Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1524/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] o odstąpieniu od nałożenia na [...] obowiązków, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) i na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane stwierdził wykonanie obowiązków nałożonych decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], nakładającą na [...] obowiązek przedstawienia dokumentacji powykonawczej ogrodzenia usytuowanego pomiędzy działkami o nr ew. [...] i [...] obręb [...] położonymi w miejscowości [...] gm. [...].

Rozstrzygnięcie to wydane zostało w następujących okolicznościach sprawy.

Postępowanie administracyjne w sprawie ogrodzenia usytuowanego pomiędzy działkami o nr ew. [...] i [...] położonymi w miejscowości [...] gm. [...] zostało wszczęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na wniosek [...], właściciela działki nr [...].

W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 1 czerwca 2016 r. ustalono, że [...] (dalej: inwestor) wybudował pomiędzy działkami o nr ew. [...] i [...] ogrodzenie trwałe w postaci pełnych elementów o wysokości od 2,50 m do 2,70 m (licząc od poziomu gruntu) i długości 38,00 m. Ogrodzenie wybudowano w kwietniu 2016 r. , bez wymaganego prawem zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych.

Kolejne oględziny pracownicy organu powiatowego przeprowadzili w dniu 11 lipca 2016 r. w związku z pismem inwestora informującym o zmianie wysokości przedmiotowego ogrodzenia do wysokości 2,20 m. Dokonany wówczas pomiar wysokości ogrodzenia wskazywał, iż od strony działki inwestora o nr ew. [...] ogrodzenie ma wysokość 2,16 m - 2,18 m, zaś od strony działki o nr ew. [...] - 2,26 m - 2,29 m. Pomiaru dokonano od górnej krawędzi ogrodzenia do gruntu. Ustalono, że stwierdzona różnica wartości wysokości wynika z odmiennego ukształtowania terenu ww. działek. Poziom działki o nr ew. [...] jest niższy od poziomu działki o nr ew. [...]. Pomiaru dokonano w trzech punktach, w odległościach co 20 m.

Powyższe ustalenia stały się podstawą do wydania przez PINB w [...] decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego, uchylonej następnie decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r. nr [...], którą organ odwoławczy przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że PINB błędnie przyjął, iż skoro inwestor zmienił wysokość ogrodzenia do 2,16 - 2,18 m, mierzonej od poziomu terenu własnej działki, to sporną inwestycję należy zakwalifikować jako zwolnioną z obowiązku dokonania zgłoszenia. Zarzucił ponadto organowi I instancji, iż nie wziął pod uwagę, że wysokość ogrodzenia od strony działki [...] wynosi od 2,26 do 2,29 m. Wobec powyższego [...] WINB nakazał organowi I instancji w toku ponownego rozpoznania sprawy ustalić rzeczywistą wysokość ogrodzenia oraz dokonać jego oceny pod kątem zgodności przedmiotowej inwestycji z przepisami.

Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 Prawa budowlanego, nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia dokumentacji powykonawczej spornego ogrodzenia opracowanej przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. W uzasadnieniu organ wskazał, że ustalił, iż wysokość ogrodzenia wynosząca w najwyższym punkcie 2.29 m, w świetle art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, obligowała inwestora do zgłoszenia zamiaru budowy, czego inwestor nie dopełnił. Niedopełnienie obowiązku zgłoszenia przesądza o zaistnieniu samowoli dotyczącej obiektu wybudowanego na nieruchomości zabudowanej, a więc urządzenia budowlanego (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego). W konsekwencji zastosowanie w tej sprawie znajduje tryb postępowania wskazany w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Niedopełnienie obowiązku zgłoszenia zamiaru budowy i realizacja robót budowlanych bez wymaganej prawem dokumentacji określającej parametry techniczne urządzenia stwarza podstawy do żądania przez organ opracowania dokumentacji powykonawczej, która umożliwi określenie podstawowych cech spornego obiektu i stworzy podstawy do oceny prawidłowości jego wykonania w odniesieniu do obowiązujących norm techniczno- budowlanych.

