę, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Żaden też przepis szczególny nie przewiduje możliwości jego zaskarżenia skargą do sądu administracyjnego. Zwrócić bowiem należy uwagę, że postanowieniem tym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. jako pierwszoinstancyjny organ nadzoru budowlanego nakazał skarżącemu wpłacenie, w terminie 14 dni od daty doręczenia postanowienia, kwoty 3.690,00 zł tytułem zaliczki na poczet wykonania dokumentacji wynikającej z postanowienia nr [...] z dnia [...] marca 2019r. W pouczeniu tego postanowienia organ m.in. wskazał, że zgodnie z art. 141 § 1 w zw. z art. 262 § 2 k.p.a. nie przysługuje na nie zażalenie, a zgodnie z art. 142 k.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 262 § 1 i 2 oraz 263 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018r., poz. 2096 zez zm.), zwanej k.p.a., w zw. z art. 81c ust. 2 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 1186 ze zm.), zwanej pr. b. Zgodnie z art. 262 § 1 k.p.a., stronę obciążają te koszty postępowania, które: 1) wynikły z winy strony; 2 )zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. A w uzasadnionych przypadkach organ administracji publicznej może zażądać od strony złożenia zaliczki w określonej wysokości na pokrycie kosztów postępowania (art. 262 § 2 k.p.a.). W myśl natomiast art. 263 § 1 k.p.a., do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56, koszty spowodowane oględzinami na miejscu, koszty doręczenia stronom pism urzędowych, a także koszty mediacji. W § 2 art. 263 k.p.a. wskazano, że organ administracji publicznej może zaliczyć do kosztów postępowania także inne koszty bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy. Sąd zauważa również, że do postanowienia wydanego na podstawie tych przepisów zastosowanie znajduje art. 141 § 1 k.p.a., który stanowi, iż na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, iż zażalenie może być wnoszone tylko wtedy, gdy przepis prawa, będący podstawą wydanego postanowienia przewiduje ten rodzaj środka zaskarżenia. Na postanowienie w przedmiocie żądania od strony zaliczki na pokrycie kosztów postępowania, wydane na podstawie art. 262 § 2 k.p.a., nie będzie przysługiwało zażalenie jako samodzielny środek zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2010r., I OSK 1282/09, LEX nr 744965.). Do tego rodzaju postanowień zastosowanie znajduje ponadto art. 142 k.p.a., który stanowi, iż postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Zauważyć także należy, iż zażalenie zostało przewidziane art. 264 § 2 k.p.a. Na postanowienie w sprawie kosztów postępowania osobie zobowiązanej do ich poniesienia służy zażalenie. Nie jest to jednak postanowienie w sprawie nałożenia zaliczki, lecz postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty czyli poniesionych kosztów postępowania.

W konsekwencji wniesiona w tej sprawie skarga jako nie objęta kognicją sądowoadministracyjną podlega odrzuceniu. Odrzucenie skargi jest zaś równoznaczne z odmową merytorycznego rozpoznania sprawy.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

dc