Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 76/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska – Grońska, Protokolant referent stażysta Joanna Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2019 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty podwyższonego dodatku stołecznego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] października 2018 r. Komendant Główny Policji (dalej także: "organ"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku P.B. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2018 r. w sprawie odmowy wypłaty kwoty podwyższonego dodatku [...] - utrzymał w mocy sporną decyzję z dnia [...] czerwca 2018 r.

Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji wydana została w następującym stanie faktycznym.

Skarżący P.B. został z dniem [...] listopada 2017 r. odwołany ze stanowiska [...] i z dniem [...] listopada 2017 r. przeniesiony do dyspozycji Komendanta Głównego Policji (vide: rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r.).

W konsekwencji, wobec skarżącego znalazł zastosowanie przepis art. 6e ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (teks jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.), zgodnie z którym policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta uprawnionego do odwołania ze stanowiska. Z przepisu tego wynika jednocześnie, iż policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem.

Jednym ze składników uposażenia skarżącego P.B. przed odwołaniem ze stanowiska [...] był dodatek stołeczny, o którym mowa w § 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm. - dalej także: "rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r.").

Skarżący został następnie zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] maja 2018r. na mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r.

W dniu [...] maja 2018 r. do Komendy Głównej Policji wpłynęło pismo skarżącego, w którym skarżący - wskazując zarówno na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r., jak również powołując się na rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 kwietnia 2018 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2018 r., poz. 819) - wystąpił z żądaniem wypłacenia "kwoty podwyższonego dodatku stołecznego".

W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, rozpatrując powyższy wniosek strony skarżącej o wypłacenia "kwoty podwyższonego dodatku stołecznego", Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. 104 ust. 4 w związku z art. 106 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. odmówił przyznania prawa do wypłaty żądanego świadczenia.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Komendant Główny Policji zauważył na wstępie wszelkich rozważań, że zarówno w doktrynie, jak i dotychczasowym orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż stosunki służbowe służb mundurowych nie są stosunkami pracy, lecz mają charakter stosunków administracyjnoprawnych, powstających w drodze powołania, w związku z dobrowolnym zgłoszeniem się do służby. Organ wskazał jednocześnie, iż w stosunkach tego rodzaju zachodzi nierówność stron stosunku prawnego, bowiem to organy administracji publicznej kształtują jednostronnie, bez udziału zainteresowanego, sytuację prawną funkcjonariuszy. Jedna ze stron tego stosunku, jak zauważył organ, to przełożony będący organem administracji publicznej, a druga ze stron to obywatel będący funkcjonariuszem służby mundurowej. Obowiązki i uprawnienia, będące treścią stosunku administracyjnoprawnego, mogą polegać na działaniu, znoszeniu lub zaniechaniu, są ściśle określone przez przepisy materialnego prawa administracyjnego określonego w ustawach pragmatycznych, statuujących stosunki służbowe (por. P. Szustakiewicz, Stosunki służbowe funkcjonariuszy służb mundurowych i żołnierzy zawodowych jako sprawa administracyjna, Difin 2012, s. 45 i s. 48-49).

Mając na uwadze powyższe, Komendant Główny Policji wskazał, że zgodnie z art. 6e ust. 1 ustawy o Policji odwołać ze stanowiska, o którym mowa w art. 5a ust. 4 i 5, art. 5b ust. 4 i 5, art. 6b ust. 1, 2 i 5, art. 6c ust. 1-4, 6 i 7 oraz art. 6d ust. 1, 2 i 6, można w każdym czasie.

Powołując się z kolei na art. 6e ust 3 ustawy o Policji, organ wskazał, że policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta uprawnionego do odwołania ze stanowiska, z zastrzeżeniem, że policjanta odwołanego ze stanowiska Komendanta CBŚP, Komendanta BSWP, komendanta wojewódzkiego i Komendanta Stołecznego Policji przenosi się do dyspozycji Komendanta Głównego Policji. Policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem.

Zdaniem Komendanta Głównego Policji, powyższe oznacza, iż gwarancją stabilności stosunku służbowego jest przepis art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, która wyraża się w tym, że decyzja o odwołaniu policjanta ze stanowiska może być podjęta w każdym czasie, jednakże odwołany w tym trybie policjant pozostaje w dalszym ciągu w służbie. Według organu, zmienia się jedynie sytuacja faktyczna i prawna takiego funkcjonariusza, którego status wymaga przeniesienia (mianowania) na odpowiednie stanowisko służbowe. Wskutek bowiem odwołania policjanta ze stanowiska zajmowanego na podstawie powołania, przestaje on pełnić swoją funkcję i podlega tym samym regulacjom, jakie obowiązują wszystkich funkcjonariuszy.

