Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 123/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 3 i pkt 5, art. 29 ust. 1 pkt 12, art. 30 ust. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 6, art. 7, art. 7a, art. 77
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 września 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 353/19 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 26 lutego 2019 r., nr IFXIV.7840.4.16.2018 w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 20 września 2019 r., II SA/Gl 353/19 oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Śląskiego z 26 lutego 2019 r. nr IFXIV.7840.4.16.2018 w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych.

W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym orzeczeniem, Sąd I instancji stwierdził, że Prezydent Miasta [...] decyzją z 13 marca 2018 r. nr UA-RA.6743.307.2017.AP, działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), dalej p.b., a także art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), dalej k.p.a., wniósł sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia [...] S.A. z 27 listopada 2017 r. dotyczącego realizacji inwestycji pn. "Tymczasowa stacja bazowa operatora sieci komórkowej [...] S.A. składająca się z masztu wysokości 28 m (maszt składający się z pięciu segmentów kratowych o przekroju trójkąta), anten sektorowych i anteny radioliniowej oraz posadowionych na ramie urządzeń technicznych wraz z okablowaniem" zlokalizowanej na działce nr ew. [...] ul. J. w Ż.

W toku postępowania odwoławczego Wojewoda Śląski decyzją z 26 lutego 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, nie uwzględniając odwołania złożonego przez [...] S.A. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wyjaśnił, że z treści opracowania załączonego do zgłoszenia wynika, iż przedmiotem robót budowlanych jest montaż masztu antenowego składającego się z 5 segmentów kratowych o przekroju trójkąta. Długość każdego z segmentów wynosi 6 m. Trzon masztu oparty jest na ruszcie stalowym wykonanym z profili walcowanych otwartych oraz profili zamkniętych. Ruszt oparty jest na czterech stopach, na których układa się balast. Przedmiotowy maszt wraz z wymienionymi urządzeniami i instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem stanowi obiekt budowlany. W ocenie Wojewody Śląskiego, z uwagi na opisane wyżej rozwiązania budowlane nie jest to obiekt tymczasowy, niezwiązany trwale z gruntem, a tylko wobec takich obiektów ma zastosowanie art. 29 ust. 1 pkt 12 p.b. Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy też wielkość zagłębienia w gruncie. Trwale związane z gruntem są również budowle posadowione na powierzchni gruntu, jednak w sposób uniemożliwiający ich przemieszczanie. Względy bezpieczeństwa dotyczące zgłoszonego obiektu o wysokości 28 m wymagają trwałego jego związania z gruntem. Maszt musi się bowiem oprzeć czynnikom środowiskowym mogącym zniszczyć konstrukcję. Ponieważ konstrukcję objętą zgłoszeniem należy zakwalifikować jako obiekt budowlany – budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 1 i 3 p.b., której budowa nie została wymieniona w art. 29 ust. 1 i 2 p.b., przyjąć należy, że realizacja takiego obiektu wymaga pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. Organ zauważył, że w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864 ze zm.) wskazano, iż przy określaniu usytuowania antenowych konstrukcji wsporczych należy kierować się względami technologicznymi oraz wymaganiami bezpieczeństwa dotyczącymi w szczególności ochrony przed polem elektromagnetycznym, z uwzględnieniem dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku. Zasięg pola elektromagnetycznego o gęstości wyższej od 0,1 W/m2 dotyczy obszaru na wysokości 7 m nad poziomem terenu (anteny azymut 50°). Jest on oznaczony na rysunku planu symbolem E18 MN (zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna) i w odniesieniu do niego w § 13 ust. 2 pkt 1c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z 2 czerwca 2016 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2016 r., poz. [...]), dalej: m.p.z.p., przyjęto, że dopuszczalna wysokość zabudowy dla budynków na tym terenie wynosi 10 m. W związku z tym, że pola elektromagnetyczne o wartości gęstości mocy powyżej 0,1 W/m2 będą występowały w miejscach dostępnych dla ludności, uznać trzeba, że przedmiotowa inwestycja spowoduje ograniczenia w możliwości zabudowy nieruchomości sąsiednich, które z tego względu powinny zostać uznane za obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

