Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 488/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miejskiej w H. z dnia [...]września 2012 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] września 2012 r. Rada Miejska w H.podjęła uchwałę nr [...]Rady Miejskiej w H.z dnia [...] września 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części obszaru administracyjnego [...]w gminie H.

Pismem z dnia 29 Listopada 2012 r. P.Spółka z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w W. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa dotyczącego treści uchwały lub do pisemnego ustosunkowania się do kwestii podniesionych w piśmie. W uzasadnieniu przedmiotowego pisma wskazała na szereg uchybień organu w zakresie zasad sporządzenia zaskarżonego planu oraz istotnego naruszenia trybu jego sporządzenia, które mogą być podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały, jak również wątpliwości interpretacyjnych co do sposobu rozpatrzenia uwag spółki złożonych o projektu planu.

W uchwale nr [...]podjętej w dniu [...] grudnia 2012 r. Rada Miejska w H.nie uwzględniła wezwania spółki do usunięcia naruszenia prawa dotyczącego treści planu.

Pismem z dnia 6 lutego 2013 r. P.Spółka z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w W. reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego B.Z.wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie skargę na uchwałę nr [...]Rady Miejskiej w H.z dnia [...] września 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części obszaru administracyjnego [...]w gminie H., w części, tj. w zakresie § 15 ust. 14, § 20 ust. 3, 4, 5 oraz 11 oraz § 28 ust. 2 zaskarżonej uchwały.

Zaskarżonej uchwale zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2012r. poz.647 dalej: upzp) poprzez brak określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego południowej części obszaru administracyjnego [...]w gminie H. uchwalonym w uchwale minimalnego wskaźnika intensywności zabudowy,

2) art. 15 ust. 2 pkt 12 upzp oraz § 4 pkt 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak określenia przez organ w § 28 uchwały wysokość stawek procentowych w stosunku do wszystkich terenów,

3) art. 17 pkt 12 w zw. z art. 19 ust. 1 upzp poprzez brak ponowienia procedury planistycznej, tj. niedokonanie ponownych uzgodnień przez organ w zakresie uwzględnionych uwag złożonych przez skarżącą w dniu 8 czerwca 2012 r., które zostały wprowadzone do projektu mpzp,

4) art. 17 pkt 12 w zw. z art. 20 ust. 1 upzp poprzez nierozpatrzenie przez organ w sposób indywidualny wszystkich uwag zgłoszonych przez skarżącą, w tym pominięcie uwagi nr 4 zgłoszonej w piśmie z dnia 6 czerwca 2012 r.,

5) art. 19 ust. 1 upzp poprzez wprowadzenie przez organ zmiany w § 15 ust. 14 uchwały w wyniku uwzględnienia uwagi nr 6 skarżącej w treści odmiennej niż wskazanej w załączniku nr 2 uchwały, jak również zmiany w § 20 uchwały poprzez wprowadzenie w jej treści czterech ustępów o numerach 3, 4, 5 oraz 11, które nie były efektem rozpatrzenia uwag złożonych do projektu mpzp przez uprawnione osoby, lecz wyłącznie inicjatywą organu, który po dokonaniu zmian w przedstawionym projekcie mpzp nie ponowił czynności, o których mowa w art. 17 upzp w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian,

6) art. 140 kodeksu cywilnego w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji w zw. z art. 6 ust. 2 upzp poprzez ograniczenie skarżącej w prawie własności działki ew. nr [...]w wyniku wprowadzenia przez organ w § 20 uchwały ustępu 11 o treści: "Zakazuje się rozbudowy, przebudowy i remontów istniejących budynków produkcyjno - usługowych".

