Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2837/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek,, Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Protokolant Barbara Czyżewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2006 r. sprawy ze skargi "S." z siedzibą w S. na decyzję Ministra Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania oraz umorzenia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Polityki Społecznej na rzecz strony skarżącej kwotę 433 zł (czterystu trzydziestu trzech złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] czerwca 2005r. "S" (dalej: Spółdzielnia) w S. zwróciła się do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: PFRON) o przewrócenie terminu do złożenia deklaracji WN-D za marzec oraz kwiecień 2005r., gdyż jedyny pracownik zajmujący się tego rodzaju sprawami - P. O. - uległ ciężkiemu wypadkowi (złamanie z przemieszczeniem obu kości przedramienia i utracił przytomność). Nie był więc w stanie wypełnić swoich obowiązków. Zaznaczono, iż przed wypadkiem zostały wysłane deklaracje miesięczne INF-D, a nieterminowe złożenie deklaracji zdarzyło się stronie po raz pierwszy.

Decyzją z [...] czerwca 2005r. odmówiono (brak podania organu) wypłaty dofinansowania za okres sprawozdawczy obejmujący marzec/kwiecień 2005r. oraz umorzono postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania za dwa miesiące - marzec/kwiecień 2004r. (Wn-D). Decyzja została podpisana przez Zastępcę Prezesa Zarządu.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż strona nie złożyła w terminie, tj. do 20 maja 2005r., wniosku o wypłatę dofinansowania. Terminy przewidziane do składania wniosków w tej sprawie mają charakter materialnoprawny. Niedotrzymanie przez pracodawcę terminu złożenie wniosku oznacza, iż nie dopełniono wymogów formalnoprawnych, co w konsekwencji wywołuje skutek podlegający na nie nabyciu prawa lub obowiązku. Uniemożliwia też przedstawienie przez PFRON w przypadku, o którym mowa w § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2003r. w sprawie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 232, poz. 2330, ze zm.), zwanego w skrócie rozporządzeniem z 2003r., informacji o wysokości salda przysługującego dofinansowania wraz z informacją o jego uzgodnieniu, lub też przeprowadzenie procesu uzgodnienia wysokości kwoty przysługującego dofinansowania.

Zgodnie z art. 26c ust. 4a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123. poz. 1071 ze zm., dalej: ustawa o rehabilitacji), gdy nie dokonano procesu uzgodnienia salda przysługującego dofinansowania do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania, zasadne było również wydanie decyzji odmawiającej wypłaty dofinansowania.

W odwołaniu z [...] lipca 2005r. pełnomocnik strony zarzucił powyższej decyzji naruszenie art. 26a ust. 1 i 3, art. 26c ust. 1 pkt 2 oraz art. 26c ust. 4a ustawy o rehabilitacji. Stwierdził, że stanowisko PFRON w zakresie materialnoprawnego charakteru terminu składania wniosków o wypłatę dofinansowania nie było jednolite, szczególnie w kontekście problemów funkcjonowania informatycznego Systemu Obsługi Dofinansowań z lutego 2004r., w związku z którymi terminy składania wniosków były przedłużone.

W zakresie natomiast wyjaśnienia powodów, które sprawiły, że wniosek o wypłatę dofinansowania nie został złożony w terminie powołano się ponownie na wypadek pracownika. Zaznaczono, iż z ustawy o rehabilitacji nie wynika, iż niezgłoszenie wniosku w terminie powoduje utratę uprawnień pracodawcy, który wcześniej wypełniał swe świadczenia wzajemne względem świadczeń ze strony PFRON. Zdaniem strony pozbawienie jej prawa do dofinansowania na skutek okoliczności niezawinionych narusza prawo, jest niesłuszne i niesprawiedliwe.

PFRON, zgodnie z art. 26c ust. 4a ustawy o rehabilitacji, może ponadto, zdaniem strony, wydać decyzję o odmowie wypłaty dofinansowania dopiero w przypadku nieuzgodnienia salda w terminie do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania. W niniejszej sprawie wniosek został złożony [...] czerwca 2005r., decyzję odmawiającą wypłaty dofinansowania wydano [...] czerwca 2005r. Nie upłynął więc miesiąc następujący po miesiącu złożenia wniosku, którym był lipiec 2005r. Strona wyraziła ponadto przekonanie, że nawet uznając, iż okres miesięczny należy zawsze liczyć od upływu ustawowego terminu do złożenia wniosku, a nie od daty jego faktycznego złożenia, to dniem, od którego PFRON mógł wydać przedmiotową decyzję był 1 lipca 2005r.

