Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 593/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 29
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2012 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia (...) grudnia 2011 r. znak (...) w przedmiocie odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego P. P. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: GDDKiA), działając na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm. (dalej: udp) i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej: kpa), po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] maja 2011r. P. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] "[...] " o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GDDKiA z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...] nie zezwalającej na lokalizację zjazdu publicznego z drogi serwisowej biegnącej wzdłuż drogi krajowej nr [...] [...] na teren działki nr ewid. [...] położonej w m. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W toku postępowania administracyjnego GDDKiA ustalił, że projektowany zjazd publiczny, zgodnie z wnioskiem strony, stanowić ma dojazd do obsługi planowanej budowy obiektu biurowo - usługowego na działce nr ewid [...] położonej w m. [...]. Organ stwierdził, że projektowana inwestycja generować będzie duży ruch samochodowy zarówno pojazdów osobowych jak i ciężarowych, co wymagałoby przebudowy istniejącego skrzyżowania poprzez wyposażenie go w dodatkowe pasy ruchu przeznaczone dla pojazdów skręcających z drogi głównej (pasy włączenia i wyłączenia). Lokalizacja takiego zjazdu publicznego w obszarze oddziaływania skrzyżowania na połączeniu drogi serwisowej z drogą krajową nr [...] jest wykluczona z powodu realnego zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu na drodze krajowej nr [...], obsługującej na tym odcinku międzynarodowy ruch tranzytowy. W ocenie organu jest to szczególnie uzasadnione w sytuacji bardzo wysokiego natężenia ruchu na tym odcinku drogi krajowej wynoszącego [...] pojazdów na dobę - zgodnie z Generalnym Pomiarem Ruchu przeprowadzonym w 2010r. Organ podniósł, że przy tak wysokim obciążeniu ruchem jakie występuje na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej, każdy zjazd w obszarze oddziaływania skrzyżowania jest potencjalnym źródłem kolizji i powoduje zakłócenia płynności ruchu, co bezpośrednio wpływa na obniżenie jego bezpieczeństwa. Jak wskazał GDDKiA im większe natężenie ruchu na drodze głównej tym większe zagrożenie kolizją w obrębie skrzyżowania i planowanego zjazdu. Jak wynika z wieloletniego doświadczenia Zarządca drogi krajowej wskazał na swoje wieloletnie doświadczenie, z którego wynika, że zjazd publiczny, jakim jest zjazd do obiektów handlowo-usługowych wywołuje znaczne zwiększenie ruchu pojazdów samochodowych w jego obrębie.

Organ zauważył, że zgodnie z Zarządzeniem Nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, drogę krajową Nr [...] zaliczono do klasy techniczno - użytkowej GP, tj. dróg głównych ruchu przyśpieszonego. W obowiązującym rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43 z 1999 r., poz. 430) w wymaganiach użytkowych dla tej klasy drogi ustalono ograniczenia dla częstotliwości stosowania skrzyżowań dla powiązania z innymi drogami jak i ograniczenia w wykonaniu zjazdów, których stosowanie dopuszcza się wyjątkowo. GDDKiA powołał się na § 9 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) stosowanie na drodze GP zjazdów jest dopuszczalne, wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. W związku z powyższym w celu zapewnienia płynności ruchu i bezpieczeństwa użytkowników drogi, w stosunku do dróg krajowych klasy GP przepisy szczególne konstytuują nader surowe wymagania techniczne.

Zdaniem organu w niniejszej sprawie nie zachodzi ww. wyjątkowa sytuacja, albowiem ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] (zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...], dla terenów oznaczonych symbolami U, na których zlokalizowana jest nieruchomość - działka nr [...]), wynika, że obsługa komunikacyjna przewidziana jest za pośrednictwem istniejących dróg gminnych Nr [...] i Nr [...] jako drogi dojazdowe o symbolu [...] i [...]. Natomiast obsługę obszaru i powiązanie z układem komunikacyjnym zewnętrznym zapewnia droga krajowa, jako droga główna o symbolu [...]. Dostępność działek indywidualnych do drogi ograniczono w pianie przez wyznaczenie równoległych dróg dojazdowych w terenach zabudowanych i planowanych do zabudowy. Dodatkowo, jak wynika z pisma Gminy [...] (znak [...] z dnia [...] listopada 2011r.), granica opracowania dla pewnych obszarów, w tym działki [...], została opracowana w skali 1:1000 i nie obejmuje drogi krajowej nr [...].

