Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 696/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2007 r. sprawy ze skargi B. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 19 października 2006 r. nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy do rozpatrzenia zgodnie z właściwością oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem nr [...] z dnia 1 września 2006 r. Inspektor Sanitarny [...] działając na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. stwierdził, iż nie jest organem właściwym do rozpatrzenia podania z dnia 24 sierpnia 2006 r. wniesionego przez B. B. i przekazał sprawę do rozpatrzenia zgodnie z właściwością Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w T. przy [...].

W uzasadnieniu wydanego roztrzygnięcia organ podniósł, iż nie jest podmiotem właściwym w sprawie utrzymania czystości i porządku klatki schodowej, windy i piwnic budynku mieszkalnego położonego przy [...] w T.

W zażaleniu od w/w postanowienia B. B. wskazała, iż stosownie do ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej wniosła do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego skargę, mającą charakter informacji o zaniedbaniu i naruszeniu praworządności z zakresu utrzymania czystości i porządku w zasobach mieszkaniowych zarządzanych przez Spółdzielnię Mieszkaniową w T. Z kolei skarga została przekazana do Spółdzielni Mieszkaniowej – która winna być uznana za stronę postępowania a nie organ właściwy do rozpatrzenia skargi. Tym samym w zaskarżonym postanowieniu nie wskazano organu właściwego do rozpatrzenia wniesionej skargi.

Postanowieniem z dnia 19 października 2006 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...], działając na podstawie art. 27 ust. 1 i art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., nr 122, poz. 851 ze zm.), art. 138 § 2 i art. 144 k.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Inspektorowi Sanitarnemu [...] do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż Inspektor Sanitarny jest organem właściwym do rozpatrzenia podania strony w sprawie złego stanu sanitarnego budynku z dnia 24 sierpnia 2006 r. Stąd też postanowienie o przekazaniu sprawy według właściwości było niesłuszne; wskazana w w/w postanowieniu jednostka organizacyjna nie jest bowiem organem. Art. 65 k.p.a. wskazuje zaś, iż przekazywanie spraw według właściwości następuje pomiędzy organami a nie pomiędzy organem a jednostką pozbawioną takiego statusu. Nadto organ wskazał, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji winien rozpoznać przedmiotową sprawę pod kątem występowania w budynku zagrożeń sanitarnych i zdrowotnych, a szczególności zagrożeń związanych z występowaniem gryzoni.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (w skardze w drugim akapicie wskazano Sądu Apelacyjnego w Gdańsku) B. B. podniosła, iż Inspektor Sanitarny [...] odstąpił od wykonania nakazanych prawem czynności; nadto w sprawie naruszono jej dobra osobiste, gdyż ujawniono Spółdzielni Mieszkaniowej korespondencję skarżącej. W ocenie skarżącej takie działanie stanowi naruszenie prawa w świetle art. 23 Kodeksu cywilnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu organ podniósł, iż w postanowieniu organu I instancji ustalono i wskazano skarżącą jako stronę postępowania administracyjnego; identycznie wskazano skarżącą w zaskarżonym postanowieniu organu odwoławczego. Nie można zaś podzielić stanowiska skarżącej, iż nie powinno się ujawniać strony skarżącej w wydanym akcie prawnym; taka praktyka stanowi bowiem naruszenie art. 107 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości nie orzeka co do istoty a ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub inne rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w tym aktów organów jednostek samorządu terytorialnego, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Sąd administracyjny nie ocenia przy tym rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, bądź też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego.

Z kolei postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) W myśl art. 134 § 1 przedmiotowego aktu normatywnego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza stanu faktycznego jak i obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu stanu prawnego prowadzi do wniosku, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Badając zaskarżone postanowienie, Sąd uznał, iż jest ono w pełni zasadne. Postanowienie organu I instancji naruszało bowiem dyspozycję art. 65 k.p.a. w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 65 § 1 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania kontrolowanego rozstrzygnięcia, jeżeli organ administracji publicznej, do którego wniesiono podanie, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego w drodze postanowienia. Z uwagi na brzmienie przedmiotowego przepisu przekazywanie zatem sprawy w trybie art. 65 § 1 k.p.a. może nastąpić wyłącznie pomiędzy organami administracji publicznej, które w świetle art. 19 k.p.a. winny nadto przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej oraz miejscowej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2005 r., IV SA/Wa 1553/05, baza LEX nr 189847).

Z kolei jakie podmioty w rozumieniu k.p.a. są takimi organami wymienia wprost art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Poza ministrami, centralnymi organami administracji rządowej, wojewodami, innymi terenowymi organami administracji rządowej, jednostkami samorządu terytorialnego, za organy administracji publicznej ustawa – Kodeks postępowania administracyjnego uznaje także organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2, tj. inne organy państwowe oraz inne podmioty, gdy są powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwienia spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych.

Spółdzielnie mieszkaniowe działają w oparciu o ustawę z dnia 14 września 1982 r. – Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 2003 r., nr 188, poz. 1848 ze zm.) oraz ustawę z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r., nr 119, poz. 1116 ze zm.). Co oczywiste, żaden przepis przedmiotowych aktów normatywnych nie daje tym podmiotom uprawnień do orzekania w drodze decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach. Z tych też powodów brak było jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w T. przy [...] można było przekazać sprawę według właściwości w oparciu o art. 65 k.p.a.

W tym stanie przekazanie do rozpatrzenia sprawy administracyjnej w trybie art. 65 § 1 k.p.a. podmiotowi, który nie jest organem administracji publicznej, naruszało powołany przepis w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 7 września 2000 r., II SA/Gd 1329/99, publ. OSP 2001/7-8/108). Tym samym kasacyjne rozstrzygnięcie organu odwoławczego było w pełni prawidłowe.

Właściwym do rozpatrzenia podania B. B. był zaś Inspektor Sanitarny. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej do tej właśnie inspekcji, w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego należy kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w szczególności dotyczących utrzymania należytego stanu higienicznego nieruchomości, zakładów pracy, instytucji, obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, dróg, ulic oraz osobowego i towarowego transportu kolejowego, drogowego, lotniczego i morskiego.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze a skierowanych przeciwko wydanemu rozstrzygnięciu wskazać należy, iż nie mają one merytorycznego uzasadnienia. Zgodnie bowiem z art. 124 § 1 i 2 k.p.a. postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne (m.in. gdy służy na nie zażalenie) , pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej jego wydania decyzji. W niniejszej sprawie to skarżąca pismem datowanym na dzień 24 sierpnia 2006 r. zainicjowała postępowanie Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W związku z tym, organ zarówno I jak i II instancji, zgodnie z dyspozycją art. 124 § 1 k.p.a. w wydanych rozstrzygnięciach prawidłowo wskazywał skarżącą jako stronę postępowania.

Ocena zarzutów o charakterze stricte cywilnoprawnym w kontekście naruszenia dóbr osobistych B. B. nie leży zaś w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Sprawy cywilne, zgodnie z dyspozycją art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. nr 43, poz. 296 ze zm.) rozpoznają bowiem sądy powszechne oraz Sąd Najwyższy, o ile sprawy cywilne nie należą do właściwości sądów szczególnych.

Skoro zaskarżonemu rozstrzygnięciu nie można postawić zarzutu naruszenia prawa procesowego jak i materialnego skargę należało oddalić. Stąd też Sąd na podstawie art. 151 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.