Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1780/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 15gga zn.1
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant Specjalista Anna Wandoch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2022 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. w K. na rozstrzygnięcie Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w K. z dnia 5 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej 1. uchyla zaskarżony akt; 2. zasądza od Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

S. Sp. z o.o. (dalej: strona, skarżąca, Spółka) 30 września 2021 r. wystąpiła z wnioskiem do Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w K. (dalej: PUP, organ) o udzielenie dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej dla mikroprzedsiębiorcy w trybie ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020 r., poz.1842, ze zm., dalej: ustawa COVID-19). We wniosku wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży środków spożywczych, papierniczych i piśmienniczych na rzecz uczniów, słuchaczy lub wychowanków na terenie jednostek systemu oświaty, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodem [...].

Pismem z 5 października 2021 r. organ poinformował stronę, że wniosek został rozpoznany negatywnie, gdyż po jego weryfikacji okazało się, że wskazany kod nie stanowił przeważającego rodzaju działalności gospodarczej na dzień 30 września 2020 r. zgodnie z rejestrem REGON.

W skardze do sądu administracyjnego Spółka wniosła o zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia i przyznanie dotacji, zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwą wykładnię a to:

a) art. 15gga1 ust. 2 ustawy COVD 19, poprzez oparcie się organu na wpisach w rejestrze REGON i nieuznanie prowadzonej przez skarżącą działalności, oznaczonej kodem [...] jako przeważającej, mimo iż taka działalność jako przeważająca przez jest prowadzona;

b) art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak zakreślenia stronie terminu do uzupełnienia braków w części, w jakiej organ miał wątpliwości lub uznał złożony wniosek jako niekompletny co do faktycznego prowadzenia przez Spółkę jako działalności przeważającej działalności, oznaczonej kodem [...].

2) Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na tym, że co do zasady formularz wniosku o udzielenie dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej dla mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy nie wymaga dowodzenia faktu prowadzenia działalności w dwóch kodach PKD uznanych jako kody przeważające poza faktem złożenia w tym zakresie oświadczenia, a pomimo tego PUP postanowił zweryfikować te dane, jednak całkowicie z pominięciem udziału strony, co doprowadziło do naruszenia dyspozycji art. 64 § 2 K.p.a. oraz do przekłamanych wniosków w kwestii stanu faktycznego co do wnioskodawcy w zakresie prowadzenia działalności oznaczonej kodem [...], jako przeważającej.

W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że organ nie wezwał jej do weryfikacji wniosku. Tymczasem strona jest w stanie wykazać, że prowadziła na dzień 30 września 2020 r. działalność oznaczoną kodem [...], jako przeważającą, gdyż świadczy o tym:

1) wyciąg z bazy REGON, dotyczący jednostki lokalnej S.P Spółka z o.o., z której działalnością związane było bezpośrednio wnioskowane wsparcie tj.: C., REGON nr [...]; jednostka ta została utworzona przez skarżącą Spółkę i nie posiada samodzielnej możliwości ubiegania się o środki z Wojewódzkiego Urzędu Pracy; Wyciąg ten potwierdzał prowadzenie działalności gospodarczej o przeważającym kodzie [...], to jest uprawniającej do ubiegania się o wsparcie na podstawie art. 15 gga1 ustawy COVID-19;

2) zarządzenie administracyjne z 1 kwietnia 2021 r. Kierownika Zespołu Ekonomiczno- Administracyjnego, obowiązujące ze skutkiem na dzień 31 marca 2020 r. o zmianie schematu organizacyjnego jednostki S.P Spółka z o.o. – C. S (Oddział w B.), w taki sposób, że kodem przeważającym tej filii stał się kod [...]. (Zespół Ekonomiczno - Administracyjny na podstawie umowy stowarzyszeniowej posiada delegację regulaminową do podejmowania w imieniu Spółki takich decyzji).

