Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 240/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2015-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
article: art. 3 ust. 1,  art. 4  ust. 1,  art. 14,  art. 15,   art. 16  ust. 1, art. 17,  art. 20,  art. 28  ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński – spr. Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2015 r. sprawy ze skargi F. L. na uchwałę Rady Miejskiej w Białej z dnia 5 listopada 2010 r., Nr XXXVII/409/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1) stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2) określa, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Gminy Biała na rzecz skarżącego F. L. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 5 listopada 2010 r. Rada Miejska w Białej podjęła na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), zwanej dalej ustawą o samorządzie gminnym, oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.), zwanej dalej ustawą, uchwałę Nr XXXVII/409/10, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach wsi Krobusz - Gostomia - Solec. Do części tekstowej planu załączony został m.in. rysunek planu w skali 1:2000.

Pismem z 22 maja 2012 r., skierowanym do Burmistrza Gminy Biała, F. L., wezwał do usunięcia naruszenia prawa przez powtórzenie procedury uchwalenia wskazanego planu w zakresie pominiętych czynności. Ponadto wniósł o dokonanie stosownych zmian w zapisach uchwały, które zapewnią, że odzyska prawo do korzystania z gruntów stanowiących jego własność, poprzez dalsze ich wykorzystywanie jako grunty orne.

Następnie w dniu 20 lipca 2012 r. złożył, w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na sporną uchwałę, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, zasądzenie kosztów postępowania według załączonego wykazu oraz dopuszczenie dowodów wskazanych w skardze. Kwestionowanej uchwale zarzucił naruszenie kolejno:

I. art. 1 ust. 2 pkt 9, art. 2 pkt 4, art. 17 pkt 1 ustawy w zw. z art. 3 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego z dnia 15 października 1985 r. (Dz. U. z 1994 r., nr 124, poz. 607), poprzez nie uwzględnienie "interesu publicznego" stosownie do treści powołanych przepisów, oraz pozbawienie społeczności lokalnej należytego udziału w postępowaniu,

II. art. 20 ust. 1. w zw. z art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ustawy, w zakresie w jakim organ nie uwzględnił postanowień studium w trakcie sporządzania planu, a to m.in.:

a) w zakresie limitacji co do dopuszczalnej wysokości projektowanych elektrowni wiatrowej, odległości od planowanej i istniejącej zabudowy mieszkaniowej, od dróg i cieków wodnych oraz obiektów infrastruktury technicznej,

b) w zakresie w jakim nie uwzględniono w planie, iż postanowienia studium zakazują na gruntach oznaczonych jako R1 (obszary rolne o wysokich walorach produktywnych) lokalizowania elektrowni wiatrowych,

c) w zakresie w jakim nie uwzględniono zakazu lokalizacji farm wiatrowych na terenach o silnym zagrożeniu procesami erozyjnymi,

d) w zakresie w jakim nie zastosowano się w planie do zaleceń ujętych w studium co do minimalnej odległości lokalizacji elektrowni wiatrowych od zabudowań mieszkaniowych, dróg utwardzonych oraz obiektów infrastruktury technicznej,

e) w zakresie w jakim nie przeprowadzono prawidłowego - całorocznego i szerokiego monitoringu ornitologicznego i chiropterologicznego,

f) w zakresie w jakim przewidziano lokalizację elektrowni wiatrowych na terenach objętych ochroną ekspozycji dalekiego widoku,

g) w zakresie w jakim przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowych bezpośrednio na stanowiskach archeologicznych,

h) w zakresie w jakim postanowienia planu co do położenia elektrowni wiatrowych pozostają w sprzeczności z ustaleniami w studium w tym zakresie,

III. art. 14 ust. 1 ustawy - w zakresie w jakim uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu oprócz granic obszaru określa również cel i zakres podjęcia uchwały,

IV. art. 20 ust. 1 ustawy - w zakresie w jakim organ nie stwierdził zgodności projektu planu ze studium przed jego uchwaleniem,

V. art. 14 ust. 3 ustawy - w zakresie w jakim organ nie objął planem całego obszaru studium, oraz uznał, iż poprzez autorytarne ograniczenie dopuszczalnej powierzchni mającej być przeznaczoną pod budowę elektrowni wiatrowych do 0,49 ha ominie przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. nr 121, poz. 1266; obecnie Dz. U. z 2015 r., poz. 909),

VI. art. 15 ust. 2 pkt 5 i 7 ustawy - w zakresie w jakim plan nie zawiera obowiązkowych informacji o wymaganiach wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych oraz informacji określających granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią oraz obszarów osuwania się mas ziemnych,

VII. art. 16 ust. 1 ustawy w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1587), zwanego dalej rozporządzeniem, w zakresie w jakim organ dopuścił się sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w skali 1:2000,

VIII. art. 17 pkt 3 ustawy - w zakresie w jakim organ nie rozstrzygnął wszystkich wniosków złożonych do inkryminowanego planu, zaś uwzględnione nie zostały implementowane do planu,

IX. art. 17 pkt 14 ustawy - w zakresie w jakim w dokumentacji planistycznej brak projektu planu, który został przedstawiony przez Burmistrza Gminy Radzie Miejskiej,

X. art. 21 ust. 1 ustawy - w zakresie w jakim dokumentacja planistyczna sporządzona została ze środków własnych inwestora,

XI. § 12 pkt 14 rozporządzenia w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy w zw. z art. 17 pkt 9 ustawy w zakresie w jakim organ zobowiązany był do dokonania ogłoszenia o wyłożeniu planu w sposób określony w pkt 1, a zatem poprzez zastosowanie tych samych procedur,

XII. § 3 pkt 2 rozporządzenia - w zakresie w jakim plan w sposób nieprecyzyjny (niezgodny z granicami określonymi w załączniku graficznym) opisuje granice projektowanego planu,

XIII. § 4 pkt 4 rozporządzenia - w zakresie w jakim plan nie określa obiektów i terenów chronionych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym nie zawiera nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów,

XIV. art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy w zw. z § 4 pkt 8 rozporządzenia - w zakresie w jakim plan nie określa parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego,

XV. § 9 ust 1 rozporządzenia - w zakresie w jakim w projekcie rysunku planu miejscowego zastosowano inne oznaczenia graficzne barwne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, aniżeli należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia,

XVI. § 9 ust. 2 rozporządzenia - w zakresie w jakim w projekcie rysunku planu miejscowego zastosowano inne oznaczenia graficzne dotyczące granic i linii regulacyjnych oraz elementów zagospodarowania przestrzennego aniżeli określone w Polskiej Normie PN-B-01027 z dnia 11 lipca 2002 r.,

XVII. § 10 ust. 1 rozporządzenia - w zakresie w jakim materiały planistyczne, sporządzone na potrzeby projektu planu miejscowego, nie były aktualne na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia,

XVIII. art. 15 ust. 1 ustawy w zw. z art. 14 ust. 8 ustawy w zw. z uchwałą Sejmiku Województwa Opolskiego nr XLVIII/505/2010 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla województwa opolskiego - w zakresie w jakim ww. plan zagospodarowania przestrzennego dla województwa opolskiego zakazuje lokalizowania elektrowni wiatrowych na obszarze objętym uchwałą (str. 118), jak i w zakresie w jakim plan pozostaje w sprzeczności ze wskazanymi w tej uchwale (str. 123) odległościami od najbliższych zabudowań,

XIX. § 10 pkt 2 rozporządzenia - w zakresie w jakim materiały planistyczne sporządzone na podstawie przepisów odrębnych, nie były aktualne na dzień przystąpienia do sporządzania tego projektu,

XX. art. 17 pkt 5 w zw. z art. 37 ust. 11 ustawy - w zakresie w jakim prognoza skutków finansowych uchwalenia planu sporządzona została przez osobę nie będącą rzeczoznawcą majątkowym,

XXI. art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy w zw. z art. 17 pkt 6c ustawy - w zakresie w jakim organ nie pozyskał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne,

XXII. art. 39 pkt 2 w zw. z art. 54 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227, ze zm.; obecnie Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku - w zakresie w jakim katalog informacji podawanych przez organ w obwieszczeniu nie zawierał informacji o możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu,

XXIII. art. 42 pkt 2 w zw. z art. 54 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku - w zakresie w jakim organ nie dołączył do przyjętego planu uzasadnienia zawierającego informację o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa,

XXIV. art. 51 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku - w zakresie w jakim "Strategiczna prognoza oddziaływania na środowisko miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach wsi Krobusz - Gostomia – Solec", nie spełnia ustawowych wymogów, a w szczególności nie zawiera rzetelnego opisu szaty roślinnej i informacji ilościowych, rzetelnej inwentaryzacji świata zwierzęcego uzyskanej w ramach monitoringu,

XXV. art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP - w zakresie w jakim organ naruszył konstytucyjne prawo własności skarżącego,

XXVI. art. 2 Konstytucji RP oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia - w zakresie w jakim zapisy planu są nieprecyzyjne, a to przez nierozgraniczenie zakresu przeznaczenia gruntu,

XXVII. art. 7 Konstytucji RP - w zakresie w jakim przepis ten nakłada na organy władzy publicznej obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa,

XXVIII. § 7 pkt 4 rozporządzenia - w zakresie w jakim rysunek nie zawiera oznaczenia granic administracyjnych oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia,

XXIX. § 12 pkt 19 rozporządzenia - w zakresie w jakim dokumentacja prac planistycznych nie zawiera uchwały o uchwaleniu planu wraz z załącznikami i uzasadnieniem,

XXX. art. 11 b ustawy o samorządzie gminnym, a to w zakresie w jakim naruszona została zasada transparentności działań organów publicznych poprzez finansowanie, pomimo ustawowego zakazu, dokumentacji planistycznej z środków własnych inwestora,

XXXI. art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy w zw. z Dyrektywą 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącą się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz. U. UE L.02.189.12) poprzez nie respektowanie powołanych przepisów prawa, nakazujących uwzględnienie wymagań ochrony zdrowia mieszkańców,

XXXII. naruszenie przepisów uchwały nr XXIII/235/05 Rady Miejskiej w Białej z dnia 30 czerwca 2005 r. - w sprawie zasad i trybu przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami a w szczególności naruszenie § 6, § 7, § 8, § 11 oraz § 12 tej uchwały,

XXXIII. § 118 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r., nr 100, poz. 908) - w zakresie w jakim plan zawiera powtórzenie definicji aktów normatywnych rangi ustawy.

