Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 973/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 2 pkt 4, art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 752
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity
article: art. 122, art. 180 par. 1, art. 187 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc maj 2014 r. oraz określenia wysokości opłaty paliwowej za miesiąc maj 2014 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzją z dnia [...] marca 2015 r.

nr [...] określił P. Sp. z o.o. z siedzibą w N. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za maj 2014 r. w wysokości 7.339 zł z terminem płatności na 25 czerwca 2014 r. oraz wysokość opłaty paliwowej za maj 2014 r. w wysokości 1.058 zł z terminem płatności na 25 czerwca 2014 r.

Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia wysokości opłaty paliwowej za maj 2014 r. i orzekając co do istoty sprawy, określił wysokość opłaty paliwowej za ten miesiąc w wysokości 1.057 złotych z terminem płatności 25 czerwca 2014 r. W pozostałej części decyzja Naczelnika Urzędu Celnego została utrzymana w mocy.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył m.in. treść przepisów art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 2 pkt 4, art. 12, art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 86 ust. 1 pkt 2, art. 86 ust. 2, art. 88 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 6 i 14 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014 r. poz. 752 ze zm., dalej w skrócie: "u.p.a."). Wskazał, że stawka akcyzy dla olejów napędowych o kodzie CN 2710 19 41 oraz wyrobów powstałych ze zmieszania tych olejów z biokomponentami, spełniających wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach wynosi 1.196 zł za 1.000 litrów, a stawka akcyzy dla pozostałych paliw silnikowych wynosi 1.822 zł za 1.000 litrów. Wskazane wymagania jakościowe, na podstawie delegacji zawartej w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. nr 169, poz. 1200 ze zm.), określił Minister Gospodarki w rozporządzeniu z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1058

z ze zm.). Jednym z nich dla oleju napędowego jest parametr zawartości siarki oraz temperatura zapłonu. Zgodnie z treścią załącznika nr 2 rozporządzenia określającego wymagania jakościowe dla oleju napędowego oznaczonego kodem CN 2710 19 41 stosowanego w pojazdach, ciągnikach rolniczych, a także maszynach nieporuszających się po drogach, wyposażonych w silniki z zapłonem samoczynnym, maksymalna zawartość siarki wynosi 10 mg/kg. natomiast minimalna temperatura zapłonu powinna wynosić powyżej 55 °C.

Zdaniem organu odwoławczego w sprawie niniejszej w sposób bezsporny ustalono, że w dniu [...] maja i [...] maja 2014 r. Spółka posiadała w swojej stacji paliw zlokalizowanej przy ul. [...] w B. 4028 litrów przeznaczonego do sprzedaży oleju napędowego, który nie spełniał określonych przepisami prawa wymagań jakościowych dla paliw ciekłych w zakresie maksymalnej zawartości siarki oraz minimalnej temperatury zapłonu. Wobec powyższego w wyżej przedstawionym stanie prawnym w dniu [...] maja i[...] maja 2014 r. zaistniał stan faktyczny, z którym u.p.a. wiąże powstanie zobowiązania podatkowego. Naczelnik Urzędu Celnego prawidłowo ocenił, iż od posiadanego przez stronę przeznaczonego do sprzedaży oleju napędowego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Nie ulega bowiem wątpliwości, że paliwo ciekłe o parametrach stwierdzonych w wyniku badań próbek pobranych przez P. Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w B. nie mogło być przedmiotem legalnego obrotu na terenie Rzeczpospolitej Polskiej. Ustawa o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw w art. 7 ust. 1 zabrania bowiem wyraźnie transportowania, magazynowania, wprowadzania do obrotu oraz gromadzenia w stacjach zakładowych paliw ciekłych niespełniających wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy (to jest określonych w powołanym wcześniej rozporządzeniu Ministra Gospodarki w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych). Skoro więc zbadane paliwo nie mogło być przedmiotem legalnego obrotu na terenie kraju, w pełni uzasadnionym jest wniosek, iż nie została od tego paliwa zapłacona akcyza w należnej wysokości. Z uwagi na powyższe, w dniu [...] maja

i [...] maja 2014 r. z mocy prawa powstał obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym z tytułu posiadania przez Spółkę prowadzącą przedmiotową stację paliw poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy wyrobu akcyzowego - 4028 litrów oleju napędowego o kodzie CN 2710 19 41, od którego nie została zapłacona akcyza

