Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 84/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Fronc SWSA Mirosław Bator SWSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi F. P. na postanowienie Wojewody z dnia [...] listopada 2021 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 2 listopada 2021 r., znak: [...], Wojewoda, na podstawie art. 9a w związku z art. 142 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1899) oraz art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) – stwierdził, że odwołanie F. P. od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. z 15 listopada 2017 r. znak: [...], zostało wniesione z uchybieniem terminu.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że decyzją nr [...] z 15 listopada 2017 r. znak: [...] Prezydent Miasta K. orzekł: w pkt l o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako część działki nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K., w granicach parceli katastralnej: l. kat. [...], b. gm. kat. [...], na rzecz F. P.; oraz w pkt 2 o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako części działek: nr [...] i nr [...], poł. w obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K., w granicach parcel katastralnych: l. kat. [...] i l. kat. [...], b. gm. kat. [...] na rzecz F. P..

Odwołanie od ww. decyzji Prezydenta Miasta K. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, pismem z 20 września 2021 r., wniósł F. P., reprezentowany przez pełnomocnika A. P..

Rozpatrując ww. odwołanie Wojewoda zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej "k.p.a."): "odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie". O powyższym uprawnieniu strony zostały zgodnie z przepisem art. 107 § 1 k.p.a. prawidłowo pouczone w zaskarżonej decyzji.

Artykuł 57 § 5 k.p.a. stanowi, iż: "Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało:

1)wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu administracji publicznej, a nadawca otrzymał urzędowe poświadczenie odbioru,

2)nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

3)złożone w polskim urzędzie konsularnym,

4)złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej,

5)złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku,

6)złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego."

Stosownie do przepisu art. 39 k.p.a., organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Wybór sposobu doręczenia należy zatem w tym zakresie do organu administracji. Natomiast zgodnie z art. 391 § 1 k.p.a., doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1422), jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania: 1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej, 2) wystąpił do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny albo 3) wyraził zgodę na doręczenie mu pism za pomocą tych środków i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny.

Stosownie do art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Zgodnie z przepisem art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Z kolei przepis art. 43 k.p.a. stanowi, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

Przepis art. 46 § 1 k.p.a. przewiduje natomiast, że odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. Wedle § 2 tego artykułu, jeżeli odbierający pismo uchyla się od potwierdzenia doręczenia lub nie może tego uczynić, doręczający sam stwierdza datę doręczenia oraz wskazuje osobę, która odebrała pismo i przyczynę braku podpisu.

Z przepisów powyższych wynika, że datą doręczenia pisma adresatowi jest data wskazana przez odbierającego pismo na pokwitowaniu i potwierdzona podpisem odbierającego lub datą stwierdzoną przez doręczającego pismo, jeśli odbierający pismo uchyla się od potwierdzenia doręczenia lub nie może tego uczynić. Pisemne potwierdzenie odbioru przez adresata ma charakter pokwitowania, potwierdzenie doręczenia następuje zaś przez doręczającego w sytuacji określonej w art. 46 § 2 i 47 § 1 k.p.a.

Decyzja nr [...] Prezydenta Miasta K. z 15 listopada 2017 r. znak: [...], dwukrotnie awizowana w dniach 27 listopada 2017 r. i 5 grudnia 2017 r., choć nieodebrana przez adresata, to należy przyjąć, iż zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego została skutecznie doręczona na adres A. P. (pełnomocnika F. P.) w dniu 11 grudnia 2017 r. w trybie uregulowanym w art. 44 § 1 - § 4 k.p.a. Powołane unormowanie wprowadza bowiem instytucję fikcji prawnej doręczenia, które ma zastosowanie, gdy doręczyciel nie ma możliwości doręczenia przesyłki w sposób właściwy, czyli do rąk adresata (art. 42 k.p.a.) lub też w sposób zastępczy do rąk innej osoby (art. 43 k.p.a.).

Zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Stosownie do art. 44 § 2 k.p.a., zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Jak wynika z art. 44 § 4 k.p.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Mając powyższe na uwadze organ przyjął, że w przedmiotowej sprawie z dniem 11 grudnia 2017 r. rozpoczął swój bieg 14-dniowy termin do złożenia odwołania od ww. decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. z 15 listopada 2017 r. znak: [...], który upływał z dniem 25 grudnia 2017 r. Jeżeli bowiem początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczeniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu (art. 57 § 1 k.p.a.).