[...] S.A. złożyła skargę na powyższą decyzję Wojewody Mazowieckiego, wnosząc o jej uchylenie, jak też uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydent [...]. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: 1) art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 3 pkt 5 p.b. w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia, 2) art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. poprzez jego wadliwą wykładnię, 3) § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), dalej: r.p.m.z.o.ś, w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia, 4) art. 6, art. 7, art. 7a i art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego: a) odnośnie do kwalifikacji przedsięwzięcia jako wymagającego pozwolenia na budowę, b) poprzez wadliwe przyjęcie, że budowa stacji bazowej może kwalifikować się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko skutkiem nieprawidłowej oceny "Analizy środowiskowej" i "Kwalifikacji przedsięwzięcia" z 13 lutego 2018 r., c) poprzez wadliwe przyjęcie, że planowana inwestycja powinna być realizowana w trybie pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie.

Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd I instancji wyjaśnił, że według art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b. zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 p.b., m.in. budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 p.b., tj. budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 p.b., ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Zdaniem skarżącej, mobilna stacja bazowa stanowi tymczasowy obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem i dlatego jego budowa powinna podlegać jedynie obowiązkowi zgłoszenia, z tego rodzaju argumentacją Sąd, jak stwierdził, zgodzić się jednakże nie może. Parametry techniczne mobilnej stacji bazowej wskazują bowiem, że jest to obiekt budowlany, który posiada cechę trwałego związania z gruntem. O tym, czy dany obiekt budowlany jest trwale połączony z gruntem decyduje nie tyle sposób i metoda jego związania z gruntem, ale to, czy jego rozmiar, konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają trwałego z nim związania. Zdaniem Sądu I instancji, już sama deklarowana wysokość obiektu – masztu o wysokości 28 m, jego złożona konstrukcja przedstawiona w załączonej do zgłoszenia dokumentacji oraz gabaryty wymagają dla jego bezpiecznego użytkowania mocnego związania z gruntem. Sąd I instancji wskazał, że w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. wymaganą nośność i stateczność konstrukcji. Co więcej, w przypadku projektowanych anten dla azymutu 50° (tilt 7°) zasięg pola elektromagnetycznego o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m2 dotyczy obszaru na wysokości 7 m nad poziomem terenu, natomiast dopuszczalna maksymalna wysokość zabudowy wynikająca z treści m.p.z.p. (symbol E18MN) wynosi 10 m (§ 13 ust. 2 pkt 1 lit. c m.p.z.p.). Jeżeli § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), dalej: r.w.t., zawiera zakaz inwestowania na nieruchomościach, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, obszar oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej powinien zostać określony z uwzględnieniem nieruchomości, które zgodnie z planem mogą zostać zabudowane w sposób powodujący ziszczenie się przesłanek określonych w ww. przepisie, a nie tylko takich, które aktualnie są już zabudowane. Jednocześnie art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. wymaga poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W tym kontekście Sąd I instancji zastrzegł, że szczegółowe zagadnienia dotyczące oddziaływania na miejsca dostępne dla ludności i dotyczące konkretnej kwalifikacji w świetle przepisów r.p.m.z.o.ś. będą przedmiotem badania w trakcie postępowania o pozwolenie na budowę, a zatem nie można obecnie przesądzać zagadnień, które będą podlegały badaniu w tamtym postępowaniu. Naruszyłoby to w szczególności prawa tych podmiotów, które w niniejszej sprawie, z uwagi na jej charakter, nie miały statusu stron, a – jak wyżej stwierdzono – powinny mieć zapewnione odpowiednie prawa procesowe i zapewniony czynny udział w trakcie postępowania o pozwolenie na budowę.

[...] S.A. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

I. przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej: p.p.s.a., w zakresie konstrukcji uzasadnienia wyroku, mając na względzie, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia, 2) art. 6, art. 7, art. 7a i art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez zaakceptowanie stanowiska organów administracji publicznej, że w okolicznościach niniejszej sprawy mamy do czynienia z tymczasowym obiektem budowlanym trwale związanym z gruntem;

II. prawa materialnego: 1) art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 3 pkt 5 i art. 3 pkt 3 p.b. poprzez przyjęcie, że przedmiotowa tymczasowa stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi obiekt wymagający trwałego połączenia z gruntem, które powinno być weryfikowane w ramach pozwolenia na budowę, 2) art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. poprzez przyjęcie, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę,

Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca wystąpiła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 17 października 2022 r. sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta na uzasadnionych podstawach.

Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a., albowiem, wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej, konstrukcja uzasadnienia wyroku wskazuje na to, że rozstrzygnięcie sprawy zostało umotywowane dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, które opierały się na wnioskach wynikających z prawidłowo przeprowadzonej przez organy oceny zgromadzonego materiału dowodowego (art. 6, art. 7 i art. 77 k.p.a.), jak również przypisania niewadliwego znaczenia normatywnego art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 oraz art. 3 pkt 3 i 5 p.b.

Nie ma charakteru spornego ustalenie, że zgłoszeniem w kontrolowanej sprawie została objęta inwestycja polegająca na realizacji tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Z dołączonego do zgłoszenia opisu technicznego wynika, że ma ona się składać z masztu kratowego o wysokości 28 m z antenami sektorowymi i anteną radioliniową oraz urządzeniami technicznymi wraz z okablowaniem, posadowionych na ramie. Maszt ma zostać usztywniony odciągami linowymi z czterech stron, w trzech poziomach, mocowanymi do rusztu stalowego, który ma być oparty na czterech stopach, na których z kolei układany ma być balast. Podpory zewnętrzne stóp mają być usytuowane w odległości 9,0 m od siebie.

Podstawę prawną decyzji o zgłoszeniu sprzeciwu stanowił art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b., zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd I instancji, poddając charakter zgłoszonego przez skarżącą obiektu odpowiadającego przywołanemu wyżej opisowi, zasadnie stwierdził, że nie spełnia on warunków pozwalających uznać go za tymczasowy obiekt budowlany, niepołączony trwale z gruntem i przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 (art. 29 ust. 1 pkt 12 p.b.), co w konsekwencji nakazywało zaaprobować wniesiony przez organ sprzeciw do zgłoszenia, jako że zgłoszenie dotyczyło obiektu niezwolnionego z obowiązku uzyskania przez zgłaszającego, jako inwestora, pozwolenia na budowę.

Tej oceny prawnej przyjętej przez Sąd I instancji skarżąca nie podważyła skutecznie w skardze kasacyjnej, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym, aby tymczasowy obiekt budowlany mógł zostać objęty procedurą zgłoszeniową, stosownie do dyspozycji art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 p.b., wymagane jest ustalenie, że stanowi on obiekt niepołączony trwale z gruntem. Tego warunku zgłoszona stacja bazowa telefonii komórkowej zaś nie spełnia, aczkolwiek w zgłoszeniu skarżąca zastrzegła, że rozbiórka stacji przewidziana jest nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest przypomnieć, że w świetle utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, do którego trafnie odwołał się Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, cecha "trwałego połączenia z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu budowlanego na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przemieszczenie lub przesunięcie w inne miejsce (por. wyrok NSA z 9 listopada 2022 r., II OSK 3683/19; wyrok NSA z 14 czerwca 2022 r., II OSK 1264/21, wyrok NSA z 21 grudnia 2021 r., II OSK 125/19; wyrok NSA z 9 grudnia 2021 r., II OSK 582/21, wyrok NSA z 26 listopada 2020 r., II OSK 1312/18, wyrok NSA z 20 lutego 2020 r., II OSK 989/18; wyrok NSA z 19 grudnia 2018 r., II OSK 697/18). O tym, czy dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem decyduje nie tylko metoda i sposób związania go z gruntem, lecz także sama wielkość takiego obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagające zapewnienia jego odpowiedniej stabilizacji (por. wyrok NSA z 27 października 2021 r., II OSK 3707/18; wyrok NSA z 27 maja 2021 r., II OSK 2549/18; wyrok NSA z 20 sierpnia 2020 r., II OSK 1630/18). Naczelny Sąd Administracyjny podziela wniosek, że ocenę trwałości związania z gruntem należy rozważać nie tyle poprzez akcentowaną przez skarżącą możność odłączenia obiektu od gruntu bez jego uszkodzenia i możliwość jego przeniesienia w inne miejsce bez uszczerbki dla jego właściwości i użyteczności, ale poprzez powyższe cechy, co powoduje, że jeżeli przyjęte przy projektowaniu i wykonywaniu obiektu jego techniczne właściwości zapewniają jego trwałą stabilizację w miejscu zlokalizowania, to obiekt ten pozostaje obiektem budowlanym charakteryzującym się trwałym związaniem z gruntem.

