Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 2366/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2004-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1  pkt 1 lit.c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Asesor WSA Arkadiusz Windak Protokolant st. sekr. sąd. Krzysztof Chudy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2004r. sprawy ze skargi A. KJ na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia[...]. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego /. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia[...]. Nr[...], II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]na podstawie art. 48 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane nakazał A. K. rozbiórkę obiektu [...]o wymiarach [...]x [...]wybudowanego na terenie działki [...]przy ul. [...]w [...] bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Odwołanie od tej decyzji do organu II instancji wniosła A. K. podnosząc, że przedmiotowy [...]wybudowała w [...]r. a przedstawione w sprawie dowody świadczące o późniejszym jego wybudowaniu są niewiarygodne.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [..]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ II instancji podzielił pogląd wyrażony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w[...], który przyjął na podstawie oceny wiarygodności oświadczeń złożonych w sprawie przez świadków i odniesieniu ich treści do fotografii przedłożonej przez stronę, że przedmiotowy [...]nie został wybudowany tak jak twierdzi A..K. w [...] r. Wobec tego, że skarżąca nie miała pozwolenia na budowę i nie upłynął od chwili zakończenia budowy obiektu pięcioletni termin, należało zdaniem organu I i II instancji [...] rozebrać.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]wniosła A. K. wnosząc o uchylenie tej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że kupiła przedmiotowy [...] od P. H. [...] r., który wybudował go w [...]r. Przedłożone przez M. G. zdjęcie, z którego miałoby wynikać, że garażu tego nie było w [...]r. jest zdaniem A. K. niewiarygodne, gdyż nie jest opatrzone żadną datą. Nadto P.H. jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy na niekorzyść skarżącej dlatego odwołał wcześniejsze oświadczenie, z którego wynika, że wybudował [...] w [...]r. Wobec tych wątpliwości organ administracyjny powinien zdaniem A. K. przeprowadzić rozprawę administracyjną i przesłuchać wszystkich świadków w celu ustalenia kiedy [...] faktycznie został wybudowany.

Organ administracyjny wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, będąc właściwym do rozpoznania sprawy na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271ze zm./, zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

Zgodnie z art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność został udowodniona. Jak słusznie zauważył organ 11 instancji zasadniczą okolicznością jaką należało wyjaśnić, to kiedy przedmiotowy [...] został wybudowany.

Okoliczność ta, zdaniem [...] Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego została rozstrzygnięta przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] , który ocenił wiarygodność oświadczeń składanych przez świadków w odniesieniu do innego dowodu jakim jest fotografia przedłożona przez M. G. Analizując jednak treść uzasadnienia decyzji organ I instancji Sąd nie znalazł w jej treści oceny dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej /art. 107 § 3 kpa/.

Organ I instancji swoje rozstrzygnięcie oparł na dowodzie w postaci fotografii, na której nie widnieje przedmiotowy garaż. Tymczasem ze zdjęcia tego nie wynika kiedy zostało ono zrobione, na co słusznie zwraca uwagę skarżąca.

Zdaniem organu administracyjnego zdjęcie to ma stanowić dowód na to, że wbrew twierdzeniom A. K. [...] nie został wybudowany w [...]r.

Zgodnie z art. 49 ust.1 ustawy z 7 lipca 1994r. prawo budowlane /tekst jednolity Dz.U. Nr 106, poz. 1126 z 2000./ nie można nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48 jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części. Dyspozycja tego przepisu każe ustalić organowi kiedy obiekt został wybudowany nie zaś kiedy nie został wybudowany. Fotografia przedstawiona przez M. G. miała być dowodem na okoliczność nieistnienia [...] w styczniu [...]. /patrz odwrót zdjęcia/, dowód ten jednak nie wskazuje na to kiedy garaż został wybudowany. W sprawie były składane inne dowody takie jak oświadczenia stron i świadków, których zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy nie ocenił.

Zdaniem Sądu na uwzględnienie zasługuje także zarzut podnoszony przez A. K., iż przy istnieniu sprzecznych oświadczeń, a także oświadczeń zmienianych przez świadków w trakcie postępowania należałoby przeprowadzić rozprawę administracyjną w celu wyjaśnienia sprawy /art. 89 § 2 kpa/. W ocenie Sądu przeprowadzenie takiej rozprawy pozwoli organowi na ustalenie stanu faktycznego tj. kiedy garaż został wybudowany tym bardziej, że oświadczenia świadków P.H. i B. K. były zmieniane w zależności od tego kto takiego oświadczenia od nich żądał.

W tym stanie rzeczy wobec naruszenia przepisów postępowania ar. 197 § 3 i 77 § 1 kpa na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uppsa należało orzec jak w sentencji.