Tymczasem odwołanie F. P. nadane zostało w placówce pocztowej w dniu 20 września 2021 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności procesowej. Jeżeli zatem odwołujący wniósł odwołanie z uchybieniem terminu, organ odwoławczy obowiązany jest, na podstawie przepisu art. 134 k.p.a., stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Nie jest to bowiem zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok NSA oz. w Gdańsku z dnia 29 stycznia 1997 r. sygn. akt I SA/Gd [...]).

W tym stanie rzeczy odwołanie F. P. od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. z 15 listopada 2017 r. znak: [...] nie podlega merytorycznemu rozpatrzeniu.

F. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. postanowienie Wojewody z dnia 2 listopada 2021 r., znak: [...], domagając się jego uchylenia oraz stwierdzenia, że zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący,

- art. 39 k.p.a. w zw. z art. 42 § 1 i 43 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ I instancji przedsięwziął próbę doręczenia pisma z decyzją nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 15 listopada 2017 r. znak: [...] w sposób przewidziany ww. przepisach,

- art. 44 k.p.a. poprzez przyjęcie, że pismo z decyzją nr [...] Prezydenta Miasta K. zostało doręczone skarżącemu w sposób przewidziany ww. przepisach, a zwłaszcza że operator pocztowy pozostawił informacje w sposób przewidziany ww. przepisie o pozostawieniu pisma i możliwości jego odebrania w terminie 14 dni,

- art. 44 § 2 - 4 w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że koperta i znajdujące się na niej adnotacje stanowi dowód z dokumentu urzędowego, kiedy w istocie nie jest to dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., a tym samym nie może być utożsamiany, jako dokument urzędowy, który stanowi dowód na potwierdzenie, że operator pocztowy wykonał obowiązki, które ciążą na nim na

podstawie art. 42 - 44 k.p.a. Nadto organ naruszył ww. przepisy, przyjmując, że niewypełnione oraz niepodpisane urzędowe potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym sporządzonym w przepisanej formie, który stanowi dowód z dokumentu urzędowego na potwierdzenie, że operator pocztowy wykonał obowiązki, które ciążą na nim na podstawie art. 42 - 44 k.p.a.,

- art. 58 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu nie miało miejsca oraz, przez uznanie, że uchybienie nastąpiło z winy skarżącego, kiedy skarżący miał prawo oczekiwać, że jeżeli organ wyda decyzję, to ta zostanie mu doręczona w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego, a jednocześnie skarżący nie miał podstaw przyjąć, że organ wydał decyzję w jego sprawie, a nadto organ oczekiwał od skarżącego uwiarygodnienia, kiedy z art. 58 § 1 k.p.a. na skarżącym ciąży obowiązek uprawdopodobnienia,

- art. 11 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia za pomocą kopiuj-wklej tj. poprzez umieszczenie na zasadzie cytatu obszernych fragmentów orzeczeń sądów administracyjnych, które nie zapadły w toku postępowania administracyjnego i dotyczyły odmiennych stanów faktycznych, a w konsekwencji tak sporządzone uzasadnienie nie daje skarżącemu możliwości odczytania motywów wydania przez organ postanowienia odmownego.

W ocenie skarżącego naruszenie wyżej wymienionych przepisów prawa materialnego oraz postępowania miały charakter rażący i miały istotny wpływ na odmowę przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania oraz postanowienie, że wniesione przez skarżącego, odwołanie zostało złożone po terminie.

W uzasadnieniu ww. zarzuty skargi zostały rozwinięte. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu wskazując, że operator pocztowy nie podjął próby doręczenia stronie pisma, nie pozostawił zawiadomień o pozostawieniu pisma do odbioru w zakreślonym terminie w placówce pocztowej. Skarżący ponownie zwrócił uwagę na wadliwie wypełnione urzędowe potwierdzenie odbioru, które nie zawiera informacji czy operator podjął próbę doręczenia zgodnie z art. 42 § 1 w zw. z art. 43 k.p.a. (mimo, że w tym czasie w pod wskazanym adresem przez cały dzień przebywał pełnomocnik skarżącego – A. P., a ponadto adresat mieszka w budynku wielorodzinnym, a zatem ma sąsiadów), brakuje informacji czy i w jaki sposób pozostawiono awizo, a także informacji kiedy i z jakiego powodu pismo zostało zwrócone nadawcy. Nie ma również podpisu pracownika poczty.

