Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 371/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, Protokolant Starszy inspektor Wiesława Wojtal, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 listopada 2006 r. sprawy ze skargi A SA w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kosztów egzekucyjnych -oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1854/, po rozpatrzeniu zażalenia A. S.A. w W. na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2006 r. w sprawie kosztów egzekucyjnych w wysokości 1.563,90 zł – utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji.

Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego - jako organ egzekucyjny - otrzymał do egzekucyjnej realizacji tytuł wykonawczy nr [...] /zmieniony na [...]/ wystawiony na A S.A. Centrala - Zakład Gospodarowania Nieruchomościami przez Urząd Miasta. Tytułem tym objęto zaległy podatek od nieruchomości za grudzień 2004 r. w kwocie 23.797,20 zł wraz z odsetkami za zwłokę. W celu realizacji w/w tytułu wykonawczego zawiadomieniami z dnia 25 kwietnia 2005 r. dokonano zajęcia prawa majątkowego Spółki stanowiącego wierzytelność pieniężną u M. R. prowadzącej kiosk wielobranżowy przy ul. P. w P. /zawiadomienie nr [...]/ oraz u R. W. prowadzącego punkt sprzedaży detalicznej przy ul. D. w D. /zawiadomienie nr [...]/.

W dniu 8 sierpnia 2005 r. Spółka wystąpił do Naczelnika Pierwszego Urzędu skarbowego o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, o ile postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie w/w tytułu zostało zakończone.

Następnie zawiadomieniem z dnia 29 sierpnia 2005 r. dokonano zajęcia wierzytelności pieniężnej u Z. T., a w dniu 19 stycznia 2006 r. wyegzekwowano kwotę 1.563,90 zł, z której zaspokojono koszty egzekucyjne w całości.

Pismem z dnia 26 stycznia 2006 r. wierzyciel poinformowała organ egzekucyjny, że zaległości w podatku od nieruchomości zostały przez zobowiązaną Spółkę uregulowane w całości.

W związku z tym, iż postępowanie egzekucyjne zostało w sprawie zakończone, stosownie do wniosku zobowiązanego, postanowieniem z dnia 10 lutego 2006 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego określił wysokość kosztów egzekucyjnych obciążających zobowiązanego z tytułu realizacji tytułu wykonawczego [...] w kwocie 1.563,90 zł.

Postanowienie to Spółka zakwestionowała zażaleniem, w którym zaskarżonemu rozstrzygniecie zarzuciła naruszenie art. 64c § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /zwanej dalej również "ustawą egzekucyjną" / poprzez bezpodstawne naliczenie i pobranie od A S.A. kosztów postępowania egzekucyjnego, pomimo że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, z uwagi na naruszenie art. 19, art. 22 § 2 i 3, art. 27 § 1 pkt. 1, 5 i 7 oraz art. 29 § 2 ustawy egzekucyjnej. Dodatkowo wskazano na naruszenie art. 64 § 4 i 5 tej ustawy i podniesiono, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego nie był właściwy do prowadzenia egzekucji, bowiem A S.A. spełnia kryteria uznania jej za duży podmiot /art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych/, stąd od 1 stycznia 2004 r. urzędem właściwym miejscowo do prowadzenia egzekucji należności pieniężnych był inny urząd, utworzony dla obsługi tzw. "dużych podatników". Według Spółki tytuł wykonawczy zawierał wady formalne, albowiem zamiast wskazania jako wierzyciela Urzędu Miasta powinien być wskazany Burmistrz Miasta. Ponadto nie umieszczono na nim pieczęci urzędowej wierzyciela i nie wskazano podstawy pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej w myśl art. 115 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jak wskazała, prawidłowa realizacja przez organ egzekucyjny przepisu art. 29 § 2 ustawy egzekucyjnej uniemożliwiłaby powstanie kosztów egzekucyjnych obciążających zobowiązanego. Tym samym nienależnie pobrane od A S.A. koszty egzekucyjne powinny zostać stronie zwrócone wraz z odsetkami.

