Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 120/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6202 Zakłady opieki zdrowotnej
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędzia NSA Henryk Wach, Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Protokolant sekr. sąd. Beata Jacek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2006r. sprawy ze skargi Gminy J. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy dotyczącej statutu zakładu opieki zdrowotnej postanawia : odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Uchwałą nr [...] z dnia [...] r. Rada Gminy w J. dokonała zmiany uchwały własnej nr [...] z dnia [...]r. w sprawie zatwierdzenia tekstu Statutu Samodzielnego Zakładu Opieki Zdrowotnej pod nazwą "A" Gminy J.. W załączniku do powyższej uchwały wprowadzono następujące zmiany:

- w paragrafie 7, punkcie 2 skreślono podpunkty a, b, c;

- W Załączniku nr 1 do Statutu – wykaz komórek organizacyjnych "A" Gminy J. w punkcie 1 [...] w J. –

skreślono podpunkty c, d, e.

Jednocześnie w przedmiotowej uchwale stwierdzono, że specjalistyczne świadczenia zdrowotne z zakresu [...], [...] i [...] przejmą specjalistyczne przychodnie z miasta C. i Powiatu C., zapewniając tym samym dalsze, nieprzerwane udzielanie takich świadczeń bez istotnego ograniczenia ich dostępności, warunków udzielania i jakości.

Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] r., nr [...], Wojewoda [...] stwierdził nieważność przedmiotowej uchwały Rady Gminy w J..

Organ nadzoru swoje stanowisko uzasadnił tym, że uchwałą tą, Rada Gminy w J. zlikwidowała w "A" w J. trzy poradnie: [...],[...] i [...]. Jednak stosownie do art. 43 ust. 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, rozporządzenie lub uchwała o likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej powinny określać sposób i formę zapewnienia osobom korzystającym z oznaczonych rodzajowo świadczeń likwidowanego zakładu dalsze i nieprzerwane udzielanie takich świadczeń, bez istotnego ograniczenia ich dostępności, warunków udzielania i jakości oraz termin zakończenia działalności, nie wcześniej niż 3 miesiące od daty wydania rozporządzenia lub uchwały o likwidacji. Jednocześnie ust.2 cytowanego artykułu stanowi, że projekt rozporządzenia lub uchwały o likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej wymaga opinii wojewody oraz opinii właściwych organów gminy i powiatu, których ludności zakład udziela świadczeń zdrowotnych, a także sejmiku województwa, jeśli zasięg działania zakładu obejmuje województwo lub znaczną jego część. Z kolei ust. 3 omawianego artykułu stanowi, że przepisy ust. 1 i ust. 2 stosuje się odpowiednio przy wydawaniu rozporządzenia i podejmowaniu uchwały o przekształceniu zakładu, jeżeli w wyniku przekształcenia ma nastąpić likwidacja lub istotne ograniczenie poszczególnych rodzajów działalności zakładu i udzielających świadczeń zdrowotnych.

Tymczasem Rada Gminy w J. podejmując przedmiotową uchwałę zlikwidowała trzy poradnie specjalistyczne bez wcześniejszego uzyskania opinii merytorycznych: Wojewody [...] oraz właściwych organów gmin i powiatów, których ludności zakład udziela świadczeń zdrowotnych, wynikających z ustawowego obowiązku zawartego w art. 43 ust. 2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Równocześnie Rada Gminy J. podejmując przedmiotową uchwałę naruszyła art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którym organy administracji publicznej mają obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa.

Gmina J. zaskarżyła w ustawowym terminie powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i wniosła o jego uchylenie, podnosząc zarzut naruszenia:

- art. 43 ust. 3 w zw. z art. 43 ust. 1 i 2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej

poprzez jego błędne zastosowanie;

- art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie całego stanu faktycznego w sprawie;

- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wzięcia udziału w

postępowaniu;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej

decyzji.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego.

Strona skarżąca wywiodła, że trzy poradnie specjalistyczne faktycznie nie rozpoczęły nigdy działalności przy Zakładzie Opieki Zdrowotnej w J.. Tym samym zmiana Statutu nie naruszyła art. 43 ust. 3 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, ponieważ nie pociągnęła ona za sobą ograniczenia działalności zakładu ani ograniczenia udzielanych świadczeń zdrowotnych. Z tego względu bezprzedmiotowe byłoby podjęcie uchwały określającej termin zakończenia działalności nie wcześniej niż 3 miesiące od daty wydania rozporządzenia lub podjęcia uchwały o likwidacji.

Po drugie, skarżący powołując się na stanowisko doktryny, stwierdził, że jeżeli zakład opieki zdrowotnej świadczył usługi jedynie na terenie gminy, to zbędne jest uzyskanie opinii innych jednostek samorządu terytorialnego. Tym bardziej zbędne jest uzyskanie takich opinii, gdy zakład w ogóle nie świadczył usług medycznych.

Skarżąca zarzuciła także organowi nadzoru, że postępowanie zostało wszczęte w dniu [...] r., a samo rozstrzygnięcie nadzorcze zapadało już w dniu [...] r.. Takie działanie uniemożliwiło wyjaśnienie całego stanu faktycznego w sprawie oraz czynny udział skarżącego w postępowaniu.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

W uzasadnieniu organ nadzoru podtrzymał w całości swoje stanowisko zawarte w rozstrzygnięciu nadzorczym. Wojewoda [...] stwierdził, że zdaniem strony skarżącej przedmiotowa uchwała Rady Gminy miała jedynie charakter redakcyjny. Tymczasem § 2 uchwały stanowi, że specjalistyczne świadczenia zdrowotne z zakresu [...],[...] i [...] przejmą odpowiednie przychodnie specjalistyczne z miasta C. i Powiatu C., zapewniając tym samym dalsze, nieprzerwane udzielanie takich świadczeń, bez istotnego ograniczenia ich dostępności, warunków udzielania i jakości. Zdaniem Wojewody [...] nieuzasadniony jest również zarzut strony skarżącej, zgodnie z którym była potrzebna w tej sprawie opinia innych jednostek samorządu terytorialnego, ponieważ "A" Gminy J. świadczy usługi jedynie na terenie gminy. Zgodnie bowiem z treścią (niezmienionego) § 12 Statutu, obszar działania Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej obejmuje nie tylko obszar Gminy, lecz także "inny obszar według zawartych umów".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. – sądy administracyjne w zakresie swojej własności sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Jednocześnie art. 3 § 2 pkt 7 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.

Na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie "u.s.g." – do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze.

Jednocześnie zgodnie z art. 31 u.s.g. do wniesienia skargi w imieniu gminy uprawniony jest wójt, jako organ gminy, który kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz.

Przedmiotowa skarga została określona jako skarga "Rady Gminy w J." na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] oraz podpisania przez Przewodniczącego Rady Gminy.

Zarządzeniem z dnia [...] r. Gmina J. została wezwana do uzupełnienia braków skargi poprzez podpisanie jej przez organ uprawniony do wniesienia skargi – tj. przez Wójta Gminy. Jednocześnie Sąd wezwał skarżącą o nadesłanie uchwały Rady Gminy J. o wniesieniu skargi na rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...].

Wezwanie to zostało doręczone Gminie w dniu [...] r. – co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru.

Bark formalny w postaci niepodpisania skargi przez organ Gminy uprawniony do jej wniesienia został uzupełniony przez stronę skarżącą w zakreślonym siedmiodniowym terminie. Gmina J. nie nadesłała jednak równocześnie swojej uchwały o wniesieniu skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody.

Tymczasem treść art. 98 ust. 3 u.s.g. nie budzi wątpliwości co do tego, że podjecie takiej uchwały stanowi podstawę do wniesienia skargi.

Powyższe nie oznacza wprawdzie, że nieprzedłużenie omawianej uchwały organu gminy już w dniu wniesienia skargi stanowi brak formalny, którego nieuzupełnienie w zakreślonym terminie skutkuje odrzuceniem.

Trzeba jednak podkreślić, że zgodnie ze stanowiskiem judykatury podjęcie uchwały, o której mowa w przywołanym art. 98 ust. 3 u.s.g. jest warunkiem koniecznym dla skutecznego wniesienia skargi na rozstrzygnięcie organu nadzoru. Uchwała ta powinna zostać przedstawiona sądowi administracyjnemu w terminie do dnia wydania orzeczenia rozstrzygającego o zasadność skargi. (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 5 października 1994 r., III ARN 53/94, OSNP 1994 r., nr 12, poz. 186).

W rozpoznawanej sprawie do dnia rozprawy, to jest do 11 maja 2006 r. strona skarżąca nie przedłożyła stosowanej uchwały o wniesieniu skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] r., pomimo, że została do tego wyraźnie wezwana pismem doręczonym w dniu [...] r.

W konsekwencji należało uznać, że skarga w niniejszej sprawie wniesiona została bez podjęcia uchwały o jej wniesieniu a w rezultacie podlega ona odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekła jak w sentencji działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.