Komendant Główny Policji stwierdził, że obowiązująca natomiast przez okres sześciu miesięcy od daty odwołania ochrona wysokości uposażenia jest jedynym przywilejem przysługującym osobom odwołanym z funkcji określonych we wskazanych powyżej normach prawnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1684/15). Organ wskazał, że po upływie okresu wynikającego z cytowanego wyżej przepisu, powstaje sytuacja, w której policjanta należy mianować na nowe stanowisko służbowe.

Organ uznał natomiast, że zawarte w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji uregulowanie ma wobec art. 121 ust. 1 tej ustawy charakter szczególny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 383/10; podobnie: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 277/15 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1736/12).

Zdaniem Komendanta Głównego Policji, w konsekwencji uznać należy, iż do funkcjonariuszy wymienionych w art. 6e ust. 1 ustawy o Policji, w okresie wskazanym w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, przepis art. 121 ust. 1 ustawy o Policji nie będzie miał zastosowania.

W tej sytuacji, jak stwierdził organ, wobec policjanta, o którym mowa w art. 6e ust. 1 ustawy o Policji, nie mogą być uwzględnione zmiany, powstałe we wskazanym 6-miesięcznym okresie, mające wpływ na jego prawo do uposażenia i inne należności pieniężne lub na ich wysokość, bowiem co wynika wprost z art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem.

W tym miejscu organ zauważył, że w dniu 1 maja 2018 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 kwietnia 2018 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, które w § 1 pkt 1 zmieniło brzmienie § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego - poprzez wprowadzenie przepisu, iż policjantowi pełniącemu służbę na stanowisku etatowym w Komendzie [...] Policji bądź w innej jednostce organizacyjnej Policji, której terytorialny zasięg działania jest objęty terytorialnym zasięgiem działania Komendanta [...] Policji, przysługuje dodatek [...] w wysokości 31,50% kwoty bazowej (przed nowelizacją dodatek ten wynosił 20% kwoty bazowej).

Mając powyższe na względzie, Komendant Główny Policji wskazał, że skarżący P.B. został z dniem [...] listopada 2017 r. odwołany ze stanowiska [...] i z dniem [...] listopada 2017 r. przeniesiony do dyspozycji Komendanta Głównego Policji. Zdaniem organu, uznać należy zatem, iż wejście w życie z dniem 1 maja 2018 r. cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 kwietnia 2018 r. nie zmieniło sytuacji prawnej skarżącego, który miał wyłącznie prawo "do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem", a zatem zmiana wysokości danego składnika uposażenia, wprowadzona przywołanym aktem prawnym, nie mogła i nie obejmowała uposażenia mu należnego w określonym okresie, tym bardziej, że P.B. w dniu 1 maja 2018 r. i po tej dacie (aż do zwolnienia ze służby w Policji), pozostając w dyspozycji Komendanta Głównego Policji, nie pełnił służby na stanowisku etatowym w Komendzie [...] Policji bądź w innej jednostce organizacyjnej Policji, której terytorialny zasięg działania jest objęty terytorialnym zasięgiem działania Komendanta [...] Policji. W konsekwencji, Komendant Główny Policji stwierdził, że żądanie strony skarżącej, aby wypłacić jej podwyższoną kwotę dodatku stołecznego, nie znajduje uzasadnionych podstaw prawnych.

W piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenia sprawy.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił przede wszystkim nieuwzględnienie obowiązującego stanu prawnego w odniesieniu do stanu faktycznego oraz dowolność interpretacji przepisów prawa przez organ.

W uzasadnieniu środka zaskarżenia strona skarżąca zarzucił, iż organ błędnie uznał, iż w dniu 1 maja 2018 r. skarżący miał "wyłącznie prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem", gdyż - jak stwierdził skarżący - w tym dniu nastąpiła zmiana składników jego uposażenia.

Skarżący, powołując się na treść art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, stwierdził, iż nie zgadza się ze stanowiskiem organu, że ów przepis nie będzie miał zastosowania w jego przypadku.

Skarżący podniósł, że w czasie trwania pozostawania w dyspozycji, z dniem 1 maja 2018 r. podwyższona została kwota dodatku [...], lecz organ błędnie nie uwzględnił tej podwyżki i wypłacił stronie skarżącej dodatek [...] w niższej i nieobowiązującej już wysokości.

