Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 17/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dziekan Wydziału
Treść wyniku: Oddalono wniosek o uzupełnienie postanowienia Sądu
Powołane przepisy: article: art. 156, 199, 200, 201 par. 1, art. 205 par. 2, art. 207 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. d
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku P. B. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt I OZ 17/14 o uchyleniu postanowienia zawartego w pkt. 4 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt II SAB/Ol 74/13 w sprawie ze skargi P. B. na bezczynność Dziekana Wydziału Bioinżynierii Zwierząt Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w pkt. 4 wyroku z 5 listopada 2013 r. orzekł o zwrocie na rzecz P. B. kosztów postępowania, zasądzając z tego tytułu kwotę 357 zł.

Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniósł P. B..

Postanowieniem z 21 stycznia 2014 r. (sygn. akt I OZ 17/14) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i zasądził na rzecz P. B. od Dziekana Wydziału Bioinżynierii Zwierząt Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie kwotę 577 (pięćset siedemdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W piśmie z 29 stycznia 2014 r. P. B. złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia z 21 stycznia 2014 r. co do rozstrzygnięcia o zgłoszonym w zażaleniu żądaniu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie zażaleniowe.

P. B. wskazał, między innymi, że Sąd rozstrzygnął sprawę na podstawie art. 188 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.: dalej: p.p.s.a.). Oznacza to, że rozpoznając ad meriti sprawę kosztów, działał w zastępstwie Sądu pierwszej instancji, co obligowało do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów. P. B. powołał się na art. 200, art. 201 § 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a., a także na § 14 ust. 2 pkt 2 lit d rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349, z późn. zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 199 p.p.s.a. stanowi, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.

W myśl art. 188 p.p.s.a., jeżeli nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku.

Zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Jak stanowi art. 201 § 1 p.p.s.a., zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a.

Jak wynika z art. 205 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit d rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r., stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w drugiej instancji, w postępowaniu zażaleniowym - 120 zł.

W myśl art. 207 § 2 p.p.s.a., w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przyczyną uchylenia postanowienia zawartego w pkt. 4 wyroku z 5 listopada 2013 r. był błąd rachunkowy, dokonany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Z żadnych przepisów prawa nie wynika, aby w tej sytuacji należał się wnoszącemu zażalenie od organu zwrot kosztów postępowania. Nie ma również podstawy do odstąpienia przez Naczelny Sąd Administracyjny od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Wniosek o uzupełnienie postanowienia z 21 stycznia 2014 r. nie zasługuje więc na uwzględnienie.

Na marginesie, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że skoro P. B. zauważył błąd rachunkowy w postanowieniu zawartym w pkt. 4 wyroku z 5 listopada 2013 r., nie musiał składać zażalenia na to postanowienie. Zgodnie bowiem z art. 156 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Również strona może złożyć wniosek o takie sprostowanie (zob. art. 159 p.p.s.a.). Działanie to nie wiąże się z koniecznością ponoszenia kosztów przez stronę oraz – być może (ocena w tym zakresie nie należy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a do strony) – jest właściwsze z punktu widzenia ekonomii procesowej oraz ze względów finansowych.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1-3 w związku z art. 166 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.