Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1108/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust.3 i 4, art. 106 ust.5
journal: Dz.U. 2015 poz 163
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3, art. 155
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 8 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędzia NSA Anna Stępień Protokolant Pomocnik sekretarza Izabela Bielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2016 roku sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie zasiłku celowego oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy zmiany decyzji własnej z dnia [...]. nr [...]w przedmiocie przyznania pomocy w formie zasiłku celowego.

Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...]. nr [...] Prezydent Miasta Ł. przyznał S.S. pomoc w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup posiłku lub żywności od dnia 1 czerwca 2015r. do dnia 30 września 2015r. w kwocie 100,00 zł miesięcznie.

Wnioskiem z dnia 3 sierpnia 2015r. S.S. wniósł o zmianę wyżej wskazanej decyzji przez dostosowanie wysokości świadczenia do aktualnej sytuacji rynkowej i możliwości realizacji świadczenia zgodnie z założeniami programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania na lata 2014-2020" oraz stanowiskiem Departamentu Pomocy i Integracji Społecznej w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił zmiany decyzji z dnia [...] nr [...] w miesiącu sierpniu 2015r. Organ wskazał, że na podstawie wywiadu środowiskowego ustalono, że S.S. jest osobą samotnie gospodarującą, mieszkającą w dwupokojowym mieszkaniu stanowiącym jego własność oraz osobą bezrobotną zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy bez prawa do zasiłku. Następnie organ wyjaśnił, że wnioskodawca uzyskuje dochód w wysokości 216,62 zł w formie dodatków do wydatków mieszkaniowych i energii elektrycznej. Ponadto ma przyznaną pomoc w formie zasiłku okresowego w wysokości 162,69 zł w okresie od 1 czerwca 2015r. do 30 września 2015r. oraz zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup posiłku lub żywności w kwocie 100,00 zł miesięcznie w okresie czerwiec – wrzesień 2015r. W bieżącym roku przyznano S.S. pomoc w formie zasiłków celowych na łączną kwotę 1.137,46 zł.

Prezydent Miasta podkreślił następnie, że zgodnie z art. 7 ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", do udzielenia pomocy w zakresie dożywiania, z wyłączeniem pomocy określonej w art. 6a, mają zastosowanie przepisy ustawy o pomocy społecznej, dotyczące udzielenia świadczeń z pomocy społecznej, w tym dotyczące przyznawania zasiłków celowych. Organ podał, że plan finansowy na 2015r. na pomoc w zakresie dożywiania dla II Wydziału Pracy Środowiskowej został określony na kwotę 2.895.133,00 zł. Z uwagi na ograniczone środki oraz konieczność zapewnienia minimalnej pomocy wszystkim uprawnionym organ orzekający uznał, że nie ma możliwości zwiększenia pomocy przyznanej S.S. .

Od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] odwołanie złożył S.S. .

Wspomnianą na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpoznaniu odwołania S.S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł.. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że zgodnie z § 1 uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie podwyższenia kryterium dochodowego uprawniającego do zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności, dochód strony uprawnia do otrzymania pomocy. Powyższe oznacza, że wniosek strony znajduje w tym zakresie oparcie w przepisach ustawowych i pomoc mogła być przyznana.

Następnie Kolegium rozważając w pierwszej kolejności zastosowanie przepisu art. 106 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015r. poz. 163 ze zm.), dalej powoływanej jako "ustawa", stwierdziło, że przepis ten nie może stanowić podstawy do rozpoznania wniosku strony, bowiem decyzja z dnia [...]. została na dzień rozpoznawania wniosku o zmianę decyzji przez stronę skonsumowana.

W dalszej kolejności organ rozważył możliwość jej zmiany w oparciu o przepis art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r. poz. 23), dalej powoływanej jako "K.p.a.". W tym zakresie podał, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. w dniu zgłoszenia żądania zmiany przez S.S. była ostateczna w administracyjnym toku instancji. Ponadto strona wyraziła zgodę na zmianę decyzji poprzez złożenie wniosku w tej sprawie, jak również decyzja znajduje oparcie w przepisach szczególnych, to jest w przepisach ustawy o pomocy społecznej, które w zakresie wysokości kwoty zasiłku celowego nie określają granic. Rozważając przesłanki zmiany decyzji w postaci słusznego interesu strony i interesu społecznego organ odwoławczy podkreślił, iż plan finansowy na 2015r. na pomoc w zakresie dożywiania określony na kwotę 2.895.133, 00 zł zapewnia jedynie minimalną pomoc wszystkim uprawnionym. Ponadto uwzględnił fakt, że strona otrzymała pomoc na dożywianie w lutym – 120 zł, w marcu – 60 zł oraz w okresie kwiecień, maj, czerwiec, lipiec po 100 zł. Dodatkowo organ wskazał, że strona otrzymała również zasiłek celowy na pokrycie zaległości za energię elektryczną, zasiłek celowy na zakup leków oraz zasiłek okresowy z powodu bezrobocia.