w należnej wysokości, a w wyniku postępowania podatkowego nie ustalono,

że podatek został opłacony.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej, organ I instancji prawidłowo określił wysokość powstałego zobowiązania w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 14 u.p.a. określający stawkę akcyzy na pozostałe paliwa silnikowe w wysokości 1.822 złotych za 1000 litrów. W sprawie niniejszej nie mogła mieć bowiem zastosowania określona w art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a. stawka 1.196 zł za 1000 litrów, gdyż dotyczy ona wyłącznie olejów napędowych o kodzie CN 2710 19 41 oraz wyrobów powstałych

ze zmieszania tych olejów z biokomponentami, spełniających wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach. W toku postępowania bezspornie ustalono,

iż badany wyrób nie spełnia wymagań jakościowych określonych rozporządzeniem Ministra Gospodarki w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych.

Organ wskazał, że ta podstawowa w niniejszej sprawie okoliczność została potwierdzona wynikami badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez wyspecjalizowane laboratoria funkcjonujące w ramach Systemu Monitorowania

i Kontrolowania Jakości Paliw posiadających stosowne akredytacje wydane przez Polskie Centrum Akredytacji. Okoliczność, że strona przedstawiła dokumenty zakupu oleju napędowego spełniającego wymagania jakościowe nie stanowi przesłanki wyłączającej opodatkowanie posiadanych wyrobów energetycznych na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a. według stawki określonej w art. 89 ust. 1 pkt 14 u.p.a.

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej, w sprawie nie mają znaczenia przedstawione przez Spółkę faktury zakupowe paliwa za maj 2014 r., raporty sprzedażowe

z Systemu SAP obowiązujące w Spółce za maj 2014 r., potwierdzenia przelewu przedłożone przez dostawców paliwa sprzedawanego przez Spółkę w maju 2014 r. Wobec dokonanych ustaleń faktycznych za zbędne i niecelowe organ uznał również powoływanie biegłego specjalisty ds. oceny prawidłowości rozliczeń produktów naftowych oraz gazu płynnego propan-butan na okoliczność prawidłowości rozliczenia paliw zakupionych przez Spółkę w maju 2014 r. i jego sprzedaży.

W sprawie będącej przedmiotem postępowania odwoławczego okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zostały stwierdzone wystarczająco innymi dowodami.

Organ zwrócił uwagę, że badania laboratoryjne dwóch próbek paliwa posiadanego przez stronę przeprowadzone przez akredytowane laboratoria

w sposób bezdyskusyjny potwierdzają, iż paliwo posiadane przez Spółkę nie spełnia wymaganego prawem parametrów jakościowych. Również przeprowadzone badania dwóch próbek kontrolnych paliwa na wniosek strony potwierdziło, że paliwo posiadane przez nią nie spełnia wymaganego prawem parametrów jakościowych.

W tym zakresie organ odwołał się do protokołów: (-) nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. z badań przeprowadzonych przez Specjalistyczne Laboratorium Badania Paliw i Produktów Chemii Gospodarczej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w B.; (-) nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. z badań próbki kontrolnej pobranej w dniu [...] maja 2014 r. przeprowadzonej przez O. S.A. w P.; (-) nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. z badań przeprowadzonych przez Zakład Analiz Naftowych Laboratorium Rop i Analiz Standardowych Państwowego Instytutu Badawczego Instytutu Nafty i Gazu w K.; (-) nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. z badań próbki kontrolnej pobranej

w dniu [...] maja 2014 r. przeprowadzonej przez Specjalistyczne Laboratorium Badania Paliw i Produktów Chemii Gospodarczej Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów w B.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej powyższe materiały ocenione

z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego potwierdzają, że paliwo posiadane przez Spółkę nie jest paliwem o udokumentowanym pochodzeniu. Bez posiadania wiadomości specjalnych, można stwierdzić, iż fizycznie niemożliwe jest aby w okresie deklarowanego posiadania paliwa przez stronę w zbiorniku nr [...] (dostawa 5020 litrów w dn. [...] lipca 2014 r., dostawa 5019 litrów w dn. [...] maja

2014 r., dostawa 4994 litrów w dn. [...] maja 2014 r. kontrola w dn. [...] maja 2014 r. przy stanie zbiornika 2034 litrów oraz dostawa 7027 litrów w dn. [...] maja 2014 r., dostawa 3001 litrów w dn. [...] maja 2014 r., dostawa w dniu [...] maja 2014 r. nie ustalono ilości paliwa dostarczonego do zbiornika nr [...] - brak danych z odczytu

nr [...], kontrola w dniu [...]maja 2014 r.) nastąpiły tak istotne zmiany jego parametrów fizycznych dotyczących zawartości siarki oraz temperatury zapłonu

w badanym paliwie.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że dla prawidłowego określenia kwestii powstania zobowiązania podatkowego i jego wysokości kluczowe znaczenie ma stwierdzenie, że paliwo posiadane przez stronę nie spełniało określonych prawem wymagań jakościowych, co wyklucza możliwość pochodzenia tego paliwa z legalnego obrotu gospodarczego.

