Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 298/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2021-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 pkt 65, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 389 pkt 6, art. 394 ust. 1 pkt 10 i pkt 11
journal: Dz.U. 2020 poz 310
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędzia WSA Marta Wojciechowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi B. S., K. S., D. S. i A. S. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Opolu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 23 września 2020 r., nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w Opolu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 23 września 2020 r., wydana na podstawie art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U.2020.310 tj. ze zmianami – dalej również jako pw) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2020.256 tj. ze zmianami – dalej także jako kpa), utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego w Strzelcach Opolskich Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 20 lipca 2020 r. znak [...].

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia 20.07.2020 r. Kierownik Nadzoru Wodnego w Strzelcach Opolskich Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł sprzeciw do zgłoszenia wodnoprawnego z dnia 19.06.2020 r. (data wpływu 29.06.2020 r.), złożonego przez B. S. i K. S. dotyczącego budowy przepustu o długości 12 m na rowie w miejscowości [...]. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że planowany do przebudowy odcinek rowu, położony jest w granicach pasa drogowego, jednakże z uwagi na posiadane dopływy i zlewnię niezależną od drogi nie może być przebudowywany w ramach zgłoszenia wodnoprawnego z art.394 ust. 1 pkt 11 pw.

Odwołanie od tej decyzji złożyli B. S. i K. S., działający w imieniu własnym oraz D. S. i A. S., zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie art.394 ust. 1 pkt 11 pw i wnieśli o uchylenie decyzji i przyjęcie zgłoszenia zamiaru wykonania urządzenia wodnego nie wymagającego uzyskania pozwolenia wodnoprawnego z zachowaniem wnioskowanego terminu rozpoczęcia robót.

W ich ocenie, ustawodawca nie określił jakie wody mają płynąć w rowie zlokalizowanym w pasie drogowym i z jakiej zlewni czy dopływów mają pochodzić. W art. 394 ust. 1 pkt 11 jest mowa wyłącznie o urządzeniach odwadniających bez przywołania konkretnego typu i zakresu, a warunkiem kluczowym jest to, że rów jest urządzeniem odwadniającym zlokalizowanym w pasie drogowym drogi publicznej. Uzasadniając zaskarżoną decyzję Dyrektor Zarządu Zlewni w Opolu przywołał mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy Prawo wodne, w tym art. 394 ust. 1 pkt 10 (stanowiący, że zgłoszenia wodnoprawnego wymaga przebudowa rowu polegająca na wykonaniu przepustu lub innego przekroju zamkniętego na długości nie większej niż 10 m), art. 394 ust. 1 pkt 11 (stanowiący, że zgłoszenia wodnoprawnego wymaga przebudowa lub odbudowa urządzeń odwadniających zlokalizowanych w pasie drogowym dróg publicznych, obszarze kolejowym, na lotniskach lub lądowiskach), art. 16 pkt 65 lit. a (stanowiący, że pod pojęciem urządzeń wodnych rozumie się urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym urządzenia lub budowle piętrzące, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy), art. 389 pkt 6 (stanowiący, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na wykonanie urządzeń wodnych), art. 421 ust. 1 pkt 2c i art. 17 ust. 1 pkt 4.

Następnie organ przedstawił przebieg postępowania w tej sprawie akcentując, że

ustawa Prawo wodne stosunkowo ogólnie traktuje zagadnienie urządzeń odwadniających, jednak ustawa z dnia 21 marca 1985 r. O drogach publicznych (Dz. U. 2020. 470), daje wstępnie podstawę do uznania, że rozpatrywany rów nie powstał jako urządzenie odwadniające drogę, bo wówczas musiałby spełniać warunek określony w art. 39 ust 1 pkt 9 przywołanej ustawy, zgodnie z którym "W szczególności zabrania się odprowadzania wody i ścieków z urządzeń melioracyjnych, gospodarskich lub zakładowych do rowów przydrożnych lub na jezdnię drogi". Z powyższego przepisu wynika, że przez urządzenia odwadniające w pasie drogowym, rozumieć należy urządzenia dedykowane i wykonywane na potrzeby odwodnienia drogi. Parametry i powiązania rowu wskazują, iż pierwotnie rów, którego dotyczy postępowanie, powstał na potrzeby odwodnienia gruntów i przeniesienia spływów wód deszczowych i gruntowych do kolejnego odbiornika, a funkcję urządzenia odwadniającego drogę pełnił i pełni nadal tylko w części.