Kolegium zauważyło ponadto, że organ I instancji wydając decyzję o odmowie zmiany decyzji nie powołał się wprost na podstawę prawną zmiany decyzji, jednakże odmowa zmiany uprzednio wydanej decyzji w sprawie przyznania pomocy finansowej na zakup posiłku lub żywności była zasadna. Zdaniem Kolegium rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe uwzględniwszy fakt, że sytuacja życiowa i dochodowa strony nie odbiega od sytuacji innych podopiecznych objętych wsparciem ze środków pomocy społecznej przy niezmienionych możliwościach finansowych organu. Organ I instancji słusznie wziął pod uwagę zarówno sytuację materialną i zdrowotną wnioskodawcy, jak i własne możliwości finansowe.

Organ rozpoznający odwołanie wyjaśnił, że słuszny interes strony musi być rozpoznawany w kategorii obiektywnej i nie da się go oderwać od interesu społecznego. W jego ocenie nie można uznać za naruszenie godności człowieka wyrażonej w art. 30 Konstytucji RP w kontekście przedstawionej sytuacji życiowej strony decyzji odmawiającej zmiany decyzji o przyznaniu zasiłku miesięcznego na dożywianie na kwotę wyższą. Poza tym Kolegium stwierdziło, że zmiana decyzji nie leży w interesie społecznym chociażby z tego powodu, że ośrodki pomocy społecznej wobec ograniczonych środków finansowych zobligowane są pomoc społeczną dystrybuować sprawiedliwie, tak aby zaspokoić potrzeby jak największej liczby podopiecznych.

W końcowej części decyzji organ podał, że nie dopatrzył się naruszenia wskazanego w odwołaniu art. 100 ustawy jak i art. 39 Konstytucji RP.

S.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą decyzję organu II instancji, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego. Skarżący podkreślił, że w sprawie doszło do rażącego przekroczenia granic uznania administracyjnego i naczelnych zasad postępowania administracyjnego, gdyż wydane w sprawie decyzje pogłębiają marginalizację, wykluczenie społeczne i niweczą starania wnioskodawcy oraz pracę socjalną pracownika socjalnego, jak również narażają na szwank zdrowie, życie i godność człowieka przez dowolne decydowanie komu nie zapewnią pomocy w zakresie gwarantującym minimum egzystencji i ochrony zdrowia.

Zdaniem skarżącego lakoniczne powoływanie się na brak środków, bez precyzyjnego wskazania zasad redystrybucji środków w zależności od indywidualnej sytuacji wnioskodawcy oraz wskazania, jakie działania podjęto aby do braku środków na zaspokojenie najbardziej elementarnych potrzeb nie dochodziło, nie wypełnia przesłanek prawidłowego uzasadnienia decyzji.

Z powyższych względów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji oraz umożliwienie zapoznania się i sporządzenia kopii akt sprawy w celu szczegółowego uzasadnienia i odniesienia się do faktycznych okoliczności i motywów podjętych rozstrzygnięć, o których w trakcie postępowania nie był informowany i nie mógł zająć stanowiska.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej odrzucenie z uwagi na brak formalny skargi w postaci braku podpisu strony, a w razie nieuwzględnienia tegoż wniosku – o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, iż wbrew twierdzeniom skargi organ I instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji kwoty finansowe którymi ośrodek pomocy dysponuje w bieżącym roku, a zazwyczaj możliwości ośrodków pomocy są bardzo ograniczone i z tych względów przydzielane świadczenia są niewielkie a ich zasadność przyznania bardzo dokładnie badana. Zdaniem Kolegium nie jest również uprawnione, aby organ administracji przy każdym wniosku strony o zmianę decyzji dokonywał swoistego rodzaju bilansu rocznego czy też wszechstronnych analiz posiadanych środków w kontekście liczby podopiecznych, dystrybucji środków, stosowanych kryteriów, sposobu rozdziału pieniędzy, ich klasyfikacji rodzajowej itp. Organ dodał, że ilość rozpoznawanych wniosków oraz ich różnorodność czyni niemożliwym ani też uprawnionym ich badanie w kontekście tego, czy zostały one rozdzielone właściwie i racjonalnie, nadmieniając że każdy wniosek S.S. jest przez organy obu instancji rozpoznawany wnikliwie, bez zbędnej zwłoki i większość z jego wniosków jest uwzględniana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r. poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. odmawiającą zmiany decyzji przyznającej zasiłek celowy na zakup posiłku lub żywności w okresie od 1 czerwca 2015r. do 30 września 2015r.

Na wstępie zaznaczyć należy, że możliwość zmiany decyzji ostatecznej przewidują przepisy powołanej już wyżej ustawy o pomocy społecznej oraz przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r. poz. 23), dalej powoływanej jako "K.p.a.". Stosownie do art. 106 ust. 5 ustawy decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, art. 12 i art. 107 ust. 5 ustawy. Zmiana decyzji administracyjnej na korzyść strony nie wymaga jej zgody. Decyzja wydawana na podstawie art. 106 ust. 5 ustawy ma charakter decyzji konstytutywnej i wywołuje skutki prawne od momentu uzyskania ostateczności. Stwierdzenie ziszczenia się przesłanek wymienionych w art. 106 ust. 5 ustawy obliguje organ do wydania decyzji zmieniającej lub uchylającej decyzję pierwotną ze skutkiem ex nunc. Oznacza to, że decyzja wydana w tym trybie, może wywoływać skutki jedynie na przyszłość, tworząc nowy zakres uprawnień strony w zakresie świadczeń przyznanych jej z pomocy społecznej. Organ wydając decyzję w tym trybie nie może wyeliminować lub zmienić decyzji za okres poprzedzający jej wydanie, gdyż zmiana sytuacji prawnej strony następuje w tym przypadku dopiero z mocy samej decyzji. Regulacja art. 106 ust. 5 ustawy zatem nie znajdzie zastosowania do decyzji już zrealizowanej, lecz wyłącznie do decyzji ostatecznej wywołującej w dalszym ciągu skutki. Brak jest podstaw, by uchylać lub zmieniać decyzje z zakresu świadczeń z pomocy społecznej ze skutkiem ex tunc, tj. z mocą wsteczną, gdyż takie skutki wiążą się jedynie z decyzjami deklaratoryjnymi potwierdzającymi zaistniały stan rzeczy (vide wyroki WSA: w Olsztynie z dnia 5 lutego 2015r. w sprawie II SA/Ol 1071/14, LEX nr 164988; we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2014r. w sprawie IV SA/Wr 442/14, LEX nr 1644360; w Warszawie z dnia 14 marca 2014r. w sprawie I SA/Wa 2711/13, LEX nr 1467573, w Łodzi z dnia 4 lutego 2015r. w sprawie II SA/Łd 959/14, LEX nr 1649949). W tym zakresie zatem słusznie skonstatował organ odwoławczy, że decyzja z dnia [...]. przyznająca pomoc na okres czerwiec – wrzesień 2015r. została na dzień rozpoznawania sprawy przez stronę skonsumowana i z tego względu przepis art. 106 ust. 5 ustawy nie mógł mieć zastosowania.

Następnie wskazać należy, że z tych samych przyczyn organ odwoławczy nie mógł zmienić decyzji przyznającej świadczenie w oparciu o art. 155 K.p.a. który stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest bowiem stanowisko, iż uchylenie decyzji ostatecznej w trybie art. 155 K.p.a. następuje ze skutkiem prawnym ex nunc, a nie ex tunc, tak jak w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 K.p.a. (vide wyroki: NSA z dnia 29 maja 2012r. w sprawie II OSK 430/11; WSA: w Kielcach z dnia 7 lutego 2013r. w sprawie II SA/Ke 1/13, w Krakowie z dnia 6 listopada 2013r. w sprawie II SA/Kr 694/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przypomnieć należy, że świadczenie przyznano skarżącemu decyzją z dnia [...]. na okres od dnia 1 czerwca 2015r. do dnia 30 września 2015r., zaś decyzja organu II instancji zapadła dopiero w dniu [...].Natomiast upływ okresu na jaki świadczenie zostało skarżącemu przyznane nie stanowił przeszkody do zmiany decyzji w trybie art. 155 K.p.a. przez organ I instancji, który orzekał w dniu 7 sierpnia 2015r.

