Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 200/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-05-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2, art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Na wezwanie do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi, skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych, argumentując, że dysponuje bardzo skromnym dochodem w wysokości najniższego krajowego wynagrodzenia, a jej mąż uzyskuje 700 zł wynagrodzenia (kwota brutto). Dwoje dzieci podlega obowiązkowi szkolnemu, a najstarsza córka skarżącej studiuje, równocześnie uzyskując wynagrodzenie ze stosunku pracy w kwocie 800 zł (brutto). Z dalszych wyjaśnień wynika, że jest ona udziałowcem "A" Sp. z o.o. Skarżąca podała, że dochody w całości są konsumowane na niezbędne i konieczne potrzeby rodziny, w tym czynsz za mieszkanie (300 zł), zakupy artykułów żywnościowych oraz wydatki szkolne. Skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej, nie posiada jakichkolwiek oszczędności, a cały zgromadzony dotychczas majątek został zabezpieczony przez organ podatkowy w celu ochrony prawnej wykonania zobowiązań podatkowych. Brak zwolnienia od kosztów sądowych - jak argumentuje - pozbawi jej prawa do sądu.

Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że rozpoznający sprawę referendarz sądowy posiłkował się aktami spraw i dodatkowymi oświadczeniami oraz wyjaśnieniami składanymi przez męża skarżącej w sprawach w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług zawisłych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie. Kierowane w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwana dalej P.p.s.a., wezwania do złożenia wyjaśnień dotyczących sytuacji materialnej skarżącego i jego rodziny, biorąc pod uwagę niewielki odstęp czasowy pomiędzy wnioskami małżonków, pozwalają na przyjęcie tych materiałów i wyjaśnień jako miarodajnych w rozpoznawanej sprawie.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że zasadą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest obciążenie kosztami sądowymi (wpis, opłata kancelaryjna, zwrot wydatków) tego, kto wnosi pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Natomiast instytucja prawa pomocy, o którą w sprawie występuje skarżąca, jest wyjątkiem od tejże generalnej zasady i winna mieć miejsce tylko w sytuacjach szczególnych, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest obiektywnie niemożliwe.

Z pierwotnej treści wyjaśnień udzielonych przez współmałżonka skarżącej wynika, że nikt z domowników nie posiada rachunków bankowych ani kart kredytowych, nikt nie prowadzi działalności gospodarczej, ani nie zasiada w organach osób prawnych, nie posiada własnego majątku, w tym udziałów i akcji, poza samochodem marki [...] (należący do skarżącej samochód - został również zajęty przez organ egzekucyjny). Przedłożone zaświadczenia o zarobkach potwierdziły kwoty podane we wniosku PPF. Z przedłożonej umowy najmu lokalu z daty 4.05.2010 r. wynika, że "B" Spółka z o.o. z siedzibą w P., reprezentowana przez prezesa zarządu W.D. (mąż skarżącej) oddała do użytkowania skarżącej lokal o pow. 50 m² za czynsz miesięczny w kwocie 300 zł, obejmujący zgodnie z umową opłaty za wszystkie media. Z kolei z późniejszych wyjaśnień wynika, że córka skarżącej jest jedynym udziałowcem i równocześnie prezesem jednoosobowego zarządu podmiotu "A" Sp. z o.o. (klub jeździecki i stadnina koni). Brak jest natomiast we wniosku i w wyjaśnieniach wykazu majątku, który skarżąca określa jako zajęty ani informacji czy organ został ostatecznie zaspokojony z tegoż majątku i wówczas zasadnym byłoby twierdzenie o braku jakiegokolwiek majątku. Niewątpliwie natomiast rozporządzanie nim w takiej sytuacji zostało ograniczone.

W rozpoznawanej sprawie trudno dać wiarę zapewnieniom skarżącej o wyjątkowo trudnej sytuacji jej i jej rodziny. Z pewnością biorąc pod uwagę kontekst spraw przekazanych Sądowi do rozpoznania, i to zarówno ze skarg męża skarżącej jak i jej samej, sytuacja ekonomiczna rodziny została skomplikowana, ale skarżąca nie wykazała, że jest ona na tyle trudna, że uniemożliwia jej uiszczenie opłat sądowych na tym etapie sprawy (500 zł wpis od skargi) oraz w przyszłości innych kosztów sądowych, jeśliby stałyby się konieczne. Spółka, której jedynym udziałowcem jest studiująca córka skarżącej jest bez wątpienia pewnym przedsięwzięciem rodzinnym, sama skarżąca była wspólniczką spółki, której prezesem zarządu jest jej mąż, a obecnie wspólnikami - w miejsce małżonków – dwie osoby prawne i posiadała w niej udziały o łącznej wysokości 350.000 zł we współwłasności małżeńskiej. Przedstawiając swoją sytuację materialną jako ubóstwo, skarżąca nie wyjaśniła na co przeznaczyła niemałe przecież środki pieniężne pochodzące ze zbycia ww. udziałów. Brak wyciągów bankowych nie pozwala na zweryfikowanie przepływów pieniężnych skarżącej. Samo tylko zeznanie podatkowe nie wypełni tej luki. Trudno dać wiarę temu, że nikt z rodziny, za wyjątkiem męża skarżącej, nie jest właścicielem żadnych rachunków bankowych przeznaczonych dla przeprowadzania operacji finansowych, choćby z tego powodu, że stanowi to aktualnie duże utrudnienie w życiu codziennym, a w przypadku działalności prowadzonej przez córkę skarżącej w formie organizacyjnoprawnej jaką jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością – stanowi naruszenie prawa. Sytuację płatniczą skarżącej polepsza to, że rodzina korzysta z lokalu mieszkalnego należącej do kierowanej przez jej męża spółki na wyjątkowo korzystnych warunkach i ten element utrzymania znacząco obniża koszty. Czynsz najmu (300zł) zawiera wszystkie opłaty związane z korzystaniem z lokalu, zaś umowę najmu skarżąca zawarła ze swoim mężem działającym imieniem spółki. Nie bez znaczenia dla sprawy pozostaje także fakt, że we wszystkich sprawach zainicjowanych skargami skarżącej, a także we wszystkich sprawach ze skarg jej męża, w sprawie działa pełnomocnik z wyboru. Nie sposób przypuszczać, że czyni to pro bono, a zatem wszystkie powyższe okoliczności przemawiają za tym, że możliwości płatnicze skarżącej i jej rodziny są większe niż deklarowane. -

Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.