Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1037/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 30 ust 1 pkt 15
journal: Dz.U. 2016 poz 2032
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jedn.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. a,art. 200, art. 205 par 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi K.R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 26 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za październik 2017 r. oraz styczeń i luty 2018 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 31 lipca 2018 r., nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej K. R. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Sz [...]

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją

z dnia [...] r. nr [...] [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych pobranym przez płatnika [...] sp. z o.o. w K. (dalej zwanej też "Spółką" lub "Płatnikiem"), za październik 2017 r. oraz styczeń i luty 2018 r.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy.

W dniu [...] r. do Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego w S. wpłynął wniosek z dnia [...] r. K. R. (dalej zwana: "Stroną", "Podatniczką" lub "Skarżącą") o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych w łącznej kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu wniosku Strona wyjaśniła - przedstawiając na tę okoliczność stosowne dokumenty - że na podstawie umowy o pracę z dnia [...] r. zawartej

z [...] sp. z o.o. oraz aneksu do tej umowy z dnia [...] r., po rozwiązaniu stosunku pracy przysługiwało jej odszkodowanie w związku z zobowiązaniem do niepodejmowania działalności konkurencyjnej, przez okres 1 roku, płatne miesięcznie w wysokości 50% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego pobieranego w ostatnim roku pełnienia funkcji (§ 6 umowy).

Od dnia [...] r. rozpoczął bieg okres zakazu konkurencji po ustaniu stosunku pracy. W związku z tym, że Spółka nie wypłacała Stronie przewidzianego

w umowie odszkodowania, Podatniczka sukcesywnie występowała do Spółki a także do Sądu Rejonowego w K. z powództwem przeciw Spółce, o wypłatę ww. odszkodowania. W rezultacie Spółka wypłaciła Stronie odszkodowanie z tytułu zakazu konkurencji w październiku 2017 r. oraz styczniu i lutym 2018 r. Część odszkodowania, tj. za listopad i grudzień 2017 r. zostało przez Spółkę wypłacone dobrowolnie, natomiast odszkodowanie za pozostałe miesiące 2017 r. przyznano stronie na podstawie wyroków Sądu Rejonowego w K. i powiększono o koszty zastępstwu procesowego oraz - odnośnie niektórych miesięcy - także o ustawowe odsetki za opóźnienie. Co istotne w sprawie, Płatnik w stosunku do całości wypłaconego odszkodowania zastosował zryczałtowaną 70 % stawkę podatku, wynikającą z art. 30 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia [...] r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f."), który przewiduje zastosowanie takiej stawki do wypłacanej (przez wskazane w nim podmioty) części odszkodowania przekraczającej wysokość wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę lub umowy o świadczenie usług w okresie sześciu miesięcy poprzedzających pierwszy miesiąc wypłaty odszkodowania.

Zdaniem Strony, zastosowanie przez Spółkę ww. stawki, zamiast 18% było nieuprawnione, albowiem do obliczenia wskazanego w przepisie limitu winno się brać pod uwagę ostatnie sześć miesięcy zatrudnienia, względnie ostatnie sześć miesięcy przed dniem powstania wymagalności roszczenia o zapłatę odszkodowania, a nie ostatnie sześć miesięcy przed miesiącem pierwszej wypłaty, kiedy to Strona nie otrzymywała już wynagrodzenia. Opodatkowanie całości odszkodowania stawką 70 % spowodowało zatem - w ocenie Strony - nieuzasadnione zawyżenie podatku należnego i wystąpienie nadpłaty w łącznej kwocie [...]zł.

