Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 51/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 i 4, art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4, art. 93 pkt 1, art. 95
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 12 ust. 3 pkt 3, par. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a, par. 60, par. 271 ust. 10 i par. 235
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 76 par. 1, art. 97 par. 1 pkt 4, art. 107 par. 4, art. 61 par. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy ze skarg M. K. i I. K. na decyzję Wojewody z dnia 13 listopada 2014 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 13 listopada 2014 r. znak: [...], Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołań M. K. i I. K., utrzymał w mocy decyzję Starosty K. z dnia 16 czerwca 2014 r. znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. K. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego (KOB-1) wraz z przebudową i budową instalacji wewnętrznych: wod.-kan., c.o. i elektrycznej:

1. rozbudowa o klatkę schodową i schody zewnętrzne;

2. nadbudowa o kondygnację nadziemną – poddasze mieszkalne;

3. przebudowa polegająca na wykonaniu otworu drzwiowego w piwnicy,

– na działce nr 4839/5 przy ul. P. w K.

Z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, że decyzją z dnia 11 lutego 2014 r. organ ten uchylił decyzję Starosty K. z dnia 15 listopada 2013 r. dotyczącą przedmiotowej inwestycji z uwagi na brak jednoznacznego wskazania w projekcie budowlanym przebiegu granicy między działką inwestorki a działką sąsiednią nr 4839/4, niejednoznaczny opis sporządzony na potrzeby zacienienia oraz brak uwzględnienia w części rysunkowej projektu, budynku istniejącego na działce nr 4839/4.

Starosta K. ponownie rozpatrując sprawę, postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2014 r. zobowiązał inwestorkę do uzupełnienia projektu budowlanego we wskazanym zakresie. Po wykonaniu powyższego obowiązku wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 6 czerwca 2014 r.

W odwołaniach M. K. i I. K. zakwestionowały prawo inwestorki do dysponowania nieruchomością na cele budowlane twierdząc, że przedmiotowa inwestycja wykracza poza granice działki nr 4839/5. Dodatkowo zarzuciły organowi błędne ustalenia w zakresie zgodności inwestycji z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...), w szczególności w odniesieniu do usytuowania otworów okiennych, drzwi, dachu, zacienienia działki.

W toku postepowania odwoławczego, postanowieniem z dnia 6 października 2014 r. Wojewódzki Konserwator Zabytków uzgodnił pozytywnie projekt budowlany.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym, Wojewoda ustalił, że przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczona przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia 2 marca 2011 r. nr [...]

Dokonując analizy projektu budowlanego w aspekcie spełnienia wymogów, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa inwestycja zgodna jest z ustaleniami ww. planu miejscowego (art. 35 ust. 1 pkt 1) oraz przepisami techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2). Wyjaśnił m.in., że z uwagi na wtórny podział działek istniejąca część budynku mieszkalnego podlegająca nadbudowie znajduje się bezpośrednio przy granicy z działką nr 4839/4. Nadbudowa tak usytuowanego budynku o jedną kondygnację jest zgodna z § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). Zdaniem organu, ściany północna i zachodnia (usytuowane przy granicy z działką nr 4839/4) spełniają warunki ściany oddzielenia przeciwpożarowego w rozumieniu § 271 ust. 10 i § 235 cyt. rozporządzenia. Rozwiązania projektowe spełniają również wymogi określone w § 13 rozporządzenia w zakresie zapewnienia dostępu światła do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz § 60 rozporządzenia w zakresie czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w stosunku do budynku sąsiedniego.

W ocenie organu odwoławczego, projekt budowlany spełnia również wymogi wynikające z art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego. W konsekwencji, stosownie do treści art. 35 ust. 4 tej ustawy, nie mógł odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Poprzez dołączenie oświadczenia o wywodzonym z prawa własności prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane inwestorka wypełniła zaś dyspozycję art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do zarzutów odwołań, organ wskazał, że ich autorki w żaden sposób nie wykazały, aby inwestorce nie przysługiwało prawo własności do przedmiotowej nieruchomości. Planowana inwestycja nie wpłynie na ograniczenie dostępu światła i słońca do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz pokoi mieszkalnych w pozostałych częściach budynku znajdującego na działce nr 4839/4, a przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) nie regulują kwestii zacienienia działki.

Odnośnie zarzutu dotyczącego błędnych ustaleń w zakresie usytuowania otworów okiennych i drzwiowych oraz dachu, organ wyjaśnił, że zgodnie z projektem budowlanym ściany budynku inwestorki w sąsiedztwie działki nr 4839/4 będą ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a istniejące drzwi wejściowe, które obecnie znajdują się w zbliżeniu do granicy z działką nr 4839/4, zostaną oddzielone ścianą spełniającą wymagania ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Dodatkowo przewidziano zabezpieczenie elementów konstrukcji dachu przed możliwością rozprzestrzeniania się ognia przy zastosowaniu płyt PROMATEC EI 60.

W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, tożsamych w treści, zarejestrowanych odpowiednio pod sygn. II SA/Ke 51/15 oraz II SA/Ke 52/15, M. K. i I. K. wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji, względnie o zmianę decyzji poprzez odmowę udzielenia pozwolenia na budowę, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postepowania, tj. art. 10 § 1, art. 61 § 4, art. 107 § 4 Kpa oraz prawa materialnego, tj. art. 4 i art. 81c ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

W uzasadnieniach skarżące zarzuciły organowi odwoławczemu tylko pobieżną analizę sprawy bez merytorycznego jej zbadania. Tymczasem odstąpienie od merytorycznego uzasadnienia decyzji, dopuszczalne na mocy art. 107 § 4 Kpa, jest możliwe tylko w sytuacji, gdy interesy stron nie są sprzeczne. W celu stwierdzenia tej okoliczności organ odwoławczy powinien był, zdaniem skarżących, przed wydaniem decyzji umożliwić stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów.

Skarżące podniosły, że organ nie badał kwestii oddziaływania inwestycji na sąsiedzkie położenie, w szczególności rys projektu budowlanego (załącznik graficzny zatytułowany "elewacje") nie obejmuje swoim zakresem choćby ciągu dalszego istniejącego budynku od strony wschodniej. Zarówno projekt budowlany, jak i decyzja w żadnym miejscu nie odnosi się do podziału kartograficznego nieruchomości oraz stanu ich zabudowy. Z decyzji nie wynika, że budynek inwestorki jest podzielony zgodnie z podziałem geodezyjnym gruntu i obejmuje dwa lokale mieszkalne dwóch różnych właścicieli. W konsekwencji nastąpiło naruszenie art. 81c ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Stan prawny uniemożliwia bowiem dokonanie rozbudowy bez naruszenia interesów skarżących. Dojdzie bowiem do ingerencji w ściany budynku i przesłonięcia części budynku należących do skarżących. Niewyjaśniony pozostaje stan prawny tarasu, wejścia do części budynku skarżących, okien oraz wspólnego dachu, który pozostanie naruszony.

Zdaniem skarżących brak swobody przy składaniu przez inwestorkę oświadczenia o rozpoczęciu procesu budowlanego powoduje jego bezprawność. Skarżące podniosły, że uchyliły się od skutków prawnych swoich dotychczasowych oświadczeń z powodu błędu wywołanego przez drugą stronę. Oznacza to, że inwestorka utraciła prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Według skarżących, planowana inwestycja zaburza ład architektoniczny i pozostaje w sprzeczności z warunkami istniejącymi na gruncie. Dodatkowo zarzuciły organowi brak rozważań dotyczących stanu prawnego przedmiotowej nieruchomości, w szczególności granicy prawnej i ewidencyjnej. Zakwestionowały dopuszczalność oparcia decyzji na oświadczeniu inwestorki, które narusza prawa własności skarżących.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Kielcach, postanowieniem z dnia 10 lutego 2015 r. na podstawie art. 111 § 2 Ppsa, połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. II SA/Ke 51/15 i II SA/Ke 52/15 oraz nakazał prowadzić je pod sygnatura II SA/Ke 51/15.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa, wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

Na wstępie zaznaczyć należy, że granice postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (rozbudowę, nadbudowę, przebudowę) wyznacza przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Przepis ten stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4). Przepis art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków. W postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę organ nie sprawdza więc, czy inwestor rzeczywiście zrealizuje obiekt budowlany, którego projekt przedstawił do zatwierdzenia, a jedynie dokonuje oceny, czy przedłożony projekt spełnia wymogi, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Ewentualne istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego stanowić będą podstawę do wszczęcia przez organy nadzoru budowlanego postępowania w trybie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Obowiązkiem inwestora jest bowiem zrealizować planowany obiekt zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę, w tym w sposób nieodbiegający istotnie od zatwierdzonego projektu budowlanego.

W ocenie Sądu warunki określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego zostały spełnione w postępowaniu będącym przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, co znalazło wyraz w treści uzasadnienia decyzji organów obu instancji. Inwestor spełnił również warunek, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, ponieważ przedłożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W kontekście obowiązku sprawdzenia wynikającego z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II OSK 940/07 wskazując, że w wyniku zmiany art. 35 Prawa budowlanego przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, względnie decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska.

Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 Kpa). Sprawdzanie zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało więc ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego).

Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4 Prawa budowlanego, do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902), lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, ze zm.), wymaganiami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych przepisów art. 5 Prawa budowlanego stanowi wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 Prawa budowlanego). Osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, które dopuściły się występków lub wykroczeń, określonych ustawą Prawo budowlane podlegają ponadto odpowiedzialności zawodowej w budownictwie (art. 95 Prawa budowlanego).

W świetle powyższego, w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Oświadczenie takie zostało złożone na stronie tytułowej projektu budowlanego z sierpnia 2013 r. Pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą zatem projektanci. W konsekwencji, w sprawie niniejszej organ architektoniczno-budowlany, poza przeprowadzoną kontrolą zgodnie z przepisami prawa, nie miał obowiązku prowadzenia ani dodatkowych badań, ani ustaleń pod względem możliwości technicznych jego wykonania. Obowiązkiem organu było jednak dokonanie oceny zgodności zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, co w sprawie niniejszej organy obu instancji uczyniły. W ocenie Sądu zakres sprawdzenia był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie organ architektoniczno-budowlany prawidłowo ocenił zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia 2 marca 2011 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego fragment terenu miasta K. w granicach ulic: [...]. Przedmiotowa inwestycja nie narusza nieprzekraczalnej linii zabudowy od ul. P., spełniony został warunek co do wysokości zabudowy, ilości kondygnacji, powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, nachylenia połaci dachu. Z uwagi na położenie w granicach Parku Kulturowego Miasta K., w granicach Układu Urbanistycznego wpisanego do Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta i Gminy K. pod poz. 1, projekt został pozytywnie uzgodniony przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków postanowieniem z dnia 6 października 2014 r. znak: [...].

Projektowana rozbudowa, nadbudowa i przebudowa spełnia również wymogi § 12 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis ten dopuszcza bowiem, w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych.

Jak wynika z projektu budowlanego, ściany północna i zachodnia (usytuowane przy granicy z działką nr 4839/4) projektowanego budynku spełniają warunki ściany oddzielenia przeciwpożarowego, stosownie do § 271 ust. 10 i § 235 cyt. rozporządzenia. Ponadto na stronie 10A projektu budowlanego znajduje się analiza zacienienia, z której wynika, że wysokość od dolnej krawędzi okna do górnej krawędzi projektowanej rozbudowy wynosi maksymalnie 4,40 m i nie przekracza wysokości przesłaniania wynoszącej 4,41 m, co oznacza, że spełniony został wymóg określony w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a powołanego rozporządzenia. Spełniony został również warunek określony w § 60 rozporządzenia, ponieważ w znajdującym się w drugiej części rozbudowywanego budynku mieszkaniu wielopokojowym czas nasłonecznienia pokoju zlokalizowanego od strony południowej przekracza 3 godziny w dniach równonocy.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących przebiegu granicy, podkreślić należy, że stosownie do treści art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, inwestor ubiegając się o pozwolenie na budowę zobowiązany jest jedynie do złożenia oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Okoliczność, że aktualnie toczy się spór o granice działki, na której zaprojektowano obiekt budowlany, nie może mieć wpływu na postępowanie administracyjne w przedmiocie pozwolenia na budowę. Organ administracyjny rozpatrujący sprawę o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę nie rozstrzyga kwestii przebiegu granic. Elementem projektu budowlanego stanowiącego podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jest projekt zagospodarowania terenu sporządzony na mapie geodezyjnej do celów projektowych, przygotowanej przez uprawnionego geodetę i przyjętej do zasobu geodezyjno-kartograficznego, nie zaś urzędowe potwierdzenie przebiegu granic na niej zaznaczonych. W postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę dokumentem, na którym organ opiera swoje rozstrzygnięcia, jest oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Miarodajne są nadto dane z ksiąg wieczystych oraz dokumentacja obrazująca usytuowanie granic, mapy przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wyżej wymienione dokumenty urzędowe, zgodnie z treścią art. 76 § 1 Kpa korzystają z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. W szczególności, rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu rozgraniczeniowym nie jest rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, ponieważ z uwagi na wymóg złożenia jedynie oświadczenia, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, kwestia tego zagadnienia w sprawie w ogóle nie występuje (por. wyrok NSA z dnia 24.01.2012r., sygn. akt II OSK 2102/10).

Poza sporem pozostaje w niniejszej sprawie to, że projekt zagospodarowania działki został sporządzony na kopii aktualnej mapy do celów projektowych, a dokumenty potwierdzające aktualność mapy przyjęto do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K. w dniu 26.06.2013r. i zaewidencjonowano pod nr [...]. Z załączników graficznych do projektu budowlanego nie wynika zaś aby projektowana inwestycja naruszała granice działek.

Przedmiotowy projekt budowlany jest kompletny w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Posiada niezbędne opinie (ekspertyzę techniczną) i uzgodnienia (postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków) oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Decyzje organów obu instancji zawierają obszerne uzasadnienia, w związku z czym niezrozumiałe jest twierdzenie skarżących zarzucających organom naruszenie art. 107 § 4 Kpa, przewidującego możliwość odstąpienia od uzasadnienia decyzji. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 61 § 4 Kpa, albowiem obie skarżące były zawiadomione o wszczęciu niniejszego postępowania (zawiadomienie z dnia 3.09.2013r. k. 39 akt organu I instancji). Również organ odwoławczy nie naruszył art. 10 § 1 Kpa, skoro zawiadomieniem z dnia 15.10.2014r. poinformował m.in. obie skarżące o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, złożenia zastrzeżeń, wniosków i wypowiedzi co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszanych żądań (k. II 15).

Należy zgodzić się z wyrażonym w odpowiedzi na skargę stanowiskiem organu, że względy estetyczne nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w przedmiocie pozwolenia na budowę, natomiast kwestie urbanistyczne, ładu przestrzennego oraz wytyczne konserwatorskie zostały ustalone przez właściwe organy tj. przez Radę Gminy K., która uchwaliła obowiązujący na tym terenie plan miejscowy oraz przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, uzgadniającego planowaną inwestycję. Skarżące nie przedłożyły żadnych dowodów na naruszenie ich interesu prawnego poprzez przedmiotową inwestycję.

W świetle powyższego, wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 4 Prawo budowlane - organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji nie naruszył art. 4 i art. 81c ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 Ppsa.