W obszernym uzasadnieniu skarżący wywodził, iż w wyniku podjęcia kwestionowanej uchwały z naruszeniem powyższych przepisów, doszło do naruszenia jego interesu prawnego. W szczególności wyjaśniał, że narażony zostanie na emisje ponad przeciętną miarę hałasu pracujących turbin, pól elektromagnetycznych, efektu stroboskopowego oraz na promieniowanie niejonizujące. Zauważył, iż przewidziana planem budowa elektrowni wiatrowych w tak bliskiej odległości od siedlisk ludzkich stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia mieszkańców. Nadto uchwalenie planu spowoduje spadek wartości nieruchomości skarżącego wskutek pozbawienia ich waloru kulturowo-turystycznego, a ponadto ograniczy swobodę ich dotychczasowego użytkowania (pastwiska, łąki trwałe). Zaznaczył, że negatywne oddziaływanie turbin elektrowni uniemożliwi mu także prowadzenie chowu bydła i ich wypasanie. Zarzucając naruszenie art. 39 pkt 2 w zw. z art. 54 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz art. 17 ust. 9 ustawy skarżący wskazał, że obwieszczenie z 2 września 2009 r. nie zawierało informacji o możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym została ona wyłożona do wglądu. Zarzucił, że wskutek braku poinformowania społeczności lokalnej o przystąpieniu do opracowania planu, jak również o wyłożeniu planu do wglądu, uniemożliwiono zgłoszenie do planu jakichkolwiek uwag. Wskazał na brak dowodów potwierdzających dokonanie przez organ stosownych ogłoszeń. W dalszej części skargi szeroko argumentował swoje zastrzeżenia, co do braku przeprowadzenia przez organ konsultacji społecznych, w trybie przewidzianym w uchwale Rady Miejskiej w Białej z dnia 30 czerwca 2005 r., Nr XXXIII/235/05, w sprawie trybu przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami. Podkreślał, że przygotowana do planu prognoza oddziaływania na środowisko zawierała znaczące braki, dyskwalifikujące ten dokument jako źródło informacji. Brak w niej bowiem było danych jakościowych, ilościowych i gatunkowych, wykonania elementarnych badań, a także analizy wariantów alternatywnych. Zastrzeżenia według skarżącego budziła również przeprowadzona prognoza w zakresie wpływu inwestycji na zdrowie ludzi. Skarżący wyraził swoje wątpliwości co do przyjętych przez organ kryteriów wyznaczających strefę oddziaływania na 500 m. Dalej, wskazując na wadliwą lokalizację farm wiatrowych, zwrócił uwagę na negatywne skutki zbyt bliskiej ich lokalizacji oraz nadmiernej koncentracji. Zauważył, że mapa planu nie została sporządzona w normatywnie przewidzianej skali 1:1000, a w skali 1:2000, pomimo że z planu, jak i z jego uzasadnienia nie wynikało, aby zaistniały szczególne okoliczności powodujące konieczność sporządzania planu w przyjętej przez organ skali. Stawiając zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ustawy, podniósł, że organ w trakcie sporządzania uchwalonego planu nie uwzględnił postanowień studium. Zakwestionował również, że w zaskarżonej uchwale nie zawarto stwierdzenia zgodności planu miejscowego ze studium. Uzasadniając zarzut dotyczący zapisów planu, zaakcentował naruszenie § 118 w zw. z art. 143 rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", w zakresie w jakim plan zawiera powtórzenia definicji z innych aktów normatywnych (ustaw). Wskazał też na nieprecyzyjne określenie sposobu użytkowania gruntów oznaczonych jako RR i RR(EW) oraz podał, że realizacja inwestycji związanych z energetyką wiatrową na terenach przekraczających 0,5 ha wiąże się z koniecznością uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Zarzucił brak określenia w planie zasad i warunków przeprowadzenia scalania i podziału nieruchomości, a także, że zarówno prognoza oddziaływania na środowisko jak i prognoza finansowa nie zostały sporządzone przez gminę i nie były opracowane przez rzeczoznawcę majątkowego.

W odpowiedzi na skargę Gmina Biała wniosła o jej oddalenie. Odnosząc się do postawionego w skardze zarzutu skargi nr I wskazała, że organ, podejmując zaskarżoną uchwałę kierował się przede wszystkim interesem publicznym społeczności ogólnopaństwowej i regionalnej. Podkreśliła, że Burmistrz Białej przed i po opracowaniu projektu planu dopełnił wszelkich obowiązków związanych z informowaniem społeczeństwa. W szczególności poprzez publikację stosownych ogłoszeń w prasie, Biuletynie Informacji Publicznej i umieszczenie obwieszczeń w sposób zwyczajowo przyjęty, w których wskazano m.in. na miejsce i czas składania uwag do projektu planu, jak również po opracowaniu projektu miejsce, w którym możliwy jest wgląd do dokumentacji planistycznej. Zauważyła, iż informowano także o miejscu i czasie przeprowadzanej dyskusji publicznej. Wskazując na zarzut skargi nr II lit. a) i d) argumentowała, że zarówno w studium, jak i w planie, część terenów przeznaczona została pod farmy wiatrowe, a skoro tak, to nie można zarzucić sprzeczności planu ze studium, gdyż zasadnicze znaczenie ma kwestia przeznaczenia terenu. W ocenie Gminy uchwalony plan nie przewiduje także rozwiązań, które pozwoliłyby na lokalizację obiektów energetyki wiatrowej w odległości mniejszej od zabudowań, lasów i cieków wodnych, niż minimalne odległości ustalone w Studium. Odnosząc się do przyjętej w planie innej wysokości wieży od wskazywanej w studium (150 m) wyjaśniła, że tylko w ten sposób może zostać osiągnięty cel, jakim jest budowa elektrowni wiatrowych. Nadto twierdziła, iż zawarty w postanowieniu studium zwrot "ustala się następujące warunki lokalizacji ferm wiatrowych (...) o wysokości 150 m do szczytu śmigła" nie ma charakteru kategorycznego. Co do zarzutu skargi nr II lit. b) Gmina podniosła, że w zapisach studium jest możliwa lokalizacja elektrowni wiatrowych na terenach R1 z uwzględnieniem korekty granic "do max. 200 m. od zewnętrznego obrysu". Powyższe oznacza, że nie jest wykluczone, aby część elektrowni wiatrowej "zachodziła" niejako na teren o oznaczeniu R1. Natomiast zgodnie z przedstawioną mapą, będącą integralną częścią planu, nie nastąpiła lokalizacja farm wiatrowych na obszarze oznaczonym w studium jako R1. Jako bezzasadny oceniony został zarzut skargi nr II lit. c), albowiem wobec ustanowionego w planie zakazu usytuowania elektrowni wiatrowych na terenach zagrożonych erozją, od zawartego w studium ograniczenia lokalizacji tych obiektów, plan ustala silniejszą niż w studium ochronę gruntów o znacznym narażeniu na procesy erozyjne. Odnosząc się do zarzutu skargi nr II lit. e) Gmina argumentowała, iż wbrew twierdzeniom skarżącego - zapisy studium nie nakładają w tej kwestii żadnego obowiązku na organy gminy. Postanowienia studium mają w omawianym zakresie charakter wyłącznie zaleceń. Gmina natomiast, choć nie miała takiego obowiązku, przeprowadziła analizę przyrodniczo – środowiskową. Za nietrafiony został uznany zarzut skargi nr II lit. f). Gmina wywodziła, iż z porównania części tekstowych i graficznych studium oraz planu terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach wsi Krobusz - Gostomia - Solec, w żaden sposób nie wynika, że tereny przewidziane na lokalizację farm wiatrowych znajdują się w strefach ochrony ekspozycji dalekiego widoku i te strefy naruszają. W przedmiocie postawionego w skardze zarzutu nr XXIV Gmina podniosła, że sporządzona do sprawy prognoza oddziaływania na środowisko zawiera wszystkie elementy składowe (informacje, analizy, oceny, prognozy) wymagane w art. 51 ustawy dla tego rodzaju dokumentów. Podkreśliła, że w prognozie zawarto szczegółową inwentaryzację świata zwierzęcego, a zwłaszcza awifauny, natomiast analiza ornitologiczna oraz analiza chiropterologiczna stanowią załączniki do prognozy, a zatem są jej integralną częścią, prezentującą wyczerpująco wyniki badań ptactwa i nietoperzy na badanym obszarze. Nadto wpływ farmy wiatrowej na awifaunę został przedstawiony w załącznikach do prognozy, a kwestia wpływu farm wiatrowych na tereny położone poza granicami planu również została w niej zbadana. Prognoza zawiera informację o metodyce badań, wykorzystano w niej cały szereg opracowań, w tym sporządzone przez gminę "Opracowanie ekofizjograficzne dla Gminy Biała", a ich lista została wymieniona jako "Literatura i materiały źródłowe". W konsekwencji stwierdziła, że prognoza opracowana została w sposób rzetelny, ma charakter obiektywny i spełnia wymagania formalne, wynikające z art. 51 ust. 2 ustawy. Gmina nie zgodziła się również z zarzutem skargi nr IV, twierdząc, iż w części wstępnej uchwały bezsprzecznie stwierdzona została zgodność projektowanych przepisów planu miejscowego ze studium. Odnosząc się do zarzutu skargi nr X, XXX oraz XVII Gmina wskazała, że przepisy prawa nie formułują wprost zakazu finansowania w części lub w całości miejscowego planu przez zewnętrzne podmioty obok lub zamiast Gminy i możliwe jest sfinansowanie dokumentacji planistycznej przez podmioty spoza aparatu administracji publicznej. Jednocześnie podniosła, że ze środków własnych sfinansowała szereg opracowań, które są niezbędne dla uchwalenia planu, w tym prognozę skutków finansowych oraz samo studium. Dlatego nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP, zasady legalizmu działania organów państwa, jak również zarzut naruszenia art. 11b ustawy o samorządzie gminnym. Co do postawionego zarzutu skargi nr XVIII, skonstatowała, iż plan województwa w odróżnieniu od uchwalonego planu nie jest aktem prawa miejscowego, co oznacza, iż nie ma on charakteru wiążącego dla organów gmin, w związku z czym brak jest przesłanek do uznania, że uchwalony plan narusza jego postanowienia. Podniosła, także, iż zgodnie z jego postanowieniami najlepsze warunki do rozwoju energetyki wiatrowej występują m.in. na terenie powiatu prudnickiego. W kwestii zarzutu skargi nr III Gmina podniosła, że sama uchwała o przystąpieniu nie przesądza ani o przeznaczeniu gruntów, ani nie wypowiada się w wiążący sposób o sposobach zagospodarowania. W konsekwencji nie można zatem podnosić, że przez samo sformułowanie tytułu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu w taki czy inny sposób, Rada Miejska w Białej naruszyła zasady oraz procedurę jego sporządzania. Przedstawiając zarzut skargi nr XX skargi Gmina odnotowała, że mając na uwadze to, że prognoza skutków finansowych nie jest integralną częścią planu miejscowego i nie jest dokumentem wiążącym, należy przyjąć, że sporządzenie jej przez osobę niebędącą rzeczoznawcą majątkowym nie ma charakteru istotnego naruszenia i nie może być podstawą do uchylenia planu. Jako chybiony Gmina uznała zarzut skargi nr VII, wyjaśniając, iż wyboru skali 1 : 2000 dokonała ze względu na fakt objęcia ustaleniami planu obszaru powierzchni 580 ha, opierając się podstawie § 6 rozporządzenia, tj. na przesłance znacznej powierzchni obszaru objętego planem. Zdaniem Gminy, także zarzut skargi nr XIV podlegać winien oddaleniu, albowiem, wbrew twierdzeniom skarżącego, w treści planu znajdują się przepisy dotyczące podziału i scalania nieruchomości (§ 15 uchwały). Odnosząc się natomiast do określenia kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego, Gmina uznała, że w przedmiotowym stanie faktycznym było ono zbędne, a co za tym idzie nie było konieczne ustalenie w treści planu tego rodzaju przepisu. Argumentowała, że skoro przy planowanym usytuowaniu elektrowni wiatrowych, wśród pól, wydzielane działki nie przylegają do pasów drogowych, brak jest potrzeby ustalania kąta położenia granicy działki w stosunku do nieistniejącego pasa drogowego. Także zarzut skargi nr XIII został przez gminę uznany za bezzasadny, gdyż w § 14 skarżonej uchwały zawarte zostały stosowne ustalenia. Przechodząc do zarzutu skargi nr V i XXI, podniosła, że nieprawidłowe jest takie rozumienie przepisu art. 14 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym przeznaczenie w planie gruntów rolnych/leśnych na inne cele powoduje konieczność objęcia w planie wszystkich terenów rolnych i leśnych, które według postanowień studium wymagają zmiany przeznaczenia. W kwestii wyrażenia zgody na tego rodzaju zmianę przeznaczenia, Gmina wskazała, iż nie jest ona wymagana, albowiem dla terenu oznaczonego RR(EW) zastrzeżone zostało, że powierzchnia gruntów rolnych związana z realizacją celu nierolniczego (elektrowni wiatrowych) nie może przekroczyć 0,49 ha, a grunty te nie tworzą zwartego obszaru projektowanego. Odpowiadając na zarzut skargi nr VI, Gmina podkreśliła, że organ nie naruszył zasad sporządzania planu, gdyż w jego treści znalazła się odpowiednia informacja na temat braku uwarunkowań dotyczących art. 15 pkt 5 i pkt 7 ustawy. Odnośnie zarzutu nr IX Gmina podniosła, że brak jest przepisu ustawowego, który nakazywałby dołączenie do dokumentacji planistycznej, po zakończonej procedurze planistycznej, projektu planu. Gmina nie zgodziła się również z podniesionym w skardze zarzutem nr XI, zaznaczając, iż w dokumentacji planistycznej znajduje się podpisana przez pracownika notatka, świadcząca, że informacja o wyłożeniu projektu planu została ogłoszona w sposób prawidłowy w sposób zwyczajowo przyjęty w danej gminie. W przedmiocie zarzutów skargi nr XVIII i XIX Gmina wywodziła, że zgromadzona dokumentacja na potrzeby przedmiotowego planu została sporządzona w okresie 2009 - 2010 r., w związku z czym trudno jest uznać, że dokumentacja ta była na dzień uchwalania planu nieaktualna. Jednakże, nawet gdyby przyjąć, że dokumentacja ta nie nosiła cechy aktualności, to należy stwierdzić, że nie może być to przesłanką uchylenia planu miejscowego.

