Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1838/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 209 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1870
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
article: par 3 ust. 1; par 4
journal: Dz.U. 2010 nr 258 poz 1747
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty  spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej
article: art. 10; art. 7; art. 79 par 1; art. 15; art. 127 par 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Protokolant referent stażysta - Jolanta Replin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nienależnie pobranych płatności oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi D. W. (dalej: "Skarżąca" lub "Strona") jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z [...] maja 2017 r. o odmowie umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej.

Kontrolowane rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we [...][...] czerwca 2016 r. wydał decyzję nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności finansowych z tytułu ułatwiania startu młodym rolnikom w kwocie 75.000, powiększonej o odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczone po upływie terminu 60 dni od dnia doręczenia decyzji do dnia zwrotu nienależnie pobranych płatności. Skarżąca nie zdołał skutecznie wnieść odwołania od tej decyzji, stała się ona ostateczna.

Następnie, po rozpoznaniu wniosku Skarżącej, decyzją z [...] maja 2017 r. nr [...] Prezes ARiMR odmówił umorzenia w całości kwoty nienależnie pobranych płatności, ustalonych na mocy decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we [...] z [...] czerwca 2016 r., która na dzień wydania decyzji Prezesa ARiMR wynosiła 68.909,72 zł (w tym należność główna 64.938,72 zł i odsetki 3971,00 zł).

D. W. wniosła odwołanie od tej decyzji.

Zaskarżoną obecnie do Sądu decyzją z [...] sierpnia 2017 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję Prezesa ARiMR z [...] maja 2017 r.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. nr 258, poz. 1747 ), Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa umarza z urzędu należności, o ile należność w odniesieniu do płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu ustalonego zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (Dz. Urz. UE L 255 z 28.08.2014, str. 18, z późn. zm.).

Organ podniósł, że Skarżąca zwróciła się z prośbą o umorzenie nienależnie pobranych środków finansowych, jednakże mając na uwadze treść mających zastosowanie w sprawie regulacji prawnych, zasadne jest odniesienie się do wysokości kwot ustalonych na mocy decyzji Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we [...][...] czerwca 2016 r. wydał decyzję nr 1[...].

Organ II instancji podniósł, że kwoty ustalone na mocy tej decyzji bezsprzecznie przekraczają wartość kwoty 100 euro przeliczonej na złote wg kursu ustalonego zgodnie z przepisami. Wskazał, iż przepisu art. 40 w zw. z art. 36 lit. g rozporządzenia delegowanego (WE) nr 907/2014 wynika, że kurs wymiany, który ma być zastosowany, to ostatni kurs wyznaczony przez Europejski Bank Centralny (EBC) przed pierwszym dniem miesiąca, w którym została wydana decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności. Z tego względu zastosowano kurs wymiany walut opublikowany przez Europejski Bank Centralny na dzień 31 maja 2016 r., który wyniósł 4,3865 zł, tak więc kwota stanowiąca równowartość 100 euro wynosiła 438,65 zł.

Z tego względu organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka umożliwiająca umorzenie kwoty nienależnie pobranych płatności z uwagi na kwotę należności nieprzekraczającą równowartości 100 euro.

Zdaniem organu w sprawie nie zaszła również żadna z przesłanek, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 21 grudnia 2010 r.

Podkreślił również, iż stan faktyczny ustalony w sprawie dopuszcza ocenę zasadności żądania Strony w świetle przesłanek określonych w § 3 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 4, 5 i 6 ww. rozporządzenia.

Organ odwoławczy dokonał analizy tych przesłanek i stwierdził, że nie wystąpiły w sprawie. Wskazał też, że wnioskowane rozstrzygnięcie ma charakter uznaniowy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] złożyła D. W..

Rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:

1) prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik w sprawie, a to:

a) art. 32 ust 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, który to przepis stanowi, że jeżeli odzyskanie kwoty nie nastąpiło w ciągu 4 lat od daty pierwszego ustalenia administracyjnego, sprawa ulega przedawnieniu. Od daty administracyjnego ustalenia należności w przypadku skarżącej minął ten termin, a więc należności te powinny być umorzone z powodu przedawnienia, podobnie wygląda sprawa odsetek, które ulegają przedawnieniu po okresie 3 lat,

b) art. 70 ordynacji podatkowej, który to przepis wskazuje na terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych, podczas gdy organy obu instancji nie dostrzegły konieczności jego zastosowania i stwierdzenia, że doszło do przedawnienia przedmiotowego zobowiązania.