W dniu 21 lutego 2017 r. do organu powiatowego wpłynęła dokumentacja powykonawcza będącego przedmiotem postępowania ogrodzenia sporządzona przez inż. [...] (nr upraw. [...]) z której wynikało, że ogrodzenie to zostało wykonane zgodnie z zasadami sztuki budowlanej, zaś jego stan techniczny jest dobry, w związku z czym urządzenie nadaje się do użytkowania.

Mając powyższe na uwadze, decyzją z dnia [...] lutego 2017r. nr [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, organ I instancji odstąpił od nałożenia na inwestora obowiązków, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego.

Po rozpoznania odwołania [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję organu I instancji i na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane stwierdził wykonanie przez inwestora obowiązków nałożonych decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że ustalił, iż działki o nr ew. [...] i [...] położone w miejscowości [...] gm. [...] znajdują się na terenie nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Następnie stwierdził, że decyzja organu I instancji została błędnie wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, skoro decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia dokumentacji powykonawczej przedmiotowego ogrodzenia. Ponowne wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane było zatem nieprawidłowe. [...] WINB wskazał, ze przedłożenie przez inwestora dokumentów wymaganych na mocy decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. obligowało organ I instancji do zastosowania dyspozycji art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku.

Po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w odniesieniu do art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie dotyczy samowolnie przeprowadzonych robót budowlanych polegającymi na budowie ogrodzenia międzysąsiedzkiego o wysokości powyżej 2,20 m. W myśl art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, urządzeniami budowlanymi są: urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość korzystania z tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Przywołane wyżej urządzenia techniczne są z budynkiem związane w sposób funkcjonalny w tym sensie, że umożliwiają korzystanie z tego obiektu w sposób zgodny z jego przeznaczeniem. Z notatki służbowej z dnia 4 listopada 2016 r. (karta 15 akt organu I instancji) wynika, iż działka inwestora jest działką zabudowaną, gdyż na tej nieruchomości zlokalizowana jest wiata garażowa z utwardzonym placem manewrowym. Organ uznał, że ogrodzenie spełnia funkcję urządzenia budowlanego, wobec czego organ powiatowy stwierdzając samowolę budowlaną prawidłowo zastosował tryb wskazany w art. 50-51 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy stwierdził następnie, że prowadząc postępowanie w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego organ powiatowy jest zobowiązany zbadać wykonane prace pod kątem zgodności z przepisami szczególnymi (w tym techniczno-budowlanymi), jak też z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z dokumentacji powykonawczej sporządzonej przez inż. [...] wynika, że pod względem konstrukcyjnym ogrodzenie zostało wykonane zgodnie z zasadami sztuki budowlanej. Stan techniczny ogrodzenia jest dobry i urządzenie nadaje się do użytkowania. Wybudowanie ogrodzenia nie narusza przepisów planistycznych. Naruszenie prawa w tej sprawie przejawia się zatem wyłącznie samowolnym wykonaniem ogrodzenia o wysokości powyżej 2,20 m. W sytuacji, gdy inwestor wykonał obowiązek polegający na przedstawieniu dokumentacji powykonawczej przedmiotowego ogrodzenia, roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z warunkami technicznymi, sztuką budowlaną, nie powodują zagrożenia dla życia i zdrowia, zaś wybudowany obiekt jest w dobrym stanie technicznym, to zasadne było wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku. Decyzja stwierdzająca wykonanie obowiązku kończy postępowanie naprawcze, czyniąc tym samym zadość powinności doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził ponadto, że organ powiatowy prowadził postępowanie zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa procesowego.

Odnosząc się do zarzutów [...] dotyczących naruszenia art. 10 k.p.a. organ odwoławczy zaznaczył, że dostrzegł uchybienie organu powiatowego polegające na niezawiadomieniu stron o możliwości zapoznania się przed wydaniem decyzji z aktami sprawy. Zdaniem organu, uchybienie to nie stanowi istotnego naruszenia prawa.

Odpierając zarzut naruszenia art. 79 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie odwołującego się o kontroli przeprowadzonej w dniu 13 czerwca 2017 r. organ odwoławczy wskazał zaś, że wskazana w uzasadnieniu decyzji organu I instancji data 13 czerwca 2017 r. odniosła się do pisma inwestora z tego dnia, nie zaś do daty kontroli.

Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] (dalej: skarżący) z żądaniem uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 8 i art. 9 k.p.a., przez uwzględnienie jedynie tych okoliczności, które przemawiały na niekorzyść skarżącego, co miało wpływ na wynik postępowania,

- art. 10 k. p .a. polegającego na nie powiadomieniu skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, przed wydaniem decyzji w sprawie,

- art. 77 k.p.a., przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego,

- art. 78 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie dowodu z powtórnego zmierzenia ogrodzenia, zgodnie z nakazem Wojewódzkiego [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego, wynikającym z decyzji z dnia [...] września 2016 r. nr [...],

- art. 79 § 1 k.p.a. poprzez jego nie zastosowanie,

- art. 80, 81 k.p.a. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wskutek pominięcia wielu istotnych dla sprawy dowodów i oparcie rozstrzygnięcia tylko o dowody i fakty, które przemawiają na niekorzyść skarżącego,

- art. 107 k.p.a. przez niewyczerpujące wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ wydając postanowienie,

- art. 30 ust. 1 pkt. 3 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie..

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że podstawą do wydania zaskarżonej decyzji było formalne podejście [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do sposobu prowadzenia sprawy przez organ I instancji. Przedmiotowa decyzja jest sprzeczna ze stanowiskiem zajętym przez organ odwoławczy w wydanej przez siebie decyzji o z dnia [...] września 2016 r. nr [...], w której [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że wysokość ogrodzenia nie może być mierzona tylko od strony nieruchomości inwestora oraz wskazał, że pomiar powinien odnosić się do wysokości ponad gruntem, zaś w razie różnicy w wysokości terenu dla oceny zaistnienia przesłanek z art. 30 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane zasadnicze znaczenie powinien mieć pomiar wskazujący wysokość wyższą. Jednocześnie [...]WINB nakazał organowi I instancji ustalenie ustalenia rzeczywistej wysokości ogrodzenia oraz dokonanie merytorycznej oceny ogrodzenia po kątem jego zgodności z przepisami prawa. W ocenie skarżącego obowiązków nałożonych przez organ odwoławczy PINB nie wykonał, przede wszystkim nie został wykonany ponowny pomiar ogrodzenia.

Skarżący wskazał, że z opinii sporządzonej przez inż. [...] nie wynika, czy pomiaru ogrodzenia dokonano po obu jego stronach, co stanowi kwestią podstawową w niniejszej sprawie. Nie mając możliwości odniesienia się co do sporządzonej dokumentacji powykonawczej skarżący wskazał, że składa do akt sprawy dowód w postaci oświadczenia, że wysokość ogrodzenia po stronie jego działki nr [...] wynosi 2,40 m. Zdaniem strony, organy nadzoru budowlanego uznały dokumentację powykonawczą za jedyny dowód w sprawie, pomijając jednocześnie oświadczenie złożone przez skarżącego. Wobec powyższego, uznanie przez organy nadzoru budowlanego, że dokumentacja powykonawcza wykazała zgodność realizacji urządzenia z obowiązującymi normami techniczno-budowlanymi, w ocenie skarżącego, jest co najmniej nadużyciem.