Naczelnik Z. Urzędu Skarbowego w S. - nie zgadzając się z interpretacją przepisów wyrażoną przez Stronę we wniosku z dnia

[...] r. - decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił Stronie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych we wskazanej przez nią kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, dokonując wykładni językowej art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f. zbieżnej z zaprezentowanej przez Płatnika, stwierdził,

że w ustalonym stanie faktycznym sprawy, za okres sześciu miesięcy poprzedzających wypłatę odszkodowania, o którym mowa w ww. przepisie należy uznać okres od kwietnia 2017 r. do września 2017 r., skoro pierwsza wypłata odszkodowania za zakaz konkurencji została wykonana w październiku 2017 r. W tej sytuacji, organ I instancji uznał, że Płatnik zasadnie pobrał zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 70 % gdyż ww. okresie Strona nie otrzymała żadnych wypłat.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Strona pismem z dnia

[...] r. złożyła odwołanie od decyzji, zarzucając jej:

1) naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f., przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że okres sześciu miesięcy przed wypłatą odszkodowania za niepodejmowanie działalności konkurencyjnej, uwzględniany do ustalenia limitu, powinien być liczony od momentu faktycznej wypłaty odszkodowania, a nie od momentu powstania wymagalności roszczenia o wypłatę odszkodowania;

2) naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 2a ustawy z dnia

[...] r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej "O.p.") przez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść podatnika.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu argumentacji przedstawionej w odwołaniu, uznał za zasadne utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f. od dochodów (przychodów) pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy z tytułu odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji, jeżeli zobowiązaną do zapłaty odszkodowania jest spółka, w której [...], jednostka samorządu terytorialnego, związek jednostek samorządu terytorialnego, państwowa osoba prawna lub komunalna osoba prawna dysponuje bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu, w tym także na podstawie porozumień z innymi osobami,

w części, w której wysokość odszkodowania przekracza wysokość wynagrodzenia otrzymanego przez podatnika z tytułu umowy o pracę lub umowy o świadczenie usług wiążącej go ze spółką w okresie sześciu miesięcy poprzedzających pierwszy miesiąc wypłaty odszkodowania - w wysokości 70% tej części należnego odszkodowania.

Organ odwoławczy wskazał także, że mając na względzie brzmienie powyższego przepisu, do jego zastosowania konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek, a mianowicie:

1) odszkodowanie jest wypłacane przez spółkę, w której [...], jednostka samorządu terytorialnego, związek jednostek samorządu terytorialnego, państwowa osoba prawna lub komunalna osoba prawna dysponują bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu oraz

2) odszkodowanie zostało przyznane na podstawie przepisów o zakazie konkurencji.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej o ile spełnienie powyższych przesłanek jest bezsporne w niniejszej sprawie, o tyle wątpliwości budzi ta druga część przepisu, tj. (...) w części, w której wysokość odszkodowania przekracza wysokość wynagrodzenia otrzymanego przez podatnika z tytułu umowy o pracę lub umowy o świadczenie usług wiążącej go ze spółką w okresie sześciu miesięcy poprzedzających pierwszy miesiąc wypłaty odszkodowania - w wysokości 70% tej części należnego odszkodowania.

Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem Spółki oraz organu I instancji, kierując się literalnym brzmieniem ww. przepisu art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f. oraz odwołując się do interpretacji indywidualnych organów podatkowych, wydawanych

w podobnych stanach faktycznych, że skoro pierwsza wypłata odszkodowania nastąpiła w październiku 2017 r. to Spółka zasadnie przyjęła sześciomiesięczny okres od kwietnia do września 2017 r., zaś w konsekwencji, iż w miesiącach tych Strona nie otrzymywała wynagrodzenia (albowiem termin wypowiedzenia umowy o pracę minął z końcem 2016 r.), to należało uznać, iż opodatkowaniu stawką 70 % podlega całość odszkodowania i taką stawkę zastosować wypłacając Stronie należne odszkodowanie.

Zdaniem organu odwoławczego stosowanie wykładni rozszerzającej ww. przepisu nie ma żadnego uzasadnienia i oparcia w przepisach prawa, wskazując, że

w prawie podatkowym obowiązuje ogólna zasada interpretacji ścisłej wszystkich przepisów prawnych. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w ww. przepisie ustawodawca wyraźnie wskazał, że ma to być okres sześciu miesięcy poprzedzających pierwszy miesiąc wypłaty odszkodowania, co oznacza iż na ustalenie okresu sześciu miesięcy ma wpływ faktyczny termin wypłaty odszkodowania, nawet w przypadku gdy wypłata odszkodowania nastąpiła z opóźnieniem, tj. w terminie późniejszym niż wynikający z zawartej umowy. Bez znaczenia jest również częstotliwość z jaką w tym okresie wypłacane były wynagrodzenia.

W tej sytuacji, skoro w ocenie organów podatkowych obu instancji, w sprawie nie wystąpiły żadne wątpliwości interpretacyjne co do prawa, uznać należało, że nie było też podstaw do zastosowania art. 2a O.p.

W skardze wywiedzionej na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. Skarżąca wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie [...]zł, obliczonych na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 a) w zw. z § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] r.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

w szczególności art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f. przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że:

1. okres sześciu miesięcy przed wypłatą odszkodowania za niepodejmowanie działalności konkurencyjnej uwzględniany do ustalenia limitu powinien być liczony od momentu faktycznej wypłaty odszkodowania, a nie od momentu powstania wymagalności roszczenia o wypłatę odszkodowania;

2. okres sześciu miesięcy przed wypłatą odszkodowania za niepodejmowanie działalności konkurencyjnej uwzględniany do ustalenia limitu, o którym mowa

w przepisie, przypadać ma bezpośrednio przed miesiącem wypłaty odszkodowania,

a nie w okresie wypłaty wynagrodzenia;

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 2a O.p. przez jego niezastosowanie i brak rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości na korzyść podatnika.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W dniu [...] r. pełnomocnik Skarżącej złożył pismo procesowe z dnia [...] r., na poparcie zarzutów skargi, do którego dołączył decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia [...] r. nr [...] [...] wydaną w podobnej sprawie, prezentującą odmienne stanowisko w zakresie interpretacji art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f od przyjętego w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej zwanej "p.p.s.a.", wynika, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem sporu była w istocie ocena czy organy podatkowe dokonały prawidłowej interpretacji postanowień art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f. a w efekcie czy zasadnie do całości wypłaconego Stronie odszkodowania zastosowano stawkę podatku 70 % o której mowa w tym przepisie.

W powyższym sporze Sąd uznał, że należy przyznać rację Skarżącej.

Zgodnie ze spornym art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f. od dochodów pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy: z tytułu odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji, jeżeli zobowiązaną do zapłaty odszkodowania jest spółka, w której [...], jednostka samorządu terytorialnego, związek jednostek samorządu terytorialnego, państwowa osoba prawna lub komunalna osoba prawna dysponują bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu, w tym także na podstawie porozumień

z innymi osobami, w części, w której wysokość odszkodowania przekracza wysokość wynagrodzenia otrzymanego przez podatnika z tytułu umowy o pracę lub umowy

o świadczenie usług wiążącej go ze spółką w okresie sześciu miesięcy poprzedzających pierwszy miesiąc wypłaty odszkodowania - w wysokości 70% tej części należnego odszkodowania.

W badanej sprawie podstawowym przedmiotem sporu było to czy okres sześciu miesięcy poprzedzający pierwszy miesiąc wypłaty odszkodowania to okres sześciu miesięcy bezpośrednio poprzedzający faktyczną wypłatę czy też okres ostatnich sześciu miesięcy poprzedzających wypłatę odszkodowania w którym Podatniczka jeszcze pozostawała w zatrudnieniu w Spółce.

Zdaniem Sądu okres sześciu miesięcy "poprzedzających pierwszy miesiąc wypłaty odszkodowania" o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f. to okres poprzedzający wypłatę odszkodowania w którym podatnik pozostawał jeszcze

w zatrudnieniu w spółce.

Sposób liczenia podstawy opodatkowania wskazany w powyższym przepisie przesądza, że podatkiem w wysokości 70 % obciążona jest kwota przekraczająca wysokość wynagrodzenia otrzymanego przez podatnika z tytułu umowy o pracę wiążącej go ze spółką w okresie sześciu miesięcy poprzedzających pierwszy miesiąc wypłaty wynagrodzenia. Ustawodawca bowiem we wskazanym przepisie nawiązuje nie tylko do okresu sześciu miesięcy poprzedzających pierwszą wypłatę odszkodowania, ale wyraźnie wskazuje ponadto, że mają to być miesiące w których podatnika ze spółką wiązała umowa o pracę lub umowa o świadczenie usług, z tytułu której we wskazanym okresie podatnik otrzymywał wynagrodzenie. Istnienie tego stosunku we wskazanym okresie 6 miesięcy i wynikającego z niego wynagrodzenia jest niezbędne aby prawidłowo ustalić podstawę opodatkowania.

Co więcej w kontekście powyższego na akceptację zasługuje również zarzut skargi, iż błędnie przyjęły organy, że wskazany w art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f. okres sześciu miesięcy musi przypadać bezpośrednio sześć miesięcy przed pierwszym miesiącem faktycznej wypłaty odszkodowania. Jak wyjaśniono wyżej ten okres musi być zarazem okresem w którym podatnik pozostawał w zatrudnieniu w spółce.

Zatem wbrew stanowisku organów również wykładnia językowa wskazanego przepisu nie prowadzi do wskazanych przez organy "jednoznacznych ustaleń" co do rozumienia tego przepisu we wskazany przez nie sposób, a wskazuje na to ze sześć miesięcy, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 15, to ostatnie sześć miesięcy przed wypłatą odszkodowania w których podatnik pozostawał zarazem w zatrudnieniu w spółce.

Niezależnie od powyższego, zaakceptowanie stanowiska organów i odmienna interpretacja, oznaczałaby też, że bezprawne działania byłego pracodawcy podatnika, z którym podatnik jako były pracownik często pozostaje w konflikcie, a który to pracodawca jak w badanej sprawie samowolnie i wbrew umowie nie wypłaca podatnikowi przysługującego mu odszkodowania, decydowałyby de facto o zastosowaniu wobec podatnika podwyższonej stawki podatku do całej kwoty odszkodowania.

Tymczasem w demokratycznym państwie prawa jakim jest Rzeczpospolita Polska niedopuszczalne jest uznanie, że ustawodawca tworzy regulacje które pozwalają jednej ze stron sporu cywilnoprawnego (byłemu pracodawcy) decydować poprzez swoje nielegalne działania (bezprawne nie wypłacanie umówionego odszkodowania) o dodatkowej "karze" dla podatnika (byłego pracownika) w postaci objęcia całości wypłaconego mu odszkodowania podwyższoną 70% stawką podatku.

Zdaniem Sądu ustawodawca takiej regulacji w art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f. nie stworzył, a jego intencją było, aby w podmiotach wymienionych w tym przepisie wysokość tych odszkodowań była ograniczona do rozmiarów 6 - miesięcznego wynagrodzenia i opodatkowanie wyższą stawką dochodów podatników wynikających z otrzymanych odszkodowań w kwocie przewyższającej powyższy limit.

Potwierdza ten pogląd np. wyrok WSA w Gdańsku z dnia [...] r. sygn. akt I SA/Gd [...]. W wyroku tym sąd stwierdził, iż "Zastosowanie wykładni celowościowej wskazuje, że celem unormowania art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f. było, by w sytuacji gdy na odszkodowania z tytułu zakazu konkurencji przeznaczane są środki publicznych osób prawnych, lub osób prawnych, w których podmioty publiczne dysponują bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu, wysokość tych odszkodowań była ograniczona do rozmiarów 6 - miesięcznego wynagrodzenia. W sytuacji gdyby strony ustaliły wysokość odszkodowania w wyższej kwocie, zostanie ona opodatkowana 70% stawką podatkową. Rozwiązanie takie pozwala z jednej strony wpłynąć na ograniczanie wysokości odszkodowania ustalanego w umowach o pracę oraz w umowach o świadczenie usług, a z drugiej strony, przekazać do [...] w formie przychodu podatkowego nadwyżkę w tym zakresie w wysokości 70%, w sytuacji ustalenia odszkodowania w wyższej od preferowanej przez ustawodawcę wysokości". Powyższy pogląd Sąd obecnie rozpoznający sprawę w pełni podziela.

Sąd zauważa nadto, że pogląd iż literalne brzmienie art. 30 ust. 1 pkt 15 wskazuje na to, że okres 6 miesięcy poprzedzających pierwszy miesiąc wypłaty odszkodowania, to okres w którym podatnik był związany umową ze spółką oraz z tego tytułu otrzymał wynagrodzenie, a nie okres 6 miesięcy bezpośrednio przed faktyczną wypłatą odszkodowania, kiedy podatnik nie był już zatrudniony w spółce - wyraził również Dyrektor Izby Skarbowej w G. w przedłożonej przez Skarżącą decyzji z dnia [...] r. znak [...] dotyczącej sprawy analogicznej do rozstrzyganej.

Organ ten wyjaśnił nadto, że wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się w równym stopniu cecha istotną (relewantną) powinny być traktowane równo bez zróżnicowań dyskryminujących jak i faworyzujących, dlatego niedopuszczalne jest aby podatnik z tego tylko powodu, że z przyczyn od niego niezależnych otrzymał należne mu odszkodowanie po terminie podlegał odszkodowaniu na niekorzystnych warunkach, podczas gdy podatnik który otrzymał świadczenie tego samego rodzaju tylko wypłacone w przepisanym terminie, będzie ponosił niższe obciążenie. Dodatkowo wskazano na treść uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej przepis art. 30 ust. 1 pkt 15. Jak wyjaśniono w tym uzasadnieniu "projekt zmierza do przeciwdziałania patologiom polegającym na przyznawaniu wyjątkowo wysokich odpraw oraz odszkodowań z tytułu zakazu konkurencji członkom zarządu spółek z udziałem [...]. Celem wysokiego opodatkowania ponad rozsądne minimum jest wpłyniecie na zachowanie stron takich kontraktów i dostosowanie wysokości odpraw i odszkodowań do rozsądnych i uczciwych standardów".

Sąd w pełni zgadza się z wyrażonymi wyżej poglądami i zauważa, że nawet wśród organów podatkowych zajmowane są stanowiska diametralnie różne co do interpretacji treści art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f. od wyrażonych przez organy w decyzji zaskarżonej jak i ja poprzedzającej.

Sąd niezależnie od powyższego nie ma też wątpliwości, iż intencją ustawodawcy wyrażoną w art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f. było nawiązanie do okresu sześciu miesięcy poprzedzających pierwszy miesiąc umówionej a nie tylko faktycznej wypłaty odszkodowania. Jednakże fakt, iż wskazany okres, również w myśl wykładni językowej art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f., musi być w każdym przypadku okresem w którym podatnik pozostawał jeszcze w zatrudnieniu w spółce powoduje, iż powyższe nie ma w istocie większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

W badanej sprawie okres wypowiedzenia umowy o pracę Stronie upłynął z dniem [...] r. Od [...] r. przysługiwało Skarżącej odszkodowanie z tytułu zakazu konkurencji. Były pracodawca nie wypłacał jednak Stronie odszkodowania. Uczynił to dopiero w październiku 2017 r, a następnie w styczniu i lutym 2018 r. zarazem jako płatnik pobierając zaliczkę na podatek dochodowy stosując stawkę 70%, uznając, że do całości wypłacanych kwot należy stosować stawkę 70%. Organy uznały takie działanie za prawidłowe wskazując, ze w 6 miesiącach poprzedzających bezpośrednio pierwszą wypłatę ww. odszkodowania z października 2017 r. tj. w okresie kwiecień-wrzesień 2017 r. Skarżąca nie uzyskała żadnych wypłat od Spółki.

Zdaniem Sądu wobec wcześniejszego wywodu takie stanowisko organów jest nieprawidłowe. Okresem który należało wziąć pod uwagę zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f., ustalając ustawowy limit dochodu powyżej którego odszkodowanie podlegało stawce 70%, był okres ostatnich sześciu miesięcy przed pierwszą wypłatą odszkodowania w którym Skarżąca pozostawała w zatrudnieniu w Spółce i z tego tytułu otrzymała wynagrodzenie.

Wobec stwierdzonych powyżej nieprawidłowości Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę organ winien przeprowadzić postępowanie

i wydać decyzję kierując się wykładnią prawa materialnego zaprezentowaną

w niniejszym wyroku,

O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. oraz

§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) zasądził od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania. Na zasądzone koszty postępowania sądowego składają się kwoty:

[...] zł tytułem uiszczonego należnego wpisu od skargi, [...] zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika oraz [...] zł tytułem opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa.