Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 785/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2005-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 24  ust. 1,  art. 25,  art. 18  ust. 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
article: art. 10,  art. 25
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 42  ust. 2,  art. 89  ust. 2
journal: Dz.U. 1998 nr 91 poz 578
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Marka S. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie zarzutu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Rady Miejskiej w K. na rzecz skarżącego kwotę 330 zł (trzysta trzydzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na oryginale właściwe podpisy


UZASADNIENIE

II SA/Bd 785/04

UZASADNIENIE

Rada Miejska w K. w dniu [...] 2004 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie rozpatrzenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu wypoczynku i rekreacji nad Jeziorem M. w K. wniesionego przez Marka S.

Rada Miejska uchwaliła odrzucić zarzut wniesiony przez Marka S. odnoszący się do zapisu ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w § 8 ust. 2 pkt 19, dotyczący terenu oznaczonego symbolem [...], którego kopię stanowi załącznik do uchwały

Uchwałę podjęto na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 2 tej ustawy.

W uzasadnieniu uchwały podniesiono, że teren oznaczony w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego symbolem [...] stanowi część działki nr [...] położonej w K., która stanowi w całości własność gminy K. Zgodnie z dotychczas obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego część działki nr [...] oznaczona jest ustaleniem: Teren istniejący urządzonej plaży. Konieczność likwidacji istniejącej dzikiej zabudowy letniskowej.

Faktycznie na terenie istnieje zabudowa o charakterze letniskowym wykorzystywana przez wnoszącego zarzut, na podstawie umowy dzierżawnej bez wydzielenia odrębnej działki, dostępna wyłącznie z terenu istniejącej ogólnodostępnej plaży. Stwierdzenie, że skarżący jest właścicielem domku letniskowego oraz samoistnym posiadaczem nieruchomości gruntowej nie znajduje potwierdzenia w odpowiednich dokumentach. Wnoszący zarzut nie udokumentował, że posiada tytuł prawny do gruntu, na którym znajduje się domek letniskowy. Wypisy z ewidencji gruntów potwierdzają, że właścicielem gruntu jest w całości gmina K.

Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewiduje dla terenu [...] ustalenia w brzmieniu: [...] - teren usług wypoczynku i mieszkalnictwa letniskowego. W dalszych ustaleniach przyjęto, że pozostawia się istniejącą zabudowę letniskową na okres do 31 grudnia 2005 r. bez prawa do przebudowy i remontów. Po upływie tego okresu zakłada się dwie możliwości zagospodarowania terenu: likwidacja istniejącej na terenie zabudowy i powstanie w granicach określonych nieprzekraczalnymi liniami zabudowy nowych obiektów składających się z zespołu 4 wolno stojących budynków letniskowych lub jednego budynku w skład którego mogą wchodzić maksymalnie 4 mieszkania letniskowe lub likwidacja istniejącej na terenie zabudowy i włączenie całego terenu na teren sąsiedni oznaczony symbolem [...] i wykorzystanie zgodnie z ustaleniami określonym dla tego terenu. W przypadku pozostawienie terenu na cele zabudowy letniskowej wskazano na warunki, jakie powinna cechować zabudowa jednokondygnacyjna. Przy realizacji zagospodarowania terenu wskazane rozdzielenie funkcji sportowej i wypoczynkowej.

Wskazano także na inne ustalenia zagospodarowania przestrzennego określone w § 6 uchwały.

Zarzuty Marka S. dotyczyły zapisu § 8 ust. 2 pkt 19 w każdym z podpunktów oznaczonych literami a, b - projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym określa się czasowe użytkowanie istniejącej altany letniskowej do 31 grudnia 2005 r., a później dwojakie rozwiązanie sposobu zagospodarowania spornego terenu. Wniósł o taką zmianę treści ustaleń planu, która umożliwiłaby pozostawienie na spornym terenie dotychczas istniejącej zabudowy i użytkowania jej przez dotychczasowych użytkowników.

Odpowiadając na te zarzuty Rada Gminy wskazała na tok postępowania związany z uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazano, że gmina, w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego samodzielnie decyduje o przeznaczeniu danego terenu dla realizacji określonych terenów. Plan miejscowy nie rozstrzyga i nie narusza stosunków własnościowych ani stanu posiadania. Określa jedynie przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. Dotychczasowe plany zagospodarowania przestrzennego każdorazowo przewidywały likwidację istniejącej zabudowy, która stanowi swego rodzaju zakłócenie przestrzeni pomiędzy istniejącą plażą publiczną, kąpieliskiem oraz fragmentem lasu przybrzeżnego.

