Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 155/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par.1, art. 145 lit. a par. 1 i 2, art. 149 par. 3, art. 149 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2010r. sprawy ze skargi Z.S. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Z. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...], o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego samego organu z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej GSM BT 12564 przy ulicy [...] w O.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia SKO wyjaśniło, że na wniosek [...] Prezydent Miasta ustalił lokalizację wskazanej wyżej inwestycji celu publicznego. Pismem z dnia 28 września 2009 r. Z. i J.S. wystąpili do organu I instancji o wznowienie postępowania w tej sprawie z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 kpa wskazując, że jako strony postępowania bez własnej winy nie brali udziału w tym postępowaniu. Wyjaśnili przy tym, że o decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] dowiedzieli się w dniu 2 września 2009 r. z uzasadnienia decyzji Wojewody z dnia [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu firmie "A" w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.

Po rozpatrzeniu wniosku Z. i J.S. Prezydent Miasta odmówił wznowienia postępowania uznając, że wnioskodawcy nie są stronami postępowania, a ponadto upłynął ustawowy termin do złożenia wniosku o wznowienie. Organ ten wyjaśnił, że Państwo S. nie posiadają statusu strony ponieważ ich działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Natomiast twierdzeniu Z. i J. S., że dowiedzieli się o decyzji lokalizacyjnej dopiero w dniu 2 września 2009 r., przeczy pismo interwencyjne Przewodniczącego Rady Osiedla "[...]" z dnia 10 marca 2009 r. z którego wynika, że S. już w dniu 10 marca 2009 r. wiedzieli o w/w decyzji.

W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] Z. i J.S. stwierdzili, że teren planowanej inwestycji graniczy z ich nieruchomością, a sama inwestycja z uwagi na jej charakter stwarza niebezpieczeństwo dla otoczenia. Zaprzeczyli też, aby o decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] dowiedzieli się wcześniej niż w dniu 2 września 2009 r.

W tak ustalonym stanie faktycznym SKO przytoczyło treść przepisów art. 145 § 1 pkt 4 i art. 147 kpa oraz stwierdziło, że w myśl ugruntowanego orzecznictwa sądowego z treści art. 147 kpa wynika, że nie jest dopuszczalne wznowienie postępowania na żądanie podmiotu nie będącego stroną. Gdy natomiast organ stwierdzi, że podmiot powołujący się na przesłankę z art. 145 §1 pkt 4 kpa nie jest stroną – umarza wznowione postępowanie. Wynika stąd, że decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma wyjaśnienie, czy Z. i J. małż. S. przysługiwał status strony w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Oceniając tę kwestię SKO powołało się na ugruntowane w orzecznictwie sądowo-administracyjnym stanowisko, że w sprawach dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego przymiot strony przysługuje osobom uprawnionym w stosunku do nieruchomości, na której ma być lokalizowana inwestycja oraz na które rozciąga się wpływ planowanej inwestycji. Zazwyczaj stronami takiego postępowania są właściciele sąsiednich nieruchomości, choć ze względu na możliwość oddziaływania inwestycji na dalsze nieruchomości stronami takiego postępowania mogą być także właściciele nieruchomości nie sąsiadujących bezpośrednio z terenem zaplanowanej inwestycji. Warunkiem uznania danego podmiotu za stronę postępowania i dopuszczenia go do udziału w nim jest jednak wykazanie przez ten podmiot, że planowana inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomość. W ocenie Kolegium jednak okoliczność ta nie została wykazana, a zebrana dokumentacja pozwala na przyjęcie że nieruchomość skarżących nie leży w obszarze oddziaływania wnioskowanej stacji. Z akt sprawy wynika, że Z. i J.S. są właścicielami działki nr [...] położonej przy ulicy [...]. Teren inwestycji oddziela od działki Państwa S. pas drogowy ulicy [...], działka nr [...] oraz działka nr [...]. Art. 54 pkt 2 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zapewnia ochronę właścicieli działek sąsiednich a także może stanowić podstawę do ochrony uzasadnionych interesów właścicieli działek położonych dalej, jeżeli inwestycja powoduje taką uciążliwość, która może negatywnie oddziaływać na działki sąsiednie, niegraniczące bezpośrednio z tą inwestycją. Analizując tę kwestię SKO zauważyło, że zakres inwestycji celu publicznego obejmuje: strunobetonową wieżę antenową typu Pfleiderer, urządzenia sterujące, zasilające i nadawczo-odbiorcze, które zostaną umieszczone w kontenerze BTS. System antenowy będzie się składał z sześciu anten sektorowych i sześciu radiolinii:

