Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1035/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2008r. sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie interpretacji treści decyzji o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku III. zasądza od Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz J. D. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1035/08

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, działając na podstawie art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm) zwanej dalej kpa po rozpatrzeniu wniosku J. D. dotyczącego interpretacji treści decyzji z dnia [...] lipca 1979 r. Nr [...] o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, wydanej przez Wojewódzki Zarząd Gospodarki Przestrzennej w G. na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U Nr 8, poz. 46 z późn. zm) wyjaśniła, że: J. D. posiada przygotowanie zawodowe upoważniające go do wykonywania samodzielnej funkcji projektanta i kierownika budowy i robót w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie instalacji elektrycznych. Nadane uprawnienia budowlane obejmują sporządzanie projektów instalacji elektrycznych, jak również kierowanie, nadzorowanie i kontrolowanie budowy i robót, kierowanie i kontrolowanie wytwarzania konstrukcyjnych elementów instalacji oraz ocenianie i badanie stanu technicznego w zakresie instalacji elektrycznych.

Organ powołał się na wyjaśnienie Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 2 czerwca 1975 r. L.Dz. UAN3-881-21/75 i z dnia 15 listopada 1976 r. L.Dz. UAN6-661-72.76 dotyczące zakresu wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w poszczególnych specjalnościach techniczno-budowlanych. Zgodnie z tym wyjaśnieniem "instalacje elektryczne" stanowią wszelkie instalacje w obiektach budowlanych i na terenie nieruchomości, służące do zaopatrzenia w energię do napędów elektrycznych, ogrzewania, oświetlenia i sygnalizacji oraz do ochrony przed wyładowaniami atmosferycznymi i przed skutkami elektryczności statycznej lub prądów błądzących.

Zmiana rozporządzenia będącego podstawą nadania uprawnień dokonana rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 20 grudnia 1988 r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U Nr 42, poz. 334) wprowadziła nowe określenia w specjalności techniczno-budowlanej z § 13 ust. 1 pkt. 4 lit. b, która otrzymała brzmienie: sieci i instalacje elektryczne obejmujące instalacje elektryczne, napowietrzne i kablowe linie energetyczne, stacje i urządzenia elektroenergetyczne.

Powyższe zmiany weszły w życie z dniem 13 stycznia 1989 r. i miały zastosowanie do uprawnień budowlanych wydawanych po tej dacie (na podstawie § 1 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 1988 r. ).Nie miały więc zastosowania do uprawnień J. D. nadanych decyzją z [...] lipca 1979 r.

Z mocy § 2 w/w rozporządzenia osoby pełniące przed dniem wejścia w życie rozporządzenia samodzielne funkcje techniczne w budownictwie w zakresie sieci elektrycznych na podstawie stwierdzenia posiadania przygotowania zawodowego dokonanego przez zakład pracy zachowały prawo do ich pełnienia w tych zakładach przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia. W związku z powyższym J. D. posiada nieograniczone uprawnienia do projektowania, kierowania robotami budowlanymi oraz sprawdzania projektów budowlanych w zakresie instalacji elektrycznych.

Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa działając na podstawie art. 141 § 1 w związku z art. 138 § 1 pkt. 1 oraz art. 113 § 2 i § 3 kpa, po rozpatrzeniu zażalenia J. D. na postanowienie Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] utrzymała w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podniósł, iż w swym zażaleniu J. D. nie zgłaszał zarzutów co do prawidłowości rozstrzygnięcia [...] Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej. Zdaniem J. D. posiadane przez niego uprawnienia mają pokrycie w praktyce, na dowód czego dołączył do zażalenia prace projektowe i wykonawcze. Obejmowały one linie napowietrzne i kablowe, stacje transformatorowe i instalacje wewnętrzne.

Organ drugiej instancji stwierdził iż uprawnienia budowlane wydane na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U Nr 8, poz. 46 z późn. zm) osobom je posiadającym obowiązują nadal w takim zakresie w jakim je nadano. Nie miały wpływu na ich zakres zmiany prawne dokonane rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 20 grudnia 1988 r. (Dz.U Nr 42, poz. 334) doprecyzowujące, iż sieci i instalacje elektryczne obejmowały instalacje elektryczne, napowietrzne i kablowe linie energetyczne, stacje i urządzenia elektroenergetyczne.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. D.. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów § 13 ust. 1 pkt. 4 lit. d rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, polegające na uznaniu iż posiadane uprawnienia budowlane nie upoważniają go do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w zakresie sieci elektrycznych, podczas gdy jest uprawniony do wykonywania wymienionych funkcji w zakresie sieci elektrycznych. Zdaniem skarżącego, uszczegółowienie uprawnień nastąpiło z mocy prawa i tylko w ten sposób należy tę zmianę rozumieć. Podkreślił fakt posiadania praktyki zawodowej, która obejmowała linie napowietrzne i kablowe, stacje transformatorowe oraz instalacje wewnętrzne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc jak w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie jak i postanowienie organu pierwszej instancji naruszają przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do brzmienia przepisu art. 113 § 2 kpa organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji.

Podkreślić należy, iż w świetle art. 113 § 2 kpa wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji jest konieczne tylko wówczas, gdy jest ona niejednoznaczna lub w takim stopniu zawiła, że utrudnia ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy.

Celem instytucji uregulowanej w wyżej cytowanym artykule jest usunięcie niejasności wydanej decyzji, w szczególności wyjaśnienie treści zawartego w niej rozstrzygnięcia. Wyznaczone przepisem art. 113 § 2 k.p.a. pole działania organu jest ograniczone wyłącznie do wyjaśnienia stronie zgłaszanych wątpliwości co do użytych w decyzji wyrażeń, niejasnych sformułowań bądź zastosowanych skrótów utrudniających ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy (niepublikowany wyrok NSA z 16.06.97 r. sygn. I S/7/Ka 1612/96)

Organ administracji nie jest powołany do interpretacji treści decyzji z zastosowaniem zasad wykładni prawa, ale jest "uprawniony i obowiązany wyjaśnić, jak rozumiał własną decyzję". Wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego bądź prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, ani też nie może pozostawać w sprzeczności z treścią decyzji. Zakres wyjaśnienia decyzji administracyjnej jest wyznaczony zakresem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia. Organ nie ma prawa czynić wyjaśnień poza granicami tej decyzji, gdyż naruszałby w ten sposób tożsamość sprawy w sensie przedmiotowym i podmiotowym.

Organ nie może też udzielać stronom odpowiedzi na pytania stawiane we wniosku o wyjaśnienie decyzji, które wychodzą poza jej treść i zakres oraz takich które w istocie nie dotyczą wątpliwości co do jej treści. Wyjaśnienia dokonywane w trybie art. 113 § 2 kpa nie mogą zwłaszcza prowadzić do uzupełnienia czy korekty wydanego rozstrzygnięcia. Organ dokonujący wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji nie jest również powołany do interpretacji treści decyzji poprzez dokonywanie wykładni prawa.

Przedmiotem wyjaśnienia w trybie art. 113 § 2 kpa była w niniejszej sprawie decyzja z dnia [...] lipca 1979 r. nr [...] wydana na rzecz skarżącego przez Wojewódzki Zarząd Gospodarki Przestrzennej w G. o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnej funkcji projektanta i kierownika budowy i robót w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie instalacji elektrycznych. J. D. zwrócił się do organu samorządu zawodowego - Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w G. o wskazanie, czy wynikające z treści przedmiotowej decyzji uprawnienia upoważniają go do projektowania bez ograniczeń i sprawdzania projektów architektoniczno-budowlanych oraz do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych w rozumieniu art. 14 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Przy wyjaśnianiu treści decyzji musi być uwzględniony stan faktyczny i prawny sprawy z dnia jej wydania i nie sposób oceniać jej w świetle zmienionego stanu prawnego. Organ jest uprawniony i obowiązany wyjaśnić, "jak rozumiał" własną decyzję, na datę jej wydania ale nie posiada uprawnień do dokonania wykładni prawa, w szczególności na inną datę i w zmienionym stanie prawnym

W trybie art. 113 § 2 kpa nie można dokonywać nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego czy też dostosowywać decyzji do wymogów ukształtowanych zmienionym już po jej wydaniu stanem prawnym.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien więc ocenić, czy żądanie skarżącego znajduje oparcie w przepisie art. 113 § 2 kpa.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. , Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

W pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ww. ustawy.

Koszty zasądzono na podstawie art. 200 cytowanej wyżej ustawy.