Skarżący nie zgodził się również ze stanowiskiem, że koperta stanowi dokument urzędowy. Nadmienił, że złożył reklamację o nieprawidłowym doręczeniu niezwłocznie po tym jak się dowiedział o fakcie wysłania decyzji przez organ I instancji. Operator pocztowy nie był w stanie wskazać jakie czynności zostały wykonane i czy zostały wykonane prawidłowo. Mimo to organy nie wystąpiły do operatora z wezwaniem o wyjaśnienia. Skarżący wskazał, że problemy z doręczaniem pism dotyczą również przesyłek poleconych nadawanych w innych postępowaniach.

Zdaniem skarżącego, skoro decyzja nie została mu doręczona to zachował termin do wniesienia odwołania i powinno ono zostać merytorycznie rozpatrzone.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Organ przedłożył pisma skarżącego w sprawie reklamacji, jakie na przestrzeni ostatnich kilku miesięcy skarżący kierował do [...]. z uzyskanymi na nie odpowiedziami.

Organ wskazał, że warunkiem skuteczności czynności procesowej polegającej na wniesieniu odwołania jest zachowanie ustawowego terminu do jego dokonania, gdyż uchybienie terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania ma miejsce wówczas, gdy zostało złożone po upływie przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. 14-dniowego terminu. Zatem każde przekroczenie tego terminu stanowi jego uchybienie.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, iż w przedmiotowej sprawie z dniem 11 grudnia 2017 r. rozpoczął swój bieg 14-dniowy termin do złożenia odwołania od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. z 15 listopada 2017 r. znak: GS- [...], który upływał z dniem 25 grudnia 2017 r. Jeżeli bowiem początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczeniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu (art. 57 § 1 k.p.a.).

Tymczasem odwołanie F. P. nadane zostało w placówce pocztowej w dniu 20 września 2021 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności procesowej. Zatem wnoszący odwołanie dokonał owej czynności z uchybieniem terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329) - dalej "P.p.s.a."- sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu administracyjnym i kończy postępowanie, dlatego też sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a.

Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów, a także okoliczności niniejszej sprawy wynikające z akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego oraz przebiegu postępowania należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżone postanowienie Wojewody zostało wydane w związku ze stwierdzeniem przez organ odwoławczy, że odwołanie złożone przez F. P. od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. z 15 listopada 2017r. znak: [...], zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a.

Zgodnie z art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. organ właściwy do rozpatrzenia odwołania bada z urzędu zachowanie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Stwierdzenie dopuszczalności odwołania oraz wniesienie go w terminie jest koniecznym warunkiem merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, a w konsekwencji ostateczność decyzji organu I instancji. W sytuacji ustalenia, że odwołanie zostało wniesione po terminie, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W orzecznictwie wskazuje się, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 1997 r., sygn. akt I SA/Łd 2990/95; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 stycznia 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1482/96).

Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. Termin określony w tym przepisie jest terminem zawitym, co oznacza, że jego przekroczenie, niezależnie od przyczyn, które to spowodowały, powoduje konieczność stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach postępowania wynika, że przesyłka pocztowa zawierająca decyzję nr [...] Prezydenta Miasta K. z 15 listopada 2017 r. znak: [...], była dwukrotnie awizowana w dniach 27 listopada 2017 r. i 5 grudnia 2017 r. i nie została odebrana przez adresata. Zatem organ prawidłowo przyjął, że - zgodnie z cytowanymi w uzasadnieniu postanowienia przepisami kodeksu postępowania administracyjnego - została skutecznie doręczona na adres A. P. (pełnomocnika F. P.) w dniu 11 grudnia 2017 r., w trybie uregulowanym w art. 44 § 1 - § 4 k.p.a. Powołane unormowanie wprowadza bowiem instytucję fikcji prawnej doręczenia, które ma zastosowanie, gdy doręczyciel nie ma możliwości doręczenia przesyłki w sposób właściwy, czyli do rąk adresata (art. 42 k.p.a.) lub też w sposób zastępczy do rąk innej osoby (art. 43 k.p.a.).

Mając powyższe na uwadze organ prawidłowo przyjął, że w przedmiotowej sprawie z dniem 11 grudnia 2017 r. rozpoczął swój bieg 14-dniowy termin do złożenia odwołania od ww. decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. z 15 listopada 2017 r. znak: [...], który upływał z dniem 25 grudnia 2017 r. Jeżeli bowiem początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczeniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu (art. 57 § 1 k.p.a.).

Tymczasem odwołanie F. P. nadane zostało w placówce pocztowej w dniu 20 września 2021 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności procesowej.