Spółka podkreśliła, że brak jest definicji ustawowej pojęcia "przeważającej działalności gospodarczej", niemniej rodzaj przeważającej działalności ustala się - na podstawie procentowego udziału poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów ze sprzedaży lub, jeżeli nie jest możliwe zastosowanie tego miernika, na podstawie udziału pracujących, wykonujących poszczególne rodzaje działalności, w ogólnej liczbie pracujących, W tym przypadku, dane statystyczne dotyczące C., za rok obrachunkowy 2020 oraz pierwszy kwartał 2021 r. jednoznacznie wskazywały na przeważający przedmiot jej działalności odpowiadający kodowi [...]. Z tego też powodu, zostało wydane Zarządzenie Administracyjne z 1 kwietnia 2021 r., ze skutkiem od 31 marca 2020 r. Zarządzenie to potwierdziło jedynie informacje wynikające z dokumentacji księgowej Oddziału w B., które to dane są weryfikowalne w oparciu o sprawozdania z działalności poszczególnych jednostek skarżącej Spółki.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, jako wniesionej po terminie, ewentualnie o jej oddalenie.

Uzasadniając odrzucenie skargi, organ wskazał, że skarga wpłynęła do organu 7 grudnia 2021 r., co odnotowano na pierwszej stronie skargi. Skarga została złożona na inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, tj.: pismo z 5 października 2021 r., doręczone skarżącemu 21 października 2021 r. (dowód: potwierdzenie doręczenia). Oznacza to, że skarga wpłynęła po terminie.

Na wypadek, gdyby skarżący wykazał, iż skarga wpłynęła w przepisanym terminie, organ wniósł o jej oddalenie, gdyż w sprawie nie doszło do naruszenia art.15 gga1 ust. 2 ustawy COVID-19, albowiem przepis ten nie ma zastosowania w sprawie.

Skarżący złożył wniosek o udzielenie dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy przyznawanej na podstawie art. 15zze 4a ustawy COVID-19

Organ nie zgodził się też z zarzutem naruszenia art. 64 § 2 K.p.a, albowiem zgodnie z art.15zze 4a ust. 3 ustawy COVID-19 oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020 r. Organ zgodnie z dyspozycją ww. przepisu sprawdził w systemie REGON rodzaj przeważającej działalności gospodarczej skarżącej w brzmieniu na dzień 30.09.2020 r. Nie był to rodzaj oznaczony numerem [...]. W konsekwencji wniosek należało uznać za kompletny i nie wymagający uzupełnienia, czy też dodatkowych wyjaśnień w zakresie rodzaju przeważającej działalności prowadzonej przez skarżącą.

Zdaniem organu również okoliczność, że jednostka lokalna Spółki, tj. C. prowadziła przeważającą działalność gospodarczą oznaczoną kodem [...]., nie ma znaczenia przy rozpatrywaniu niniejszej skargi, albowiem dotyczy ona odmowy udzielenia pomocy ściśle oznaczonej przez skarżącą we wniosku. Nie może być przedmiotem postępowania skargowego odmowa udzielenia pomocy, która nie była przedmiotem wniosku. Skarżąca wnosiła o udzielenie pomocy po pierwsze przewidzianej w art.15 zze 4a ust. 1 ustawy COVID-19, a po drugie jako beneficjenta tej pomocy wskazała siebie i przypisany numer REGON [...], a nie jednostkę lokalną wraz z przynależnym jej numerem REGON [...].

W piśmie procesowym skierowanym do WSA, Spółka w odniesieniu do wniosku o odrzucenie skargi, wskazała, że jest on bezzasadny. Podniosła, że pismo PUP doręczono Spółce 21 października 2021 r. Z kolei, skarga została nadana w placówce pocztowej operatora 15 listopada 2021 r., a zatem przed upływem trzydziestodniowego terminu na wniesienie skargi. (dowód zdjęcie koperty, będące w posiadaniu skarżącej, oryginał koperty zalega w aktach sprawy). Okoliczność, że skarga została nadana listem zwykłym a nie poleconym, nie ma przy tym znaczenia dla ustalenia, że termin do wniesienia skargi został zachowany. Przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, nie wymagają bowiem dla zachowania terminu nadania pisma w formie przesyłki poleconej, ale jedynie jego nadania przed upływem terminu w placówce pocztowej operatora.