Sektor S1 - jedna antena BSA 1012 (pasmo 900/1800 MHz) azymut 10 stopni wysokość zawieszenia 25 mnpt (oś anteny), o mocy izotropowej l754,77W, minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad miejscami dostępnymi dla ludzi 19,0m, przy czym maksymalna wysokość zabudowy na danym kierunku wynosi 6mnpt, a odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny jest większa niż 70m,

Sektor S2 - jedna antena BSA 1012 (pasmo 900/1800 MHz) azymut 180 stopni wysokość zawieszenia 25 mnpt (oś anteny) o mocy 1754,77W, przy czym minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad miejscami dostępnymi dla ludzi 25,0m, przy czym na danym kierunku brak jest zabudowy a odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny jest większa niż 70m.

Sektor S3 - jedna antena BSA 1012 (pasmo 900/1800 MHz) azymut 270 stopni wysokość zawieszenia 25 mnpt (oś anteny) o mocy izotropowej 1754,77W, minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad miejscami dostępnymi dla ludzi 19,0m, przy czym na danym kierunku brak jest zabudowy a odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny jest większa niż 70m,

Sektor U1 - jedna antena BSA 1007 (pasmo 2100MHz) azymut 10 stopni - wysokość zawieszenia 25 mnpt (oś anteny) o mocy 483,06W, przy czym na danym kierunku brak jest zabudowy a odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny jest większa niż 20m,

Sektor U2 - jedna antena BSA 1007 (pasmo 2100 MHz) azymut 10 stopni wysokość zawieszenia 25 mnpt (oś anteny) moc izotropowa 483,06W, minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad miejscami dostępnymi dla ludzi 19,0m, przy czym maksymalna wysokość zabudowy na danym kierunku wynosi 6mnpt a odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny jest większa niż 20m,

Sektor U3 - jedna antena BSA 1007 (pasmo 2100 MHz) azymut 10 stopni - wysokość zawieszenia 25 mnpt (oś anteny) o mocy izotropowej 483,06W, minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad miejscami dostępnymi dla ludzi 25,0m, przy czym maksymalna wysokość zabudowy na danym kierunku wynosi 6mnpt a odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny jest większa niż 70m.

Dokonana przez Kolegium, analiza ww. charakterystyk, w świetle § 2 ust. 7 i § 3 ust. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko /Dz. U. Nr 158, poz. 1105/ wykazała jednoznacznie, że wnioskowana inwestycja celu publicznego nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest lub może być wymagane. Zatem, faktycznie planowana inwestycja nie będzie oddziaływać na teren nieruchomości Z.S. i J.S., gdyż zasięg oddziaływania anten projektowanej stacji, ze względu na ich odpowiednio ustawiony azymut oraz niewielką moc stacji telefonii komórkowej, swym zasięgiem nie obejmuje działki skarżących. Skoro brak jest oddziaływania planowanej inwestycji na teren działki autorów wniosku o wznowienie postępowania, to wskazane przez odwołujących się okoliczności nie usprawiedliwiają ich interesu prawnego. Przedstawione w piśmie z dnia 24.09.2009r. przez wnioskodawców, okoliczności tj.: wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego bez uwzględnienia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lokalizacja inwestycji w obrębie intensywnie zaludnionej dzielnicy mieszkaniowej - nie świadczą o ich interesie prawnym, lecz ewentualnie o interesie faktycznym, który nie podlega ochronie prawnej i nie daje podstaw do przyznania im statusu strony. W konsekwencji organ II instancji podzielił pogląd Prezydenta Miasta co do odmowy wznowienia z powodu braku po stronie Z. i J. małż. S. przymiotu stron.

SKO nie podzieliło natomiast ustalenia organu I instancji co do faktu wniesienia podania o wznowienie postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 2 kpa. Kolegium uznało bowiem, że wnioskodawcy wskazali jednoznaczną datę dowiedzenia się o decyzji, a w aktach sprawy brak jest innych dowodów, które by tę datę negowały. Dowodem takim nie jest w szczególności pismo z dnia 24 lutego 2009 r. skierowane do Starosty, zawierające protest mieszkańców osiedla przeciwko budowie przedmiotowej stacji, ponieważ protest ten dotyczył jedynie ogólnie planów powstania anten oraz żądania powstrzymania budowy stacji i nie wskazywał w żaden sposób na informacje o funkcjonowaniu w obrocie prawnym decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla w/w stacji.

