Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1409/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Radiofonia i telewizja
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 i 2,  art. 2 ust. 4,  art. 2 ust. 5, art. 7  ust. 1 i 2, art. 7 ust. 6 i 7;
journal: Dz.U. 2005 nr 85 poz 728
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych
article: art. 10, art. 75 par. 1.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J. B. i L. S. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za ich użytkowanie oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Administracji i Cyfryzacji (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania J. B.

i L. S. (zwanych dalej skarżącymi) od decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. wydanej przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (zwany dalej organem I instancji) nakazującej rejestrację używanego odbiornika radiofonicznego i używanego odbiornika telewizyjnego oraz ustalającej opłatę za używanie jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego oraz jednego niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego w kwocie 555 zł utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Ustalono, że w dniu [...] sierpnia 2012 r., przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu przy ul. [...] w O., zajmowanym przez wspólników spółki cywilnej "L." s.c. J. B., L. S. z siedzibą w W.. Kontrola została przeprowadzona w obecności pracownika - Pani E. W..

W wyniku przeprowadzonej kontroli ujawniono w lokalu jeden odbiornik radiowy marki [...] oraz jeden odbiornik telewizyjny marki [...]. W protokole odnotowano cyt: "Odbiorniki były włączone". Na tej podstawie stwierdzono, że odbiorniki są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Stwierdzony okres używania odbiorników w tym lokalu wynosi: "7 miesięcy".

W protokole dokonano następującego wpisu: "Poinformowano o przepisach wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych. Radio odbierało stację RMF MAXX a odbiornik TV program Polsat. Pani W. nie jest pewna czy urządzenia zostały zarejestrowane. Opłacają Cyfrę +". W trakcie kontroli nie przedstawiono dowodu zarejestrowania odbiorników. Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolerów i Panią E. W..

Organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników RTV. Wskazał, że zgodnie z art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Strona ma prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji nakładającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników.

Po przeprowadzeniu postępowania, organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. nakazującą rejestrację używanego odbiornika radiofonicznego

i używanego odbiornika telewizyjnego oraz ustalającą opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego i jednego niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego w kwocie 555 zł.

Strona wniosła odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., w którym zarzuca naruszenie art. 28 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, że wspólnicy spółki cywilnej "L." s.c. J. B., L. S.

z siedzibą w W. są stroną w przedmiotowym postępowaniu. Ich zdaniem stroną postępowania jest osoba obsługująca Punkt Gier. Nadto zarzucono obrazę przepisów art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez przyjęcie, że stwierdzony okres używania odbiorników RTV wynosi 7 miesięcy, a w rzeczywistości odbiorniki umieszczone zostały w lokalu [...] sierpnia 2012 r. czyli 5 dni przed kontrolą. Skarżący wskazują, iż posiadaczem ujawnionych odbiorników jest osoba obsługująca punkt gier, która z nich korzysta i je użytkuje zatem to pracownik jest stroną postępowania. Wspólnicy spółki cywilnej ustalili, iż pracownik używał ujawnione odbiorniki od [...] sierpnia 2012 r. Ponadto wspólnicy spółki cywilnej podnieśli, że pracownik nie mógł wiedzieć o konieczności rejestracji odbiorników w sytuacji kiedy opłaca abonament telewizji cyfrowej a Prezes Rady Ministrów nawoływał do niepłacenia abonamentu.

Organ stwierdził, że kwestie związane z obowiązkiem uiszczania abonamentu są powszechnie znane, zwłaszcza w związku ze wzmożoną kampanią przypominającą i nakłaniającą do opłacania abonamentu, a ponadto uregulowane obowiązującymi przepisami prawnymi. Strona będąca przedsiębiorcą powinna znać przepisy prawa, zważywszy, że obowiązek rejestracji odbiorników ciąży na każdej osobie używającej odbiornika, zaś uregulowania dotyczące terminu, w którym należy dokonać rejestracji są tożsame dla wszystkich osób bez względu na okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej. Należy podkreślić, iż opłaty abonamentowe są świadczeniem przymusowym i bezzwrotnym o charakterze publicznoprawnym,

z góry nakierowanym na realizację określonych przez ustawodawcę celów. Organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia

4 sierpnia 2008 r. ( sygn. akt III SA/Wa 866/09).