Odnosząc się do merytorycznej treści odpowiedzi na skargę, Spółka sprostowała zarzut naruszenia przepisów ustawy COVlD-19, wskazując, że dotyczy on w istocie naruszenia art. 15 zze4a ust. 2, zgodnie z którym Oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020 r.

Z uwagi na fakt, że brzmienie przepisu art. 15 gga 1 ust. 2 ustawy COVID-19, wskazanego omyłkowo przez skarżącego jest tożsame (przepisy dotyczą jedynie innych form wsparcia), merytoryczne zarzuty do działań organu, mimo podania omyłkowo innej podstawy prawnej, są w pełni aktualne.

Odnośnie twierdzenia, że wskazana w uzasadnieniu skargi jednostka lokalna tj. C. prowadziła przeważającą działalność gospodarczą oznaczoną kodem [...] nie ma najmniejszego znaczenia w sprawie i pomoc dla tego podmiotu nie była przedmiotem, Spółka podniosła, że Oddział Spółki z o.o. nie tylko nie posiada przymiotu osobowości prawnej, ale również nie można go uznać za jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną, ponieważ żadna ustawa mu takiej zdolności nie przyznaje. Oddział działa wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa głównego. Z tego względu, taki Oddział nie ma możliwości samodzielnego ubiegania się o środki finansowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

Ponadto stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając w tak zakreślonych ramach sprawę w pierwszej kolejności odnieść należy się do wniosku organu o odrzucenie skargi.

Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W myśl art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe jest równoznaczne z wniesieniem go do sadu. Słusznie wskazała strona skarżąca, że wniesienie pisma jest czynnością procesową i fakt jej dokonania lub dokonania w przepisanym czasie może stać się przedmiotem dowodzenia. Wynika z tego konieczność zadbania przez zainteresowaną osobę o otrzymanie dowodu nadania pisma. Warunek ten spełnia z nadanie pisma przesyłką poleconą, bowiem zawarcie z Pocztą umowy o świadczenie usługi pocztowej następuje z chwilą wydatna nadawcy przez pracownika placówki pocztowej operatora publicznego dowodu przyjęcia przesyłki tego rodzaju (potwierdzenie nadania). Jednakże rację ma strona, że nadanie pisma listem zwykłym nie wyklucza możliwości przeprowadzenia innych dowodów mających na celu wykazanie terminowości jej spełnienia. W ocenie Sądu skarga została wniesiona w terminie, gdyż ze stempla pocztowego, znajdującego się na kopercie wynika, że skargę nadano 15 listopada 2021 r., a zatem przed upływem trzydziestodniowego terminu, licząc od 21 października 2021 r., tj. dnia doręczenia stronie pisma PUP z 5 października 2021 r.

Przechodząc do meritum sprawy wskazać przyjdzie, że strona skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczeń na podstawie art. 15zze4a , czyli wniosła o przyznanie dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy. Stosownie do treści tego przepisu: W celu przeciwdziałania negatywnym skutkom COVID-19 starosta może, na podstawie umowy, udzielić ze środków Funduszu Pracy dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małemu przedsiębiorcy, o których mowa odpowiednio w art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, którzy na dzień 30 września 2020 r. prowadzili działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży środków spożywczych, papierniczych i piśmienniczych na rzecz uczniów, słuchaczy lub wychowanków na terenie jednostek systemu oświaty, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami [...] albo [...]. Przepisy art. 15zze4 stosuje się, z uwzględnieniem przepisów ust. 2-10. (ust. 1). Oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020 r. (ust. 2).

Istota sporu w sprawie dotyczył zasadności odmowy przyznania świadczeń z uwagi na niespełnienie wymogów z art. 15zze4a ust. 2 ustawy COVID-19.

Wniosek strony został rozpoznany negatywnie, ponieważ jak stwierdził organ, nie został spełniony warunek w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej według PKD, który organ sprawdził na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020 r.

