Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 344/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2020-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 124
journal: Dz.U. 2018 poz 2204
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W celu zrealizowania inwestycji, polegającej na przeprowadzeniu przez działkę położoną przy ul. [...] w Kielcach, nr ewid. [...], wzdłuż jej północnej granicy, linii kablowej średniego napięcia 15kV oraz orurowania infrastruktury sterowniczej, [...] (zwana dalej Spółką lub [...]) podjęła negocjacje z właścicielami tej nieruchomości w sprawie wyrażenia zgody na dysponowanie przez inwestora gruntem na cele budowlane w formie umowy – które to rokowania nie przyniosły rezultatu.

Mając na uwadze powyższe Spółka wnioskiem z dnia 3 lipca 2019 r. wystąpiła do Prezydenta Miasta o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z ww. nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na przeprowadzenie linii kablowej średniego napięcia 15kV oraz orurowania infrastruktury sterowniczej [...] dla wskazanego wyżej zamierzenia inwestycyjnego.

Decyzją z dnia [...] organ I instancji orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 0,3274 ha, stanowiącej zgodnie z treścią księgi wieczystej nr współwłasność majątkową małżeńską A. i B. C., poprzez udzielenie Spółce zezwolenia na zlokalizowanie na niej inwestycji celu publicznego, polegającej na przeprowadzeniu przez całą szerokość nieruchomości, w pasie o długości 70 m i szerokości 1 m, linii kablowej średniego napięcia 15kV oraz orurowania infrastruktury sterowniczej [...] dla zamierzenia inwestycyjnego p/n "PBW przebudowa linii kablowej SN [...]" w ten sposób, że skrajna linia kablowa 15 kV oraz orurowanie infrastruktury sterowniczej [...] ułożone zostaną wzdłuż jej północnej granicy, w zmiennej od niej odległości, tj. począwszy od 0,6 m przy granicy wschodniej do 3,3 m w północno-zachodnim narożniku działki i 5,2 m przy granicy zachodniej. Przebieg przedmiotowej inwestycji przedstawiony został na mapie sporządzonej do celów projektowych w skali 1:500, stanowiącej integralną część decyzji.

W odwołaniu od ww. decyzji B. C. wniósł o jej uchylenie zarzucając, że:

- ograniczenie korzystania z nieruchomości stanowi pas o szerokości 5 m i długości 70 m, nie zaś – jak podano w decyzji – o szerokości 1 m i długości 70 m;

- brak było rokowań, a przesłane ultimatum zawierało zaniżoną wycenę z jednoczesnym żądaniem podpisania umowy pod groźbą ustanowienia służebności w trybie administracyjnym, ponadto [...] żądało wydania nieruchomości bezpłatnie;

- organ nie ustalił w sposób właściwy miejsca zamieszkania stron, nie dokonał również wykupu nieruchomości przeznaczonej pod infrastrukturę techniczną i drogową;

- obecnie w sposób bezumowny Spółka korzysta z przedmiotowej nieruchomości, na której zlokalizowano linię kablową SN 15 kV.

