Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 2495/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: NSA Grażyna Jarmasz (spr) Sędziowie: NSA Józef Michaldo Asesor WSA Anna Znamiec Protokolant: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2005r sprawy ze skargi P. K. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 12 września 2002r Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 rok -skargę oddala-


UZASADNIENIE

W wyniku przeprowadzonej kontroli za 1999 rok Urząd Skarbowy wydał w dniu [...] lipca 2002r. decyzję Nr [...]ustalającą dla P. K. zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 roku od niezaewidencjonowanych przychodów w wysokości 8 619zł. Jako podstawę rozstrzygnięcia podano art. 17 ustawy z 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne /Dz.U. nr 144, poz. 930 /. Przywołano także art. 207 i art. 21 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm./.

W postępowaniu kontrolnym ustalono, że podatnik prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu obwoźnego opodatkowaną zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych tj. ryczałtem ewidencjonowanym. W okresie od marca do lipca 1999 roku w ewidencji prowadzonej dla potrzeb tego ryczałtu wykazany został łączy przychód z handlu artykułami odzieżowymi w kwocie 9 431 zł opodatkowany według stawki 3%.

Ponadto na podstawie oświadczenia złożonego przez podatnika w Urzędzie Kontroli Skarbowej w dniu [...] września 2001 r. stwierdzono, że ponadto zakupił on od firmy "B.." s.c. E. J., M. F. we W. 3 250 sztuk zestawów kosmetyków po 16 zł za sztukę bez pobierania rachunków za ten towar. Jak sam oświadczył zestawy te były sprzedawane po 17 zł.

Jednocześnie nie dano wiary wyjaśnieniom podatnika złożonym do protokołu, jak również w dniu[...]lipca 2002r., że tylko pośredniczył w tych transakcjach zakupu z uwagi na fakt nie wystawiania rachunków za usługi pośrednictwa handlowego, jak też fakt nie dokumentowania w żaden inny sposób zarówno w toku postępowania kontrolnego jak i w okresie składania uwag i wyjaśnień do protokołu kontroli z[...] kwietnia 2002r.

Wobec tego przyjęto, że podatnik sprzedawał te kosmetyki, a więc przychód z tego tytułu winien wykazać w ewidencji przychodów. Ponieważ tego nie uczynił uznano, że ewidencja przychodów prowadzona była nierzetelnie i w sposób wadliwy, co spowodowało, że Urząd Skarbowy określił przychód z handlu kosmetykami w drodze oszacowania przyjmując oświadczenie podatnika co do ceny jednego zestawu 17zł, a ilość sprzedanych sztuk 3250. Wartość sprzedaży wyniosła 55 250zł brutto, zaś przychód bez 22% podatku od towarów i usług wyniósł wobec tego 43 095 zł. Do tak ustalonego przychodu ze sprzedaży kosmetyków zastosowano stawkę 20% zryczałtowanego podatku dochodowego zgodnie z art. 17 w/w ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Zryczałtowany podatek dochodowy za 1999 rok został naliczony od kwoty przychodu wykazanej przez podatnika opodatkowanej stawką 3% oraz przychodu nie wykazanego według stawki 20%, co dało kwotę łączną 8 901,90zł.

Od decyzji tej wniesiono odwołanie, w którym, wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy, podniesiono, że w 1999 roku uzyskany został i wykazany w ewidencji przychód z działalności gospodarczej w kwocie 9 431 zł. Handel nie układał się dobrze, a zyski nie pokrywały wydatków, więc odwołujący podjął się pośrednictwa i za powierzoną przez obywatela Ukrainy gotówkę kupował od firmy B. zestawy kosmetyków za 16zł, a od obywatela Ukrainy dostawał 17zł. Klient nie wymagał rachunków na zakup ani na sprzedaż. Kwota, jaką w ten sposób odwołujący się zarobił, wyniosła 3 250zł.

Ponieważ źle interpretował przepisy, sądząc, że skoro towar zakupuje za pieniądze klienta, to nie musi tego uwzględniać w prowadzonej ewidencji.

P.K. zauważył także, że nie handlował tym towarem, lecz tylko pośredniczył, gdyż sytuacja finansowa w tym czasie nie pozwalała mu na zakup takiej ilości towaru. W efekcie działalność gospodarcza została zlikwidowana. Wobec tego sformułowano wniosek o rozpatrzenie sprawy i przyjęcie, że było wykonywane tylko pośrednictwo, a nie handel.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Izba Skarbowa decyzją z [...] września 2002r. Nr [...]utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy.

Podtrzymano stanowisko zawarte w uzasadnieniu organu I instancji powołując się głównie na fakt, że podatnik nie udokumentował tego, iż jak twierdzi sprzedaż kosmetyków nie była handlem, lecz pośrednictwem.

Na powyższą decyzję została wniesiona skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, w której skarżący wniósł rozpatrzenie zasadności tej decyzji.

Ponownie skarżący podkreślił, że w okresie od marca do lipca 1999 roku pośredniczył w nabyciu przez obywatela Ukrainy S. M. D. 3 250 szt. kosmetyków. Pobierając 6% prowizję. Towar ten miał być wywieziony za granicę, a więc obywatel Ukrainy nie zapłacił podatku VAT. Obecność skarżącego przy transakcjach była niezbędna ze względu na dobre kontakty z firmą "B.".

W 2001 roku dyrekcja firmy z W. zwróciła się do skarżącego z prośbą o wystawienie oświadczenia o zakupie w/w towaru. Ponieważ faktyczny nabywca przebywał za granicą, skarżący nieświadomy konsekwencji wystawił to oświadczenie na siebie. Zażądano zapłaty podatku dochodowego i VAT, pomimo wyjaśnień skarżącego. Pominięto oświadczenie obywatela Ukrainy, pomimo, że istniała możliwość wezwania go do urzędu skarbowego, jako że przebywał wtedy w Polsce.

Skarżący zarzucił także, że nie został poinformowany o możliwości notarialnego poświadczenia oświadczenia celu zwiększenia wiarygodności, jak również, że od początku przyjęto tezę o jego winie, pominięto dowody świadczące na jego korzyść, a w prowadzonym postępowaniu wywierano na niego presję w celu obciążenia go wszelkimi kosztami.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie.

Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jednak wobec wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2004r. ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ oraz ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270,/ w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ została ona rozpatrzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zgodnie z tymi przepisami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga na uwzględnienie nie zasługuje.

Bowiem w pierwszym rzędzie należy podnieść, że postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone zgodnie art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm./ Przepis ten nakłada na organ obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. A więc dowody winny zostać zebrane i ocenione bezstronnie, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a ich analiza i ocena winna być dokonana w ich całokształcie i wzajemnym powiązaniu. Winno to znaleźć odzwierciedlenie w wydanej decyzji, która musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne zgodnie z przepisem art.210 § 1 pkt 6 ustawy. W niniejszej sprawie można uznać, że warunki te zostały spełnione.

Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonuje się z uwzględnieniem swobodnej oceny dowodów przyznanej organom przez przepis art. 191 tej ustawy , co nie oznacza zupełnej dowolności w tym zakresie, gdyż należy kierować się logiką, wiedzą jak też doświadczeniem życiowym. Biorąc te kryteria pod uwagę Sąd doszedł do wniosku, iż organy nie naruszyły granicy swobodnej oceny dowodów.

Bowiem za zgodne z doświadczeniem życiowym należy ocenić przyjęcie przez organy, iż faktyczny przebieg zdarzeń gospodarczych został wykazany w oświadczeniu skarżącego z 15 września 2001 r., iż to on sam dokonywał zakupu, a następnie sprzedaży zestawów kosmetycznych w Firmie B. s.c. we W. ze wskazaniem liczby produktów oraz cen zakupu i sprzedaży. Oświadczenie to, składane po dwóch latach od roku podlegającego opodatkowaniu, nie w związku ze sprawą własną, złożone spontanicznie, z tych właśnie względów należało uznać za prawdziwe.

Za takim stanowiskiem przemawia także treść adnotacji urzędowej z 16 kwietnia 2002r. z rozmowy telefonicznej z pracownikiem Urzędu Kontroli we W., z której wynika, iż właściciele firmy B. wskazują skarżącego jako jedną z osób fizycznych prowadzącą działalność gospodarczą, która dokonywała zakupu w ich firmie.

Wyjaśnienia skarżącego i dowód w postaci oświadczenia obywatela Ukrainy pojawiają się w trakcie wszczętego postępowania kontrolnego. Nadto w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podał, że prowadzony przez niego handel /jak wynika z akt odzieżą/ nie układał się, zyski nie pokrywały wydatków, a więc podjął się pośrednictwa i za pieniądze otrzymane od obywatela Ukrainy kupował kosmetyki za 16 zł, a od tegoż obywatela otrzymywał 17 zł. Wyjaśnił, że źle interpretował przepisy sądząc, że skoro towar kupował za pieniądze klienta, to nie musi tego uwzględniać w ewidencji przychodów. Z tak przedstawionego przebiegu zdarzeń gospodarczych wynika, że skarżący dokonywał zakupu i sprzedaży, zestawów kosmetycznych, czyli prowadził handel tym towarem. Należy przyznać rację organom, że okoliczność dokonywania zakupu towaru za cudze pieniądz nie zmienia kwalifikacji tych czynności jako handel.

Zaś w skardze do Sądu, utrzymując, iż dokonywał czynności pośrednictwa za pobraniem 6% prowizji, stwierdził, że polegało ono na tym, iż w jego obecności S.M.D. dokonywał zakupu kosmetyków za posiadaną gotówkę, a obecność skarżącego była niezbędna ze względu na dobre kontakty ze sprzedającą firmą. Jak wynika z akt sprawy skarżący w 1999 roku sprzedawał odzież w handlu obwoźnym.

Wyjaśniając, że podjął się opisywanych działań ze względu na niepowodzenie w handlu odzieżą, aby zdobyć dodatkowe środki finansowe, jednocześnie w żaden sposób czynności tych w prowadzonych ewidencjach, ani też w składanych deklaracjach nie uwidocznił.

Wobec czego zasadnie przyjmując, że skarżący nie wykazał przychodów z tej sprzedaży w prowadzonej dla celów ryczałtu ewidencjonowanego ewidencji, ewidencję te uznano za nierzetelną i w konsekwencji niezaewidencjonowany przychód ustalono w drodze oszacowania z zastosowaniem 20% stawki na podstawie art. 17 w/w ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w brzmieniu obowiązującym w 1999 roku.

Sąd także nie dopatrzył się innych naruszeń przepisów prawa procesowego mającego wpływ na wynik sprawy, a uzasadniającego uchylenie zaskarżonych decyzji.

W świetle powyższego na podstawie przepisu art. 151 w/cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.