Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 10/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Obywatelstwo
Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 52 art. 58 art. 149
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Wiesław Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Pelagii G. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie wymeldowania postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 marca 2007 r. Marcin G. działając w imieniu Pelagii G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie wymeldowania wnosząc m.in. " o wydanie Wojewodzie [...] zalecenia określającego sposób i termin załatwienia sprawy skargowej, która przez zaniechanie tego urzędu nie została w ogóle rozpatrzona."

Pismem z dnia 18 grudnia 2006 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do udzielenia informacji, czy skarżąca złożyła zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, pod rygorem uznania, że takiego zażalenia nie złożyła.

W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącej oświadczył, iż zażalenie w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm. – zwanej dalej "kpa") skarżąca nie składała.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.

Na wstępie należy zauważyć, iż ustawa z dnia z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843) na którą powołał się pełnomocnik skarżącej nie znajduje zastosowania do postępowania przed organami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 wyżej wskazanej ustawy reguluje ona zasady i tryb wnoszenia oraz rozpoznawania skargi strony, której prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone na skutek działania lub bezczynności sądu. W związku z treścią art. 1 oraz tytułem ustawy należy wyraźnie zaznaczyć, iż skarga na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przysługuje wyłącznie gdy w wyniku działania lub bezczynności sądu a nie organu administracyjnego zostało to prawo naruszone.

Sąd jednak biorąc pod uwagę treść skargi i żądań w niej zawartych uznał, iż dotyczy ona w rzeczywistości bezczynności Wojewody [...]. Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm.- zwanej dalej "p.p.s.a.") Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Tylko treść takiego orzeczenie jakie mógłby wydać Sąd przy ewentualnym uwzględnieniu skargi na bezczynność odpowiada żądaniu skarżącej.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2-4 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W przypadku skargi na bezczynność środkiem zaskarżenia jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 kpa, które powinno być skierowane do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie, o jakim mowa wyżej jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 p.p.s.a., który strona skarżąca musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego.

Z oświadczenia złożonego przez pełnomocnika skarżącej, iż zażalenia skarżąca nie składała wynika, iż nie został wyczerpany tryb określony w art. 37 kpa i tym samym nie wyczerpano środków zaskarżenia.

W tym stanie rzeczy Sąd stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niedopuszczalną odrzucił.