Poza tym wskazać należy – co prawidłowo zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze – że dla zmiany lub uchylenia decyzji w trybie art. 155 K.p.a. konieczne jest zaistnienie określonych przesłanek. Mianowicie w obrocie prawnym musi istnieć decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo; za uchyleniem lub zmianą musi przemawiać interes społeczny lub słuszny interes strony, strona musi wyrazić zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji i brak jest przeciwwskazań w przepisach szczególnych do zmiany lub uchylenia decyzji. Z treści wskazanego przepisu wynika, że decyzja wydawana w tym trybie ma charakter uznaniowy, zatem uchylenie lub zmiana rozstrzygnięcia pozostawiona jest uznaniu organu administracyjnego.

Odnosząc się do powyższych przesłanek wyjaśnić trzeba, że bezspornie decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji. Ponadto S.S. poprzez złożenie wniosku o zmianę decyzji wyraził zgodę na tę zmianę. Wśród obowiązujących przepisów prawa nie ma przepisu szczególnego, który sprzeciwiałby się zmianie omawianej decyzji ostatecznej, w szczególności przepisy ustawy o pomocy społecznej nie określają wysokości zasiłku celowego. Sporną kwestią jest natomiast spełnienie przesłanki interesu społecznego i słusznego interesu strony. W tym zakresie należy podkreślić, że przesłanka wystąpienia interesu społecznego i słusznego interesu strony musi być ustalona w konkretnej sprawie i musi zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy (vide wyrok NSA z dnia 23 lutego 2007r. w sprawie I OSK 553/06, LEX nr 348253). W świetle art. 155 K.p.a. słuszny interes strony musi być interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 K.p.a. nie może bowiem prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Jednocześnie należy podkreślić, że słuszny interes strony nie obejmuje każdego interesu strony, ale musi być to interes obiektywnie słuszny, a więc zgodny z prawem i zasadami słuszności. Na gruncie art. 155 K.p.a. nie jest możliwe uchylenie decyzji wyłącznie z uwagi na subiektywne przekonanie strony o niesłuszności decyzji. Interes, na który powołuje się strona musi obiektywnie zasługiwać na uwzględnienie. Zmiana decyzji musi być więc społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony Państwa ze względu na cel, jaki ma zostać przez tę zmianę osiągnięty. Interesem strony zasługującym na miano słusznego nie może być interes sprzeczny z należycie rozważonym interesem społecznym. Tym samym interes strony nie może zostać rozpoznany w oderwaniu od interesu społecznego. Obowiązek organu pomocy społecznej zapewnienia z posiadanych środków finansowych pomocy także innym osobom spełniającym ustawowe warunki do jej uzyskania, stanowi interes społeczny z którym organy orzekające są zobowiązane równoważyć w konkretnym stanie faktycznym słuszny interes skarżącego. Nie może bowiem interes skarżącego zdominować interesu społecznego w sytuacji, gdy celem pomocy społecznej jest jej udzielenie jak najszerszemu kręgowi osób, które tego wymagają w świetle reguł określonych w ustawie o pomocy społecznej (vide wyroki: NSA z dnia 14 listopada 2014r. w sprawie I OSK 1232/14, WSA: w Krakowie z dnia 14 maja 2014r. w sprawie II SA/Kr 272/14, we Wrocławiu z dnia 27 lutego 2013r. w sprawie II SA/Wr 862/12, w Łodzi z dnia 24 stycznia 2013r. w sprawie III SA/Łd 1048/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

W tym miejscu przypomnieć należy, że organ przyznając zasiłek celowy winien analizować możliwość przyznania świadczenia w kontekście ogólnej hierarchii zgłaszanych potrzeb oraz wysokości dysponowanej kwoty środków przeznaczonych na realizację zadań z zakresu pomocy społecznej. Organ bierze pod uwagę sytuację ubiegającego się o przyznanie świadczenia, jego zaangażowanie w zakresie współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej oraz zakres udzielonej mu ze środków publicznych pomocy, uwzględniając jednocześnie własne możliwości finansowe oraz potrzeby zgłaszane przez inne osoby.