Minister Polityki Społecznej decyzją z [...] sierpnia 2005r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1966r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 26c ust. 1 pkt 2 i art. 66 ustawy o rehabilitacji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu powołano się na przekroczenie przez stronę terminu składania wniosków o wypłatę dofinansowania. Zaznaczono, iż terminy te mają charakter materialnoprawny, nieprzywracalny, co oznacza, iż wniosek o ich przywrócenie nie może być rozpatrywany merytorycznie. W sprawie nie można zastosować art. 58 k.p.a. Organ pierwszej instancji nie był władny do wydania postanowienia o przywróceniu bądź odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania. Wyjaśniono też, że w postępowaniu administracyjnym nie można domniemywać kompetencji władczych, a obowiązujący system prawny nie przewiduje przywracania materialnoprawnego terminu złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania. Stwierdzono także, że warunkiem wypłaty dofinansowania, zgodnie z art. 26c ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, jest złożenie stosownego wniosku. Od jego zachowania zależy nabycie uprawnienia do uzyskania dofinansowania do wynagrodzeń niepełnosprawnych pracowników.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółdzielnia wniosła o uchylenie ww. decyzji Ministra Polityki Społecznej, zarzucając jej naruszenie art. 26a ust. 1 i 3 przez odmówienie pracodawcy dofinansowania, mimo spełnienia warunków zakreślonych w przepisach; art. 26c ust. 1 pkt 2, który nie daje podstaw do uznania terminu w nim zakreślonego, jako terminu o charakterze materialnoprawnym i nie może stanowić podstawy do wydania decyzji, art. 26c ust. 4a ustawy o rehabilitacji w związku z wydaniem decyzji przed upływem miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania oraz art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, które to przepisy dają konstytucyjną gwarancję prawa do sądu, a interpretacja organów w zakresie "materialnoprawnego terminu" narusza te gwarancje.

W uzasadnieniu powtórzono argumentację prezentowaną we wniosku o przywrócenie terminu oraz w odwołaniu. Stwierdzono ponadto, iż stosunek łączący PFRON z pracodawcą zatrudniającym osoby niepełnosprawne, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 26c ust. 4 ustawy o rehabilitacji jest stosunkiem cywilnoprawnym, a nie jak przyjmują organy administracyjne stosunkiem administracyjnoprawnym. Wyjaśniono też, że ustawodawca zdecydował się rekompensować uszczerbek majątkowy ponoszony przez pracodawców prywatnych wypełniających za władze publiczne konstytucyjny obowiązek wobec osób niepełnosprawnych (art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji), a ryczałtowy charakter świadczenia skłonił ustawodawcę do wprowadzania szeregu obowiązków formalnych na wierzycieli (przedsiębiorców), zgłaszających dłużnikowi (PFRON) swe roszczenia. Zdaniem strony w żadnym z przepisów, poza 26c ust. 4a ww. ustawy, ustawodawca nie przyznał PFRON uprawnienia do władczego orzekania o sytuacji prawnej pracodawcy (wierzyciela). Przepis art. 26c ust. 1 tej ustawy nie stanowi zatem podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej.

Strona wyjaśniła ponadto, że skutkiem uchybienia terminom składania wniosków o wypłatę dofinansowania (art. 26c ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji) nie jest utrata uprawnień do dofinansowania lecz przesunięcie w czasie początkowych terminów, w których PFRON powinien dokonać określonych czynności, składających się na tę fazę postępowania, którą ustawodawca określa jako "uzgodnienie salda".

W odpowiedzi na skargę Minister Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlegała uwzględnieniu, aczkolwiek nie z przyczyn w niej wskazanych.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej P.p.s.a.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd na mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygają w granicach danej sprawy nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Do aby wyeliminować z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracyjny, konieczne jest bowiem stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję w tym zakresie stwierdził, że nie odpowiada ona prawu, mimo iż na uwzględnienie nie zasługiwała argumentacja strony o charakterze terminu, który został określony w dyspozycji art. 26c ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji

Art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji określa, że pracodawcy zatrudniającemu osoby niepełnosprawne, które nie osiągnęły wieku emerytalnego i zostały ujęte w ewidencji prowadzonej przez PFRON, o której mowa w art. 26b ust. 1 ustawy o rehabilitacji, przysługuje dofinansowanie do wynagrodzeń tych pracowników ze środków PFRON, wypłacane raz na dwa miesiące miesięczne.

