Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 269/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2009-11-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1, 2, art. 201, art. 203-203, art. 209-210 par. 1, , art. 243-263, art
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 18 ust. 1 pkt 1 lit. a, c,  par. 6 pkt 1 , par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

SENTENCJA

Dnia 10 listopada 2009roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika W. i S. małż. G. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 września 2009r. wydanego w sprawie I SA/Ke 269/09 ze skargi W. G. i S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 5 czerwca 2009r. znak: [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na rok 2009 p o s t a n a w i a: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

I SA/Ke 269/09

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem z dnia 17 września 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Kielcach w sprawie niniejszej oddalił skargę W. G. i S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 5 czerwca 2009r. znak: [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na rok 2009 i przyznał od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika skarżących - adwokata E. S.-P. kwotę 180,40 zł, w tym VAT w kwocie 26,40 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika Sąd ustalił na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

W dniu 23 października 2009r. adwokat E. S.-P. wniosła do WSA w Kielcach o uzupełnienie o uzupełnienie w/w wyroku z dnia 17 września 2009r. w zakresie kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazała, iż w sprawie zastosowanie powinien mieć przepis §18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zgodnie z którym stawka wynagrodzenia pełnomocnika wynosi 240 zł plus Vat. Przedmiotem zaskarżenia przez W. i S. małż. G. nie była bowiem kwota należności, a jedynie treść zapisu w decyzji pierwszoinstancyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Przepis art. 157 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej ustawą p.p.s.a., stanowi, iż strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie - od dnia jego ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 ustawy p.p.s.a.).

Zatem, jak wynika z treści powołanego przepisu prawa, wniosek o uzupełnienie wyroku może złożyć tylko strona postępowania, gdy sąd nie orzekł w wyroku o całości żądania strony albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Ponadto wniosek ten obwarowany został terminem czternastu dni od doręczenia wyroku albo jego ogłoszenia. Przenosząc te rozważania na grunt wniosku o uzupełnienie wyroku o rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego stwierdzić należy, iż rektyfikacja wyroku w tym zakresie następuje w tych wypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach należnych stronie, mimo że obligował go do tego art. 209 ustawy p.p.s.a. Przepis ten nakazuje sądowi rozstrzygnięcie w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 ustawy p.p.s.a., wniosku strony w przedmiocie zwrotu kosztów.

W związku z powyższym stwierdzić należy, iż wniosek pełnomocnika skarżących jest niedopuszczalny, nie został bowiem złożony przez stronę postępowania (ani w jej imieniu) i nie dotyczy zwrotu kosztów należnych stronie. Nie można bowiem tracić z pola widzenia kompletnej regulacji zawartej w ustawie p.p.s.a. dotyczącej Prawa pomocy (art. 243-263 ustawy p.p.s.a.), w tym kwestii wynagrodzenia dla wyznaczonego stronie z urzędu pełnomocnika za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Zgodnie z art. 250 ustawy p.p.s.a. wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów.

W postępowaniu przed sądem administracyjnym pojęcie kosztów postępowania nie jest tożsame z wynagrodzeniem za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Należy bowiem odróżnić wniosek, o jakim mowa w art. 210 § 1 ustawy p.p.s.a. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania między stronami (w tym kosztów sądowych), od uprawnienia wynikającego z art. 250 ustawy p.p.s.a. do domagania się zwrotu kosztów pomocy prawnej pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Zwrot kosztów sądowych, o jakich mowa w art. 211 ustawy p.p.s.a. i następnych, a składających się na koszty postępowania (art. 205 § 1 ustawy p.p.s.a) następuje od jednej ze stron postępowania na zasadach zawartych w przepisach Rozdziału 1 i 2 Działu V ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast koszty nieopłaconej pomocy prawnej pełnomocnika udzielonego z urzędu, o których mowa w art. 250 ustawy p.p.s.a., ponosi Skarb Państwa. Decyzja sądu o przyznaniu stronie, w ramach prawa pomocy, profesjonalnego pełnomocnika oznacza zatem przejęcie przez Skarb Państwa ciężaru finansowego związanego z wynagrodzeniem świadczonej przez niego pomocy prawnej. Ponadto, o ile strona postępowania traci możliwość skutecznego żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed dniem zamknięcia rozprawy nie wystąpi ze stosownym wnioskiem w tym przedmiocie (art. 210 § 1 ustawy p.p.s.a.), o tyle pełnomocnik ustanowiony w postępowaniu sądowoadaministracyjnym w ramach prawa pomocy nie jest związany tym ograniczeniem w zakresie prawa do wynagrodzenia. Stąd, stosowne żądanie w przedmiocie zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu może być objęte odrębnym wnioskiem sformułowanym w oparciu o treść art. 250 ustawy p.p.s.a. i rozpoznanym w trybie określonym w art. 258 § 2 ust. 8 i art. 259 ustawy p.p.s.a.

Sąd, rozpoznając niniejszą sprawę, orzekł o wynagrodzeniu dla pełnomocnika skarżących, jakkolwiek nie był zobligowany przepisami ustawy do zawarcia takiego rozstrzygnięcia w wyroku z dnia 17 września 2009r. Przedmiotowy wniosek pełnomocnika skarżących dotyczy zaś uzupełnienia tego orzeczenia poprzez przyznanie zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej małżonkom G. z urzędu na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nie zaś jak postanowił Sąd – na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 1 i § 2 tego rozporządzenia. Pełnomocnik w istocie kwestionuje postanowienie Sądu w zakresie wysokości przyznanego wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącym. Jednak w przypadku, gdy Sąd zamieścił w wyroku dodatkowe orzeczenie odnośnie zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu, to weryfikacja tego orzeczenia powinna dokonać się wyłącznie w drodze zażalenia w trybie przepisu 260 ustawy p.p.s.a., nie zaś wniosku o uzupełnienie wyroku.

Reasumując, stwierdzić należy, iż z podanych wyżej względów przedmiotowy wniosek pełnomocnika W. G. i S. G. o uzupełnienie wyroku jest niedopuszczalny.

Na marginesie Sąd zauważa, że wniosek ten jako pochodzący z daty 23 października 2009r., w świetle regulacji art. 157 § 1 ustawy p.p.s.a., zgłoszony został po terminie.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie powołanych przepisów prawa, orzekł jak w sentencji postanowienia.