Skarżący zwrócił uwagę na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w wyroku z dnia 28 października 2004 r., sygn. IV SA 1191/03, że o zachowaniu wysokości ogrodzenia decyduje wysokość konstrukcji naziemnej tego urządzenia, liczona w najwyższym punkcie ogrodzenia, w tych samych miejscach po jego obu stronach. Ocenę wysokości ogrodzenia dokonana przez inż. [...] uznać zatem należało za nietrafioną i pobawioną mocy dowodowej. Skarżący zaznaczył, że podstawę i punkt wyjścia dla działań organów powinien stanowić przepis art. 30 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego, który wprost ustala wysokość ogrodzenia na 2,20 metra po jego obu stronach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia 16 marca 2018 r. skarżący wniósł o włączenie do akt sprawy dowodu w postaci oświadczenia budowniczego [...] na okoliczność wadliwie sporządzonego przez inż. [...] pomiaru wysokości ogrodzenia. Jako powód zgłoszenia tego dowodu skarżący wskazał nierzetelnie sporządzona ocenę techniczną, polegająca na niedokonaniu pomiaru wysokości ogrodzenia po stronie skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji objętej skargą do sądu administracyjnego w wyniku przeprowadzonej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny jest możliwe w przypadku stwierdzenia, iż narusza ona prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania (treść decyzji) lub/i prawo procesowe w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na ten wynik (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.). Przypadek kwalifikujący decyzję do uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zachodzi zaś wówczas, gdy zostanie wykazane, że może zachodzić związek przyczynowy między stwierdzonym naruszeniem przepisów proceduralnych a treścią rozstrzygnięcia, tj. wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wynik rozstrzygnięcia mógłby być inny bowiem stwierdzone uchybienia były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kontrola nie ujawniła posiadania przez zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. takich wad, które czyniłyby koniecznym podważenie tej decyzji z uwagi na wpływ stwierdzonych uchybień na wynik sprawy.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja, którą [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 stwierdził wykonanie przez inwestora obowiązku określonego w decyzji wydanej w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane (decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...]).

Kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na skutek skargi skarżącego decyzja z dnia [...] maja 2017 r. została wydana w ramach tzw. postępowania naprawczego, które przebiega wieloetapowo. Wyjaśnić należy skarżącemu, że pierwszy etap tego postępowania obejmuje ustalenie istnienia podstaw zastosowania art. 50 i 51 Prawa budowlanego oraz nałożenie na inwestora na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 lub 3 ww. ustawy określonych obowiązków. Podczas etapu drugiego organy nadzoru budowlanego sprawdzają wykonanie nałożonych obowiązków i w zależności od ustaleń w tym przedmiocie wydają decyzję, odpowiednio, na podstawie art. 51 ust. 3 - ust. 5 Prawa budowlanego, która kończy postępowanie naprawcze. Stanowisko, iż w przypadku wykonanych robót budowlanych organy nadzoru budowlanego powinny obowiązek przedłożenia inwentaryzacji powykonawczych, ocen technicznych lub ekspertyz nakładać w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, natomiast przepis art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego zawiera normę regulującą sposób zakończenia legalizacji robot budowlanych, przy czym wykonanie nałożonego obowiązku należy oceniać z uwzględnieniem celu jego nałożenia, którym nie jest uczynienie zadość formalnym wymogom, lecz doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, znajduje potwierdzenie w orzecznictwie (zob. wyroki NSA z 26 lipca 2017 r., II OSK 2100/16; z 19 lutego 2016 r., II OSK 1499/14).

Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy przypomnieć należy, że w ramach pierwszego etapu postępowania naprawczego prowadzonego w kierunku legalizacji ogrodzenia usytuowanego pomiędzy działkami o nr ew. [...] i [...] obręb [...] położonymi w miejscowości [...] gm. [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] organ nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia dokumentacji powykonawczej spornego ogrodzenia opracowanej przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Podstawę faktyczną tej decyzji stanowiło ustalenie, że inwestor wykonał roboty budowlane polegające na budowie ogrodzenia o wysokości powyżej 2,20 m spełniającego funkcję urządzenia budowlanego z pominięciem wymogu dokonania zgłoszenia wykonania tych robót organom nadzoru budowlanego (wymóg z art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Decyzja ta, przesądzająca o zakresie obowiązków nałożonych na inwestora, jest ostateczna i ten jej charakter sprawia, że wiążąco ukształtowała sytuację prawną jej adresata.

Kolejny etap postępowania naprawczego wymagał od organów nadzoru budowlanego sprawdzenia, czy obowiązki nałożone na inwestora na mocy ww. decyzji z [...] listopada 2016 r. zostały przez niego wykonane. Zgodnie bowiem z art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku (pkt 1 ) albo - w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (pkt 2).

Wobec stwierdzenia, że obowiązek nałożony decyzją z [...] listopada 2016 r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego został przez inwestora zrealizowany w związku z przedstawieniem przez niego dokumentacji powykonawczej sporządzonej przez inż. [...], na kolejnym etapie postępowania naprawczego została wydana zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego uchylająca decyzję organu I instancji o odstąpieniu od nałożenia na inwestora obowiązków, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz stwierdzająca na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane wykonanie przez inwestora obowiązków nałożonych ww. decyzją organu powiatowego z dnia [...] listopada 2016 r.

