Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 372/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145a par. 1 i 2, art. 154,  art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Banach, Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. W. w przedmiocie wymierzenia Kierownikowi Centrum Integracji Społecznej grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w sprawie sygn. akt II SA/Ke 335/16. p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 21 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 335/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi H.W. na decyzję Kierownika Centrum Integracji Społecznej z [...], w przedmiocie zaprzestania realizacji indywidualnego programu zatrudnienia socjalnego, uchylił zaskarżoną decyzję, wskazując jako podstawę swojego rozstrzygnięcia art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zmianami), dalej P.p.s.a..

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja nie pozwala na zweryfikowanie jej prawidłowości, ponieważ nie spełnia wymagań określonych w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a nadto została wydana z naruszeniem art. 7, 11, 14 § 1, art. 75 § 1, art. 77§ 1 i art. 80 kpa. W zaleceniach polecił ocenić, czy zaistniała w sprawie którakolwiek z przesłanek orzeczenia o zaprzestaniu realizacji indywidualnego programu zatrudnienia socjalnego, przewidziana w art. 13 ust. 4 pkt 1 lub pkt 2 ustawy o zatrudnieniu.

W skardze z 23 maja 2017 r. na niewykonanie powyższego wyroku, H.W. domagała się nałożenia na Kierownika Centrum Integracji Społecznej grzywny.

W uzasadnieniu podniosła, że powyższy wyrok uprawomocnił się 21 lutego 2017 r. Gdy chciała wrócić do programu w Centrum na czas ponownego rozpoznania sprawy i wydania nowej decyzji okazało się to skomplikowane, a to za sprawą Miejskiego Urzędu Pracy, który decyzją z [...] pozbawił ją statusu osoby bezrobotnej z dniem 2 stycznia 2017 r. z powodu podjęcia zatrudnienia oraz braku dobrej woli kierownika Centrum. Decyzja z [...] została uchylona przez Wojewodę, ale następnie Miejski Urząd Pracy decyzją z [...] podtrzymał swoją decyzję o utracie statusu osoby bezrobotnej i od tej decyzji już się nie odwoływała. Kierownik Centrum, pomimo zgłoszenia przez nią chęci powrotu do programu najpierw wskazał, że jeszcze nie zapoznał się z wyrokiem WSA w Kielcach, a następnie w dniu 3 kwietnia 2017 r. zażądał od niej zaświadczenia, że jest osobą bezrobotna, zarejestrowaną w MUP. Po ponownym zarejestrowaniu się jako osoba bezrobotna przedstawiła organowi 12 maja 2017 r. potrzebne do przywrócenia w prawa uczestnika Indywidualnego Programu Socjalnego zaświadczenie o posiadaniu statusu osoby bezrobotnej. Została wówczas poinformowana, że spóźniła się o jeden dzień i nie ma już miejsca. Nadto pracownik poinformował ją, że może zaczekać miesiąc na kolejny nabór i dał jej formularz zgłoszeniowy do uzupełnienia.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o wykonanie ww. wyroku.

W odpowiedzi na skargę Kierownik Centrum Integracji Społecznej, domagając się jej oddalenia, podał, że H.W. została pozbawiona 2 stycznia 2017 r. statusu osoby bezrobotnej. Z kolei 3 kwietnia 2017 r. odbyło się spotkanie pracowników CIS i Kierownika CIS. Z notatki służbowej z tego spotkania wynika, że podczas rozmowy H.W. wspomniała, że obecnie nie jest zarejestrowana w Miejskim Urzędzie Pracy. W związku z tym pracownicy poinformowali ją, że na dzień spotkania nie spełnia warunku gwarantującego przewrócenie jej do Centrum, jednak gdy dostarczy zaświadczenie o posiadaniu statusu osoby bezrobotnej zostanie przywrócona w prawa Uczestnika Indywidualnego Programu Socjalnego.

W dniu 12 maja 2017 r. strona zgłosiła się do Centrum i przedstawiła zaświadczenie o rejestracji jej, jako osoby bezrobotnej. Został jej wówczas wydany formularz zgłoszeniowy. Następnie 15 maja 2017 r. strona wezwała organ do przywrócenia jej do programu, a 25 maja 2017 r. stawiła się w Centrum Integracji Społecznej, gdzie następnego dnia podpisana została z nią umowa realizacji Programu Zatrudnienia Socjalnego, jako skutek realizacji wyroku z 21 grudnia 2017 r.

W związku z powyższym organ stwierdził, że wykonał ciążący na nim obowiązek przywrócenia strony do realizacji Indywidualnego Planu Zatrudnienia Socjalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 145a. § 1 P.p.s.a. (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zmianami), w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu.

§ 2. O wydaniu decyzji lub postanowienia, o których mowa w § 1, właściwy organ zawiadamia sąd w terminie siedmiu dni od dnia ich wydania. W przypadku niezawiadomienia sądu, może on orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

§ 3. W przypadku niewydania decyzji lub postanowienia, o których mowa w § 1, w określonym przez sąd terminie, strona może wnieść skargę, żądając wydania orzeczenia stwierdzającego istnienie albo nieistnienie uprawnienia lub obowiązku. Sąd wyda orzeczenie w tym przedmiocie, jeżeli pozwalają na to okoliczności sprawy. W wyniku rozpoznania skargi sąd stwierdza czy niewydanie decyzji lub postanowienia miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i może ponadto z urzędu albo na wniosek strony wymierzyć organowi grzywnę w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Jak wynika z powyższej regulacji, można na jej podstawie domagać się nałożenia na organ grzywny po pierwsze, za niewydanie decyzji, nie zaś za niewykonanie wyroku, a po drugie, za niewydanie decyzji, do wydania której w określonym terminie sąd zobowiązał organ wcześniejszym wyrokiem wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. 1 (a więc w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego) lub na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ( czyli wyrokiem stwierdzającym nieważność decyzji).

W niniejszej sprawie powyższe przesłanki nałożenia grzywny nie występują, albowiem wyrok WSA w Kielcach w spawie II SA/Ke 335/16 został wydany na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. 3 (stwierdzono naruszenie przez organ przepisów postępowania), a ponadto wyrokiem tym nie zobowiązano organu do wydania decyzji w określonym terminie, a jedynie, w przypadku gdyby organ ponownie chciał wydać decyzję w przedmiocie zaprzestania realizacji indywidualnego programu zatrudnienia, zobowiązano organ do dokonani oceny, czy istnieją ku temu przesłanki. Tak więc na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a. skarżąca nie może żądać nałożenia na organ grzywny.

Możliwość nałożenia na organ grzywny przewiduje także art. 154 P.p.s.a., zgodnie z którym

§ 1. W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

§ 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

§ 6. Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Zauważyć jednak należy, że wyrok w sprawie II SA/Ke 335/16 nie był wyrokiem uwzględniającym skargę na bezczynność, ale wyrokiem uwzględniającym skargę na decyzję. Dlatego też również przepisy art. 154 P.p.s.a. nie mogą mieć w niniejszej spawie zastosowania.

Reasumując, ponieważ obowiązujące przepisy nie przewidują w takiej sytuacji, jaka zachodzi w niniejszej sprawie, możliwości nałożenia na organ grzywny, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.