W związku z powyższym organ powołując się na § 77 oraz § 78 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) uznał, że w rozpatrywanej sprawie usytuowanie zjazdu publicznego w proponowanej lokalizacji sprzeczne jest z przywołanymi wyżej przepisami. Powołując się na § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia, zgodnie z którym wyjazd z drogi i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności: w obszarze oddziaływania skrzyżowania GDDKiA stwierdził, że zjazd publiczny zlokalizowany w takim miejscu skutkowałby ponadto rażącym pogorszeniem bezpieczeństwa dla pojazdów wyłączających i włączających się do ruchu na drodze krajowej nr [...], o znaczeniu międzynarodowym.

GDDKiA powołał się również na ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazując, że decyzja wydana na podstawie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych, ma charakter uznaniowy, a zatem organ może, ale nie musi wyrazić zgodę na zjazd. Kryterium decydującym przy wydawaniu tego rodzaju decyzji jest ustalenie czy wykonanie spornego zjazdu stanowiłoby, jak w przedmiotowej sprawie, zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Organ zwrócił także uwagę na możliwość wystąpienia przez wnioskodawcę z roszczeniem o ustanowienie drogi koniecznej, które przysługuje w przypadku braku dostępu do drogi publicznej. Dopiero w przypadku braku możliwości ustanowienia takiej służebności strona może, w ostateczności wnieść do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o zezwolenie na lokalizację zjazdu. Przy czym należy mieć na względzie, że ustanowienie takiego zjazdu w przypadku drogi klasy GP jest stosowane warunkowo w zależności od tego, czy w przypadku jego ustanowienia zapewniona będzie płynność ruchu i bezpieczeństwo użytkowników danej drogi.

GDDKiA wyjaśnił również, że w rozpoznawanej sprawie, biorąc pod uwagę względy bezpieczeństwa ruchu, związane z dużą intensywnością ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...], zakwalifikowanej do dróg głównych ruchu przyspieszonego (GP), przyznał pierwszeństwo interesowi społecznemu przed interesem wnioskodawcy, wobec czego nie jest możliwe udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego w przedmiotowej lokalizacji.

Powyższa decyzja GDDKiA z dnia [...] grudnia 2011 r. została zaskarżona przez P. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. wyrażonej w art. 6 kpa zasady praworządności stanowiącej odzwierciedlenie art. 7 Konstytucji RP w związku art. 107 § 3 kpa poprzez naruszenie granic swobodnego uznania w związku z brakiem określenia przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu skarżonej decyzji,

2. wyrażonych w art. 7 kpa zasad kontroli nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu, prawdy obiektywnej oraz uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli w związku z art. 77 i nast. kpa poprzez brak wszechstronnego i dokładnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego,

3. wyrażonych w art. 8 kpa zasad: pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz oddziaływania Państwa na świadomość i kulturę prawną obywateli, poprzez m.in. wydanie skarżonej decyzji bez przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego w sprawie.

W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że nie występował o zezwolenie na wykonanie bezpośredniego zjazdu na drogę krajową, lecz wnosił o wyrażenie zgody na wykonanie zajadu do drogi serwisowej, a nie na bezpośredni wjazd na drogę krajową.

Wniosek skarżącego uwarunkowany był aktualnym planem zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje dla jego działki możliwość usługowego jej wykorzystania i Skarżący wskazywał, iż ze zjazdu i drogi serwisowej nie będą korzystać pojazdy przekraczające masę 3,5 t.. W związku z tym zastrzeżenia związane z degradacją drogi serwisowej z uwagi na ruch pojazdów są całkowicie niezasadne, tym bardziej, że ruch pojazdów rolniczych, o których mowa w uzasadnieniu decyzji prowadzi do większej degradacji drogi niż ruch samochodów o masie do 3,5 t.

Skarżący zarzucił, że rozpatrując ponownie sprawę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie odniósł się całkowicie do tego aspektu sprawy, który został szczegółowo opisany we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Wskazał, że brak odniesienia się do tego problemu podniesionego we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, powoduje, iż istota sprawy nie została rozstrzygnięta w zaskarżonej decyzji.

Skarżący podzielając pogląd dotyczący uznaniowego charakteru decyzji dotyczącej zjazdu z drogi publicznej, podkreślił, że wyroki NSA określają również jakie powinny być granice tego uznania, które wyznaczają w myśl art. 7 kpa interes społeczny i słuszny interes obywatela, a także art. 17 ust 2 ustawy o drogach publicznych i przepisy § 9 ust. 1 pkt 3 i § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Wskazał, że organ administracyjny, działając w granicach uznania administracyjnego, obowiązany jest wszechstronnie i wnikliwie rozważyć i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji, które spośród prawnie dopuszczalnych rozstrzygnięć jest w danym przypadku celowe, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu strony (art. 7 kpa). W ocenie Skarżącego organ wydając tę decyzję naruszył granicę swobodnego uznania, albowiem nie określił przesłanek, którymi kierował się przy jej wydaniu i nie wskazał przyczyn nieuwzględnienia słusznego interesu strony, czym naruszył przepis art. 107 § 3 kpa. Skarżący podkreślił, że uzyskani3 zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu wynika z rzeczywistej potrzeby zapewnienia działkom dojazdu z drogi w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Zwrócił także uwagę na nierówne traktowanie podmiotów korzystających z drogi, gdyż z drogi serwisowej mogą korzystać rolnicy mający zlokalizowane grunty rolne przy tej drodze, podczas gdy możliwości tej pozbawieni są inni właściciele działek, które wykorzystywane są jako działki usługowe zgodnie z planami zagospodarowania przestrzennego. Podkreślił,. Że włączanie się do ruchu po drodze krajowej nr [...] nie będzie odbywało się w miejscu zjazdu na drogę krajową, lecz na skrzyżowaniach urządzonych przez Generalną Dyrekcję w ciągu drogi. W związku z tym bezpieczeństwo w ruchu drogowym nie będzie w żaden sposób zagrożone jak to wskazuje organ w uzasadnieniu decyzji. W ocenie skarżącego większym zagrożeniem powodującym degradacje drogi serwisowej jest poruszanie się po drodze serwisowej pojazdów i maszyn rolniczych, których tonaż przekracza niejednokrotnie wagę pojazdu do 3,5 t. wskazywanej we wniosku.

W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy podnieść, że rozstrzygając w postępowaniu administracyjnym organ administracji publicznej zobligowany jest mieć na uwadze słuszny interes obywateli oraz uwzględniać interes społeczny, w szczególności zaś powinien zmierzać do realizacji zasady prawdy obiektywnej. Dlatego też trafność rozstrzygnięcia w każdym indywidualnym przypadku wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia wszelkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska. Wydając decyzję organ jest zobowiązany do przestrzegania przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego -tekst jedn. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej kpa), a przede wszystkim do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zobowiązany jest również do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa. oraz do uzasadnienia według wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa.

W związku z powyższym sądowa kontrola prawidłowości podjętej decyzji przy zastosowaniu wskazanego na wstępie kryterium legalności, obejmuje w szczególności badanie, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, a to zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale drugim działu I kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd kontroluje zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji oraz czy podjęte na ich podstawie rozstrzygnięcie nie wykracza poza granice określone przepisami prawa, innymi słowy, czy nie nosi cech dowolności.

W niniejszej sprawie GDDKiA nie przeprowadził właściwego postępowania wyjaśniającego dotyczącego zasadności i konieczności wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu publicznego.

Przede wszystkim organ oparł swoje rozważania na błędnie ustalonym stanie faktycznym, zakładając, że wnioskodawca zamierza dokonać lokalizacji zjazdu w połączeniu z drogą krajową nr [...]. Z uzasadnienia GDDKiA wynika, że podstawowym argumentem uzasadniającym odmowę lokalizacji tego zjazdu było realne niebezpieczeństwo takiej lokalizacji dla ruchu drogowego, ze względu na duże natężenie ruchu, możliwość zakłócenia tego ruchu oraz potencjalne niebezpieczeństwo kolizji w obrębie skrzyżowania i planowanego zjazdu.