Gmina na mocy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ma prawo ustalić szczegółowe warunki zagospodarowania i zabudowy i terenów objętych projektem planu. Projekt planu określa pewne parametry, które należy zachować przy zagospodarowaniu poszczególnych terenów. Nie ma podnoszonej przez skarżącego sprzeczności art. 7 i 40 ustawy o samorządzie gminnym. Dwa plany sporządzone dla tego terenu ( z 1985 r. i 1996 r.) przewidywały likwidację zabudowy na spornym terenie. Rada Miejska przyjmując obecnie założenia planu zobowiązana jest brać pod uwagę zarówno interes prawny jednostki, ale również nie może pomijać interesu ogółu społeczeństwa. Wskazano, że art. 8 kpa nie ma zastosowania w sprawie.

Mając na uwadze potrzeby mieszkańców gminy związane z czynnym wypoczynkiem na terenie jedynej nad jeziorem M. plaży oraz jedynego kąpieliska, biorąc pod uwagę zaplecze usługowe przedmiotowego terenu Rada Gminy postanowiła odrzucić protest skarżącego. W dalszej części uzasadnienia wskazano na procedurę uchwalenia planu i jego podstawy prawne.

Skargę na powyższą uchwałę złożył Marek S. Wniósł o uchylenie w całości uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w sprawie rozpatrzenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu wypoczynkowego i rekreacji nad jeziorem M. w K. Uchwale tej (w skardze mylnie podano "decyzja") zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego wyrażonego:

art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.), poprzez nie ustosunkowanie się do wszystkich argumentów faktycznych i prawnych zawartych w zarzutach do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także zawarcie w uzasadnieniu faktycznym uchwały postanowień sprzecznych z treścią obowiązującego projektu przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania,

art. 25 u.z.p poprzez nie dokonanie ponownych uzgodnień w trybie art. 118 ust. 2 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w ten sposób, iż nie dokonano nałożonych tymże przepisem ponownych uzgodnień z Wojewodą [...] oraz innymi organami, pomimo wprowadzenia zmian w projekcie planu po uzyskaniu uprzedniej, pozytywnej opinii tego i innych organów,

art. 10 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez załączenie do projektu planu nieaktualnej prognozy oddziaływania skutków planu na środowisko, pomimo wprowadzania zmian w tym projekcie planu, co czyni tą prognozę nieadekwatną w stosunku do stanu faktycznego kreowanego w planie zagospodarowania,

art. 7 u.z.p. poprzez zawarcie w projekcie miejscowego planu zagospodarowania norm zindywidualizowanych do wąskiej grupy posiadaczy nieruchomości i zmierzających do odebrania im posiadania, podczas gdy przepisy gminne winne być ogólne i abstrakcyjne, skierowane do ogółu społeczeństwa,

2. naruszenie przepisów postępowania w postaci:

art. 27 ust. 1 u.z.p. poprzez nie rozpatrzenie w ustawowym terminie zgłoszonych zarzutów oraz naruszenie przepisów o właściwości, polegające na przekazaniu Komisjom Rady Miejskiej kompetencji w zakresie rozpatrzenia tychże zarzutów oraz przygotowanie zmian do projektu planu.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że w dniu [...] 2004 r. został powiadomiony przez Burmistrza Miasta K. o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego terenu wypoczynkowego i rekreacji na jeziorem M. w K.

Jest właścicielem domku letniskowego położonego nad jeziorem M. w K. Zabudowa realizowana na przedmiotowej działce oznaczonej na mapce stanowiącej załącznik do projektu planu symbolem [...], rozpoczęła się od 1972 roku. Corocznie Urząd Miasta K. wystawia decyzję dotyczącą wymiaru podatku od nieruchomości gruntowej oraz od budynku letniskowego, która uiszczana jest w tut. Urzędzie. Od tegoż 1972 r. zarówno nieruchomość gruntowa jak i jej nadbudowa znajdują się w jego samoistnym posiadaniu. Nie jest prawdziwe twierdzenie organów gminy, zawarte w uzasadnieniu skarżonej uchwały, o nabyciu tej nieruchomości od osób trzecich. Będąc stroną postępowania planistycznego złożył w dniu [...] 2004 r. zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania terenu, na którym umiejscowiona jest posiadana przez niego działka. Zarzuty te nie znalazły uznania w oczach Rady Miejskiej, która to uchwałą z dnia [...] 2004 r. odrzuciła je. Powzięta przez Radę Miasta uchwała w sposób rażący narusza obowiązujące prawo.

Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu nad jeziorem M. w obecnym kształcie, który przewiduje likwidację istniejącej zabudowy letniskowej pozostaje w rażącej sprzeczności z projektem planu wyłożonym do publicznego wglądu w dniach [...] 2003 do [...] 2003. Projekt z 2003 roku przewidywał zalegalizowanie istniejącej zabudowy letniskowej i dostosowanie do wymagań architektonicznych określonych w projekcie.

Fakt zmiany postanowień planu jest sprzeczny z podstawowymi zasadami porządku prawnego. Postępowanie takie stanowi również rażące naruszenie prawa materialnego w postaci art. 25 w związku z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 1999 r. Nr 15 poz. 139), poprzez nieuwzględnienie obowiązku dokonania szczegółowych uzgodnień, ogłoszeń oraz wyłożenia projektu zgodnie z cyt. art. 18 ust. 2 ustawy. Mając na uwadze treść art. 27 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym podjęta w takim kształcie uchwała, zdaniem skarżącego, dotknięta jest wadą nieważności i to z mocy samego prawa. Nadto stan taki narusza Artykuł 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, iż Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym oraz art. 8 kpa statuujący, iż organy administracji obowiązane są do prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa. Niezrozumiała jest przewidziana likwidacja istniejącej zabudowy domków letniskowych, w miejsce której dopuszcza się zabudowę wolnostojącymi budynkami letniskowymi lub jednego budynku z mieszkaniami letniskowymi.

Ustalenia projektu planu, przewidujące likwidację istniejącej zabudowy letniskowej oraz wprowadzające alternatywne, sprzeczne ze sobą rozwiązania planu, a także zapis o realizacji zabudowy tylko przez jednego inwestora, powstają w rażącej sprzeczności z art. 10 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 1994 r. Nr 89, poz. 415 z późn. zm.), art. 7 i 40 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. 1990 Nr 16, poz. 95 z późn. zm.), gdyż brak jest uprawnień ustawowych dopuszczających zawieranie powyższych ustaleń w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego.

Umieszczanie indywidualnych rozstrzygnięć w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego narusza ponadto art. 7 u.z.p. oraz 127 § 1-3 kpa, art. 130 § 1 i 2 oraz 15 kpa (Dz. U. 1960 r. Nr 30, poz. 167 z późn. zm.).

Ponadto umieszczenie w uzasadnieniu do uchwały z [...] 2004 r. Nr [...], w sprawie odrzucenia wniesionego przez skarżącego zarzutu, zmienionych postanowień projektu planu miejscowego w ten sposób, iż w § 8 ust. 2 pkt 19 lit. b wprowadzono nowe brzmienie tego punktu poprzez zapis pierwszego wariantu: "likwidacja istniejącej na terenie zabudowy i powstanie w granicach określonych nieprzekraczalnymi liniami zabudowy nowych obiektów letniskowych składających się z zespołu 4 wolnostojących budynków letniskowych lub jednego, w skład którego mogą wchodzić maksymalnie 4 mieszkania letniskowe". Takie postępowanie organu sporządzającego projekt planu w brzmieniu odmiennym od wyłożonego projektu miejscowego planu, w którym dodana zostaje liczba 4 oraz znikają słowa dotyczące zabudowy przez jednego inwestora, z pewnością stanowi rażące naruszenie prawa. Skarżący zwrócił uwagę na fakt, iż rozwiązania przyjęte w projekcie miejscowego planu przewidują usankcjonowanie istniejącej zabudowy letniskowej na działce oznaczonej symbolem [...], w stosunku do której stan faktyczny i prawny jest taki sam jak istniejącej zabudowy letniskowej na działce [...]. Tym samym naruszone zostały przepisy art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, które wyraźnie mówią o równości (zakazie dyskryminacji) obywateli, i że wszyscy są równi wobec prawa i mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Ponadto obywatele, których prawna i faktyczna sytuacja wobec organów administracji jest zbliżona, mogą oczekiwać, iż zostaną wobec nich podjęte decyzje o podobnej, jeżeli nie tożsamej treści. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 1990 r. III ARN 28/90).

Uzasadnienie uchwały nie jest podpisane przez uprawnioną osobę, co stanowi o formalnej wadzie eliminującej je z obrotu prawnego. Nadto rada nie ustosunkowała się do wszystkich podnoszonych zarzutów.

Do złożonego protestu Burmistrz nie ustosunkował się w ustawowym terminie 1-go miesiąca i nie przekazał Radzie ich do podjęcia uchwały. W sprawie miał miejsce niedopuszczalny proceder zastępowania Burmistrza w porządku projektu zmian przez Komisje Rady Miejskiej, które to wprowadzały poprawki do istniejącego projektu planu. Sytuacja taka stanowi rażące pogwałcenie przepisów kompetencyjnych, skutkujących nieważnością podjętych czynności.

Podejmowane działania planistyczne są sprzeczne z treścią art. 10 ust. 2 u.z.p. Przepis ten nakłada na organ gminy obowiązek sporządzenia prognozy oddziaływania na środowisko postanowień sporządzanego planu. Pomimo formalnego sporządzenia takiej prognozy, gmina zmieniając postanowienie projektowanego planu nie uaktualniła posiadanej prognozy.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w K. wniosła o jej oddalenie. W jej ocenie uzasadnienie zaskarżonej uchwały zawiera faktyczne i prawne ustosunkowanie się do wniesionych zarzutów. Nie miało miejsca naruszenie art. 10 ust. 2 i art. 25 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Pierwsze wystąpienie o opinie i uzgodnienia miało miejsce [...] 2001 r. a kolejne [...] 2002 (przed rozpatrzeniem projektu uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na VII Sesji RM z [...]2003) i następne [...]2003 r. (przed rozpatrzeniem projektu uchwały RM w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego).

Podniesiono, że zainteresowani byli każdorazowo zawiadamiani o terminie wyłożenia planu. W wyniku pierwszego wyłożenia zainteresowani nie wnieśli protestów i zarzutów. Rada Miejska na VII Sesji z dnia [...] 2003 r. stwierdziła konieczność dokonania zmian w projekcie planu i ponowienia czynności, o których mowa w art. 18 ust. 2 ustawy w zakresie niezbędnym do dokonania zmian. Rada Miejska w K. stoi na stanowisku, że należy wnieść zmiany w zapisie i rysunku przedstawionego projektu planu miejscowego, umożliwiające pozostawienie terenu objętego planem tj. [...] do dyspozycji władz administracyjnych gminy i zagospodarowanie w sposób zapisany w projekcie planu.

Za bezpodstawny uznano zarzut naruszenia art. 27 ust. 1 u.z.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało uznać za zasadną, jakkolwiek Sąd nie w pełni podziela wszystkie argumenty zawarte w skardze.

Zgodnie z przyjętym orzecznictwem "obowiązek uwzględnienia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia zarzucającego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego rada gminy nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie wnoszącego zarzut, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie - z mocy art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - władztwa planistycznego, w ramach którego rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wówczas, mimo że naruszony zostaje prawem chroniony interes wnoszącego zarzut, w szczególności wynikający z uprawnień właścicielskich, nie ma obowiązku uwzględnienia zarzutu i w ślad za tym radzie gminy nie można skutecznie zarzucać, iż zarzutu nie uwzględniła (wyrok NSA z 23.03.1998 r. sygn. IV SA 2092/97 LEX nr 43844, wyrok z 22.03.199 r. sygn. 1628/98, LEX nr 48 222).

Art. 24 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.) przewiduje, że zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu. Przymiot strony w postępowaniu planistycznym kształtowany jest na innych zasadach aniżeli w postępowaniu administracyjnym.

Warunkiem niezbędnym do zakwestionowania planu w formie zarzutu jest naruszenie tego interesu lub uprawnienia. Warunku tego nie musi spełniać protest. Protest przysługuje każdemu, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie (art. 23 ust. 1 ustawy).

W toku dalszego postępowania organy rozpoznające zarzut skarżącego winny przede wszystkim ocenić, czy mamy do czynienia z protestem czy zarzutem. To skarżący musi wykazać, na czym polega naruszenie jego prawnie chronionego interesu prawnego. Interes prawny musi mieć swoje umocowanie w prawie materialnym. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący (lub jego poprzednik prawny) posiadał pozwolenie na budowę. W skardze ten temat jest pominięty przez skarżącego, który powołuje się na fakt posiadania domku letniskowego. Organy gminy wskazują natomiast, że budynek został wybudowany nielegalnie, a skarżący posiada umowę dzierżawy "w częściach niewydzielonych". Umowy tej nie ma w aktach sprawy.