W piśmie procesowym organu z dnia 5 listopada 2012 r., organ, odnosząc się szczegółowo do zarzutów skargi nr: V, XXIII, XXXII oraz XXXIII doprecyzował stanowisko przedstawione w odpowiedzi na skargę.

Skarżący w piśmie z dnia 7 listopada 2012 r. podtrzymał w całości żądania i argumentację podniesioną w skardze, na poparcie której przedstawił szereg dokumentów.

W wykonaniu wezwania sądu, organ w piśmie z dnia 20 listopada 2012 r., powtórzył stanowisko przedstawione w odpowiedzi na skargę w zakresie uznania za zbędne wskazania kąta położenia działek objętych podziałem scaleniem w stosunku do pasa drogowego jak i wskazania zwartych kompleksów gruntów dla poszczególnych wiatraków. Wypowiedział się również w przedmiocie sporządzenia oceny wpływu inwestycji w postaci farm wiatrowych na zdrowie człowieka i przedstawił strefy ochrony dalekiego widoku w Gminie Biała.

Odnosząc się do argumentacji Gminy zawartej w piśmie z dnia 5 listopada 2012 r., skarżący w piśmie z 3 grudnia 2012 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, dodatkowo nie zgodził się z zaprezentowanym przez organ pojęciem "działki", które pozostaje w sprzeczności z normatywnie określoną definicją działki ewidencyjnej (gruntowej). Gmina, uchwalając plan przypisywała normatywnym pojęciom inne znaczenie, a przyjęte rozwiązania, zgodnie z którymi pod wiatraki zostałyby wydzielone działki gruntu o pow. do 450 m² plus powierzchnia gruntu pod drogi dojazdowe, naruszają dyspozycję art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Należy także rozważyć, czy zapis planu dotyczący wydzielenia działek pod budowę elektrowni wiatrowych oraz dróg dojazdowych, wobec ustawowych ograniczeń, nie narusza przepisów dotyczących prawnej możliwości wydzielenia gruntów rolnych pod budowę elektrowni wiatrowych. Nadto § 15 pkt 2 planu pomija powierzchnię gruntu wydzieloną pod sieci energetyczne, łączące poszczególne elektrownie, natomiast zdefiniowana przez Gminę "farma wiatrowa" nie jest zgodna z definicją rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego. Skarżący wyjaśnił także, że przedstawione przez niego dane, dotyczące odległości elektrowni wiatrowych od poszczególnych elementów infrastruktury technicznej oraz zabudowań, są możliwe do sprawdzenia.

W kolejnym piśmie procesowym z 17 grudnia 2012 r. skarżący, odnosząc się szczegółowo do pisma organu z 20 listopada 2012 r., zakwestionował oba załączone do tego pisma załączniki graficzne. Nie zgodził się również z zaprezentowaną w tym piśmie argumentacją, wskazując, iż skoro zaskarżona uchwała nie zawiera zasad scalania i podziału nieruchomości oraz kąta położenia granicy działek w stosunku do pasa drogowego, to zaistniały podstawy do stwierdzenia nieważności planu. Zwrócił uwagę, iż zaskarżona uchwała nie zawiera informacji dotyczącej potencjalnego położenia i powierzchni placów eksploatacyjnych oraz dróg dojazdowych do planowanych elektrowni wiatrowych. Jednocześnie podtrzymał twierdzenia co do konieczności zastosowania w sprawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Szeroko przedstawił także główne zagrożenia dla ludzi, wynikające z lokalizacji w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowań mieszkalnych elektrowni wiatrowych.

W piśmie z 9 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci umowy z 23 maja 2011 r., dotyczącej udostępnienia gruntów na cele budowlane oraz umowy z 25 marca 2009 r. wraz z aneksami. W piśmie z 18 stycznia 2013 r., podtrzymał podnoszone we wcześniejszych pismach procesowych zarzuty naruszeń procedury planistycznej. Wskazał także, że z załącznika graficznego planu wynika, że organ przewidział lokalizację jednej elektrowni wiatrowej poza terenem RR(EW).

Na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał stanowisko w sprawie i wszystkie podniesione zarzuty, w tym zarzut dotyczący wadliwego określenia granic planu. W tym zakresie wskazał, że sprzeczność ta spowodowana jest rozbieżnością pomiędzy obszarem objętym uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia planu, a samą uchwałą, przy czym zarzut ten nie jest związany z przekroczeniem granic objętych planem, ale z usytuowaniem elektrowni wiatrowych na terenie oznaczonym symbolem innym niż RR(EW). Jednocześnie wyjaśnił, że skarżący jest właścicielem działek o numerach a k.m. [...], b k.m. [...] i c k.m. [...], których przeznaczenie w planie pod elektrownie wiatrowe spowoduje wyłączenie możliwości zmiany przeznaczenia tych gruntów, jako gruntów rolnych, już po podjęciu tej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Op 418/12 oddalił skargę. Sąd uznał, że skarga jest dopuszczalna ze względu na naruszenie interesu prawnego skarżącego, ale nie dopatrzył się żadnych okoliczności powodujących jej nieważność. W szczególności zdaniem Sądu nie doszło do naruszenia zasad procedury planistycznej, a przyjęte w planie rozwiązania są zgodne z postanowieniami Studium oraz z treścią uwarunkowań wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego.

W wyniku rozpoznania wniesionej przez skarżącego skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1587/13, uchylił powyższy wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu oraz zasądził na rzecz skarżącego koszty postępowania kasacyjnego. Za zasadny uznał zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, na skutek błędnej wykładni pojęcia "zwarty obszar projektowany do przeznaczenia". Definicję tę należało odnosić do całego obszaru dokonywanej zmiany przeznaczenia, a nie tylko do poszczególnych działek, przeznaczonych pod pojedyncze urządzenia wiatrowe. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że w takim przypadku nie chodzi wyłącznie o działkę, na której ma być zrealizowany obiekt budowlany, ale również o działki, których przeznaczenie musi zostać zmienione, aby powstały w przyszłości obiekt budowlany mógł być zgodnie z jego przeznaczeniem wykorzystywany, tzn. w razie realizacji inwestycji wraz z koniecznością wydzielenia drogi zarówno działka przeznaczona pod drogę jak i działka przeznaczona pod zabudowę będą stanowiły wspólnie zwarty obszar projektowy. Obecnie bowiem działka ewidencyjna jest jedynym kryterium obszarowym, do którego można odnosić art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a którego stosowanie nie pozwala na obejście tego przepisu. Przez "zwarty obszar", o jakim mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, należy rozumieć teren gruntów rolnych, na którym wyłączeniu z produkcji rolnej podlegałyby niewielkie odrębne powierzchnie takich gruntów. Tym samym, jeżeli gmina projektuje przeznaczenie danego terenu rolnego na cele nierolne, to obowiązek uzyskania zgody na wyłączenie z produkcji rolnej dotyczy nie pojedynczych enklaw gruntu, ale całego terenu, w granicach obszaru objętego planem lub jego zmianą, w ramach którego te cele mogą być realizowane. Obszarem projektowania, jako jednostką planistyczną nie jest wyłącznie działka lub działki gruntu w rozumieniu prawno-geodezyjnym, lecz powierzchnia przestrzenna objęta granicami linii ujętych na mapie stanowiących załącznik do skarżonej uchwały (a nie granicami poszczególnych działek przeznaczonych pod budowę poszczególnych turbin wiatrowych). Tak więc obszar projektowany to obszar funkcjonalno-przestrzenny, a nie prawno-geodezyjny. Zgoda Ministra określona w art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowi element procedury planistycznej i dotyczy planowania przestrzennego; nie jest natomiast elementem procedury budowlanej w ścisłym tego słowa znaczeniu, a więc w świetle tego przepisu nie ma znaczenia, jaka będzie faktyczna powierzchnia zabudowy gruntu turbinami wiatrowymi. Ma natomiast normatywne znaczenie, jaka jest powierzchnia całego obszaru przewidzianego pod taką inwestycję, gdyż lokalizacja poszczególnych turbin oraz całego kompleksu parku wiatrowego, w efekcie przeprowadzonego procesu o pozwolenie na budowę może ulec istotnym zmianom i przesunięciom, co implicite musiałoby pociągać za sobą konieczność przeprowadzenia procedury planistycznej od początku. Sąd zwrócił uwagę, że zaskarżony plan przewiduje budowę 11 elektrowni wiatrowych. Planuje się wydzielenie działek gruntu pod jedną elektrownię wiatrową o pow. 0,20 ha, z zastrzeżeniem, że łączna pow. działki gruntu pod elektrownię wiatrową i drogę dojazdową do niej nie może być większa niż 0,49 ha. Mając na uwadze powyższe, już sam obszar planowany pod budowę 11 elektrowni (bez dróg dojazdowych) wynosi ponad 2 ha, a więc zgoda Ministra w rozpoznawanej sprawie była jak najbardziej wymagana. Skoro zwarty obszar projektowanego przedsięwzięcia, wbrew twierdzeniom Sądu, przekracza w rozpoznawanej sprawie 0,5 ha, stąd, to zarzut naruszenia art. 28 w zw. z art. 14 ust. 3 w zw. z art. 17 pkt. 6 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych był w pełni zasadny.

Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił także uwagę na niewyjaśnienie kwestii konsultacji z właściwą Izbą Rolniczą, zwrócił uwagę, że sporny plan przewiduje możliwość wydzielenia działek gruntowych pod urządzenia infrastruktury technicznej o powierzchni do 0,02 ha oraz działek pod elektrownie wiatrowe i drogi dojazdowe, przy czym powierzchnia działki wydzielonej pod jedną elektrownię wiatrową nie może być większa niż 0,20 ha (§ 16 pkt 2 lit. 1 i 2a). Natomiast zgodnie z art. 93 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 1997, nr 115, poz. 741 z późn. zm.), podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. W sprawie zachodzą zatem przesłanki wyłączające możliwość dokonania podziału nieruchomości na działki mniejsze niż 0,3000 ha. Nie ma zatem podstaw by w tej sytuacji przypisywać pojęciu "wydzielenie" zastosowanemu w planie innego znaczenia, aniżeli zastosowane w art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Czyni to zasadnym twierdzenie skarżącego, że postanowienia planu są sprzeczne z ustawą o gospodarce nieruchomościami.

Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że sporządzenie prognozy skutków finansowych uchwalenia zaskarżonego miejscowego planu przez osobę niebędącą rzeczoznawcą majątkową wprawdzie stanowiło naruszenie trybu sporządzania planu, jednakże nie stanowiło naruszenia istotnego. Przepis art. 17 pkt. 5 u.p.z.p. stanowi, że – "wójt, burmistrz, prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno: sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36". Postanowienia art. 36 u.p.z.p. wprawdzie dotyczą roszczeń odszkodowawczych właścicieli, to jednak mówią również o wzroście i obniżeniu wartości nieruchomości. Tym samym więc, aby fakt taki ustalić, należy posiłkować się treścią art. 37 u.p.z.p., który w ust. 11 wyraźnie stanowi, że "w odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz zasad określania skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, a także w odniesieniu do osób uprawnionych do określania tych wartości i skutków finansowych stosuje się przepisy o gospodarce nieruchomościami". Każde uchwalenie lub zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będzie rodziło skutki finansowe nie tylko w stosunku do właścicieli nieruchomości, których działki albo zyskają, albo stracą na wartości, ale również dla gminy, która także będzie musiała ponosić skutki finansowe z tym związane. Zgodnie zaś z ustawą o gospodarce nieruchomościami - osobami, które wyłącznie zajmują się takimi sprawami są rzeczoznawcy majątkowi. W myśl art. 174 ust. 3a w pkt. 3 tej ustawy stanowi, że to "rzeczoznawca majątkowy może sporządzać opracowania i ekspertyzy, nie stanowiące operatu szacunkowego, dotyczące: skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych", nie zaś architekt i to powiązany z inwestorem. Podnieść bowiem należy, że ze względu na transparentność działań organów administracji publicznej (np. art. 11b ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o samorządzie gminnym), przepisy nakładają na te organy pewne obowiązki. Podkreślić trzeba, że przepis art. 254 ustawy o finansach publicznych nakłada na jednostki samorządu terytorialnego w toku wykonywania budżetu obowiązek stosowania kilku sztywno określonych zasad gospodarki finansowej. Jedną z takich zasad, opisaną w pkt. 4, jest zlecanie zadań na zasadzie wyboru najkorzystniejszej oferty, z uwzględnieniem przepisów o zamówieniach publicznych. Skoro jednym z obowiązków organów gminy przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest sporządzenie prognozy skutków finansowych uchwalenia takiego planu, toteż jeżeli gmina sama nie opracowuje takiej prognozy i zleca to zadanie ustawowe podmiotowi trzeciemu powinna: po pierwsze zlecić jej wykonanie osobie z odpowiednimi uprawnieniami (w tym przypadku rzeczoznawcy majątkowemu), a po drugie winna rozpisać stosowne postępowanie przetargowe. Poza tym, fakt sfinansowania dokumentacji przez inwestora wywołuje wątpliwości co do bezstronności i obiektywności takiej dokumentacji, w stosunku do pozostałej społeczności lokalnej, która na jej treść wpływu żadnego nie miała i tak naprawdę nie jest w stanie wiarygodności tej dokumentacji i zawartych w niej wniosków zweryfikować.

Za nie mające usprawiedliwionych podstaw NSA uznał zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy w związku z art. 9 ust. 4 ustawy przez uznanie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest niezgodny z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Biała w zakresie w jakim plan przewiduje inne przeznaczenie terenu aniżeli studium, w zakresie w jakim nie są zachowane w planie określone w studium odległości minimalne od zabudowań mieszkalnych, od urządzeń infrastruktury technicznej i od dróg, jak również w zakresie w jakim zachodzi niezgodność pomiędzy planem a studium co do dopuszczalnej wysokości projektowanych elektrowni wiatrowych oraz co do budowy nowych linii ektroenergetycznych. Nie był też zasadny zarzut naruszenia art. 16 ust. 1 ustawy w zw. z § 6 pkt 1 rozporządzenia w zakresie nie uwzględnienia przez Sąd konieczności kumulatywnego spełnienia przesłanek zastosowania skali mapy 1:2000 poprzez uznanie, że wystarczającym jest spełnienie przesłanki powierzchniowej oraz zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. w zakresie, w jakim Sąd ustalił, że powierzchnia obszaru objętego uchwałą stanowi 580 ha.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Na zasadzie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarga - z uwagi na materię podlegającą regulacji w drodze zakwestionowanej uchwały - dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej. Kompetencje do podjęcia zaskarżonej uchwały przez organ stanowiący gminy określone zostały w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym do wyłącznej właściwości rady gminy należy uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Natomiast jej uchwalenie następuje na podstawie przepisów ustawy. Plan miejscowy jako akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy), którego uchwalenie należy do zadań własnych gminy (art. 3 ust. 1 ustawy), jest zatem aktem normatywnym z zakresu administracji publicznej. Rozpatrzenie skargi pozostaje zatem w kompetencji sądu administracyjnego.

Skarżący dopełnił wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, gdyż wystąpił z takim wezwaniem do Gminy Biała, na które organ nie udzielił odpowiedzi. Uwzględniając zatem treść art. 53 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę w rozpatrywanym przypadku wnosi się w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, należy stwierdzić, że skarga została wniesiona do Sądu z zachowaniem ustawowego terminu.

Co do legitymacji procesowej skarżącego wskazać należy, że przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wiąże prawo do skargi z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia. Zaskarżając uchwałę w trybie tej regulacji trzeba zatem dowieść, że kwestionowany akt, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. Oceniając legitymację procesową skarżącego w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym należało uznać, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego, skoro jej postanowienia określają przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem RR(EW), na którym położne są działki, stanowiące własność skarżącego. Zaskarżony akt, wprowadzając określone postanowienia w kwestii zagospodarowania nieruchomości skarżącego, niewątpliwie kształtuje przysługujące mu prawo własności, które podlega ochronie na podstawie art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Od razu też wyjaśnić trzeba, że samo tylko stwierdzenie, iż zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego, nie może przesądzać o zasadności złożonej skargi. Wykazanie naruszenia interesu prawnego przez uchwałę organu gminy stanowi warunek konieczny, ale niewystarczający do stwierdzenia, w oparciu o art. 147 § 1 P.p.s.a., nieważności zaskarżonej uchwały bądź stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, gdy naruszony został co prawda interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale odbyło się to w granicach wyznaczonych obowiązującym prawem (tak: NSA w wyroku z 6 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1208/11, zamieszczonym na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zakres kontroli sądowej wyznaczony jest natomiast przez przepis art. 134 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powołana regulacja oznacza, iż niezależnie od zarzutów skargi ocenie sądu poddana jest cała sprawa administracyjna zarówno w zakresie postępowania poprzedzającego jej wydanie jak i zastosowania prawa materialnego, z obowiązkiem przestrzegania zakazu zmiany zaskarżonego aktu na niekorzyść strony skarżącej.

W tym względzie przypomnieć jednak należy, że w sprawie orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny, który uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, jaki zapadł już w tej sprawie. Wpływa to na zakres kognicji sądu przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Zgodnie z przepisem art. 190 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ocena ta jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.

Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W konsekwencji należy uznać, iż związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 190 P.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku.

Brak jest zatem na obecnym etapie postępowania podstaw do uwzględnienia tych zarzutów skargi, które powtórzone zostały przez skarżącą w skardze kasacyjnej i uznane przez NSA za niezasadne. Brak jest również potrzeby powtarzania obszernych motywów uzasadniających to stanowisko, a zawartych w uzasadnieniu wyroków I i II instancji.

Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej uchwały wykazała, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa, które uzasadnia stwierdzenie jej nieważności.