Tymczasem z treści wniosku Skarżącego z dnia 1 marca 2010 r. wynika, że zamiarem wnioskodawcy jest lokalizacja zjazdu łączącego nieruchomość zlokalizowaną na działce op nr [...] w miejscowości [...] z przylegającą drogą dojazdową o charakterze serwisowym biegnącej równolegle z drogą krajową nr [...]. Z akt postępowania administracyjnego, w tym z mapy do celów projektowych (karta 36 akt administracyjnych) wynika jednoznacznie, że droga serwisowa, na którą projektowany jest zjazd publiczny nie łączy się z drogą krajową nr [...] w formie skrzyżowania, które umożliwiałoby włączenie się pojazdu do ruchu po drodze krajowej. Jak wynika z treści pisma Kierownika Rejonu GDDKiA z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...] droga, z której proponowany jest zjazd przecina drogę krajową nr [...] w km [...], skrzyżowanie to umożliwia jedynie przejazd na drugą stronę drogi krajowej bez możliwości jakiejkolwiek komunikacji z drogą krajową nr [...], nie posiada odpowiednich parametrów do obsługi tego typu relacji. W konsekwencji nie ma możliwości kolizyjnego włączania się pojazdów w ruch drogowy po drodze krajowej nr [...] z ww. skrzyżowania, co stanowi główny argument organu wskazujący na brak możliwości pozytywnego rozpatrzenia wniosku Skarżącego. Należy w tym miejscu zaznaczyć, ze nie ma podstaw do uznania za trafną i właściwą argumentacji, która zakłada, że zlokalizowanie zjazdu prowokować będzie użytkowników drogi do naruszenia przepisów ruchu drogowego i korzystania ze skrzyżowania powodując duże zagrożenie w ruchu drogowym w jego obrębie. Każdy uczestnik ruchu drogowego obowiązany jest do przestrzegania powszechnie obowiązujących przepisów ruchu drogowego, a w przypadku naruszenia tych przepisów naraża się na sankcje określone m. in. w rozdziale XI ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275 ze zm.). W związku z powyższym GDDKiA jako podstawę swoich rozważań powinien przyjąć ewentualne negatywne oddziaływanie lokalizacji zjazdu publicznego objętego wnioskiem na ruch drogowy na drodze krajowej nr [...] przy założeniu korzystania ze skrzyżowania drogi z drogą krajową nr [...] w km [...] zgodnie z prawem tj. bez możliwości włączenia się pojazdów korzystających z ww. zjazdu do ruchu na drodze krajowej nr [...]. Z tego względu nie można także uznać za trafioną argumentację organu wskazującego na sprzeczność projektowanej lokalizacji zjazdu z treścią § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), z którego wynika zakaz sytuowania wjazd i wyjazdu z drogi w obszarze oddziaływania skrzyżowania.

Należy podkreślić, że z dokumentacji zawartej w aktach sprawy, w tym z dokumentacji fotograficznej (karty 49-51 akt administracyjnych) wynika, że droga serwisowa, o dostęp do której wnioskuje Skarżący posiada bezkolizyjne połączenie tej drogi z drogą krajową nr [...] na skrzyżowaniu typu rondo w miejscowości [...] w km. [...]. W rezultacie nie można uznać, że wnioskodawca nie może korzystać z projektowanego zjazdu zgodnie z przepisami prawa i z dogodnym, bezkolizyjnym połączeniem z drogą krajową nr [...].

Zgodzić się także należy ze stanowiskiem Skarżącego wskazującego na nierówne traktowanie podmiotów korzystających z drogi, gdyż z drogi serwisowej mogą korzystać rolnicy mający zlokalizowane grunty rolne przy tej drodze, podczas gdy możliwością taką nie dysponuje Skarżący, będący właścicielem działki, która znajduje się na terenie przeznaczonym na usługi komercyjne i publiczne a która bezspornie pozbawiona jest dostępu do drogi publicznej. Za całkowicie nietrafiony należy uznać w tym kontekście argument wskazujący na możliwość degradacji i zniszczenia drogi serwisowej przez pojazdy korzystające ze zjazdu do obiektu usługowo-biurowego, przy jednoczesnym umożliwieniu korzystania z tej drogi przez ciężkie maszyny rolnicze.

Reasumując GDDKiA w sposób błędny dokonał oceny zasadności lokalizacji zjazdu publicznego z drogi serwisowej biegnącej wzdłuż drogi krajowej nr [...] [...] na teren działki nr ewid. [...] położonej w m. [...], opierając się przede wszystkim na niewłaściwie przyjętym założeniu, że projektowany zjazd usytuowany będzie w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi z drogą krajową nr [...] w km [...], a pojazdy korzystające ze zjazdu będą włączały się ze skrzyżowania do ruchu na drodze krajowej nr [...] co spowoduje zagrożenie dla tego ruchu. Tym samym naruszył art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, a także art. 107 § 3 kpa.

Prowadząc na nowo postępowanie GDDKiA będzie zobowiązany uwzględnić ocenę i wytyczne zawarte w niniejszym wyroku i – biorąc je pod uwagę - dokonać na nowo analizy, czy objęty wnioskiem zjazd połączony z drogą serwisową wpłynie negatywnie na bezpieczeństwo w ruchu drogowym odbywającym się na drodze krajowej nr [...] oraz czy spełnione zostały przesłanki określone w § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430).

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" ppsa w zw. z art. 152 oraz 200 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.