W oparciu o tak sformułowane zarzuty spółka wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w części, tj. w zakresie § 15 ust. 14 uchwały, § 20 ust. 3, 4, 5 oraz 11 uchwały oraz § 28 ust. 2 uchwały, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż posiada legitymację do zaskarżenia uchwały, albowiem jest właścicielem nieruchomości położonej w miejscowości N., gmina H., obejmującej działki o nr ew, [...], dla których Sąd Rejonowy w M.V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgi wieczyste o nr KW: [...](działka nr ew. [...]), [...] (działka nr ew. [...]), [...](działka nr ew. [...]) oraz [...] (działka nr ew. [...]), które zostały objęte mpzp w uchwale podjętej z naruszeniem zasad określonych w upzp i tym samym został naruszony jej interes prawny.

W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty

Odnosząc się do zarzutów wskazanych w pkt 1 i 2 petitum skargi podniosła, iż w art. 15 ust. 2 upzp zamieszczono wyliczone w 12 punktach wymagania, które należy obowiązkowo określać w planie miejscowym. Zdaniem skarżącej analiza treści uchwały i jej załączników wskazuje, iż organ nie określił minimalnego wskaźnika zabudowy dla żadnego z obszarów objętego mpzp, lecz wyłącznie określił maksymalny wskaźnik zabudowy, a zatem należałoby przyjąć że uchwała została podjęta z naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 6 upzp.

W oceni spółki również § 28 ust. 2 uchwały został uchwalony z naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 12 upzp oraz § 4 pkt 13 Rozporządzenia, z uwagi na to że organ zróżnicował wysokość stawek i procentowych tylko co do niektórych terenów, tj. wskazanych w § 28 ust. 1 uchwały, w stosunku do których organ ustalił stawkę 30%, natomiast w stosunku do terenów określonych w § 28 ust. 2 uchwały organ stawki nie wyznaczył.

W zakresie zarzutu naruszenia przez organ art. 17 pkt 12 w zw. z art. 19 ust. 1 upzp skarżąca podniosła, że w świetle ww. przepisów organ w przypadku wprowadzenia zmian do mpzp wynikających z rozpatrzenia uwag zgłoszonych przez osoby fizyczne i prawne do projektu mpzp, zobligowany jest do podjęcia działań mających na celu ponowienia czynności, o których mowa w art. 17 upzp.

Z uzasadnienia uchwały nr [...]organu z dnia 28 grudnia 2012 r. w sprawie rozpatrzenia wezwania skarżącej do usunięcia naruszenia prawa uchwałą wynika, iż zarówno Rada jak i Burmistrz Miasta H. nie dokonali ponownych uzgodnień projektu mpzp w zakresie uwzględnionych uwag zgłoszonych przez skarżącą w piśmie z dnia 8 czerwca 2012 r., a tym samym zarzut naruszenia przez organ art. 17 pkt 12 w z w. z art. 19 ust. 1 upzp jest zasadny.

Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia przez organ przepisów art. 17 pkt 12 w zw. z art. 20 ust. 1 upzp skarżąca wskazała, że według art. 20 ust. 1 upzp uchwalenie planu miejscowego ma nastąpić jednocześnie z rozstrzygnięciem o sposobie uwzględnienia uwag do planu. Każda ze zgłoszonych uwag musi być bowiem rozpatrzona indywidualnie, a w konsekwencji rozstrzygnięcie w tym zakresie także musi mieć charakter indywidualnej uchwały. Nierozpatrzenie wszystkich uwag złożonych do projektu planu wyczerpuje znamiona istotnego naruszenia trybu postępowania w rozumieniu art 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uchwała podjęta z tego rodzaju naruszeniem trybu sporządzania aktu pianistycznego jest uchwałą podjętą przedwcześnie.

