Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1814/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2016 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego na nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją znak [...] z [...] marca 2016r. Burmistrza Miasta N. odmówił nałożenia obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego na nieruchomości nr [...] obręb [...] przy ul. [...].

W uzasadnieniu wskazał, iż nie zostały spełnione przesłanki orzeczenia wnioskowanego nakazu. Organ potwierdził, iż na działce nr ew. [...] usypano hałdy ziemi i podwyższono teren poprzez nawiezienie piasku- okoliczności sprawy nie wskazują jednak, że doszło do zmiany stosunków wodnych. Podkreślono, iż w sprawie nie stwierdzono występowania szkody poniesionej przez właścicieli działki nr [...].

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli Państwo E. i I. S., reprezentowani przez pełnomocnika. Wskazali na nieuzasadnione zaniechanie przeprowadzenia przez organ I instancji dowodu z opinii biegłego. W ocenie Odwołujących przedmiotowy dowód mógłby jednoznacznie stwierdzić, czy doszło do zmiany stosunków wodnych na gruncie. Zarzucili naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7 k.p.a, art. 84 § 1 k.p.a, 77 § 1 k.p.a. art. 107 § 1,3 k.p.a oraz art. 29 ustawy Prawo wodne.

Decyzją z [...] maja 2016r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2013.267.j.t.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta N. znak [...] z [...] marca 2016r.

W uzasadnieniu organ przywołał treść art. 29 ustawy prawo wodne i wyjaśnił, że analiza akt sprawy bezspornie wskazuje, iż na działce ew. nr [...] nawieziono piach i usypano hałdy ziemi o wysokości 2,5- 3 m.

Istota sporu sprowadza się natomiast do ustalenia, czy rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej nałożenia obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego wymagało przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność zmiany stosunków wodnych na gruncie.

Zgodnie z art. 84 §1 k.p.a. gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne organ administracyjny publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Użycie słowa "może" wskazuje, że skorzystanie z przedmiotowego dowodu pozostawione jest, przy uwzględnieniu zasad prawdy obiektywnej, swobodzie organu administracji.

W niniejszej sprawie organ I instancji nie przeprowadził przedmiotowego dowodu, uznając, że nie był on konieczny dla rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Organ wyjaśnił przy tym, że wydanie wnioskowanego przez odwołujących nakazu przywrócenia stanu poprzedniego jest niemożliwe, bowiem w sprawie nie wystąpiła po stronie odwołujących szkoda. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zastosowanie sankcji z art. 29 ust. 3 Prawa wodnego możliwe jest w przypadku, gdy szkodliwe skutki zaistniały faktycznie, nie zaś gdy są one przewidywane, hipotetyczne (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 30 listopada 2011r., sygn. II SA/GL 411/11, WSA w Rzeszowie z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. II SA/RZ 334/11, wyrok WSA w Kielcach z dnia 19 marca 2014 r. II SA/Ke 1040/13). Szkoda w rozumieniu tego przepisu musi być realna, objawiać się negatywnym uszczerbkiem majątkowym w aktywach strony, albo powodować sytuację, w której niemożliwym byłoby użytkowanie nieruchomości w sposób dotychczasowy. Tymczasem w niniejszej spawie szkoda nie wystąpiła. Przeprowadzone oględziny nie wskazują na jakiekolwiek przypadki zalewania lub podmakania działki odwołujących. Odwołujący nie wskazują też na przypadki zawilgoceń, czy podtopień. Jedyna okoliczność przywołana przez Odwołujących to informacja, iż zmiany dokonane na działce ew. nr [...], w opinii osoby współpracującej z odwołującymi, wymagają dla kontynuacji procesu budowlanego na działce ew. nr [...], sporządzenia nowego operatu wodnoprawnego. W ocenie Kolegium, w niniejszym postępowaniu nie zachodzi konieczność weryfikacji stanowiska współpracownika odwołujących przez biegłego. Dostrzec bowiem należy, iż toczące się postępowanie nie ma na celu ustalenia, czy doszło do zmiany stosunków wodnych na gruncie i wymagane jest zaktualizowanie operatu wodnoprawnego, zmierza natomiast do ustalenia; czy zasadne jest nakazanie właścicielom działki ew. nr [...] przywrócenie stanu poprzedniego. Rolą zaś obowiązku przywrócenia do stanu poprzedniego jest osiągnięcie takiego stanu nieruchomości, w której wyrządzono szkodę, jaki istniał przed zmianą stanu wód. Istnienie takiego obowiązku jest wynikiem tego, że przesłanką konieczną zaistnienia odpowiedzialności właściciela nieruchomości, który dokonał zmiany stanu wód, jest zaistnienie szkody (komentarz do art. 29 Prawo Wodnego Bartosz Rakoczy Lex Omega).

Kolegium podzieliło twierdzenia pełnomocnika Odwołujących, że co do zasady dla ustalenia, czy doszło do zmiany stosunków wodnych na gruncie, a także ustalenia ewentualnej przyczyny tej zmiany, wymagana jest odpowiednia wiedza z zakresu hydrologii i gospodarki wodnej. W wielu sytuacjach zachodzi zatem potrzeba przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Potrzeba tak jednak nie występuje w niniejszym postępowaniu- przytoczone przez pełnomocnika odwołujących wyroki sądów administracyjnych zapadły w innych okolicznościach faktycznych. Pamiętać należy, iż nawet gdyby organ I instancji przeprowadził dowód z opinii biegłego na okoliczność zmiany stosunków wodnych wywołanych działaniem na działce ew. nr [...] biegły musiałby zbadać związek przyczynowo skutkowy pomiędzy opisanym zdarzeniem a szkodą, tj. ustalić, czy powstałe szkody mogą być następstwem zmiany stanu wody na gruncie sąsiednim, co do którego zgłoszono roszczenie .. W niniejszej sprawie wobec braku szkody biegły nie mógłby badać związku przyczynowo skutkowego. Ewentualne stwierdzenie zaś, iż w rzeczywistości doszło do zmiany stanu wód byłoby przesłanką niewystarczającą do wydania wnioskowanego nakazu przywrócenia stanu poprzedniego na gruncie. Podobnie WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 16 czerwca 2011 r., II SA/Rz 334/11(LEX nr 951488) "samo potencjalne zagrożenie powstania szkody nie spełnia jeszcze przesłanki odpowiedzialności właściciela nieruchomości gruntowej".

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) prawa materialnego tj. art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne przez jego błędną wykładnię, która doprowadziła do niewłaściwego wniosku, że po stronie Skarżącego nie powstała szkoda, a w konsekwencji do błędnego rozstrzygnięcia sprawy, mimo że zaistniały przesłanki do nakazania użytkownikom wieczystym nieruchomości sąsiedniej przywrócenia stanu poprzedniego.

2) przepisów postępowania tj.:

a) 84 § 1 k.p.a. przez rozstrzygnięcie sprawy bez opinii biegłego, mimo że dopuszczenie takiego dowodu było konieczne z uwagi na fakt, że rozstrzygnięcie sprawy wymagało wiadomości specjalnych,

b) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a, art. 107 § 3 k.p.a, przez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, brak właściwej oceny zebranych w sprawie dowodów, co doprowadziło do niewłaściwego rozstrzygnięcia sprawy oraz przez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji jak również zasądzenie na rzecz Skarżącego od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, ze skoro organ I instancji uznał, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie można jednoznacznie stwierdzić, że nawiezienie piasku na nieruchomość [...] spowodowało zmianę stosunków wodnych, która mogłaby negatywnie oddziaływać na działki sąsiednie, w tym na nieruchomość (działkę) o numerze ewidencyjnym [...]. to, winien był wykazać się inicjatywą dowodową czyli zgromadzić właściwy materiał dowodowy, umożliwiający rozstrzygnięcie sprawy, a następnie wyprowadzić z zebranego materiału dowodowego prawidłowe wnioski. W ocenie skarżącego w niniejszej sprawy nie można było rozstrzygnąć wyłącznie na podstawie oględzin nieruchomości. Organ winien był dopuścić dowód z opinii biegłego. Uzasadnienie decyzji nie może bowiem sprowadzać się do tezy, że okoliczności sprawy nie zostały dostatecznie wyjaśnione i w związku z tym organ nie dopatrzył się naruszenia stosunków wodnych. Podkreślono, że [...] sp. z o.o. sp. k., w której E. i I. S. są wspólnikami, rozpoczęła budowę na przedmiotowej nieruchomości należącej do E. i I. S. Współpracujący ze Skarżącym ekspert budowlany Pan P. S. stwierdził jednoznacznie, że dokonane nawiezienia piasku spowodowały naruszenie stosunków wodnych, co będzie wiązało się z koniecznością aktualizacji sporządzonego operatu wodnoprawnego. I. S. w toku oględzin nieruchomości zwracał uwagę na kwestię dezaktualizacji operatu wodnoprawnego, co znalazło odzwierciedlenie w protokole.

Zdaniem Skarżącego naruszenie stosunków wodnych i powstanie po jego stronie szkody jest oczywiste i organ administracji, który powinien mieć doświadczenie w prowadzeniu tego typu postępowań, winien był zauważyć to naruszenie, a także jego konsekwencje. W przypadku gdy miał wątpliwości co do tego czy naruszenie takie miało miejsce, miał obowiązek dopuścić z urzędu dowód z opinii biegłego. Biegły dokonałby analizy i oceny naniesień na gruncie w kontekście treści operatu wodnoprawnego i z całą pewnością ustaliłby, że operat ten wymaga aktualizacji w związku z przedmiotowymi naniesieniami, a to z kolei wiąże się z koniecznością poniesienia przez Skarżącego dodatkowych kosztów. Tymczasem w postępowaniu administracyjnym inicjatywa dowodowa leży przede wszystkim po stronie organu administracji. W związku z powyższym skarżący uważa, że organ I instancji wydając decyzję naruszył przepisy wskazane w zarzutach niniejszej skargi, a w szczególności art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. Podniósł także, że uzasadnienie decyzji organu I instancji jest całkowicie niezrozumiałe. Nie stanowi spójnego, logicznego wywodu, z którego wynikałoby, że dokonane rozstrzygnięcie jest zasadne.

Pomimo powyższych naruszeń prawa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Nie dopuściło dowodu z opinii biegłego ani z zeznań świadka P. S., który posiada wiedzę istotną dla rozstrzygnięcia sprawy. Przeprowadzenie tych dowodów niewątpliwie wykazałoby spełnienie wszystkich przesłanek z art. 29 ustawy Prawo wodne, co obligowałoby organ do nakazania użytkownikom wieczystym nieruchomości stanowiącej działkę o numerze ewidencyjnym [...] przywrócenia stanu poprzedniego. Wbrew temu co stwierdził organ odwoławczy, szkodliwe skutki na nieruchomości należącej do Skarżącego rzeczywiście zaistniały. Szkoda po jego stronie ma charakter realny. Wiąże się w szczególności z koniecznością aktualizacji operatu wodnoprawnego, a także powoduje, że realizacja zamierzenia budowlanego będzie utrudniona i zwiększą się związane z tym koszty.