Rozpatrując zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił zarzutów i wniosków w nim zawartych. Wskazując na dyspozycję art. 26 § 1 i § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zauważył, iż zawiadomienia z dnia 25 kwietnia 2005 r. o zajęciu wierzytelności pieniężnych zostały dłużnikom zajętych wierzytelności doręczone w dniu 29 kwietnia 2005 r., zaś zawiadomienie z dnia 29 sierpnia 2005 r. zostało doręczone dłużnikowi w dniu 2 września 2005 r. Natomiast odbiór odpisu tytułu wykonawczego wraz z odpisami zawiadomień z dnia 25 kwietnia 2005 r. Spółka potwierdziła w dniu 16 maja 2005 r., a zawiadomienia z dnia 29 sierpnia 2005 r. – w dniu 16 września 2005 r.

Wskazano, iż odpis tytułu wykonawczego /część G/ zawierał stosowne pouczenie o przysługującym zobowiązanemu prawie wniesienia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego – w terminie 7 dni, a stosownie do art. 33 pkt 9 i 10 ustawy egzekucyjnej, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji może bycz również prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ oraz niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 tej ustawy.

Spółka z uprawnienia tego nie skorzystała, tym samym podnoszenie takich zarzutów na etapie postępowania zażaleniowego w przedmiocie kosztów egzekucyjnych - nie znajduje uzasadnienia prawnego.

Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił ponadto, że w celu wyegzekwowania należności organ egzekucyjny zastosował środki egzekucyjne przewidziane w art. 1a pkt 12 ustawy egzekucyjnej – egzekucję z innych wierzytelności pieniężnych i szczegółowo uzasadnił, powołując się na treść art. 64 § 4, 5-10 w jaki sposób wyliczono koszty egzekucyjne w przedmiotowej sprawie. Na koszty egzekucyjne w sprawie składa się opłata manipulacyjna w kwocie 251,47 zł oraz opłata za zajęcie innych wierzytelności pieniężnych w wysokości 1.312,38 zł. Zauważył, że zapłata egzekwowanej należności po dokonaniu czynności egzekucyjnych nie zwalnia z obowiązku uiszczenia opłaty manipulacyjnej oraz opłat za czynności egzekucyjne i wydatków egzekucyjnych /art. 64 § 8 ustawy egzekucyjnej/, a obowiązek uiszczenia opłaty za zajęcie wierzytelności pieniężnych u dłużnika zajętej wierzytelności powstaje z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, zaś uiszczenia opłaty manipulacyjnej z chwilą doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego /art. 64 § 9 pkt 2 i § 10 ustawy egzekucyjnej/. Jeżeli pierwszą czynnością egzekucyjną jest zajęcie wierzytelności pieniężnej lub innego prawa majątkowego u dłużnika zajętej wierzytelności, obowiązek uiszczenia opłaty manipulacyjnej powstaje równocześnie z obowiązkiem uiszczenia opłaty za zajęcie.

W tym stanie rzeczy, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, obciążenie Spółki kosztami egzekucyjnymi jest jak najbardziej uzasadnione.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A S.A. w W. wniosły o uchylenia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2006 r. oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu:

I.

a/ naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 64c § 3 ustawy egzekucyjnej przez przyjęcie, iż naruszenie art. 19, art. 22 § 2 i 3, art. 29 § 2 w zw. z art. 27 § 1 pkt 1, 5, i 7 tej ustawy może być tylko podstawą zarzutu z art. 33 ustawy egzekucyjnej, zaś nie świadczy o niezgodnym z prawem wszczęciu i prowadzeniu egzekucji w sprawie oraz art. 64 § 5 ustawy egzekucyjnej, poprzez przyjęcie, ze dokonanie kilku, tego samego rodzaju czynności egzekucyjnych, spełnia przesłankę wymieniona w tym artykule, a w konsekwencji naruszenia § 4 tego artykułu;

b/ naruszeniem art. 124 § 2 w zw. z art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego /dalej "kpa"/ , poprzez nie ustosunkowanie się do zarzutu naruszenia art. 22 § 2 i 3 i art. 29 w zw. z art. 27 § 1 pkt 1,5 i 7 ustawy egzekucyjnej;

c/ naruszeniem art. 7 i 8 kpa, poprzez nie wyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego i uznanie za dopuszczalne czerpanie przez organ egzekucyjny – kosztem majątku zobowiązanego – zysków z postępowania egzekucyjnego wszczętego i prowadzonego z naruszeniem prawa, podczas gdy ustawa w art. 64c § 3 wyraźnie stanowi, że koszty postępowania egzekucyjnego wszczętego i prowadzonego niezgodnie z prawem, nie mogą obciążać zobowiązanego.