Nadto, w ocenie organu, mając na uwadze racjonalizm ustawodawcy, należy też doprecyzowania szukać w przepisach szczególnych i w związku z tym przy analizie definicji i regulacji dotyczących urządzeń odwadniających w pasie drogowym, należy stosować przepisy szczególne rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 2016. poz. 124), z których jednoznacznie wynika, że urządzenia odwadniające drogę - to urządzenia dedykowanie do pełnienia tej funkcji i też nie są one łączone i definiowane jak odbiorniki wód z innych urządzeń odwadniających.

Rozpatrywany rów przydrożny, z uwagi na to, że bezpośrednio odbiera i przeprowadza wody opadowe i gruntowe z przyległych terenów oraz funkcjonuje w połączeniu z rozległą siecią rowów odwadniających i stale prowadzi wodę (mogą być w nim zlokalizowane wyloty starych, ale czynnych zbieraczy drenarskich), z oczywistych względów służy do kształtowania zasobów wodnych (art. 16 pkt 65 pw) i w ocenie organu musi być kwalifikowany przede wszystkim, jako rów, czyli urządzenie wodne. Rów ten w odległości około 60 m posiada połączenie z rowem melioracyjnym [...]. Także fakt, że działka pod rowem posiada odrębny numer ewidencyjny wskazuje na inną genezę powstania rowu, niż jako urządzenie drogowe.

Następnie organ odwołując się do treści art. 389 pkt 6 pw, zgodnie z którą wykonywanie urządzeń wodnych, poza wyjątkami wymienionymi w ustawie, wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, wskazał że w tej sprawie należy również mieć na treść art. 17 ust. 1 pkt 4 pw, zgodnie z którym przepisy ustawy dotyczące wykonania urządzeń wodnych - stosuje się odpowiednio do odbudowy, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy, rozbiórki lub likwidacji tych urządzeń, z wyłączeniem robót związanych z utrzymywaniem urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji.

Mając na uwadze powyższe organ wskazał, że gdyby jak twierdzą strony, nie miało znaczenia jaki jest charakter i funkcja urządzenia odwadniającego w postaci rowu, byle tylko znajdowało się ono w pasie drogowym drogi publicznej, to bez żadnych analiz zlewni, obliczeń hydrologicznych i hydraulicznych, wpływu na grunty osób trzecich i ich udziału w postępowaniu, dochodziłoby do zarurowania dowolnej średnicy kanałami, dowolnych odcinków rowów, także melioracyjnych, stale prowadzących wodę i odwadniających znaczne obszary, a na potrzeby odwodnienia drogi pracujących tylko w niewielkim stopniu. Przyjęcie, za stronami, że dla zastosowania przepisu art. 394 ust. 1 pkt 11 pw wystarczy, aby jakiekolwiek urządzenie odwadniające znalazło się w pasie drogowym drogi publicznej, spowodowałoby, że przepis stałby się nieracjonalny i nie korespondowałby z pozostałymi przepisami ustawy w zakresie zgód wodnoprawnych. Organ zwrócił przy tym uwagę na brzmienie § 101 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 2016. poz. 124), zgodnie z którym ustala się wymiary urządzeń odwadniających drogę, a obliczenia hydrauliczne urządzeń odwadniających powinny być wykonane zgodnie z Polską Normą. Z przepisu tego wynika, że obliczenia hydrauliczne i hydrologiczne powinny być wykonane dla wszystkich urządzeń odwadniających w pasie drogowym drogi publicznej, a zatem powinny być dołączone również do zgłoszeń wodnoprawnych, w ramach realizacji wymogu z art. 421 ust. 1 pkt 2c pw, dotyczącego określenia, podstawowych parametrów, ponieważ organy administracji budowlanej, jeżeli podmiot wcześniej dokonał zgłoszenia wodnoprawnego i posiada decyzję właściciela drogi, nie mają już możliwości badania tego zagadnienia. Mając na uwadze domniemanie racjonalizmu ustawodawcy, nie można wnioskować, by mógł dopuścić np. do sytuacji, gdy wielofunkcyjny rów, przechodzący odcinkowo w pasie drogowym, o szerokości w dnie 60 cm i prowadzący okresowo 1 m3/s, miałby być zarurowany przepustem długim, o średnicy 40 cm.