Wskazano, że [...] sp. z o.o. sp. k., której Skarżący jest wspólnikiem, rozpoczęła we wrześniu 2015 r. budowę na należącej do Skarżącego i jego małżonki E. S. nieruchomości (działce o nr. ew. [...]) zgodnie z ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...].10.2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zespołu usługowo-mieszkaniowego z garażem podziemnym. Podstawą do wydania pozwolenia na budowę był operat wodnoprawny. Dokonane przez użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiedniej naniesienia piasku na nieruchomość Skarżącego, a następnie składowanie go w ścisłej granicy obu nieruchomości, powodują zaburzenie stosunków wodnych na nieruchomości Skarżącego. Powodują, że operat wodnoprawny stał się nieaktualny, przez co stwarzają zagrożenie dla realizowanej przez [...] sp. z o.o. sp. k. inwestycji. Ponadto dokonane przez użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiedniej podniesienie terenu stanowi znaczne utrudnienie prowadzonej przez [...] Sp. z o.o. sp. k. budowy. W związku z działaniami tych osób budowa została wstrzymana. Tymczasem Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w oparciu o niepełne, wadliwie przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie dowodowe, stwierdziło że "w niniejszej sprawie szkoda nie wystąpiła", motywując to wyłącznie tym, że "przeprowadzone oględziny nie wskazują na jakiekolwiek przypadki zalewania lub podmakania działki odwołujących". Dowód z oględzin nie jest jednak w niniejszej sprawie wystarczający. Szkoda nie jest może widoczna "na pierwszy rzut oka", ale niewątpliwie została wyrządzona, a Skarżący będzie musiał ponieść znaczne koszty aktualizacji operatu wodnoprawnego. Będzie też narażony na inne utrudnienia i zwiększenia kosztów budowy prowadzonej na należącej do niego nieruchomości. Dlatego zasadnym jest nakazanie użytkownikom wieczystym sąsiedniej nieruchomości przywrócenia stanu poprzedniego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie Sądu zaskarżone decyzje nie naruszają przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym konieczność ich uchylenia.

Podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił art. 29 ustawy Prawo wodne. Przedmiotem tej sprawy, była decyzja organu I instancji wydana na podstawie art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz U. z 2015r. Nr 469 zwanej w dalszej części "ustawą"), zgodnie z którym właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może:

1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich;

2) odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie.

Na właścicielu gruntu ciąży ponadto obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Jeżeli zaś spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom.

Z brzmienia niniejszego przepisu wynika zatem, ogólny zakaz dokonywania przez właściciela działki, zmian stanu wody na gruncie oraz kierunku jej spływu, ze szkodą dla gruntów sąsiednich, oraz obowiązek prawny usunięcia wszelkich przeszkód oraz zmian powstałych na jego działce, jeżeli szkodliwie wpływają one na grunty sąsiednie.

Oznacza to, iż warunkiem wydania decyzji nakazującej przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom jest łączne spełnienie trzech przesłanek: wystąpienie zdarzenia wywołanego przez właściciela gruntu powodującego zmianę naturalnych stosunków wodnych panujących na gruncie, szkoda występująca na gruncie sąsiednim oraz związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy zmianą stosunków wodnych, a wywołaną szkodą.

Wskazać należy, że w toku postępowania bezsprzecznie ustalono, że na działce ew. nr [...] nawieziono piach i usypano hałdy ziemi o wysokości 2,5- 3 m. Powyższe, co podkreśla organ odwoławczy doprowadziło do podniesienia terenu tej działki, względem działki nr [...], której współwłaścicielem jest skarżący. Ustalono także, że pierwotnie

działka nr [...] usytuowana były wyżej niż [...], w związku z czym wodna odpływała na nieruchomość sąsiednią. Obecnie pomiędzy działką [...] istnieje obniżenie terenu. Przy ogrodzeniu znajduje się jednak woda. Wskazano, że nieruchomość [...] ma spadkowy charakter w stosunku do działki nr [...] i jest położona na tej samej wysokości co ul. [...]. Z kolei nieruchomość nr [...] (to organ I instancji błędnie wpisał nr [...], co w ocenie Sądu stanowi oczywistą omyłkę pisarską) położona jest znacznie niżej niż ul. [...]. W ocenie zatem organu I instancji, który przeprowadził oględziny terenu i sporządził dokumentację fotograficzną, zgromadzone dowody nie potwierdziły aby podniesienie działki [...] doprowadziło do naruszenia stosunków wodnych na działce nr [...]. Tym bardziej, że obie działki nie są utwardzone, co powoduje, że woda opadowa i roztopowa może swobodnie wsiąkać do gruntu. Sam zatem fakt dokonania zmian na działce [...] nie mógł być wystarczający do zastosowania art. 29 ustawy.

W ocenie Sądu wbrew zarzutom podniesionym przez stronę skarżącą, analiza zgromadzonych w sprawie dowodów pozwalała organom na przyjęcie, iż w sprawie nie ma konieczności zobowiązania właściciela działki [...] ( tak jak domagał się tego skarżący) do przywrócenie stanu poprzedniego nieruchomości, bowiem w sprawie nie wystąpiła po stronie odwołujących szkoda. Jak słusznie wskazało Kolegium w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się bowiem, że zastosowanie sankcji z art. 29 ust. 3 Prawa wodnego możliwe jest w przypadku, gdy szkodliwe skutki zaistniały faktycznie, nie zaś gdy są one przewidywane, hipotetyczne (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 30 listopada 2011r., sygn. II SA/GL 411/11, WSA w Rzeszowie z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. II SA/RZ 334/11, wyrok WSA w Kielcach z dnia 19 marca 2014 r. II SA/Ke 1040/13). Szkoda w rozumieniu tego przepisu musi być realna, objawiać się negatywnym uszczerbkiem majątkowym w aktywach strony, albo powodować sytuację, w której niemożliwym byłoby użytkowanie nieruchomości w sposób dotychczasowy.

Wbrew zarzutom podniesionym w skardze szkoda na którą powołuje się skarżący tj. konieczność sporządzenia aktualizacji operatu wodnego z uwagi na zmianę stanu wody na gruncie będącej wynikiem nawiezienie znacznej ilości ziemi na działce sąsiedniej, nie stanowi szkody w rozumieniu art. 29 prawa wodnego tj. szkody która musi zaistnieć na gruncie. Zasadą jest bowiem, że każdy ma prawo użytkować należącą do niego nieruchomość, w sposób który uzna za zasadny, a który oczywiście jest zgodny z prawem. W ocenie zaś organów dokonana zmiana nie wpływa na stan wody na gruncie skarżącego w sposób powodujący pogorszenie stosunków wodnych ze szkodą dla jego gruntu.

Ponadto skoro, jak słusznie wyjaśnił organ odwoławczy poczynione przez organ I instancji ustalenia pozwalały w jego ocenie na wydanie przedmiotowej decyzji, bez konieczności posiłkowania się opinią biegłego z zakresu hydrologii, to uznać należy, że organ nie miał obowiązku zlecania sporządzania opinii. Zgodnie bowiem z art. 84 §1 k.p.a. gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne organ administracyjny publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Użycie słowa "może" wskazuje zaś, że skorzystanie z przedmiotowego dowodu pozostawione jest, przy uwzględnieniu zasad prawdy obiektywnej, swobodzie organu administracji.

Wbrew stanowisku prezentowanego przez stronę skarżącą co do konieczności powołania biegłego w sprawie, który ustaliłby, czy faktycznie podwyższenie działki [...] ma szkodliwy wpływa na stosunki wodne na działce nr [...], należy wskazać, że w ocenie Sądu rozstrzygające na gruncie przepisu art. 29 ust. 3 p.w. organy nie są zobligowane do ustalania i poszukiwania wszelkich powodów ujemnego dla danej strony spływu wód, lecz tylko powinny zbadać, czy pomiędzy konkretnym działaniem właściciela jednej nieruchomości istnieje związek przyczynowo - skutkowy wyrażający się w negatywnej zmianie stanu wód na innych gruntach. Tylko bowiem w takim przypadku zasadne jest nakazanie takiemu właścicieli wykonania określonych prac.

W rozpoznawanej sprawie takie ustalenie zostało poczynione. Podkreślić przy tym należy, że poza koniecznością aktualizacji posiadanego przez skarżącego operatu wodnoprawnego, w toku postępowania nie przedstawił on żadnych innych argumentów, dowodów, które mogłyby wpłynąć na zmianę stanowiska organu.

Sąd uznał, że podniesione przez stronę zarzuty w okolicznościach niniejszej sprawy nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się bowiem w postępowaniu organów naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 7 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. i 15 k.p.a. Wyjaśnić należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. i zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony.

W ocenie Sądu organy obu instancji przeprowadziły konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowały się do dokonanych na ich skutek ustaleń a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., zaskarżone decyzje zostały uzasadnione.

Z tych względów, oceniając zaskarżone decyzje w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia art. 29 ustawy oraz powołanych w skardze przepisów k.p.a, a w konsekwencji podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji.

Mając powyższe na uwadze działając na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.