Ocena zasadności skargi wymaga przypomnienia, że wnioskowane przez stronę świadczenie na rzecz ochrony miejsc pracy jest jedną z form pomocy przewidzianej przez państwo jako wsparcie przedsiębiorstw dotkniętych skutkami pandemii koronawirusa. Pomoc ta stanowi pomoc publiczną zatwierdzoną na podstawie Komunikatu Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (2020/C 91 I/01) (Dz.U.UE C z dnia 20 marca 2020 r.) (oraz kolejnych jego zmian). Świadczenie na rzecz ochrony miejsc pracy (dotacja) ze środków FGŚP jest wsparciem branżowym zatwierdzonym na podstawie Sekcji 3.10. Tymczasowych ram - decyzją Komisji nr programu SA.60376(2020/N) (oraz zmiany wynikające z decyzji KE nr SA.62078 (2021/N), z decyzji KE nr SA.100902(2021/N))

W pierwszym (i kolejnych również) Komunikacie Komisji podkreślony został wpływ epidemii na gospodarkę, wskazano że wprowadzone przez państwa członkowskie rozmaite środki powstrzymujące rozprzestrzenianie wirusa – ograniczenie kontaktów personalnych, restrykcje w zakresie przemieszczania się, kwarantanny, zamknięcia placówek handlowych i kulturalnych itp. – mają na celu jak największe ograniczenie skali i czasu trwania kryzysu. Środki te mają bezpośredni wpływ zarówno na popyt, jak i na podaż; poważnie dotykają one przedsiębiorstwa i pracowników, zwłaszcza w sektorze zdrowia, turystyki, kultury, handlu detalicznego i transportu. Poza bezpośrednim wpływem na mobilność i handel epidemia COVID-19 niesie też coraz większe konsekwencje dla przedsiębiorstw wszelkiego rodzaju – zarówno dla małych i średnich ("MŚP"), jak i dla dużych korporacji – we wszystkich sektorach. Skutki odczuwane są również na światowych rynkach finansowych, w szczególności w zakresie płynności finansowej. Nie ograniczą się one do jednego konkretnego państwa członkowskiego; zaszkodzą gospodarce Unii jako całości. Wskazano że komunikat ma na celu określenie ram, które pozwolą państwom członkowskim rozwiązywać problemy, z jakimi borykają się obecnie przedsiębiorstwa, przy zachowaniu integralności unijnego rynku wewnętrznego oraz zapewnieniu równych warunków działania.

Ustawodawca krajowy mając również na uwadze ww. Komunikat (i kolejne jego zmiany) wprowadził (wprowadza) szereg rozwiązań prawnych mających na celu pomoc przedsiębiorcom, w tym zawarte w ustawie COVID-19. Ustawa COVID-19 wraz z ustawami ją nowelizującymi, którymi są zmieniane i wprowadzane nowe formy pomocy – programy (w tym m.in. dodany przez art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. (Dz.U.2020.2255) zmieniającej ustawę COVID z dniem 19 grudnia 2020 r. art. 15gga) tworzą tzw. tarczę antykryzysową, która ma stanowić rozwiązanie dla polskiej gospodarki w dobie epidemii koronawirusa. Jest to pakiet rozwiązań, który ma ochronić polskie państwo i obywateli przed kryzysem wywołanym epidemią.

Art. 15zze 4a ustawy COVID-19 zalicza się do pomocy branżowej, tj. skierowanej do danych sektorów/branż odczuwających skutki pandemii koronawirusa, mi.in. poprzez niemożność czy utrudnienie prowadzenia działalności ze względu na wprowadzone przez państwo środki w celu ograniczenia rozprzestrzeniania się wirusa lub konieczność ponoszenia kosztów związanych z ograniczeniami sanitarnymi.

W przepisie tym przewidziana została pomoc w postaci dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małemu przedsiębiorcy. Przepis ten określa także krąg podmiotów, do których pomoc może być skierowana, tj. tych przedsiębiorców, który na dzień 30 września 2020 r. prowadzili działalność gospodarczą oznaczoną kodem 47.11.Z lub [...]. Oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020 r. (ust. 2).

W tym miejscu podkreślić należy, że Klasyfikacja PKD unormowana jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. z 2007 r., nr 251 poz. 1885 ze zm., dalej: rozporządzenie PKD), które zostało wydane na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy o statystyce publicznej. W w/w akcie odnośnie przeważającej działalności, w załączniku Zasady PKD Zasady Budowy Klasyfikacji pkt 7, wyjaśniono jedynie, że przeważającą działalnością jednostki statystycznej jest działalność posiadająca największy udział wskaźnika (np. wartość dodana, produkcja brutto, wartość sprzedaży, wielkość zatrudnienia lub wynagrodzeń) charakteryzującego działalność jednostki. W badaniach statystycznych zalecanym wskaźnikiem służącym do określenia przeważającej działalności jest wartość dodana. Jednocześnie, wśród danych ewidencyjnych podlegających wpisowi jest również numer identyfikacyjny REGON przedsiębiorcy, o ile taki posiada (art. 5 ust. 1 pkt 3). W ustawie o statystyce publicznej, ustawodawca, w przepisie art. 42 ust. 3 pkt 4, wskazał, że wpisowi do Krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej (REGON) podlegają informacje dotyczące wykonywanej działalności, w tym rodzaj przeważającej działalności. Informacje te są wpisywane do rejestru na wniosek danego podmiotu. Do wniosku dołącza się dokumenty określone przepisami innych ustaw, potwierdzające powstanie podmiotu albo podjęcie działalności, zmianę cech objętych wpisem bądź skreślenie podmiotu.

W samej ustawie o statystyce nie ma definicji pojęcia "przeważającej działalności gospodarczej", ale w art. 46 ustawy o statystyce publicznej zawarta jest delegacja ustawowa do określenia sposobu i metodologii prowadzenia i aktualizacji rejestru podmiotów, wzory wniosków, ankiet i zaświadczeń, uwzględniając konieczność zapewnienia kompletności oraz aktualizacji danych gromadzonych w tym rejestrze. Sposób kodowania wykonywanej działalności, w tym rodzaju przeważającej działalności, określa § 9 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie sposobu i metodologii prowadzenia i aktualizacji krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej, wzorów wniosków, ankiet i zaświadczeń z dnia 30 listopada 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 2009 ze zm., dalej: rozporządzenie o metodologii). Przepis § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, że wykonywaną działalność wpisuje się w postaci wykazu rodzajów działalności kodowanych według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) na poziomie działu, grupy, klasy lub podklasy, a rodzaj przeważającej działalności na poziomie podklasy. Następnie, § 9 ust. 2 pkt 1 stanowi, że rodzaj przeważającej działalności ustala się odpowiednio, w przypadku osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, których celem jest osiągnięcie zysku, zakładów działalności gospodarczej, stowarzyszeń organizacji społecznych, fundacji, związków zawodowych, kościołów - na podstawie procentowego udziału poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów ze sprzedaży lub, jeżeli nie jest możliwe zastosowanie tego miernika, na podstawie udziału pracujących, wykonujących poszczególne rodzaje działalności, w ogólnej liczbie pracujących.

W ocenie Sądu wprowadzony w art. 15zze 4a ustawy COVID-19, jako jedyny sposób (dowód) spełnienia spornego warunku - wpis w rejestrze REGON - nie znajduje uzasadnienia ani jako pełniący funkcję zabezpieczenia przed dostępem do wsparcia podmiotów nieuprawnionych, ani jako uproszczenie procedur, a takie zdaje się być jego zamierzenie. Tak przyjęty sposób weryfikacji spełnienia warunku jest nieproporcjonalny do skutków, jakie wywołuje. W ocenie Sądu weryfikacja warunku nie powinna w skutkach prowadzić do wykluczenia z pomocy podmiotów, które w rzeczywistości warunek ubiegania się o pomoc spełniają, co mogą wykazać w inny sposób. Pomoc, o której mowa w ustawie COVID-19 kierowana jest bowiem do podmiotów faktycznie prowadzących wskazane w nich rodzaje działalności, zaś ich ustalenie w oparciu o zapisy rejestru REGON ma na celu jedynie uproszczenie postępowania w tym przedmiocie, same zaś dane kodów PKD nie mają charakteru bezwzględnie wiążącego. Uproszczenie procedur nie może powodować, że wnioskodawcy nie będą mieli jednakowej możliwości skorzystania ze wsparcia. Przyjęte rozwiązanie, zdaniem Sądu, prowadzi do naruszenia zasady równości wobec prawa z art. 32 Konstytucji RP, tj. równego dostępu do pomocy podmiotów, które znajdują się w tej samej sytuacji. Sam wpis w rejestrze REGON nie daje przy tym pewności, że pomoc była udzielona należnie (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 16 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Wr 215/21, CBOSA).

