Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 455/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. G. w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 8 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 24/16 w sprawie ze skargi G. G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 8 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 24/16 odmówił G. G. wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji podał, że G. G. (dalej: "skarżący") wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] października 2015 r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wspomnianej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wykonanie decyzji organu pierwszej instancji spowoduje nieodwracalne skutki, ponieważ skarżący uiszczając nienależne świadczenie poniesie znaczną stratę w majątku. Z przedstawionych we wniosku wyliczeń wynika, że strata za okres od kwietnia 2015 r. wyniosła 14 860,63 zł zaś przychód wyniósł 204 081,31 zł. Koszty uzyskania przychodu wyniosły 218 941,94 zł. Zdaniem skarżącego uiszczenie kary pieniężnej określonej w decyzji organu pierwszej instancji w wysokości 12 000 zł jest znacznym obciążeniem finansowym mogącym skutkować zaprzestaniem wykonywania działalności gospodarczej. Sąd pierwszej instancji odmawiając wstrzymania wykonania decyzji stwierdził brak przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniających zastosowanie wobec skarżącego tego środka prawnego. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że na stronie, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa obowiązek przedstawienia twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność wniosku. Brak wskazania tych przyczyn uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę wniosku. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że skarżący poza dowodem obliczenia dochodu za okres od 01.04.2015 r.- 30.04.2015 r. nie udokumentował swojej aktualnej sytuacji majątkowej. W rezultacie uniemożliwiło to Sądowi ocenę wpływu wykonania decyzji na sytuację majątkową strony. Fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. Egzekwowane roszczenie ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego są odwracalne, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nadpłacone kwoty podlegać będą zwrotowi.

G. G. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie domagając się zmiany zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania decyzji. Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez uznanie, że skarżący nie spełnił warunków określonych w tym przepisie, w konsekwencji czego uznał brak podstaw wstrzymania wykonania decyzji Naczelniku Urzędu Celnego w B. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podkreślił, że w okresie od stycznia do października 2105 r. wydatki wyniosły 1.646 517 zł. W okresie tym, dokonano zakupu towarów i usług nieuwzględnionych w wydatkach, a których koszt wyniósł 43 215,22 zł. Podobnie podatek VAT zapłacony za okres od stycznia do października 2015 r. wyniósł 36 944 zł, którego nie wliczono do powyższych wydatków. Jako dowód załączono kopie podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2015 r. oraz miesięczne rozliczenie VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne.

Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi więc odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek. W świetle powołanego przepisu to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie, można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

G. G. wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] grudnia 2014 r. nie wykazał, jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, aby zastosowanie wobec niego tego środka prawnego było zasadne. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że strata za okres od kwietnia 2015 r. wyniosła 14 860,63 zł, przychód wyniósł 204 081,31 zł, zaś koszty uzyskania przychodu wyniosły 218 941,94 zł. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione informację są dość ogólne, gdyż nie odzwierciedlają z jakiego tytułu skarżący osiągnął taki przychód w niepełnym rozliczeniu rocznym tj. od kwietnia 2015 r. do dnia złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz nie wykazał poszczególnych wydatków składających się na sumę 218 941,94 zł, które również poniósł w tym okresie. Sąd pierwszej instancji dysponując wyłącznie tymi informacjami finansowymi nie mógł zatem stwierdzić, czy wyegzekwowanie kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego lub trudnych do odwrócenia skutków.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego załączone do zażalenia: księga przychodów i rozchodów oraz informacja o zapłaconym podatku VAT za 2015 rok nie uprawdopodabniają ryzyka wystąpienia skutków wykonania decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro w okresie od stycznia do października 2015 r. wydatki wyniosły 1.646 517,00 zł i kwota ta nie zawiera 43.215,00 zł z tytułu zakupionych towarów i usług to nie budzi wątpliwości, że sytuacja finansowa skarżącego jest stabilna, gdyż pozwala mu na ponoszenie kosztów w takiej wysokości. W związku z tym, nie można stwierdzić, że zapłata określonej w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. kary pieniężnej w wysokości 12000 zł spowoduje znaczną szkodę w majątku skarżącego, wskutek czego przywrócenie płynności finansowej sprzed wykonania decyzji nie będzie możliwe.

Reasumując, Sąd pierwszej instancji zasadnie odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania decyzji z powodu niewystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zaskarżone postanowienie za prawidłowe i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.