Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 599/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 29a ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Maja Chodacka, , po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2020 r. sygn. akt VIII SA/Wa 659/20 w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za czerwiec 2015 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za czerwiec i sierpień 2015 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 9 grudnia 2020 r., sygn. akt VIII SA/Wa 659/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: P.p.s.a.), uwzględnił skargę M.K. (dalej: Skarżąca/Strona) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: Organ/Organ odwoławczy) z 3 sierpnia 2020 r. w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za czerwiec 2015 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za czerwiec i sierpień 2015 r. - uchylając tę decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z 27 stycznia 2020 r. (dalej: Organ pierwszej instancji).

2. Powyższy wyrok Organ zaskarżył w całości skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie:

- prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 P.p.s.a., tj.:

1) art. 29a ust. 1 oraz art. 43 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: ustawa o VAT) poprzez dokonanie błędnej wykładni powołanych przepisów i przyjęcie, że otrzymana przez Skarżącą kwota wsparcia, wypłacona przez Agencję Rynku Rolnego za owoce przekazane podmiotom uprawnionym, ich transport, pakowanie i sortowanie, nie jest zapłatą za cenę przekazanych owoców, ich transport, pakowanie i sortowanie, przez co czynność ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług;

- przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj.:

2) art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a. poprzez sporządzenie przez Sąd pierwszej instancji uzasadnienia orzeczenia niezgodnie z ustawowymi wymogami, co przejawia się w uchyleniu decyzji Organu pierwszej instancji, przy braku wyjaśnienia motywów i podstawy prawnej w tym zakresie.

3. W świetle tak sformułowanych podstaw kasacyjnych Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, domagając się przy tym zasądzenia zwrotu kosztów postępowania oraz rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym.

4. Skarżąca nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

5. Skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlegała oddaleniu. Zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 P.p.s.a., w tej sytuacji przyjmuje się, że w pierwszej kolejności rozpoznać należy zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Przesądzenie, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowy otwiera bowiem możliwość poddania kontroli instancyjnej prawidłowość przyporządkowania zaistniałego stanu faktycznego pod określoną normę prawną, a w następstwie, umożliwia ocenę prawidłowości dokonanej wykładni i ewentualne zastosowanie art. 188 P.p.s.a.

6. Zasada powyższa nie może jednak znaleźć zastosowania w sprawie niniejszej, w której zarzuty procesowe sprowadzają się do kwestii niemającej związku z procesem subsumpcji stanu faktycznego pod określoną normę prawną, lecz wiążą się tylko i wyłącznie z zarzutem wadliwego sporządzenia przez Sąd pierwszej instancji uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia w rozumieniu art. 141 § 4 P.p.s.a., na skutek niewyjaśnienia podstawy dla zastosowania przez Sąd art. 135 P.p.s.a., w oparciu o którą to normę prawną Sąd ten uchylił także decyzję Organu pierwszej instancji.

7. Ponieważ tego rodzaju zarzut procesowy nie jest prawidłowy do zwalczania merytorycznego stanowiska Sądu pierwszej instancji (zob. wyrok NSA z 15 stycznia 2021 r., w sprawie I FSK 1207/19 i powołane tam orzecznictwo, wszystkie cytowane wyroki dostępne w bazie orzeczeń na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), zaś - w świetle art. 184 P.p.s.a. in fine skarga kasacyjna jest bezzasadna także wówczas, gdy samo orzeczenie jest zgodne z prawem, a błędne jest jedynie jego uzasadnienie (zob. wyrok NSA z 5 marca 2020 r., w sprawie I FSK 1387/17 i powołane tam orzecznictwo), to zarzut ten zostanie omówiony na końcu, po omówieniu przyczyn, dla których Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie oddalił zarzuty naruszenia prawa materialnego.

8. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do przesądzenia, czy otrzymane przez Skarżącą ze środków publicznych, za pośrednictwem Agencji Rynku Rolnego wsparcie (dofinansowanie) za wycofanie owoców ze sprzedaży i przekazanie ich do bezpłatnej dystrybucji do podmiotów uprawnionych (Banku Żywności w [...], Związku Stowarzyszeń Bank Żywności [...], Banku Żywności w [...], Banku Żywności w [...], Fundacji Bank Żywności w [...], [...] Banku Żywności, [...] Banku Żywności, Banku Żywności [...]) stanowi wynagrodzenie za dostawę tych owoców, a więc, czy czynność ta stanowi odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, zaś udzielone wsparcie stanowi opodatkowaną zapłatę, będącą dopłatą (dotacją, subwencję lub inną dopłatę o podobnym charakterze) w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.

9. Zarysowana powyżej kwestia była już przedmiotem licznego, jednolitego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, które częściowo było znane Organowi w dniu wnoszenia skargi kasacyjnej (zob. s. 5 i 8 zaskarżonego wyroku). Pomimo to, bez podania nowych argumentów, Organ ponawia błędną wykładnię powołanych wyżej przepisów (zob. wyroki NSA: z 21 kwietnia 2021 r. sygn. akt I FSK 384/21; z 13 kwietnia 2021 r. sygn. akt I FSK 325/21 oraz I FSK 255/21; z 19 lutego 2021 r. sygn. akt I FSK 1647/20; z 31 lipca 2020 r. sygn. akt I FSK 1792/17; z 6 lipca 2020 r. sygn. akt I FSK 1793/17; z 30 października 2018 r. sygn. akt I FSK 2057/16). Tego rodzaju działanie Organu pozostaje trudne do zaakceptowania z perspektywy efektywnej kontroli działalności administracji publicznej w rozumieniu art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm., dalej: P.u.s.a.), tak w wymiarze systemowym (zob. wyrok NSA z 30 czerwca 2020 r. w sprawie I FSK 843/16, pkt 10 i nast.), jak i przede wszystkim w wymiarze jednostkowym.

