Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 669/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2011-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 1, 3a, 7, art. 92 ust. 1 i 4, art. 93 ust. 7
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: par. 3 ust. 1, 3, 4 i 5 pkt 1
journal: Dz.U. 2009 nr 86 poz 721
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 5 czerwca 2009 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 listopada 2011 r. sprawy ze skargi D. T. Sp. z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w B., decyzją z dnia [...].07.2011 r., o numerze [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...].06.2011 r. nr [...], nakładającą na D. Sp. z o.o. z siedzibą w O., karę pieniężną w kwocie 3 000,00 złotych za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd na drogach krajowych, określoną w załączniku do ustawy o transporcie drogowym pod liczbą porządkową Lp. 4.1. Jako podstawę prawną decyzji wskazano następujące przepisy: art. 42 ust. 1, 2 i 3a, art. 87 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 92 ust. 1 i 4 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 06.09.2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., w brzmieniu obowiązującym na datę orzekania przez organ I instancji), § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 05.06.2009 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 86, poz. 721 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Przebieg postępowania przedstawiał się następująco. W dniu 29.04.2011 r. w trakcie kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Izby Celnej w B. w miejscowości B. na drodze krajowej nr 8, stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, przez wykonującą przewóz drogowy Spółkę D. Sp. z o.o. z siedzibą w O. Mianowice Pan K. N., kierujący pojazdem marki RENAULT o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki SCHWARZMULLER o numerze rejestracyjnym [...], przedstawił odcinek kontrolny karty opłaty miesięcznej Nr [...] z wypełnionym polem na numer rejestracyjny pojazdu, natomiast ww. odcinek nie był przedziurkowany w polu "rok, miesiąc, dzień", podobnie jak winieta samoprzylepna, która została naklejona na szybę. Protokół przedmiotowej kontroli [...] został podpisany przez kierującego pojazdem bez uwag. Wyjaśnienia odnośnie do niniejszej sprawy zostały przedstawione przez stronę w piśmie z dnia 11.05.2011 r. Strona wskazała, iż winę za brak przedziurkowania karty miesięcznej ponosi sprzedawca karty, bowiem to on – zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 05.06.2009 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych – winien przedziurkować miesięczną kartę opłaty, nie zaś kierujący pojazdem. Nadto strona poinformowała, iż kierowca nie był wyposażony w urządzenie do dziurkowania, bowiem zawsze posiadał on roczne karty opłaty drogowej; wskazała także, iż kierowca zgłaszał uwagi do protokołu kontroli, jak również przedstawił fakturę na zakup przedmiotowej karty opłaty drogowej.

Decyzją z dnia [...].06.2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w S. nałożył na D. Sp. z o.o. z siedzibą w O. karę pieniężną w kwocie 3 000,00 złotych za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd na drogach krajowych.

W odwołaniu od powyższej decyzji przewoźnik podniósł, iż kierujący pojazdem miał wykupioną opłatę drogową miesięczną, prawidłowo opisaną i naklejoną na szybę pojazdu, na potwierdzenie czego przedłożył dowód zakupu. Nadto nie mógł on przewidzieć, że jednostka upoważniona do sprzedaży kart opłat drogowych nie postąpi zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 05.06.2009 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych i w związku z tym nie może ponosić odpowiedzialności za brak realizacji tego obowiązku. Wskazał on także, iż z uwagi na fakt, że kierowca wykonywał nieregularne przewozy z Niemiec na Litwę, nie było możliwe przewidzenie daty jego powrotu do Polski, celem wyposażenia go w kartę opłaty drogowej.

Decyzją z dnia [...].07.2011 r. Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, iż w niniejszej sprawie kwestią sporną nie był fakt samego posiadania miesięcznej karty opłaty drogowej, lecz stwierdzenie przez organy celne braku zaznaczenia czasu przejazdu po drogach krajowych na odcinku kontrolnym oraz na winiecie samoprzylepnej miesięcznej karty opłaty. Mianowicie w trakcie kontroli kierujący pojazdem Pan K. N. okazał odcinek kontrolny karty opłaty miesięcznej Nr [...] z wypełnionym polem na numer rejestracyjny pojazdu, natomiast ww. odcinek nie był przedziurkowany w polu "rok, miesiąc, dzień", podobnie jak winieta samoprzylepna, która została naklejona na szybę. Powyższe uniemożliwiało przypisanie karty opłaty danego pojazdu do terminu, tzn. miesiąca, w którym wykonywany miał być przewóz pojazdem. Nadto organ wskazał, iż przedstawienie faktury na zakup winiety nie zwalnia przewoźnika z obowiązku posiadania i okazywania podczas kontroli drogowej obu części karty opłaty drogowej, tj. winiety samoprzylepnej umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu oraz odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty. Organ stwierdził także, iż w rozpoznawanym przypadku nie zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, bowiem stwierdzone naruszenie przepisów nie było następstwem zdarzeń lub okoliczności, których wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć. Otóż jako właściciel przedsiębiorstwa, które posiada licencję w zakresie swojej działalności, przewoźnik winien nie tylko znać, ale też przestrzegać obowiązujące przepisy prawa dotyczące wykonywania transportu drogowego. Planując zatem i organizując przejazd mógł on i powinien przewidzieć, iż należy posiadać komplet dokumentów wymaganych do przewodu. Organ podkreślił, iż to na podmiocie wykonującym przewóz ciąży obowiązek wypełnienia karty oraz dopilnowania, aby była ona w sposób prawidłowy przedziurkowana. Natomiast nieprzedziurkowanie opłaty drogowej przez pracownika jednostki upoważnionej do poboru opłat oraz przedłożona przez stronę faktura zakupu przedmiotowej karty opłaty drogowej, nie może stanowić podstawy do umorzenia postępowania. Kupując kartę, należało w ocenie organu dopilnować, aby karta ta została przedziurkowana i w ten sposób "skasowana", przez co zostałby określony termin jej ważności.

Nie godząc się z powyższą decyzją organu II instancji, D. Sp. z o.o. z siedzibą w O. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Wniosła ona o uchylenie decyzji z dnia [...].07.2011 r. i utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...].06.2011 r. Skarżący przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że w rozpoznawanym przypadku nie zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie ww. przepisu. Skarżący zarzucił nadto naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niezadośćuczynienie przez organ ustawowemu obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego.

Skarżący w uzasadnieniu skargi nie kwestionował faktu nieprzedziurkowania karty opłaty drogowej. Wskazał on natomiast, iż wbrew twierdzeniom organu, kierowca nie ma obowiązku badać, czy za każdym razem pracownicy jednostek dokonujących sprzedaży kart opłat drogowych wykonują prawidłowo swoje obowiązki. W jego ocenie, dołożył on należytej staranności (tj. uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać), organizując przewóz. Mianowicie wyposażył on kierowcę w środki pieniężne, kierowca zakupił winietę i wskazywał, jaka data ma zostać przedziurkowana. Przedsiębiorca będąc pewny, że jego kierowca zakupi winietę i wskaże datę, jaka ma zostać na niej przedziurkowana, nie miał możliwości przewidzenia, że pracownik jednostki sprzedającej opłaty drogowe, zaniedba swojego obowiązku. Przedsiębiorca nie jest bowiem organem kontroli innych przedsiębiorców i nie na nim spoczywa ustawowy obowiązek przedziurkowania winiety miesięcznej, a zatem nie może on ponosić odpowiedzialności za zaniedbania innych organów, przedsiębiorców itd. Nadto skarżący podniósł, iż organ nie ustalił co było przyczyną zaniedbania obowiązków przedziurkowania winiety, jak również, że organ winien dokonać oceny dowodów według obiektywnych kryteriów.

W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z kognicją sądu administracyjnego (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te oceniają wyłącznie legalność działania organów administracji w konkretnym postępowaniu, tj. prawidłowość przeprowadzonego w sprawie postępowania i prawidłowość zastosowania właściwej dla danej sprawy, normy prawa materialnego. Tam gdzie norma prawa materialnego pozostawia organowi swobodę jej zastosowania, to rolą sądu jest skontrolowanie, czy nie doszło do dowolności rozstrzygnięcia sprawy.

Wskazać należy po pierwsze, iż zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 06.09.2001 r. o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym na datę orzekania w niniejszej sprawie przez organ I instancji, podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 1.800 euro rocznie, z wyłączeniem przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką, pojazdów transportu kombinowanego, pojazdów realizujących komunikację miejską, zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej, w przypadku wykonywania przewozów na potrzeby własne, a także pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 12 ton. Podmioty, o których mowa powyżej, uiszczają opłatę roczną, miesięczną, siedmiodniową lub dobową (art. 42 ust. 3a przedmiotowej ustawy). Rodzaj i stawki opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz tryb wnoszenia i sposób rozliczania tej opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego jej wniesienie za okres roczny z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy, a także wzory dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty, zostały – zgodnie z przepisem art. 42 ust. 7 przedmiotowej ustawy w brzmieniu obowiązującym na datę orzekania przez organ I instancji – określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 05.06.2009 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 86, poz. 721 ze zm., dalej powoływanego jako: rozporządzenie).

I tak, zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie, przez podmiot wykonujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat. Karta opłaty – jak wynika w § 3 ust. 3 rozporządzenia – składa się z dwóch części, tj. winiety samoprzylepnej, umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu oraz odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty. W myśl § 3 ust. 4 przedmiotowego rozporządzenia, dowód uiszczenia opłaty stanowi łącznie przedziurkowany odcinek kontrolny i przedziurkowana winieta o tym samym numerze i serii umieszczona w sposób wskazany powyżej. Jednocześnie, jak wskazuje § 3 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, nie stanowią dowodu uiszczenia opłaty odcinek kontrolny nieprzedziurkowany lub winieta nieprzedziurkowana.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż karta opłaty nie została przedziurkowana w sposób określony w rozporządzeniu, czemu nie zaprzeczał też sam skarżący. Stąd też w ocenie Sądu, skarżący nie uczynił zadość obowiązkowi uiszczenia opłaty za wykonywanie przewozu drogowego po drogach krajowych, zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym, jak również ww. rozporządzenia. Faktu tego nie zmienia przedłożenie przez skarżącego faktury za zakup karty opłaty, bowiem zgodnie z § 3 ust. 4 przedmiotowego rozporządzenia, dowód uiszczenia opłaty stanowi łącznie przedziurkowany odcinek kontrolny i przedziurkowana winieta o tym samym numerze i serii.

Powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. I tak przykładowo w wyroku z dnia 17.02.2011 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II GSK 254/10, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż zasadniczym elementem uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych, poza nabyciem karty opłaty w przewidzianym w ustawie o transporcie drogowym punkcie, jest "skasowanie" w określony sposób obu części karty opłaty, to jest winiety i odcinka kontrolnego, celem stworzenia możliwości przypisania opłaty w trakcie kontroli do konkretnego pojazdu i czasu przejazdu. Brak dowodu "skasowania" odcinka kontrolnego jest podstawą ustalenia, że wykonywano przewóz drogowy bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, co stanowi podstawę faktyczną zastosowania art. 92 ust. 1 przedmiotowej ustawy. Także w wyroku NSA z dnia 28.09.2010 r. (sygn. akt II GSK 805/09), podniesione zostało, iż dowodem uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych są obie przedziurkowane części karty opłaty, które łącznie powinny znajdować się w pojeździe w momencie kontroli. Ani faktura na zakup winiety, ani też złożenie przez skarżącego wniosku o zwrot opłaty rocznej z tytułu niewykorzystania karty opłaty w wyniku zagubienia odcinka kontrolnego, ani też faktura korygująca potwierdzająca zwrot kwoty tytułem niewykorzystanej opłaty drogowej nie zwalniają przewoźnika z obowiązku posiadania i okazywania podczas kontroli drogowej obu części karty opłaty drogowej, tj. winiety samoprzylepnej umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu oraz odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty.

Stąd też zaistniałe w niniejszej sprawie naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym uzasadniało zastosowanie przepisu art. 92 ust. 1 i 4 przedmiotowej ustawy nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd na drogach krajowych. Podkreślić też należy, że zmiany zasad sposobu uiszczania opłat za wykonywanie przewozu drogowego, które weszły w życie z dniem 1 lipca 2011 r., a w konsekwencji zmiana regulacji prawnej w zakresie katalogu kar pieniężnych za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, która wynika z art. 3 pkt 11 lit. a i art. 8 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.08.218.1391), nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w rozpoznawanej sprawie. W dniu popełnienia deliktu przez kierowcę, tj. 29.04.2011 r., oraz wydania decyzji przez organ I instancji, nieuiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych stanowiło delikt zagrożony karą pieniężną w wysokości 3000, 00 zł. Zdaniem Sądu zmiana regulacji prawnej w zakresie sposobu uiszczania opłat za wykonywanie przewozu drogowego nie uchyla odpowiedzialności prawnej podmiotu, który nie legitymował się opłatą za przejazd po drogach krajowych. Skoro bowiem w dalszym ciągu istnieje obowiązek uiszczenia opłaty, a jedynie zmieniono zasady jej uiszczania, to zgodnie z regułą tempus regit actum kwalifikacji prawnej zdarzenia należało dokonać według przepisów obowiązujących w dniu zdarzenia (por. wyrok NSA z 28.11.1986 r. IV S.A. 751/86 , ONSA 1986, nr 2, poz 65).

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż w niniejszym postępowaniu doszło do naruszenia przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie, w ocenie Sądu jest on niezasadny, bowiem w niniejszej sprawie stwierdzone naruszenie przepisów nie było następstwem zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć.

Wskazać należy na wstępie, iż przepis art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym stanowi ogólną klauzulę wyłączającą odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy w razie spełnienia przesłanki polegającej na braku możliwości przewidzenia przez ten podmiot zdarzeń lub okoliczności powodujących naruszenie przepisów. Chodzi zatem o tego rodzaju sytuację, w której doszło do naruszenia przepisów, jednakże nastąpiło ono wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot realizujący przewóz nie mógł przewidzieć. Przez okoliczności lub zdarzenia, których nie można było przewidzieć, należy rozumieć takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, a ich wystąpienie lub zaistnienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony przedsiębiorcy należytej staranności. Istotny jest przy tym ten ostatni warunek, tj. zachowanie strony powinno być oceniane z uwzględnieniem tzw. obiektywnego miernika staranności wymaganej zwykle od wykonującego przewóz (por. wyroki WSA w Białymstoku: z dnia 5.03.2009 r., sygn. akt II SA/Bk 19/09, ONSA WSA 2010, nr 4, poz. 74 i z dnia 26.11.2009 r., sygn. akt II SA/Bk 503/09, LEX 589080). Warto przytoczyć w tym zakresie pogląd WSA w Warszawie, wyrażony w uzasadnieniu prawnym do wyroku z dnia 19.02.2007 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1956/06, LEX nr 311989), w którym Sąd wskazał, że "podmiot, który nie dopełnił obowiązku administracyjnego, musi mieć możliwość obrony i wykazania, że niedopełnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności". Nadto, jak podniesione zostało w wyroku NSA w Warszawie z dnia 2.06.2009 r., sygn. akt II GSK 989/08, przedsiębiorca powołujący się na przepis art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym powinien udowodnić zaistnienie okoliczności wskazanych w tym przepisie, a mianowicie, że nie miał wpływu lub nie mógł przewidzieć stwierdzonego w trakcie kontroli naruszenia.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności uzasadniające zastosowanie przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Jak słusznie zauważył organ II instancji, skarżący jako właściciel przedsiębiorstwa, które posiada licencję w zakresie swojej działalności, winien nie tylko znać, ale też przestrzegać obowiązujących przepisów prawa, dotyczących wykonywania transportu drogowego. Podkreślenia wymaga, iż to na podmiocie wykonującym przewóz drogowy ciąży obowiązek wypełnienia karty opłaty drogowej oraz dopilnowania, aby została ona prawidłowo przedziurkowana. Faktu tego nie zmienia ciążący na pracowniku jednostki upoważnionej do poboru opłat, obowiązek przedziurkowania karty ani też wskazanie przez skarżącego, iż wyposażył on kierowcę w środki pieniężne i był on pewien, że kierujący pojazdem zakupi winietę. Przedsiębiorca bowiem jest profesjonalistą i winien dochować należytej staranności we właściwej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, organizacji przewozu drogowego, w szczególności dopilnowania, aby karta opłaty została "skasowana", przez co zostałby określony termin jej ważności. W szczególności rolą skarżącego, prowadzącego przedsiębiorstwo transportowe, jest szczególne uczulenie swoich pracowników – kierowców, na bezwzględne przestrzeganie przepisów (tak: wyrok WSA w Białymstoku z dnia 02.12.2010 r., sygn. akt II SA/Bk 652/10). Należy przychylić się do stanowiska organu II instancji, iż skarżący nie dochował w tym zakresie należytej staranności wymaganej od profesjonalisty, a przytoczone w treści skargi okoliczności nie uzasadniają w ocenie Sądu przyjęcia, iż w niniejszej sprawie miały miejsce zdarzenia, których nie można było przewidzieć.

Sąd nie podzielił nadto zarzutu skargi, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Organy tak I, jak i II instancji, podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz prawidłowego załatwienia sprawy., dokonując wszechstronnej analizy zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego (art. 7 i 77 k.p.a.). Nadto wbrew twierdzeniu skarżącego, organ nie miał obowiązku zbadania, z jakich przyczyn pracownik jednostki sprzedającej karty opłaty, nie przedziurkował karty kierującego pojazdem w niniejszej sprawie, bowiem okoliczność ta nie miała znaczenia dla jej rozstrzygnięcia. Istotnym natomiast był fakt, iż nie zostało dopilnowane przez wykonującego przewóz drogowy, aby karta opłaty została przedziurkowana w sposób określony przepisami prawa. Wskazać należy przy tym, iż strona skarżąca nie wykazała, że naruszenie przepisów o transporcie drogowym nastąpiło wskutek zdarzeń, lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć.

W tym stanie rzeczy wobec braku podstaw do kwestionowania zasadności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).-