Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1182/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art 16 pkt 7 lit b, art 24 ust 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art 6 ust 1 pkt 1, art 7, art 20, art 100 ust 2, art 101
journal: Dz.U. 2003 nr 162 poz 1568
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Danuta Dopierała, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2009 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta G. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącego Prezydenta Miasta G. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2008 r., Nr [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...] odmawiające uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] w mieście [...].

Prezydent G. sporządził projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] w G., który został przesłany do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w G. w celu uzgodnienia zgodnie z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "upzp".

Przedmiotem planu była zmiana ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] i [...] w G., uzgodnionego przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w G. postanowieniem z dnia [...] września 2005 r., Nr [...].

[...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w G. postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...] odmówił uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej inwestycji, zgłaszając następujące uwagi do przedłożonego projektu:

- utrzymanie w pkt 7.5 karty terenu maksymalnej wysokości zabudowy tak jak w obowiązującym planie, gdzie ustalono ją w wysokości do 12m (w przedłożonym projekcie przyjęto w przeskalowanej wielkości do 16m),

- przy ustaleniu w pkt 7.6 karty terenu formy zabudowy w formie dowolnej wskazano na konieczność wykluczenia zabudowy szeregowej (jak w planie obowiązującym) z uwagi na kontynuację zasad zabudowy oraz specyfikację terenu wynikającą z jego ukształtowania.

W związku z powyższymi uwagami, przedłożony projekt nie uwzględniał zasad ochrony krajobrazu kulturowego, zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz sposobów zagospodarowania terenów i obiektów podlegających ochronie ze względu na reprezentowane przez nie wartości kulturowe, stąd odmowa jego uzgodnienia przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w G.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Prezydent G. wskazał, iż obszar objęty planem, ani żaden obiekt w jego granicach i bezpośrednim sąsiedztwie nie jest wpisany do rejestru zabytków, ani objęty jakąkolwiek strefą ochrony konserwatorskiej. Wskazano, iż maksymalna wysokość zabudowy – 16m, wynika z definicji sposobu jej mierzenia zapisanej w ustaleniach ogólnych uchwały i uszczegółowionej w karcie terenu, ze względu na konfigurację terenu (spadek terenu od 12 do 22 %). Przyjęta w oparciu o powyższe kryteria wysokość 16m, ma na celu umożliwienie powstania budynków (maksymalnie czteropiętrowych) w wysokości do 12m usytuowanych prostopadle do stoku. Przyjęta w aktualnie obowiązującym planie wysokość do 12m spowodowałaby ograniczenie faktycznej wysokości tak sytuowanych budynków w najmniej korzystnym punkcie o około 3m. Powyższy sposób lokalizacji zabudowy (prostopadle do stoku) uzasadniony jest głównie warunkami przyrodniczymi (umożliwienie swobodnego spływu wód opadowych i zimnego powietrza) oraz korzystną orientacją elewacji w stosunku do stron świata (wschód-zachód). Ponadto, dodatkowym gwarantem utrzymania w granicach planu zabudowy niskiej jest ograniczenie wysokości do czterech kondygnacji nadziemnych. Przy średniej wysokości kondygnacji mieszkalnej i usługowej brutto 2,8m-3,3 m daje to właśnie ok. 12m. Odwołujący się wskazuje dalej, iż organ ochrony zabytków nie kwestionował przy uzgadnianiu obowiązującego planu, ustalonej wysokości do 15m dla zabudowy we wszystkich kartach terenu, poza kartą dot. niniejszej sprawy. Zaś jednym z powodów ograniczenia wysokości do 12m na w/w terenie było zalecenie "G." Sp. z o.o. z uwagi na zbyt małe ciśnienie wody na szczycie wzgórza. Natomiast obecny plan nie obejmuje samego szczytu stoku doliny, a rzędna posadowienia potencjalnych budynków w granicach niniejszego planu jest w związku z tym o 7m niższa od możliwych rzędnych posadowienia budynków w planie obowiązującym.

W odniesieniu do 2 uwagi Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dot. wykluczenia w obszarze planu zabudowy szeregowej Prezydent podniósł, iż ekspozycja terenu objętego planem wystawiona jest na ul. [...], wzdłuż której obok zabudowy rozproszonej występuje zabudowa zwarta i to zarówno w domach historycznych jak i nowoczesnych. Istniejąca zabudowa jest bardzo zróżnicowana w formach i skali, co w połączeniu ze zróżnicowaniem hipsometrycznym terenu w ogóle uniemożliwia ustalenie jednoznacznej, prawidłowej, przeważającej, typowej dla tego terenu formy i skali zabudowy. Ponadto zabudowa szeregowa nie została wykluczona w planie obowiązującym na terenach wzdłuż ulic [...] i [...].

W trakcie postępowania odwoławczego (zainicjowanego zażaleniem Prezydenta G. z dnia [...] listopada 2007 r.) Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, kierując się zasadą określoną w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 Nr 98 poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "kpa", zwrócił się z prośbą do Krajowego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków w W. o sporządzenie opinii specjalistycznej w niniejszej sprawie.

Prezydent G. w piśmie z dnia 10 lipca 2008 r. przedstawił następujące uwagi i wnioski do opracowanej przez Regionalny Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków w G. opinii:

- na wszystkich terenach znajdujących się w granicach obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego ul. [...], nawet tych bezpośrednio przyległych do chronionego strefą ochrony konserwatorskiej Dworu K. obowiązują dowolne formy zabudowy, dowolne kształty zabudowy i wysokość do 15m,

- w obszarze objętym nowym planem zaniżono parametry urbanistyczne ze względu na obsługę inżynierską (zbyt małe ciśnienie wody),

- w uchwalonym w 2007 r. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta G. zespół historycznego krajobrazu kulturowego ograniczony został wyłącznie do zwartego kompleksu Dworu K. wraz z jego najbliższym otoczeniem objętym w obowiązującym planie miejscowym strefą ochrony konserwatorskiej, skutkiem czego nie znajduje uzasadnienia wprowadzanie ograniczeń konserwatorskich poza tę strefę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego,

- brak uchwały Rady Miasta G. o utworzeniu parku kulturowego w obszarze objętym obowiązującym planem miejscowym,

- ustalona w projekcie planu wysokość czterech kondygnacji w praktyce oznacza wysokość zabudowy do ok. 12 m, oraz uniemożliwia wprowadzenia na teren stromo ukształtowanej działki zabudowy wyższej i bardziej intensywnej,

- podkreślono korzystną lokalizację terenu będącego przedmiotem uzgodnienia (10 minut komunikacją miejską od centrum G.),

- podnoszony w opinii zakres i rodzaj ochrony obiektów może oznaczać utrzymanie stanu zastanego, nie adekwatnego do położenia w rozwijającej się części miasta i potencjalnej możliwości rozwoju jego sąsiedztwa, jak również ograniczać walory ekonomiczne gruntu,

- ostatecznie wskazano, iż organ sporządzający plan w procesie jego opracowania podjął działania planistyczne mające na celu również wytworzenie nowych wartości w tej przestrzeni i krajobrazie, przy zachowaniu ochrony elementów zabytkowych oraz ochrony ekspozycji tych obiektów wynikającej z obowiązujących przepisów.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] września 2008 r., Nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż organ konserwatorski działając na podstawie art. 24 ust. 1 upzp wskazał warunki konserwatorskie, po spełnieniu których możliwe byłoby uzgodnienie planu. Ponadto sporządzona opinia Regionalnego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków w G. potwierdziła zasadność rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Minister przytacza wnioski końcowe tejże opinii, cytując min.: "sposób zagospodarowania obszaru objętego miejscowym planem zagospodarowania rejonu ulic [...] i [...], mimo różnorodności form budynków historycznych i wielu negatywnych przykładów współczesnej architektury, zachował w dużym stopniu charakterystyczne cechy zabudowy rozproszonej, takie jak: niska intensywność zabudowy, przewaga obiektów wolnostojących, stosunkowo drobna skala budynków, brak zwartych pierzei".

Konstatując organ w oparciu o analizę zgromadzonego materiału dowodowego, stwierdził, iż wnioskowana zmiana planu miejscowego nie jest możliwa do zaakceptowania ze stanowiska konserwatorskiego. Odnosząc się do zarzutów odwołującego się organ zaś stwierdził, iż brak jest podstaw do podważenia rzetelności i trafności wniosków opinii Regionalnego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków w G.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Prezydent G., zarzucił naruszenie:

- art. 107 § 3 kpa poprzez pominięcie w uzasadnieniu postanowienia wskazania faktów które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,

- art. 107 § 1 kpa poprzez błędne przywołanie w podstawie prawnej postanowienia art. 106 § 1 kpa który to przepis jest przepisem proceduralnym dla organu który występuje o zajęcie stanowiska, a nie organu który stanowisko zajmuje, a w postępowaniu z zakresu planowania przestrzennego nie mający zastosowania z uwagi na odrębność postępowań uregulowanych w ustawie o planowaniu przestrzennym a kpa,

- art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece na zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.), zwanej dalej "uozoz", poprzez kwestionowanie zasadności wprowadzenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] ustalonych parametrów urbanistycznych, na terenie nie objętym żadną formą ochrony konserwatorskiej,

- art. 17 pkt 7 lit. b upzp poprzez naruszenie władztwa planistycznego gminy polegające na dowolnym uzgadnianiu kolejnych projektów planów dotyczących tych samych terenów,

wnosząc o uchylenie postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz poprzedzającego go postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Ponadto Skarżący zarzucił organowi nie ustosunkowanie się do argumentów, uwag i wniosków przedstawionych przez Prezydenta G. zarówno w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji jak i w piśmie z dnia 10 lipca 2008 r. dot. opinii Regionalnego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków w G., przytaczając je raz jeszcze w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w skarżonym rozstrzygnięciu i wniósł o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 26 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił przedmiotową skargę, które to orzeczenie zostało uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami min.: art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "ppsa", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów skarga podlega uwzględnieniu, gdyż zaskarżone postanowienie narusza prawo.

Przyczyną uchylenia zaskarżonego postanowienia było naruszenie przepisów postępowania w zakresie właściwego uzasadnienia orzeczenia, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] w G. Przedmiotowy teren jest już objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, (uchwalonym przez Radę Miasta G. [...] marca 2006 r. dla rejonu ul. [...] i [...]). W przedłożonym do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w karcie terenu nr 001 w pkt 7.5 i 7.6 wprowadzono uregulowania odmienne od obowiązujących na tle aktualnego planu zagospodarowania przedmiotowego terenu, na które to nie wyraził zgody organ konserwatorski, wskazując warunki po spełnieniu których taką zgodę wyrazi.

Zmiany powodujące spór pomiędzy stronami to:

1. kwestia wysokości zabudowy na przedmiotowym terenie (obowiązuje – 12m, proponowane - 16m z dopuszczalnością mierzenia wysokości zabudowy oddzielnie dla części budynku z jednoczesnym ograniczeniem wysokości do czterech kondygnacji nadziemnych);

2. kwestia formy zabudowy (obowiązuje dowolna z wyłączeniem zabudowy szeregowej, proponowane – forma dowolna bez takiego wyłączenia).

Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 uozoz ochronie i opiece podlegają, bez względu na stan zachowania zabytki nieruchome będące w szczególności: krajobrazami kulturowymi, układami urbanistycznymi, ruralistycznymi i zespołami budowlanymi, dziełami architektury i budownictwa. Natomiast zgodnie z art. 7 uozoz formami ochrony zabytków są: wpis do rejestru zabytków, uznanie za pomnik historii, utworzenie parku kulturowego, a także ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć trzeba, iż obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] i [...] w G. przeznacza do ochrony obiekty o wartościach kulturowych i wyznacza strefę ochrony konserwatorskiej i archeologicznej na terenie dawnego dworu "K.". Natomiast na obszarze objętym nowym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...], w ocenie organu znajdują się dwa obiekty o wartościach kulturowych i z tego względu chronione, tj. budynek przy ul. [...] oraz budynek przy ul. [...]. Zatem na mocy art. 7 uozoz mogą podlegać różnym formom ochrony prawnej. W związku z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poddającemu ochronie obiekty o wartościach kulturowych, konieczne było dokonanie uzgodnienia projektu planu z właściwym organem konserwatorskim (na podstawie art. 17 pkt 7 lit. b upzp w zw. z art. 20 uozoz). Skoro [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków był zobowiązany do dokonania uzgodnienia, miał też co do zasady prawo wprowadzić ograniczenia konserwatorskie celem rzeczywistego zagwarantowania ochrony konserwatorskiej w/w obiektów o wartościach kulturowych. W związku z powyższą konstatacją, zarzut naruszenia art. 7 uozoz byłby zbyt daleko idący.

Ponadto nie zasługuje na uwzględnienie postawiony przez Skarżącego zarzut dowolnego uzgadniania projektów planów dotyczących przedmiotowego terenu, a zatem naruszenia art. 17 pkt 7 lit. b upup. Wskazać należy, iż wbrew twierdzeniu Skarżącego organ konserwatorski swoje czynności podejmuje konsekwentnie. Uzgadniając w 2006 r. zabudowę na przedmiotowym terenie, min.: określono w karcie terenu maksymalną wysokość zabudowy do 12m oraz formę zabudowy jako dowolną z wyłączeniem zabudowy szeregowej. W przedłożonym do uzgodnienia nowym projekcie planu dla przedmiotowego terenu, Prezydent G. wprowadził zmiany w zasadach zabudowy i zagospodarowania terenu, regulując te kwestie w odmienny sposób. Wydając postanowienie dnia [...] listopada 2007 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w G. po analizie planowanych zmian na tle obowiązującego obecnie stanu, odmówił uzgodnienia wskazując, iż rozwiązania istniejące obecnie zapewniają lepszą ochronę obiektów podlegających ochronie ze względu na reprezentowane przez nie wartości kulturowe. Konkludując stwierdzić należy, iż stanowisko organu konserwatorskiego nie uległo zmianie. Na marginesie jednakże wskazać należy, iż organ uzgadniający ma prawo zmienić stanowisko, jeśli nowe uzasadnia zmiana okoliczności faktycznych w sprawie, ewentualnie ponowna analiza całokształtu materiału dowodowego wymaga odmiennego uzgodnienia. Jednakże każdorazowo nowe stanowisko musi być podjęte w granicach i na podstawie przepisów prawa.

Zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu z następującej przyczyny. W niniejszej sprawie Minister uznał, iż kwestia właściwego rozważenia problemów związanych z ustaleniem stosownych wymagań w zakresie ochrony walorów zabytkowych przestrzeni objętej planem wymaga wiedzy specjalistycznej. Stąd zwrócił się do Regionalnego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków w G. o wydanie opinii. Wskazać należy, iż z woli ustawodawcy (art. 101 uozoz oraz rozporządzenie Ministra Kultury z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie rzeczoznawców Ministra Kultury w zakresie opieki nad zabytkami – Dz. U. Nr 124, poz. 1302, zwane dalej rozprządzeniem) w dziedzinie opieki nad zabytkami utworzono listę rzeczoznawców. Do zadań rzeczoznawców należy m. in.: wydawanie ocen i opinii na wniosek organów, o których mowa w art. 100 ust. 2 uozoz, przygotowywanie ocen i opinii w sposób obiektywny, według najlepszej wiedzy i z należytą starannością, wykonywanie czynności rzeczoznawcy wyłącznie w granicach dziedziny określonej w akcie powołania, używanie w zakresie swojego działania pieczęci z odciskiem tuszowym w kolorze zielonym o treści: "Rzeczoznawca Ministra Kultury", zawierającej dziedzinę oraz imię i nazwisko rzeczoznawcy, przekazanie kopii oceny lub opinii Generalnemu Konserwatorowi Zabytków (§ 8 rozporządzenia w zw. z art. 100 ust. 2 uozoz). W związku z powyższym aby wydana opinia z zakresu ochrony zabytków miała walor opinii biegłego musi być sporządzona przez rzeczoznawcę znajdującego się na liście prowadzonej przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Z ustaleń Sądu (k. 96) wynika, iż osoba podpisana pod opinią - dyr. T. B. - w latach 2005-2008 nie znajdowała się na w/w liście rzeczoznawców Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w zakresie opieki nad zabytkami. Wskazać należy, iż pod opinią Regionalnego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków w G. oprócz podpisu dyrektora Ośrodka widnieją inne podpisy. Organ administracji ponownie rozpoznając sprawę winien ustalić do kogo one należą, gdyż być może zostały złożone przez osoby będące rzeczoznawcami w dziedzinie opieki nad zabytkami figurującymi na ministerialnej liście. W takim wypadku sporządzona opinia miałaby walor opinii biegłego i posiadałaby zupełnie inną moc dowodową. Podsumowując stwierdzić należy, iż na chwilę obecną przedwczesne byłoby uznanie opinii Regionalnego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków w G. za opinię specjalistyczną, mogącą mieć przesądzające znaczenie w sprawie.

W przypadku gdyby opinia nie została sporządzona przez figurującego na liście Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego rzeczoznawcę, byłaby jednym z dowodów w sprawie, przesłanką do ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Należy mieć na uwadze, iż Minister winien ustalić stan faktyczny w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nadto winien wskazać fakty które uznał za udowodnione, dowody na podstawie których się oparł, wskazać ustalenia przyjęte za własne, ponadto dodatkowo odnieść się do zarzutów podniesionych przez stronę i wskazać dlaczego nie daje im wiary. Przytoczenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jedynie fragmentu nie sporządzonej przez rzeczoznawcę opinii (jej konkluzji potwierdzających stanowisko organu) byłoby niewystarczające. Konieczne byłoby bowiem odniesienie się do meritum podniesionych zarzutów. Inaczej rzecz miałaby się gdyby opinia została sporządzona przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia. W tym przypadku same wywody strony skarżącej, sprowadzające się do odmiennej oceny kwestii walorów zabytkowej przestrzeni jak i stosownych środków co do dysponowania terenem w celu jej ochrony należałoby uznać za nieprzekonywujące wobec stosownego materiału dowodowego. W postępowaniu dotyczącym uzgodnień przed przyjęciem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prawodawca nie wskazał wprawdzie obowiązku stosowania reguł dowodowych wynikających z kpa (art. 24 ust. 1 upzp wskazuje jedynie na stosowanie art. 106 kpa), jednakże nie wynika stąd dowolność w zakresie właściwego uzasadniania rozstrzygnięć w szczególności wskazania przekonywujących przesłanek jakie legły u podstaw orzeczenia.

Wobec powyższego należy uznać uzasadnienie zaskarżonego postanowienia za wadliwe.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Orzekając w punkcie 2 wyroku Sąd miał na względzie, iż zgodnie z art. 200 ppsa w przypadku uwzględnienia skargi, skarżącemu należy się od organu administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na podstawie tego przepisu w zw. z art. 205 § 1 ppsa zasądzono na rzecz skarżącego koszty postępowania sądowego, na które składają się: wpis sądowy od skargi – 100 zł oraz wynagrodzenie dla radcy prawnego reprezentującego skarżącego – 240 zł. Wysokość wynagrodzenia ustalono zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).