Wojewoda, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, ustalił (podobnie jak organ I instancji), że przedmiotowa nieruchomość objęta została miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Przedłużenie ul[...]", zatwierdzonym uchwałą nr XXII/486/2008 Rady Miasta z dnia 3 kwietnia 2008r, zwanym dalej m.p.z.p. Według zapisów m.p.z.p. działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolami: KDG1 - ulice publiczne układu podstawowego klasy głównej oraz KDD1 - ulica publiczna układu obsługującego klasy dojazdowej. W § 18 pkt 2 lit. a) i e) części opisowej m.p.z.p. uchwalono, że sieci infrastruktury technicznej oraz urządzenia z nimi związane powinny być lokalizowane w planowanych i przewidzianych do przebudowy pasach drogowych. Ponadto "w przekrojach istniejących i planowanych pasów drogowych (poza jezdniami) należy uwzględnić lokalizację istniejących i planowanych linii kablowych elektroenergetycznych niskiego i średniego napięcia oraz istniejących i planowanych kablowych sieci teletechnicznych (...)". Zgodnie z ewidencją gruntów działka nr [...] stanowi grunty orne klasy RIVb. Przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana w granicach linii rozgraniczających teren pasa drogowego (w graniach terenu oznaczonego w m.p.z.p. symbolem KDD1), w odległości od północnej granicy z działką nr 1605/2: począwszy od 0,6 m przy granicy wschodniej, do 3,3 m w północno-zachodnim narożniku działki i 5,2 m przy granicy zachodniej. Strefa oddziaływania linii kablowej SN 15 kV została wyznaczona jako pas terenu o szerokości 1 m i długości 70 m wzdłuż linii kablowej, a więc po 0,5 m na każdą stronę od osi kabla, co stanowi 70 m2 terenu o ograniczonym sposobie użytkowania.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że przedstawione usytuowanie linii elektroenergetycznej – której przebieg został zaprojektowany zgodnie z m.p.z.p. w granicach pasa drogowego – nie wpłynie na dotychczasowy sposób użytkowania przedmiotowej nieruchomości, a tym bardziej nie spowoduje dodatkowych ograniczeń i uciążliwości w użytkowaniu ww. działki. Projektowana lokalizacja linii kablowej średniego napięcia 15kV oraz orurowania infrastruktury sterowniczej [...], przebiegająca m.in. przez działkę nr [...] została przewidziana w m.p.z.p., w szczególności w pasach drogowych, poza jezdniami. W rezultacie przedmiotowa działka, w jej północnej części, określonej na załączniku graficznym do wniosku, może być przeznaczona pod realizację celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Odnosząc się do kwestii rokowań, które powinny poprzedzać udzielenie zezwolenia w trybie art. 124 ust. 1 ostatnio powołanej ustawy, wskazano że pełnomocnik [...] prowadził korespondencję z właścicielami nieruchomości od grudnia 2018 r. do czerwca 2019 r. w sprawie uzyskania prawa do dysponowania nieruchomością na wskazany cel, przesyłając wzór umowy na udostępnienie nieruchomości. Świadczą o tym pisma kierowane najpierw do B. C. z dnia 6 grudnia 2018 r., z dnia 8 stycznia 2019 r. i z dnia 7 lutego 2019 r. Następnie informacje na temat planowanej inwestycji przedstawiono A. i B. C. (pisma z dnia: 5 marca 2019 r., 1 kwietnia 2019 r. i 17 maja 2019 r.). W pismach z dnia 5 marca 2019 r. i 1 kwietnia 2019 r. zaproponowano ww. zawarcie umowy w sprawie ustanowienia służebności przesyłu na działce nr [...] za jednorazowym wynagrodzeniem w kwocie 7.600 zł. W związku z brakiem odpowiedzi ze strony adresatów Spółka ponownie zwróciła się doń pismem z dnia 17 maja 2019 r., a następnie pismem z dnia 24 czerwca 2019 r. poinformowała ich, że w związku z brakiem zgody na budowę wskazanych urządzeń na działce nr [...] występuje z wnioskiem do właściwego starosty o wydanie decyzji administracyjnej ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Uwzględniając powyższe organ odwoławczy stwierdził, że rokowania w niniejszej sprawie prowadzone były w sposób prawidłowy, a brak pozytywnego ich zakończenia uzasadniał złożenie wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Organ odwoławczy powołał się na wyjaśnienia wnioskodawcy, z których wynika, że przedmiotowa inwestycja jest niezbędna do prawidłowego i bezawaryjnego funkcjonowania systemu energetycznego w tej części miasta oraz poprawy warunków napięciowych, stanu technicznego sieci, poprawy wskaźnika SAIDI oraz zapewnienia warunków rozwojowych sieci pod kątem możliwości przyłączenia przyszłych odbiorców. Istniejąca infrastruktura energetyczna została bowiem wybudowana w 1983 r. i w okresie do 2018 r. cechowała ją duża awaryjność. Zachodzi również duże prawdopodobieństwo wystąpienia kolejnych awarii w najbliższym czasie. Przedmiotowa inwestycja jest inwestycją liniową o długości około 2,5 km, przebiegającą przez wiele działek, a konkretna lokalizacja linii kablowej wynika również z istniejącej na tym obszarze linii kablowej 15 kV, która w sposób naturalny i historyczny wyznaczyła ten pas do usytuowania przedmiotowej linii energetycznej. Zdaniem Wojewody Prezydent Miasta wyważył interes prywatny z interesem publicznym. Za niezasadny uznano zarzut ograniczenia korzystania z nieruchomości stanowiącej pas o szerokości 5 m i długości 70 m – jako nie znajdujący potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Wskazany przez wnioskodawcę i orzeczony przez organ I instancji zakres inwestycji dotyczy zezwolenia na zlokalizowanie na działce nr [...] inwestycji celu publicznego, polegającej na przeprowadzeniu przez nią linii kablowej średniego napięcia 15kV oraz orurowania infrastruktury sterowniczej [...] – pasem o długości 70 m i szerokości 1 m. Ponadto, mając na uwadze, że działka stanowi zgodnie z ewidencją gruntów grunty rolne, a także biorąc pod uwagę jej przeznaczenie wynikające z m.p.z.p., jak też dotychczasowy sposób użytkowania, stwierdzono, że umieszczenie w zaprojektowanej lokalizacji przedmiotowej inwestycji nie wpłynie znacząco na dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości oraz na zwiększenie ograniczeń jakie wynikały już z dotychczasowego usytuowania linii kablowej 15 kV oraz przeznaczenia nieruchomości w m.p.z.p.