W ocenie organu odwoławczego nie budzi wątpliwości, że olej napędowy posiadany przez Spółkę na ww. stacji paliw w dniu [...] maja 2014 r. i [...] maja 2014 r. w łącznej ilości 4028 litrów nie spełniał określonych prawem wymagań jakościowych zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych. Argumenty, że zła jakość paliwa może wynikać z zanieczyszczeń cysterny w której paliwo było przewożone - dostarczone oraz zanieczyszczeń zbiornika w którym jest przechowywane nie mają odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Strona w celu uzasadnienia powyższej argumentacji nie przedłożyła dowodów mających świadczyć o ich wpływie na złą jakość badanego paliwa.

Końcowo organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 37q ustawy z dnia

27 października 1997 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 931 ze. zm.), do opłaty paliwowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. – dalej w skrócie: "o.p."). Kwotę opłaty paliwowej zaokrągla się zgodnie z art. 63 § 1 o.p. do pełnych złotych w ten sposób,

że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych. Wyliczona kwota opłaty paliwowej przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji została zawyżona

o 1,00 zł

W skardze do Sądu Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji

w całości, uchylenie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Podniosła przy tym zarzuty:

1. naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 ust. 2 pkt 4, art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na ustaleniu, że Spółka była podatnikiem akcyzy i powinna zapłacić podatek akcyzowy za maj 2014 r., gdzie faktycznie podatek ten został uiszczony na I etapie obrotu przez dostawców tych wyrobów,

2. naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 37 h-g ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym, polegającą na ustaleniu, że Spółka winna uiścić opłatę paliwową

za maj 2014 r., gdzie faktycznie opłata ta powinna zostać uiszczona na I etapie obrotu przez dostawców uiszczających akcyzę od tych wyrobów,

3. wydania decyzji z naruszeniem art. 120 o.p., poprzez przyjęcie, że materiał dowodowy jest wyczerpujący, gdy tymczasem brak przeprowadzenia dowodów wpływa na treść orzeczenia oraz powoduje błędną ocenę sprawy,

4. wydania decyzji z pogwałceniem art. 120, 121 i 122 o.p. ze względu

na niezachowanie zasady obiektywnej prawdy materialnej oraz z narażeniem zasady zaufania do organów podatkowych, a także bez uwzględnienia stanu faktycznego i prawnego w przedmiocie odwołania, poprzez uchylanie się

od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

5. wydania decyzji z naruszeniem art. 187 § 1 o.p., poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny i nie w pełni rozpatrzony materiał dowodowy,

6. wydania decyzji z uchybieniem art. 188 o.p., poprzez nieuwzględnienie zasadnego żądania dowodowego strony, mimo że ich przedmiotem były okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy,

7. wydania decyzji z naruszeniem art. 191 o.p., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, która w niniejszej sprawie przybrała cechy oceny dowolnej, a w szczególności w zakresie ustalenia, że Skarżący był podatnikiem akcyzy, przy jednoczesnym braku wskazania, w sposób jednoznaczny, że podatek akcyzowy nie został zapłacony na wcześniejszym etapie obrotu,

8. wydania decyzji z naruszeniem art. 210 § 4 o.p., poprzez brak wskazania

w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

Uzasadniając tak stawiane zarzuty strona skarżąca kwestionuje tezę,

że dysponowała paliwem nieznanego pochodzenia, od którego podatek akcyzowy nie został uiszczony na pierwszym etapie obrotu. Spółka wskazała, że organ uznał

za nieistotne dla sprawy faktury zakupowe paliwa, ewidencję ilościową paliw prowadzoną, dokumenty składane przez dostawców paliw posiadanych przez Spółkę w maju 2014 r., świadczące o uiszczeniu akcyzy od tych wyrobów na pierwszym etapie obrotu przez tych dostawców. Jej zdaniem, żaden przepis u.p.a. nie stanowi, iż w przypadku zanieczyszczenia paliwa, podatnik posiadający tak zanieczyszczony wyrób ma obowiązek uiścić akcyzę. Organ pominą także jako niecelowy wniosek

