Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2173/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania postanowienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 28 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków J. C. o wstrzymanie wykonania: 1. postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...]; 2. decyzji Prezydenta Miasta W. z [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia w sprawie ze skargi J. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji nakładającej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] oraz odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta W. z [...] października 2014 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Skarżący – J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta W. nakładającej na niego karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

W skardze skarżący zgłosił wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz o wstrzymanie wykonania ww. decyzji, nakładającej na niego karę pieniężną. W uzasadnieniu tych wniosków podniósł, że w sprawie nie zachodzą przesłanki umożliwiające wstrzymanie wykonania określone w art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto wskazał, że podniesione w skardze okoliczności są zasadne i w związku z tym dochodzenie od niego kwoty wymierzonej kary byłoby rażąco niesprawiedliwe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania zatem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę o to wnioskującą okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, z 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz z 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13).

Następnym warunkiem zastosowania w sprawie ochrony tymczasowej w formie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest to, aby ów akt lub czynność nadawały się do wykonania i wymagały wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących: ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.

W niniejszej sprawie dodatkowo trzeba również podnieść, że możliwe jest udzielenie ochrony tymczasowej zarówno w stosunku do zaskarżonego aktu (postanowienia), jak i aktu wydanego w granicach sprawy (decyzji organu I instancji). Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania dotyczy aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. objęta jest decyzja, którą na skarżącego nałożono karę pieniężną, a którą to decyzję uczynił przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania.

Reasumując Sąd stwierdza, że rozpoznając zarówno wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, jaki i decyzji organu I instancji obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy przedmiot wniosku jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli akt nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżący w sposób przekonywujący i pełny wykazał przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania aktu. Po trzecie czy ww. przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a.

Jak już wcześniej wskazano w niniejszej sprawie skarżący żąda wstrzymania wykonania zarówno zaskarżonego postanowienia, którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta W. nakładającej na niego karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, jak i wstrzymania wykonania owej decyzji.

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie jest wykonalne, gdyż nie stwarza ono dla skarżącego żadnych dyspozycji działania. Nie tworzy ono po stronie skarżącego uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania). Zatem skoro zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, to nie może wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W przypadku tego aktu nie mają więc zastosowania ustawowe przesłanki uzasadniające zastosowanie ochrony tymczasowej i tym samym akt ten nie może stać się przedmiotem tej ochrony.

Odnośnie ww. decyzji Sąd uznał, że jako nakładająca na skarżącego karę pieniężną bez wątpienia nadaje się do wykonania – zobowiązuje bowiem do uiszczenia tej kary, i jako taka mogła stać się przedmiotem rozpoznawanego wniosku. Nie mniej Sąd stwierdza, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący nie przedstawił żadnej okoliczności na potwierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warto jednocześnie podnieść – jako że skarżący nie jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, że o spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu można mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zdaniem Sądu - co do zasady, wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywołuje nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji, spowoduje konieczność zwrotu należności (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2010 r., sygn. akt I FZ 317/10).

Nadto Sąd zauważa, że na tym etapie postępowania – rozpoznawania wniosków o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i decyzji organu pierwszej instancji, nie ma żadnego znaczenia to czy skarga jest zasadna, czy też nie. Losy skargi oraz zaskarżonego w niej aktu będą przedmiotem badania dopiero na rozprawie. Kwestia zasadności skargi oraz prawidłowości zaskarżonego w niej aktu nie mają wpływu na to czy w danej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, tj. niewykonalności ze swej natury zaskarżonego postanowienia oraz nie podania przez skarżącego żadnych okoliczności, które wskazywałyby na obawę, że wykonanie decyzji wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd - na zasadzie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.