Skarżąca podniosła, iż w piśmie z dnia 6 czerwca 2012 r. zgłosiła łącznie 13 uwag. Analiza treści załącznika nr 2 do uchwały (poz. 18) wskazuje, iż organ pominął uwagę nr 4 zgłoszoną w ww. piśmie. Co prawda organ w uzasadnieniu uchwały nr [...]z dnia [...] grudnia 2012 r. wydanej w sprawie rozpatrzenia wezwania skarżącej do usunięcia naruszenia prawa stwierdza, że zgłoszone przez nią uwagi zostały odpowiednio uwzględnione lub nieuwzględnione, a uwagi nr 4 i 5 wymienione w piśmie z dnia 6 czerwca 2012 r. w wykazie znajdują się pod nr 4 ze względu na fakt, iż dotyczą tej samej drogi [...], to szczegółowa analiza treści uwagi nr 4 i 5 oraz załącznika nr 2 do uchwały - poz. 18, pkt 4 kolumny 4 tabeli prowadzi zdaniem skarżącej do odmiennych wniosków.

Skarżąca podniosła, iż pomimo że uwagi nr 4 i 5 zgłoszone w piśmie z 6 czerwca 2012 r. dotyczą drogi dojazdowej [...] to zawierają inne postulaty w tym przedmiocie. Rozpoznanie zatem przez organ uwag nr 4 i 5 w sposób -"zbiorczy" prowadzi w istocie do nierozpoznania ww. uwag w całości. Ponadto wskazane w kolumnie nr 4 pkt 1 i 4 załącznika nr 2 do uchwały w poz. 18 przez organ treści uwag zgłoszonych przez skarżącą (uwaga nr 1 i 4) zdecydowanie odbiegają w swojej treści od uwag nr 1 i 4 zgłoszonych w piśmie z dnia 6 czerwca 2012 roku, albowiem organ wskazuje, iż skarżąca kwestionowała potrzebę projektowanej drogi [...]i [...], podczas gdy z treści ww. pisma wynika, że skarżąca wnioskowała wyłącznie o likwidację drogi [...], co w konsekwencji doprowadziło do błędnego pozytywnego rozstrzygnięcie w zakresie uwagi nr 1 poprzez zlikwidowanie drogi [...]i [...].

A zatem pominięcie przez organ uwagi nr 4 zgłoszonej w piśmie z dnia 6 czerwca 2012 r., jak również dokonanie błędnej interpretacji uwag zgłoszonych przez skarżącą w tym niezgodnie z obowiązującym stanem faktycznym, stanowi rażące naruszenie trybu sporządzania aktu planistycznego, tj. art. 17 pkt 12 w zw. z art. 20 ust. 1 upzp, ponieważ prowadzi do naruszeń i tak wyjątkowo słabych ustawowych gwarancji ochrony interesów skarżącej jako uczestnika procesu planistycznego w zakresie prawa do prawidłowego przebiegu procedury planistycznej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 19 ust. 1 upzp skarżąca wskazał, iż zgodnie z ww. przepisem Rada Miejska w H.zobowiązana była w przypadku uwzględnia uwagi nr 6 skarżącej, jak również w sytuacji wprowadzenie do treści w § 20 uchwały ustępów o numerach 3, 4, 5 oraz 11, które nie były efektem rozpatrzenia uwag złożonych do projektu mpzp przez uprawnione osoby, lecz wyłącznie inicjatywą organu, po dokonaniu ww. zmian w przedstawionym projekcie mpzp ponowić czynności, o których mowa w art. 17 upzp w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Brak przeprowadzenia przez organ ww. czynności stanowi istotne naruszenie art. 19 ust. 1 upzp, które skutkować powinno stwierdzeniem nieważności uchwały w zaskarżonej części.

Ponadto wskazała, iż rażące naruszenie przepisów stanowi fakt, iż w załączniku nr 2 do uchwały, stwierdzono że uwaga nr 6 skarżącej została uwzględniona w całości ("Zmieniono wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej na 20%") w przypadku gdy w treść § 15 ust. 15 uchwały organ wprowadza w tym zakresie odmienną regulację ("Nakazuje się zachowanie minimum 30% powierzchni każdej działki: Jako powierzchni biologicznie czynnej').

