Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 1094/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2013-04-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 kwietnia 2013r. wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w sprawie ze skargi J. i K.S. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 332/10 postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżący J. i K.S. wnieśli skargę na niewykonanie przez Dyrektora Izby Skarbowej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 332/10.

Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2013 r., na skutek złożonego wniosku, Sąd przyznał skarżącym prawo pomocy w zakresie zwolnienia od uiszczenia wpisu od skargi.

Wyrokiem z dnia 7 lutego 2013 r. Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oddalił skargę.

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2013 r. skarżący zwrócili się do Sądu o sporządzenie pisemnego uzasadnienia powyższego wyroku przedkładając w załączeniu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od uiszczenia opłaty kancelaryjnej.

Oświadczyli, że znajdują się w trudnej sytuacji finansowej. Gospodarstwo domowe prowadzą wspólnie. Skarżący J.S. otrzymuje rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w wysokości 1.301.01 zł brutto miesięcznie oraz dodatek pielęgnacyjny 153 zł. Z kolei skarżąca K.S. z tytułu emerytury otrzymuje 2.088,50 zł brutto miesięcznie.

Wskazali, że wydatki związane z utrzymaniem domu to około 2.500 zł miesięcznie (raty 617 zł, opał 880 zł, ubezpieczenie 85 zł, telefon i internet 97 zł, telewizja 40 zł, gaz 120 zł, prąd 98 zł, wywóz nieczystości 23 zł, woda 70 zł, paliwo 100 zł, leki 175 zł, podatek od nieruchomości 18 zł, telefon komórkowy 25 zł, ubezpieczenie samochodu 154 zł, ubezpieczenie domu 157 zł oraz wydatki związane z prowadzonymi postępowaniami). Podnieśli również, że nie posiadają żadnych oszczędności ani wartościowych przedmiotów, a jedyny ich majątek stanowi dom o pow. 101 m2 , obciążony hipoteką na kwotę 37.500 zł.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z regulacją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje:

1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania,

2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W myśl art. 245 § 3 P.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata.

Należy podkreślić, że Sąd może a nie musi przyznać taką pomoc, gdy w oparciu o wspomniany przepis uzna, że zachodzi taka potrzeba. Mimo bowiem, że prawo pomocy ma w swej istocie stanowić zabezpieczenie konstytucyjnej zasady prawa do sądu, to jednak stanowi wyjątek od generalnej zasady odpłatności, zgodnie z którą, to strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Zwolnienie od kosztów sądowych dopuszczalne jest bowiem wówczas, gdy z porównania sytuacji majątkowej strony z wysokością obciążających ją kosztów wynikałoby, że pokrycie kosztów sądowych z majątku strony jest niemożliwe, a jednocześnie strona nie posiada możliwości zgromadzenia środków niezbędnych na sfinansowanie kosztów sądowych.

Mając na uwadze powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że skarżący mogą ponieść ciężar uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł. Kwota, którą będą zobowiązani uiścić w żaden sposób nie ograniczy bowiem ich prawa do sądu.

Miesięczne dochody skarżących oscylując w granicach 3.500 zł., z kolei wydatki określili na kwotę 2.500 zł. Zatem do dyspozycji skarżących pozostaje kwota, która pozwala uiścić należną opłatę, a ciężar jej poniesienia nie wpłynie – zdaniem Sądu - negatywnie na poziom ich egzystencji.

Podkreślenia wymaga, że postanowieniem z dnia 7 stycznia 2013 r. tut. Sąd przyznał skarżącym już prawo pomocy poprzez zwolnienie od uiszczenia wpisu. Taką pomoc skarżący uzyskali również w innych sprawach prowadzonych przed tut. Sądem, co oznacza, że pomimo wielości spraw sądowych prowadzonych przez skarżących nie ponoszą oni wydatków mających wpływ na ich kondycję finansową.

Ponadto, mimo że z porównania obecnej sytuacji finansowej skarżących z przedstawioną w poprzednim wniosku PPF należy odnotować wzrost wydatków z kwoty 2.200,00 do 2.500,00 zł., to nie może umknąć uwadze fakt, że skarżący w przeciwieństwie do poprzedniego okresu nie ponieśli dodatkowych kosztów - na które wskazywali w poprzednim wniosku - jak choćby koszt opłaty turnusu rehabilitacyjnego w wysokości 870 zł.

Reasumując, zważywszy na całokształt okoliczności sprawy, po przeanalizowaniu kosztów postępowania i aktualnej kondycji finansowej skarżących, Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 orzekł jak w sentencji postanowienia.