Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1080/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA Adam Lipiński Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2004 r. sprawy ze skargi K.S. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie 2) postanowienie nie podlega wykonaniu w całości 3) zasądza na rzecz K. S. od Ministra Sprawiedliwości kwotę 260 zł (dwieście sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego


UZASADNIENIE

II SA/Wa 1080/04

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 maja 2003 r. sygn. akt II SA 4114/03 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę Pana K.S. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...]w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2002 r. decyzją nr [...] Dyrektor Generalny Służby Więziennej zwolnił pana K. S., Dyrektora Biura [...] Centralnego Zarządu Służby Więziennej z zajmowanego stanowiska. Decyzja ta została przesłana na adres skarżącego i była dwukrotnie awizowana - 9 sierpnia 2002 r. i 22 sierpnia 2002 r., o czym świadczy pieczęć na kopercie i oświadczenie - notatka służbowa kpt. E.K. i kpt. R. G..

W dniu 17 września 2002 r. wpłynęło do Ministra Sprawiedliwości pismo pana S. z 11 września 2002 r. zawierające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i jednocześnie odwołanie od decyzji. Wniosek o przywrócenie terminu oparty został na naruszeniu przepisów art. 44 i poprzedzających Kpa. Skarżący zarzucił, że decyzja nie została doręczona w sposób prawidłowy. Nie złożono jej bowiem na 7 dni w placówce pocztowej ani w urzędzie gminy i nie umieszczono zawiadomienia o tym w skrzynce na korespondencję. Ponadto skarżący wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2002 r. (data podpisania decyzji) dyrektor ustalił termin spotkania z nim na 19 sierpnia 2002 r., w czasie którego nie skorzystał z możliwości doręczenia mu rozstrzygnięć, zarówno w trakcie tej rozmowy jak i nie poinformował go o wydanej decyzji w trakcie rozmów telefonicznych w dniach 21 i 26 sierpnia 2002 w sprawie objęcia niższego stanowiska. Jednocześnie wniósł o jej wstrzymanie i podkreślił, że w czasie jej wydania przebywał na zwolnieniu. Podkreślił, że o decyzji dowiedział się 9 września 2002 r.

Postanowieniem z dnia [...] września 2002 r. nr [...]Minister Sprawiedliwości nie wyraził zgody na wstrzymanie wykonania decyzji. Jednocześnie wezwał pana S. do usunięcia w terminie 7 dni braków, poprzez podanie przyczyny z powodu, której nastąpiło uchybienie terminu. Załączył przy tym kserokopię decyzji o zwolnieniu.

W dniu 3 października 2002 r. pan S. pismem zwrócił się do Ministra stwierdzając, że zwracał się z wnioskiem o przywrócenie terminu do odwołania a nie z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie stwierdził, że nie doręczono mu wraz z pismem decyzji o zwolnieniu, a więc wnosi o jej doręczenie. Podkreślił też, że przesyłki nie doręczono uprzednio w trybie art. 44 Kpa. Potwierdza to dokumentacja urzędu pocztowego w O.. Poza tym powołał się na fakt, iż nie wspomniano o tej decyzji podczas rozmów 19 sierpnia 2002 r. oraz rozmów telefonicznych 21 i 26 sierpnia 2002 r.

W dniu 15 października 2002 r. (data doręczenia) doręczono skarżącemu kserokopię decyzji o zwolnieniu.

W dniu [...] października 2002 r. Dyrektor [...] CZSW zwrócił się do Urzędu Pocztowego w O. o informację dotyczącą nadanego listu poleconego, w związku z niewypełnieniem informacji o czynnościach doręczającego. Jednocześnie prosił o informację, dlaczego powtórne awizowanie nastąpiło po 13 dniach. W odpowiedzi Naczelnik Urzędu wskazał, że przesyłka nadeszła do urzędu 9 sierpnia 2002 r. Z powodu niezastania adresata w domu, zostawiono zawiadomienie w skrzynce na korespondencję, a przesyłkę w urzędzie pocztowym. W urzędzie tym znajdowała się ona przez 14 dni, do 30 sierpnia 2002 r. Została zwrócona nadawcy w dniu 2 września 2002r. Druk nadania był na formularzu żółtym, dlatego zastosowano ogólne reguły doręczenia.

W notatce służbowej z [...] października 2002 r. Dyrektor [...] oświadczył, że rozmowa telefoniczna, na którą powołuje się skarżący odbyła się po podpisaniu i wysłaniu decyzji o zwolnieniu tj. miedzy 7 a 9 sierpnia 2002r. Poinformowano wówczas pana S. o zwolnieniu i przybliżonym terminie odwołania. Zaproponowano też zaaranżowanie spotkania 19 sierpnia 2002 r. jeszcze przed upływem terminu odwołania w celu omówienia kwestii ewentualnej zmiany decyzji. Gen. J. P. w notatce służbowej z [...] października 2002 r. oświadczył, natomiast, że spotkanie w dniu 19 sierpnia 2002 r. odbyło się na prośbę skarżącego. Wiedział on wówczas o zwolnieniu. Rozmowa dotyczyła ewentualnej zmiany decyzji w przypadku przyjęcia oferty zatrudnienia na innym stanowisku.

W dniu [...]listopada 2002 r. Minister Sprawiedliwości postanowieniem nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie zwolnienia. Wskazał, że zarzuty odwołującego się dotyczyły nieprawidłowego doręczenia decyzji. Tymczasem przesyłka była dwukrotnie awizowana przez Urząd Pocztowy nr [...] w O. w dniach 9 i 22 sierpnia 2002 r., a następnie zwrócona nadawcy jako niepodjęta w terminie. Potwierdziło to oświadczenie kierownika urzędu pocztowego. Podkreślił też, że skarżący wiedział o postępowaniu administracyjnym, był informowany o jego zakończeniu pismem, które odebrał - z dnia 26 lipca 2002 r. Wydaje się więc, że świadomie unikał odbioru korespondencji. Jednocześnie organ wskazał, że pan S. nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Nie dochował też 7 dniowego terminu do złożenia wniosku, gdyż informację o decyzji o zwolnieniu uzyskał już 19 sierpnia 2002 r.

W dniu 23 grudnia 2002 r. pan K.S. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, żądając uchylenia powyższego postanowienia i zasądzenia kosztów postępowania. Podkreślił, że nie wiedział o wydanej decyzji o zwolnieniu, stąd umawiał się na spotkania dotyczące objęcia niższego stanowiska w dniu 19 sierpnia 2002 r. Jednocześnie zarzucił brak

właściwego doręczenia tej decyzji. Powołał się przy tym na wyrok NSA z 5 maja 1997 r, I SA Gd 470/96, w którym Sąd podkreślił, że urzędowego stwierdzenia sposobu doręczenia nie mogą zastąpić wzmianki o awizowaniu przesyłki. Stwierdził, że okoliczność braku złożenia pisma w urzędzie pocztowym potwierdza dokumentacja placówki pocztowej i zastosowany żółty druk poświadczenia odbioru. Nie nastąpiło, więc prawidłowe doręczenie zastępcze a ponadto organ nie podjął starań, aby w inny sposób doręczyć przesyłkę, np. przez sąsiadów.

Zdaniem Sądu decyzja została prawidłowo doręczona w sprawie została zastosowana fikcja doręczenia, oparta o art. 44 Kpa. Skarżący zwrócił, co prawda uwagę, że na druku doręczenia brak było adnotacji potwierdzających pozostawienie korespondencji w jego skrzynce pocztowej, jednak zdaniem sądu pismo Naczelnika Urzędu Pocztowego w O. potwierdziło umieszczenie informacji w skrzynce pocztowej skarżącego. Nadto treść pisma potwierdzają pieczątki umieszczone na odwrocie pisma.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył pan K.S.. W skardze zarzucił on orzeczeniu z dnia 8 maja 2003 r. naruszenie przepisów art. 44, 58 oraz art. 6 i 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 7 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że skarżącemu została prawidłowa doręczona decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r.. Skarżący podniósł, że pismo Naczelnika Urzędu Pocztowego w O. wskazuje na to, że przesyłka została dwukrotnie awizowana i jako niepodjęta została zwrócona nadawcy, natomiast brak jest w sprawie dowodów świadczących o tym, że pismo istotnie zostało umieszczone w jego skrzynce pocztowej. Samo pismo Naczelnika Urzędu Pocztowego nie mogło, zdaniem skarżącego zastąpić czynności doręczenia wymaganych prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 maja 2004 r. syg. akt OSK 213/04 stwierdził, że brak jest dowodów skutecznego doręczenia K.S. decyzji z dnia[...]sierpnia 2002 r. i uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że brak jest na kopercie, czy innym dokumencie znajdującym się w aktach sprawy adnotacji, aby przesyłkę pozostawiono na poczcie, a informację o tym zostawiono w skrzynce na korespondencję lub na drzwiach adresata. Z pisma Naczelnika Urzędu Pocztowego w O. wynika jedynie, że wypowiedział się on, co do doręczenia przesyłki w dniu 9 sierpnia 2002 r. Natomiast w aktach sprawy nie ma dowodu, aby przesyłka była pozostawiona w skrzynce pocztowej skarżącego w dniu 22 sierpnia 2002 r.

NSA wskazał również, że w wyroku z dnia 8 maja 2003 r. nie zajęto stanowiska, co skuteczności doręczenia w przypadku, gdy pozostawiono przesyłkę w dniu 22 sierpnia 2002 r., a zatem doręczenie nastąpiłoby ze skutkiem w dniu 29 sierpnia 2002 r.. W przypadku gdyby przyjąć, że przesyłkę doręczono skutecznie w tym dniu należałoby rozpatrzyć kwestię, czy złożone przez skarżącego odwołanie było złożone w ustawowym terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W przedmiotowej sprawie NSA stwierdził, że dla prawidłowości rozstrzygnięcia należy zbadać, czy decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...]o zwolnieniu płk K. S. ze służby była doręczona prawidłowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie realizując dyspozycję NSA stwierdził, że w aktach sprawy administracyjnej brak jest na zwrotnym poświadczeniu odbioru pisma – adnotacji doręczyciela o pozostawieniu na drzwiach skarżącego lub w jego skrzynce pocztowej informacji o możliwości odbioru pisma w urzędzie pocztowym – tak jak przewiduje to art. 44 Kpa. Pismo Naczelnika Urzędu Pocztowego w O. nie wyjaśnia tej sprawy. Organ nie wyjaśnił w toku postępowania administracyjnego tych nieścisłości. Także na rozprawie przed WSA w Warszawie stosownie do treści art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ nie przedstawił dowodu uzupełniającego z dokumentów, który mógłby wyjaśnić kwestię doręczenia decyzji o zwolnieniu panu K.S..

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.