II. Ponadto skarżąca Spółka wnioskowała o orzeczenie, że:

a/ nie podanie przez wierzyciela w tytule wykonawczym podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności, oznaczenia wierzyciela i pieczęci urzędowej wierzyciela stanowi naruszenie art. 27 § 1 pkt. 1, 5 i 7 ustawy egzekucyjnej, a w konsekwencji stanowi przesłankę niedopuszczalności prowadzenia egzekucji - zgodnie z art. 29 § 2 ustawy egzekucyjnej;

b/ właściwym miejscowo do prowadzenia egzekucji wobec A S.A. jest organ wymieniony w zał. Nr 2 do rozporządzenia w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych /Dz. U. z 2003 r. Nr 209, poz. 2027 z późn.zm./, wobec czego Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego nie był organem właściwym w sprawie;

c/ A S.A. należy się zwrot kwot wraz z naliczonymi odsetkami od dnia ich pobrania, pobranych z tytułu kosztów egzekucyjnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

W dniu 13 listopada 2006 r. /k.33/ wpłynęło pismo procesowe A S.A. z dnia 8 listopada 2006 r., stanowiące odniesienie się do argumentacji Dyrektora Izby Skarbowej, zawartej w odpowiedzi na skargę, w którym strona podtrzymała w pełni zarzuty skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Przede wszystkim wskazać należy, iż sąd administracyjny, stosownie do swojej kognicji dokonuje kontroli zaskarżonych doń aktów pod względem ich zgodności z prawem – art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej: "ppsa"/, nie jest zaś trzecią instancją w postępowaniu administracyjnym i nie orzeka merytorycznie w sprawie rozpatrzonej przez organ administracji.

Stąd żądania sformułowane w pkt. II lit a-c nie mogły być, nawet w razie stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie niezgodne jest z prawem, uwzględnione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Dokonując zaś kontroli zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane wyżej przepisy prawa Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.

Stosownie do art. 134 § 1 ppsa, sądowa kontrola legalności zaskarżonych aktów dokonywana jest w granicach sprawy administracyjnej rozstrzygniętej danym aktem. Dla określenia granic sądowej kontroli niezbędne jest więc oznaczenie podmiotowych i przedmiotowych elementów wyznaczających sprawę administracyjną rozstrzygniętą zaskarżonym aktem. W sytuacji, gdy postępowanie wszczęte zostało na wniosek uprawnionego do jego wniesienia podmiotu, treść wniosku przesądza o przedmiotowym zakresie sprawy podlegającej rozstrzygnięciu przez organ administracyjny.

W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że wobec skarżącej Spółki toczyło się postępowanie egzekucyjne, a po jego zakończeniu wskutek wyegzekwowania dochodzonej należności, postanowieniem z dnia 10 lutego 2006r., stosownie do wniosku skarżąc Spółki z dnia 8 sierpnia 2005 r. organ egzekucyjny określił wysokość kosztów egzekucyjnych w przedmiotowej sprawie w oparciu o dyspozycję art. 64c § 1 i 7 ustawy egzekucyjnej. Bezsporne jest przy tym, że powstałe w egzekucji koszty egzekucyjne pobrane zostały na podstawie wystawionego przez wierzyciela tytułu wykonawczego, a więc stosownie do art. 64c § 6 ustawy egzekucyjnej.

W odpowiedzi na wniosek skarżącej, organ egzekucyjny wydał postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych określając ich wysokość, wskazując podstawę ich obliczenia z wymienieniem tytułu pobrania i przytoczeniem odpowiednich przepisów ustawy egzekucyjnej /art. 64 § 1 pkt 4, art. 64 § 5 i art. 64 § 6/. Tym samym postanowienie to wyczerpywało zakres złożonego przez Spółkę żądania i w pełni go rozstrzygało.

