Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 43/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: NSA Anna Orłowska, WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.), Protokolant Beata Kaczmar, po rozpoznaniu w dniu 5 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. B. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 23 listopada 2004 r. Nr [...] w przedmiocie dopuszczalności zażalenia w sprawie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta [...] postanowieniem z dnia 3 czerwca 2004 r. na podstawie art. 106 § 1 i 5, art. 219 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r.

o własności lokali odmówił wydania Urzędowi Miejskiemu [...] zaświadczenia

o samodzielności lokalu mieszkalnego dla lokalu nr [...] w budynku przy

ul. [...] w T..

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła E. B., podając,

że wystąpiła do Urzędu Miejskiego [...] o wykup lokalu mieszkalnego nr [...], położonego w T. przy ul. [...]. Do wniosku została dołączona opinia rzeczoznawcy majątkowego o samodzielności przedmiotowego lokalu. Okoliczność ta została zupełnie pominięta przy rozpatrywaniu przez Starostę wniosku Urzędu Miejskiego [...] o wydanie zaświadczenia o samodzielności tego lokalu.

Jednocześnie E. B. zarzuciła powyższemu postanowieniu brak uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz podniosła, że jest stroną postępowania, zgodnie z art. 28 k.p.a., a nie doręczono jej niniejszego postanowienia, pozbawiając możliwości złożenia zażalenia i obrony jej słusznych interesów.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia 23 listopada 2004 r. na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność zażalenia.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego osobą upoważnioną do wniesienia zażalenia na postanowienie jest każda ze stron postępowania, w wyniku którego wydano postanowienie. Stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny winien mieć umocowanie w przepisach prawa materialnego.

Organ II instancji następnie wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż skarżąca nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym postanowieniem z dnia 3 czerwca 2004 r.

o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. Zaskarżone postanowienie wydane zostało na wniosek Urzędu Miejskiego [...], który był jedyną stroną przedmiotowego postępowania. W konsekwencji postanowienie to nie zostało skierowane do skarżącej i tym samym nie mogła ona złożyć zażalenia

w terminie, zatem stało się ono ostateczne. Ponieważ od postanowień ostatecznych nie przysługuje środek zaskarżenia organ odwoławczy postanowił jak w osnowie, zaznaczając, że późniejsze "dosłanie" czy doręczenie nie jest tożsame ze skierowanie postanowienia do strony w procedurze jego wydania.

Na marginesie organ II instancji wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie skarżącej nie przysługuje status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżąca jest jedynie najemcą lokalu znajdującego się w budynku przy ul. [...] w T.. Powyższe nie daje jednak prawa do uczestniczenia w postępowaniu prowadzonym przez organa architektoniczno-budowlane, ponieważ najemcy nie przysługuje przymiot strony zgodnie z dyspozycją art. 28 k.p.a. Organ wskazał, że skarżąca posiada jedynie interes faktyczny a nie prawny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku E. B. zarzuciła powyższemu postanowieniu naruszenie art. 28 k.p.a., poprzez przyjęcie,

że nie przysługuje jej status strony w postępowaniu dotyczącym wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu; naruszenie art. 107 k.p.a. - z uwagi na brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i brak uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu skarżąca podała, że sprawa o wydanie zaświadczenia

o samodzielności lokalu została wywołana na jej wniosek, skierowany do Urzędu Miejskiego Wydziału Gospodarki Mieniem Komunalnym w T. o wykup tego lokalu.

Do wniosku była dołączona opinia na okoliczność samodzielności lokalu, wykonana na prośbę skarżącej. W oparciu o tą opinię Starosta [...] ustalił,

że lokal nie jest lokalem samodzielnym.

Skarżąca wskazała, że niezasadny jest pogląd o braku przymiotu strony. Podała, że jest zainteresowana w rozstrzygnięciu sprawy samodzielności przedmiotowego lokalu, bowiem zamierza go wykupić na prawach pierwokupu jako najemca na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami. Jest to prawo materialne, dające skarżącej uprawnienie do bycia stroną w każdym postępowaniu administracyjnym, dotyczącym tego lokalu.

W ocenie skarżącej uwzględnienie przez Starostę [...] wniosku

o nadesłanie postanowienia z dnia 3 czerwca 2004 r. nadaje jej status strony,

bo tylko stronie organ rozpatrujący sprawę przesyła orzeczenie. Z tego względu termin do wniesienia zażalenia na to postanowienie zaczął biec dla skarżącej

z chwilą skutecznego doręczenia jej przedmiotowego postanowienia.

Powyższych okoliczności nie rozważył Wojewoda [...], nie ustosunkował się do nich i nie wskazał żadnej podstawy faktycznej, ani prawnej, na podstawie której odmówił skarżącej statusu strony w niniejszym postępowaniu.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali spełnienie wymagań decydujących o samodzielności lokalu, stwierdza starosta

w formie zaświadczenia. Postępowanie w sprawie wydania niniejszego zaświadczenia regulują przepisy Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 217 § 2 pkt l k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. W myśl art. 217 § 1 kp.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie podmiotu ubiegającego się o zaświadczenie.

Już z treści art. 217 § 1 k.p.a. wynika, że w uproszczonym postępowaniu, jakim jest postępowanie o wydanie zaświadczenia stroną jest wyłącznie podmiot domagający się jego wydania. Konsekwencją tego rozwiązania jest regulacja art. 219 k.p.a., w myśl której odmowa wydania zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

Z treści niniejszego przepisu natomiast wypływa wniosek, iż zażalenie w trybie art. 219 k.p.a. może wnieść tylko osoba, która wniosła żądanie o wydanie zaświadczenia. Inna osoba zainteresowana w jakikolwiek sposób wydaniem

zaświadczenia nie może szukać ochrony wart. 219 k.p.a. Jeśli legitymowana jest do uzyskania zaświadczenia, swój interes może zaspokoić, składając własny wniosek

o jego wydanie (art. 217 § 1 kp.a.) - / zob. wyrok NSA z dnia 19.04.2000 r. lISA/Od 433/98, OSP 200116/84/.

Dlatego też niedopuszczalne jest wniesienie zażalenia na postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia przez osobę, która nie składała wniosku o jego wydanie. Rozpoznanie takiego zażalenia pozbawiłoby osobę zainteresowaną wydaniem zaświadczenia praktycznie możliwości złożenia własnego wniosku o wydanie zaświadczenia.

Jak wynika z akt administracyjnych wniosek o wydanie zaświadczenia

o samodzielności lokalu złożył Urząd Miejski [...]. W związku z tym niniejszy Urząd otrzymał postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Skarżąca nie domagała się wydania przedmiotowego zaświadczenia w tym postępowaniu,

co skutkuje tym, że nie posiada legitymacji do wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 219 k. p.a. Z tych względów rozstrzygnięcie organu odwoławczego na podstawie art. 134 k.p.a. o niedopuszczalności zażalenia wniesionego przez skarżącą należało uznać za prawidłowe. Niedopuszczalne bowiem jest zażalenie wniesione przez osobę nie mającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia.

Mając powyższe okoliczności na względzie Sąd na mocy art. 151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 513, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.