Mimo tego wobec niespełnienia przesłanki podmiotowej (wniosek o wznowienie postępowania nie pochodzi od strony) – nie można było w sprawie wznowić postępowania.

W skardze na tę decyzję Z. i J.S. wnieśli o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucili:

1. naruszenie art. 147 kpa w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 i 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez bezpodstawne nieuznanie skarżących za strony postępowania i nieuzasadnione uznanie, że wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji nastąpiło w sposób prawidłowy,

2. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 Prawa budowlanego w związku z przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ) , a także w związku z przepisami wykonawczymi do tej ustawy tj. rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z dnia 3 grudnia 2004 r.);

3. naruszenie art. 2 pkt 5) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, iż inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej GSM_BT _12564 jest "inwestycją celu publicznego",

4. oparcie się na błędnych ustaleniach co do lokalizacji inwestycji w aspekcie miejsc dostępnych dla ludności i przyjęcie, iż są to tylko miejsca przecięcia ich przez oś główną wiązki promieniowania anteny mimo, że pole elektromagnetyczne z każdej anteny rozchodzi się w różnych kierunkach na określonej przestrzeni, a nie jedynie w linii prostej, jak ustalił to organ orzekający;

5. nie uwzględnienie w ustaleniach i rozważaniach bliskości (bezpośredniego sąsiedztwa) obiektów mieszkalnych, jak również innych obiektów przeznaczonych do obsługi ludności usytuowanych w odległości od 5 do 40 m, znajdujących się dookoła planowanej inwestycji, której anteny sektorowe mają być ustawione aż na trzech azymutach,

6. naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także niekompletne zebranie, rozpatrzenie i ocenę materiału dowodowego, skutkujące brakiem ustosunkowania się do zarzutów odwołujących się a tym samym nie rozpoznaniem sprawy, co do istoty.

W uzasadnieniu skargi jej autor zauważył, że twierdzenia iż nieruchomość skarżących nie leży w obszarze oddziaływania wnioskowanej inwestycji nie znajduje pokrycia w zebranym materiale dowodowym, a nadto przeczy ogólnym informacjom o promieniowaniu izotropowym. Przy ocenie prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta Kolegium nie uwzględniło przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobu sprawdzania dotrzymania tych pól (Dz. U. Nr 192/03 poz. 1883). W szczególności Kolegium nie ustaliło, czy planowana inwestycja nie będzie skutkowała przekroczeniem przyjętych jako dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku z uwzględnieniem, iż teren objęty wnioskowanym przedsięwzięciem to teren typowo mieszkalny.

Skarżący zarzucili również, że o postępowaniu w sprawie w której doszło do wydania decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] nie byli poinformowani, w związku z czym nie brali w nim udziału. Ta okoliczność wskazuje na zamiar organów administracji załatwienia pewnych spraw bez udziału osób najbardziej zainteresowanych, czyli ludności zamieszkującej w najbliższej okolicy lokalizacji celu publicznego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała uwzględnieniu, ale z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art.134 p.p.s.a.). Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale ma obowiązek z urzędu uwzględnić wadliwości kontrolowanego aktu.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Wznowienie postępowania administracyjnego jako szczególny tryb postępowania umożliwiającego, w przypadkach prawem przewidzianych (art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a.), wzruszenie ostatecznych indywidualnych aktów z zakresu administracji publicznej - składa się z dwóch etapów. W pierwszym z nich organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania bada przesłanki formalne niezbędne do uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych, co - w przypadku wznowienia postępowania na żądanie strony - oznacza badanie, czy inicjatywa w sprawie wznowienia postępowania pochodzi od strony, czy wniosek złożono z zachowaniem terminów określonych w art. 148 i art. 145a § 2 k.p.a., czy żądanie dotyczy postępowania zakończonego ostateczną decyzją a także, czy wskazano przyczynę wznowienia postępowania z katalogu ujętego w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. Jeżeli wstępne postępowanie wyjaśniające wykaże, że żądanie wznowienia postępowania pochodzi bezspornie (w sposób niebudzący wątpliwości) od osoby niemającej (niemogącej mieć) przymiotu strony w danym postępowaniu, albo że wniosek został złożony po upływie ustawowych terminów, albo wnioskodawca - mimo stosownego wezwania przez organ administracji - nie podał ustawowej przyczyny wznowienia postępowania, właściwy organ wydaje decyzję odmawiającą wznowienia postępowania administracyjnego (art. 149 § 3 k.p.a.). Gdy nie zaistnieje żadna z wymienionych okoliczności, organ ten wznawia postępowanie administracyjne w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.), które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.).

W drugim etapie postępowania organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania przechodzi do badania przyczyn wznowienia, a po przeprowadzeniu postępowania w tym zakresie podejmuje jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 k.p.a., tj. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a., albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a., i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Z przywołanych unormowań wynika jednoznacznie, że w pierwszym etapie postępowania organ właściwy w sprawie wznowienia nie analizuje przyczyn wznowienia, gdyż jego kompetencje w tej fazie proceduralnej sprowadzają się jedynie do ustalenia, czy wnioskodawca wskazał przynajmniej jedną z ustawowych przyczyn uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych. Powinność zbadania przyczyn wznowienia aktualizuje się dopiero w drugim etapie postępowania, a więc po wydaniu postanowienia wznawiającego postępowanie, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia, jak i co do rozstrzygnięcia sprawy - art. 149 § 2 k.p.a., (por. wyroki NSA z dnia 14 czerwca 1999 r., IV SA 2397/98, LEX nr 47857; z dnia 27 marca 2001 r., I SA 2390/99, LEX nr 54724; z dnia 30 stycznia 2008 r., II OSK 1949/06, LEX nr 437529).

Odnosząc poczynione uwagi do rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że SKO w Kielcach rozpatrując sprawę przedwcześnie dokonało zbadania przyczyny wznowienia postępowania wskazanej przez wnioskodawców i ujętej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., czym naruszyło art. 149 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jak stwierdzono bowiem wyżej, odmowa wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.) z tej przyczyny, że wnioskodawca nie jest stroną w sprawie jest możliwe tylko wówczas, gdy okoliczność ta jest oczywista. Jeśli istnieją wątpliwości co do tego, czy wnioskodawca jest stroną, badanie tego przymiotu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) następuje po wznowieniu postępowania.

W sprawie będącej przedmiotem kontroli Sądu okoliczność, czy Z.S. i J.S. są podmiotami legitymowanymi do skutecznego uruchomienia postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej GSM BT 12564 przy ulicy [...] w O. - nie była dla stron i organów oczywista. Świadczą o tym obszerne wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, oparte na szczegółowej analizie zgromadzonych w sprawie dokumentów, w tym wniosku inwestorskiego oraz specjalistycznego dokumentu pod nazwą kwalifikacja przedsięwzięcia, określającego opis planowanego przedsięwzięcia, charakterystykę techniczną stacji bazowej telefonii komórkowej, zestawienie odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego projektowanej anteny wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania na całej jej długości. Celem tego opracowania jest określenie szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem tego przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Analiza wskazanych dokumentów i odnośnych przepisów ma na celu między innymi określenie, na jaki obszar rozciąga się wpływ planowanej inwestycji i w konsekwencji ustalenie właścicieli nieruchomości znajdujących się na tym obszarze w celu oznaczenia wszystkich stron takiego postępowania. Bez względu na ocenę tych okoliczności, nie można mieć wątpliwości, że ich analiza dokonana przez organ II instancji, świadczy o zbadaniu przez niego materialnoprawnej przesłanki wznowienia, co może nastąpić dopiero po wznowieniu postępowania. Skoro w rozpoznawanej sprawie istniały zasygnalizowane wątpliwości co do statusu skarżących w kontekście przesłanki ujętej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ właściwy do wznowienia postępowania powinien - po stwierdzeniu dopuszczalności wniosku o wznowienie - wydać postanowienie, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a., by następnie móc przystąpić do badania istnienia lub nieistnienia przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Ponieważ w ocenianym przypadku organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego podjął się badania przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. już w pierwszym etapie procedury wznowieniowej, nie może być wątpliwości, że uchybił również unormowaniu zawartemu w art. 149 § 2 k.p.a., co - stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. - musiało prowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Organ II instancji dopuścił się również innego naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Dokonując oceny zachowania przez wnioskodawców wznowienia, miesięcznego terminu z art. 148 kpa do złożenia podania o wznowienie, SKO przyjęło za prawdziwe twierdzenie skarżących, że o wydaniu decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], od której to daty biegnie termin do złożenia podania o wznowienie, dowiedzieli się w dniu 2 września 2009 r. z uzasadnienia doręczonej im decyzji Wojewody z dnia [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu firmie "A" w W. pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji telefonii komórkowej. Organ stwierdził przy tym, że "w aktach brak jest innych dowodów, które by negowały wskazaną przez nich datę", a treść pisma-protestu z dnia 24 lutego 2009 r. podpisanego również przez skarżących, nie wskazuje na posiadanie informacji o funkcjonowaniu w obrocie prawnym decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej stacji.

Dokonując takiej oceny organ II instancji zapomniał jednak, że obowiązkiem organu administracji wynikającym z zasady ogólnej postępowania administracyjnego określonej w art. 7 kpa, jest podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela. Obowiązek ten aktualizuje się zwłaszcza wtedy, gdy z okoliczności sprawy wynika, że twierdzenia stron mogą odbiegać od rzeczywistego stanu rzeczy. Organ nie może wówczas poprzestać na analizie zgromadzonych w aktach dokumentów, ale powinien podjąć niezbędne kroki w celu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, do czego zobowiązuje go art. 77 § 1 kpa. Wbrew tym obowiązkom SKO nie poddało jakiejkolwiek analizie znajdującego się w aktach sprawy organu I instancji zawiadomienia Wojewody z dnia 18 czerwca 2009 r. dokonanego w trybie art. 36 § 1 kpa, o tym że odwołanie m. in. Z. i J. małż. S. od decyzji Starosty z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej firmie "A" w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działkach nr [...] i [...] przy ulicy [...] w O., nie może nastąpić w terminie określonym w art. 35 kpa. Tymczasem z zawiadomienia tego jednoznacznie wynika, że skarżący Z. i J.S. już w dniu 4 maja 2009 r. złożyli odwołanie od opisanej w zawiadomieniu decyzji Starosty z dnia [...] co oznacza, że treść tej decyzji była im znana. Ponieważ stosownie do treści przepisów prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, to można było zasadnie przypuszczać, że w uzasadnieniu decyzji Starosty z dnia [...] udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji znalazła się również informacja o decyzji lokalizacyjnej Prezydenta Miasta z dnia [...]. Jeśli tak rzeczywiście było, to oznaczałoby to, że Z. i J.S. o decyzji kończącej postępowanie, którego wznowienia się domagali, dowiedzieli się znacznie wcześniej niż twierdzili w swym wniosku o wznowienie postępowania, bo najpóźniej w dniu 4 maja 2009 r., a nie w dniu 2 września 2009 r. Takie z kolei ustalenie mogłoby świadczyć o tym, że podanie o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie złożyli z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 148 kpa. Dlatego obowiązkiem organu II instancji było przeprowadzenie dowodu z akt postępowania administracyjnego, w którym Starosta wydał decyzję z dnia [...] udzielającą pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji, celem wyjaśnienia, czy i ewentualnie kiedy decyzja ta została doręczona skarżącym oraz czy w treści tej decyzji wskazano na wydanie przez Prezydenta Miasta decyzji z dnia [...] ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Wnioski jakie mogły ewentualnie z takiego dowodu wyniknąć, organ powinien był skonfrontować z innymi dowodami, a także z twierdzeniami samych skarżących, uzupełniając, w razie potrzeby postępowanie dowodowe o inne niezbędne dowody na okoliczność ustalenia daty dowiedzenia się przez Z. i J.S. o decyzji z dnia [...].

Rozpoznając sprawę ponownie, organ II instancji kierując się wszystkimi przedstawionymi wyżej uwagami wyda stosowne rozstrzygnięcie eliminując dotychczasowe naruszenia prawa.

Ze względu na wskazane wyżej przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd uznał za przedwczesne odnoszenie się do zarzutów skargi dotyczących posiadania przez Z. i J. małż. S. interesu prawnego w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją.

Orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku znajduje uzasadnienie w treści art. 152 p.p.s.a.

Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej Z. S. 200 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na kwotę tę złożył się uiszczony przez wskazaną skarżącą wpis od skargi.