W postępowaniu odwoławczym Spółka domagała się przede wszystkim wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie niezgodnego z prawem wszczęcia i prowadzenia egzekucji oraz zwrotu pobranych kosztów egzekucyjnych, wskazując na niewłaściwość organu, który przeprowadzał egzekucję oraz wadliwość tytułu wykonawczego.

Organ odwoławczy prawidłowo podniósł, że sformułowane w zażaleniu zarzuty faktycznie zmierzały do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy rozstrzygniętej postanowieniem organu egzekucyjnego. Postanowienie organu egzekucyjnego nie obejmowało /bo w związku z wnioskiem Spółki z dnia 8 sierpnia 2005 r. – k.6 akt egzekucyjnych, nie mogło obejmować/ rozstrzygnięcia w sprawie rozpoznania zarzutów mających podstawę w art. 33 pkt 9 i 10 ustawy egzekucyjnej, bowiem Spółka w sprawie prowadzenia egzekucji nie zgłaszała zarzutów do organu egzekucyjnego, pomimo pouczenia o przysługującym jej uprawnieniu.

Wprawdzie przepis art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nakłada na organ egzekucyjny obowiązek zbadania z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej, a w § 2 obowiązek zwrotu tytułu egzekucyjnego wierzycielowi jeżeli tytuł ten nie spełnia wymogów art. 27 ustawy, jednakże kontrola i ocena działań organu egzekucyjnego przez zobowiązanego znajduje swoje urzeczywistnienie we wskazanym już art. 33 ustawy egzekucyjnej.

Zakres rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy wyznaczony był zakresem rozstrzygnięcia organu I instancji – organu egzekucyjnego, organ odwoławczy nie mógł zmienić rodzaju sprawy, bowiem w postępowaniu odwoławczym mogła być rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawa. Z tego względu w sprawie zakończonej przez organ egzekucyjny postanowieniem w sprawie kosztów egzekucyjnych, wydanym na żądanie zobowiązanego, organ odwoławczy nie był uprawniony do badania okoliczności mających - zdaniem skarżącej -wskazywać na niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji. Okoliczności te i ich ocena prawna mogły być bowiem rozpoznawane wyłącznie na podstawie wniesionych przez zobowiązanego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Dlatego też prawidłowo wywiodły organy podatkowe, że Spółka nie składając zarzutów w trybie art. 33 ustawy egzekucyjnej, pozbawiła się możliwości uniknięcia postępowania egzekucyjnego, wszczętego na podstawie tegoż tytułu wykonawczego, co spowodowało, że w obecnym postępowaniu podnoszenie takich zastrzeżeń może mieć jedynie charakter polemiczny, nie wpływający na byt zakończonego już postępowania egzekucyjnego /por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1750/06/. Tym samym nie mogła skutecznie wskazywać, zarówno na etapie postępowania odwoławczego jak i w skardze na naruszenie przez ten organ przepisów art. 19, art. 22 § 2 i § 3, art. 27 § 1 pkt 1, 5 i 7 i art. 29 § 2 ustawy egzekucyjnej.

Wbrew również zarzutom skargi, art. 64c § 3 ustawy egzekucyjnej nie stanowi podstawy prawnej do rozstrzygnięcia o niezgodnym z prawem wszczęciu i prowadzeniu postępowania egzekucyjnego, lecz stanowi podstawę prawną do zwrotu kosztów egzekucyjnych zobowiązanemu i ewentualnego obciążenia nimi wierzyciela w sytuacji, gdy po pobraniu tych należności /zgodnie z zasadą określoną w art. 64c § 1 zd. 2 ustawy/ "okaże się", że egzekucja prowadzona była niezgodnie z prawem. Fakt ten może okazać się, zostać stwierdzony orzeczeniem właściwego organu, jedynie w postępowaniu mogącym fakt ten ustalić. Będzie to więc stosowna decyzja organu administracji publicznej, bądź wyrok sądowy, które w swej treści przesadzają, że tytuł wykonawczy nie powinien był być wydany lub, że został niewłaściwie wprowadzony do obrotu prawnego. Tym samym jedynym postępowaniem, w którym powyższy fakt organ egzekucyjny może stwierdzić, jest postępowanie w sprawie zgłoszonych, na podstawie art. 33 ustawy egzekucyjnej zarzutów egzekucyjnych, bowiem pobranie kosztów egzekucyjnych wskazuje, że organ ten uznał dopuszczalność egzekucji administracyjnej i przystąpił do egzekucji.