Z treści art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji wynika, że uprawnienie pracodawcy do otrzymania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych zależy od spełnienia następujących przesłanek: po pierwsze - pracodawca musi zatrudniać osoby niepełnosprawne, po drugie - zatrudniane przez niego osoby nie mogą osiągnąć wieku emerytalnego i po trzecie - osoby te powinny być ujęte w ewidencji prowadzonej przez PFRON.

Ważne jest również złożenie wniosku w terminie przewidzianym w art. 26c ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji. W myśl tego przepisu pracodawca, o którym mowa w art. 26a tej ustawy, ma obowiązek złożyć do PFRON wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania za dwa miesiące w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącach, których wniosek dotyczy. Wniosek ten składa się przez transmisję danych w formie dokumentu elektronicznego, jednocześnie pobiera się drogą elektroniczną potwierdzenie wysłanej informacji lub wniosku. Tym samym w sytuacji, gdy pracodawca nie złoży stosownego wniosku, nie dojdzie do realizacji uprawnień przewidzianych z mocy art. 26a ust. 1 cytowanej ustawy.

W związku z tym nawet w sytuacji, gdy pracodawca, o którym mowa w art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji spełnia warunki określone w tym przepisie, czyli zatrudnia osoby niepełnosprawne, które nie osiągnęły wieku emerytalnego i zostały ujęte w ewidencji prowadzonej przez Fundusz, o której mowa w art. 26b ust. 1 ustawy, ale nie złoży w prawem przewidzianym terminie (art. 26c ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji) stosownego wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania, nie będzie mógł zrealizować uprawnień wynikających z ustawy.

W tym miejscu Sąd zauważa, że tak w nauce prawa, jak i w judykaturze mianem "terminu" określa się dodatkowe zastrzeżenie czynności prawnej, przez które jej skutek zostaje ograniczony w czasie. Wyróżnia się przy tym terminy początkowe, przy których skutek prawny powstaje z chwilą nadejścia terminu i terminy końcowe, przy zaistnieniu, których skutek prawny ustaje z chwilą nadejścia terminu. Jeżeli skutki czynności prawnej mają powstać w oznaczonym terminie, stosuje się odpowiednio przepisy o warunku zawieszającym, a jeżeli mają ustać w oznaczonym terminie, stosuje się odpowiednio przepisy o warunku rozwiązującym (art. 116 k.c.).

"Warunek" (zdarzenie) to zaś takie zastrzeżenie, na mocy którego strona dokonująca czynności prawnej uzależnia powstanie lub ustanie stosunku prawnego od zdarzenia przyszłego i niepewnego. Warunek ma charakter "zawieszający", jeśli w razie jego spełnienia powstaje skutek prawny; jeśli zaś skutek prawny ustaje warunek ma charakter "rozwiązujący" (A. Wolter, Prawo cywilne, Zarys części ogólnej, Warszawa 1972 str. 277-278 i 280-281 oraz uchwała NSA z dnia 14 października 1996r. OPK 19/96, ONSA nr 2 z 1997 r. poz. 56).

Dochowanie terminu z art. 26a ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji wywołuje ten sam skutek prawny, jak spełnienie warunku "zawieszającego", tj. powstanie prawa do przyznania dofinansowania. Termin, o którym wyżej mowa, jest więc terminem prawa materialnego.

Terminów prawa materialnego, co nie jest kwestionowane, ani w orzecznictwie, ani w doktrynie i na co trafnie zwróciły uwagę organy administracyjne obu instancji - nie można przywrócić. Jedynie terminy zawite, a więc dotyczące czynności procesowych są przywracalne.

Do terminów materialoprawnych nie mają więc zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 58-60) dotyczące możliwości przywrócenia terminu przewidzianego przez prawo dla dopełnienia określonej czynności procesowej. Organ, do którego podatnik zwróci się o przywrócenie terminu materialnoprawnego powinien więc - i tu nie ma zgodności w doktrynie i judykaturze na gruncie unormowań zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego - albo umorzyć postępowanie w sprawie, stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. (por. np. wyrok NSA z 7 września 1982r., sygn. akt SA/Wr 363/82, ONSA 1982/2/82), i za tym stanowiskiem opowiada się Sąd orzekający w rozpoznawanej sprawie, albo odmówić jego wszczęcia (wyrok NSA z 4 lutego 1998r., sygn. akt I SA/Ka 874/96, POP 1999/1/12).

W tym stanie rzeczy skład orzekający nie znajduje podstaw do zarzucenia organom podatkowym orzekającym w sprawie, iż w omawianym zakresie (umorzenia postępowanie w zakresie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania) naruszyły prawo, stosując dyspozycję obowiązujących przepisów ustawy o rehabilitacji i Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro prawidłowo, zgodnie z poglądami przeważającymi w orzecznictwie i aprobowanymi przez doktrynę, także na gruncie analogicznych unormowań prawnych w zakresie materialnoprawnego charakteru terminu, o którym na przykład mowa w art. 6 ustawy z 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), oceniły charakter terminu określonego w art. 26c ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji i rozstrzygnęły sprawę stosownie do tej oceny, nie można było uwzględnić zarzutu strony skarżącej o braku podstaw do wydania decyzji o umorzeniu postępowania.

Sąd w odniesieniu do zarzutu strony skarżącej naruszenia art. 26c ust. 4a ustawy o rehabilitacji, stwierdza, że z treści tego przepisu wynika, iż w przypadku nieuzgodnienia salda w terminie do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania, Fundusz ma obowiązek wydać decyzję o odmowie wypłaty tego dofinansowania.

W związku z tym nasuwa się pytanie, jak rozumieć sformułowanie "złożenia wniosku". Zdaniem Sądu, w świetle uwag zawartych wyżej, w kwestii charakteru terminu przewidzianego w przepisie art. 26c ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, należałoby stwierdzić, iż chodzi tylko o terminowe złożenie wniosku, czyli złożenie go w termin, w którym wniosek ten, stosownie do art. 26c ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, powinien być złożony. Dlatego też, w ocenie Sądu, uzgadnianie salda może trwać począwszy od dnia złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania, do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania. Za takim stanowiskiem przemawia zarówno brzmienie art. 26c ust. 4a ustawy o rehabilitacji, jak też art. 26c ust. 3 tej ustawy. Dopiero wówczas, gdy minie termin, w którym ustawodawca pozwolił na uzgadnianie salda, można wydać decyzję o odmowie dopłaty dofinansowania.

W tym zakresie należało przyznać stronie skarżącej rację, iż przedwczesne było wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji o odmowie wypłaty dofinansowania.

Okoliczność ta jednak nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy. W przypadku bowiem, gdy do organu nie wpłynął w terminie prawem przewidzianym wniosek o wypłatę dofinansowania, bezprzedmiotowe było uzgadnianie salda oraz wydawanie decyzji o odmowie wypłaty tego dofinansowania, co wynika zarówno z wykładni językowej art. 26c ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 4a ustawy o rehabilitacji, jak również wykładni systemowej przepisów zawartych w tej ustawie. Wniosek złożony przez stronę po terminie nie wywołuje bowiem, co zaznaczono już wyżej, skutków - nie powstaje prawo do przyznania dofinansowania. Tym bardziej nie można mówić - bezprzedmiotowe jest wydawanie decyzji o odmowie wypłaty tego dofinansowania.

Dlatego też organ drugiej instancji, ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę, powinien rozważyć, uwzględniając wskazania Sądu zawarte w mniejszym uzasadnieniu, czy prawidłowe jest zawarcie w sentencji decyzji z [...] czerwca 2005r. rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania za okres sprawozdawczy, obejmujący miesiące marzec/kwiecień 2005r., w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji, czego nie kwestionował Minister Polityki Społecznej w zaskarżonej decyzji, przyjął, iż termin do złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania jest terminem prawa materialnego, którego nie można przywrócić. Należy zastanowić się również nad konsekwencjami, tak wyrażonego stanowiska w świetle dyspozycji przepisów art. 26c ust. 3 i ust. 4a ustawy o rehabilitacji oraz art. 138 § 2 k.p.a.

Sąd niezależnie od powyższych stwierdzeń, działając na zasadzie art. 134 § 1 P.p.s.a., podnosi, że w sprawie doszło do naruszeń prawa, które miały wpływ na wydane rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Na podstawie akt sprawy przedstawionych Sądowi przez organ administracyjny, w oparciu o które po zamknięciu rozprawy Sąd wydaje wyrok (art. 133 § 1 P.p.s.a.), nie jest bowiem wiadomym kto wydał decyzję w pierwszej instancji z dnia [...] czerwca 2005r. (PFRON czy Prezes PFRON). Zgodnie z dyspozycją art. 26c ust. 1, 3, 4, 4a, 4b ustawy o rehabilitacji to Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych właściwy jest do wydawania decyzji z tego zakresu.

