Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 397/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 stycznia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1907/13 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego przez A.S. postanowienia Wojewody Mazowieckiego z [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za niezasadne postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 22 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A.Z. (dalej jako "skarżący") wstrzymania wykonania postanowienia Wojewody Mazowieckiego z [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie uznania zarzutów za niezasadne.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżone postanowienie dotyczyło uznania za bezzasadne zarzutów skarżącego w sprawie egzekucji administracyjnej rozbiórki pawilonu – kwiaciarni, prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z 18 lutego 2013 r. W skardze na to postanowienie skarżący wniósł o wstrzymanie wszelkich czynności związanych z wszczęciem egzekucji, o którym mowa w upomnieniu. W piśmie z 15 stycznia 2014 r. skarżący sprecyzował wniosek o wstrzymanie w ten sposób, że wniósł o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. W ocenie skarżącego, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu, jak również spowodowania trudnych do odwróceniu skutków, wobec stworzenia możliwości kontynuowania postępowania egzekucyjnego w postaci rozbiórki budynku.

Oddalając wniosek Sąd I instancji wskazał, że ogólnikowe twierdzenia strony zawarte we wniosku nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje po stronie skarżącego powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody.

Ponadto Sąd I instancji wskazał, że wniosek o wstrzymanie może dotyczyć jedynie takich aktów, które nadają się do przymusowego wykonania (tj. w drodze egzekucji administracyjnej). Przedmiotowe postanowienie nie należy do kategorii aktów podlegających przymusowemu wykonaniu, zatem nie jest możliwe orzeczenie o jego wstrzymaniu na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.").

Dodatkowo Sąd I instancji podkreślił, że nawet gdyby wstrzymanie postanowienia o uznaniu zarzutów za niezasadne było możliwe, to orzeczenie o wstrzymaniu pozostaje bez wpływu na obowiązek rozbiórki objęty tytułem wykonawczym. Wstrzymanie zaskarżonego postanowienia nie spowodowałoby wstrzymania wykonania nakazu rozbiórki.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący.

Zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez wydanie postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w wyniku uznania, że rozbiórka kwiaciarni nie stanowi niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody Mazowieckiego z 26 czerwca 2013 r. dotyczące uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadne, wydane w trybie przepisów ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm. – dalej jako "u.p.e.a."). Postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w związku z wydanym wobec skarżącego nakazem rozbiórki pawilonu kwiaciarni. Jest to jednak postępowanie odrębne od postępowania zakończonego nałożeniem nakazu rozbiórki. Nie można więc uznać, że wstrzymanie wykonania postanowienia w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oznacza wstrzymanie wykonania nakazu rozbiórki. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania w niniejszej sprawie oznaczałoby jedynie wstrzymanie wykonania skutków postanowienia w przedmiocie zarzutów, o ile skutki takie w ogóle nastąpią. Stąd też nie można podzielić zarzutów zażalenia, które sprowadzają się do stwierdzenia, że wykonanie nakazu rozbiórki z samej istoty powoduje trudne do odwrócenia skutki. Argumenty te mogłyby zostać skutecznie podniesione na etapie skargi na decyzję w przedmiocie nakazu rozbiórki jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu. Nie mogą natomiast odnieść zamierzonego skutku w odniesieniu do postanowienia wydanego w toku postępowania egzekucyjnego. Wstrzymania wykonania postępowania egzekucyjnego bądź czynności egzekucyjnych skarżący powinien zaś domagać się od właściwego organu egzekucyjnego w trybie przepisów ustawy u.p.e.a.

Nie można podzielić stanowiska Sądu I instancji, zgodnie z którym wniosek o wstrzymanie może dotyczyć jedynie takich aktów, które nadają się do przymusowego wykonania (tj. w drodze egzekucji administracyjnej). Brak jest podstaw do wywodzenia tego rodzaju ograniczenia z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. W każdym natomiast przypadku strona występująca z wnioskiem zobowiązana jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Nie można bowiem a priori wykluczyć, że decyzja bądź postanowienie zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego, pomimo, że nie może podlegać egzekucji administracyjnej, wywoła wobec strony skutki o jakich mowa w cytowanym przepisie. Obowiązek wykazania tych skutków spoczywa jednak na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie skarżący na takie skutki się nie powołał, bowiem jak już wyżej wskazano, uznanie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadne nie oznacza nałożenia na skarżącego obowiązku rozbiórki. Obowiązek ten wynika z decyzji w tym przedmiocie, której wykonanie jest obecnie egzekwowane w trybie przepisów u.p.a.e. Częściowo błędne uzasadnienie Sądu I instancji stanowi niewątpliwie uchybienie, lecz nie miało wpływu na wynik sprawy.

Należy podkreślić, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak precyzyjnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). Tylko prawidłowo uzasadniony wniosek może zostać rozpoznany zgodnie z intencją strony, bowiem brak uzasadnienia czy też uzasadnienie niepełne, lakoniczne nie pozwalają na ocenę, czy opisane powyżej przesłanki w danej sprawie zachodzą. Wojewódzki sąd administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie, a obowiązek w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy.

Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.