Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 257/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 9 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 145 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 201 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1030
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2014 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania strony za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2013r. Starosta, działając na podstawie art. 147 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją tego organu nr [...] z dnia [...] grudnia 2012r. o uznaniu M.P. z dniem [...] grudnia 2010r. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu bezrobotnemu prawa do zasiłku od dnia [...] grudnia 2010r. do dnia [...] czerwca 2011r. w wysokości 742,10 zł miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz 582,70 zł miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy.

Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2013r. Starosta, powołując się na przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013r., poz. 674 ze zm.) oraz art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 2010r. i orzekł o odmowie uznania M.P. za osobę bezrobotną z dniem [...] grudnia 2010r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku od dnia [...] grudnia 2010r.

Uzasadniając wydaną w trybie nadzwyczajnym decyzję Starosta wskazał, iż na podstawie posiadanych dokumentów organ ten ustalił, że w dniu [...] września 2010r. dokonano w Krajowym Rejestrze Sądowym rejestracji spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "R", w której M.P. pełni funkcję wiceprezesa zarządu. Uwzględniając dyspozycję art. 201 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000r. - Kodeks spółek handlowych (Dz.U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.), na mocy którego zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę, organ I instancji uznał, że do momentu podjęcia uchwały o odwołaniu członka zarządu, albo do czasu złożenia rezygnacji z pełnionej funkcji M.P. ma określone prawa i obowiązki względem Spółki. Obowiązki te, zdaniem organu, wykluczają możliwość posiadania statusu bezrobotnego, bowiem nie można przypisać stronie gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, stanowiącej na gruncie przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przesłankę nieodzowną dla uznania za bezrobotnego. Starosta wskazał także końcowo, iż w złożonym dnia 9 grudnia 2013r. w siedzibie Powiatowego Urzędu Pracy oświadczeniu M.P. poinformował, iż z tytułu pełnienia funkcji nie pozostaje w stosunku pracy i nie osiąga dochodu.

Pismem z dnia [...] grudnia 2013r. M.P. wniósł do Wojewody odwołanie od powyższej decyzji, w którym wyjaśnił, iż zgodnie z aktem założycielskim Spółki został powołany do pełnienia funkcji Wiceprezesa Zarządu, jednakże nie został przez Spółkę zatrudniony, co - w jego ocenie - nie stanowi w świetle prawa przeszkody do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Podkreślił dalej, że nie jest również upoważniony do samodzielnego składania oświadczeń woli w zakresie praw i obowiązków majątkowych Spółki, gdyż statut spółki stanowi, iż Wiceprezes może dokonywać tych czynności w porozumieniu i łącznie z Prezesem Zarządu. Zapewnił, że pomimo pełnienia funkcji członka Zarządu Spółki brak jest przeszkód do podjęcia przez niego pracy w pełnym wymiarze godzin, czego dowodem ma być okoliczność jego zatrudnienia w okresie od dnia [...] października 2011r. do dnia [...] października 2012r. w pełnym wymiarze godzin w firmie "G".

W ocenie odwołującego się uznanie go za osobę niezdolną do podjęcia pracy w pełnym wymiarze godzin jest nadinterpretacją organu decyzyjnego, nie mającą pokrycia w przepisach prawnych i stanie faktycznym, jeśli zważy się, że prowadzenie spraw i reprezentacja Spółki nie wyklucza możliwości podjęcia pracy w pełnym wymiarze w innym przedsiębiorstwie. Prawo z kolei nie określa czasu, w którym sprawy Spółki i jej reprezentacja winny być prowadzone, zaś ze statutu Spółki wynika, że Prezes Zarządu może prowadzić sprawy Spółki samodzielnie, bez porozumienia i zgody Wiceprezesa Zarządu.

Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2014r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zaskarżoną decyzję organu I instancji utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotny to osoba zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie, albo innej pracy zarobkowej. Uznając, że zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia musi być pełna i niczym niezakłócona, Wojewoda stwierdził, że pełnienie funkcji wiceprezesa zarządu spółki, która prowadzi działalność gospodarczą powoduje, że nie można przyjąć, aby bezrobotny wykazywał się gotowością i zdolnością do podjęcia zatrudnienia. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne organ II instancji wskazał, że obowiązki członka zarządu wynikające z Kodeksu spółek handlowych oraz postanowień statutu spółki, wykluczają przyjęcie, że taka osoba jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Ponadto pełnienie funkcji w zarządzie spółki prawa handlowego, nawet w przypadku niepobierania wynagrodzenia z tego tytułu, powoduje brak pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia, a zatem osoba ta nie spełnia podstawowych przesłanek uzyskania statusu osoby bezrobotnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2011r., sygn. akt I OSK 338/11).

Uwzględniając powyższe Wojewoda uznał, że brak jest uzasadnienia prawnego do uwzględnienia odwołania strony.

Pismem z dnia [...] lutego 2014r. M.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2014r.

Skarżący ponownie wskazał, iż będąc powołanym na funkcję Wiceprezesa Zarządu nie pozostawał ze Spółką w żadnym stosunku zatrudnienia (ani na umowę o pracę, ani na umowę cywilnoprawną) w związku z czym nie pobierał jakiegokolwiek wynagrodzenia. Podał w skardze także, że "R" Spółka z o.o. od dnia jej powołania, tj. od [...] września 2010r. do dnia [...] kwietnia 2013r., czyli do dnia zmiany nazwy (z "A" Spółka z o.o.) nie podejmowała żadnej działalności, w tym działalności operacyjnej. Dowodami mającymi potwierdzić te informacje miały być: zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za okres od dnia [...] stycznia do dnia [...] grudnia 2012r. oraz sprawozdanie Zarządu spółki R za 2013 rok, stwierdzające, że spółka ta podjęła działalność operacyjną dopiero w maju 2013 roku.

Skarżący podkreślił, że do dnia [...] czerwca 2011r., wobec braku jakiejkolwiek aktywności obecnej spółki "R", jako Wiceprezes jej Zarządu nie miał żadnych obowiązków i zajęć. Jego stanowisko było w istocie tytularne i nie wiązało się z koniecznością podejmowania jakichkolwiek działań uniemożliwiających podjęcie zatrudnienia na pełen etat. Tym samym, zdaniem M.P., spełniał on warunki do uznania za osobę bezrobotną w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda, nie znajdując podstaw do zmiany swojej decyzji, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wraz z pismem z dnia [...] kwietnia 2014r. M.P. nadesłał do tutejszego Sądu kserokopie umów o pracę, obejmujących okres od dnia [...] października 2011r. do dnia [...] października 2012r. oraz od dnia [...] lutego 2014r. do dnia [...] maja 2014r., które w ocenie skarżącego potwierdzać mają jego - niezależną od pełnionej funkcji członka Zarządu ww. Spółki - gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Dokonując na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody pod względem jej zgodności z prawem, uznać należało, że decyzja ta, jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Na wstępie wskazać należy, iż stanowiące w niniejszej sprawie przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej decyzje wydane zostały po wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty nr [...] z dnia [...] grudnia 2010r. o uznaniu M.P. z dniem [...] grudnia 2010r. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu ww. bezrobotnemu prawa do zasiłku od dnia [...] grudnia 2010r. do dnia [...] czerwca 2011r. W rezultacie stwierdzenia przez organ I instancji zaistnienia przesłanki wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), a mianowicie wyjścia na jaw istotnej dla sprawy nowej okoliczności faktycznej istniejącej w dniu wydania decyzji, a nieznanej organowi wydającemu decyzję tj. ujawnionej w Krajowym Rejestrze Sądowym informacji o pełnieniu przez M.P. funkcji Wiceprezesa Zarządu w "R" Spółka z o.o., Starosta w rezultacie przeprowadzonego postępowania nadzwyczajnego orzekł o uchyleniu decyzji z dnia [...] grudnia 2010r. Nadto, rozstrzygając o istocie sprawy, powołując się na dyspozycję art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013r., poz. 674 ze zm.), Starosta odmówił uznania M.P. za osobę bezrobotną z dniem [...] grudnia 2010r., jak i przyznania mu prawa do zasiłku od dnia [...] grudnia 2010r.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostawało, czy skarżący będąc członkiem zarządu spółki prawa handlowego mógł od dnia [...] grudnia 2010r. legitymować się statusem osoby bezrobotnej oraz pobierać od dnia [...] grudnia 2010r. zasiłek dla bezrobotnych.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji Wojewody, jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty stanowił przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zawierający definicję osoby bezrobotnej. Obowiązująca w dniu rejestracji M.P. definicja osoby bezrobotnej wymieniała w odniesieniu do osób pełnosprawnych, jako jeden z warunków nieodzownych dla jej wypełnienia, zdolność i gotowość podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie, albo innej pracy zarobkowej. Dla uzyskania, jak i kontynuowania statusu bezrobotnego nieodzownym było, by warunek ten był spełniony zarówno w dniu rejestracji w charakterze bezrobotnego, jak i przez dalszy okres korzystania z tego statusu.

Według poglądów doktryny wyrażonych na tle powyższej regulacji przez "zdolność" rozumieć należy zdolność psychofizyczną do podjęcia zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej, zaś weryfikator "gotowości" stanowić ma rzeczywista wola pracowania i znajdowanie się w sytuacji umożliwiającej rozpoczęcie pracy w ramach stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą lub innej umowy cywilnoprawnej (por. Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – komentarz pod red. Z.Górala, Warszawa 2011, s. 50-51).

Z kolei orzecznictwo sądowoadministracyjne "gotowość" zmiany swego statusu odnosi do sytuacji, gdy dana osoba ma zamiar, chęć i możliwość wykonywania pracy i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2010r., sygn. akt I OSK 1008/10). Gotowości do pracy nie można sprowadzać wyłącznie do czynników subiektywnych istniejących po stronie zainteresowanego, lecz musi być ona oceniana również w kategoriach obiektywnych, co oznacza rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2011r., sygn. akt I OSK 338/11). Co istotne gotowość nie oznacza przy tym całkowitego zakazu podejmowania przez osobę bezrobotną jakiegokolwiek zajęcia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 czerwca 2011r., sygn. akt IV SA/Wr 176/11). Uwzględniając bowiem, iż z definicji osoby bezrobotnej wynika, że jest to osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, przyjmuje się, że zajęcia niezarobkowe mogą być przez osobę bezrobotną wykonywane, o ile nie kolidują z możliwością podjęcia przez nią zatrudnienia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 lutego 2014r., sygn. akt III SA/Lu 761/13).

Odnosząc się do sformułowanej przez orzekające w sprawie organy oceny o braku gotowości M.P. do podjęcia zatrudnienia, powodowanego pełnieniem przez skarżącego funkcji Wiceprezesa Zarządu, zwrócić należy w tym miejscu uwagę na ugruntowane stanowisko orzecznictwa sądowoadministracyjnego, w którym za błędną uznaje się konstatację, że samo pełnienie funkcji członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością stanowi przeszkodę do uznania za osobę bezrobotną. Podnosi się, iż z art. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie wynika, że w każdym przypadku członkostwo osoby (w spółce niezatrudnionej) w zarządzie tejże spółki wyklucza możliwość uznania takiej osoby za osobę bezrobotną. Nieodzowne jest bowiem ustalenie, czy osoba ta jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia, przy czym ocena ta winna odnosić się do obiektywnie i realnie ocenionej sytuacji faktycznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2008r., sygn. akt I OSK 1184/07, z dnia 27 lipca 2012r., sygn. akt I OSK 141/12, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 marca 2011r., sygn. akt III SA/Gd 573/09, z dnia 7 marca 2013r., sygn. akt III SA/Gd 746/12).

W świetle tak rozumianego pojęcia gotowości do podjęcia zatrudnienia odmowa przyznania statusu osoby bezrobotnej nastąpić może tylko wówczas, gdy w konkretnym przypadku organ ustali, że pełnienie funkcji członka zarządu spółki prawa handlowego np. z uwagi na prowadzenie przez spółkę działalności gospodarczej, wyklucza możliwość podjęcia zatrudnienia, co słusznie stwierdzone zostało także przez Wojewodę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie za przedwczesne jednakże uznał stanowisko organów obu instancji, że skarżący na dzień [...] grudnia 2010r. tj. na dzień wydania przez Starostę decyzji nr [...] nie spełniał tejże przesłanki z powodu pełnienia funkcji Wiceprezesa Zarządu ówczesnej Spółki "A". Analiza zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego wskazuje bowiem, że orzekające w sprawie organy nie dysponowały dowodami niezbędnymi dla dokonania prawidłowych i istotnych, z punktu widzenia materialnej podstawy rozstrzygnięcia, ustaleń faktycznych. Organy zaniechały bowiem uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie ad casum, czy Spółka "A" (obecnie "R" Sp. z o.o.) faktycznie prowadziła działalność i jaki był zakres obowiązków skarżącego jako członka jej zarządu. W rozpoznawanej sprawie przeprowadzone postępowanie dowodowe ograniczyło się de facto do zgromadzenia przez organ I instancji, poza odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego (potwierdzającym m.in. datę rejestracji Spółki oraz fakt pełnienia przez M.P. funkcji Wiceprezesa jej Zarządu), rachunku zysków i strat Spółki na dzień [...] sierpnia 2013r. oraz zbiorczego bilansu za okres od dnia [...] stycznia 2013r. do dnia [...] sierpnia 2013r., na podstawie których nie można ustalić, czy w dacie przyznania skarżącemu statusu osoby bezrobotnej, jak i w poszczególnych miesiącach przedziału czasowego objętego uchyloną decyzją Starosty nr [...] z dnia [...] grudnia 2010r. Spółka ta prowadziła działalność. Organy obu instancji zaniechały zgromadzenia i rozpatrzenia dowodów, które szczegółowo odzwierciedliłyby ówczesną działalność Spółki, w tym miesięcznych deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7), zeznania za rok 2012 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych (CIT-8), czy deklaracji składanych w tym okresie w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Zaniechanie przeprowadzenia dowodu z ww. dokumentów za przedwczesne, a tym samym pozbawione znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej czyni sformułowane w zaskarżonej decyzji stwierdzenie Wojewody, iż pełnienie funkcji wiceprezesa zarządu prowadzącej działalność gospodarczą spółki stanowi okoliczność zaprzeczającą gotowości i zdolności do podjęcia zatrudnienia.

W dalszej kolejności, z uwagi na odwołanie się przez organ I instancji do treści przepisu art. 201 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000r. - Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2013r., poz. 1030 ze zm.), stanowiącego, że zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę, jak i sformułowaną przez organy obu instancji ocenę, iż obowiązki członka zarządu spółki powodują brak pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia, wskazać również należy, iż organy nie wyjaśniły jaki był zakres ciążących na skarżącym względem Spółki obowiązków. Celem wyjaśnienia tejże kwestii rolą organów winno być - w przypadku potwierdzenia okoliczności prowadzenia przez Spółkę działalności - ustalenie ówczesnej wewnętrznej organizacji Spółki, w tym obowiązujących w Spółce regulacji dotyczących stosunków wewnętrznych, czy też sfery jej reprezentacji obejmującej dokonywanie czynności w stosunkach zewnętrznych. Zaznaczyć należy, iż na możliwość samodzielnego prowadzenia przez Prezesa Zarządu Spółki jej spraw, bez porozumienia i zgody Wiceprezesa Zarządu, M.P. zwracał uwagę, powołując się na zapisy Statutu Spółki, w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Reasumując, z uwagi na brak w aktach sprawy dowodów wskazujących precyzyjnie w jakim okresie Spółka prowadziła swą działalność, uznać należało, że w rozpoznawanej sprawie organy nie dokonały ustaleń pozwalających na sformułowanie oceny zaangażowania skarżącego w działalność Spółki, a tym samym nie wykazały, że pełnienie przez skarżącego funkcji Wiceprezesa Zarządu wiązało się z obowiązkami, które mogłyby ograniczać jego gotowość do podjęcia pracy w pełnym wymiarze. Brak było zatem wystarczających podstaw do uznania, że okoliczność stanowiąca podstawę wznowienia wywiera bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej Starosty z dnia [...] grudnia 2010r., a tym samym do stwierdzenia na tym etapie postępowania, iż M.P. nie spełniał przesłanki z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia.

Odnosząc się jeszcze do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zajętego w wyroku z dnia 28 czerwca 2011r. (sygn. I OSK 338/11), na które powołał się Wojewoda w uzasadnieniu wydanej decyzji zauważyć należy, że w stanie faktycznym ww. sprawy osoba, która wnioskowała o przyznanie statusu osoby bezrobotnej pełniła funkcję likwidatora spółki, a likwidacja była nadal w toku. Sytuacja taka nie jest tożsama z sytuacją pełnienia funkcji członka zarządu dwuosobowego; nadto otwarta pozostaje w dalszym ciągu kwestia, czy skarżący pełnił funkcję wiceprezesa spółki prowadzącej działalność, czy też sprawował - co podnosił w skardze - jedynie tytularnie funkcję wiceprezesa spółki nieaktywnej.

Z uwagi na dostrzeżone uchybienia uznać należało, iż w prowadzonym przez Starostę, jak i Wojewodę postępowaniu doszło do naruszenia ogólnych przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i rozwijającego zasadę prawdy obiektywnej przepisu art. 77 § 1 kpa oraz statuującego zasadę oceny dowodów art. 80 kpa. Zaznaczyć trzeba, że z zasady dążenia do prawdy obiektywnej określonej w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego wynika obowiązek organu podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Przepisem gwarantującym realizację tej zasady jest przepis art. 77 § 1 kpa, który obciąża organ obowiązkiem czynnego działania w postępowaniu wyjaśniającym w celu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jak również przepis art. 80 kpa nakazujący organowi dokonywanie oceny w przedmiocie udowodnienia danych okoliczności na podstawie całokształtu materiału dowodowego.

Z przedstawionych powyżej względów należało orzec jak w sentencji, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). Stosownie do art. 152 tejże ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

Rozpoznając sprawę ponownie organy uwzględnią przedstawione powyżej uwagi co do zakresu postępowania wyjaśniającego na okoliczność rzeczywistej gotowości do podjęcia zatrudnienia przez pełniącego funkcję w spółce prawa handlowego skarżącego – M.P..