W sprawie wiadomym jest jedynie, że decyzja organu pierwszej instancji została podpisana przez wiceprezesa PFRON, który w świetle przepisów ustawy o rehabilitacji nie jest osobą uprawnioną do wydawania i podpisywania decyzji. Ewentualne uprawnienia do podpisania decyzji przez wiceprezesów PFRON mogą wynikać tylko z dokumentów wewnętrznych. Pamiętać jednak należy, iż zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd administracyjny może przeprowadzać jedynie dowody uzupełniające z dokumentów, i to tylko wtedy, jeśli jest to konieczne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tymczasem w aktach sprawy brak jest oryginału decyzji Prezesa PFRON, a na podstawie załączonej fotokopii nie sposób stwierdzić, kto podpisał tą decyzję. Tym samym Sąd, celem wyjaśnienia podniesionej wyżej okoliczności, musiałby wzywać Ministra Polityki Społecznej do dostarczenia oryginału decyzji, jak i dokumentacji w zakresie ewentualnego upoważnienia do podpisywania decyzji przez wiceprezesów PFRON, co mogłoby nadmiernie wydłużyć postępowanie sądowe. Tym samym zasadne jest, w ocenie Sadu, wyjaśnienie tej kwestii w postępowaniu odwoławczym. Tym bardziej, że kwestia ta może mieć wpływ na stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji i powinna być wyjaśniona w postępowaniu prowadzonym przed organem odwoławczym - Ministrem Polityki Społecznej, po wniesieniu przez stronę środka zaskarżenia.

Niezależnie od powyższego trzeba również zauważyć, iż we wstępnej części zaskarżonej decyzji Ministra Polityki Społecznej, przed jej sentencją, z niewiadomych przyczyn wskazano, iż chodzi o "postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych", podczas gdy następnie wyjaśniono, że utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy ponadto w uzasadnieniu swej decyzji wyjaśnił, że organ pierwszej instancji nie był władny do wydania postanowienia o przywróceniu bądź odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania, gdyż stan prawny wymagał wydania odpowiedniej decyzji.

Nie podano ponadto daty aktu administracyjnego, na który odwołanie - co nie budzi wątpliwości w świetle akt sprawy - wniosła strona skarżąca. Minister Polityki Społecznej wskazał jedynie "znak: [...]", który odpowiada temu, który widnieje na decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] sierpnia 2005r. dodatkowo, jakby przez nieuwagę i niekonsekwencję, stwierdzono, że "organ rozpatrując zażalenie", w sytuacji, gdy po pierwsze w nieponumerowanych aktach sprawy znajduje się odwołanie strony, a po drugie organ odwoławczy w swej decyzji, tylko wcześniej i to dwukrotnie użył terminu odwołanie w zwrotach "po rozpatrzeniu odwołania", "strona złożyła odwołanie".

Wyżej wskazane działania Ministra Polityki Społecznej stanowią zarówno naruszenie prawa materialnego art. 26c ust. 4a ustawy o rehabilitacji oraz naruszenie podstawowych zasad procedury administracyjnej, do której należy po pierwsze zasada pozyskiwania zaufania do organów administracji publicznej, wyrażona w art. 8 k.p.a., zasada prawdy obiektywnej, o której mowa w dyspozycji art. 7 k.p.a. oraz zasada dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), która pozostaje w ścisłym związku z unormowaniem wyrażonym w art. 138 § 1 i 2 k.p.a. W świetle ostatniej z reguł - dwuinstancyjności postępowania - organ, który ponownie rozpatrywał sprawa powinien ją ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć w sposób, który nie budziłyby wyżej wskazanych wątpliwości, a przede wszystkim który akt (postanowienie czy decyzja) i przez kogo wydany (PFRON czy Prezesa PFRON) był przedmiotem kontroli.

Uchylenie zatem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a., ma na celu wyeliminowanie wyżej wskazanych niedociągnięć proceduralnych i materialnoprawnych.

Zdaniem Sądu za bezpodstawny należy natomiast uznać zarówno zarzut naruszenia art. 45 ust. 1, jak i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. Przed organem administracyjnym drugiej instancji nie doszło bowiem do ograniczenia drogi dostępności do sądu. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie, iż stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Sąd wyjaśnia ponadto, że rozstrzygnięcie z punktu drugiego sentencji ma swoje uzasadnienie w treści art. 152 P.p.s.a.

Postanowienie o zwrocie kosztów postępowania sądowego w sprawie zapadło na mocy art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 209 P.p.s.a. oraz w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a.