Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 472/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 193 § 6
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 86 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 27 poz 268
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 97 poz 970
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Po dwukrotnym uchyleniu rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji przez organ odwoławczy, uzupełnieniu materiału dowodowego i ponownym przeanalizowaniu sprawy, decyzją z dnia [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. określił K. S. (Skarżącej) wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące luty, maj, sierpień, wrzesień i październik 2004r. oraz wysokość zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec, listopad i grudzień 2004r.

W odwołaniu od tej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 193 § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r nr 8 poz 60 ze zm. dalej O.p.) przez błędne przyjęcie przez organ za nierzetelne księgi prowadzone za rok 2004 z powodu błędów prawnych podatnika. Ponadto w ocenie Skarżącej, stwierdzeniem, że transakcje z firmą K. H. T. T. nie miały miejsca, przekroczono zasadę swobodnej oceny dowodów a w konsekwencji naruszono art. 191 O.p. Jednocześnie Skarżąca podniosła, że dostawca dokonał oszustwa na szkodę Skarbu Państwa nie wykazując sprzedaży w ewidencji przychodów a organ podatkowy przerzucił te okoliczności na jej niekorzyść, co stanowi naruszenie art. 121 O.p. Ponadto w odniesieniu do faktur, na których jako wystawca widnieje firma "K. i S." s.c. podniesiono, iż dostawca węgla istniał, a podatnik nie miał obowiązku sprawdzać, czy kierowca działa na własny rachunek.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...]. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za luty, marzec, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2004r. i określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego za marzec 2004r. w kwocie [...] zł, za czerwiec 2004r. w kwocie [...] zł, kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za październik 2004r. w kwocie [...] zł ora za listopad 2004r. w kwocie [...] zł oraz wysokość zobowiązania podatkowego za grudzień 2004r. w kwocie [...] zł, umorzył postępowanie w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za luty, maj, sierpień i wrzesień 2004r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 130 poz. 1188 ze zm. dalej ustawa o VAT z 1993r) oraz art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U nr 54 poz 535 ze zm. dalej ustawa o VAT) i wskazał, że prawo do odliczenia podatku związanego z zakupem towarów uzależnione zostało od późniejszego związku tego towaru bądź usługi z dostawą opodatkowaną. Podkreślił, że zasadniczym jest jednak stwierdzenie w pierwszej kolejności faktu nabycia towaru lub usługi, które udokumentowane zostało fakturą. Wyjaśnił, że regulacja ta została sprecyzowana w § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a od dnia 1 maja 2004r. w § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z tymi uregulowaniami w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane faktury te i dokumenty nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Dyrektor stwierdził, że w niniejszej sprawie kluczowym było ustalenie, czy zakwestionowane faktury VAT, których wystawcami miały być Spółka cywilna F.H.U. "K. i S." oraz K. H. P.[...] T. T., dokumentowały czynności faktycznie mające miejsce i były świadczone przez te podmioty. Organ podał, że w odniesieniu do pierwszego z kontrahentów Skarżącej, firmy "K. i s." s.c. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. zakwestionował prawo do obniżenia podatku należnego o VAT zawarty na trzech fakturach VAT, gdyż ustalono, że w dokumentacji tej firmy znajduje się wyłącznie jedna faktura VAT z dnia [...]. dokumentująca rzeczywistą operację handlową - sprzedaży miału energetycznego. Wspólnicy spółki, R. K. i W. K., zgodnie stwierdzili, że poza tym przypadkiem nie dokonywali dostaw na rzecz Skarżącej. Jednocześnie R. K. stwierdził, że podpisy na fakturach zostały sfałszowane. W toku postępowania ustalono, iż wymienione faktury VAT nie dokumentują faktycznych operacji sprzedaży węgla przez firmę "K. i S." s.c, bowiem wystawione zostały przez M. Sz., nie będącego w marcu 2004r. pracownikiem spółki, który podrobił podpisy R. K. Dyrektor wskazał, że taka konkluzja wynika wprost z wyroku z 23 listopada 2007r. w sprawie VI K 773/07, gdzie Sąd Rejonowy w J. Z. uznał M. Sz. za winnego sfałszowania zakwestionowanych faktur. Dlatego też, w ocenie organu, dokumenty te nie mogły stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek od towarów i usług w nich zawarty.