o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego specjalisty ds. oceny prawidłowości rozliczeń produktów naftowych oraz gazu płynnego propan butan

na okoliczność, iż Spółka wprowadzała do obrotu tylko paliwa od których już wcześniej dostawcy tego towaru odprowadzili podatek akcyzowy. Zdaniem Spółki tylko sprawdzenie i wykazanie, iż posiadała i wprowadzała do obrotu w maju 2014 r. paliwo w większej ilości, niż nabyła od swoich dostawców, mogło doprowadzić

do ewentualnego wniosku, że zakwestionowane jakościowo paliwo nie pochodziło

z dostaw od których podatek akcyzowy nie został uiszczony przez ich dostawców

na pierwszym etapie obrotu. Samo stwierdzenie zanieczyszczenia paliwa do takiego wniosku bowiem nie prowadzi.

W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł

o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w sprawie dotyczy oceny prawidłowości ustaleń organów celnych opierających się na zebranym w sprawie materiale dowodowym, dotyczących wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za maj 2014 r.

i wysokości opłaty paliwowej za ten sam okres z uwagi na stwierdzenie przez P. Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w B. w toku kontroli nieprawidłowości związanej z badaną próbką oleju napędowego, będącą w posiadaniu Skarżącej, polegającej na nie spełnieniu określonych przepisami prawa wymagań jakościowych dla paliw ciekłych w zakresie maksymalnej zawartości siarki oraz minimalnej temperatury zapłonu.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a. przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli

od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Przepisy art. 20 ust. 1 u.p.a., zgodnie

z którym obowiązek podatkowy powstaje z dniem wykonania czynności lub zaistnienia stanu faktycznego podlegającego opodatkowaniu akcyzą, chyba

że przepisy ustawy stanowią inaczej; a także przepisy art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.a.,

w myśl którego podatnikiem akcyzy jest m.in. osoba fizyczna, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot nabywający lub posiadający wyroby akcyzowe znajdujące się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od wyrobów tych nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony.

W ramach art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a. ustawodawca uznał, że w warunkach

w tym przepisie określonych już samo posiadanie lub nabycie wyrobów akcyzowych może stanowić czynność lub stan faktyczny podlegający opodatkowaniu, jeśli od tych wyrobów nie został uiszczony podatek akcyzowy. Celem wprowadzenia tej regulacji było niewątpliwie zabezpieczenie budżetu państwa przed sytuacjami, kiedy wyrób akcyzowy znajduje się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy i nie została

w stosunku do niego uiszczona akcyza w należnej wysokości. W rezultacie, nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych stanowi czynność opodatkowaną po stronie nabywcy czy też posiadacza wyrobów akcyzowych, jeżeli nie została od nich zapłacona akcyza( tak wyrok WSA w Opolu z dnia 26.08.2014 r., sygn. akt ISA/Op 105/14 ).

Mając na względzie przywołane normy prawne, przy kontroli prawidłowości przyjętego w zaskarżonej decyzji stanu faktycznego sprawy niezbędnym jest dokonanie oceny, czy doszło do zaistnienia czynności opodatkowanej (stanu faktycznego) polegającej opodatkowaniu akcyzą, o której mowa w art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a.

Istotnym przy tym jest fakt, że przy ustalaniu stanu faktycznego w sprawie organy celne wykorzystały materiał dowodowy pochodzący z kontroli jakości paliw przeprowadzonej przez P. Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Białymstoku w stacji paliw prowadzonej przez skarżącego. W wyniku badania próbki oleju napędowego przeprowadzonego przez Specjalistyczne Laboratorium Badania Paliw i produktów Chemii Gospodarczej Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów w B. (nr protokołu [...] z [...].05.2014 r.) stwierdzono, że badana próbka nie spełnia wymagań jakościowych określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9.12.2008r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych ze względu na zawyżoną bez mała dwukrotnie zawartość siarki oraz zaniżoną o około 8 stopni C temperaturę zapłonu. Powtórne badania wykonane na wniosek Skarżącej ( nr protokołu [...] z [...].06.2014 r.) także potwierdziły ponadnormatywne, nie mieszczące się w granicach tolerancji wskaźniki zawartości siarki oraz temperatury zapłonu.

