Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 165/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 39 poz 252
law: Ustawa z dnia 13 września 2002 r. o produktach biobójczych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran ( spr. ) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 października 2010 r. sygn. akt II SA/Bd 705/10 w sprawie ze skargi W.G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia wymagań higieniczno-zdrowotnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 705/10 oddalił skargę W.G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z dnia [...] maja 2010., nr 25/10 w przedmiocie stwierdzenia wymagań higieniczno-zdrowotnych.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Nakle n. Notecią decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], znak: [...], nakazał [...] W.G zaprzestać wprowadzania do obrotu "Podchlorynu Sodu Stabilizowanego" do czasu uzyskania pozwolenia Ministra Zdrowia na obrót produktem biobójczym (pkt 1); przeprowadzić badania i pomiary czynników szkodliwych dla zdrowa w środowisku pracy (pkt 2); zaktualizować ocenę ryzyka zawodowego dla poszczególnych stanowisk pracy (pkt 3); zapewnić pomniejszenie higienicznosanitarne tj. jadalnię dla pracowników (pkt 4); oznakować znakami ostrzegawczymi miejsce przechowywania substancji i preparatów chemicznych (pkt 5); zapewnić prawidłowo oznakowany znakami ostrzegawczymi i zabezpieczony przed dostępem osób nieupoważnionych magazyn dla wyboru gotowego o nazwie handlowej "MINUS pH" z zastosowaniem zabezpieczeń przed rozlewaniem i rozprzestrzenianiem zawartości z opakowań w razie ich uszkodzenia (pkt 6); zapewnić prawidłowy natrysk ratunkowy (prysznic ratunkowy) w miejscu pracy z kwasem siarkowym, który w razie potrzeby umożliwi jego natychmiastowe uruchomienie samoczynne z uwzględnieniem ograniczonej sprawności osób z niego korzystających (pkt 7); zapewnić prawidłowe oznakowanie zbiornika do rozlewu produktów biobójczych i zabezpieczyć przed rozlaniem w razie pęknięcia (pkt 8); zakończyć wprowadzenie do obrotu produktów biobójczych na obecnych etykietach: Z-002 Al-kaliTix oraz "MINUS pH", zakreślając terminy wykonania tych obowiązków. W.G. wniósł odwołanie w części dotyczącej nakazów wymienionych w punktach 1, 2, 4, 5, 7, 9 zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego przywołanych w decyzji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów oraz naruszenie przepisów kpa mające istotny wpływ na wynik sprawy w zw. z art. 37 ww. ustawy z dnia 14 marca 1985 r., wnosząc o uchylenie decyzji w części dot. pkt 1, 2, 4, 5, 7 i 9 i umorzenie postępowania w pierwszej instancji. Według skarżącego błędnie zakwalifikowano wprowadzany do obrotu produkt - "Podchloryn Sodu Stabilizowanego" jako produkt biobójczy, wymagający tym samym uzyskania pozwolenia Ministra Zdrowia na wprowadzenie do obrotu. Nastąpiło to w wyniku błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 3 pkt 1 w zw. z art. 4 § 1 ustawy o produktach biobójczych oraz naruszenia przepisów postępowania.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Bydgoszczy decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pkt 5 oraz w części dot. terminu wykonania obowiązków wymienionych w pkt 1, 2, 4, 7 i orzekł, że obowiązki określone w pkt 1, 2, 4, 7 mają być wykonane do 30 czerwca 2010 r. W pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, iż prawidłowo organ pierwszej instancji w oparciu art. 3 pkt 1 ww. ustawy z dnia 13 września 2002 r. definiującego produkt biobójczy oraz interpretację Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych (pismo z dnia 13 października 2009 r., znak: [...]]) uznał "Podchloryn Sodu Stabilizowanego" za produkt biobójczy wymagający pozwolenia Ministra Zdrowia na obrót. Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie w całości, gdyż nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od realizacji nakazów wynikających z pkt 1, 2, 4, 7 i 9. Jednakże z uwagi na fakt, że minął termin wykonania obowiązków wymienionych

w pkt 1, 2, 4, 7 należało zmienić termin wykonania nałożonych obowiązków. W skardze W.G. zaskarżył decyzję z dnia [...] maja 2010 r.