Jak wyjaśnił organ I instancji, na rok 2015 plan finansowy na pomoc w zakresie dożywiania dla Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. II Wydziału Pracy Środowiskowej określony został na kwotę 2.895.133,00 zł i nie istniała możliwość zwiększenia przyznanej pomocy z uwagi na ograniczone środki oraz konieczność zapewnienia chociażby minimalnej pomocy wszystkim uprawnionym. Należy pamiętać, że organ pomocy społecznej kierując się zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy ma obowiązek dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy oraz uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Jednocześnie należy wyjaśnić, że wbrew zarzutom skarżącego organ nie jest obowiązany do dokonywania w decyzji szczegółowych analiz dystrybucji środków z pomocy społecznej w odniesieniu do sytuacji wnioskodawców. Ilość i różnorodność wniosków o przyznanie środków pomocowych składanych w indywidulanych sytuacjach życiowych sprawia, że bezpodstawnym jest żądanie skarżącego przedstawienia wnikliwych bilansów rozdziału środków na poszczególnych potrzebujących. Zdaniem Sądu w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej zostały wskazane wystarczające informacje w zakresie sytuacji finansowej Ośrodka i wynikającej z niej możliwości rozdziału posiadanych środków.

Należy też zauważyć, że S.S. jest osobą w wieku produkcyjnym, zdolną do pracy, zarejestrowaną w urzędzie pracy jako osobą poszukująca pracy, co oznacza, że zasadniczo ma możliwość zaspokajania potrzeb życiowych we własnym zakresie bez konieczności wsparcia ze strony organów pomocy społecznej. Ponadto nie sposób pominąć faktu, że skarżący jest stałym beneficjentem świadczeń pomocowych, bowiem Sądowi z urzędu wiadomo jest, że od wielu lat korzysta z różnych form pomocy społecznej. W tym zakresie wskazać trzeba, że oprócz zasiłku okresowego, dodatku do czynszu oraz energii elektrycznej skarżący w 2015r. miał przyznawaną pomoc w formie zasiłków celowych z przeznaczeniem na dożywianie, na zakup leków w ramach programu "Apteka Komunalna" oraz na pokrycie zaległości za energię elektryczną. Zatem stwierdzić trzeba, że organy pomocy społecznej systematycznie wspierają skarżącego w zaspakajaniu podstawowych potrzeb życiowych związanych z zakupem żywności, posiłków, leków czy koniecznością ponoszenia kosztów utrzymania mieszkania.

Uwzględniając powyższe należy wskazać, że organy orzekające nie przekroczyły granic uznania administracyjnego odmawiając S.S. zmiany decyzji przyznającej pomoc w formie zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności w okresie od 1 czerwca 2015r. do 30 września 2015r. W okolicznościach sprawy subiektywne przekonanie skarżącego, iż wysokość przyznanego zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności winna zostać podwyższona, nie można uznać za słuszny interes strony na gruncie art. 155 K.p.a., gdyż interes jednostkowy pozostaje w kolizji z interesem społecznym. Konieczność rozdysponowania środków pomiędzy jak największą ilość osób i rodzin wymagających wsparcia w sytuacji stale zwiększającej się ich liczby i ograniczonych możliwości finansowych Ośrodka prowadzi do wniosku, że zmiana decyzji poprzez zwiększenie wysokości świadczenia przyznanego S.S. nie leży w interesie społecznym. Ponadto jak trafnie zauważył organ, S.S. przyznawane są już systematycznie liczne świadczenia z pomocy społecznej na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych.

Ponadto zauważyć należy, że skarżący nie może traktować pomocy społecznej jako stałego i jedynego źródła dochodów, lecz powinien podejmować działania w celu przezwyciężenia własnej niekorzystnej sytuacji życiowej, w szczególności aktywnie poszukiwać zatrudnienia. Nie może bowiem oczekiwać, że pomoc społeczna będzie finansować wszystkie jego potrzeby w wysokości przez niego żądanej, gdyż organ winien świadczyć pomoc na najbardziej niezbędne potrzeby życiowe jak największej liczbie osób wymagających wsparcia i nie może stawiać skarżącego w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do innych uprawnionych do świadczeń z pomocy społecznej. Skonstatować zatem wypada, że w niniejszej sprawie zgodnie z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. podjęto wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego, w sposób wyczerpujący zebrano i rozpatrzono zgromadzony materiał dowodowy i wydano prawidłowe rozstrzygnięcie zawierające uzasadnienie odpowiadające wymogom art. 107 § 3 K.p.a.

Końcowo odnosząc się do zarzutu skargi w przedmiocie braku możliwości wypowiedzenia się w sprawie, wypada zauważyć, że organ odwoławczy nie prowadził jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, z którego wynikami skarżący winien był się zapoznać. Samorządowe Kolegium Odwoławcze oparło się na materiale zgromadzonym przed organem I instancji. Poza tym, podnosząc przedmiotowy zarzut, skarżący w żaden sposób nie wykazał, że niezawiadomienie o możliwości wypowiedzenia co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.

IB