W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę powyższe uznać należy, że materiał dowodowy, będący składową akt sprawy poddanej kontroli sądowej został zebrany

w sposób rzetelny, a oparcie się organów na materiale dowodowym zebranym przez inne organa Sąd ocenia jako uprawnione. Niewątpliwie bowiem wynika, że skarżąca posiadała partię oleju napędowego, która nie spełniała określonych przepisami norm wymagań jakościowych dla paliw ciekłych w dwóch parametrach. Wyniki badań laboratoryjnych, stanowiące podstawę ustaleń faktycznych, nie zostały skutecznie podważone przez skarżącą.

Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sadu Administracyjnego, wyrażony w wyroku z dnia 1.07.2014 r. w sprawie o sygn. I FSK 1106/13, z którego wynika, że dane umożliwiające zidentyfikowanie sprzedawcy wyrobu akcyzowego, od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a którymi dysponuje jego nabywca (posiadacz) niewątpliwie mogą się okazać pomocne dla prowadzenia kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego

i ustalenia, że podatek został zapłacony, jednakże dane takie nie są wystarczające

i same przez się nie prowadzą do uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 4 oraz art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.a. Podobnie nie ma prawnie doniosłego znaczenia działanie w przeświadczeniu (dobrej wierze), że poprzednik(sprzedawca) uregulował już akcyzę. Jak już bowiem powiedziano, poza przypadkiem opisanym

w art. 8 ust. 1 lit a) ppkt II dyrektywy, tj. niezgodnego z przepisami przemieszania wyrobów akcyzowych w procedurze poboru akcyzy, świadomość podmiotu

o nieprawidłowym charakterze opuszczenia nie ma znaczenia dla faktu stania się przez niego płatnikiem podatku akcyzowego.

Trafna jest konstatacja organu, dokonana w oparciu o rzetelną i swobodną ocenę dowodów, że zbadane paliwo nie mogło być przedmiotem obrotu na terenie kraju i nie została od tego paliwa zapłacona akcyza w należnej wysokości. Odmienna ocena stałaby w sprzeczności z treścią art. 7 ust 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, który zabrania transportowania, magazynowania, wprowadzania do obrotu oraz gromadzenia w stacjach zakładowych paliw ciekłych niespełniających wymagań określonych w rozporządzeniu w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych.

Powyższe doprowadziło również do nałożenia opłaty paliwowej, na podstawie art. 37 h ust. 1 ustawy z dnia 27.10.1997 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym(tekst jednolity Dz.U.z 2012 r. poz., 931 ze zm., dalej powoływana jako: "u.a.p" ) zgodnie z którym wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, wykorzystywanych do napędu silników spalinowych, podlega opłacie, zwanej dalej "opłatą paliwową" .Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w ust. 1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz. Paliwami silnikowymi lub gazem, o których mowa w ust. 1 są m.in. wyroby inne niż określone w pkt 1 – m4 , przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych, bez względu na kod CN. Natomiast obowiązek zapłaty opłat paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37 h).

Zatem z uwagi na powstanie zobowiązania podatkowego w akcyzie organy zasadnie przyjęły, że spowodowało to na podstawie w/w przepisów prawa obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od ilości wyrobów podlegających opodatkowaniu akcyzą. Sposób wyliczenia opłaty i jej wysokość nie budzą zastrzeżeń – odpowiadają obowiązującym w tym zakresie normom prawnym.

W kontekście powyższych wywodów należy stwierdzić, że zarzuty pełnomocnika skarżącej, dotyczące naruszenia przepisów ordynacji podatkowej

w zakresie prowadzonego postępowania dowodowego (pkt od 3 do 8 skargi) nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 180§ 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne

z prawem. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone zostały innym dowodem. Uprawniona jest zatem konkluzja, że odmowa przeprowadzenia dowodu może nastąpić w dwóch wypadkach: 1) okoliczności będące przedmiotem dowodu nie mają znaczenia dla sprawy, 2) okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. O tym, czy okoliczności te mają znaczenie dla sprawy, decyduje treść normy prawa materialnego, która determinuje kierunek i zakres ustaleń faktycznych niezbędnych dla jej prawidłowej subsumcji (por. wyrok NSA z 8.04.2014 r., sygn. IIFSK 1135/12).

