Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2403/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz 85
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.), Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2008 roku sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) października 2007 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) lipca 2007 roku Wojewoda Mazowiecki po rozpatrzeniu odwołania S. Z. utrzymał w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia (...) maja 2007 roku orzekającą o odmowie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania O. S.na pobyt stały w lokalu nr (...) przy ul. (...) w W.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, iż zameldowanie, zarówno na pobyt czasowy jak i pobyt stały, jest czynnością materialno-techniczną, która może zostać dokonana, gdy zostanie spełniony warunek określony w art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zameldowanie służy jedynie rejestrowaniu stanu faktycznego i nie jest związane z tytułem prawnym do lokalu. Organ I instancji prawidłowo ustalił, iż O. S. mieszkała w przedmiotowym lokalu w dniu zameldowania. Ewidencja ludności nie jest formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu a rozstrzygnięcie naruszenia prawa własności należy do kompetencji sądu powszechnego.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. Z., zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 9 ust. 2 a ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez pominięcie tego przepisu przy wydawaniu decyzji. . W uzasadnieniu skargi przedstawił stan faktyczny sprawy i wskazał m.in., iż w dniu 25 kwietnia 2006 roku nabył spółdzielcze własnościowe prawo do przedmiotowego lokalu. Nigdy nie wyrażał zgody na pobyt O. S. w lokalu, co więcej- skarżący był zapewniony przez sprzedającą, iż nikt w lokalu nie jest zameldowany,

W dniu 3 listopada 2007 roku tj. w dacie zameldowania, O. S. nie przedstawiła potwierdzenia(o którym mowa w art. 9 ust. 2 a w/w ustawy. W ocenie skarżącego taka sytuacji powoduje, iż organ dokonał bezprawnego zameldowania O. S. na pobyt stały. Organy orzekające nie uwzględniły treści art. 9 ust. 2 a z którego wynika konieczność potwierdzenia pobytu osoby meldowanej w lokalu, przez właściciela tego lokalu. W tej sytuacji organ mógł zameldować O.

S. jedynie na pobyt czasowy do 3 miesięcy. Ponadto skarżący podniósł, iż organ nie odniósł się do zarzutów przez niego podniesionych a przy wydaniu decyzji posłużył się wzorem pisma, którego używa rozpatrując wszelkie odwołania w sprawie uchylenia materialno-technicznej czynności zameldowania.

Wojewoda Mazowiecki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do regulacji art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia.

Dla zapewnienia, bowiem zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a wpisami do ewidencji ludności niezbędne jest, aby organy meldunkowe mogły wymuszać na obywatelu pewne czynności służące rejestracji miejsca pobytu osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu lub też, poprzez rozstrzygnięcia własne zastępować takie czynności w celu uzyskania zgodności pomiędzy ewidencją, a istniejącym stanem rzeczy ( wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2003 r., V SA 3657/02, Wspólnota nr 8 z 2004 r., poz. 55).

W myśl art. 9 ust. 2 a omawianej ustawy, przy zameldowaniu należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. Natomiast z art. 9 ust. 2 b wynika, że zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencji oraz potwierdza fakt pobytu w lokalu. Oznacza to, iż zameldowanie nie jest zależne od tytułu prawnego meldowanej osoby do lokalu, lecz jedynie od faktu przebywania tej osoby w lokalu i czy pobyt ten ma charakter trwały czy czasowy.

Organ gminy prowadzący ewidencję ludności - stosownie do treści art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych - jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania poprzez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Zgodnie zaś z regulacją ust. 2 art. 47 powołanej ustawy, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania rozstrzyga właściwy

organ.

W tym przypadku następuje odstępstwo od zasady, iż obowiązek meldunkowy, wynikający wprost z przepisów ustawy nie wymaga konkretyzacji w decyzji administracyjnej (czynność zameldowania ma z reguły tylko materialno-techniczny charakter). Wydawana na podstawie art. 47 ust. 2 w związku z art. 10 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. decyzja administracyjna winna być poprzedzona przeprowadzeniem przez rozstrzygający organ postępowania dowodowego mającego na celu usunięcie zachodzących wątpliwości.

W rozpatrywanej sprawie zadaniem organów orzekających na skutek złożonego przez skarżącego wniosku o uchylenie czynności zameldowania, było ustalenie czy pomimo wadliwości procesowej zameldowania polegającej na potwierdzeniu pobytu osoby meldowanej przez osobę niemającą tytułu prawnego do lokalu osoba ta spełniała warunki ustawowe z art. 10 ust. 1 w/w ustawy.

W postępowaniu dowodowym organy ustaliły, iż S. Z. w dniu 25 kwietnia 2006 roku w drodze aktu notarialnego nabył własność przedmiotowego lokalu. Z pisma Komendy Powiatowej Policji w W. z dnia 15 grudnia 2006 roku, przeprowadzonych w miejscu ustaleń a także zeznań świadków W. B., J.G. oraz M. S. wynika, iż O. S. wraz z córką i wnuczką w dniu 3 listopada 2006 roku mieszkała w lokalu nr (...) przy ul. (...) w W.

Uznać należy, iż postępowanie dowodowe przeprowadzono z zachowaniem wymagań art. 7 i 77 § 1 kpa i rozstrzygające organy dokonały nienaruszającej art. 80 kpa oceny, iż O. S. w dniu zameldowania zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu. Kwestia ta była zaś decydująca dla wydania decyzji o zameldowaniu.

Zwrócić należy uwagę zresztą, że skarżący tego najistotniejszego w sprawie ustalenia nie kwestionował. Bez znaczenia dla wyniku sprawy potraktować należy zarzuty skarżącego o braku jego zgody na zameldowanie, konieczność dokonania zameldowania nie jest, bowiem wcale uzależniona od charakteru tytułu prawnego do lokalu zamieszkiwanego przez określone osoby.

Skoro zameldowanie ma na celu wyłącznie odzwierciedlenie w urzędowej ewidencji faktycznego pobytu danej osoby, to jego dokonanie nie może być też traktowane jako źródło powstania jakichkolwiek praw majątkowych.

Zdaniem Sądu okoliczność, iż M. S. potwierdziła O.S. na druku " Zgłoszenia pobytu stałego" fakt zamieszkiwania i

poinformowała urzędników, że posiada tytuł prawny do przedmiotowego lokalu, przez co wprowadziła ich w błąd, nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela stanowisko organów I i II instancji, iż w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Podkreślić należy, iż o ile w dniu zameldowania O. S.M. S. nie przysługiwał tytuł prawny do przedmiotowego lokalu, skutkiem czego nie była uprawniona do potwierdzenia pobytu O.S. w tym lokalu do zameldowania w drodze czynności materialno-technicznej dokonanej w trybie art. 9 ust. 2 a omawianej ustawy, to jednak spełnienie przez zameldowaną ustawowych przesłanek z art. 10 ust 1 powołanej ustawy oznacza, że zarejestrowanie w ewidencji ludności miejsca jej pobytu nie jest sprzeczne z prawem.

W związku z powyższym należy zgodzić się ze stanowiskiem organów orzekających, iż - wbrew twierdzeniom skarżącego - w ustalonym stanie faktycznym zachodziły podstawy do zameldowania O. S. na pobyt stały w lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. a co za tym idzie organy nie mogły uchylić czynności zameldowania tylko dlatego, iż czynność ta została dokonana z naruszeniem ustawowego wymogu o charakterze procesowym, skoro naruszenie to nie miało wpływu na wynik zameldowania w kontekście ustaleń dających podstawę orzekania w trybie określonym w art., 47 ust. 2 cyt. ustawy.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ) Sąd orzekł jak w sentencji