Odnosząc się do zarzutu braku ustalenia w sposób właściwy miejsca zamieszkania stron organ odwoławczy wskazał, że w ewidencji gruntów i budynków m. nadal figuruje adres: [...], gdyż właściciele nie dopełnili obowiązku zgłoszenia właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków wynikającego z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 725 ze zm.). Natomiast po wskazaniu przez właścicieli (A. C. w piśmie z dnia 10 września 2019 r. i B. C. podczas rozprawy w dniu 16 października 2019 r.), jako właściwego do korespondencji adresu: ul. Żeromskiego 38/9 w Kielcach, wszelka korespondencja była kierowana już na ten adres.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Wojewody wniósł B. C., domagając się uchylenia tego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego.

Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

Zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. – w wersji obowiązującej na datę wydania zaskarżonej decyzji – z 2018 r. poz. 2204 ze zm.), dalej jako "u.g.n.", starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z ust. 3 art. 124 ustawy udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

W świetle powyższych przepisów wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości wymaga spełnienia łącznie następujących przesłanek: po pierwsze - projektowana inwestycja pozostaje w zakresie przedmiotowym hipotezy normy zawartej w art. 124 ust. 1 u.g.n.; po drugie - ograniczenie sposobu korzystania pozostaje zgodne z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odstępstwo od tego wymogu jest przewidziane dla "urządzeń łączności publicznej" i polega na tym, że decyzja może być wydana mimo braku planu miejscowego bądź też w sytuacji, w której decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest wymagana; po trzecie - właściciel (użytkownik wieczysty) nie wyraża zgody na jej realizację na jego działce; po czwarte - udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami inwestora z właścicielem (użytkownikiem wieczystym).

Organy rozstrzygające sprawę prawidłowo ustaliły, że w niniejszym przypadku wszystkie ww. przesłanki zostały spełnione.

Przede wszystkim nie ulega wątpliwości, że wnioskowana inwestycja mieści się w zakresie określonym w art. 124 ust. 1 u.g.n., jej istotą jest bowiem przeprowadzenie przez nieruchomość linii kablowej średniego napięcia oraz orurowania infrastruktury sterowniczej, a zatem przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. Inwestycja stanowi także realizację celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., zgodnie z którym celem takim jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Planowane ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest także zgodne z obowiązującym Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Przedłużenie [...]", zatwierdzonym uchwałą nr XXII/486/2008 Rady Miejskiej z dnia 3 kwietnia 2008 r. (dalej jako "m.p.z.p.", w ramach którego działka o nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolami KDG1, tj. ulice publiczne układu podstawowego klasy głównej oraz KDD1, tj. ulica publiczna układu obsługującego klasy dojazdowej. Zgodnie z § 18 pkt 1 lit. e) części opisowej m.p.z.p. elementami składowymi sieci infrastruktury technicznej są napowietrzna i kablowa sieć energetyczna średniego napięcia zasilana z systemu elektroenergetycznego, przy czym stosownie do § 9 pkt 12 lit. e) rysunek planu uwzględnia jedynie ideowy przebieg napowietrznej linii energetycznej 15 kV. Stosownie do treści § 18 pkt 2 lit. a) i e) m.p.z.p. sieci infrastruktury technicznej oraz urządzenia z nimi związane powinny być lokalizowane w planowanych i przewidzianych do przebudowy pasach drogowych, a w przypadku lokalizowania na innych terenach – w sposób podporządkowany określonej w planie funkcji terenu i niekolidujący z planowaną zabudową. Ponadto "w przekrojach istniejących i planowanych pasów drogowych (poza jezdniami) należy uwzględnić lokalizację istniejących i planowanych linii kablowych elektroenergetycznych niskiego i średniego napięcia oraz istniejących i planowanych kablowych sieci teletechnicznych nie pokazanych na rysunku planu; parametry, szczegółowy przebieg i lokalizacja sieci określone zostaną w projektach budowlanych". Zgodnie z § 39 ust. 3 pkt 2 m.p.z.p. dopuszcza się remonty i modernizacje linii 15 kV, a docelowo wymianę na linię kablową wraz z demontażem odcinka napowietrznej linii 15 kV po wybudowaniu linii kablowej – w zgodzie z Rozdziałem 2 – ustalenia ogólne, obejmującym m.in. § 18.

Wnioskowana inwestycja została zaprojektowana w granicach linii rozgraniczających teren pasa drogowego (w graniach terenu oznaczonego w m.p.z.p. symbolem KDD1), w odległości od północnej granicy z działką nr 1605/2: począwszy od 0,6 m przy granicy wschodniej, do 3,3 m w północno-zachodnim narożniku działki i 5,2 m przy granicy zachodniej. Strefa oddziaływania linii kablowej SN 15 kV została wyznaczona jako pas terenu o szerokości 1 m i długości 70 m wzdłuż linii kablowej, a więc po 0,5 m na każdą stronę od osi kabla, co stanowi 70 m2 terenu o ograniczonym sposobie użytkowania. Biorąc pod uwagę treść przytoczonych zapisów m.p.z.p., a zwłaszcza jego § 18 pkt 2 lit. a) i e), oraz usytuowanie – zgodnie z rysunkiem planu – terenów oznaczonych symbolami KDD1 i KDG1 (jak też orientacyjną lokalizację krawężników ulic; por. k. 2, 22, 80), w tym w ramach działki o nr [...], nie ulega wątpliwości, że sposób usytuowania planowanej inwestycji odpowiada zapisom m.p.z.p. Przedmiotową linię energetyczną zaprojektowano bowiem w przekroju planowanego pasa drogowego, możliwie najbliżej północnej granicy działki, co pozwoli na umiejscowienie jej poza jezdnią. Jednocześnie należy zauważyć, że północna granica działki [...] wyznacza jednocześnie najdalszy zasięg obszaru oznaczonego symbolem KDD1.

Jak podniósł NSA w wyroku z dnia 17 stycznia 2018 r. w sprawie o sygn. I OSK 1683/17, im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania z art. 124 u.g.n. NSA podkreślił, że ani w punkcie 1, ani w punkcie 10 ustępu 2 art. 15 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca nie wprowadził wymogu precyzyjnego ustalenia szczegółowego przebiegu sieci infrastruktury technicznej, zwłaszcza mając na uwadze sieć podziemną, o znaczeniu lokalnym, przebiegającą pod powierzchnią ziemi. Samo sformułowanie "zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej" (verba legis - art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.), nakazuje przyjąć, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przybierają formę częściowo ogólną.

W powyższym kontekście należy także podkreślić, że jak wynika z ustaleń organów, w ramach zadania inwestycyjnego Spółka zamierza przebudować linię kablową SN [...] (docelowo przewiduje się likwidację istniejącej linii średniego napięcia – por. k. 68). Inwestycja przebiegać będzie pasem o długości 70 m i szerokości 1 m i poza wskazanym pasem zajęcia terenu nie będzie ograniczała korzystania z nieruchomości. Ponadto, jak wyjaśnił wnioskodawca, przedmiotowa inwestycja jest niezbędna do prawidłowego i bezawaryjnego funkcjonowania systemu energetycznego w tej części miasta oraz poprawy warunków napięciowych, stanu technicznego sieci, poprawy wskaźnika SAIDI oraz zapewnienia warunków rozwojowych sieci pod kątem możliwości przyłączenia przyszłych odbiorców. Istniejąca infrastruktura energetyczna została bowiem wybudowana w 1983 r. i w okresie do 2018 r. cechowała ją duża awaryjność (w trakcie eksploatacji była wielokrotnie mufowana). Zachodzi też duże prawdopodobieństwo wystąpienia kolejnych awarii w najbliższym czasie. Przedmiotowa inwestycja jest inwestycją liniową o długości około 2,5 km, przebiegającą przez wiele działek, a konkretna lokalizacja linii kablowej wynika również z istnienia w tym obszarze linii kablowej 15 kV, która w sposób naturalny i historyczny wyznaczyła ten pas do usytuowania przedmiotowej linii energetycznej. Jak ponadto wyjaśnił organ I instancji (a co w toku postępowania potwierdzał skarżący) na przedmiotowej nieruchomości wzdłuż jej północnej granicy znajduje się już linia kablowa średniego napięcia, posadowiona w roku 1983. Przebieg obecnie projektowanej linii kablowej został zaplanowany pomiędzy linią istniejącą a północną granicą działki. Zważywszy, że działka ta stanowi grunty orne (oznaczona została symbolem RIVb), a także biorąc pod uwagę jej dotychczasowy sposób użytkowania i przeznaczenie w m.p.z.p., zgodzić się należy z organami, że planowany przebieg linii będzie w niewielkim stopniu ingerować w sposób korzystania z nieruchomości.

Sąd podziela także stanowisko organu odwoławczego co do tego, że wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonymi rokowaniami z właścicielami działki (którzy – co niesporne – nie wyrazili zgody na realizację inwestycji na działce).

Jak zauważył NSA m.in. w wyroku z dnia 6 lipca 2016 r., I OSK 1723/15, przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań ani dokumentów, z jakimi inwestor musi wystąpić do właściciela gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości, ani też nie nakłada na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone. Strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania. Spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanka wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n., a druga strona ich nie zaakceptowała, lub też nie odpowiedziała na propozycję. Rokowania z art. 124 ust. 3 u.g.n. nie oznaczają przy tym konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich stanowiskach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. Nadto jeśli druga strona (właściciel) sprzeciwia się wyraźnie wskazując, że tak zaproponowane warunki są nie do przyjęcia, lub nie zajmuje stanowiska, wówczas inwestor nie musi dalej prowadzić rokowań, gdyż nie można wymagać od inwestora, aby niezależnie od propozycji właściciela nieruchomości był zmuszony do respektowania warunków drugiej strony lub prowadzenia rokowań dopóty, dopóki właściciel nie zmieni swojego stanowiska. Proces rokowań nie może przebiegać w nieskończoność. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 124 u.g.n. nie podlegają ocenie same warunki negocjacji, proponowana kwota odszkodowania, jak i okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia (por. m.in. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. I OSK 179/15, wyrok NSA z dnia 24 listopada 2017 r., sygn. I OSK 970/17, wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 listopada 2018r., sygn. II SA/Łd 540/18, wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. II SA/Kr 526/16). Trzeba także podkreślić, że, jak podniósł m.in. NSA w wyroku z dnia 19 czerwca 2020 r., sygn. I OSK 2409/19, jeśli o formie i charakterze rokowań decyduje inwestor, to nie można wykluczyć, że dla uzyskania trwałego tytułu prawnego do korzystania z części nieruchomości, może on zaproponować jej właścicielowi zawarcie umowy o ustanowieniu służebności przesyłu. Takie rozwiązanie może mieścić się w pojęciu zgody właściciela, o jakiej mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Nie jest natomiast wystarczająca zgoda właściciela na czasowe zajęcie nieruchomości, która nie obejmuje tolerowania trwałego istnienia urządzeń przesyłowych w przyszłości.