Dalej organ wskazał, że przebudowa rowu otwartego na przekrój zamknięty, na odcinku dłuższym niż 10 m nie może być realizowana na podstawie przepisu art. 394 ust. 1 pkt 11 pw, ponieważ w wyniku takiej przebudowy, rów zostaje zastąpiony kanałem zamkniętym, co jest równoznaczne z likwidacją na tym odcinku rowu - urządzenia wodnego. Przepis art. 394 ust. 1 pkt 11 w powiązaniu z pkt 10 pw, przewiduje na podstawie zgłoszenia wodnoprawnego możliwość wyłącznie przebudowy lub odbudowy urządzeń odwadniających zlokalizowanych w pasie drogowym dróg publicznych, ale nie przewiduje możliwości likwidacji rowu-urządzenia wodnego. W związku z tym, pomijając nawet kwestię kwalifikacji urządzenia, zastąpienie rowu przekrojem zamkniętym dłuższym niż 10 m, na podstawie art. 394 ust. 1 pkt 11 pw nie jest możliwe, ponieważ likwidacja została przez ustawodawcę odróżniona od przebudowy i odbudowy w art. 17 ust. 1 pkt 4 pw. Na poparcie tego stanowiska organ odwołał się do piśmiennictwa i wskazał na pogląd L. O. (eksperta Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, specjalisty w zakresie orzecznictwa administracyjnego w dziedzinie gospodarki wodnej i współautorki Prawa wodnego), wykluczający możliwość zabudowy rowu przepustem dłuższym niż 10 m, przy zastosowaniu art. 394 ust. 1 pkt 11 ustawy,

Jednocześnie mając na uwadze sprecyzowane w odwołaniu, żądanie uchylenia decyzji-sprzeciwu oraz zachowania terminu na przyjęcie zgłoszenia i rozpoczęcie robót, organ odwoławczy stwierdził, że niezależnie od powyższych przesłanek, decydujących o wniesieniu sprzeciwu, zgłoszenie posiada istotne braki wymagające uzupełnienia, które w przypadku dalszego procedowania zgłoszenia i wezwania o uzupełnienie, skutkowałyby przerwaniem biegu ustawowych terminów, w tym także wnioskowanego terminu na rozpoczęcie robót. Zgłoszenie nie zawiera m. in. określenia podstawowych parametrów, takich jak współrzędnych w wymaganym układzie odniesienia, rzędnych wysokościowych przepustu, obliczeń hydraulicznych przepustu, oceny wpływu realizowanych robót, itp. Brak właściwych informacji oraz dokumentów, nie daje organowi możliwości ustalenia, czy zgłoszenie: narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7 pw; nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8 lub narusza interesy osób trzecich, w tym właściciela wód; zagraża osiągnięciu celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59, w art. 61pw.

Nie godząc się z tą decyzją B. S., K. S., D. S., A. S. wnieśli skargę do WSA w Opolu, domagając się uchylenia decyzji w całości, przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji oraz zasądzenia na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W skardze podtrzymali dotychczasowe stanowisko akcentując, że twierdzenia organów o braku możliwości zastosowania w tej sprawie art. 394 ust. 1 pkt 11 pw i zastosowaniu art. 394 ust. 1 pkt 10 pw z uwagi na to, że przepust przekracza o 2 metry określoną w przepisach długość 10 m oraz, że rów posiada dopływy i zlewnię niezależną od drogi – są bezpodstawne i nie posiadają odzwierciedlenia w art. art. 394 ust. 1 pkt 11 pw. Ustawodawca nie określił w tym przepisie jakie wody mają płynąć w rowie zlokalizowanym w pasie drogowym i z jakiej zlewni czy dopływów mają pochodzić. Jest mowa tylko o urządzeniach odwadniających bez przywołania konkretnego typu i zakresu. Warunkiem kluczowym według stron jest to, że rów to urządzenie odwadniające zlokalizowane w pasie drogowym drogi publicznej. W ocenie stron, wywody organu I i II instancji wybiegają zbyt daleko w przepisy szczególne oraz inne opracowania, co powoduje nadinterpretację, podczas gdy ustawodawca w art. 394 ust. 1 pkt 11 pw krótko opisał czego ma dotyczyć zgłoszenie wodnoprawne. Organy nie brały pod uwagę, że budowa przepustu na rowie w pasie drogowym dróg publicznych jest przebudową urządzenia wodnego jakim jest rów, w myśl ustawy prawo wodne. W ocenie skarżących ustawodawca w art. 394 ust. 1 pkt 11 dla m.in. pasów drogowych dróg publicznych wprowadził możliwość przebudowy urządzeń odwadniających bez konieczności uzyskiwania pozwolenia wodnoprawnego i bez szczegółowych wyliczeń i rozważań.

Ustawodawca nie zastrzegł w tym punkcie żadnych innych obwarowań, które nadinterpretowują sobie organy rozpatrujące zgłoszenie wodnoprawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.2019.2325 t.j. ze zm. - dalej wskazywanej jako ppsa), rozstrzygnięcie organu podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Podkreślić przy tym należy, że stosownie do art. 134 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem niemającym tu zastosowania).

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona prawa, zatem brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w Opolu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego w Strzelcach Opolskich Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, stanowiącą sprzeciw od dokonanego przez skarżących zgłoszenia wodnoprawnego. Organy obu instancji uznały, że zakres robót objęty zgłoszeniem nie mieści się w dyspozycji w art. 394 pkt 11 pw.

W ocenie sądu stanowisko to jest prawidłowe.

W pierwszej kolejności należy wskazać na podstawę materialnoprawną niniejszego rozstrzygnięcia.

W ustawie Prawo wodne w art.16 zawarto definicje ustawowe pojęć, którymi posługuje się prawodawca w tej ustawie, i tak, stosownie do pkt 65, ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach wodnych - rozumie się przez to urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym:

a) urządzenia lub budowle piętrzące, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy,

b) sztuczne zbiorniki usytuowane na wodach płynących oraz obiekty związane z tymi zbiornikami,

c) stawy, w szczególności stawy rybne oraz stawy przeznaczone do oczyszczania ścieków albo rekreacji,

d) obiekty służące do ujmowania wód powierzchniowych oraz wód podziemnych,

e) obiekty energetyki wodnej,

f) wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do wód, do ziemi lub do urządzeń wodnych oraz wyloty służące do wprowadzania wody do wód, do ziemi lub do urządzeń wodnych,

g) stałe urządzenia służące do połowu ryb lub do pozyskiwania innych organizmów wodnych,

h) urządzenia służące do chowu ryb lub innych organizmów wodnych w wodach powierzchniowych,

i) mury oporowe, bulwary, nabrzeża, mola, pomosty i przystanie,

j) stałe urządzenia służące do dokonywania przewozów międzybrzegowych;

Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 4 pw, przepisy ustawy dotyczące wykonania urządzeń wodnych - stosuje się odpowiednio do odbudowy, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy, rozbiórki lub likwidacji tych urządzeń, z wyłączeniem robót związanych z utrzymywaniem urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji.

W art. 389 pw wskazano przypadki, w których wymagane jest pozwolenie wodnoprawne i stosownie do punktu 6 tego przepisu, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na wykonanie urządzeń wodnych.

Z kolei w art. art. 394 pw wskazano budowy i czynności wymagające zgłoszenia wodnoprawnego i tak w myśl punktu 10, zgłoszenia wodnoprawnego wymaga przebudowa rowu polegająca na wykonaniu przepustu lub innego przekroju zamkniętego na długości nie większej niż 10 m. Natomiast w myśl punktu 11, zgłoszenia wymaga przebudowa lub odbudowa urządzeń odwadniających zlokalizowanych w pasie drogowym dróg publicznych, obszarze kolejowym, na lotniskach lub lądowiskach.

W niniejszej sprawie zgłoszono zamiar budowy przepustu na rowie z rur żelbetowych o średnicy 400 i długości 12 m. Zamiar wykonania tego rodzaju prac świadczy o przebudowie rowu na odcinku 12 m w zamknięty system kanalizacji. Zgłoszenia dokonano na podstawie art. 394 pkt 11 pw. Istotą sporu jest to, czy zakres robót przewidzianych w zgłoszeniu wymagał pozwolenia wodnoprawnego, jak wywodziły w swoich decyzjach organy obu instancji, czy też wystarczającym było dokonanie zgłoszenia wodnoprawnego, jak chcieliby tego skarżący.

Jak wskazano wyżej w art. 17 ust. 1 pkt 4 pw, przepisy ustawy dotyczące wykonania urządzeń wodnych - stosuje się odpowiednio do odbudowy, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy, rozbiórki lub likwidacji tych urządzeń, z wyłączeniem robót związanych z utrzymywaniem urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji.

Niewątpliwie wykonanie urządzenia wodnego, zgodnie z art. 389 pkt 6 pw, wymaga pozwolenia wodnoprawnego, a wynikający z przywołanego przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 obowiązek "stosowania odpowiednio" przepisów dotyczących wykonania urządzeń wodnych, będzie miał zastosowanie także do przebudowy urządzenia wodnego, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że wymagać będzie uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.

Za taką wykładnią wskazanych przepisów przemawia dodatkowo treść art. 394 ust. 1 pkt 10 pw, w którym prawodawca przewidział od wskazanej reguły wyjątek, dopuszczając przebudowę rowu polegającą na wykonaniu przepustu lub innego przekroju zamkniętego na długości nie większej niż 10 m – jedynie na podstawie zgłoszenia wodnoprawnego.

W sprawie nie budzi wątpliwości, że przedmiotowy rów położony jest w pasie drogowym drogi publicznej, nie jest to kwestionowane. Organy trafnie jednak wywodzą, że przedmiotowy rów nie powstał jako urządzenie odwadniające drogę, bowiem parametry i powiązania rowu wskazują, że powstał on na potrzeby odwodnienia gruntów i przeniesienia spływów wód deszczowych i gruntowych do kolejnego odbiornika, a funkcję urządzenia odwadniającego drogę pełnił i pełni nadal tylko w części. Rów ten bezpośrednio odbiera i przeprowadza wody opadowe i gruntowe z przyległych terenów oraz funkcjonuje w połączeniu z rozległą siecią rowów odwadniających (w tym w odległości ok. 60 m posiada połączenie z rowem melioracyjnym [...]) i stale prowadzi wodę (mogą być w nim zlokalizowane wyloty starych, ale czynnych zbieraczy drenarskich), a zatem służy do kształtowania zasobów wodnych i stosownie do art. 16 pkt 65 pw stanowi urządzenie wodne.

Trafnie przy tym zauważył organ, że przez urządzenia odwadniające w pasie drogowym, rozumieć należy urządzenia dedykowane i wykonywane na potrzeby odwodnienia drogi i w tym zakresie należy poszukiwać doprecyzowania tych pojęć zarówno w ustawie z 21 marca 1985 r. O drogach publicznych (Dz.U.2020.470) – art. 39 ust. 1 pkt 9, zgodnie z którym zabrania się odprowadzania wody i ścieków z urządzeń melioracyjnych, gospodarskich lub zakładowych do rowów przydrożnych lub na jezdnię drogi, jak i w regulacjach szczególnych takich jak rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 2016. poz. 124), z których jednoznacznie wynika, że urządzenia odwadniające drogę - to urządzenia dedykowanie do pełnienia tej funkcji i też nie są one łączone i definiowane jak odbiorniki wód z innych urządzeń odwadniających.

Natomiast, jak już podkreślono wyżej, parametry i powiązania rowu, a także odrębny numer ewidencyjny działki pod rowem wskazują, że rów ten powstał na potrzeby odwodnienia gruntów i przeniesienia spływów wód deszczowych i gruntowych do kolejnego odbiornika, a funkcję urządzenia odwadniającego drogę pełnił i pełni nadal tylko w części.

Stąd, w sytuacji gdy wykonanie przepustu dotyczy długości większej niż 10 m, a tak jest w niniejszej sprawie, wymagane jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego.

Przy czym w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie de facto mamy do czynienia z zakresem prac, które mogą prowadzić do takiej zmiany parametrów i charakteru urządzenia, która będzie skutkować powstaniem nowego urządzenia wodnego. Zastąpienie bowiem istniejącego odcinka rowu przepustem wykonanym z rur żelbetonowych prowadzi zmiany parametrów dotychczasowego urządzenia wodnego, nastąpi zmiana szerokości przepływu wody w związku z planowaną budową przepustu i może prowadzić to do zmiany stosunków wodnych na terenach przyległych.

Podkreślić przy tym należy, jak trafnie wywodzi organ odwoławczy, że nie ma racji strona wskazując na brak znaczenia charakteru i funkcji urządzenia odwadniającego w postaci rowu, w sytuacji gdy znajduje się ono w pasie drogowym drogi publicznej. Dokonując wykładni przepisów ustawy Prawo wodne należy mieć na względzie racjonalność ustawodawcy i wzajemne relacje poszczególnych przepisów, w tym odnoszących się do zgód wodnoprawnych, z uwzględnieniem odpowiedniego stosowania przepisów tej ustawy, o czym była mowa wcześniej.

Z powyższych względów Sąd nie podzielił stanowiska zaprezentowanego w skardze i na podstawie art. 151 ppsa, skargę oddalił.