W ocenie Sądu organy obu instancji prowadziły postępowanie zgodnie

z zasadą zaufania do organów zawartą w art. 121 O.p., zaś stan faktyczny został ustalony zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej określonej w art. 122 O.p. Organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania dla wyjaśnienia stanu faktycznego

i załatwienia sprawy w zakresie jaki pozwalał na jego ocenę i wydanie rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z art. 187§ 1 i art. 190 O.p. organ podejmował czynności procesowe w celu zebrania kompletnego materiału dowodowego,

a następnie w sposób wyczerpujący go przeanalizował ustalając fakty i okoliczności pod kątem ich wiarygodności i mocy dowodowej. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów należy stwierdzić, iż ocena dowodów, jakiej dokonał organ odwoławczy była swobodna, ale nie dowolna i jako taka korzystała z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Zgodnie z tym przepisem "organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi,

a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie

ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń.

Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. W obszernym uzasadnieniu odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez pełnomocnika skarżącej twierdzeń i wniosków, także dowodowych. Tak

w uzasadnieniu, jak i w odpowiedzi na skargę wnikliwie rozpatrzył sprawę

i zaprezentował swoje stanowisko. Tym samym bezzasadny jest zarzut skargi,

że doszło do naruszenia przepisów proceduralnych, ponieważ organy podatkowe działały na podstawie i w granicach przepisów prawa wskazanych w obu decyzjach.

Dodatkowo Sąd zauważa, podzielając w całości pogląd Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku w sprawie I SA/Bk 153/15, że przedmiotem postępowania w sprawie niniejszej, dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym i opłaty paliwowej od paliw silnikowych, które nie spełniają wymagań jakościowych, określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 9.12.2008r. nie jest weryfikowanie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania, w toku którego następuje m.in. kontrola prawidłowości prowadzenia ewidencji księgowej, czy też kontrola dokumentowania czynności dostawy

i sprzedaży paliwa. Zasadnicze znaczenie ma udowodnienie, że paliwo posiadane przez kontrolowanego nie spełniało określonych prawem wymagań jakościowych, badania tego paliwa dokonało akredytowane laboratorium, a wyniki tego badania nie zostały skutecznie podważone przez skarżącego. W związku z powyższym prowadzenie dalszych czynności kontrolnych w oparciu o dowody przedstawione przez skarżącego (księgi rachunkowe, dokumenty źródłowe, raporty dzienne, ewidencje obrotu paliwem, opinie biegłych) nie dałyby oczekiwanych rezultatów, korzystnych dla samego skarżącego, gdyż nie byłyby podstawą do podważania badań laboratoryjnych. One właśnie dały podstawę do twierdzenia,

iż zakwestionowane paliwo nie spełniało norm przewidzianych prawem. Bez wpływu na tą ocenę pozostawałoby ustalenie z jakich powodów zabezpieczona partia paliwa posiadała bez mała dwukrotnie wyższą zawartość siarki oraz istotnie zaniżoną w stosunku do normy temperaturę zapłonu ( czy na skutek braku dbałości o czystość cystern do przewozu, czy na skutek braku dbałości o jakość posiadanego paliwa spowodowaną wprowadzaniem paliwa nieznanego pochodzenia). To z kolei prowadziło do wniosku, że paliwo pochodziło z nieudokumentowanego źródła,

a podatek akcyzowy i opłata paliwowa od tego paliwa nie zostały zadeklarowane, ani zapłacone w należytej wysokości.

Gdyby bowiem hipotetycznie założyć, że skarżąca zaopatrywała swoje magazyny i stację przy ulicy [...] w B. wyłącznie w paliwo certyfikowane co do jakości i zgodne w parametrach technicznych i biochemicznych z przepisami cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych, to nie stałaby się posiadaczem paliwa wprowadzanego do obrotu, a istotnie odbiegającego od norm.

Bez wpływu na powyższą konstatację Sądu pozostają wnioski skarżącego zawarte w skardze, iż paliwo "zanieczyszczone" podlega regulacji zawartej w innym akcie prawnym, a mianowicie w ustawie z 10.04.1997 r. – Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 z późn. zm.). Pamiętać bowiem trzeba, że obowiązek podatkowy wynikający z ustawy o podatku o akcyzie, ale też innych ustaw

ma charakter obiektywny. Oznacza to, że powstaje w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek opodatkowania- podmiotowych i przedmiotowych.

O realizacji tych przesłanek była wyżej mowa. Nie oznacza to, że zdarzenie związane z kontrolą przeprowadzoną na Stacji Paliw P. Sp. z o.o. ul. [...] w B. nie wywoła skutków prawnych w stosunku do Skarżącej także na gruncie powołanej ustawy – Prawo energetyczne.

Z powyższych względów- oceniając zarzuty skargi jako chybione - Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz.270 ze zm.) oddalił skargę.-