Jeżeli zatem odwołujący wniósł odwołanie z uchybieniem terminu, organ odwoławczy obowiązany był, na podstawie przepisu art. 134 k.p.a., stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Nie jest to bowiem zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok NSA oz. w Gdańsku z dnia 29 stycznia 1997 r. sygn. akt I SA/Gd 1482/96). W tym stanie rzeczy odwołanie F. P. od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. z 15 listopada 2017 r. znak: [...] nie podlegało merytorycznemu rozpatrzeniu przez organ.

Z treści art. 134 k.p.a. jednoznacznie wynika, iż organem właściwym do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest organ odwoławczy, tj. organ, który byłby właściwy do rozpatrzenia odwołania od decyzji.

Mając na uwadze powyższe oraz treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, Sąd stwierdza, że zajęte przez organ stanowisko zasługuje w pełni na aprobatę, a zarzuty skargi są nieuzasadnione.

Na marginesie Sąd wskazuje, że nieprawomocnym wyrokiem z 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 85/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę F. P. na postanowienie Wojewody z dnia 2 listopada 2021 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K., nr [...] z 15 listopada 2017 r. znak: [...] Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego mających na celu zdyskredytowanie dołączonej do akt sprawy zwróconej przesyłki poleconej zawierającej decyzję organu I instancji. Faktycznie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru brakuje podpisu doręczającego, jak również nie został wskazany powód niedoręczenia przesyłki. Jednak uchybienia te nie wpływają na całościową ocenę prawidłowości czynności [...] przy doręczeniu przesyłki, która to ocena dokonywana musi być nie tylko w oparciu o zwrotne potwierdzenie odbioru, ale też adnotacje poczynione na kopercie w której decyzja została nadana. A z tych ostatnich niezbicie wynikają daty w jakich awizowano przesyłkę oraz powód jej zwrotu do nadawcy, co zostało też potwierdzone podpisami pracownika poczty oraz stemplami pocztowymi. Zatem wbrew temu co twierdzi skarżący, wszystkie czynności doręczyciela określone w art. 44 § 2 i 3 k.p.a. zostały prawidłowo odnotowane na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz na kopercie. Skarżący nie podważył skutecznie ustaleń dotyczących dwukrotnego awizowania przesyłki skierowanej do pełnomocnika skarżącego. Sąd stwierdził, że zasadnicze znaczenie przy uznaniu fikcji doręczenia ma ustalenie, czy placówka pocztowa zawiadomiła adresata o nadejściu pisma i miejscu oraz terminie w jakim może je odebrać. Wypełnieniu tego obowiązku służyć mają wszelkie informacje zamieszczane na zwracanej przesyłce. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że wszelkie adnotacje poczty na zwróconej przesyłce - zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru - mają walor dokumentu urzędowego, korzystającego z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności) (por. wyroki NSA: z 2 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 123/11; z 8 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 11/11; postanowienie NSA z 4 listopada 2010 r., sygn. akt I FZ 419/10). Przedstawione uwagi stanowią odpowiedź na zarzuty podniesione w skardze. Organ nie miał obowiązku przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w sytuacji, gdy skarżący w żadnym stopniu nie uprawdopodobnił, że doręczenie zastępcze decyzji organu I instancji zostało dokonane z uchybieniem przepisów. Próba poważenia ustaleń wynikających z analizy zalegającej w aktach sprawy przesyłki pocztowej oparta jedynie na gołosłownym twierdzeniu, że stosowne zawiadomienia nie zostały umieszczone w skrzynce pocztowej adresata - wobec przedstawionych wyżej okoliczności - nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Powyższego zapatrywania nie zmienia fakt wystąpienia przez skarżącego na przestrzeni ostatnich kilku miesięcy z reklamacjami dotyczącymi świadczenia przez [...] usług pocztowych. [...] nie uznała reklamacji skarżącego dotyczącej przesyłek pocztowych kierowanych przez organ I instancji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia 17 listopada 2017 r., a wyjaśnienia dotyczące prawidłowości doręczeń dokonywanych w ostatnim czasie nie mogą rzutować na ocenę działań urzędu przed kilkoma laty.

W kwestii zarzutu naruszenia art. 11 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyjaśnić należy, że wbrew stanowisku skarżącego, sporządzone uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jednoznacznie wskazuje na motywy, jakimi kierował się organ przy wydaniu rozstrzygnięcia.

Sąd na koniec wskazuje, że rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z wynikającej z art. 16 k.p.a. zasady trwałości.

Sąd uchyla zaskarżoną decyzję/postanowienie na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego oddalił bezzasadną skargę, orzekając jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.