w części dot. utrzymania w mocy decyzji z [...] lutego 2010 r. w zakresie nakazu zawartego w pkt 1, tj. nakazu zaprzestania wprowadzania do obrotu "Podchlorynu Sodu Stabilizowanego" do czasu uzyskania pozwolenia Ministra Zdrowia na obrót produktem, zarzucając: naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów dot. produktów biobójczych - art. 3 pkt 1 i art. 4 ww. ustawy z dnia 13 września 2002 r. oraz naruszenie przepisów postępowania, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie uwzględnił, iż w zalecanym przez organy inspekcji sanitarnej i producenta dla normalnej pracy basenu maksymalnym stężeniu chloru aktywnego wynoszącym 0,6 mg/l, stabilizowany podchloryn sodu nie wywołuje efektu bakteriobójczego i grzybobójczego, nie jest zatem środkiem dezynfekującym, a w konsekwencji produktem biobójczym. Efekt ten następuje dopiero przy większym stężeniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalając skargę na powyższą decyzję wskazał, iż w art. 3 pkt 1 ustawy z 13 września 2002 r. o produktach biobójczych (Dz. U. Nr 39 z 2007 r., Nr 252 z późn. zm.) zdefiniowano termin "produkt biobójczy" określając, że oznacza to substancję czynną lub preparat zawierający co najmniej jedną substancję czynną, w postaciach w jakich są dostarczone użytkownikowi, przeznaczony do niszczenia, odstraszania, unieszkodliwiania, zapobiegania działaniu lub kontrolowania w jakikolwiek inny sposób organizmów szkodliwych przez działanie chemiczne lub biologiczne, natomiast w myśl art. 3 pkt 3 tej ustawy substancja czynna to substancja lub mikroorganizm, w tym także wirusy i grzyby, zwalczające lub wywierające działanie ogólne lub specyficzne na organizm szkodliwy. Związek chemiczny podchlorynu sodu wymieniany jest jako produkt biobójczy w załączniku II rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1451/2007 z 4 grudnia 2007 r. (Dz. U.UE. Nr 325, poz. 3). Również w rozumieniu dyrektywy 98/8/We Parlamentu Europejskiego i Rady z 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzenia do obrotu produktów biobójczych (Dz. U. UE. L.98.123.1) jest on środkiem biobójczym (załącznik V – grupa główna 1). Natomiast po myśli art. 4 ust. 1 ww. ustawy z 13 września 2002 r. o produktach biobójczych na obrót tego rodzaju produktem, potrzebne jest odpowiednie pozwolenie wydane przez Ministra Zdrowia. Takiego pozwolenia dla swojego produktu skarżący nie posiadał, legitymując się jedynie pozwoleniem Ministra Zdrowia nr [...] dla [...] w Brzegu Dolnym.

Sąd podał, iż kontrola sanitarna w styczniu w 2010r. w Zakładzie [...], ul. [...], Zamość, gm. Szubim, ujawniła wprowadzenie do obrotu podchlorynu sodu stabilizowanego bez stosownego pozwolenia Ministra Zdrowia na obrót produktem biobójczym. Skarżący do tej substancji, zakupionej od Rokita S.A. w brzegu Dolnym za pośrednictwem Brenntag Polska Sp. z o.o. w Kędzierzynie Koźlu, dodawał związki chemiczne, przedłużające uwalnianie chloru z podchlorynu sodu i taki produkt prowadzał do obrotu. Produkt ten nadal był podchlorynem sodu, nie straciwszy swoich właściwości biobójczych, pozostawał nadal produktem biobójczym, chociaż był nową substancją, lecz ciągle o właściwościach biobójczych, gdyż tylko proces uwalniania chloru jest dłuższy. Dlatego skarżący obowiązany był uzyskać nowe pozwolenie Ministra Zdrowia przewidzianego w ustawie z 13 września 2002 r. o produktach biobójczych. Sąd stwierdził, że stanowisko Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z 23 lipca 2009 r., na które powoływał się skarżący nie mogło być brane pod uwagę, skoro skarżący występując do tej instytucji nie zawarł wszystkich istotnych informacji, jak w piśmie Państwowego Powiatowego inspektora Nadzoru Sanitarnego z dnia 2 września 2009 r., przy czym niektóre informacje podane przez skarżącego były wprost błędne (np. informacje, że dopiero zamierza podjąć tego rodzaju produkcję). Także wyniki badań dotyczące preparatu "ChlorTix" z 2 października 2010 r., na które powoływał się skarżący, nie mogły być brane pod uwagę, gdyż dotyczyły one zupełnie innego związku chemicznego.

W ocenie Sądu pierwszej instancji z analizy akt wynika, że zaskarżoną decyzją nie naruszono obowiązującego prawa i dlatego wobec braku przesłanek

z art. 145 § 1 ust. 1 i 2 p.p.s.a. skargę na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.

Skargę kasacyjną wniósł W.G., zaskarżając powyższy wyrok w całości, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię załącznika nr II rozporządzenia Komisji (WE) Nr 145/2007 z 4 grudnia 2007 r. ( Dz.U.UE. Nr 325, poz. 3), załącznika nr V dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego u rady z 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzenia do obrotu produktów biobójczych ( Dz.U.UE L. 98.123.1), polegającą na przyjęciu, że każdy produkt stosowany w basenach kąpielowych zawierający w składzie podchloryn sodu jest produktem biobójczym i w konsekwencji ich niewłaściwe zastosowanie; błędną wykładnie art. 3 pkt 1 ustawy z 13 września 2002 r. o produktach biobójczych ( Dz. U. z 2007 r., Nr 39, poz. 252 ze zm.) polegająca na przyjęciu, że definicja produktu biobójczego powinna być rozumiana, że "substancją czynną lub preparatem zawierającym co najmniej jedna substancję czynna , w postaciach, w jakich są dostarczane użytkownikowi, przeznaczoną do niszczenia, odstraszania, unieszkodliwiania, zapobiegania działaniu lub kontrolowania w jakikolwiek sposób organizmów szkodliwych przez działanie chemiczne lub biologiczne" jest każda substancja czynna ( lub preparat zawierający co najmniej jedna substancję czynną) wymienioną w załączniku rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1451/2008 i

w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie; przez niewłaściwe zastosowanie art. 3 pkt 1 i 4 ustawy o produktach biobójczych polegające na wadliwym przyjęciu związku pomiędzy wprowadzeniem do obrotu przez skarżącego produktu "Podchloryn sodu stabilizowanego" a definicją produktu biobójczego oraz normą ograniczającą dozwolony obrót produktami biobójczymi do produktów, na które wydano stosowne pozwolenia lub wpis do rejestru; naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy: art. 106 § 3 p.p.s.a. nieprzeprowadzeniu dowodu z dokumentu interpretacji Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia 28 lipca 2010 r.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organy art. 75 § 1, 76 § 1, 77 §2, 78 § 1, 80 kpa; art. 145 § 4 p.ps.a. polegające na pominięciu w uzasadnieniu stanowiska skarżącego z dnia 30 lipca oraz 4 sierpnia 2010 r., zwartego wniosku dowodowego – intrerpetracji URPL z 28 lipca 2010, braku odpowiedniego powołania wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia; art. 163 § 2 i art. 160 w zw. z art. 61 § 3 p.ps.a. poprzez nierozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i niedoręczenie postanowienia w tym przedmiocie.

W oparciu o powyższe podstawy kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, iż niewłaściwa jest wykładnia art. 3 pkt 1 ustawy o produktach biobójczych utożsamiająca substancje czynne wymienione w załączniku II rozporządzenia 1451/2007, a wiec substancje objęte programem przeglądu z substancjami czynnymi produktu biobójczego. Produkt "Podchloryn sodu stabilizowanego – preparat do uzdatniania wody basenowej" jako produkt przeznaczony do bieżącego uzdatniania wody w stężeniu poniżej 0,6 mg/l nie ma właściwości biobójczych, nie jest przeznaczony do dezynfekcji wody, a w konsekwencji nie spełnia wymagań ustawowej definicji produktu biobójczego. Zdaniem skarżącego nie można dowodzić biobójczego przeznaczenia produktu jedynie na tej podstawie, iż zawiera on podchloryn sodu, a więc substancję dopuszczoną do wspólnotowego przeglądu substancji czynnych w załączniku II rozporządzenia 1451/2007. Sąd nie uwzględnił dowodów wskazujących, iż w stężeniu zalecanym przez producenta do uzdatniania wody, stabilizowany podchloryn sodu nie ma właściwości biobójczych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, bowiem nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego oraz nie nastąpiło naruszenie postępowania. W uzasadnieniu podniesiono, iż stosownie do art. 3 pkt 1 ustawy o produktach biobójczych "podchloryn Sodu Stabilizowany" wprowadzany do obrotu przez skarżącego spełnia dwie przesłanki charakteryzujące produkt biobójczy, gdyż zawiera w swoim składzie co najmniej jedną substancję czynną z załącznika rozporządzenia Komisji (WE) 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. oraz przeznaczony jest do niszczenia, odstraszania, unieszkodliwiania, zapobiegania działaniu lub kontrolowania w jakikolwiek inny sposób organizmów szkodliwych przez działanie chemiczne lub biologiczne. Podchloryn sodu ma właściwości biobójcze niezależnie od stosowanego stężenia ponieważ jest silnym utleniaczem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania sądowego.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie została oparta zarówno na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jak i naruszenia prawa materialnego. Stad też w pierwszej kolejności wymaga rozważenia zasadność zarzutów o charakterze procesowym.

Nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. Naruszenia tego przepisów skarżący upatruje w nieuwzględnieniu wnioskowanego przez skarżącego w postępowaniu sądowym dowodu z interpretacji Urzędu rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia 28 lipca 2010 r. wraz z dołączonym pytaniem skarżącego z dnia 8 czerwca 2010 r. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać przede wszystkim należy zauważyć, że zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] maja 2010 r. i na ten dzień przeprowadza jest kontrola legalności wydawanych decyzji, albowiem sąd administracyjny dokonuje kontroli z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji na podstawie materiału dowodowego zebranego w chwili jej wydania. Zmiana stanu prawnego po wydaniu zaskarżonej decyzji oraz ewentualne zgłaszanie przez stronę nowych wniosków i żądań są okolicznościami niemającymi wpływu na wynik kontroli decyzji. Wskazany powyżej dowód wytworzony został po wydaniu zaskarżonej decyzji i nie mógł być brany pod uwagę przez Sąd I instancji i wpłynąć na wynik sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Wprawdzie Sąd Wojewódzki w motywach zaskarżonego wyroku powyższego dokumentu nie wskazał, lecz dokument ten, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie wiązał się z potrzebą wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Odmienne przekonanie o tym skarżącego nie może stanowić o naruszeniu art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd zgodnie z tym przepisem może dopuścić dowód z dokumentu, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W orzecznictwie podkreśla się, że art. 106 § 3 p.p.s.a. jest przepisem wyjątkowym. Wyjątkowość instytucji ograniczonego postępowania dowodowego polega na tym, iż zasadniczo wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w oparciu o akta sprawy, w tym w szczególności akta nadesłane przez organ administracji publicznej przy odpowiedzi na skargę (art. 133 § 1 zdanie pierwsze i art. 54 § 2 p.p.s.a.). Z art. 106 § 3 p.p.s.a. wynika także, że dopuszczenie takiego nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem Sądu. Tym samym, nieprzeprowadzenie dowodu z takiego dokumentu przez sąd, nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie istotne, mające wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2005 r., OSK 1595/04, niepubl.).

Natomiast w tym zakresie może jedynie być mowa o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. i w to stopniu nie mającym wpływu na wynik sprawy, skoro w rozważaniach Sądu pierwszej instancji zabrakło stanowiska co do tego dokumentu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku, poza tą wadą, zawiera wszystkie wymagane prawem elementy konstrukcyjne, w tym także odnoszące się do stanu faktycznego i prawnego sprawy. W sposób pełny i przekonujący wskazuje na przesłanki oddalenia skargi, stąd też niezamieszczenie tylko tego jednego elementu i tak nie mającego wpływu na wynik sprawy, nie stanowi wbrew skardze kasacyjnej naruszenia, które by mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut również naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organy inspekcji sanitarnej przepisów art. 75 § 1, 76 § 1 , 77 § 1 i 80 kpa. Zarzut ten, jak wynika uzasadnienia skargi kasacyjnej w istocie sprowadza się do kwestionowania dokonanej przez organy i zaakceptowanej przez Sąd pierwszej instancji oceny zebranego materiału dowodowego i wyciągniętych z niego wniosków. Zdaniem skarżącego organy inspekcji sanitarnej nie uwzględniły interpretacji UPRL z dnia 23 lipca 2009 r., w związku z tym nie dokonały analizy właściwości i przeznaczenia spornego produktu w świetle art. 3 ustawy o produktach biobójczych. Sąd również prawidłowej oceny analizy stanu faktycznego sprawy nie dokonał w zaskarżonym wyroku. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również z uzasadnienia zaskarżonego wynika, że powyższe pismo zawierające interpretację UPRL było poddane ocenie zarówno przez organ administracyjny, a następnie przez Sąd pierwszej instancji. To, że skarżący z tą oceną się nie zgadza, to w świetle zasady swobodnej oceny dowodów, zgodnie z dyspozycją art. 80 kpa, nie może to prowadzić do zakwestionowania prawidłowego rozstrzygnięcia administracyjnego, jak również do podważenia słusznego w tym zakresie stanowiska Sądu Wojewódzkiego.

Zarzut naruszenia art. 163 § 2 i art. 160 w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zupełnie niezrozumiały i trudno sobie wyobrazić, aby rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy.

Nie można również uznać, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanego w petitum skargi kasacyjnej.

W kontekście podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów podkreślić należy, iż w rozpoznawanej sprawie zasadniczą kwestią sporną jest to, czy produkt "Podchloryn sodu stabilizowanego" wprowadzany do obrotu przez skarżącego jest produktem biobójczym w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 2002 r. o produktach biobójczych ( Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 252 ze zm.) i w związku z tym wymaga pozwolenia Ministra Zdrowia

Zgodnie z art. 3 ust.1 tej ustawy przez "produkt biobójczy" należy rozumieć substancję czynną lub preparat zawierający co najmniej jedną substancję czynną, w postaciach, w jakich są dostarczane użytkownikowi, przeznaczony do niszczenia, odstraszania, unieszkodliwiania, zapobiegania działaniu lub kontrolowania w jakikolwiek inny sposób organizmów szkodliwych przez działanie chemiczne lub biologiczne.

Sąd pierwszej instancji za organami administracyjnymi przyjął, że sporny produkt "Podchloryn sodu stabilizowanego" stanowi produkt biobójczy, gdyż spełnia łącznie dwa przesłanki konieczne do uznania za tego rodzaju produkt. W składzie zawiera bowiem związek chemiczny podchloryn sodu, który jako produkt biobójczy wymieniony jest z załączniku nr II do Rozporządzenia Komisji (WE) 1451/2007 z dnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzenia do obrotu produktów biobójczych ( Dz.U.UE.L.2007.323.3) oraz przeznaczony jest do wskazanych w ustawie celów. Ze stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organy administracyjne, przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że sporny produkt " Podchloryn Sodu Stabilizowany" przeznaczany jako preparat do uzdatniania wody w basenach kąpielowych, skarżący wytwarza przez dodanie do podchlorynu sodu, zakupionego od firmy Rokita S.A., stabilizatora w postaci 1 % soli sodowej kwasu kwasu 2-fosfonobutano-1,2,4- trikarboksylowego, w celu przedłużenia uwalniania chloru z podchlorynu. Ustaleń tych skarżący kasacyjnie nie zakwestionuje. W tej sytuacji, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, nie można nie zgodzić się ze stwierdzeniem Sądu pierwszej instancji, że otrzymany w ten sposób produkt nadal pozostał podchlorynem sodu, nie straciwszy właściwości biobójczych. Dodanie wyżej wymienionych związków chemicznych do podchlorynu sodu przedłużyło jedynie proces uwalania chloru, lecz nie zmieniło jego właściwości bióbójczych. Nadal, pomimo tych zabiegów, wytworzony przez skarżącego produkt "Podchloryn Sodu Stabilizowany" pozostał produktem biobójczym. Stanowiska tego skarga kasacyjna nie mogła skutecznie podważyć, skoro sam skarżący w kartach charakterystyki "Stabilizowanego podchlorynu sodu" , znajdujących się w materiale dowodowym sprawy, wyraźnie wskazał, że roztwór podchlorynu sodu stwarza zagrożenie dla środowiska, gdyż ulega rozkładowi z wydzielaniem toksycznych gazów: chlor, ditlenek chloru, powoduje oparzenia i zatrucia, jest silnym utleniaczem, substancją nietrwałą. W wodzie i w glebie, w wyniku wtórnej reakcji powstają oprócz chloru także toksyczne chlorki, chloryny. Stężenie chloru 0,2 – 0,5 g/m3 powoduje szybie zniszczenie pierwotniaków i bakterii. Roztwory podchlorynu powodują ciężkie uszkodzenie dróg oddechowych, oparzenia skóry oraz podrażnienia lub uszkodzenia spojówek oczu. W tych realiach za prawidłowe należało przyjąć stanowisko organu odwoławczego, że wprowadzany do obrotu produkt "Podchloryn sodu stabilizowany" zawiera jako substancję czynną podchloryn sodu ( nr CAS 7681-52-9), który zgodnie z Rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1415/2007 jest notyfikowany w grupie 2 obejmującej produkcji do dezynfekcji wody w basenach kąpielowych oraz w grupie 4 obejmującej produkty do dezynfekcji wody w przemyśle. Trafnie więc przyjął Sąd pierwszej instancji za organem, że produkt "Stabilizowany podchloryn sodu" jest substancją biobójczą w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o produktach biobójczych, tym samym w prowadzenie jej do obrotu wymagało uzyskania pozwolenia od Ministra Zdrowia.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.