Tymczasem, jak uznał skarżący, organ ma prawo do podwyższania składników uposażenia policjanta, który został przeniesiony do dyspozycji Komendanta Głównego Policji na podstawie art. 6e ustawy o Policji, a więc również dodatków do uposażenia, zgodnie z art. 104 cyt. ustawy, w tym przypadku - dodatku stołecznego, gdyż żaden przepis prawa nie zabrania w realizacji tego uprawnienia przysługującego danemu organowi, w tym przypadku - Komendantowi Głównemu Policji.

Ponadto, skarżący uznał, że również przywołany przez organ przepis art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, nie zabrania organowi w okresie 6 miesięcy pozostawania w dyspozycji podwyższania składników wynagrodzenia, a jedynie daje gwarancję policjantowi, że wysokość jego uposażenia nie będzie niższa, niż przed odwołaniem ze stanowiska i przeniesieniem do dyspozycji.

W konsekwencji, skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji o przyznaniu mu i wypłaceniu podwyższonej kwoty dodatku stołecznego od dnia 1 maja 2018 r.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzją nr [...] z dnia [...] października 2018 r. utrzymał w mocy sporną decyzję nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2018 r. wydaną w przedmiocie odmowy wypłaty kwoty podwyższonego dodatku stołecznego.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Komendant Główny Policji - podkreślając na wstępie specyfikę stosunków służbowych panujących w służbach mundurowych i ich administracyjnoprawny charakter - wskazał, że przepis art. 6e ust. 3 ustawy o Policji stanowi gwarancję stabilności stosunku służbowego, która wyraża się w tym, że decyzja o odwołaniu policjanta ze stanowiska może być wprawdzie podjęta w każdym czasie, jednakże odwołany w tym trybie policjant pozostaje w dalszym ciągu w służbie. Organ zauważył, że zmienia się wówczas jedynie sytuacja faktyczna i prawna takiego funkcjonariusza, którego status wymaga przeniesienia (mianowania) na odpowiednie stanowisko służbowe. Wskutek bowiem odwołania policjanta ze stanowiska zajmowanego na podstawie powołania, przestaje on pełnić swoją funkcję i podlega tym samym regulacjom, jakie obowiązują wszystkich funkcjonariuszy. Zdaniem organu, obowiązująca natomiast przez okres sześciu miesięcy od daty odwołania ochrona wysokości uposażenia jest jedynym przywilejem przysługującym osobom odwołanym z funkcji określonych we wskazanych powyżej normach prawnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1684/15). Organ zauważył, że po upływie okresu wynikającego z cytowanego wyżej przepisu, powstaje sytuacja, w której policjanta należy mianować na nowe stanowisko służbowe.

Komendant Główny Policji uznał, że zawarte w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji uregulowanie ma wobec art. 121 ust. 1 tej ustawy charakter szczególny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 383/10, czy też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 277/15; podobnie: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1736/12), co oznacza, iż do funkcjonariuszy wymienionych w art. 6e ust. 1 ustawy o Policji, w okresie wskazanym w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, przepis art. 121 ust. 1 ustawy o Policji nie będzie miał zastosowania. W konsekwencji, organ stwierdził, że wobec policjanta, o którym mowa w art. 6e ust. 1 ustawy o Policji, nie mogą być uwzględnione zmiany, powstałe we wskazanym 6-miesięcznym okresie pozostawania w dyspozycji, mające wpływ na jego prawo do uposażenia i inne należności pieniężne lub na ich wysokość. Według organu, wynika to bowiem wprost z art. 6e ust. 3 zdanie drugie ustawy o Policji, który stanowi, że policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem.

Mając powyższe na względzie, Komendant Główny Policji stwierdził, że skoro skarżący P.B. został z dniem [...] listopada 2017 r. odwołany ze stanowiska [...] i z dniem [...] listopada 2017 r. przeniesiony do dyspozycji Komendanta Głównego Policji, to wejście w życie z dniem 1 maja 2018 r. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 kwietnia 2018 r. nie zmieniło sytuacji prawnej skarżącego, który - w świetle art. 6e ust. 3 ustawy o Policji - miał wyłącznie prawo "do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem", a zatem zmiana wysokości danego składnika uposażenia, wprowadzona przywołanym aktem prawnym, nie mogła i nie obejmowała uposażenia należnego mu po dniu [...] listopada 2017 r. na podstawie art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, tym bardziej, jeśli zważy się, że skarżący w dniu 1 maja 2018 r. i po tej dacie (aż do zwolnienia ze służby w Policji), pozostając w dyspozycji Komendanta Głównego Policji, nie pełnił służby na stanowisku etatowym w Komendzie [...] Policji bądź w innej jednostce organizacyjnej Policji, której terytorialny zasięg działania jest objęty terytorialnym zasięgiem działania Komendanta [...] Policji.

W konsekwencji, organ stwierdził, że żądanie strony skarżącej nie znajduje uzasadnionych podstaw prawnych. Według organu, pójście tokiem rozumowania strony skarżącej doprowadziłoby do nieuprawnionego preferencyjnego traktowania osoby korzystającej z dobrodziejstwa art. 6e ust. 3 ustawy o Policji zwolnionej od zajęć służbowych albo przebywającej na urlopie (w art. 121 ustawy o Policji jest bowiem mowa zarówno o urlopie, zwolnieniu od zajęć służbowych, jak też okresie pozostawania bez przydziału służbowego), wobec osoby również korzystającej z takiego dobrodziejstwa, lecz świadczącej służbę.

Organ wskazał wprawdzie na marginesie, że zgodzić się należy ze stroną skarżącą, iż nie istnieje regulacja prawna zabraniająca podwyższenia składników uposażenia policjantowi, który został przeniesiony do dyspozycji Komendanta Głównego Policji, jednakże - jak zauważył organ - w danym indywidualnym przypadku to podwyższenie nie nastąpiło.

W piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r. skarżący, działając za pośrednictwem organu, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2018 r.

Wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2018 r. w całości, strona skarżąca zarzuciła organowi przede wszystkim nieuwzględnienie obowiązującego stanu prawnego w odniesieniu do stanu faktycznego, a także dowolność interpretacji przepisów prawa przez Komendanta Głównego Policji.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła, że wskazany przez organ przepis art. 6e ust. 3 ustawy o Policji nie stwierdza, że nie jest możliwe podwyższanie uposażenia policjanta będącego w dyspozycji Komendanta Głównego Policji przez okres 6 (sześciu) miesięcy. Zdaniem skarżącego, - wbrew sugestii organu – miał on prawo do podwyższania uposażenia takiego policjanta. Według strony skarżącej, wskazany przepis normuje jedynie minimum, jakie przysługuje policjantowi po odwołaniu ze stanowiska, w tym przypadku ze stanowiska [...].

Skarżący zauważył, że w przypadku dodatku [...] w dniu 1 maja 2018r weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznym i Administracji z dnia 26 kwietnia 2018 r., które określiło wyższy dodatek [...], na którego zarówno wysokość, jak i uznaniowość jego wypłacenia Komendant Główny Policji nie miał wpływu.

W konsekwencji, skarżący uznał, że Komendant Główny Policji w zaskarżonej decyzji błędnie wskazał, iż w dniu 1 maja 2018r strona skarżąca miała "wyłącznie prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem", gdyż w tym dniu nastąpiła zmiana składników uposażenia strony skarżącej.

Wobec powyższego, skarżący zarzucił, że organ interpretuje przepisy prawa uznaniowo, albowiem raz twierdzi, że strona skarżąca - będąc w dyspozycji organu - ma wyłącznie prawo "do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem", zaś w innym miejscu uzasadnienia decyzji stwierdza z kolei, iż "zgodzić się należy ze stroną, że nie istnieje regulacja zabraniająca podwyższania składników uposażenia policjantowi, który został przeniesiony do dyspozycji Komendanta Głównego Policji. Jednakże w danym indywidualnym przypadku to podwyższenie nie nastąpiło".

Strona skarżąca podkreśliła, że zaskarżając decyzję Komendanta Głównego Policji, nie kwestionuje zastosowania wobec niej art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, lecz jedynie podważa wysokość jednego składnika uposażenia, tj. kwoty dodatku stołecznego, który na mocy rozkazu nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2018 r przysługiwał stronie skarżącej przez okres 6 miesięcy na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Skarżący zauważył, że w dniu 1 maja 2018 r. przysługiwał mu dodatek [...]. W tej sytuacji, skoro od dnia 1 maja 2018 r kwota dodatku [...] została podwyższona z mocy prawa na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 kwietnia 2018 r., do - według skarżącego - zgodnie ze wskazanym przez stronę aktem prawnym organ winien wykonać jedynie czynności administracyjno-techniczne w celu właściwego naliczenia i wypłaty dodatku stołecznego. Tymczasem, jak zauważył skarżący, w dniu 1 maja 2018 r. została stronie naliczona kwota dodatku [...], która nie obowiązywała.

Zdaniem skarżącego, to na organie ciążył obowiązek prawidłowego naliczenia właściwej kwoty dodatku [...], zgodnie z aktualnym stanem prawnym. Tymczasem jednak, organ naliczył dodatek [...] w zaniżonej kwocie, nie stosując się do wykładni prawa. Według skarżącego, analogicznie - gdyby w trakcie pozostawania w dyspozycji strony skarżącej - wzrósł z mocy prawa dodatek za stopień policyjny, to organ powinien go właściwie naliczyć w wysokości określonej przez przepisy.

Skarżący - powołując się na przepis art. 100 ustawy o Policji - wskazał, że "uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia". W tym przypadku, jak zauważył skarżący, dodatek [...] stanowił dodatek do uposażenia. Jego kwota zmieniła się z dniem 1 maja 2018 r. Skarżący podniósł, że w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r Komendant Główny Policji wskazał dodatek stołeczny, jako część składową uposażenia przysługującą stronie przez okres sześciu miesięcy na podstawie art. 6e ust. 3 ustawy o Policji. W tej sytuacji skarżący uznał, że skoro - zgodnie z obowiązującym stanem prawnym w dniu 1 maja 2018 r. w oparciu o rozkaz nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. - przysługiwał stronie dodatek [...] w wysokości 479,90 złotych na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 kwietnia 2018 r., organ niewłaściwie wypłacił skarżącemu dodatek w wysokości 304,70 złotych, a więc kwotę dodatku [...] w wysokości obowiązującej do dnia 30 kwietnia 2018 r.

Skarżący zarzucił ponadto, że organ niezasadnie powołał się na orzeczenia sądów administracyjnych, które nie przystają do tej sprawy, gdyż nie dotyczyły dodatku stołecznego, ani kwestii jego obniżania, czy też podwyższania w czasie pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji przełożonego.

Zdaniem skarżącego, skoro w czasie pozostawania przez stronę skarżącą w dyspozycji z dniem 1 maja 2018 r. kwota dodatku [...] została podwyższona, to organ w sposób nieprawidłowy nie uwzględnił tej podwyżki i wypłacił stronie dodatek stołeczny w niższej i nieobowiązującej już wysokości.

Skarżący zauważył, że art. 106 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, iż "zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę". Według skarżącego, przepis ten jest niezależny od art. 6e ust. 3 ustawy o Policji. Skarżący uznał, że przepis ten nakłada na właściwy organ obowiązek naliczenia i wypłacenia uposażenia we właściwej wysokości. Zdaniem skarżącego, wstrzymanie obligatoryjne podwyżek uposażenia policjanta z mocy prawa może nastąpić jedynie w dwóch przypadkach, tj. zawieszenia w czynnościach służbowych oraz tymczasowego aresztowania na podstawie art. 124 i 125 ustawy o Policji.

W konsekwencji, biorąc pod uwagę przytoczone wyżej przepisy prawa oraz ustalony stan faktyczny, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z uwagi na rażące naruszenie przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej także: "P.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga P.B. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2018 r., jak i utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] czerwca 2018 r. wydana w przedmiocie odmowy wypłaty skarżącemu kwoty podwyższonego dodatku [...] - nie naruszają obowiązujących przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że Komendant Główny Policji, wydając obie sporne decyzje administracyjne, nie dopuścił się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem - wbrew zarzutom strony skarżącej - w sposób prawidłowy wyjaśnił w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć, dlaczego przyjął, że w przypadku skarżącego brak jest podstaw do wypłaty kwoty podwyższonego dodatku stołecznego w okresie pozostawania przez niego w dyspozycji Komendanta Głównego Policji na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r.

Sąd uznał w konsekwencji, że organ - wydając sporne decyzje w przedmiocie odmowy wypłaty kwoty podwyższonego dodatku [...] - dokonał prawidłowej interpretacji oraz zastosowania przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w tym w szczególności art. 6e ust. 3, a także art. 104 ust. 4 i art. 106 ust. 1 oraz art. 121 ust. 1 tej ustawy.

Jednocześnie, Sąd stwierdził, że Komendant Główny Policji, wydając obie wskazane wyżej decyzje administracyjne - nie dopuścił się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.

W ocenie Sądu, na wstępie wszelkich rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornych decyzji Komendanta Głównego Policji, należy wyraźnie podkreślić, że stosunki służbowe obowiązujące w służbach mundurowych, w tym m. in. w Policji, nie są stosunkami pracy, lecz mają ewidentnie charakter stosunków administracyjnoprawnych, powstających w drodze powołania, w związku z dobrowolnym zgłoszeniem się do służby. Wskazać jednocześnie należy, iż w stosunkach tego rodzaju zachodzi naturalna nierówność stron stosunku prawnego, bowiem to organy administracji publicznej kształtują jednostronnie, bez udziału zainteresowanego, sytuację prawną funkcjonariuszy. Jedna ze stron tego stosunku, jak słusznie zauważył organ, to przełożony będący organem administracji publicznej, a druga ze stron to obywatel będący funkcjonariuszem służby mundurowej. Nie ulega wątpliwości, że obowiązki i uprawnienia, będące treścią stosunku administracyjnoprawnego, mogą polegać na działaniu, znoszeniu lub zaniechaniu, są ściśle określone przez przepisy materialnego prawa administracyjnego określonego w ustawach pragmatycznych, statuujących stosunki służbowe (por. m .in. P. Szustakiewicz, Stosunki służbowe funkcjonariuszy służb mundurowych i żołnierzy zawodowych jako sprawa administracyjna, Difin 2012, s. 45 i s. 48-49).

Wydając zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., Komendant Główny Policji wskazał, że - zgodnie z art. 6e ust. 1 ustawy o Policji - odwołać ze stanowiska, o którym mowa w art. 5a ust. 4 i 5, art. 5b ust. 4 i 5, art. 6b ust. 1, 2 i 5, art. 6c ust. 1-4, 6 i 7 oraz art. 6d ust. 1, 2 i 6, można w każdym czasie.

Powołując się z kolei na przepis art. 6e ust 3 ustawy o Policji, organ stwierdził, że policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta uprawnionego do odwołania ze stanowiska, z zastrzeżeniem, że policjanta odwołanego ze stanowiska Komendanta CBŚP, Komendanta BSWP, komendanta wojewódzkiego i Komendanta Stołecznego Policji przenosi się do dyspozycji Komendanta Głównego Policji. Policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem.

Według Sądu, należy zauważyć, że stosunek służbowy policjanta z powołania ma charakter organizacyjny i nie korzysta ze szczególnej ochrony prawnej, charakterystycznej dla mianowania, którego rozwiązanie możliwe jest tylko w przypadkach określonych w ustawie. Brak tej ochrony wynika z istoty samego powołania. Powołanie następuje w celu realizacji określonych zadań i wiąże się zwykle ze sprawowaniem odpowiedzialnych funkcji kierowniczych, a gwarancją realizacji tych funkcji jest pełna przydatność określonej osoby na konkretnym stanowisku służbowym. Powyższy stosunek jest oparty na zaufaniu. Warunkiem powołania, obok fachowości i doświadczenia, jest bowiem także zaufanie, jakim osobę powołaną na dane stanowisko darzy organ powołujący. Uzasadnienie decyzji w sprawie odwołania skarżącego funkcjonariusza ze stanowiska [...] może w istocie sprowadzać się do stwierdzeń o autonomicznym prawie organu w zakresie doboru kadry, bez konieczności wykazywania czy to braku odpowiednich kwalifikacji, zasług, osiągnięć, czy też dokonywania ocen, gdyż te służą zupełnie innym celom. Może być, najogólniej rzecz ujmując, wyrazem braku zaufania do osoby pełniącej funkcję na danym stanowisku (por. dr Anna Świerczewska-Gąsiorowska /w:/ Ł. Czebotar, Z. Gądzik, A. Łyżwa, A. Michałek, M. Tokarski, Anna Świerczewska-Gąsiorowska, Ustawa o Policji. Komentarz, LEX 2015).

Brak konkretnych kryteriów uzasadniających odwołanie oznacza, że uruchomienie procedury określonej w art. 6e ust. 1 ustawy o Policji pozostawione zostało uznaniu właściwemu organowi administracji publicznej, który w każdym czasie odwołać może osobę ze stanowiska kierowniczego jednostki, o ile ustały przesłanki uzasadniające powołanie, a tym samym pozostawienie określonej osoby na zajmowanym stanowisku.

Tym samym, obowiązująca przez okres sześciu miesięcy od daty odwołania ochrona wysokości uposażenia jest jedynym przywilejem przysługującym osobom odwołanym z funkcji komendanta.

Zdaniem Sądu, powyższe oznacza, iż gwarancją stabilności stosunku służbowego jest przepis art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, która wyraża się w tym, że decyzja o odwołaniu policjanta ze stanowiska może być podjęta w każdym czasie, jednakże odwołany w tym trybie policjant pozostaje w dalszym ciągu w służbie. Zmienia się jedynie sytuacja faktyczna i prawna takiego funkcjonariusza, którego status wymaga przeniesienia (mianowania) na odpowiednie stanowisko służbowe. Wskutek bowiem odwołania policjanta ze stanowiska zajmowanego na podstawie powołania, przestaje on pełnić swoją funkcję i podlega tym samym regulacjom, jakie obowiązują wszystkich funkcjonariuszy.

Niemniej, stwierdzić należy, że obowiązująca przez okres sześciu miesięcy od daty odwołania ochrona wysokości uposażenia jest jedynym przywilejem przysługującym osobom odwołanym z funkcji określonych we wskazanych powyżej normach prawnych (por. m. in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1684/15).

Przepis art. 104 ustawy o Policji rozstrzyga kwestię dodatków przysługujących policjantowi do uposażenia.

I tak, zgodnie z art. 104 ust. 1 cyt. ustawy, policjantowi przysługuje dodatek za stopień w wysokości uzależnionej od posiadanego stopnia policyjnego. Z kolei, jak stanowi art. 104 ust. 2 ustawy, policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. Art. 104 ust. 3 ustawy stanowi natomiast, iż na stanowiskach innych, niż wymienione w ust. 2, policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy.

Według art. 104 ust. 4 ustawy o Policji, niezależnie od dodatków, o których mowa w ust. 1-3, policjantowi mogą być przyznawane dodatki do uposażenia uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby.

Jednym z takich dodatków, który przysługiwał skarżącemu funkcjonariuszowi w ramach pełnienia stanowiska [...], był dodatek [...], określony wówczas przepisem § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

Zgodnie z § 10 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. ustalone było, że policjantowi pełniącemu służbę na stanowisku etatowym w Komendzie [...] Policji bądź w innej jednostce organizacyjnej Policji, której terytorialny zasięg działania jest objęty terytorialnym zasięgiem działania Komendanta [...] Policji, przysługuje dodatek [...] w wysokości 31,50% kwoty bazowej.

Skarżący, występując w dniu [...] maja 2018 r. z wnioskiem o wypłatę kwoty podwyższonego dodatku pieniężnego, powołał się na rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 kwietnia 2018 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia doszło do zmiany wysokości dodatku stołecznego poprzez ustalenie, że dodatek ten ma być wypłacany w wysokości 31,50% kwoty bazowej, gdy tymczasem przed nowelizacją wysokość wypłacanego dodatku stołecznego wynosiła 20% kwoty bazowej.

Jednocześnie, skarżący uzasadniając swoje stanowisko o rzekomej zasadności podwyższenia wysokości wypłaconej kwoty dodatku stołecznego, powołał się na - istotny jego zdaniem - przepis art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, iż w razie urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

Ponadto, skarżący odwołał się również do normy prawnej wyrażonej w przepisie art. 106 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym ustawodawca przewidział, że zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę.

Odnosząc się do stanowiska strony skarżącej, należy jednak zauważyć, że w momencie odwołania skarżącego na mocy rozkazu personalnego z dnia [...] listopada 2017 r. ze stanowiska [...] do sytuacji skarżącego miała zastosowanie gwarancja, o której mowa w art. 6e ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, który gwarantował skarżącemu policjantowi, który został przeniesiony do dyspozycji Komendanta Głównego Policji, że będzie miał prawo do uposażenia, jakie ostatnio otrzymywał, przez okres 6 miesięcy od dnia przeniesienia do tej dyspozycji.

W tej sytuacji, skoro przed odwołaniem skarżącego ze wspomnianego stanowiska przysługiwał mu dodatek określony w § 6 ust. 1 pkt 4 i § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługo lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, to przepis art. 6 ust. 3 ustawy o Policji gwarantował mu, że ów dodatek - pomimo, że skarżący już nie spełnia przesłanek, o których mowa w § 10 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. będzie wypłacany - będzie mu wypłacany we wspomnianym okresie ochronnym.

Niemniej, w ocenie Sądu, z żadnego przepisu ustawy o Policji, w tym również z normy prawnej określonej w przepisie art. 121 ust. 1 cyt. ustawy, nie wynika, że jakakolwiek zmiana wysokości wspomnianego dodatku do uposażenia (a więc zarówno jego zwiększenie, czy też ewentualne zmniejszenie) nie mają wpływu na wysokość wypłacanego dodatku do uposażenia.

Otóż, w ocenie Sądu, uznać należy, iż - wbrew sugestiom strony skarżącej - przepis art. 6e ust. 3 ustawy o Policji stanowi niewątpliwie lex specialis w stosunku do innych przepisów określających uprawnienia policjanta związane z kształtowaniem wysokości jego uposażenia, w tym również wysokości dodatków do uposażenia określonych w cyt. rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r.

Przede wszystkim, zauważyć trzeba, iż policjant - pozostając w dyspozycji - nie wykonuje obowiązków służbowych, w tym tych, które powodują powstanie uprawnienia do przyznania określonego dodatku.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że dodatek do uposażenia przysługuje tylko w przypadku wykonywania obowiązków służbowych. Przepis § 10 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. wskazuje wyraźnie, że dodatek stołeczny przysługuje tylko i wyłącznie temu policjantowi, który pełni służbę w Komendzie [...] Policji lub innej jednostce organizacyjnej Policji, której zasięg terytorialny obejmuje zakres działania Komendanta [...] Policji. W tej sytuacji, uznać należy, że warunkiem sine qua non posiadania prawa do wspomnianego dodatku do uposażenia jest wykonywanie obowiązków służbowych w ramach warunków określonych w § 10 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r.

Zdaniem Sądu, powyższa zasada rozciąga się również na zdarzenia związane ze zmianą stanu prawnego powodującego zwiększenie wysokości dodatków do uposażenia zasadniczego. Innymi słowy, w stosunku do skarżącego, wobec którego obowiązywał wprawdzie sześciomiesięczny okres ochronny wskazany w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, nie znajdowała jednak zastosowania zmiana wysokości dodatku stołecznego ukształtowana przez przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 kwietnia 2018 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia zasadniczego oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego.

Wejście zatem w życie z dniem 1 maja 2018 r. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 kwietnia 2018 r., określającego wyższą wysokość dodatku [...], nie zmieniło sytuacji prawnej skarżącego P.B., który - zgodnie z art. 6e ust. 3 ustawy o Policji - miał wyłącznie prawo "do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem". W konsekwencji, uznać należy zatem, że zmiana wysokości danego składnika uposażenia, wprowadzona przywołanym aktem prawnym, nie mogła i nie obejmowała uposażenia należnego skarżącemu po dniu [...] listopada 2017 r., na podstawie art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, tym bardziej, że skarżący w dniu 1 maja 2018 r. i po tej dacie (aż do zwolnienia ze służby w Policji), pozostając w dyspozycji Komendanta Głównego Policji, nie pełnił służby na stanowisku etatowym w Komendzie [...] Policji bądź w innej jednostce organizacyjnej Policji, której terytorialny zasięg działania jest objęty terytorialnym zasięgiem działania Komendanta [...] Policji.

W ocenie Sądu, powyższego stanu rzeczy nie mogą zmienić również argumenty strony skarżącej przywołane zarówno w skardze, jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wraz z odwołaniem się do przepisu art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w przepisie tym mowa jest wyraźnie wyłącznie o urlopie, zwolnieniu od zajęć służbowych oraz okresie pozostawania bez przydziału służbowego, gdy tymczasem regulacja zawarta w art. 6e ust. 3 cyt. ustawy stanowi w stosunku do całego rozdziału 9 ustawy, w tym również do art. 121 ust. 1, unormowanie o charakterze lex specialis.

Mając na względzie powyższe, należy uznać, że Komendant Główny Policji, wydając obie sporne decyzje administracyjne w przedmiocie odmowy wypłaty kwoty podwyższonego dodatku [...] - wykazał, z jakich dokładnie przyczyn nie jest możliwe zastosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 kwietnia 2018 r., określającego wyższą wysokość dodatku [...].

Zdaniem Sądu, stwierdzić należy w konsekwencji, że organ prawidłowo ustalił, że nie zaistniały w niniejszej sprawie jakiekolwiek przesłanki dające podstawę do wypłaty podwyższonej kwoty wspomnianego dodatku do uposażenia, który uzależniony jest od spełniania przez funkcjonariusza warunków określonych w § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r.

W tej sytuacji, Sąd uznał, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - Komendant Główny Policji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie naruszając obowiązujących przepisów, biorąc pod uwagę dowody prawidłowo zgromadzone w toku postępowania, w sposób wszechstronny i jednoznaczny zarazem wyjaśnił, dlaczego w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do uwzględnienia wniosku skarżącego o wypłatę kwoty podwyższonego dodatku [...].

Jednocześnie, uznać należy, iż Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2018 r., w sposób prawidłowy odniósł się do wszystkich podniesionych przez stronę skarżącą w zarzutów, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia.

Wobec powyższego, należy uznać, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję, nie uchybił normom prawnym wyrażonym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy.

Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji, organ nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Komendant Główny Policji nie dopuścił się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego państwa, wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście regulacji prawnych zwartych w przepisach art. 6e ust. 3, a także art. 104 ust. 4, art. 106 ust. 1 i art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanych wyżej przepisów - argumenty skarżącego nie dają podstawy do uwzględniania jego wniosku o wypłatę kwoty podwyższonego dodatku [...].

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.