Przede wszystkim powtórzyć przyjdzie w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że skoro przedmiotem zaskarżonego aktu planistycznego był zwarty obszar projektowanego przedsięwzięcia, który przekracza 0,5 ha, to zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jego przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne (gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III), wymagał uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. W aktach sprawy brak jest dowodu potwierdzającego uzyskanie przez Gminę takiej zgody. Zgoda Ministra określona w art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowi element procedury planistycznej i dotyczy planowania przestrzennego; nie jest natomiast elementem procedury budowlanej w ścisłym tego słowa znaczeniu, a więc w świetle tego przepisu nie ma znaczenia, jaka będzie faktyczna powierzchnia zabudowy gruntu turbinami wiatrowymi. Ma natomiast normatywne znaczenie, jaka jest powierzchnia całego obszaru przewidzianego pod taką inwestycję, gdyż lokalizacja poszczególnych turbin oraz całego kompleksu parku wiatrowego, w efekcie przeprowadzonego procesu o pozwolenie na budowę może ulec istotnym zmianom i przesunięciom, co implicite musiałoby pociągać za sobą konieczność przeprowadzenia procedury planistycznej od początku. Naruszenie obowiązku uzyskania przez organ planistyczny wspomnianej zgody stanowi istotne naruszenie procedury planistycznej, skutkujące nieważnością uchwały na podstawie przepisu art. 28 ust. 1 ustawy.

Podobnie należało powtórzyć i zaakceptować wyrażone w uzasadnieniu wyroku NSA poglądy co do naruszenia przez Radę Gminy w Białej następujących zasad uchwalania planu:

- przepis art. 17 pkt. 2 ustawy stanowi że "wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno: (...) 2) zawiadamia, na piśmie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu", zaś art. 5a ust. 1 ustawy z 14 grudnia 1995 r. o izbach rolniczych (Dz. U. nr 101, poz. 927, ze zm.) stanowi, że: "Organy administracji rządowej w województwie oraz organy samorządu terytorialnego zasięgają opinii właściwej miejscowo izby o projektach aktów prawa miejscowego dotyczących rolnictwa, rozwoju wsi i rynków rolnych, z wyjątkiem przepisów porządkowych". Kontrolowana uchwała odnosi się do rolnictwa, co oznacza, że w trakcie procedury jej uchwalania należało również pozyskać opinię właściwej miejscowo izby rolniczej, czego nie uczyniono.

- plan przewiduje możliwość wydzielenia działek gruntowych pod urządzenia infrastruktury technicznej o powierzchni do 0,02 ha oraz działek pod elektrownie wiatrowe i drogi dojazdowe, przy czym powierzchnia działki wydzielonej pod jedną elektrownię wiatrową nie może być większa niż 0,20 ha (§ 16 pkt 2 lit. 1 i 2a). Natomiast zgodnie z art. 93 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. W niniejszym przypadku zachodzą zatem przesłanki wyłączające możliwość dokonania podziału nieruchomości na działki mniejsze niż 0,3000 ha, czego organ nie wziął pod uwagę. Nie ma zatem podstaw by w tej sytuacji przypisywać pojęciu "wydzielenie" zastosowanemu w planie innego znaczenia, aniżeli zastosowane w art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Czyni to zasadnym twierdzenie skarżącego, że postanowienia planu w tym zakresie są sprzeczne z ustawą o gospodarce nieruchomościami.

- przepis art. 37 ustawy, który w ust. 11 wyraźnie stanowi, że "w odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz zasad określania skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, a także w odniesieniu do osób uprawnionych do określania tych wartości i skutków finansowych stosuje się przepisy o gospodarce nieruchomościami", każde uchwalenie lub zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będzie rodziło skutki finansowe nie tylko w stosunku do właścicieli nieruchomości, których działki albo zyskają, albo stracą na wartości, ale również dla gminy, która także będzie musiała ponosić skutki finansowe z tym związane. Zgodnie zaś z ustawą o gospodarce nieruchomościami - osobami, które wyłącznie zajmują się takimi sprawami są rzeczoznawcy majątkowi. W myśl art. 174 ust. 3a w pkt. 3 tej ustawy to rzeczoznawca majątkowy może sporządzać opracowania i ekspertyzy, nie stanowiące operatu szacunkowego, dotyczące: skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, nie zaś architekt i to powiązany z inwestorem. Fakt sfinansowania dokumentacji przez inwestora wywołuje wątpliwości co do bezstronności i obiektywności takiej dokumentacji, w stosunku do pozostałej społeczności lokalnej, która na jej treść wpływu żadnego nie miała i zarówno ta społeczność jak i organ nie jest w stanie wiarygodności tej dokumentacji i zawartych w niej wniosków zweryfikować.

Pozostałe zarzuty skargi są nieuzasadnione.

- zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy w związku z art. 9 ust. 4 ustawy przez uznanie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest niezgodny z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Biała w zakresie w jakim plan przewiduje inne przeznaczenie terenu aniżeli studium, w zakresie w jakim nie są zachowane w planie określone w studium odległości minimalne od zabudowań mieszkalnych, od urządzeń infrastruktury technicznej i od dróg, jak również w zakresie w jakim zachodzi niezgodność pomiędzy planem a studium co do dopuszczalnej wysokości projektowanych elektrowni wiatrowych oraz co do budowy nowych linii ektroenergetycznych. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdzając tę zgodność wskazał, że zgodność planu ze studium nie może być traktowana jako zgodność dosłowna, gdyż pozbawiałoby to sensu istnienia dwóch odrębnych aktów planistycznych. Studium ma za zadanie określanie polityki przestrzennej gminy, a w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 1 ustawy), podczas gdy plan ustala konkretne przeznaczenie terenów i określa sposoby ich zagospodarowania (art. 14 ust. 1 ustawy). Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest odmiennym aktem od miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tworzonym na podstawie innej procedury o charakterze bardziej ogólnym od planu miejscowego. Z natury rzeczy plan jest więc bardziej szczegółowy od studium, może konkretyzować jego ustalenia, a także operuje rysunkiem (mapą) o zupełnie innej skali, co często nie pozwala na proste porównanie obu dokumentów. Kategoria ustawowa zgodności studium i planu powinna być zatem traktowana elastycznie i powinna być analizowana zawsze dla konkretnego studium i konkretnego planu. W zaskarżonej uchwale zarówno w studium jak i w planie część terenów przeznaczona została pod farmy wiatrowe. Oba akty planistyczne są w tym zakresie tożsame przewidując takie właśnie przeznaczenie, co nie pozbawia organu planistycznego możliwości uszczegółowiania zapisów studium z uwzględnieniem warunków lokalnych i związanych z tym potrzeb technicznych;

- naruszenie przepisu art. 16 ust. 1 ustawy, który dopuszcza zastosowanie skali 1:2000 w szczególnie uzasadnionych przypadkach nie miało miejsca. Stosowanie takiej skali uzależnione jest od oceny organu, czy zachodzi sytuacja przewidziana w przepisach o planowaniu przestrzennym. Nie podlega też wątpliwości, że wybór skali 1:2000 w niniejszej sprawie był usprawiedliwiony w świetle okoliczności faktycznych. Objęcie planem miejscowym obszaru 580 ha może być uznane za znaczną powierzchnię. Mając na uwadze główny cel jakiemu ma służyć plan miejscowy, rysunek planu musi być sporządzony na mapach, na których granice własności oraz numery ewidencyjne działek są jednoznaczne i nie budzą żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Rysunek planu, aby spełniał swą funkcję musi w sposób jednoznaczny wskazywać granicę obszaru objętego projektem planu zagospodarowania przestrzennego. Granice obszaru planu miejscowego wyznaczają zasięg terytorialny obowiązywania prawa miejscowego i muszą być maksymalnie precyzyjne, tak aby nie powstawały wątpliwości czy dana nieruchomość podlega ustaleniom planu, czy nie. Wszystkie te okoliczności zostały w przedmiotowej sprawie przez organ gminy wzięte pod uwagę i również zaważyły na zastosowaniu przez organ skali 1:2000;

- co do zarzutu naruszenia w pozostałym zakresie procedury planistycznej w pierwszej kolejności odnotowania wymaga, że z dokumentacji wynika, iż 24 lutego 2009 r. Rada Miejska w Białej podjęła uchwałę Nr XXII/261/09 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach wsi Krobusz - Gostomia - Solec. Obwieszczenie z dnia 2 września 2009 r. o przystąpieniu do sporządzenia planu oraz możliwości i terminie składania wniosków zostało zamieszczone na stronie BIP-u Urzędu Miejskiego w Białej, ukazało się w lokalnej prasie, a także zostało przekazane sołtysom wsi Krobusz, Gostomia i Solec w celu zamieszczenia go na wiejskiej tablicy ogłoszeń, a faktu tego ogłoszenia strony nie kwestionują. Powiadomiono również, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego dotyczącego braku w obwieszczeniu z dnia 2 września 2009 r. informacji o możliwości zapoznania się z pełną dokumentacją sprawy oraz miejscu, w którym została ona wyłożona do wglądu (zarzut nr XXII), należy stwierdzić, że na etapie przystąpienia do sporządzenia planu dokumentacja, o jakiej mowa w art. 39 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie została opracowana, stąd organ nie mógł zamieścić informacji o możliwości zapoznania się z nią. Podobnie niezasadny jest zarzut dotyczący nieprawidłowości w zakresie procedury ogłoszenia o wyłożeniu projektu miejscowego planu do publicznego wglądu (zarzut nr XI). Zgodnie z art. 17 pkt 10 ustawy wójt, burmistrz albo prezydent miasta ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Jednocześnie wyznacza w tym ogłoszeniu termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu (art. 17 pkt 11 ustawy). Dokonując oceny prawidłowości czynności podejmowanych przez Burmistrza Białej w świetle powyższych przepisów, Sąd nie stwierdził żadnych uchybień w zakresie kwestionowanego przez skarżącego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Z dokumentacji planistycznej wynika, że ogłoszenie Burmistrza Białej dotyczące: wyłożenia projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko w dniach od 16 września do 14 października 2010 r., terminu dyskusji publicznej w dniu 5 października 2010 r. oraz terminu wnoszenia uwag do dnia 28 października 2010 r., zostało zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej UM w Białej oraz w Nowej Trybunie Opolskiej - wydanie z dnia 8 września 2010 r. Ponadto przedmiotowe obwieszczenie zostało w dniach od 8 września do 28 października 2010 r. zamieszczone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego oraz wiejskich tablicach ogłoszeń we wsi: Krobusz, Gostomia, Solec, co potwierdza stosowna adnotacja zawarta na tym dokumencie, sporządzona i podpisana przez pracownika organu (k. 214 akt adm.). Uznać zatem należy, że nawet w sytuacji, gdyby skarżący nie miał możliwości odnalezienia tego ogłoszenia na wiejskiej tablicy ogłoszeń, to mógł z jego treścią zapoznać się na stronach BIP-u Urzędu Miejskiego lub w lokalnej prasie. Poza tym w dniu 5 października 2010 r. odbyła się dyskusja publiczna na temat rozwiązań przyjętych w projekcie planu miejscowego, co potwierdza znajdujący w aktach sprawy protokół, w załączniku którego odnotowano osoby biorące udział w dyskusji. Ponadto organ poinformował wszystkich zainteresowanych udziałem w postępowaniu w sprawie strategicznej oceny oddziaływania projektu planu na środowisko o miejscu i terminie wyłożenia projektu planu wraz z niezbędną dokumentacją sprawy, jak również o możliwości wnoszenia uwag i wniosków, wypełniając w ten sposób również wymogi art. 39 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Skarżący nie skorzystał ani z przysługującego mu prawa wniesienia uwag do projektu planu, ani też nie brał udziału w dyskusji publicznej, tak więc zarzuty skarżącego co do przeprowadzenia procedury planistycznej z pominięciem jego udziału należy uznać za bezzasadne. Poza tym z rozstrzygnięcia Burmistrza Białej z dnia 29 listopada 2010 r. (k. 219 akt adm.) wynika, że w trakcie wyłożenia projektu do publicznego wglądu, dyskusji publicznej, a także w terminie 14 dni od zakończenia okresu wyłożenia planu, nie wpłynęła żadna uwaga osób fizycznych i prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, stąd do akt planistycznych nie załączono informacji o udziale społeczeństwa, jak tego oczekuje skarżący. Przywołane powyżej okoliczności skłaniają raczej do wniosku, że przewidziana w planie lokalizacja planowanej inwestycji - w okresie miarodajnym dla oceny legalności działań organu - spotkała się z akceptacją społeczności lokalnej;