W ocenie skarżącej organ dopuścił się również naruszenia przepisów art. 140 kc wzw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 6 ust. 2 upzp, albowiem ograniczył prawo właności skarżącej do działki ew. nr [...]poprzez wprowadzenie w § 20 uchwały ustępu 11 o treści: "Zakazuje się rozbudowy, przebudowy i remontów istniejących budynków produkcyjno - usługowych". Wprowadzenie przez organ w § 20 uchwały ustępu 11 narusza istotę prawa własności skarżącej w zakresie działki ew. nr [...](teren MN/U 3), na której znajduje się kompleks budynków o funkcji magazynowej i biurowo - socjalnej oraz budynków pomocniczych (portiernia, kotłownia, warsztat), w którym prowadzona jest działalność usługowo- handlowa, gdyż w rzeczywistości uniemożliwia skarżącej korzystanie z ww. działki w dotychczasowy, dopuszczony sposób wynikający z rodzaju i funkcji znajdujących się na tej nieruchomości budynków. Także wprowadzenie w pkt 11 § 20 uchwały zakazu rozbudowy, przebudowy i remontów istniejących budynków produkcyjno - usługowych bez równoczesnego wyłączenia użytkowania tych obiektów w konsekwencji prowadzi do samoistnej, technicznej likwidacji przedmiotowych obiektów, albowiem skarżąca z chwilą uprawomocnienia się uchwały nie będzie uprawniona do przeprowadzenia remontów, czy też usunięcia skutków awarii bądź uszkodzeń spowodowanych przez czynniki naturalne (np. żywioły). Ww. zapis jednoznacznie świadczy o nałożeniu na skarżącą ograniczeń prawa własności wykraczających poza granice określone w art. 64 Konstytucji RP, Jeżeli bowiem mpzp dopuszcza możliwość użytkowania istniejących budynków produkcyjno - usługowych, to powinien również dopuszczać możliwość czynienia tego w sposób zgodny z zasadami racjonalnego gospodarowania. W ramach przedmiotowego gospodarowania mieści się z pewnością utrzymywanie istniejących budynków produkcyjno - handlowych w odpowiednim stanie technicznym (por. art. 61 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane), czego nie da się osiągnąć bez przeprowadzania okresowych remontów, a czasem także i dokonania przebudowy ww. budynków.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania uchwały, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi do sądu jest możliwe po spełnieniu określonych w przepisie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r, o samorządzie gminnym warunków formalnych. Do warunków tych ustawodawca zalicza obok bezskutecznego wezwania rady do usunięcia zarzucanego naruszenia, wykazanie się naruszeniem interesu prawnego. Tak więc skarżący w postępowaniu planistycznym musi się wykazać nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego nie oznacza obowiązku uwzględnienia skargi. Obowiązek jej uwzględnienia powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem przepisu prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2007 r. II OSK 1627/2006 LEX nr 315977).

Skarżąca spółka jest właścicielem nieruchomości położonej w miejscowości N., gmina H., obejmującej działki o nr ew. [...], objętych postanoweniami zaskarżonego planu. Nie może budzić wątpliwości, iż własność jest prawem, które wskazuje na istnienie interesu prawnego.

Przed wniesieniem skargi do Sądu skarżąca spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa.

Skarżąca spółka zarzuciła rażące naruszenie procedury sporządzenia planu, podnosząc ponadto iż wskazane zapisy zaskarżonego planu naruszają jej interes prawny albowiem uniemożliwiają skarżącej zagospodarowanie jej nieruchomości, a więc ograniczają w sposób nieuprawniony przysługujące jej prawo własności.

Oceniając zaskarżoną uchwałę pod kątem podniesionych zarzutów, Sąd doszedł do przekonania, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w żądanym przez stronę zakresie. Sąd nie dopatrzył się istotnego naruszenia trybu sporządzenia planu. W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia interesu prawnego spółki poprzez określenie sposobu zagospodarowania jej nieruchomości.