W odniesieniu do zakwestionowanych faktur dotyczących zakupu węgla, których wystawcą miała być K. H. P. [...] T. T. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że przedsiębiorstwo to w rzeczywistości pozorowało jedynie transakcje dostawy węgla. Ustalono bowiem, że T. T. nie posiada żadnego zaplecza technicznego niezbędnego do prowadzenia tego rodzaju działalności. Swoją rolę określił jako pośrednika w sprzedaży węgla. Ponadto z jego zeznań wynikało, iż K. H. P. [...] nie handlowała węglem, a jedynie uprawnieniami do jego odbioru z jednej ze wskazanych kopalń (KWK "P.", KWK "J." oraz KWK "Z."). Tymczasem wszystkie spośród wymienionych powyżej kopalń zaprzeczyły, że w okresie od 1 stycznia 2004r. do 31 grudnia 2005r. odnotowały jakąkolwiek transakcję z K. H. P. [...] T. T. Ponadto zgodnie z wyjaśnieniami kopalń P. i Z. w latach 2004-2005 dla drobnej sprzedaży węgla, nie były wystawiane dodatkowe dokumenty uprawniające do wywozu towaru. Rolę dokumentu wywozowego pełniła faktura VAT. W związku z powyższym organ stwierdził, że T. T. nie tylko sam nie handlował węglem, ale też nie orientował się w praktyce sprzedaży stosowanej przez kopalnie węgla kamiennego, które rzekomo miały być jego dostawcami. Na marginesie organ zauważył, że KWK P. i KWK Z. potwierdziły dostawy dla strony jedynie w zakresie udokumentowanym fakturami przez K. W. S.A., które zostały przez Skarżącą rozliczone. Dyrektor wyjaśnił, że chcąc dokonać weryfikacji tych ustaleń oraz konfrontacji w powyższym zakresie organ podatkowy wielokrotnie próbował dokonać przesłuchania T. T., ale nie mógł ustalić miejsca pobytu.

Dyrektor wskazał, że chcąc ustalić, czy towar mógł być przez Skarżącą nabyty, organ podatkowy pierwszej instancji przeprowadził analizę zużycia węgla przez G. R. K. K. S. W trakcie przesłuchania J. S., kierownik produkcji, stwierdził, że średnio na wytworzenie 1 litra spirytusu zużywa się ok. 4 kg miału i węgla. Podobna wartość wynika ze średniego zużycia określonego w opisie technologicznym G. K. J.Sz. - 4,25 kg. Dodatkowa analiza zużycia sporządzona przez podmiot niezależny A. sp. jawna wykazała zużycie na poziomie 1,35 kg węgla na 1 litr spiritusu. Dyrektor zgodził się natomiast z organem pierwszej instancji, że mimo tego, iż wykorzystywany jest piec o takich samych parametrach przyjęcie wprost danych z tej gorzelni może być obarczone pewnym błędem. Jednakże w ocenie organu odwoławczego, wręcz niemożliwym jest jego zużycie na poziomie wielokrotnie większym przy zastosowaniu takiej samej technologii. Tymczasem średnie zużycie na wyprodukowanie 1 litra spirytusu w 2004 roku miało wynosić 5,87 kg węgla. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że analiza ta nie potwierdziła zużycia na wykazanym przez podatniczkę poziomie i tym samym nie potwierdziła nabyć, których zaistnienie dokumentowano zakwestionowanymi fakturami VAT.

Zdaniem Dyrektora, analizując całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w pełni uzasadnionym i logicznym było stwierdzenie, że faktury VAT wystawione przez firmę K. H. P. [...] T. T. oraz faktury o numerach [...], [...] i [...], na których jako wystawca figuruje F.H.U. "K. i s." s.c. K.W. i K. R. nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W związku z powyższym VAT w nich zawarty nie stanowi dla strony podatku naliczonego, o który pomniejsza się podatek należny. W związku z powyższym, według organu odwoławczego zasadnie organ podatkowy pierwszej instancji, uznał, że prowadzona przez podatniczkę ewidencja zakupu nie odzwierciedla rzeczywistego stanu w zakresie poniesionych wydatków i tym samym zgodnie z art. 193 § 4 O.p. nie może stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym.

Jednocześnie organ stwierdził, iż w przypadku rozliczeń za miesiące luty, maj, sierpień i wrzesień 2004 roku nieskutecznym stało się przerwanie biegu przedawnienia w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego, o którym mowa w art. 70 § 4 O.p. Dyrektor wskazał, że w przypadku wystąpienia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc nigdy nie dojdzie do przerwania biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, ponieważ w takiej sytuacji nie mogą być zastosowane środki egzekucyjne. Skutecznym okazało się przerwanie biegu terminu przedawnienia wobec rozliczenia za miesiąc październik 2004r. przez podjecie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. czynności egzekucyjnych wobec podatniczki w dniu [...]. Czynności te były bowiem zainicjowane w związku z wykonaniem decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]., w której za ten okres rozliczeniowy określono w podatku od towarów i usług kwotę zobowiązania w wysokości [...] zł. Jednocześnie Dyrektor podkreślił, że jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...]. w sprawie nie doszło zawieszenia biegu przedawnienia w zakresie kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]. w części określającej jej wysokość zobowiązania podatkowego do wpłaty. Skarżąca podtrzymała w całości zarzuty zawarte w odwołaniu. Zaskarżonej decyzji zrzuciła naruszenie prawa materialnego i procesowego, tj.: art. 193 § 6 O.p. poprzez błędne przyjęcie przez organ za nierzetelne księgi prowadzone za rok 2004 z powodu błędów prawnych podatnika. Ponadto w ocenie strony, stwierdzeniem, że transakcje z firmami "K. i s." s.c. oraz K. H. P. [...] T. T. nie miały miejsca, przekroczono zasadę swobodnej oceny dowodów, a w konsekwencji naruszono art. 191 O.p. Jednocześnie strona podniosła, że dostawca dokonał oszustwa na szkodę Skarbu Państwa nie wykazując sprzedaży w ewidencji przychodów, a organ podatkowy przerzucił te okoliczności na jej niekorzyść, co stanowi naruszenie art. 121 O.p. W odniesieniu do faktur, na których jako wystawca widnieje firma "K. i s." s.c. Skarżąca stwierdziła, że dostawca istniał, a podatnik nie miał obowiązku sprawdzać czy kierowca działa na własny rachunek. Ponadto strona zarzuciła organowi, że stwierdzeniem, iż T. T. nie posiada właściwego zaplecza do sprzedaży węgla naruszył art. 191 O.p. albowiem stwierdzenie to dotyczy 2010r. czyli 5 - 6 lat po dokonaniu transakcji. Ponadto skarżąca zarzuciła, iż organ drugiej instancji wybiórczo i pokrętnie odczytał zeznania jej męża J. S. Odniesiono się bowiem do zużycia węgla na 1 litr wyprodukowanego spirytusu, nie biorąc pod uwagę jego zużycia na ogrzanie obiektu, który to czynnik uzależniony jest od warunków atmosferycznych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani procesowego. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako p.p.s.a) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Spór w sprawie dotyczył ustaleń stanu faktycznego przyjętych przez organ, jako podstawa rozstrzygnięcia. Skarżąca podważała ocenę organów w przedmiocie transakcji nabycia węgla od firmy K. H. P. [...] T. T. oraz spółki cywilnej W. K., R.K. "K. i s." jako nie mających miejsca oraz uznanie, że wydatki poniesione na zakup materiałów i usług budowlanych nie miały związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Zdaniem Skarżącej dokonując ustaleń faktycznych w sprawie organ naruszył przepisy postępowania art. 191, art. 121 O.p. oraz art. 193 § 6 O.p. Wskazane przepisy procesowe stanowią, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona a postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, które zobowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego związanych z przedmiotem tego postępowania. Na podstawie art. 193 § 6 O.p. jeżeli organ podatkowy stwierdzi, że księgi prowadzone są nierzetelnie lub w sposób wadliwy, to w protokole badania ksiąg określa za jaki okres i w jakiej części nie uznaje ksiąg za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. W ocenie Skarżącej nie było w sprawie podstawy do uznania ksiąg za nierzetelne, ponieważ zaliczenie przez nią do kosztów uzyskania przychodów wydatków nie związanych z prowadzoną działalnością miało charakter błędów prawnych i nieprawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie nabywania węgla.

Oceniając zarzuty skargi, podważające prawidłowość ustaleń faktycznych, Sąd uznał je za niezasadne. W przedmiocie stanowiska, że transakcje nabycia węgla od T. T. działającego pod firmą K. H. P. [...], nie miały miejsca, Skarżąca swoje zarzuty oparła na bezprawności obciążenia jej skutkami jednostronnego anulowania przez tego kontrahenta wystawionych dla niej faktur, jak również niemożnością wykazywania po wielu latach, że podmiot ten nie miał zaplecza do prowadzenia swojej działalności.

Aczkolwiek w postępowaniu organ nie przesłuchał T. T., mimo wykorzystania możliwości przeprowadzenia takiego dowodu, to nie można jednak uznać, że poczynione ustalenia, co do przebiegu spornych transakcji dokonane zostały z naruszeniem przepisów procesowych. Organ przeprowadzając postępowanie w tym zakresie odwołał się do dokumentacji z kontroli przeprowadzonej u T. T. w 2004r w zakresie podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2004r do 31 maja 2004r przez pracowników Urzędu Skarbowego w J. Protokół z kontroli spisany i podpisany przez T. T. w dniu [...] zawiera oświadczenie kontrolowanego, że nie posiada magazynu, żadnych środków transportu a jego działalność polegała na pośredniczeniu w sprzedaży węgla; T. T. wskazał, że nie kupował węgla bezpośrednio lecz nabywał od firm prowadzących działalność upoważnienia na odbiór węgla w konkretnej kopali , które następnie odsprzedawał a nabywca odbierał węgiel bezpośrednio z kopalni.

Przedstawiony wyżej dowód z przedmiotowego protokołu stanowi dowód z dokumentu, który organ mógł wykorzystać dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Treść oświadczenia T. T., podważa zarzut Skarżącej, że organy dokonywały ustaleń, co do braku zaplecza do handlu węglem przez tego kontrahenta po kilku latach więc nie mogły odtworzyć stanu istniejącego w 2004 roku.

Z dokumentacji przeprowadzonej kontroli wynika także, że firma T. T. nie dokonała żadnej sprzedaży w miesiącu kwietniu 2004r (potwierdził tę okoliczność kontrolowany) a wśród zakwestionowanych faktur, cztery posiadały daty z tego miesiąca. Nadto ustalenia poczynione za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. pozwoliły organom na ustalenie, że w rejestrach działalności T. T. w latach 2003-2004 nie figurują żadne dokumenty potwierdzające dokonanie transakcji ze Skarżącą. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych opisanych w powołanym protokole wynikało także, że w rejestrze sprzedaży firmy T. T. zaewidencjonowane były wystawione przez niego faktury, które następnie zostały anulowane, a podatnik ten posiadał w swojej ewidencji zarówno oryginały tych faktur jak i kopie. Tym niemniej Skarżąca bez uzasadnienia powołuje się na okoliczność, że anulowane faktury dotyczą faktur wystawionych na jej rzecz. Postępowanie wykazało bowiem brak w ewidencji kontrahenta spornych faktur, a nie ich anulowanie.

Oceniając postępowanie organów zmierzające do weryfikacji transakcji opisanych w fakturach wystawionych przez K. H. P. [...] T. T., należy podkreślić działania podjęte w celu analizy działalności tego kontrahenta, który opisał swoje działania jako pośrednictwo w sprzedaży węgla. W tym zakresie organy wystąpiły do kopalń P. i Z. o informacje dotyczące obrotu z firmą T. T. i z uzyskanych odpowiedzi wynikało, że w latach 2004-2005 nie odnotowano żadnych transakcji z takim podmiotem. Wyjaśniono przy okazji, że w tym okresie, w celu nabywania surowca z kopalń, nie były wymagane żadne dodatkowe upoważnienia do odbioru węgla. Informacja ta zasadnie, zdaniem Sądu, oceniona została przez organy, jako dowód braku wiedzy T. T. o zasadach handlu węglem w analizowanym okresie. Taka ocena wraz z okolicznością stwierdzenia braku zaplecza przez ten podmiot do obrotu przedmiotowym surowcem, tudzież brak w jego ewidencji dowodów zakupu uprawniały organy do wniosków, że transakcje w kwestionowanym zakresie nie miały miejsca.

Skarżąca nie podważyła ustaleń organów w powyższym spornym zakresie. Jakkolwiek kontrahent ten nie został przesłuchany w sprawie z uwagi na niemożność ustalenia przez organy jego miejsca pobytu, przeprowadzone dowody w sprawie pozwalały na przyjęcie ustaleń będących podstawą rozstrzygnięcia w tym zakresie.

Oceniając prawidłowość ustaleń i wniosków organów, co do braku rzeczywistych transakcji w odniesieniu do trzech faktur wystawionych w miesiącu marcu 2004r przez spółkę cywilną "K. i s.", Sąd uznał, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że istniejący i rzeczywiście funkcjonujący podmiot w postaci wskazanej firmy nie był kontrahentem Skarżącej z tytułu trzech zakwestionowanych faktur zakupu węgla.

Twierdzenie Skarżącej jakoby sporne faktury dokumentowały rzeczywiste transakcje dostawy towaru przez pracownika firmy "K. i s.", który podrabiając podpis na fakturze uczynił to po to, by nie rozliczyć transakcji z pracodawcą, nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. M. Sz. w miesiącu marcu nie pracował dla spółki "K. i s.", co wiązało się z utratą przez tę osobę prawa jazdy w lutym 2004r. Przesłuchanie wspólników spółki pozwoliło na ustalenie, że M. Sz., także po ustaniu zatrudnienia mógł posiadać oryginalne druki faktur wystawione In blanco przez tego kontrahenta. Rzeczywiste ich wykorzystanie i podrobienie podpisu na tych dokumentach potwierdzone zostało skazującym wyrokiem karnym z 23 listopada 2007r. w sprawie VI K 773/07 Sądu Rejonowego w J. Z..

Powyższe ustalenia wskazują na to, że aczkolwiek M. Sz. posiadał druki faktur, to nie mógł posiadać towaru do sprzedaży ani środka do jego transportu. Oceniając ustalenie, że trzy z czterech faktur, na których jako wystawca widnieje spółka "K. i s." nie dokumentują rzeczywistej transakcji, należy zauważyć także, że niekwestionowana transakcja udokumentowana fakturą z [...] na kwotę [...] zł została zapłacona gotówką w nieznacznej części ([...] zł) oraz przelewem na kwotę [...], natomiast sporne faktury opiewające na znaczne kwoty: [...] zł, [...] zł oraz [...] zł (dostawa w kolejnych trzech dniach: [...]) wykazywały sprzedaż gotówkową.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, zdaniem Sądu, organy bez naruszania zasad postępowania wykazały, że zakwestionowane faktury z pewnością nie potwierdzały rzeczywistego nabycia towaru od firmy "K. i s." s.c. Z takim wnioskiem korespondują wyniki analizy potrzeb i zużycia węgla w działalności Skarżącej, które nie potwierdziły wielkości nabycia deklarowanej przez Skarżącą na podstawie spornych faktur.

W odniesieniu do ustalenia, że Skarżąca odliczyła VAT od zakupów, które nie pozostawały w związku prowadzoną działalnością gospodarczą w postaci materiałów i usług budowlanych, Sąd uznał, że znajdowały one uzasadnienie w materiałach dowodowych. W skardze Skarżąca zawarła zarzuty w tym zakresie w uzasadnieniu, podnosząc, że organy przeinaczyły treść zeznań złożonych przez nią i jej męża polegających na przyznaniu, że jedynie "worek czy dwa cementu" przeznaczyli na budowę domu W. J.

Twierdzenie takie pozostaje jednak w sprzeczności z dowodami zebranymi w sprawie, w ramach których do protokołu kontroli [...] mąż Skarżącej, J. S., oświadczył, ż materiały budowlane były przeznaczone do budowy i wyposażenia domu mieszkalnego W. J. Takie twierdzenie korespondowało z oświadczeniem Skarżącej złożonym [...], w którym przyznała ona, że W. J. kontrolował i finansował prowadzoną działalność. Skarżąca i jej mąż oświadczyli na początku postępowania podatkowego, że w istocie byli pracownikami W. J. Oświadczenia te z kolei pozostają w związku z analizą struktury i kolejności nabywanych materiałów budowlanych. Z treści faktur wynika, że przedmiotem zakupu były elementy instalacji np. rury kanalizacyjne, grzejniki, okna, styropian, schody strychowe, drzwi garażowe. W odwołaniu Skarżąca podnosiła, że materiały posłużyły do remontu gorzelni w szczególności naprawy dachu. Nie wyjaśniła jednak, w jakiej zależności pozostawały wykonane prace dachowe z dostawą towarów – w świetle zasad doświadczenia życiowego – zupełnie niezwiązanych z takim remontem. Jednocześnie brak dowodów nabycia materiałów odpowiadających charakterowi wskazywanych prac.

Twierdzenia Skarżącej w analizowanym zakresie pozostają w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym; zarzuty skargi sprowadzają się do polemiki z ustaleniami organu, bez uzasadnienia i przedstawienia dowodów na tę okoliczność.

Ustalenia organów, niekwestionowane przez Skarżącą, co do braku podstaw do odliczenia VAT z faktur dokumentujących w miesiącach maj, wrzesień, październik zakupów paliwa, części i akcesoriów samochodowych jako nie mających związku z prowadzoną działalnością (brak samochodów w działalności) i odliczenia VAT z faktur dokumentujących nabycie węgla, opłat za wodę i energię elektryczną w części dotyczącej celów prywatnych, Sąd ocenił jako nie naruszające prawa.

Uznając, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie, zgromadziły w tym celu obszerny materiał dowodowy, który oceniły w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów, zdaniem Sądu prawidłowo także organy podważyły rzetelność ksiąg podatkowych u Skarżącej. Wbrew zarzutom skargi stwierdzone nieprawidłowości nie dotyczyły błędów prawnych podatniczki, lecz dowodziły nierzetelności odnotowywanych w nich zdarzeń podatkowych, organy miały więc podstawę prawną do zastosowania w postępowaniu art. 193 § 6 O.p. Nierzetelność ksiąg oznacza, że nie odzwierciedlają one rzeczywistego stanu faktycznego.

Aczkolwiek skarga nie zawierała zarzutów dotyczących wykładni czy zastosowania w sprawie prawa materialnego, to kontrolując zaskarżony akt w ramach art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd ocenił rozstrzygnięcie w tym zakresie za zgodne z prawem. Zgodnie z art. 19 ust 1 ustawy o VAT z 1993r oraz art. 86 ust 1 ustawy o VAT co do zasady w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.; aczkolwiek oba przepisy różnią się trescią, to na potrzeby rozstrzygnięcia w stanie faktycznym sprawy różnice te nie są istotne. Wydatki poniesione na zakup materiałów budowlanych nie służyły wykorzystaniu ich do wykonywania czynności opodatkowanych ani nie wiązały się z działalnością Skarżącej. Zgodnie z § 48 ust 4 pkt 5 lit a rozporządzenia Ministra Finansów 22 marca 2002r oraz § 14 ust 2 pkt 4 lit a rozporządzenia Ministra Finansów z 27 kwietnia 2004r w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu podatku naliczonego faktury w przypadku, gdy stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. W następstwie ustalenia, że transakcje udokumentowane fakturami pochodzącymi od firmy T. T. K. H. P. [...]oraz spółki cywilnej "K. i s." nie miały miejsca, zastosowanie powyższych przepisów było uzasadnione.

Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa procesowego ani materialnego, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.