- stosownie do powyższego za chybiony trzeba również uznać zarzut skarżącego w zakresie braku przeprowadzenia przez organ konsultacji społecznych w trybie uchwały Rady Miejskiej w Białej z dnia 30 czerwca 2005 r., Nr XXIII/235/05, w sprawie zasad i trybu przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami Gminy Biała (zarzut nr XXXII). W ocenie Sądu, zgodzić należało się z argumentacją organu, że wobec zachowania procedury planistycznej określonej w art. 17 ustawy, nie było już potrzeby prowadzenia konsultacji w trybie ww. uchwały. Podkreślić bowiem trzeba, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zapewnia udział czynnika społecznego w procesie sporządzania i uchwalania planu miejscowego;

- odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 17 pkt 14 ustawy (zarzut nr IX) wskazać należy, że zgodnie z tym przepisem burmistrz przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. Z przytoczonej regulacji nie wynika, wywodzony przez skarżącego na jej podstawie, obowiązek dołączenia projektu planu do dokumentacji planistycznej. Niezależnie od powyższego, zdaniem Sądu, brak projektu planu w tej dokumentacji nie może - w okolicznościach rozpoznawanej sprawy - świadczyć o uchybieniu kwalifikującym się do stwierdzenia nieważności uchwały. Zauważyć również przyjdzie, że skarżący może odrębnie zażądać udostępnienia takiego projektu jako materiału z sesji Rady Miejskiej. Podobnie ocenić należy zarzut skarżącego dotyczący niedołączenia do dokumentacji planistycznej wykorzystanych przez organ ekspertyz (zarzut nr XI);

- badając akta sprawy Sąd uznał, że czynności podejmowane przez Burmistrza, o których mowa w art. 17 ustawy, zostały należycie i w pełni udokumentowane, w zakresie określonym w § 12 rozporządzenia (zarzut nr XI);

- chybiony okazał się również zarzut skargi dotyczący naruszenia § 4 pkt 1 rozporządzenia (zarzut nr XXVI). Stosownie do tego przepisu w tekście planu miejscowego ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Analiza treści planu pozwala na uznanie, że te wymogi zostały spełnione. Wskazać bowiem trzeba, że w Rozdziale 2 planu "Przeznaczenie terenów" w § 6 ust. 1, w kolejnych punktach, wskazano tereny o poszczególnych przeznaczeniach, które oznaczone zostały symbolem literowym wraz z ich opisem. Następnie w przepisach szczególnych Działu II, dla każdego z wyznaczonych terenów, określono jego przeznaczenie oraz zasady jego zabudowy i zagospodarowania. Plan zawiera też stosowne ustalenia określone w § 4 pkt 4 rozporządzenia (zarzut nr XIII). W Rozdziale 4 planu "Zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków", w § 14 ust. 1 ochroną konserwatorską objęto stanowiska archeologiczne, wskazane na rysunku planu. Jednocześnie postanowiono, że w obrębie tychże stanowisk oraz w promieniu 50 m od ich granic, wszelkie roboty ziemne, zmiany sposobu użytkowania lub zagospodarowania oraz zadrzewienie i zalesienie terenu należy wyprzedzająco zgłosić i uzgodnić z organem właściwym do spraw ochrony zabytków oraz prowadzić je zgodnie z wymogami określonymi w przepisach odrębnych (§ 14 ust. 2 planu). Z kolei, w przypadku ujawnienia podczas prowadzenia robót ziemnych przedmiotu, co do którego istnieje przypuszczenie, że jest on zabytkiem, wskazano, że należy postępować w sposób określony w przepisach odrębnych w zakresie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami (§ 14 ust. 3 planu). Z treści przytoczonych zapisów planu jednoznacznie wynika, że Gmina określiła zasady ochrony tych terenów, które występują na obszarze objętym planem;

- niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia § 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia (zarzut XV i XVI). Zdaniem Sądu, Rada Miejska miała prawo do rozszerzenia podstawowych barwnych oznaczeń graficznych i literowych dotyczących przeznaczenia terenów zawartych w załączniku nr 1 do rozporządzenia oraz Polskiej Normie z dnia 11 lipca 2002 r. Takie uprawnienie zostało przewidziane w § 9 ust. 4 rozporządzenia, który stanowi, że w zależności od specyfiki i zakresu ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów oraz granic i linii regulacyjnych, dopuszcza się stosowanie na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych. Również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że załącznik nr 1 do rozporządzenia określa jedynie podstawowe oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego. Oznacza to możliwość wprowadzenia w projekcie planu innych oznaczeń przeznaczenia terenów, w szczególności oznaczeń dotyczących terenów, których przeznaczenie ma mieć charakter mieszany (por. wyrok NSA z 22 października 2008 r., sygn. akt II OSK 567/08, zamieszczony na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując analizy zapisów planu w omawianych zakresie należy stwierdzić, że w sposób niewątpliwy można odczytać przeznaczenie poszczególnych terenów, a ustalone na terenie funkcje nie stanowią funkcji rozłącznych czy sprzecznych. Ponadto na rysunku planu przedstawiono, określone liniami rozgraniczającymi oraz oznaczeniami literowymi i barwnymi, tereny o różnym przeznaczeniu umożliwiające jednoznaczne powiązanie rysunku planu miejscowego z tekstem planu. Przyjęte oznaczenia nie stwarzają żadnych wątpliwości co do przeznaczenia konkretnego obszaru i pozwalają na określenie, jaka część terenu została przeznaczona np. na tereny rolnicze, a która pod lokalizację elektrowni wiatrowych. Natomiast dołączone do rysunku planu objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń zapewniają jego czytelność i nie tworzą żadnych niejasności;

- na uwzględnienie nie zasługuje zarzut dotyczący naruszenia § 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (zarzut XVII, XIX). Skarżący formułując ten zarzut nie wyjaśnił, dlaczego uważa, że materiały planistyczne utraciły swoją aktualność, natomiast zdaniem Sądu, sporządzone w niniejszej sprawie materiały planistyczne stanowią aktualny materiał planistyczny w rozumieniu § 10 ust. 1 rozporządzenia, ponieważ zostały sporządzone w okresie od 2009 r. do 2010 r. Natomiast okoliczność, że w Strategicznej prognozie oddziaływania na środowisko oparto się nie tylko na materiałach pochodzących z lat 2009-2010, ale również na opracowaniach i koncepcjach z lat wcześniejszych nie powoduje, że dokument ten traci walor aktualności;

- co do zarzucanego braku spełnienia przez zaskarżony plan wymogów określonych w § 12 pkt 19 rozporządzenia (zarzut nr XXIX), wskazać należy, że załącznikami do zaskarżonej uchwały są: rysunek planu - załącznik nr 1 (§ 2 ust. 1 planu) oraz niestanowiące ustaleń planu rozstrzygnięcia: o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu - załącznik nr 2 i o sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz o zasadach ich finansowania zgodnie z przepisami o finansach publicznych - załącznik nr 3 (§ 2 ust. 2 planu). Stosownie do powyższego Sąd uznał, opierając się na przesłanych dokumentach, że kwestionowany plan zawiera wszystkie ustawowo wymagane załączniki. Odnośnie natomiast braku uzasadnienia stwierdzić przyjdzie, że brak takiego uzasadnienia nie może przesądzać o jej nieważności zaskarżonej uchwały (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 996/12 zamieszczony na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl);

- niezasadny jest zarzut skargi, dotyczący naruszenia art. 51 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w zakresie w jakim "Strategiczna prognoza oddziaływania na środowisko miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach wsi Krobusz - Gostomia – Solec", zwana dalej Prognozą, nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie (zarzut XXIV). Dokonując szczegółowej analizy treści przedmiotowej Prognozy wraz ze sporządzonym do niej aneksem, stwierdzić trzeba, że została ona opracowana w zakresie pełnym, wynikającym z art. 51 ust. 2 ww. ustawy. Do sporządzenia Prognozy wykorzystano dokumentację w postaci: "Inwentaryzacja chiropterologiczna terenu farmy wiatrowej w Białej" z 2009 r., "Monitoring Ornitologiczny Przedrealizacyjny Obszaru Planowanej Lokalizacji Farmy Elektrowni Wiatrowych w Rejonie Miejscowości Olbrachcice Gmina: Biała" z 2010 r., "Analiza i waloryzacja krajobrazu terenów lokalizacji elektrowni wiatrowych na obszarze gminy Biała, w rejonie wsi Krobusz-Gostomia-Solec, Biała-Olbrachcice, Krobusz - Gostomia – Solec" z 2009 r. Ponadto uwzględniono informacje zawarte w aktualnym opracowaniu ekofizjograficznym gminy Biała, w uchwalonym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w inwentaryzacji ornitologicznej terenu farmy, w terenowej inwentaryzacji siedlisk przyrodniczych chronionych i innych walorów przyrodniczych wykonanej w 2009 r., w istniejących prognozach oddziaływań na środowisko ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz opracowaniach ekofizjograficznych do tych planów, w dokumentacji istniejących i projektowanych ostoi Natura 2000 województwa opolskiego, a także w wynikach prac WZS Opole, w programie ochrony środowiska gminy, powiatu i województwa opolskiego, w planie zagospodarowania przestrzennego województwa opolskiego, w strategicznych opracowaniach ochrony georóżnorodności i różnorodności krajobrazowej województwa opolskiego, w dokumentacji docelowego systemu obszarowej ochrony przyrody na terenie województwa opolskiego, w materiałach zebranych do sporządzenia zmiany planu zagospodarowania przestrzennego województwa, w tym szczególnie z zawartymi w raporcie o stanie zagospodarowania przestrzennego województwa opolskiego, strategii rozwoju województwa opolskiego na lata 2000-2015 oraz regionalnym programie operacyjnym województwa opolskiego na lata 2007-2013. Przedstawiony zakres materiałów wykorzystanych do przygotowania omawianej Prognozy świadczy nie tylko o wysokiej wartości merytorycznej tego opracowania, ale przede wszystkim dowodzi, że w dokumencie tym dokonano szczegółowej analizy poszczególnych elementów środowiska, spełniając tym samym wymogi określone w art. 51 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zakres Prognozy, stosownie do art. 53 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, został uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Opolu oraz Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w Prudniku. Następnie dokument ten uzyskał pozytywne opinie powyższych organów (por. pismo RDOŚ w Opolu z dnia 2 października 2010 r., oraz pismo PWIS w Prudniku z dnia 8 września 2009 r.), co przekonuje o wypełnieniu przez organ wymogu określonego w art. 54 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku;

- odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 5 i 7 ustawy (zarzut nr VI), w pierwszym rzędzie zauważyć należy, że obowiązek zawarcia w planie zagadnień określonych w tym przepisie nie jest bezwzględny, gdyż musi ulegać dostosowaniu do warunków faktycznych panujących na obszarze objętym planem. Oznacza to, że plan miejscowy zawiera obligatoryjne ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, jeśli w terenie powstają okoliczności faktyczne uzasadniające dokonanie takich ustaleń. W zaskarżonym planie wyraźnie stwierdzono, że zagadnienia określone treścią art. 15 ust. 2 pkt 5 i 7 nie występują na obszarze objętym planem. Stanowi o tym § 3 ust. 2 pkt 1 planu. Dodatkowo warto jeszcze odnotować, że plan zawiera również informację o braku potrzeby ustalenia niektórych wymagań wynikających z art. 15 ust. 3 ustawy. I tak, w § 3 ust. 2 pkt 2 planu stwierdzono, że nie określa się granic obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości, granic obszarów rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej, granic obszarów wymagających przekształceń lub rekultywacji, granic terenów pod budowę wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, granic terenów rekreacyjno-wypoczynkowych oraz terenów służących organizacji imprez masowych, a także granic pomników zagłady oraz ich stref ochronnych, ze względu na brak takich potrzeb;

- bezzasadny jest zarzut skarżącego, dotyczący naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy w zw. z § 4 ust. 8 rozporządzenia, w zakresie, w jakim plan nie określa parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego (zarzut nr XIV). W tej kwestii wskazać trzeba, że stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy w planie zamieszcza się obowiązkowo szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. Szczegółową charakterystykę tych warunków zawiera § 4 pkt 8 rozporządzenia, stanowiąc, że powinny one zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. W zaskarżonym planie zasady i warunki scalania oraz podziału nieruchomości zawarte zostały w Rozdziale 5, w § 15. Odnośnie natomiast pominięcia w planie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego, należało się zgodzić z argumentacją Gminy, że w sytuacji, kiedy z ustaleń faktycznych wynika, iż określenie danego parametru jest zbędne, nie jest konieczne jego ustalenie w przepisach planu. Skoro przy planowanym usytuowaniu elektrowni wiatrowych (wśród pól), wydzielane działki nie przylegają do pasów drogowych, brak jest potrzeby ustalania kąta położenia granicy działki w stosunku do nieistniejącego pasa drogowego;

- odnośnie zarzutów skarżącego, dotyczących naruszenia przysługującego mu prawa własności nieruchomości, w pobliżu których przewidziano lokalizację elektrowni wiatrowej (zarzut XXV), zauważyć trzeba, że wprawdzie prawo własności korzysta z ochrony konstytucyjnej (art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji RP), nie ma ona charakteru bezwzględnego i może podlegać ograniczeniom, a treść tych ograniczeń kształtuje m.in. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Możliwość ograniczenia prawa własności dopuszczona została w samej Konstytucji RP (tak, przepis art. 21 ust. 2, art. 64 ust. 3, art. 31 ust. 3). Ze wskazanych regulacji prawnych można wyprowadzić wniosek, że ingerencja w sferę prawa własności jest według Konstytucji RP dopuszczalna. Musi jednak pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na możliwość wprowadzenia ustawowych ograniczeń wskazuje także przepis art. 140 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Uprawnienie gminy do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na jej obszarze, przewidziane zostało w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy do zadań własnych gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych. Stosownie do art. 4 ust. 1 tej ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Uchwalając plan gmina realizuje przysługujące jej uprawnienia określane w doktrynie jako władztwo planistyczne gminy. Zamieszczając w planie miejscowym ustalenia co do przeznaczenia terenu oraz sposobów jego zagospodarowania i warunków zabudowy gmina w sposób władczy reguluje sposób korzystania z nieruchomości objętych tym planem. Upoważnienie gminy do ingerencji w prawo własności zawarte zostało w przepisie art. 6 ust. 1 ustawy, który stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wpływają zatem na sposób wykonywania prawa własności, a gmina ma możliwość planowania przestrzeni publicznej niezależnie od istniejących stosunków własnościowych. Przyznanych uprawnień gmina nie może jednak wykonywać dowolnie. Przepis art. 1 ust. 2 omawianej ustawy wymienia szereg równorzędnych przesłanek, które winny zostać wzięte pod uwagę w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymieniając wśród nich w pkt 2 walory architektoniczne i krajobrazowe, w pkt 3 wymagania ochrony środowiska, w pkt 7 prawo własności, w pkt 9 potrzeby interesu publicznego, przez który w myśl art. 2 pkt 4 rozumieć należy uogólniony cel dążeń i działań, uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związanych z zagospodarowaniem przestrzennym. Ustawodawca nie przyznaje przy tym szczególnej ochrony prawu własności, stawiając je na równi z innymi wartościami, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy, a które winny być w działaniach gminy wyważone, stosownie do realizowanych celów. Z wyliczenia tych wartości, które należy uwzględniać w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc również przy tworzeniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, wynika, że nie zawsze jest możliwe ich uwzględnienie w maksymalnym zakresie według żądań zainteresowanych podmiotów, gdyż niejednokrotnie dochodzi do kolizji tych wartości. W tej sytuacji prawo własności musi być często ograniczone ze względu na konieczność uwzględnienia innych wartości, jak potrzeby interesu publicznego, czy wymagania ochrony środowiska. Nie oznacza to dowolności powodującej przekroczenie granic władztwa planistycznego gminy. Działając w ramach określonych przez granice prawa i stosując zasadę proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) organy gminy mogą w tworzonym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczać uprawnienia właścicieli w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które uznały za ważniejsze. Dokonując w kontekście powyższych wywodów oceny zarzutu dotyczącego naruszenia przysługującego mu prawa własności nieruchomości położonych na terenie oznaczonym symbolem RR(EW), Sąd w okolicznościach rozpoznawanej sprawy stwierdził, że zapisy zakwestionowanego planu miejscowego nie wprowadzają takiego ograniczenia prawa własności skarżącego, które stanowiłoby o przekroczeniu przez Radę Miejską przysługującego jej na mocy art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy władztwa planistycznego. Nie doszło do zmiany przeznaczenia podstawowego terenu, na którym położone są nieruchomości stanowiące własność skarżącego. W planie w § 24 ust. 1 ustalono bowiem na terenach oznaczonych symbolem RR i RR(EW), jako przeznaczenie podstawowe: grunty orne wraz z drogami rolniczymi oraz urządzeniami melioracji wodnych. Natomiast na terenach oznaczonych symbolem RR(EW) dopuszczono lokalizację farm wiatrowych, dróg dojazdowych, masztu z urządzeniami do pomiaru mocy energetycznej wiatru, łąk trwałych i pastwisk trwałych. Z powyższych ustaleń planu wynika, że skarżący może wykorzystywać swoją nieruchomość zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, tj. na cele rolnicze. Natomiast wprowadzona w planie zmiana sposobu zagospodarowania terenów poprzez dopuszczenie sytuowania farm wiatrowych nie zmienia podstawowego przeznaczenia tych terenów, które nadal pozostają terenami o charakterze rolniczym. Nie wprowadzają również ograniczenia w zakresie możliwości prowadzenia działalności hodowlanej, gdyż na terenie oznaczonym symbolem RR(EW) dopuszczono możliwość przeznaczenia gruntów ornych pod łąki trwałe i pastwiska trwałe. Przy ocenie zarzutu skarżącego dotyczącego - jego zdaniem - niekorzystnego zapisu o możliwości lokalizacji na terenie RR(EW) elektrowni wiatrowych, należało również uwzględnić i to, że skarżący nie zgłaszał żadnych uwag do wyłożonego projektu planu, w którym zawarto powyższy zapis. Nie uczestniczył również w dyskusji publicznej nad tym projektem, która odbyła się w dniu 5 października 2010 r. Zatem w sytuacji, gdy właściciel nieruchomości objętej planem nie korzystał z instrumentów prawnych przewidzianych przez ustawodawcę na etapie sporządzania planu miejscowego, nie może skutecznie zarzucać organom gminy przekroczenia granic władztwa planistycznego (por. wyrok NSA z 6 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1208/11, zamieszczony na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl);

- w planie - wbrew twierdzeniom skarżącego - określone zostały stosowne zasady chroniące środowisko przed potencjalnym negatywnym oddziaływaniem planowanych elektrowni wiatrowych. I tak, w § 7 ust. 1 planu postanowiono, że przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko - a do takich zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397) należy zaliczyć planowane elektrownie wiatrowe - wymagają przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z przepisami odrębnymi. Ponadto na obszarze objętym planem w § 7 ust. 2 pkt 1 planu nakazano, w przedsięwzięciach mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stosować rozwiązania techniczne i technologiczne minimalizujące wartości podstawowych uciążliwości dla ludzi i środowiska. Jednocześnie plan dopuszcza wyłącznie lokalizację elektrowni wiatrowych, w których zastosowane są najlepsze dostępne techniki ograniczające emisję hałasu i wibracji, emisję infradźwięków oraz błyski słoneczne - tzw. efekt stroboskopowy (§ 7 ust. 2 pkt 2 planu). Natomiast w razie wystąpienia okoliczności wskazujących na szkodliwy wpływ na środowisko przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymaga ono sporządzenia przeglądu ekologicznego, zgodnie z przepisami odrębnymi (§ 7 ust. 4 planu). W świetle powyższych postanowień planu skarżący nie może skutecznie zarzucać, że Gmina dopuszczając lokalizację farm wiatrowych, nie przewidziała w tym zakresie stosownych zasad ochrony środowiska i ludzi przed ewentualnym negatywnym oddziaływaniem elektrowni wiatrowych;

- niezasadny jest zarzut dotyczący nieuwzględnienia przez Gminę zasad ochrony zdrowia mieszkańców, w tym samego skarżącego, przed emisją hałasu pochodzącego z pracujących elektrowni wiatrowych, które wynikają z dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku - Dz. U. UE L 2002.189.12) (zarzut nr XXXI). Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy, w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego. Powyższe wynika również z treści § 4 pkt 3 lit. a rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wedle którego ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikające z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). W przepisie art. 72 ust. 1, w pkt 6 wskazano m.in. na potrzeby w zakresie ochrony przed hałasem, wibracjami i polami elektromagnetycznymi. Dostrzec również trzeba, że ustawa Prawo ochrony środowiska dokonała w zakresie swojej regulacji wdrożenia wskazanej przez skarżącego dyrektywy 2002/49/WE. Dokonując zatem oceny prawidłowości postanowień przyjętych w zaskarżonej uchwale w świetle powyższych regulacji uznać należy, że organ określił w planie zasady ochrony przed hałasem emitowanym przez farmę wiatrową, ustalając w § 8 ust. 1 pkt 2, że nie może on powodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu dla terenów:

a) w obowiązujących planach miejscowych,

b) zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w przypadku braku planu miejscowego, na granicy dopuszczalnego zainwestowania.