W ocenie Sądu za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak określenia w zaskarżonym planie minimalnego wskaźnika intensywności zabudowy, jak wyjaśnił już bowiem organ projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części obszaru administracyjnego [...]został sporządzony na podstawie przepisów ustawy z dnia dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. 2012 r. poz. 647 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 21 października 2010 r. (zgodnie z art. 4 ust.2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy

0. Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1587) oraz przepisów odrębnych odnoszących się do obszaru objętego planem.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym do dnia 21 października 2010 i\, w planie miejscowym określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Przepis ten nie zawierał obowiązku określenia w planie miejscowym minimalnego i maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy. Odnosił się on ogólnie do obowiązku określenia wskaźnika intensywności zabudowy. Przepis art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871) stanowi, że do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania łub zmiany planu, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Sąd nie podzielił także zarzutu rażącego naruszenia przez organ przepisu art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę od wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy. W związku z powyższym organ w § 28 ust. 1 zaskarżonej uchwały ustalił stawkę procentową - 30% dla terenów w nim wymienionych, których wartość wzrosła w związku z uchwaleniem planu, natomiast dla terenów wymiecionych w ust. 2 § 28 stawka procentowa nie została wyznaczona ze względu, iż wartość tych terenów wskutek uchwalenia planu nie wzrasta.

Orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela pogląd zgodnie z którym obowiązek wynikający z art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy p.z.p., polegający na ustaleniu przez radę gminy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stawek procentowych opłaty planistycznej istnieje jedynie wówczas, gdy zachodzą materialnoprawne przesłanki do ustalenia tej opłaty, przewidziane w art. 36 ust. 4 ustawy p.z.p., a więc tylko w odniesieniu do terenów objętych planem, na których wartość nieruchomości wzrośnie w związku z uchwaleniem lub zmianą planu. Zatem w wypadku, gdy oczywiste jest, że wartość określonych nieruchomości nie wzrośnie, to gmina nie ma obowiązku ustalania dla terenów, na których znajdują się te nieruchomości stawki opłaty planistycznej (por.: wyroki NSA: z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK311/10 i z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1430/10).

Kolejne zarzuty skargi dotyczyły naruszenia procedury w zakresie rozpatrywania uwag zgłaszanych przez skarżącą spółkę oraz zaniechania ponowienia uzgodnień.

Art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa kolejność czynności jakie wójt, burmistrz albo prezydent miasta wykonuje przy sporządzaniu projektu planu. W art. 17 pkt 12 ustawy określony jest termin do rozpatrzenia uwag, nie nakłada on jednak obowiązku pisemnego zawiadamiania osób fizycznych i prawnych o sposobie rozpatrzenia wniesionych uwag. Burmistrz H., po rozpatrzeniu wniesionych uwag i wniesieniu zmian do projektu planu miejscowego wynikających z rozpatrzenia uwag, przedstawił Radzie Miejskiej w H.projekt planu wraz z listą nieuwzględnionych przez siebie uwag.

Spółka P.pismem z dnia 6 czerwca 2012 r. wniosła 13 uwag do projektu planu. Jak wynika z załącznika nr 2 do uchwały Nr [...]w tabeli zatytułowanej wykaz uwag nieuwzględnionych i częściowo nieuwzględnionych złożonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części obszaru administracyjnego [...]w gminie H. wymieniona jest uwaga spółki jako uwaga wniesiona przez jeden podmiot zawierająca 13 uwag, które zostały odpowiednio uwzględnione lub nieuwzględnione przez Burmistrza H., a następnie przez Radę Miejską w H..

Spółka zarzuciła, iż organ nie rozpoznał uwagi nr 4,a z twierdzenie że uwaga nr 4 rozpoznana została razem z uwagą nr 5 ze względu na tożsamość zarzutów jest nieuzasadnione.

W ocenie Sądu wyjaśnienia organu, iż istniały podstawy do łącznego rozpoznanie uwagi nr 4 i 5 ze względu na kwestionowanie zaprojektowania drogi dojazdowej oznaczonej symbolem [...] było uzasadnione. Dlatego jak wyjaśnił organ uwagi spółki nr 4 i 5, wymienione w piśmie z dnia 6 czerwca 2012 r., w załączniku nr 2 do uchwały umieszczone zostały pod poz. 18 pkt 4 ze względu na fakt, iż dotyczą one tej samej drogi [...].

W miejscowym planie drodze [...] nadano funkcję drogi publicznej obsługującej tereny zabudowy mieszkaniowej, istniejącej i planowanej w tej części miejscowości N.. Droga ta prowadzona jest w części po trasie już istniejących dojazdów, a w części jako projektowana w nawiązaniu do istniejącego układu komunikacyjnego tj. drogi krajowej nr [...] i ul. [...] oraz układu komunikacyjnego po przeciwnej stronie drogi krajowej. Pełnomocnik organu wyjaśnił, uwzględnienie takiego przebiegu drogi [...] jak proponowała skarżąca było niemożliwe, albowiem nie zapewniałoby ciągu komunikacyjnego dróg publicznych

Odnosząc się do zarzutu zlikwidowania proponowanej przez skarżącą drogi dojazdowej nr [...] w sytuacji gdy strona wnioskowała tylko o likwidację drogi nr [...], pełnomocnik organ na rozprawie przez Sądem wyjaśnił, iż zlikwidowanie drogi [...] było konsekwencją uwzględnienia uwagi skarżącej dotyczącej likwidacji drogi [...]i [...]. Wobec likwidacji tych dróg utrzymywanie drogi [...] było bezprzedmiotowe.

Jednocześnie organ wyjaśnił, jeśli chodzi o uwagę nr 7 omyłkowo w wykazie pod poz. 18 pkt 6 została wykazana jako uwzględniona ponieważ miejscowy plan, dla terenu wymienionego w uwadze, nakazuje zachowanie minimum 30 % powierzchni każdej działki jako biologicznie czynnej.

Wykazanie tej uwagi jako uwzględnionej stanowi niewątpliwie uchybienie ze strony organu, co jednak w ocenie Sądu nie mogło skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały. Stosownie do treści art. 17 pkt 14 wójt, burmistrz, prezydent przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą uwag nie uwzględnionych, o których mowa w pkt 11.

Do zadań rady gminy należy, więc rozpatrzenie ww. uwag. W przedmiotowej sprawie Rada Gminy w H.rozpatrzyła przedstawione jej uwagi, a zatem nie naruszyła procedury. Wykazanie tej uwagi jako uwzględnionej stanowi niewątpliwie uchybienie ze strony organu, w ocenie Sądu nie mogło jednak skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały. Jednocześnie uwzględnienie tej uwagi w rzeczywistości byłoby niezgodne ze studium, które dla tego obszaru przewiduje 30 % powierzchni biologicznie czynnej.

Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 17 pkt 12 w zw. z art. 20 ust. 1 upzp poprzez nierozpatrzenie przez organ w sposób indywidualny wszystkich uwag zgłoszonych przez skarżącą.

Określony w art. 20 ust. 1 ustawy p.z.p. wymóg rozstrzygnięcia przez radę gminy o sposobie rozpatrzenia uwag stanowi gwarancję udziału czynnika społecznego w procedurze sporządzania planu i stwarza jedną z możliwości wpływania na jego treść. Złożone uwagi w pierwszym rzędzie obowiązany jest rozpatrzyć organ sporządzający projekt planu - wójt, burmistrz, prezydent (art. 17 pkt 14 ustawy p.z.p.), a następnie rada gminy uchwala plan, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do planu.

Podjęcie przez radę gminy uchwały o zatwierdzeniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z jednoczesnym rozstrzygnięciem o sposobie rozpatrzenia zgłoszonych do niego uwag pozostaje w zgodzie z regulacją przewidzianą w art. 20 ust. 1 ustawy p.z.p., zwłaszcza iż z przytoczonych przepisów nie wynika jednoznacznie, że uwzględniając indywidualny charakter uwag, wymagać należy indywidualnych rozstrzygnięć w stosunku do poszczególnych uwag. W orzecznictwie przyjmuje się, iż rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia zgłoszonych uwag może nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu samego planu. Z załącznika do uchwały w sprawie planu wynika bowiem jednoznacznie, które uwagi zostały nieuwzględnione oraz z jakich powodów tak się stało.

Odnośnie zarzutu naruszenia przez organ art. 17 pkt 12 w związku z art. 19 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieponowienie procedury planistycznej, tj. niedokonanie ponownych uzgodnień przez organ z zakresie uwzględnionych uwag złożonych przez skarżącą w dniu 8 czerwca 2012 r., które zostały wprowadzone do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodzić należy się z Radą iż skarżąca nie wskazała w jakim zakresie i z którymi organami lub instytucjami miałoby nastąpić ponowne uzgadnianie lub opiniowanie miejscowego planu.

Rada Miejska w H.podejmując w dniu [...] września 2012 r. uchwałę nr [...]w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części obszaru administracyjnego [...]w gminie H. nie dokonała uwzględnienia uwag nieuwzględnionych lub częściowo nieuwzględnionych uwag przez Burmistrza H..

Stosownie do treści art. 19 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu to czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian.

W przedmiotowej sprawie Rada Miejska nie dokonała odmiennego - innego niż organ wykonawczy rozpatrzenia uwag wniesionych przez skarżącą.

Niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż w orzecznictwie podnosi się, iż ponowienie obowiązku procedury planistycznej nie ma charakteru automatycznego i to charakter oraz rozmiar dokonanych zmian będzie decydujący dla ewentualnej konieczności ponowienia procedury planistycznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2012r. sygn. akt II OSK 1426/12 opubl. LEX 1234142).

Ostatni zarzut skargi dotyczył naruszenia art. 140 kodeksu cywilnego w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji w zw. z art. 6 ust. 2 upzp poprzez ograniczenie skarżącej w prawie własności działki ew. nr [...]w wyniku wprowadzenia przez organ w § 20 uchwały ustępu 11 o treści: "Zakazuje się rozbudowy, przebudowy i remontów istniejących budynków produkcyjno - usługowych".

W ocenie Sądu Rada wprowadzając taki zapis do planu nie przekroczyła przysługującego jej władztwa planistycznego i nie naruszyła interesu prawnego spółki. W § 20 zaskarżonej uchwały zawarto ustalenia dla terenów MN/U1 do MN/U3 przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem rozszerzonego zakresu powierzchni usługowej. Ustalenia § 20 wraz z ustaleniami innych paragrafów kształtują zabudowę i zagospodarowanie na tym terenie. Jak wyjaśnili pełnomocnicy organu na rozprawie przed Sądem zapis taki miał na celu wyeliminowanie z tego terenu uciążliwej działalności gospodarczej. Natomiast pod działalność produkcyjno - usługową plan przeznacza inne tereny oznaczone symbolem U.

Ponadto jak podkreśliła Rada Gminy wprowadzenie w miejscowym planie, na obszarze działki nr [...]stanowiącej własność spółki, terenu przeznaczonego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem rozszerzonego zakresu powierzchni usługowej oznaczonego symbolem MN/U3 jest konsekwencją ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego ("Ml - tereny wielofunkcyjne z dominującym udziałem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej").

Organ zwrócił uwagę, że spółka P.w piśmie z dnia 21 września 2009 r. domagała się wprowadzenia na tym terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej uzasadniając, że zamierza zaniechać prowadzenia działalności gospodarczej w obecnej formie, w obecnie istniejących obiektach, gdyż nie przynosi ona spodziewanych efektów ekonomicznych. Obiekty stanowiące zabudowę działki nr [...] (obecnie teren ten oznaczony jest jako działka nr [...]), nie spełniają wymagań stawianych nowoczesnym budynkom magazynowym i z tego względu zostaną przeznaczone do likwidacji. Spółka nie widzi możliwości i celowości budowy nowych obiektów o wymaganych parametrach.

Mając na uwadze, powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.