Dodatkowo wskazać należy, że ustawodawca krajowy nie określił przebiegu procedury i postępowania przed organem wskutek złożenia wniosku o pomoc na podstawie art. 15zze 4a ustawy COVID-19. W ocenie Sądu uprawnione i dopuszczalne są procedury uproszczone z powodu określonego celu pomocy i ograniczenia czasowego jej przyznawania, co wynika z decyzji zatwierdzającej ten rodzaj pomocy jako pomocy publicznej. W konsekwencji za prawidłową należy uznać procedurę ograniczającą się do wymogu złożenia określonego wniosku (formularza) i wprowadzającą zasadę wiążącego charakteru informacji w nim podanych. Niemniej jednak – w ocenie Sądu – uproszczona procedura nie może pozbawiać wnioskodawcy możliwości składania uwag i uzyskania wyjaśnień od organu, ponieważ w świetle ogólnych zasad postępowania - w szczególności Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej (decyzja w sprawie Kodeksu dobrej praktyki administracyjnej, Dz.U.UE.C.2011.285.3) oraz Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2007.303.1 z dnia 14 grudnia 2007 r.; dalej: KPP), które w porządku krajowym znajdują odzwierciedlenie w Kodeksie postępowania administracyjnego - jest to niemożliwe do zaakceptowania.

Zgodnie z art. 16 Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej w przypadkach dotyczących praw lub interesów jednostek, urzędnik zapewnia przestrzeganie prawa do obrony na każdym etapie postępowania zmierzającego do podjęcia decyzji (ust. 1). W przypadkach, w których ma zostać wydana decyzja dotycząca praw lub interesów jednostki, osoba ta ma prawo przed podjęciem decyzji przedstawić swoje uwagi na piśmie i w razie potrzeby przedstawić ustnie swoje spostrzeżenia (ust. 2). W myśl art. 41 Karty Praw Podstawowych każdy ma prawo do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy w rozsądnym terminie przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii (ust. 1). Prawo to obejmuje: a) prawo każdego do bycia wysłuchanym, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jego sytuację, b) prawo każdego do dostępu do akt jego sprawy, przy poszanowaniu uprawnionych interesów poufności oraz tajemnicy zawodowej i handlowej, c) obowiązek administracji uzasadniania swoich decyzji (ust. 2.). Obowiązek uzasadnienia decyzji wynika także z art. 18 Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej. (Pr. Wyrok WSA z 8 września 2022 r. sygn.. akt III SA/Wr 396/21, publ.: CBOSA).

W ocenie Sądu, organ przy rozpoznawaniu wniosku naruszył przepisy K.p.a. określające naczelne zasady postepowania, w szczególności: zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), zasadę informowania stron (art. 9 K.p.a.), zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 K.p.a.), zasadę przekonywania (art. 11 K.p.a.). Ponadto, zdaniem Sądu, mimo że obowiązek uzasadnienia zaskarżonego w sprawie aktu nie został wprost wskazany w ustawie COVID-19, to jednak wymóg taki wynika z omówionych wyżej regulacji unijnych – zasad dobrej administracji, które znajdują także odzwierciedlenie w kodeksie postępowania administracyjnego, ponadto z zasad konstytucyjnych (art. 2 i art. 7 Konstytucji).

Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor PUP uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu i wynikające z niej wskazania, co do dalszego postępowania. W szczególności weźmie pod uwagę to, że strona skarżąca ma prawo wykazać prowadzenie przeważającej działalności gospodarczej PKD, za pomocą innych dowodów niż wpis w REGON.

Z powyższych względów zaskarżony akt podlegał uchyleniu na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.). Na koszty postępowania złożyły się: kwota 200 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi, koszty zastępstwa procesowego (480 zł) i opłata skarbowa (17 zł).