Jednocześnie stwierdzić należy, że w § 8 ust. 3 planu postanowiono, że istniejącej i planowanej zabudowie należy zapewnić ochronę przed promieniowaniem niejonizującym. Gmina w sposób przekonujący argumentowała, że interes publiczny rozumiany - stosownie do art. 1 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 2 pkt 4 ustawy - jako zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związane z zagospodarowaniem przestrzennym, uzasadnia dopuszczenie na obszarze objętym planem możliwość lokalizacji farm wiatrowych (zarzut nr 1). Gmina uznała rozwój energetyki ze źródeł odnawialnych za niezbędny czynnik zrównoważonego rozwoju gospodarczego kraju i regionu, konieczny ze względu na:

1) zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego przez rozproszenie miejsc produkcji energii oraz zabezpieczenia rosnących potrzeb energetycznych;

2) zmniejszenie emisji gazów i cząstek stałych do atmosfery, a w konsekwencji zmniejszenie efektu cieplarnianego i poprawę stanu środowiska przyrodniczego.

Ponadto Gmina - jak wskazała - kierowała się interesem społeczności ogólnopaństwowej, związanym z realizacją postanowień dyrektywy 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych (Dz. U. UE. L 2001.283.33). Zwrócić trzeba również uwagę na dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającą i w następstwie uchylającą dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz. U. UE. L 2009.140.16), która zobowiązuje Polskę do znaczącej poprawy efektywności energetycznej we wszystkich sektorach w celu łatwiejszego osiągnięcia celów państw członkowskich dotyczących energii ze źródeł odnawialnych, zgodnie z którymi we Wspólnocie w 2020 r. ze źródeł odnawialnych pochodzić będzie 20% energii. Dyrektywa stanowi również, że głównym celem wyznaczenia obowiązkowych krajowych celów jest zagwarantowanie pewności dla inwestorów i zachęcanie do ciągłego rozwijania technologii, które wytwarzają energię ze wszystkich rodzajów źródeł odnawialnych. Mając zatem na uwadze powyższe regulacje prawne oraz przedstawioną przez organ argumentację należy stwierdzić, że niewątpliwie dopuszczenie możliwości lokalizacji elektrowni wiatrowych na obszarze objętym planem nie tylko jest uzasadnione interesem publicznym, ale również służy wykonaniu nałożonych na Polskę zobowiązań w zakresie pozyskiwania energii z odnawialnych źródeł. Reasumując, zdaniem Sądu, zakres ingerencji Gminy w prawo własności skarżącego nie nosi znamion dowolności i mieści się – z zastrzeżeniem uwag podniesionych we wstępnej części rozważań - w granicach wyznaczonych prawem do władczego rozstrzygania przez Gminę o zasadach kształtowania ładu przestrzennego. Nadto nie można również zapominać o tym, że kontrola sądu administracyjnego w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w nim rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej;

- co do zarzutu dotyczącego powtórzenia w zaskarżonym planie definicji zawartych w aktach normatywnych rangi ustawy (zarzut XXXIII), należy przypomnieć, że zgodnie z § 125 pkt 2 w zw. z art. 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", w aktach prawa miejscowego w przepisach ogólnych zamieszcza się postanowienia o stosowanych w tym akcie definicjach i skrótach. Organ zastosował zasadę wynikającą z przytoczonej regulacji, ponieważ w planie, w "Dziale I. Przepisy ogólne, Rozdziale 1. Ustalenia ogólne", w § 5 w kolejnych punktach wyjaśnił znaczenie pojęć stosowanych w uchwale, wskazując w ten sposób adresatom, w jakim znaczeniu w akcie posługuje się zdefiniowanym pojęciem. Przy czym - wbrew twierdzeniom skarżącego - organ nie powtórzył w planie definicji zamieszczonych w innych ustawach, jeśli chodzi o zdefiniowane pojęcia "infrastruktura techniczna" oraz "teren". Przepis art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, do którego odwołuje się skarżący, nie definiuje pojęcia "infrastruktury technicznej", ale wyjaśnia sposób rozumienia pojęcia "budowa urządzeń infrastruktury technicznej". Również wskazany przez skarżącego przepis art. 61 ust. 1 ustawy nie odnosi się do definicji "terenu", ale określa jeden z warunków, którego spełnienie jest konieczne do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Z kolei wskazywana przez skarżącego definicja "farmy wiatrowej" jest definicją sporządzoną tylko na potrzeby rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz. U. z 2007 r., nr 93, poz. 623) i nie stanowi definicji ustawowej. Wobec powyższego Sąd nie stwierdził, aby w zaskarżonym planie organ w przepisach ogólnych powtórzył definicje ustawowe, w tym wskazane przez skarżącego;

- w odniesieniu do zarzutu dotyczącego sprzeczności zaskarżonego planu z uchwałą Sejmiku Województwa Opolskiego z dnia 28 września 2010 r., nr XLVIII/505/2010, w sprawie uchwalenia zmiany Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Opolskiego (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2010 r., nr 132, poz. 1509 - zwany dalej planem województwa) – (zarzut nr XVIII), Sąd podzielił stanowisko Gminy, że plan województwa nie jest aktem prawa miejscowego, a zatem nie wywołuje bezpośrednich skutków prawnych. Oznacza to, że plan województwa nie ma charakteru wiążącego dla gminy, z wyjątkiem - jak słusznie odnotował organ - ustaleń w zakresie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, o czym stanowi art. 44 ustawy. Ponadto należy dostrzec, że również w planie województwa w "Dziale I. Wprowadzenie, Rozdziale 3. Zakres opracowania", wyjaśniono, że plan zagospodarowania przestrzennego województwa nie jest aktem prawa miejscowego i nie narusza wyłącznych uprawnień gmin w zakresie podejmowania decyzji o przeznaczeniu i sposobie zagospodarowania terenów. Związki planu zagospodarowania przestrzennego województwa z planami miejscowymi realizowane są drogą uzgadniania i negocjowania rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym oraz drogą uzgadniania projektów studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa. Niezależnie od powyższego, odwołując się do postanowień planu województwa dotyczących zagadnienia energii wiatrowej, trzeba zwrócić uwagę, że w Dziale III. Polityka rozwoju przestrzennego województwa opolskiego, Rozdziale 7. Polityka przestrzenna w przekroju podstawowych dziedzin zagospodarowania przestrzennego, Podrozdziale 7.7. Energetyka i telekomunikacja, w pkt 7.7.3. Kierunki polityki przestrzennej, stwierdzono, że obszarami predysponowanymi dla lokalizacji elektrowni wiatrowych są tereny niezalesione oraz wyniesione ponad poziom otoczenia, z wyłączeniem dolin rzecznych i terenów cennych przyrodniczo i krajobrazowo, w tym poza rezerwatami przyrody, parkami krajobrazowymi i ich otulinami, obszarami chronionego krajobrazu, obszarami Natura 2000 oraz poza terenami w granicach projektowanych rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych i ich otulin, obszarów chronionego krajobrazu, obszarów Natura 2000, a także poza korytarzami ekologicznymi i poza obszarami wskazanymi w stanowisku Wojewódzkiej Rady Ochrony Przyrody z 1 października 2008 r. w sprawie ochrony krajobrazu w procesie lokalizacji farm elektrowni wiatrowych na terenie województwa opolskiego. W województwie opolskim najlepsze warunki do rozwoju energetyki wiatrowej występują w południowej jego części na terenie powiatu nyskiego, prudnickiego i głubczyckiego oraz w północnowschodniej części regionu w powiatach oleskim i kluczborskim. Zakłada się lokalizację nowych obiektów, w tym kontynuację już podjętych działań związanych z realizacjami elektrowni wiatrowych na tych obszarach. W świetle przytoczonych zapisów Sąd uznał, że zaskarżony plan stanowi realizację wskazanych w planie województwa kierunków polityki przestrzennej dotyczącej rozwoju energii wiatrowej. Również przyjęta w ocenianym planie lokalizacja farm wiatrowych na terenie Gminy Biała odpowiada postanowieniom planu województwa, które wskazują m.in. teren powiatu prudnickiego, jako obszar o najlepszych warunkach do rozwoju energetyki wiatrowej. Ponadto okoliczność, że teren, na którym zaplanowano elektrownie wiatrowe jest obszarem predysponowanym do ich lokalizacji znajduje potwierdzenie na mapie nr 11 planu województwa, przedstawiającej koncepcję rozwoju infrastruktury energetycznej. Reasumując stwierdzić przyjdzie, że zarzuty skarżącego odnośnie sprzeczności zaskarżonego planu z planem województwa okazały się bezzasadne.

W odniesieniu natomiast do złożonego przy piśmie z 9 stycznia 2013 r. przez pełnomocnika skarżącego wniosku dowodowego w postaci przedłożonych umów z dnia 23 maja 2011 r. oraz umowy z dnia 25 marca 2009 r. wraz z aneksami jak również szeregu dokumentów przy piśmie z dnia 7 listopada 2012 r., zauważyć przyjdzie, że w świetle art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie dowodu przez Sąd w trybie powyższego przepisu jest więc dopuszczalne w razie spełnienia dwóch warunków, z których pierwszym jest brak możliwości rozstrzygnięcia istniejących w sprawie istotnych wątpliwości. Wskazywane dowody, zdaniem Sądu, nie były konieczne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonego aktu, na podstawie art. 152 P.p.s.a. określił, że zaskarżony akt nie może być wykonany a na podstawie przepisu art. 200 P.p.s.a. orzekł o zwrocie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego.