Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 26/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.28 § 1 pkt 6, art. 232 §1 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia ... listopada 2018 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić stronie skarżącej L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), uiszczoną tytułem wpisu sądowego, wpisanego do rejestru opłat sądowych pod poz. 32776, w dniu 28 listopada 2018 r


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] listopada 2018 r. stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] czerwca 2018 r. o odmowie wyłączenia biegłego sądowego od udziału w postępowaniu oraz o odmowie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków na okoliczność rzekomej stronniczości tego biegłego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

W pierwszej kolejności należało rozważyć spełnienie przesłanek dopuszczalności skargi, a przede wszystkim to, czy zaskarżone postanowienie jest objęte zakresem właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, określonym – zasadniczo – w art. 3 § 2 i 3 oraz art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Wyznaczając zakres postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego ustawodawca nie posłużył się zatem – jak w odniesieniu do decyzji – klauzulą generalną, lecz metodą enumeracji pozytywnej – w tym sensie, że wymienione zostały określone kategorie postanowień, na które skarga przysługuje. A contrario pozostałe postanowienia nie mogą być samoistnym przedmiotem kontroli sądowej.

Gdy idzie o postępowanie administracyjne (jurysdykcyjne), wydane w nim postanowienie – aby mogło być przedmiotem skargi – musi należeć do kategorii postanowień: 1) na które służy zażalenie; 2) kończących postępowanie; 3) rozstrzygających sprawę co do istoty. Postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia do żadnej z tych kategorii nie należy. Wspomniane postanowienie, wydawane przez organ odwoławczy, jest od razu ostateczne – nie przysługuje od niego żaden zwyczajny środek prawny, w szczególności zażalenie; nie kończy postępowania – postępowanie po jego wydaniu toczy się nadal; rozstrzyga wyłącznie kwestię procesową – nie rozstrzyga istoty sprawy, co więcej, niepodobna zaliczyć go nawet do postanowień o konotacji materialnej (jest postanowieniem stricte procesowym).

Postanowienie o niedopuszczalności zażalenia (wydawane przy odpowiednim zastosowaniu art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej "k.p.a.") nasuwa oczywiście skojarzenie z postanowieniem o niedopuszczalności odwołania (wydawanym wprost na podstawie art. 134 k.p.a.), na które skarga do sądu administracyjnego przysługuje. Ale różnica między tymi postanowieniami jest – z punktu widzenia rozważanego zagadnienia – fundamentalna: to drugie, w przeciwieństwie do pierwszego, kończy postępowanie w sprawie.

Wydane w postępowaniu administracyjnym (jurysdykcyjnym) postanowienie o niedopuszczalności zażalenia z pewnością nie ma też znamion innego przedmiotu zaskarżenia, wobec czego rozważanie dopuszczalności wniesienia na nie skargi w kontekście innego przepisu niż art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w założeniu nie wchodzi w rachubę.

Skarga do sądu administracyjnego na wydane w postępowaniu administracyjnym (jurysdykcyjnym) postanowienie o niedopuszczalności zażalenia jest zatem niedopuszczalna. Dodać przy tym należy, że pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. postanowienie WSA w Krakowie z 7 grudnia 2015 r. sygn. II SA/Kr 1235/15 i postanowienie NSA z 27 kwietnia 2016 r. sygn. I OSK 587/16; postanowienie WSA w Krakowie z 21 października 2016 r. sygn. II SA/Kr 939/16 i postanowienie NSA z 7 lutego 2017 r. sygn. II OSK 49/17).

Z powyższych względów skarga podlega odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Na podstawie tego przepisu – wobec odrzucenia skargi – Sąd postanowił zwrócić skarżącej cały uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł, orzekając jak w pkt 2 sentencji postanowienia.