Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 670/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e, art. 7 ust. 1 pkt 14
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ Sędziowie WSA Piotr Popek WSA Tomasz Smoleń Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2016 r. sprawy ze skargi spółki "A" w J. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta z dnia (...) maja 2016 r. nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 670/16

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 9 marca 2016r. (data wpływu do organu – 9 marca 2016r.) uzupełnionym pismem z dnia 30 marca 2016r., "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. (dalej: spółka/skarżąca) zwróciła się do Prezydenta Miasta o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości całej powierzchni parkingu podziemnego, udostępnionego organizacji pożytku publicznego na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014r. poz. 849 ze zm.) - dalej: u.p.o.l.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka rozważa nabycie zabudowanych gruntów pod którymi znajduje się ogólnodostępny parking podziemny. W razie nabycia ww. gruntów niewykluczone jest, że spółka udostępni (np. na podstawie umowy najmu) cały ww. parking podziemny organizacji pożytku publicznego na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego, przy czym równolegle parking byłby również dostępny dla innych podmiotów, które mogłyby z niego korzystać także w innych celach niż objęte nieodpłatną statutową działalnością pożytku publicznego prowadzoną przez ww. organizację pożytku publicznego. W odpowiedzi na wezwanie organu interpretacyjnego do sprecyzowania wniosku, spółka wskazała, że organizacja pożytku publicznego prowadzi odpłatną i nieodpłatną działalność statutową. Do odpłatnej działalności zaliczyła: organizowanie przedsięwzięć związanych z ochroną środowiska naturalnego, rozwojem zainteresowań

i specjalności, organizowanie przedsięwzięć związanych z działalnością w zakresie kultury fizycznej i sportu, organizowanie przedsięwzięć związanych z działalnością

w zakresie kultury, kształtowanie kadry instruktorskiej stowarzyszenia, organizowanie letniego i zimowego wypoczynku w formach wyjazdowych i w miejscu zamieszkania tak dla członków stowarzyszenia jak i osób niezrzeszonych, prowadzenie działalności przygotowującej członków organizacji do aktywności na rynku pracy, działalność na rzecz integracji europejskiej. Jako nieodpłatną działalność statutową organizacji pożytku publicznego, spółka wykazała: prowadzenie wśród członków stowarzyszenia całorocznej działalności, oświatowo – wychowawczej, upowszechnianie tradycji i dziedzictwa narodowego, kształtowanie postaw patriotycznych, działalność na rzecz obrony narodowej i bezpieczeństwa powszechnego, inicjowanie programów profilaktycznych, antyalkoholowych i przeciwdziałających uzależnieniu dzieci i młodzieży, podejmowanie zadań w zakresie pomocy społecznej w tym poprzez prowadzenie działalności charytatywnej, prowadzenie rehabilitacji i rewalidacji dzieci niepełnosprawnych, a także resocjalizacji dzieci niepełnosprawnych, prowadzenie zdrowego trybu życia, promowanie idei i organizowanie wolontariatu dla celów statutowych stowarzyszenia, upowszechnianie zasad wolności i praw człowieka oraz swobód obywatelskich, a także prowadzenie działalności wspomagającej rozwój demokracji. Spółka podała, że organizacja pożytku publicznego nie jest wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Wskazała również, że inne podmioty korzystające z parkingu podziemnego to klienci - parking podziemny byłby udostępniany nieodpłatnie w godzinach pracy w celu zaparkowania. Organizacji pożytku publicznego parking podziemny byłby udostępniony do korzystania przez całą dobę, przy czym w godzinach pracy w ograniczonym zakresie, a po godzinach pracy w pełnym zakresie. Udostępnienie parkingu podziemnego organizacji pożytku publicznego na zasadach wynikających z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego oraz niniejszego pisma,

w ocenie wnioskodawczyni, oznacza zajęcie przedmiotowego parkingu podziemnego na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego. Działalność organizacji pożytku publicznego polegałaby na organizowaniu zajęć i/lub wydarzeń w ramach nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego. Fakt, że parking podziemny będzie udostępniany również klientom, według wnioskodawczyni, nie oznacza, że parking ten będzie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę.

W związku z opisanym wyżej stanem faktycznym spółka sformułowała pytanie:

Czy w świetle opisu zawartego w niniejszym wniosku, cała powierzchnia parkingu podziemnego będzie zwolniona od podatku od nieruchomości?

Spółka stanęła na stanowisku, że cała powierzchnia parkingu podziemnego będzie zwolniona od podatku od nieruchomości. Według niej, w przypadku zwolnienia podatkowego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. ustawodawca nie wymaga, aby dany obiekt był zajęty wyłącznie na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, a zatem przedmiotowy obiekt (parking podziemny) korzystać będzie w całości

z omawianego zwolnienia od podatku od nieruchomości także wtedy, gdy będzie on równolegle wykorzystywany na prowadzenie działalności objętej tym zwolnieniem (tj. na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego) oraz do działalności, która ze zwolnienia takiego nie korzysta. Zdaniem wnioskodawczyni, w tych wszystkich przypadkach, w których ustawodawca wymaga do skorzystania ze zwolnienia od podatku od nieruchomości, aby nieruchomość była wykorzystywana wyłącznie w określony sposób, w treści przepisu określającego dane zwolnienie podatkowe daje temu jednoznaczny wyraz, poprzez użycie słowa "wyłącznie", co potwierdza chociażby treść przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1, pkt 4, pkt 5, pkt 8 i pkt 13 u.p.o.l.

Prezydent Miasta w interpretacji z dnia [...] maja 2016r., nr

[...], uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe.

Uzasadniając swe stanowisko, organ wyjaśnił, iż z wykładni systemowej wynika, że tylko nieruchomości wyłącznie zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego podlegają zwolnieniu, mimo braku

w interpretowanym przepisie słowa "wyłącznie", gdyż dla nieruchomości zajętych na odpłatną statutową działalność organizacji pożytku publicznego ustawodawca przewidział stawkę podatkową. Zdaniem organu interpretacyjnego, dodanie przez ustawodawcę do przepisu art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. słowa "wyłącznie" byłoby zbędne, nielogiczne i świadczące o braku konsekwencji, z uwagi na fakt, że ustawodawca odpłatną statutową działalność organizacji pożytku publicznego uwzględnił w przepisie art. 5 u.p.o.l., określając dla niej górną granicę stawki podatkowej.

Prezydent Miasta wskazał, że organizacja pożytku publicznego, której spółka zamierza wynająć parking podziemny prowadzi oba rodzaje działalności, tj. odpłatną i nieodpłatną statutową działalność pożytku publicznego i nie sposób wyodrębnić, której działalności przedmiotowy parking będzie służył. Dodatkowo spółka będzie udostępniać parking klientom, a wynajmując parking będzie pobierać czynsz za wynajem, co oznacza, że nieruchomość ta będzie zajęta na jej działalność gospodarczą. W ocenie organu interpretacyjnego, przedmiotowy parking będzie związany z odpłatną i nieodpłatną działalnością organizacji pożytku publicznego,

a nie przez nią zajęty.

Organ interpretacyjny podkreślił, że pojęcia "zajęcie" i związanie" nie są tożsame - pojęcie "związać" jest pojęciem szerszym od "zajęcia". Zajęcie należy interpretować ściśle, w tym przypadku, poprzez wykonywanie konkretnych czynności w przedmiotowym parkingu określających którąś z nieodpłatnych statutowych działalności pożytku publicznego organizacji pożytku publicznego, co w tym przypadku, zdaniem organu interpretacyjnego, nie będzie miało miejsca. Trudno bowiem uznać, że organizowanie zajęć, czy wydarzenia związane z działalnością organizacji pożytku publicznego będą miały miejsce na parkingu.

W konkluzji organ interpretacyjny stwierdził, że przedmiotowy parking nie będzie zajęty na prowadzenie żadnej z wymienionych przez spółkę nieodpłatnych statutowych działalności pożytku publicznego prowadzonych przez organizację pożytku publicznego, zatem nie będzie zwolniony od podatku od nieruchomości.

Na powołaną wyżej interpretację spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej interpretacji zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 14b § 1, § 2 i § 3 w zw. z art. 14j

§ 3 oraz art. 120 i art. 121 §1 w zw. z art. 14h i art. 14j § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm.) - dalej: O.p., przez wydanie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w oparciu

o przyjęty samodzielnie przez organ opis zdarzeń przyszłych i założenia, a nie w oparciu o przedstawiony przez skarżącą opis zdarzeń przyszłych, który organ w zaskarżonej interpretacji samodzielnie i z naruszeniem ww. przepisów zmodyfikował, poddając jednocześnie w wątpliwość w sposób nieuprawniony poszczególne elementy opisu zdarzeń przyszłych przedstawionego przez skarżącą mimo braku ku temu podstaw oraz poprzez zawarcie w zaskarżonej interpretacji twierdzeń bez przedstawienia uzasadnienia wskazującego na jakiej podstawie organ doszedł do takich wniosków, a także przez pozbawione podstaw zarzucanie przez organ w zaskarżonej interpretacji rzekomej niekonsekwencji w stanowisku wnioskodawcy;

2) dopuszczenie się błędu wykładni przepisu prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. i w konsekwencji niewłaściwej oceny co do zastosowania ww. przepisu prawa materialnego polegającej na błędnym przyjęciu przez organ, że nieruchomości lub ich części korzystają ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie ww. przepisu jedynie wówczas, gdy są zajęte wyłącznie na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego i to pomimo tego, że

w ww. przepisie brak jest słowa "wyłącznie", co w konsekwencji skutkowało niesłusznym przyjęciem przez organ, że w przypadku parkingu podziemnego, którego dotyczy wniosek skarżącej, nie miałoby zastosowania zwolnienie od podatku od nieruchomości wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l.;

3) dopuszczenie się błędu wykładni przepisu prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. oraz niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l., polegającej na błędnym przyjęciu przez organ, że skoro ustawodawca w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. określił górną granicę stawek podatkowych dla budynków lub ich części zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, to w związku z tym dodanie przez ustawodawcę do przepisu art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. słowa "wyłącznie", które - według skarżącej - ograniczałoby zakres zwolnienia od podatku od nieruchomości do nieruchomości zajętych tylko na nieodpłatną statutową działalność pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego, byłoby - zdaniem organu - zbędne, nielogiczne i świadczące o braku konsekwencji, jak również polegającej na błędnym przyjęciu przez organ, że

z wykładni systemowej wynika, że tylko nieruchomości wyłącznie zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego podlegają zwolnieniu, mimo braku w art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. słowa "wyłącznie", gdyż dla nieruchomości zajętych na odpłatną statutową działalność organizacji pożytku publicznego ustawodawca przewidział stawkę podatkową. Ponadto skarżąca zarzuciła, że organ niesłusznie zastosował przy dokonywaniu wykładni art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l.;

4) dopuszczenia się błędu w wykładni przepisu prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l., polegającej na błędnym przyjęciu przez organ, że zwolnienie od podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. nie przysługuje w sytuacji, gdy nieruchomość (jej część) jest zajęta zarówno na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego, jak i na działalność gospodarczą podatnika;

5) dopuszczenia się błędu wykładni przepisu prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. - poprzez błędne przyjęcie przez organ, że w rozumieniu ww. przepisu nieruchomością (jej częścią) zajętą na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego jest tylko taka nieruchomość (jej część), na której nieustannie,

w sposób trwały i wykluczający prowadzenie innej działalności wykonywane są konkretne czynności zaliczane do nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego organizacji pożytku publicznego;

6) dopuszczenia się niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 pkt 1, pkt 4, pkt 5, pkt 8 i pkt 13 u.p.o.l. w zw.

z art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l., polegającej na niesłusznym niezastosowaniu przez organ ww. przepisów przy dokonywaniu wykładni art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l., co w konsekwencji skutkowało błędnym przyjęciem przez organ, że parking podziemny, którego dotyczy wniosek skarżącej korzystałby ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie ww. przepisu jedynie wówczas, gdyby był zajęty wyłącznie na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego.

W uzasadnieniu skargi spółka zarzuciła, że organ z naruszeniem przepisów O.p. zmodyfikował opis zdarzeń przyszłych przedstawiony przez spółkę we wniosku o interpretację, w konsekwencji zaskarżona interpretacja została wydana na podstawie samodzielnie przyjętego przez organ opisu zdarzeń przyszłych i założeń. Ponadto skarżąca zarzuciła, że organ nie uzasadnił twierdzeń przedstawionych

w zaskarżonej interpretacji oraz bezpodstawnie zarzucił skarżącej niekonsekwencję w przedstawionym we wniosku stanowisku.

Zdaniem skarżącej, zaskarżona interpretacja została oparta na błędnym przyjęciu, że nieruchomości lub ich części korzystają ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. jedynie wówczas, gdy są zajęte wyłącznie na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego. Według skarżącej, ustawodawca w tych wszystkich przypadkach, gdy wymaga do skorzystania ze zwolnienia od podatku od nieruchomości, aby nieruchomość była wykorzystywana wyłącznie w określony sposób, daje temu jednoznaczny wyraz w treści przepisu, przez użycie słowa "wyłącznie". Skoro zatem w art. 7 ust. pkt 14 u.p.o.l. nie użył słowa "wyłącznie", do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w tym przepisie, nie jest wymagane, aby cała powierzchnia parkingu była zajęta wyłącznie na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego.

W opinii skarżącej, przedmiotowy parking podziemny będzie w całości korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości nawet gdy jest on równolegle wykorzystywany na prowadzenie działalności, która ze zwolnienia takiego nie korzysta. Skarżąca zarzuciła, że organ błędnie przyjął, iż parking podziemny byłby zajęty na działalność gospodarczą spółki. Skarżąca dodała, że prezentowana przez organ wykładnia art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l., nie znajduje oparcia w wykładni literalnej, co sam organ przyznał. Ponadto skarżąca zarzuciła, że organ niesłusznie zastosował art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l., który zresztą nie potwierdza prawidłowości stanowiska organu.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718) - dalej: P.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane

w ustawie. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a. kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Skarga jest niezasadna.

Spór interpretacyjny w niniejszej sprawie dotyczy możliwości zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. nieruchomości (parkingu podziemnego), którą skarżąca zamierza udostępnić (np. na podstawie umowy najmu) organizacji pożytku publicznego na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego.

Organ interpretacyjny stanął na stanowisku, że tylko nieruchomości wyłącznie zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego podlegają zwolnieniu podatkowemu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l.

i stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość nie będzie korzystać z tego zwolnienia, gdyż nie będzie wyłącznie zajęta na prowadzenia takiej działalności przez organizację pożytku publicznego.

Według skarżącej, cała powierzchnia parkingu powinna podlegać zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. mimo, że będzie on równolegle wykorzystywany na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego oraz działalności, która ze zwolnienia takiego nie korzysta - gdyż ustawodawca nie wymaga, aby dany obiekt był zajęty wyłącznie na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez tę organizację.

W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko Prezydenta Miasta Rzeszowa.

Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości, nieruchomości lub ich części zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l., rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, m.in. dla budynków pozostałych lub ich części, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego.

Warunkiem skorzystania ze zwolnienia podatkowego określonego w art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. jest zajęcie nieruchomości na nieodpłatną statutową działalność pożytku publicznego prowadzoną przez organizację pożytku publicznego.

W ocenie Sądu, organ interpretacyjny dokonał prawidłowej wykładni przepisu art.7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l, stwierdzając, że zwolnieniu podatkowemu określonemu

w tym przepisie podlegają jedynie nieruchomości zajęte wyłącznie na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego.

W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że pojęcie "zajęcia" nieruchomości lub ich części na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego, należy rozumieć jako faktyczne wykonywanie konkretnych działań na nieruchomości powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu wynikające ze statutu organizacji pożytku publicznego. Decydującym czynnikiem o zajęciu nieruchomości na prowadzenie nieodpłatnej, statutowej działalności pożytku publicznego jest kryterium jej faktycznego wykorzystywania do prowadzonej działalności. Konieczne jest zatem wykazanie w każdym przypadku konkretnych czynności świadczących

o wykorzystywaniu tej nieruchomości na cele ściśle określone w statucie. Podkreśla się, że "zajęcie" takie powinno być trwałe, czyli takie, które w zasadzie wyklucza prowadzenie innej działalności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 stycznia 2013r., sygn. akt I SA/Go 683/12, publ. CBOiS oraz Leonard Etel, Podatek od nieruchomości. Komentarz, Lex 2012).

W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, który Sąd w niniejszej sprawie

w pełni podziela, że z przedmiotowego zwolnienia nie będzie można skorzystać, jeżeli dana nieruchomość oprócz zajęcia na nieodpłatną działalność organizacji pożytku publicznego, będzie zajęta również na inną działalność (np. gospodarczą), gdyż w takim przypadku nieruchomość jest zajęta nie tylko na nieodpłatną statutową działalność organizacji pożytku publicznego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 grudnia 2015r., sygn. akt I SA/Ol 630/15, publ. CBOiS).

Z przedstawionego we wniosku o udzielnie interpretacji opisu zdarzenia przyszłego wynika, że organizacja pożytku publicznego, której spółka zamierza wynająć parking podziemny prowadzi oba rodzaje działalności, tj. odpłatną

i nieodpłatną statutową działalność pożytku publicznego. Wskazano również, że przedmiotowy parking byłby równocześnie udostępniany przez spółkę także innym podmiotom (klientom), w celu zaparkowania pojazdów.

W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organu interpretacyjnego, że warunkiem skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. jest zajęcie nieruchomości wyłącznie na nieodpłatną statutową działalność prowadzoną przez organizację pożytku publicznego. Skoro bowiem nieruchomość jest zajęta – czyli trwale i faktycznie wykorzystywana z wyłączeniem innych podmiotów i z wyłączeniem innego rodzaju działalności - przez organizację pożytku publicznego na działalność nieodpłatną, to nie może być "równolegle" zajęta bądź wykorzystywana na inne cele.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że brak w art.7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. słowa "wyłącznie", oznacza, że skorzystaniu z przedmiotowego zwolnienia podatkowego nie stoi na przeszkodzie równoczesne prowadzenie na nieruchomości nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego oraz innej działalności, która ze zwolnienia takiego nie korzysta. Należy mieć bowiem na uwadze, że zasadniczym elementem konstrukcji przedmiotowego zwolnienia jest nieodpłatny charakter statutowej działalności organizacji pożytku publicznego. Nieruchomość zajęta na odpłatną, statutową działalność organizacji pożytku publicznego podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatkowej, której górną granicę określa rada gminy w drodze uchwały,

o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. Słusznie więc organ interpretacyjny odwołał się do wykładni systemowej, bowiem z powyższych regulacji wynika, że ustawodawca zwolnieniem objął jedynie nieruchomości zajęte przez organizację pożytku publicznego na działalność nieodpłatną, natomiast co do zajętych na działalność nie odpłatną wyraźnie wskazał, że podlega ona opodatkowaniu (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l.). Niekwestionowane jest opodatkowanie nieruchomości zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

W istocie więc, pomimo braku ograniczenia w przepisie art.7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l., zakresu zwolnienia podatkowego jedynie do nieruchomości zajętych "wyłącznie" na prowadzenie nieodpłatnej, statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego, przepis ten należy rozumieć tak, że zwolnieniu podlega wyłącznie ta nieruchomość lub jej część, która jest wykorzystywana wyłącznie przez organizację pożytku publicznego na cele nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego. Wyłączne korzystanie nie oznacza konieczności korzystania stałego, nieprzerwanego, lecz korzystania

z wyłączeniem innych podmiotów.

Podatnik chcąc korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l., powinien wyodrębnić działalność nieodpłatną organizacji pożytku publicznego i oddzielić część nieruchomości zajętej na tę działalność od innych, tak by było możliwe opodatkowanie nieruchomości zajętej na pozostałą działalność.

Podkreślenia wymaga, że przepisy dotyczące zwolnień i ulg podatkowych, będące wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania wynikającej z art. 84 Konstytucji RP, powinny być interpretowane ściśle. W ocenie Sądu, przyznanie zwolnienia we wskazanym przez skarżącą przypadku, stanowiłoby niedopuszczalne rozszerzenie zakresu zwolnienia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l.

Z przedstawionych względów, w ocenie Sądu, prawidłowo organ interpretacyjny uznał, że brak jest podstaw do objęcia przedmiotowej nieruchomości zwolnieniem podatkowym określonym w art.7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l., a zarzuty skargi dotyczące błędnej wykładni wskazanych przepisów, są niezasadne.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia wymienionych w skardze przepisów postępowania, należy wskazać, że niewątpliwie rację ma skarżąca, iż udzielając interpretacji organ interpretacyjny jest związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzeń przyszłych i nie może go modyfikować. W ocenie Sądu, niektóre rozważania organu były niepotrzebne. Nie wpłynęło to jednak na ocenę, że interpretacja jest zgodna z prawem, bo dywagacje, czy da się wyodrębnić działalność odpłatną i nieodpłatną organizacji pożytku publicznego, nie mają znaczenia dla prawidłowości interpretacji w niniejszej sprawie, podobnie jeśli chodzi o rodzaj zajęć organizowanych na parkingu. W kontekście możliwości skorzystania

z przedmiotowego zwolnienia podatkowego decydujące znaczenie ma bowiem to, że równoległe udostępnienie nieruchomości zajętej przez organizację pożytku publicznego na nieodpłatną, statutową działalność pożytku publicznego, innym podmiotom na inne cele, powoduje, że nieruchomość ta nie będzie podlegała zwolnieniu podatkowemu określonemu w art.7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. W tym zakresie organ udzieli prawidłowej i wyczerpującej interpretacji. Z przedstawionych względów, w ocenie Sądu, uchybienia przepisom postępowania nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, tj. nie uzasadniają uchylenia zaskarżonej interpretacji.

Z uwagi na to, że zaskarżona interpretacja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art.151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.