Tymczasowe (mobilne) stacje bazowe telefonii komórkowej, jako szczególny rodzaj obiektów telekomunikacyjnych, nie charakteryzują się właściwościami technicznymi, które nakazywałyby ich kwalifikację prawną rozważyć inaczej. Jakkolwiek kwalifikacja ta powinna zawsze być dokonywana z uwzględnieniem uwarunkowań konkretnego przypadku, to w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości ocena, zgodnie z którą niedopuszczalne jest, by realizacja wskazanego rodzaju obiektów budowlanych, w ich typowej postaci, mogła być przeprowadzana w trybie procedury zgłoszeniowej (por. wyrok NSA z 12 października 2022 r., II OSK 2436/19; wyrok NSA z 6 października 2022 r., II OSK 3342/19; wyrok NSA z 15 września 2022 r., II OSK 3035/19; wyrok NSA z 14 czerwca 2022 r., II OSK 1885/19; wyrok NSA z 13 kwietnia 2022 r., II OSK 1456/19; wyrok NSA z 16 marca 2022 r., II OSK 1051/19; wyrok NSA z 7 października 2021 r., II OSK 3707/18; wyrok NSA z 27 października 2021 r., II OSK 3707/18; wyrok NSA z 2 września 2021 r., II OSK 3083/18; wyrok NSA z 25 czerwca 2021 r., II OSK 2835/18).

Nakaz rozstrzygania na korzyść strony pozostających wątpliwości co do stanu prawnego obowiązuje wyłącznie w sprawach dotyczących nałożenia na stronę obowiązku bądź ograniczenia lub odebrania stronie uprawnienia. Sprawa dotycząca zgłoszenia robót budowlanych, w której organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, nie stanowi żadnej z wymienionych wyżej kategorii spraw administracyjnych, co każe stwierdzić oczywisty brak podstaw do możliwości rozważenia działania Wojewody Mazowieckiego w niniejszej sprawie pod kątem jego zgodności z zasadami wynikającymi z przytoczonego przez autora skargi kasacyjnej przepisu art. 7a § 1 k.p.a.

Nieuzasadniony charakter ma odwołanie się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej do zmiany art. 3 pkt 5 p.b. (obejmującej zaliczenie do tymczasowych obiektów budowlanych przenośnych wolno stojących masztów antenowych) przez art. 5 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1815). Zmiana ta weszła w życie z dniem 25 października 2019 r., wobec czego nie mogła kształtować podstawy prawnej kontrolowanego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia wydanego 26 lutego 2019 r., którego przedmiot stanowiło zgłoszenie z 27 listopada 2017 r. Analogiczne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny jest zobowiązany sformułować względem tej argumentacji skargi kasacyjnej, która wadliwość przyjętej w zaskarżonym wyroku przez Sąd I instancji oceny wiąże z treścią art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396), dalej: p.o.ś. Przywołana przez skarżącą treść przepis stanowiącego, że przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości, jest poprawna. Tym niemniej powyższe brzmienie przepisu zostało mu nadane zmianą dokonaną przez art. 8 pkt 3 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. (z dniem 25 października 2019 r.). Przepis art. 124 ust. 2 p.o.ś. w poprzednim brzmieniu definiował miejsca dostępne dla ludności jako wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego i takim rozumieniem tego pojęcia na potrzeby oceny oddziaływania pola elektromagnetycznego anten kierunkowych stacji bazowej, jako zagadnienia związanego z obowiązkiem wyznaczenia obszaru oddziaływania spornego obiektu, trafnie posłużył się Sąd I instancji, zwracając uwagę nie tyle na faktyczny sposób zabudowy nieruchomości sąsiadujących z działką nr ew. [...], ile na ustalenia m.p.z.p. dotyczące dopuszczalnej maksymalnej wysokości zabudowy na terenie oznaczonym symbolem E18MN.

Kierując się powyższymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.