Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 42/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-01-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: Art. 61  par. 3  i par. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 15 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze wniesionej na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 15 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając go, podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, ponieważ doprowadzi do konieczności ogłoszenia upadłości. Skarżący wskazał, że nie dysponuje środkami koniecznymi do uiszczenia kary pieniężnej nałożonej zaskarżoną decyzją. Zdaniem skarżącego nawet w przypadku wygranej przed sądem nie będzie możliwe przywrócenie stanu poprzedniego. Podniósł też, że przez czas trwania postępowania sądowego nie będzie mógł normalnie funkcjonować i zapewnić bytu swojej rodzinie. Skarżący wskazał ponadto, że sądy administracyjny stoją na stanowisku, iż wykonanie decyzji, takich jak zaskarżona w niniejszej sprawie, powinno zostać wstrzymane. Dla przykładu powołał postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 651/15.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Należy zwrócić uwagę, że we wskazanym wyżej przepisie przewidziano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych.

Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wnioskodawca musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi przy tym nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.).

Wniosek o wstrzymanie wykonania powinien przy tym zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności powołane we wniosku powinny mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Brak przy tym podstaw, aby żądać od Sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę.

Rozpoznając przedmiotowy wniosek należy także podkreślić, że sama konieczność zapłaty nałożonej kary pieniężnej i związane z tym uszczuplenie majątku nie może stanowić przesłanki przemawiającej za uwzględnieniem złożonego wniosku.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt I OZ 737/14 faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje możliwość wystąpienia przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Skarżący powołał się we wniosku na fakt braku środków na pokrycie należności objętej zaskarżoną decyzją, co jego zdaniem doprowadzi do ogłoszenia upadłości oraz pozbawi go, przez czas trwania postępowania, możliwości zapewnienia bytu swojej rodziny. Poza tymi twierdzeniami skarżący nie uprawdopodobnił jednak w żaden sposób przedstawionych przez siebie okoliczności.

W orzecznictwie panuje jednolity pogląd, że wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04). Ogólnikowość wniosku we wskazanym zakresie nie pozwala Sądowi na zweryfikowanie, czy w istocie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a - jak już wskazano wyżej - ciężar wykazania występowania tych przesłanek spoczywa na stronie ubiegającej się o przyznanie ochrony tymczasowej.

Ponadto stwierdzić należy, że z uwagi na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. niezasadne jest odwoływanie się przez skarżącego do przypadków wstrzymania wykonania podobnych decyzji w innych sprawach. Wstrzymanie wykonania decyzji jest bowiem uzależnione od aktualnej sytuacji konkretnej strony skarżącej oraz skutków, jakie wykonania decyzji przyniesie jej i tylko jej. Sam zaś fakt, że inne sądy administracyjne uwzględniały wnioski skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonych przez nich decyzji oznacza jedynie, że skarżący ci wykazali, że w związku z wykonaniem tych decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie – jak już wyżej podano – skarżący okoliczności takich nie wykazał.

W tej sytuacji Sąd nie miał podstaw by przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez zapłatę kary pieniężnej może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Końcowo zaznaczyć należy, że Sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie bada zasadności skargi. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja będzie podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy.