Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Wr 2258/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2004-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie sędzia WSA Teresa Cisyk-spr. asesor sądowy Grażyna Jeżewska Protokolant: ref. staż. Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie użytkowania obiektu 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę 10 (dziesięć) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [...], decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz.1126), § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (Dz. U. nr 10, poz. 47), odmówił udzielenia A sp. z o.o w O., ul. [...] lok. [...], pozwolenia zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] na lokal użytkowy – biura, w budynku przy ul. [...] w O. na dz. nr a km [...]. W uzasadnieniu podał, że inwestor złożył wraz z dokumentacją techniczną wniosek o wydanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] na lokal użytkowy – biura w budynku przy ul. [...] w O. Pozytywną decyzję, w tej sprawie wydał tut. organ, ale w wyniku złożonego odwołania współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości, Wojewoda [...] decyzją nr [...], z dnia 6 czerwca 2001r. uchylił ją i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, kierując się wskazówkami z decyzji Wojewody, przeprowadzono rozprawę administracyjna oraz wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni, o dowód dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Podkreślono, że w toku dokonywanych czynności, współwłaściciele budynku przy ul. [...] w O., podtrzymali stanowisko o niewyrażaniu zgody na zmianę sposobu użytkowania lokalu nr [...]. Z uwagi na nieuzupełnienie przez inwestora wniosku, o dowód dysponowania nieruchomością na cele budowlane, postanowiono odmówić żądanego pozwolenia.

Od powyższej decyzji odwołał się wnioskodawca, A sp. z o.o w O., wnosząc o jej uchylenie. Uznał, że bezpodstawnie została wydana decyzja odmowna, bowiem w obrocie prawnym pozostaje całkowicie odmienna decyzja, tego samego organu, o identycznym numerze z dni 24 sierpnia 2001r., którą uchylił Wojewoda [...], a ta została zaskarżona do NSA O/Z we Wrocławiu, gdzie toczy się postępowanie w sprawie jej legalności o syg. akt II SA/Wr 95/02. Wskazał, że posługiwanie się przez organ I instancji sprzeczną argumentacją, może spowodować, że będą funkcjonowały dwie decyzje wzajemnie się wykluczające. Uznał, ze wydana decyzja rażąco narusza prawo, gdyż żądanie od wnioskodawcy uzyskania zgody od współwłaścicieli budynku, nie ma oparcia w przepisach prawa materialnego. Na tę okoliczność przywołał dwa orzeczenia NSA, dot. lokali w mieście [...], wskazując, że w takich sprawach jak wnioskodawcy, sąd zajął stanowisko, iż brak jest podstaw do żądania przedmiotowej zgody.

Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa i art. 82 ust. 3 z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz.1126 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie oraz odniósł się do podniesionych zarzutów odwołania. Uznał, że dokonana odmowa przez organ I instancji jest właściwa, bowiem nie można udzielić pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...], na lokal użytkowy – biura, w budynku przy ul. [...] w O., w sytuacji gdy wnioskodawca nie przedłożył zgody właścicieli lokali na zamierzoną inwestycję, wymaganą przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (§ 8 ust.1 pkt. 6).

Skargę na powyższą decyzję złożyła A sp. z o.o w O. Wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wydanie przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję odmowną I instancji nie znajduje żadnego uzasadnienia prawnego ani faktycznego. Wskazano, iż skarżąca spółka przedłożyła akt notarialny potwierdzający prawo do dysponowania lokalem na cele budowlane. Zdaniem inwestora, akt ten jest wystarczającym dowodem na okoliczność ubiegania się o zmianę sposobu użytkowania, bowiem zamierzenie dotyczy wyłącznie i tylko pomieszczeń lokalu stanowiącego odrębną własność inwestora i nie wykracza poza obręb tego lokalu. Stąd nie jest wymagana zgoda właścicieli pozostałych lokali, gdyż nie jest to czynność przekraczająca zakres zwykłego zarządu, o którym mowa w art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz. U. nr 85, poz. 388 ze zm.). Ponadto zarzucono organowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej z art. 7 i 77 kpa., poprzez przyjęcie nieuzasadnionej argumentacji pozostałych uczestników postępowania, ignorując natomiast fakty i argumenty przedstawiane przez skarżącą spółkę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., to w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzygają spory kompetencyjne i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa wyżej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym, podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Wszczęcie postępowania w rozpoznawanej sprawie nastąpiło na żądanie A sp. z o.o w O., z siedzibą przy ul. [...] lok. [...]. Skarżąca spółka złożyła w dniu 9 lipca 2001r. wniosek o zmianę sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] na lokal użytkowy – biura, w budynku przy ul. [...] w O. na dz. nr a km. [...]. Organy obu instancji, rozstrzygając w tej sprawie, kierowały się zaleceniami i wskazówkami zawartymi w decyzji Wojewody [...] z dnia 6 grudnia 2001r., iż do wniosku o przedmiotową zmianę sposobu użytkowania, wnioskodawcy winni przedłożyć zgody właścicieli lokali na zamierzoną inwestycję. Negatywne załatwienie wniosku skarżącej spółki, w zaskarżonych decyzjach, było następstwem realizacji przywołanej decyzji Wojewody, która stanowiła szeroko rozumianą podstawę dla rozpatrywanej odmowy.

Skoro decyzja organu odwoławczego tj. Wojewody [...], została uchylona przez Sąd, a zatem wyeliminowana z obrotu prawnego, stąd do rozważenia, co do dalszego funkcjonowania, pozostają decyzje odmowne obu instancji. Przedmiotem zaskarżenia była decyzja ostateczna z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję I instancji, odmawiająca pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania. Wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej może nastąpić tylko w trybie i na zasadach ściśle określonych w przepisach, w związku ze statuowaną w art. 16 § 1 kpa zasadą trwałości decyzji. Jeżeli decyzja poprzedzająca wydanie zaskarżonych decyzji, była wadliwa i została uchylona przez sąd, to logicznym następstwem musi być, że decyzje odmowne są jej konsekwencją i również dotknięte są wadą i wypełniają dyspozycję z art. 145 § 1 pkt. 8 kpa, który stanowi: "W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione". Skoro art. 145 § 1 pkt. 8 kpa stanowi przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego, to taka regulacja prawna uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, na zasadzie art. 145 § 1 pkt.1 lit.b ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Podkreślić należy, że przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, o jakich mowa w art. 145 § 1 i w art. 145a kpa, mają dla postępowania przed sądem administracyjnym inne znaczenie niż dla postępowania administracyjnego. Ustawodawca, wybierając te, które wiążą się z naruszeniem prawa, daje im walor samodzielnych przesłanek uchylenia decyzji przez Sąd, niezależnie od tego, jakie skutki mogą one spowodować w postępowaniu administracyjnym.

W wyniku uchylenia decyzji obu instancji, organ administracji publicznej winien rozpatrzyć sprawę, na podstawie wskazań Sądu w wyroku uchylającym decyzję Wojewody [...], która była podstawą rozstrzygnięć uchylonych decyzji niniejszym wyrokiem.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji. Rozstrzygnięć w punkcie dwa i trzy wyroku dokonano na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).