Przepis art. 64c § 3 ustawy egzekucyjnej wyraźnie stwierdza, że zobowiązanemu zwraca się koszty egzekucyjne, gdy okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, a więc zakłada, że zwrot tych kosztów następuje po wcześniejszym stwierdzeniu tego faktu, co również przesądza, że przepis ten nie może stanowić podstawy do czynienia co do tego faktu ustaleń.

Przepisy tej ustawy, podobnie jak wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa, zawierają domniemanie, iż organy administracji publicznej działają na podstawie prawa, a dla obalenia tego domniemania przewidują określone tryby postępowania, które uruchomić mogą uczestnicy postępowania.

W sprawie bezspornym jest, że wyegzekwowany obowiązek był od skarżącej wymagalny oraz, że jak stwierdziła, nie złożyła ona zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, a brak wniosku zawierającego zarzuty egzekucyjne wykluczał możliwość czynienia tych zarzutów w toku odrębnego postępowania – w sprawie kosztów postępowania. Postępowanie to toczy się zawsze z udziałem jednego z uczestników postępowania egzekucyjnego, co również uniemożliwia podnoszenie w jego ramach zarzutów, co do których musi mieć możliwość wypowiedzenia się każdy z uczestników postępowania egzekucyjnego.

Nie ma wątpliwości, że wniosek skarżącej złożony został w sprawie kosztów egzekucyjnych, a tym samym zakreślał ramy wszczętego postępowania w obu instancjach administracyjnych oraz granice sprawy, w ramach której sąd administracyjny mógł badać legalność podjętych przez te organy rozstrzygnięć.

Zdaniem Sądu, każde działanie lub zaniechanie działania przez podmioty prawne w postępowaniu egzekucyjnym /zarówno przez wierzyciela, zobowiązanego, jak i organ egzekucyjny/ wiąże się z ryzykiem obalenia domniemania zgodności z prawem ich zachowań, jednakże podmioty te muszą /i mają/ procesową gwarancję dla obalania tego domniemania. Pozaprocesowe obalenie tego domniemania, poza ramami instytucji służących jego podważeniu, jest w ocenie Sądu niedopuszczalne. Badanie zarzutów skarżącej, zgłoszonych w postępowaniu odwoławczym w sprawie kosztów egzekucyjnych, powodowałoby rażące naruszenie art. 138 kpa przez organ odwoławczy, a badanie ich przez Sąd naruszałoby art. 134 § 1 ppsa.

Odnosząc się natomiast do samej, zakwestionowanej przez skarżącą wysokości kosztów egzekucyjnych, to wskazać należy, że organ egzekucyjny w postanowieniu wskazał podstawę prawną i sposób ich wyliczenia /art. 64 § 4 i 5 ustawy egzekucyjnej/, co potwierdził w odpowiedzi na skargę, wyjaśniając, iż na koszty egzekucyjne w wysokości 1.563,90 zł składa się opłata manipulacyjna w wysokości 251,47 zł oraz opłata z za zajęcie innych wierzytelności pieniężnych w wysokości 1.312,38, a podstawę ustalenia kosztów stanowiła kwota egzekwowanej należności głównej wynosząca 23.797,20 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 2.450,46 zł. Tym samym zarzut strony w tym względzie uznać należy za bezpodstawny.

Reasumując stwierdzić więc należy, że skoro treść podjętych w sprawie rozstrzygnięć odpowiadała wyczerpująco wskazanej w nich podstawie prawnej i została uzasadniona, to za bezzasadny również uznać należy zarzut skargi o naruszeniu zaskarżonymi postanowieniami art. 6, art. 7, art. 8 i art. 124 § 2 w związku z art. 107 § 1 i § 3 kpa w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej.

Z tych względów Sąd uznał, że brak jest podstaw do kwestionowania legalności zaskarżonego postanowienia i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.