Zdaniem organu, ustawodawca w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych wprowadził domniemanie, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny używa tego odbiornika, jeżeli znajduje się on w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Przy czym posiadanie

w rozumieniu ww. ustawy zostało określone jako stan faktyczny rozpatrywany

w oderwaniu od prawa własności. Dla nałożenia stosownych obowiązków określonych w art. 7 ust. 6 ww. ustawy wystarczające jest wskazanie, iż odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu znajdował się

w lokalu użytkowanym przez przedsiębiorcę. W świetle przepisów ww. ustawy organ nie miał obowiązku ustalać, czyją własność stanowią ujawnione podczas kontroli odbiorniki oraz na jakiej podstawie znajdują się on we władaniu strony. Jak podkreśla się w orzecznictwie strona będąca jednocześnie pracodawcą ponosi odpowiedzialność za sprawy organizacyjne związane z miejscem pracy (wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt: VI SA/Wa 1460/12). Na niej spoczywa obowiązek zarejestrowania wszystkich używanych w zajmowanym lokalu odbiorników bądź też zakazania pracownikom używania niezarejestrowanych odbiorników i kontrolowania tego stanu, ewentualnie zobowiązania ich do rejestracji we własnym zakresie prywatnych odbiorników używanych w miejscu pracy.

Jego zdaniem zostało wykazane, że odbiorniki były używane przez okres dłuższy niż 14 dni przewidziane przepisami prawa na ich rejestrację. Ustalenia tego dokonano w oparciu o oświadczenie Pani E. W., która wskazała okres ich używania i potwierdziła gotowość tych urządzeń do natychmiastowego odbioru programu. Niewątpliwie oświadczenie pracownika złożone do protokołu złożone zostało spontanicznie. Gdyby odbiorniki zostały przyniesione jedynie kilka dni przed kontrolą, na co wskazuje strona w swoim odwołaniu, to w dniu kontroli Pani E. W. pamiętałaby o tej okoliczności. Poza tym na okoliczność krótszego niż 14 dni okresu używania ujawnionego odbiornika strona nie przedstawiła żadnych dowodów, zaś oświadczenie wiedzy złożone do protokołu nie zostało odwołane ani zmienione.

Organ wskazał, że decyzja organu I instancji zawiera wszystkie składniki określone w art. 107 K.p.a. Zawiera oznaczenie organu administracji publicznej, który ją wydał, datę, oznaczenie strony, powołano postawę prawną jej wydania, a także uzasadnienie faktyczne decyzji poprzez wskazanie na ustalenia protokołu. Jego zdaniem okoliczności sprawy nie budziły żadnych wątpliwości dlatego organ nie miał podstaw ani potrzeby poszukiwania innych dowodów. Uznał, że zarzuty podniesione w treści odwołania, nie znajdują uzasadnienia w materiale sprawy. Przyjął że, przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zapewnił stronie udział we wszystkich etapach postępowania. Wziął pod uwagę, przy wydawaniu decyzji, wszystkie okoliczności stwierdzone podczas kontroli.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, wnosząc o jej uchylenie.

Rozstrzygnięciu organu zarzucili obrazę przepisów postępowania, tj.: przepisu:

1. art. 28 K.p.a. w zw. z art. 107 K.p.a. poprzez dowolne przyjęcie, że J. B. i L. S. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "L." s.c. z siedzibą w W. są stroną niniejszego postępowania, podczas gdy swobodna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że za stronę niniejszego postępowania powinna być uznana osoba pilnująca punktu gier, która jest posiadaczem odbiornika i faktycznie użytkuje odbiornik telewizyjny

i radiofoniczny oraz z niego korzysta,

2. art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewydanie decyzji przez organ II instancji o stwierdzeniu nieważności decyzji organu I Instancji, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na istnienie przesłanek uprawniających organ II instancji do stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2012 r.

Podnieśli, że naruszono art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., które to naruszenie doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych poprzez dowolne przyjęcie, że stwierdzony okres używania odbiornika telewizyjnego wynosił 7 miesięcy, co nie zostało stwierdzone żadnym dokumentem, podczas gdy swobodna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie daje żadnych podstaw do takiego ustalenia, tym bardziej, że odbiornik telewizyjny został umieszczony

w lokalu dopiero w dniu [...] sierpnia 2012 r., a więc raptem na 5 dni przed przeprowadzoną kontrolą.

Wskazali, że J. B. i L. S. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "L." s.c. z siedzibą w W. nie są stronami niniejszego postępowania, albowiem nie są posiadaczami odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego, które zostały ujawnione w toku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2012 r. w lokalu - punkcie gier położonym

w O. przy ul. [...]. Ich zdaniem, posiadaczem odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego jest osoba pilnująca punkt gier, która z niego korzysta i go użytkuje. Odbiornik ten nie jest eksploatowany przez przedsiębiorców

i korzystanie z niego nie jest udostępniane osobom trzecim - klientom, które w lokalu przebywają. Tym samym, stroną niniejszego postępowania powinien być pracownik lokalu, do którego ewentualnie powinna być skierowana przedmiotowa decyzja.

Uznali, że organ zupełnie dowolnie przyjął, że odbiornik radiofoniczny

i telewizyjny jest używany od 7 miesięcy w sytuacji gdy nie zostało to potwierdzone żadnym dokumentem. Z poczynionych przez nich ustaleń wynika, że odbiorniki te zostały umieszczone w lokalu i używane przez pracownika od [...] sierpnia 2012 r.,

a więc na 5 dni przed kontrolą, stąd też uważają, że nie można zarzucić pracownikowi, że nie zarejestrował tych odbiorników, albowiem miał na to termin

14 dni, a więc termin do dnia [...] sierpnia 2012 r.

Ich zdaniem rzekome oświadczenie, że odbiorniki znajdują się w lokalu od

7 miesięcy nie jest precyzyjne, gdyż za precyzyjne można byłoby uznać oświadczenie określające konkretną datę rozpoczęcia używania odbiorników, a więc dzień, miesiąc, rok, co też skarżący podaje jako dzień [...] sierpnia 2012 r.

Wskazali, że nie zostały przedstawione dowody na okoliczność rzekomego używania tych odbiorników przez okres 7 miesięcy.

Nie zgodzili się ze stwierdzeniem organu, że to na przedsiębiorcy "spoczywa obowiązek zarejestrowania wszystkich używanych w zajmowanym lokalu odbiorników bądź też zakazania pracownikom używania niezarejestrowanych odbiorników, ewentualnie zobowiązania ich do rejestracji we własnym zakresie prywatnych odbiorników w miejscu pracy", albowiem nie jest to określone w żadnym przepisie ustawy o opłatach abonamentowych, a jedynie jest to zupełnie dowolne uznanie organu kompletnie nie mającego żadnej podstawy w obowiązujących przepisach prawa.

Wskazali, że nie można wymagać od przedsiębiorcy, ażeby zobowiązał pracowników do zarejestrowania odbiorników na ich własne dane oraz żeby podjął działania organizacyjne mające na celu uregulowanie sytuacji używania przez pracowników prywatnych odbiorników w miejscu pracy, gdyż to właśnie pracownicy jako posiadacze odbiorników sami powinni dopilnować tego obowiązku, a za niezarejestrowanie odbiorników to właśnie oni powinni ponosić stosowną odpowiedzialność, która w chwili obecnej jest bezzasadnie nakładana na przedsiębiorcę.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności

z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] grudnia 2012 r., nakazującą rejestrację używanego odbiornika radiofonicznego i używanego odbiornika telewizyjnego oraz ustalającą opłatę za używanie jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego oraz jednego niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego w kwocie 555 zł.

W istocie zarzuty strony skarżącej mają przede wszystkim charakter procesowy, związany z niewłaściwym lub niedostatecznym ustaleniem stanu faktycznego.

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie organ miał w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżących opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 ze zm.) za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. W myśl ust.