Należy zaznaczyć, że w skardze na decyzję wydaną na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego można kwestionować jedynie to, co było przedmiotem rozstrzygnięcia w tej decyzji. Nie można zatem na obecnym etapie postępowania podnosić zarzutów w stosunku do decyzji wcześniej wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, od której służyły środki zaskarżenia (por. stanowisko A. Glinieckiego [w:] Prawo budowlane. Komentarz pod red. A. Glinieckiego, Warszawa 2014, wydanie 2, s. 686, aprobowane w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, np. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2018 r. II OSK 1679/17). Z tego względu obecny etap sprawy ogranicza się do kontroli trafności stwierdzenia przez organ, że inwestor wykonał obowiązki nałożone na niego w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znajduje podstaw do zakwestionowania przyjętej w zaskarżonej decyzji oceny, iż inwestor wykonał obowiązek nałożony na niego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, tj. przedstawił dokumentację powykonawczą zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej ogrodzenia. Podkreślić trzeba, że ustalenia tego skarżący nie kwestionuje. Analiza zarzutów postawionych w skardze wskazuje, że zamiarem skarżącego związanym z jej wniesieniem jest zanegowanie nie tyle wykonania przez inwestora decyzji z [...] listopada 2016 r., ile obalenie ustaleń przyjętych w przedstawionej ekspertyzie w odniesieniu do sposobu dokonania pomiaru ogrodzenia oraz jego wysokości. Zarzuty te uznać należało za niestanowiące uprawnionej podstawy do kontestowania zaskarżonej decyzji. Należy wyjaśnić skarżącemu, że w sprawie tego rodzaju, która jest przedmiotem niniejszego postępowania sądowego, obowiązek Sądu weryfikacji decyzji o stwierdzeniu wykonania obowiązku sprowadza się do analizy dwóch kluczowych kwestii, po pierwsze czy w wyznaczonym terminie inwestor zrealizował nałożony obowiązek, pod drugie, czy z przedstawionej ekspertyzy wynika zgodność wykonanych robót budowlanych z wymogami prawa, przez co należy rozumieć stan, w którym określone roboty budowlane nie będą pozostawały w kolizji z przepisami prawa, a w szczególności przepisami prawa budowlanego. Skarżący zdaje się całkowicie niedostrzegać tego, że przedstawiona ekspertyza stanowić ma, jak trafnie podkreślił organ powiatowy w uzasadnieniu decyzji z [...] listopada 2016 r., materiał dowodowy stanowiący punkt odniesienia do dokonywanej następczo przez organy oceny cech spornego obiektu w aspekcie prawidłowości jego wykonania w odniesieniu do obowiązujących norm techniczno - budowlanych. W judykaturze przyjmuje się, że jeżeli w ekspertyzie wykonanej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia zawodowe wykazane zostało, że przedmiotowe roboty budowlane wykonane zostały zgodnie z warunkami technicznymi oraz sztuką budowlaną, a w rezultacie obiekt może być bezpiecznie użytkowany, to uzasadnione jest wydanie decyzji kończącej legalizację spornej inwestycji (zob. powołany powyżej wyrok NSA z 26 lipca 2017 r., II OSK 2100/16). Nie inne wnioski niż wskazujące, że stanowiące przedmiot sporu ogrodzenie zostało wykonane zgodnie z zasadami sztuki budowlanej, zaś stan techniczny tego obiektu jest dobry i urządzenie nadaje się do użytkowania, wynikają z przedstawionej organom ekspertyzy autorstwa inż. [...]. Zarzuty zgłaszane przez skarżącego, dotyczące wysokości ogrodzenia przyjętego w ekspertyzie w sposób odbiegający od rzeczywistości, a przy tym nieznacznie przekraczającego zarówno parametry ogrodzenia niepodlegającego zgłoszeniu, jak i paramenty przyjęte za podstawę zaskarżonej decyzji przez organ, wahające się w granicach dopuszczalnego błędu w pomiarze, zwłaszcza w warunkach stwierdzonych w tej sprawie różnić w poziomie działek, nie mogą być uznane za argumentację odnoszącą się do meritum tej sprawy i uzasadniającą uwzględnienie skargi. Podnoszony przez stronę zarzut dotyczący błędu w pomiarze wysokości ogrodzenia nie jest w tej sprawie prawnie relewantny, w związku z czym również przestawiony dodatkowo na powyższą okoliczność w postępowaniu przed Sądem materiał dowodowy w postaci oświadczenia budowniczego [...] nie dawał podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W odniesieniu do zarzutów skargi należało stwierdzić, że skarżący prawidłowo zauważył, że podstawę i punkt wyjścia dla działań organów nadzoru budowlanego powinien stanowić przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagający zgłoszenia organowi nadzoru budowlanego budowy ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Skarżący niewłaściwie postrzega jednak znaczenie powołanego przepisu w niniejszej sprawie. Stanowisko skarżącego uznać należy za trafne jedynie w tym zakresie, w jakim stwierdzone przez organy naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego było warunkiem sine qua non wszczęcia postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego w związku z niespornym w tej sprawie ustaleniem, że realizacja ogrodzenia o wysokości przekraczającej 2,20 m w relewantnym stanie prawnym podlegała reglamentacji administracyjnej w ograniczonym zakresie (reżim zgłoszenia) oraz stwierdzeniem wykonania przedmiotowego ogrodzenia o wysokości przekraczającej 2,20 m bez wymaganego zgłoszenia. Na etapie postępowania naprawczego zakończonego zaskarżoną decyzją stwierdzającą wykonanie obowiązku postępowanie to, ze względu na opisany powyżej jego charakter, odrywa się jednak od treści art. 30 ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy. Wysokość ogrodzenia i ewentualny błąd przy ustaleniu tego paramentu inwestycji mogłyby stanowić element stanu faktycznego sprawy mający znaczenie dla sposobu jej zakończenia wyłącznie w przypadku wykazania, że okoliczności te wpływają jednocześnie na ocenę odnoszącą się do sposobu wykonania robót budowlanych w aspekcie ich zgodności z warunkami technicznymi i sztuką budowlaną oraz ocenę bezpieczeństwa użytkowania obiektu. Na gruncie tej sprawy takiego związku Sąd nie dostrzegł, nie wykazał go również skarżący, który w zakresie innym, że błąd w pomiarze wysokości ogrodzenia, ustaleń organów przyjętych w oparciu o przedmiotową ekspertyzę nie kwestionował. W związku z powyższym nadużyciem w tej sprawie nie jest wbrew zapatrywaniu skarżącego stwierdzenie organu, iż dokumentacja powykonawcza wykazała zgodność realizacji urządzenia z obowiązującymi normami techniczno-budowlanymi, lecz stanowisko skarżącego prezentowane odnośnie do tej kwestii.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł w zaskarżonej decyzji jakiegokolwiek elementu stanowiącego o naruszeniu obiektywnego porządku prawnego. Uznał, że nie sposób postawić organom skutecznych zarzutów naruszenia przepisów postępowania (wskazanych w skardze lub innych) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. W szczególności Sąd nie odnalazł podstaw do aprobaty stanowiska skarżącego, że zaskarżoną decyzję podjęto po uwzględnieniu jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść skarżącego oraz że organy niewłaściwie wywiązały się z obowiązku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i przekroczyły granice swobodnej oceny dowodów. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. wskazać trzeba, że dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie, realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Warunek ten w tej sprawie nie został spełniony. Brak jest również podstaw do kontestowania zaskarżonej decyzji z powodu nieuwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego obejmujących żądanie przeprowadzenia przez organy oględzin i pomiaru ogrodzenia, skoro dotyczyły one okoliczności już stwierdzonej innymi dowodami (ekspertyza), a ponadto nie mają znaczenia dla sprawy (art. 78 k.p.a.).

Uznając zatem, iż w okolicznościach niniejszej sprawy nie można zarzucić organom naruszenia prawa materialnego bądź procesowego w sposób określony w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku.