Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 584/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant referendarz sądowy Leszek Foryś po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2007 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt. 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj.Dz.U.z 2005r., Nr 8, poz.60 ze zm.), art. 262, art. 2652 pkt. 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny ( tj.Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) oraz art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz.U. z 2004, Nr 68, poz. 623 ze zm.), Dyrektor Izby Celnej w Ł. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie dotyczące wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] października 2004 r. nr [...].

Organ odwoławczy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 19 marca 2002 r. K. G. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] samochód ciężarowy używany Volkswagen Transporter o nr nadwozia [...] zakupiony w Niemczech w dniu 21 lutego 2002 r. W zgłoszeniu celnym zadeklarowano obniżoną stawkę celną na podstawie świadectwa przewozowego EUR 1 nr [...]. Świadectwo to zostało przesłane przez organ do weryfikacji.

Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. uznano przedmiotowe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej i określono dług celny w kwocie 0,00 złotych.

W związku z negatywnym wynikiem weryfikacji świadectwa przewozowego, Naczelnik Urzędu Celnego I wznowił z urzędu postępowanie w przedmiotowej sprawie.

Decyzją z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. i określił właściwą kwotę długu celnego z zastosowaniem stawki celnej autonomicznej w wysokości 35 % od wartości celnej pojazdu.

Od decyzji powyższej z dnia [...] maja 2004 r. strona złożyła odwołanie wraz z wnioskiem o uznanie przedmiotowego samochodu za towar powracający.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Pismem z dnia 25 czerwca 2004 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. powiadomił stronę, że w sprawie uznania samochodu za towar powracający powinna złożyć odrębne podanie do Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł.

Wniosek taki strona złożyła w dniu 6 lipca 2004 r.

Decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. odmówił uznania przedmiotowego pojazdu za towar powracający.

Od decyzji tej K. G. wniósł odwołanie. Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] stwierdził, że zostało ono wniesione z uchybieniem terminu.

Wyrokiem z dnia 28 lipca 2005 r. wydanym w sprawie o sygn. akt: III SA/Łd 98/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na powyższe postanowienie.

W dniu 8 sierpnia 2005 r. strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] października 2004 r. nr [...].

Postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie.

Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] października 2004 r. z uwagi na upływ 3-letniego terminu, o którym mowa w art. 2652 pkt. 2 Kodeksu celnego. Od decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. K. G. wniósł odwołanie

Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] uchylił swoje postanowienie z dnia [...] września 2005 r. wznawiające postępowanie w sprawie decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2004 r. i odmówił wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie.

Na powyższą decyzję z dnia [...] sierpnia 2006 r. strona złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzji tej skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co w konsekwencji doprowadził do odmowy wznowienia postępowania w sprawie,

- art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy przesłanki do wznowienia postępowania zostały spełnione,

-art. 209 § 2 Kodeksu celnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiocie momentu powstania długu celnego,

oraz art. 265 2 Kodeksu celnego poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w przewidzianym ustawowo terminie.

Dyrektor Izby Celnej w Ł. po rozpatrzeniu wniesionego odwołania zważył, iż zaskarżoną decyzję należało uchylić w całości, a postępowanie w sprawie umorzyć nie z uwagi na podniesione w odwołaniu zarzuty, ale ze względu na następujące okoliczności:

W drodze decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. działając na podstawie art. 2651 Kodeksu celnego uchylił swoje postanowienie z dnia [...] września 2005 r. wznawiające postępowanie w sprawie decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2004 r. Tymczasem art. 2651 § 1 Kodeksu celnego stanowi, że decyzja ostateczna na mocy której strona nabyła prawo może być na jej wniosek lub za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ celny który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. Z brzmienia tego przepisu wynika więc, że dotyczy on wzruszenia w trybie nadzwyczajnym jedynie decyzji ostatecznych. W przepisach Kodeksu celnego, jak i Ordynacji podatkowej brak jest regulacji, która pozwalałby stosować ten tryb nadzwyczajny do wzruszania postanowień w sprawie wznowienia postępowania. Dodatkowo zastosowanie nadzwyczajnego trybu postępowania, określonego w art. 2651 Kodeksu celnego wymaga wniosku strony w tym zakresie lub jej zgody, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.

Dyrektor Izby Celnej podniósł również, iż kwestia wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego postanowienia nie może być rozstrzygnięta w innej formie niż w formie postanowienia. Niedopuszczalne jest wydanie decyzji ponieważ forma ta zastrzeżona jest do ewentualnego wzruszania aktów równorzędnych tj. decyzji.

Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie organ I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 2652 pkt. 2 Kodeksu celnego, który stanowi, że organ celny nie wznawia postępowania, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia powstania długu celnego. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 262 Kodeksu celnego, przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, w tym przepisy dotyczące wznowienia postępowania, stosuje się do postępowania w sprawach celnych odpowiednio. Oznacza to, że przepisy kodeksu celnego dotyczące postępowania w sprawach celnych stosowane są w pierwszej kolejności, natomiast gdy brak jest w tej ustawie odpowiednich postanowień, znajdują dopiero zastosowanie przepisy działu IV Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze, że przepis art. 2652 pkt. 2 Kodeksu celnego zakreśla termin w którym może nastąpić wznowienie postępowania, znajduje on tym samym zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

Z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie nadal pozostawałoby w obrocie prawnym postanowienie o wznowieniu z urzędu postępowania z dnia [...] września 2005 r., w sprawie należało tym samym, ze względu na upływ 3-letniego terminu określonego w art. 2652 pkt. 2 Kodeksu celnego umorzyć postępowanie dotyczące wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2004 r., bowiem ze względu na upływ 3-letniego terminu nie jest możliwe prowadzenie postępowania celem zbadania czy istnieją przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dodatkowo organ II instancji zauważył, iż w odwołaniu z dnia 18 września 2006 r. strona podniosła, iż dopiero po nadesłaniu przez niemiecką administrację celną wyniku weryfikacji świadectwa przewozowego należało zgłosić przedmiotowy pojazd jako towar powracający, co uczyniła za pismem z dnia 20 maja 2004 r. W związku z tym zdaniem strony należało przeprowadzić nową procedurę dopuszczenia do obrotu z momentem złożenia wniosku z dnia 20 maja 2004 r. o uznanie przedmiotowego pojazdu za powracający. W odpowiedzi na ten zarzut Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że sporny towar został zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu w dniu 19 marca 2002 r. według zgłoszenia celnego SAD nr [...]. Z tą datą, zgodnie z dyspozycją art. 209 § 2 Kodeksu celnego powstał dług celny wobec tego towaru, gdyż przepisy prawa celnego nie przewidują możliwości, by po wprowadzeniu na polski obszar celny ten sam towar mógł być dwukrotnie zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu i wobec tego towaru może powstać tylko jeden dług celny.

Na powyższą decyzję organu odwoławczego z dnia [...] listopada 2006y r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do umorzenia postępowania dotyczącego wznowienia postępowania w niniejszej sprawie,

- art. 207 § 1 Ordynacji w zw. z art. 122 tej ustawy poprzez uchylanie się od podjęcia działań w celu merytorycznego załatwienia sprawy,

- art. 210 § 4 Ordynacji poprzez brak jednoznacznego wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, przez co uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niejasne i i niespójne,

- art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy przesłanki do wznowienia postępowania zostały spełnione,

- art. 209 § 2 Kodeksu celnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiocie momentu powstania długu celnego,

- art. 2651 Kodeksu celnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,

oraz art. 2652 Kodeksu celnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w przewidzianym ustawowo terminie,

a w konsekwencji naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie niniejszego postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych. Zarzucając zaskarżonej decyzji powyższe naruszenia prawa skarżący wniósł o jej uchylenie i zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że strona wnosiła o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej, a nie na podstawie art. 2651 Kodeksu celnego. Ponadto skarżący wskazał, iż strona wbrew twierdzeniom organu wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] października 2004 r., nie zaś jak twierdzi organ w sprawie zakończonej postanowieniem. Zdaniem skarżącego chybiona jest również argumentacja organu wskazująca, że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie do wznowienia postępowania przepisy Kodeksu celnego, nie zaś Ordynacji podatkowej. Jak zauważa skarżący owszem art. 2652 Kodeksu celnego stanowi, że organ celny nie wznawia postępowania po upływie 3 lat od dnia powstania długu celnego, natomiast nie stanowi on uregulowania które mogłoby w jakikolwiek sposób zastąpić rozbudowane przepisy o wznowieniu postępowania zawarte w Ordynacji podatkowej. Przepis art. 240 O.p. wskazuje bowiem liczne przesłanki wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji ostatecznych i w tym zakresie jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 2652 Kodeksu celnego, który nie zawiera podobnych unormowań. W art. 240 Ordynacji nie wskazano również żadnego terminu ograniczającego możliwość wznowienia postępowania. Według strony biorąc pod uwagę fakt, że w niniejszej sprawie zachodzi okoliczność wskazana w art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji nie można umorzyć postępowania dotyczącego wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej przez Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] października 2004 r., jako bezprzedmiotowego. Wskazanie bowiem właściwej klasyfikacji przywożonego środka transportu było możliwe dopiero w maju 2004 r., gdyż dopiero wtedy niemiecka administracja celna, pismem nr [...] nadesłała wynik weryfikacji świadectwa przewozowego EUR1 nr [...], w którym poinformowano o polskim pochodzeniu pojazdu. Samochód ten został wyprodukowany w Polsce w 2001 r. i ponownie sprowadzony do Polski w 2002 r., zatem zgodnie z przepisami prawa celnego należało go zakwalifikować jako towar powracający i zwolnić z tego tytułu od cła. Jak podkreśla skarżący nadesłanie przez niemiecką administrację celną wyniku weryfikacji świadectwa przewozowego należy bez wątpienia potraktować jako wyjście na jaw istotnej dla sprawy nowej okoliczności faktycznej, o czym mowa w art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej. Strona dopiero po nadesłaniu tych dokumentów mogła zgłosić przedmiotowy pojazd jako towar powracający, co też uczyniła 20 maja 2004 r.

Skarżący wskazał także, że w obrocie prawnym nadal funkcjonuje decyzja wydana przed ujawnieniem weryfikacji świadectwa przewozowego, w którym określono kraj pochodzenia pojazdu, co z punktu widzenia porządku prawnego jest nie do przyjęcia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.

Mając na uwadze tak określoną kognicję, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt. 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj.Dz.U.z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) powołanej dalej jako O.p., art. 262, art. 2652 pkt. 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny ( tj.Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) oraz art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz.U. z 2004, Nr 68, poz. 623 ze zm.), Dyrektor Izby Celnej w Ł. po rozpatrzeniu odwołania, uchylił zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. w całości i umorzył postępowanie dotyczące wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] października 2004 r. nr [...].

Bezspornym w sprawie jest fakt, iż w dniu 19 marca 2002 roku skarżący zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego SAD Nr [...] samochód ciężarowy Volkswagen Transporter. Decyzją z dnia [...] marca 2002 roku uznano przedmiotowe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej oraz określono kwotę długu celnego w wysokości 0,00zł. Następnie na skutek negatywnej weryfikacji załączonego do zgłoszenia celnego świadectwa przewozowego EUR 1 wznowiono postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2002 r. i ponownie określono kwotę długu celnego z zastosowaniem stawki celnej autonomicznej w wysokości 35% od wartości celnej pojazdu w miejsce zastosowanej w uchylonej decyzji stawki celnej obniżonej na podstawie świadectwa przewozowego EUR 1. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zawarł wniosek o uznanie przedmiotowego towaru za towar powracający. Pismem z dnia 25 czerwca 2004 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. powiadomił stronę, że w sprawie uznania samochodu za towar powracający powinna złożyć odrębne podanie do Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł.

Wniosek taki strona złożyła w dniu 6 lipca 2004 r.

Decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. odmówił uznania przedmiotowego pojazdu za towar powracający.

Od decyzji tej K. G. wniósł odwołanie. Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] stwierdził, że zostało ono wniesione z uchybieniem terminu, a wyrokiem z dnia 28 lipca 2005 r. wydanym w sprawie o sygn. akt: III SA/Łd 98/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na powyższe postanowienie.

W tej sytuacji w dniu 8 sierpnia 2005 r. strona złożyła wniosek w trybie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] października 2004 r. nr [...], z uwagi na wyjście na jaw nowych istotnych dla sprawy dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję.

W tym miejscu należy podnieść, że zgodnie z art. 240 § 1 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132;

4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję;

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;

7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji;

8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny;

9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji;

10) wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji;

11) orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji.

W świetle art. 241 § 1 O.p. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony.

Jak zaś wynika z art. 243 § 1 O.p. w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2).

Jednocześnie należy mieć na uwadze, że zgodnie z normą wynikającą z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne - przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Przepisy dotychczasowe to przepisy Kodeksu celnego i rozporządzeń wykonawczych do Kodeksu celnego. W świetle zaś art. 262 Kodeksu celnego do postępowań w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy – Ordynacji podatkowa. Na podstawie art. 265 2 pkt 2 Kodeksu celnego jeżeli upłynęły 3 lata od dnia powstania długu celnego, organ celny nie wznawia postępowania. Dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie należy również uwzględnić regulację wynikająca z art. 209 Kodeksu celnego, zgodnie z § 1 cytowanego artykułu dług celny w przywozie powstaje w wypadku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 209 § 2). Odnosząc powyższe regulacje prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego należy stwierdzić, że nie budzi wątpliwości Sądu fakt, iż dług celny w przedmiotowej sprawie powstał w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego SAD Nr [...] t.j. w dniu 19 marca 2002 roku. Wobec powyższego, zgodnie z art. 2652 pkt 2 Kodeksu celnego trzyletni termin na wznowienie postępowania upłynął więc 19 marca 2005 roku. W tej sytuacji złożony przez skarżącego w dniu 8 sierpnia 2005r. wniosek o wznowienie postępowania nie mógł skutecznie wszcząć postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Na skutek upływu terminu wskazanego w cyt. przepisie wznowienie postępowania było niedopuszczalne. Jeżeli jednak na skutek błędu organ celny wznowił postępowanie jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, winien był umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe, a nie wydać kolejną decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Zaistniała bowiem sytuacja, w której w obrocie prawnym pozostawały wzajemnie się wykluczające postanowienie z dnia [...] września 2005r., o wznowieniu postępowania oraz decyzja z dnia [...] listopada 2005r., odmawiająca wznowienia postępowania. Również wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na skutek decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, decyzja z dnia [...] sierpnia 2006r. nie rozstrzygnęła kwestii wadliwie wydanego postanowienia o wznowieniu postępowania w sposób zgodny z prawem. Zasadnie organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji argumentował, że w trybie art. 2651 Kodeksu celnego nie można uchylić wadliwego postanowienia o wznowieniu postępowania. Wydanie wadliwej decyzji przez organ I instancji rodziło konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Wobec powyższego uwzględniając fakt, iż po uchyleniu decyzji organu I instancji uchylającej postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] października 2004r. i odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej przedmiotową decyzją zaistniała sytuacja, w której w obrocie prawnym pozostawało postanowienie o wznowieniu postępowania, którego prowadzenie z uwagi na upływ trzyletniego terminu było bezprzedmiotowe, zasadnie zatem organ odwoławczy umorzył to postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] października 2004r. zgodnie z normą wynikająca z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p.

W ocenie Sądu podjęte rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Nie można zgodzić się z zarzutem skargi błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w konsekwencji doprowadzającej do umorzenia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] października 2004r. Istotą problemu w przedmiotowej sprawie jest w zasadzie termin na wznowienie postępowania w sprawie celnej. Od zachowania tego terminu ustawodawca uzależnił bowiem możliwość wznowienia postępowania. Nie ma racji skarżący twierdząc, że przepisy Ordynacji podatkowej w zakresie wznowienia postępowania są przepisami szczególnymi w stosunku do przepisu art. 265 2 Kodeksu celnego i że O.p. nie przewiduje żadnego terminu ograniczającego możliwość wznowienia postępowania. W tym miejscu należy wyjaśnić, że zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie zgodnie prezentowane jest stanowisko, że przepis art. 265 2 Kodeksu celnego zawiera samodzielne uregulowanie, niezależnie od treści przepisów Ordynacji podatkowej . (por. wyrok NSA i J.Borkowski, J.Chlebny, J.Chromicki, R.Hauser, H.Wojtachnio Kodeks celny Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2001 str.504) i obowiązuje w postępowaniu w sprawach celnych. Przepis ten brzmi jednoznacznie i wprowadza obligatoryjny zakaz wznowienia postępowania po upływie trzech lat od dnia powstania długu celnego. Kwestia ta nie została pozostawiona uznaniu organów celnych, o czym świadczy treść tego przepisu zawarta w słowach(...) "nie wznawia postępowania". W tej sytuacji organy celne nie miały podstaw do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia postępowania wskazanych przez skarżącego, a tym samym nie naruszyły przepisów art. 207 § 1, art. 122 i art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Prowadzenie postępowania co do przyczyn wznowienia i ich ocena były bowiem niedopuszczalne z uwagi na upływ terminu. Skoro jednak organ I instancji błędnie wznowił postępowanie, jedynie zasadną i prawnie uzasadnioną formą rozstrzygnięcia tej kwestii było umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego. Takie stanowisko zostało zaprezentowane na tle przepisów art. 149 k.p.a., które jest również aktualne na gruncie przepisów dotyczących wznowienia postępowania uregulowanych w art. 243 O.p. (por. B.Adamiak, J.Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, 8.wydanie Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2006 str.676).

Nie budzi również wątpliwości Sądu moment powstania długu celnego w przedmiotowej sprawie. Jak wyjaśniono wyżej, kwestię tę reguluje art. 209 Kodeksu celnego, co oznacza, że dług celny w rozpatrywanej sprawie powstał w dniu 19 marca 2002 roku i od tej daty należało liczyć trzyletni termin na wznowienie postępowania. Również zarzut naruszenia art. 265 1 Kodeksu celnego jest nieuzasadniony bowiem organ odwoławczy nie mógł naruszyć przepisu, którego nie zastosował. Przepis ten nie został bowiem wskazany jako podstawa wydania zaskarżonej decyzji, a jego analiza w uzasadnieniu tej decyzji miała na celu wykazanie, że zastosowanie tego przepisu przez organ I instancji było nieuprawnione.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisu art. 121 O.p. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Taka ocena jest wynikiem obowiązujących regulacji prawnych i wypływającego z nich wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.