2 powołanego przepisu domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Tak więc zarzut skarżących błędnego ustalenia strony postępowania tj. naruszenie art. 28 K.p.a. w zw. z art. 107 K.p.a. poprzez dowolne przyjęcie, że J. B. i L. S. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "L." s.c. z siedzibą w W., są stroną niniejszego postępowania, nie może być uwzględniony. Jak wskazano wyżej ustawodawca w art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych wprowadził domniemanie, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny używa tego odbiornika, jeżeli znajduje się on w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Przy czym posiadanie w rozumieniu ww. ustawy zostało określone jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności. Dla nałożenia stosownych obowiązków określonych w art. 7 ust. 6 ustawy wystarczające jest wskazanie, iż odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu znajdował się w lokalu użytkowanym przez przedsiębiorcę. W świetle przepisów ww. ustawy organ nie miał obowiązku ustalać, czyją własność stanowią ujawnione podczas kontroli odbiorniki oraz na jakiej podstawie znajdują się on we władaniu strony. Jak podkreśla się w orzecznictwie skarżący będący jednocześnie pracodawcą w bardzo szerokim tego słowa znaczeniu ponoszą odpowiedzialność za sprawy organizacyjne związane z miejscem pracy (wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt: VI SA/Wa 1460/12). Na nich spoczywa obowiązek zarejestrowania wszystkich używanych w zajmowanym lokalu odbiorników bądź też zakazania pracownikom używania niezarejestrowanych odbiorników i kontrolowania tego stanu, ewentualnie zobowiązania ich do rejestracji we własnym zakresie prywatnych odbiorników używanych w miejscu pracy.

Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (art. 2 ust. 4 ustawy o opłacie abonamentowej).

Modyfikację tej zasady ustawodawca wprowadza w art. 2 ust. 5 ww. ustawy określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych.

Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się on w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza.

W myśl art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o opłacie abonamentowej kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ww. ustawy, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności.

W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego,

o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o opłacie abonamentowej, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego,

o której mowa w art. 5 ust. 3 ww. ustawy. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności (art. 7 ust. 6 i 7 ww. ustawy).

W toku przeprowadzonej przez operatora publicznego kontroli w dniu

[...] sierpnia 2012 r., w zakresie wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu przy ul. [...] w O., zajmowanym przez J. B. i L. S. - wspólników spółki cywilnej "L." s.c. z siedzibą w W., ujawniono w lokalu jeden odbiornik radiowy marki [...] oraz jeden odbiornik telewizyjny marki [...].

W protokole odnotowano cyt: "Odbiorniki były włączone". Na tej podstawie stwierdzono, że odbiorniki są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Stwierdzony okres używania odbiorników w tym lokalu wynosi:

"7 miesięcy". W protokole dokonano następującego wpisu: "Poinformowano

o przepisach wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych. Radio odbierało stację RMF MAXX a odbiornik TV program Polsat. Kontrola została przeprowadzona w obecności pracownika - Pani E. W.. Pani W. nie jest pewna czy urządzenia zostały zarejestrowane. Opłacają Cyfrę +". W trakcie kontroli nie przedstawiono dowodu zarejestrowania odbiorników. Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolerów i Panią E. W..

Sąd uznaje, że brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności złożonego przez kontrolerów i Panią E. W. oświadczenia.

Zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. - jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Skoro skarżący kwestionują wiarygodność oświadczeń, a w toku postępowania, mając zapewniony czynny udział w każdym z jego stadiów, mają możliwość przedstawienia przeciwdowodów na okoliczności objęte jego oświadczeniem zarzut strony należy uznać za bezzasadny.

Zdaniem Sądu bezsporne jest, że w dacie kontroli w kontrolowanym obiekcie znajdowały się niezarejestrowane i sprawne odbiorniki w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

Zważyć przy tym należy, że przepis art. 80 K.p.a. wprowadza zasadę swobodnej oceny dowodów, zgodnie z którą organ prowadzący postępowanie ocenia według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i nie jest skrępowany żadnymi formalnymi regułami dotyczącymi wskazania jak ma dowody oceniać. Jednocześnie zasada ta nie oznacza, iż organ jest uprawniony do oceny dowodów dowolnie, lecz musi oprzeć swoją ocenę na przekonujących podstawach i dać temu wyraz

w uzasadnieniu decyzji (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydanie 7, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 410).

W ocenie Sądu należy w konsekwencji uznać, że organy obu instancji w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 K.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą

w przepisie art. 107 § 3 K.p.a.

Wobec powyższego Sąd uznał zaskarżoną decyzję wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. za prawidłową, co znajduje też oparcie w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por: wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 1531/10) oraz poglądach doktryny (Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, Wydanie II, Zakamycze 2005 str. 802, "Kodeks postępowania administracyjnego" - Komentarz pod red. prof. Marka Wierzbowskiego oraz prof. Aleksandry Wiktorowskiej, str. 772).

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.