Sąd nie podziela poglądu o naruszeniu art. 25 w związku z art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nie ma sprzeczności między planami wyłożonymi do wglądu w dniach [...] do [...] 2003 r., a późniejszym planem. Sprzeczność taka istniałaby wówczas, gdyby oba plany obowiązywały. Tymczasem mamy do czynienia z sytuacją, gdy w trakcie trwającej procedury planistycznej dokonano zmiany poglądów co do sposobu wykorzystania terenu oznaczonego symbolem [...]. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...].2003 r. na posiedzeniu komisji stałych Rady Miejskiej w K. opowiedziano się przeciw przyjęciu planu z domkami letniskowymi na plaży w strefie [...]. Na spotkaniu radnych w dniu [...] 2003 r. ustalono, że teren oznaczony symbolem [...] ma stanowić 1 działkę bez prawa stałej zabudowy, możliwe są jedynie remonty zachowawcze. W takiej sytuacji zawrócono się do pracowni urbanistycznej o dokonanie stosownych zmian. Nowy plan zagospodarowania przestrzennego wyłożono ponownie do publicznego wglądu w dniach [...] 2004 r. do [...] 2004 r. Art. 25 ustawy o planowaniu przestrzennym przewiduje, że jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to w tej sytuacji Burmistrz powtarza czynności w zakresie niezbędnym do dokonania zmian. Ponowne wyłożenie planu i tym samym powtórzenie procedury oznacza, że poprzedni plan stracił znaczenie. W tej sytuacji nie można mówić o sprzeczności planów. Ponowny plan został uzgodniony z Wojewodą i tym samym zarzut o jego nieuzgodnieniu nie jest trafny. Wyłożono do wglądu także prognozę oddziaływania na środowisko łącznie z projektem planu zagospodarowania przestrzennego.

Podzielić należy natomiast pogląd o braku możliwości alternatywnego przeznaczenia terenu. Przepis art. 10 ustawy o planowaniu przestrzennym posługuje się określeniem "ustala" i "przeznaczenie terenów". W języku polskim słowo "ustalać" oznacza uczynić stały, niezmiennym, ugruntować, zapewnić, a słowo "przeznaczyć" - określić z góry cel, któremu ma służyć dana rzecz (Komputerowy słownik języka polskiego pod. red. W. Doroszewskiego). Nie budzi wątpliwości, że w interpretacji tekstu prawnego zasadnicze znaczenie ma wykładnia językowa. Tym samym, w ocenie Sądu, alternatywne rozwiązania planu zagospodarowania przestrzennego nie są możliwe. Przeznaczenie terenu musi być konkretne. W tym zakresie zaskarżona uchwała podjęta jest bez podstawy prawnej.

Skarżący trafnie podnosi zmienione brzmienie § 8 ust. 2 pkt 19 lit. b uchwały [...] 2004 r. nr [...] w stosunku do planu - znikają słowa dotyczące zabudowy przez jednego inwestora oraz dodana zostaje liczba 4. Okoliczność ta powoduje, że także z tego powodu zaskarżona uchwała nie może się ostać w obowiązującym porządku prawnym.

Zarzut o nierównym traktowaniu wobec prawa nie jest możliwy do oceny bez bliższej analizy. Władztwo planistyczne gminy zawiera w sobie prawo wyboru określonych rozwiązań planistycznych. Równość wobec prawa nie zawsze musi oznaczać prawa do równego traktowania, co wielokrotnie było wyjaśniane w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego.

Odnośnie podpisywania uzasadnienia uchwały należy podnieść, że ani w ustawie o samorządzie gminnym, ani w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym nie ma przepisów na temat podpisywania uchwał i uzasadnień. Ustawa o samorządzie gminnym nie nakłada zatem obowiązku podpisywania uchwał - aktów prawa miejscowego. Warunkiem obowiązywania uchwał jest ich opublikowanie. A z kolei warunkiem ogłoszenia jest oryginał uchwały podpisany przez organ upoważniony do wydania takiego aktu (art. 15 ustawy z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych - Dz. U. Nr 62, poz. 718). Upoważnia to do stwierdzenia, że uchwała musi być podpisana przez przewodniczącego rady (na wzór jak w art. 42 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym i art. 89 ust. 2 ustawy o samorządzie województwa). Nie ma ustawowego wymogu podpisywania uzasadnień uchwały (tak jak uzasadnień ustaw), a zatem zarzut niepodpisania uzasadnienia uchwały nie może być skuteczny. Sąd dodatkowo zażądał statutu Gminy K. Z jej § 41 ust. 3 wynika, że uchwały podpisuje przewodniczący. Ten wymóg został spełniony.

Uzasadnia to, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.