W niniejszym przypadku na przestrzeni od grudnia 2018 r. do czerwca 2019 r. pełnomocnik inwestora kierował pisma w sprawie uzyskania zgody na dysponowanie nieruchomością na wskazany cel – najpierw do B. C., a następnie także do A. C. Były one przy tym kierowane na adres przy ul. [...] tj. adres ustalony na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Trudno oczekiwać, by inwestor dociekał, czy jest to prawidłowy adres, zwłaszcza, że np. pismo z dnia 8 stycznia 2019 r. zostało odebrane w placówce pocztowej w dniu 18 stycznia 2019 r., a w rozmowie telefonicznej przeprowadzonej w dniu 15 lutego 2019 r. A. C. nie kwestionowała prawidłowości adresu (notatka służbowa k. 59). W kolejnych pismach informowano przy tym o zamiarze przebudowy linii kablowej, zwracano się o zgodę na udostępnienie nieruchomości, przesyłano projekt umowy obejmującej wyrażenie zgody na umieszczenie urządzeń elektroenergetycznych na nieruchomości, a po wyrażeniu przez stronę oczekiwania wynagrodzenia – projekt umowy ustanowienia służebności przesyłu za wynagrodzeniem (w kwocie 7600 zł). Pismo z dnia 1 kwietnia 2019 r., zawierające taki projekt, zostało odebrane osobiście przez B. C. (k. 64). Skarżący odebrał także pismo z dnia 17 maja 2019 r. (k. 66), w którym ponownie zwrócono się o zgodę na udostępnienie nieruchomości i poinformowano, że nieprzesłanie stanowiska lub podpisanej umowy w terminie 14 dni będzie uznane za odrzucenie oferowanych warunków i odmowę udzielenia zgody na budowę urządzeń elektroenergetycznych na działce. Ogólnie rzecz biorąc wystosowano zatem pisma z dnia 6 grudnia 2018 r., 8 stycznia 2019 r., 7 lutego 2019 r., 5 marca 2019 r., 1 kwietnia 2019 r. i 17 maja 2019 r., a także końcowe pismo z dnia 24 czerwca 2019 r., informujące o zamiarze wystąpienia ze stosownym wnioskiem do starosty. Pisma zawierały dane kontaktowe, umożliwiające wyrażenie stanowiska przez adresatów. Oprócz wspomnianej rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z A. B. w dniu 15 lutego 2019 r. brak jest danych o tym aby właściciele działki w jakikolwiek sposób zareagowali na ww. działania inwestora. W tej sytuacji nie można zatem zarzucać inwestorowi niepodjęcia negocjacji czy braku woli ich podjęcia i prowadzenia. Przytoczone wyżej stanowiska wyrażane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pozwalają na uznanie tego rodzaju działań za prawidłowo przeprowadzone rokowania w rozumieniu art. 124 ust. 3 u.g.n.

Zgodzić się należy z organem odwoławczym także co do tego, że na wynik postępowania prowadzonego w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie może mieć wpływu fakt dotychczasowego bezumownego – jak podnosił skarżący w odwołaniu – korzystania z jego nieruchomości wobec istnienia na niej linii SN 15 kV.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że organy w niniejszym przypadku w sposób wyczerpujący – wystarczający dla wykazania przesłanek art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. – zgromadziły materiał dowodowy i dokonały jego pełnej, a zarazem prawidłowej oceny.

Skoro zatem nie stwierdzono okoliczności, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia bądź do stwierdzenia jego nieważności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.