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a to:

a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez dowolną i subiektywną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności przez zaniechanie dokonania oceny przedłożonych przez Skarżącą dokumentów, w tym dokumentów medycznych, oraz przez zaniechanie zbadania wzajemnych powiązań jakie zachodzą pomiędzy poszczególnymi zgromadzonymi w sprawie dowodami,

b) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art 11 k.p.a. przez lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w kontekście nie odniesienia się do wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów, poprzez pominięcie wyczerpującego uzasadnienia podstawy faktycznej postanowienia, zaniechanie wykazania podstawy prawnej i jej wyjaśnienia oraz przez zaniechanie precyzyjnego wykazania elementów składających się na odmowę umorzenia, a tym samym przez pozbawienie Skarżącej podjęcia obrony w postępowaniu,

c) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 § 1 i § 2 k.p.a. przez pozbawienie Skarżącej prawa do czynnego udziału w postępowaniu poprzez zaniechanie poinformowania skarżącej o wszystkich terminach i czynnościach podejmowanych w sprawie,

d) art. 15 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. przez zaniechanie odniesienia się do wszystkich zarzutów i wniosków podniesionych w odwołaniu przez Skarżącą, a w konsekwencji przez pozbawienie skarżącej prawa do dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego.

Wskazując przedstawione zarzuty Skarżąca wniosła o:

a) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej w instancji,

b) skierowanie sprawy do mediacji,

c) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę – po zgłoszeniu żądania jej oddalenia – Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podniósł argumenty zbieżne z motywami zaskarżonych decyzji. Odrębnym pismem z [...] października 2017 r. wniósł o oddalenie wniosku o mediację ze Skarżącą. Podkreślił, że zastosowane przez niego przepisy prawa, w szczególności przesłanki pozwalające na umorzenie należności są jednoznaczne i są i nie pozostawiają mu luzu decyzyjnego.

W tej sytuacji sprawy nie skierowano do mediacji

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych decyzji. Sąd wyrokuje przy tym na podstawie akt sprawy a nie jedynie treści kontrolowanej decyzji. (art. 133 p.p.s.a.).

Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia.

Podstawę umarzania w całości lub w części albo odraczania lub rozkładania na raty spłaty stanowi art. 209 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 poz. 1870 ze zm.), zgodnie z którym należności i wierzytelności przypadające agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej mogą być, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, umarzane w całości lub w części, a ich spłata odraczana lub rozkładana na raty. Ogólną przesłanką stosowania powyższych ulg jest więc szczególnie uzasadniony przypadek, jednak szczegółowe zasady i tryb umarzania w całości lub w części, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności i wierzytelności, przesłanki zastosowania tych instytucji, a także organy do tego uprawnione, delegacją ustawową zostały przekazane do uregulowania w drodze rozporządzenia Radzie Ministrów. Na podstawie dyspozycji zawartej w art. 209 ust. 2 ustawy o finansach publicznych zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. z 2010 r. nr 258 poz. 1747) - dalej jako "rozporządzenie". Rozporządzenie to stanowi w § 3 ust. 1, że umorzenie przez właściwy organ agencji płatniczej w całości lub w części należności dopuszczalne jest tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli wystąpi jedna z następujących przesłanek:

1) należności nie odzyskano w wyniku zakończonego postępowania likwidacyjnego albo upadłościowego, albo postępowanie upadłościowe zostało umorzone w związku z brakiem majątku upadłego;

2) dłużnik będący osobą fizyczną zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiając ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawiając przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym umorzenie, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" do celów naliczania odpisu na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych;

3) dłużnik będący osobą prawną został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność z tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie;

4) kwota należności nie przekracza wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

5) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności;

6) postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne.

Ponadto zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia prezes agencji płatniczej umarza z urzędu należności, o których mowa w § 1 pkt 1, o ile należność w odniesieniu do płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu ustalonego zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (Dz. Urz. UE L 255 z 28.08.2014, str. 18, z późn. zm.). Z przepisu art. 40 w zw. z art. 36 lit., g rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014 wynika, że kurs wymiany, który ma być zastosowany, to ostatni kurs wyznaczony przez Europejski Bank Centralny (EBC) przed pierwszym dniem miesiąca, w którym została wydana decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności.

Natomiast w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi prezes agencji płatniczej, na wniosek dłużnika, może odroczyć termin spłaty całości lub części należności lub rozłożyć płatność całości lub części należności na raty, biorąc pod uwagę możliwości płatnicze dłużnika (§ 7 rozporządzenia).

W niniejszej sprawie nie zaistniała żadna (z wymienionych enumeratywnie w § 3 i 4 rozporządzenia) przesłanek zastosowania ulgi w postaci umorzenia należności. W sposób oczywisty do Strony skarżącej nie znajdują zastosowania przesłanki umorzenia określone w § 3 ust. 1 pkt 1 - 3 rozporządzenia. Niezależnie od niewątpliwie trudnej sytuacji związanej z wielkością stałych dochodów Skarżącej w sprawie nie znajdą zastosowania również przesłanki umorzenia należności dotyczące racjonalizacji ponoszenia kosztów na ich egzekucję.

Wysokość kosztów upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym administracji określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 września 2015 r. w sprawie wysokości kosztów upomnienia skierowanego przez wierzyciela do zobowiązanego przed wszczęciem egzekucji administracyjnej i wynosi 11,60 zł. Kwota należności przekracza więc koszty upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, co wyklucza możliwość umorzenia należności w oparciu o § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Zgodnie z art. 64 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym administracji wysokość opłat egzekucyjnych wyrażona jest przeważnie stawką procentową w stosunku do egzekwowanych należności, z zastrzeżeniem minimalnej kwoty, bądź też kwotowo w odniesieniu do każdej czynności podjętej przez organ egzekucyjny. Co do zasady koszty postępowania egzekucyjnego w administracji w stosunku do kwoty dochodzonej należności określone zostały w formie procentowej – opłata manipulacyjna w wysokości 1% oraz opłata za czynności egzekucyjne w wysokości od 4 do 8%, w zależności od rodzaju dokonanego zajęcia. Biorąc powyższe pod uwagę nie sposób stwierdzić, że przewidywane koszty dochodzenia i egzekucji należności będą wyższe od kwoty możliwej do uzyskania w postępowaniu egzekucyjnym, co mogłoby stanowić przesłankę umorzenia w oparciu o § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. Natomiast istnienie przesłanki określonej w § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia tj. bezskuteczność postępowania egzekucyjnego, może zostać stwierdzone dopiero po przeprowadzeniu takiego postępowania.

Niewątpliwie w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania również § 4 ust. 1 rozporządzenia, ponieważ ostatni kurs wymiany walut opublikowany przez Europejski Bank Centralny przed pierwszym dniem miesiąca, w którym została wydana decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności tj. na dzień 31 maja 2016 r., wynosił 4,3865 zł, zatem kwota stanowiąca równowartość 100 euro wynosiła 438,65 zł i nie przekraczała wysokości należności Skarżącej.

Wskazywane przez Stronę skarżącą okoliczności dotyczące sytuacji majątkowej i rodzinnej w świetle przepisów rozporządzenia nie mają znaczenia dla objęcia Skarżącą ulgą w postaci umorzenia należności.

Jak wynika z akt sprawy (i zaakceptowanych przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi prawidłowych ustaleń Prezesa ARiMR zawartych w decyzji z [...] maja 2017 r.) Skarżąca w dacie wydania zaskarżonej decyzji była właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 10,96 ha, samochodu [...] (rok produkcji 2008), osiągała też dochody spoza gospodarstwa w wysokości ok. 2.000 zł miesięcznie. Była obciążona dwoma kredytami na łączną kwotę ok. 50.000 zł. Prowadziła gospodarstwo domowe z niepełnosprawną siostrą otrzymującą zasiłek chorobowy w wysokości 634 zł z Ośrodka Opieki Społecznej. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że zarówno Skarżąca, jak i jej siostra borykają się z problemami zdrowotnymi.

Jednak, jak już wyżej wskazano organ agencji płatniczej może umorzyć należności tylko w przypadkach ściśle określonych w § 3 i 4 rozporządzenia, a sytuacja Strony skarżącej nie odpowiada żadnej z hipotez wynikających z tych przepisów. Wykazywane przez Skarżącą okoliczności mogłyby mieć istotne znaczenie tyko w przypadku skorzystania przez nią z możliwości złożenia wniosku o rozłożenie na raty pozostającej do spłaty kwoty nienależnie pobranych płatności.

Prawidłowo ustalone realia sprawy są przy tym takie, że organy nie miały podstawy do uznania, że mamy do czynienia ze szczególnie uzasadnionym przypadkiem, o którym mowa w art. 209 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 poz. 1870 ze zm.). Jak już wskazywano przepis ten stanowi, że należności i wierzytelności przypadające agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej mogą być, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, umarzane w całości lub w części, a ich spłata odraczana lub rozkładana na raty. W tym zakresie nie przekroczono granic uznania administracyjnego.

W tym miejscu należy się odnieść do zarzutów skargi, które jednak nie miały i nie mogły mieć wpływu na wydane rozstrzygnięcie z uwagi na treść § 3 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej.

Zgromadzony w sprawie materiał był tego rodzaju, że w pełni pozwalał na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia. Dokonane przez organy ustalenia faktyczne dotyczące sytuacji majątkowej i życiowej Skarżącej są prawidłowe. Znajdują potwierdzenie w dowodach znajdujących się w aktach sprawy. Tym samym nie są zasadne formułowane w skardze zarzuty naruszenia art. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez dowolną i subiektywną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Wbrew zarzutowi skargi, uzasadnienie kontrolowanej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz poprzedzającej je decyzji Prezesa ARiMR zawierają wystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne. Szczegółowo omówiono zostały kwestie istotne dla rozstrzygania. Czyni to bezzasadnym zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art 11 k.p.a.

Nie ma usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. W szczególności doręczonym Skarżącej 24 lipca 2017 r. pismem z [...] lipca 2017 Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi poinformował Stronę o jej uprawnieniach i zapewnił możliwość czynnego udziału w postępowaniu. Skarżąca nie wskazuje przy tym wykonania jakich czynności, czy możliwości złożenia jakich wniosków miała zostać pozbawiona. Art. 79 § 1 k.p.a. nie miał zastosowania w sprawie, skoro nie przeprowadzano w niej dowodu z przesłuchania świadków, opinii biegłego czy oględzin.

Wbrew zarzutom naruszenia art. 15 k.p.a i art. 127 § 1 k.p.a. w sprawie w akceptowalny sposób zachowano wymogi dwuinstancyjności postępowania. Odniesienie się do formułowanych w odwołaniu zarzutów wobec decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR [...] z [...] czerwca 2016 r. wydał decyzję nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności finansowych z tytułu ułatwiania startu młodym rolnikom nie było niezbędne. Kontrolowana decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju rozpatrywała bowiem odwołanie od decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] maja 2017 r. o odmowie umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej.

W sposób oczywisty nie doszło w sprawie do przedawnienia możliwości dochodzenia należności, o umorzenie których wnosiła Skarżąca. Zostały one ustalone decyzją z [...] czerwca 2016 r. W tej sytuacji, skrótowo jedynie wypada stwierdzić, że z pewnością nie upłynęły terminy przedawnienia wynikające z przytaczanych w skardze: art. 32 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, który to przepis stanowi, że jeżeli odzyskanie kwoty nie nastąpiło w ciągu 4 lat od daty pierwszego ustalenia administracyjnego, sprawa ulega przedawnieniu. Nie upłynął też 5 – letni termin przedawnienia zobowiązań podatkowych, o którym mowa w art. 70 ordynacji podatkowej.

Informacyjne należy wreszcie wskazać, że w dacie orzekania organów obu instancji (15 maja 2017 r. i 8 sierpnia 2017 r.) obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz.U. z 2010 r. nr 258 poz. 1747). Rozporządzenie to utraciło moc 2 września 2017 r., kiedy weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 1475). Na mocy art. 11 pkt 12 ustawy wprowadzono nowe brzmienie art. 209 ust. 2 ustawy o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1870, z późn. zm.). Ten artykuł w starym brzmieniu był podstawą wydania rozporządzenie z 21 grudnia 2010 r.

Nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencji płatniczej w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz.U. z 2017 r. poz. 1687) weszło w życie 5 września 2017 r. (§ 12 tego rozporządzenia).

Reasumując, w ustalonym stanie faktycznym zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, ani też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Żaden z zarzut skargi nie jest skuteczny na tyle, by doprowadził do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.