Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2854/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania ostatecznej decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi


UZASADNIENIE

Pismem z 29 września 2016 r. P. sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania ostatecznej decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów.

Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 listopada 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżącej Spółki do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kwocie 200 zł oraz do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu, z którego wynika sposób reprezentacji strony skarżącej, tj. aktualnego opisu KRS, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania skutecznie doręczono pełnomocnikowi - 1 grudnia 2016 r. Wpis uiszczono 6 grudnia 2016 r.

W związku z nienadesłaniem przez skarżącą spółkę w wyznaczonym terminie wymaganych dokumentów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z 28 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2854/16, odrzucił skargę i zwrócił skarżącej spółce uiszczony wpis od skargi. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej – 19 stycznia 2017 r.

Zażaleniem z 26 stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżącej zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie. Postanowieniem z 18 maja 2017 r., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.

Pismem z 26 stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżącej złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnieniu braków formalnych skargi. Do wniosku został doręczony wydruk KRS. We wniosku pełnomocnik skarżącej podniosła, że 1 grudnia 2016 r. do Kancelarii wpłynęły wezwania wystosowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z 28 listopada 2016 r. do: uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 2016 r. oraz do nadesłania dokumentu, z którego wynikałoby uprawnienie do reprezentowania strony skarżącej, tj. aktualnego odpisu z KRS w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem odrzucenia pisma. Informacja o otrzymaniu ww. wezwań została niezwłocznie przekazana przez pełnomocnika skarżącej wraz z informacją do kiedy należy uiścić wpis sądowy. Skarżąca poinformowała zwrotnie pełnomocnika, iż wpis zostanie uregulowany w terminie (tj. najpóźniej do 8 grudnia 2016 r.), natomiast potwierdzenie uiszczenia wpisu (potwierdzenie przelewu) zostanie przesłane pełnomocnikowi w późniejszym terminie, z uwagi na fakt, iż, osoba uprawniona do reprezentowania skarżącej przebywa obecnie poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącej podniosła, że pismem z 5 grudnia 2016 r. (data nadania w placówce poczty polskiej 6 grudnia 2016 r.) odpowiedziała na wezwanie Sądu do nadesłania dokumentu, z którego wynikałoby uprawnienie do reprezentowania strony skarżącej, tj. aktualnego odpisu z KRS. Jako dowód, do wniosku o przywrócenie terminu załączono potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię potwierdzenia nadania przesyłki poleconej nr [...] z 6 grudnia 2016 r. Dalej pełnomocnik skarżącej wskazała, że pismem z 17 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny doręczył pełnomocnikowi skarżącej odpis postanowienia z dnia 28 grudnia 2016 r. w przedmiocie odrzucenia skargi oraz zwrotu ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz P. sp. z o.o. kwotę 200 zł uiszczoną tytułem wpisu. Wskazane pismo wpłynęło do Kancelarii w dniu 19 stycznia 2016 r. Z postanowienia pełnomocnik skarżącej powzięła wiedzę, iż pomimo dochowania należytej staranności braki formalne skargi do uzupełnienia których wzywał pełnomocnika skarżącej Sąd wezwaniem z 28 listopada 2016 r. nie zostały uzupełnione. Mając na względzie powyższe pełnomocnik skarżącej pozostawała w usprawiedliwionym przekonaniu, iż braki formalne skargi uzupełniła w wyznaczonym przez Sąd terminie. Mając jednak również na względzie fakt, iż list polecony zawierający pismo pełnomocnika wraz z żądanym odpisem aktualnym z KRS nie dotarł do Sądu, koniecznym stało się złożenie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Pełnomocnik podkreśliła, że obecnie w Kancelarii, w związku z prowadzoną działalnością, wysyła się codziennie około 10 pocztowych listów poleconych dziennie, co daje około 40 przesyłek poleconych miesięcznie. Do normalnej praktyki Kancelarii nie należy prowadzenie czynności sprawdzających mających na celu ustalenie czy wysłana listem poleconym przesyłka dotarła do adresata, jak również do normalnej praktyki Kancelarii nie należy wysyłanie wszystkich przesyłek za zwrotnym potwierdzeniem ich odbioru - tego typu przesyłki są wysyłane tylko w wypadku gdy konieczne jest ustalenie daty odbioru przesyłki przez adresata. Pełnomocnik skarżącej podniosła, że uzupełniając braki formalne skargi poprzez wysłanie informacji aktualnej odpowiadającej odpisowi z rejestru przedsiębiorców za pośrednictwem Poczty Polskiej, nadając list polecony, pozostawała w przekonaniu, iż zgodnie z treścią 83 § 3 p.p.s.a. wypełniła zobowiązanie Sądu. Wskazała także, iż pełnomocnik wypełniła kryteria obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może postanowić o przywróceniu terminu do dokonania czynności sądowej na wniosek strony, o ile do uchybienia terminu doszło bez jej winy. Z kolei zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a. z wnioskiem o przywrócenie terminu należy wystąpić w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. strona rzeczywiście uchybi terminowi do dokonania danej czynności procesowej, wniesie wniosek w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, wraz z wnioskiem dopełnieni czynności, dla której był ustanowiony termin oraz wykaże brak winy w uchybieniu terminu. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia uwzględnienie wniosku (por. postanowienie NSA z 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1721/12, CBOSA).

Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii terminowości złożenia rozpatrywanego wniosku, Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem ustawowego terminu. Pełnomocnik skarżącej powziął bowiem wiadomość o uchybieniu terminu w dniu otrzymania odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi – 19 stycznia 2017 r., zaś wniosek nadał 26 stycznia 2017 r.

W dalszej kolejności oceny Sądu wymaga przesłanka braku winy w uchybieniu terminu po stronie skarżącego w uiszczeniu wpisu.

Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Dokonując takiej oceny należy przyjąć obiektywny miernik staranności, zgodnie z którym o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona, obiektywnie nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego w literaturze zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 329).

Rozpoznając wniosek skarżącej Spółki o przywrócenie uchybionego terminu należy zaznaczyć, iż w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie.

Z zawartego we wniosku o przywrócenie terminu uzasadnienia wynika, że w sprawie, w opinii pełnomocnika skarżącej, nie nastąpiło uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Jak wynika z akt sądowych (k. 21 akt sądowych), wezwanie do uiszczenia wpisu i uzupełnienia braku formalnego skargi (nadesłania KRS) zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 1 grudnia 2016 r. Pełnomocnik argumentowała natomiast, że w dniu 6 grudnia 2016 r., nadała przesyłkę poleconą (nr [...]) zawierającą odpis KRS. Podkreśliła także, że "...uzupełniając braki formalne skargi poprzez wysłanie informacji aktualnej odpowiadającej odpisowi z rejestru przedsiębiorców za pośrednictwem Poczty Polskiej, nadając list polecony, pozostawał(a) w przekonaniu, iż zgodnie z treścią 83 § 3 wypełnił(a) zobowiązanie Sądu.". Z powyższej argumentacji wynika zatem jednoznacznie, że w opinii pełnomocnika przesyłka zawierająca uzupełnienie braków formalnych skargi została nadana w zakreślonym przez sąd siedmiodniowym terminie na uzupełnienie braków.

Jak wskazano zaś wyżej, pierwszą i najważniejszą przesłanką niezbędną do pozytywnego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu jest jego uchybienie, drugą zaś jest brak wykazanie braku winy w tym uchybieniu. Argument, że uzupełnienie braków formalnych skargi zostało nadane w terminie, powinien być zatem podnoszony w złożonym przez stronę zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi z 28 grudnia 2016 r., nie zaś we wniosku o przywrócenie terminu.

Na marginesie należy zauważyć, że przedwczesny wniosek o przywrócenie terminu, a więc wniesiony w sytuacji gdy strona dopełniła żądanej przez Sąd czynności w terminie, zgodnie z ugruntowaną linią judykatury należałoby uznać za niedopuszczalny z mocy ustawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 10 stycznia 2002 r., sygn. akt I CZ 198/01, LEX nr 53302, z 7 lutego 2000 r. CKN 1261/99, Prok i Pr. 2001/4/30; a także postanowienie NSA z 29 czerwca 2012 r., II GZ 222/12, CBOSA). Zdaniem Sądu taka sytuacja nie miała jednakże miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Kierując się powyższym Sąd uznał, że skarżąca nie wykazała zatem skutecznie, że do uchybienia terminu do nadesłania KRS, doszło w sposób przez nią niezawiniony. Przedmiotowy wniosek nie zasługiwał tym samym na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, argument, że braki zostały uzupełnione w terminie, nie może stanowić podstawy przywrócenia uchybionego terminu.

Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.