10. Odnotowania wymaga, że zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem nie mającym znaczenia w tej sprawie, jest wszystko co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośrednio wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

11. Powołany przepis stanowi implementację art. 11 (A) dyrektywy Rady z 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE L 145 z 13.06.1977, p. 0001-0040), któremu obecnie odpowiada art. 73 dyrektywy VAT. Ostatni z powołanych przepisów statuuje, że w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną, lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.

12. Powołany przepis w sposób wyraźny określa zatem związek pomiędzy czynnościami opodatkowanymi a dotacjami jako związek bezpośredni. Związek ten akcentowany jest także w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE), który w wyroku z 22 listopada 2001 r. w sprawie C-184/00, Office des produits wallons ASBL v. Belgia State, ECLI:EU:C:2001:629, pkt 17 orzekł, że określenie związku pomiędzy dotacją a świadczeniem usług czy dostawą towaru jako "bezpośredniego" ma istotne znaczenie dla opodatkowania, jednakże sam tylko fakt, że dotacja wpływa na ostateczną cenę świadczenia (co niemal zawsze ma miejsce), nie może być decydujący dla uznania, że dotacja ta powinna zwiększać podstawę opodatkowania, konieczne jest jeszcze stwierdzenie, że dana dotacja została przekazywana w celu sfinansowania konkretnej czynności opodatkowanej, dopiero wówczas można uznać, że taka dotacja stanowi element wynagrodzenia.

13. Z powyższego wynika, że dotacje nie dające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu VAT nie stanowią obrotu w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, gdyż nie zwiększają obrotu, dlatego też przyjmuje się, że opodatkowaniu podlegają jedynie dotacje przedmiotowe do ceny sprzedaży (po stronie dostawcy towaru lub usługi), a nie do ceny zakupu (po stronie nabywcy towaru lub usługi) - zob. A. Bartosiewicz R. Kubacki, VAT Komentarz, Wydanie 3 s. 429 i nast.

14. Aby konstatację powyższą można było przełożyć na grunt niniejszej sprawy odnotowania wymaga, że podstawę prawną dla udzielenia spornego wsparcia - co wynika z decyzji o udzieleniu wsparcia (zob. k. 41-42 i 72 verte akt administracyjnych) - stanowiły następujące akty prawne:

1) rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 932/2014 z dnia 29 sierpnia 2014 r. ustanawiające tymczasowe nadzwyczajne środki wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw oraz zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) nr 913/2014 (Dz. Urz. UE. L. 259 z 30.8.2014, p. 2-20, dalej: rozporządzenie 932/2014);

2) rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1031/2014 z dnia 29 września

2014 r. ustanawiające dalsze tymczasowe nadzwyczajne środki wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw (Dz. Urz. UE. L. 284 z 30.9.2014, p. 22-39, aktualizowane kolejnymi rozporządzeniami zmieniającymi, dalej: rozporządzenie 1031/2014);

3) rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 września 2014 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1190 ze zm., dalej: rozporządzenie z 4 września 2014 r.);

4) rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 października 2014 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem dalszych tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1468 ze zm., dalej: rozporządzenie z 23 października 2014 r.).

15. Powołane akty prawne zostały wydane celem udzielenia wsparcia producentom niektórych owoców i warzyw w związku z wprowadzonym przez Federację Rosyjską zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej. Na tym tle - w reakcji na zmniejszony popyt, w celu stabilizacji rynku - Komisja Europejska zdecydowała się dokonać operacji wycofania z rynku określonych owoców i warzyw. Udzielone wsparcie miało zatem charakter zakupowy, związany z koniecznością przeciwdziałania poważnemu zagrożeniu w postaci wystąpienia zakłóceń na rynku, spowodowanych znacznym spadkiem cen, ze względu na to, że ważny rynek eksportowy Unii Europejskiej z dnia na dzień stał się niedostępny (zob. motyw 1 rozporządzenia 1031/2014 lub 932/2014).

16. W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia z 23 października 2014 r. operacja wycofania z rynku produktów polegała na bezpłatnym przekazaniu tych produktów jednostce organizacyjnej lub osobie fizycznej, których rejestr prowadzi Prezes Agencji na podstawie art. 12 ust. 5 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku suszu paszowego oraz rynku lnu i konopi uprawianych na włókno (Dz. U. z 2011 r. Nr 145, poz. 868 ze zm.) lub art. 9p ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 ze zm.). Za przeprowadzenie operacji wycofania z rynku produktów w okresie, o którym mowa w art. 1 ust. 3 lit. c rozporządzenia 1031/2014, było udzielane wsparcie, które jest przedmiotem niniejszej sprawy (por. § 4 ust. 2, analogicznie regulacje zawiera § 5 ust. 1 oraz § 4 ust. 2 rozporządzenia z 4 września 2014 r.). Brak jest zatem podstaw do uznania, że przedmiotowe wsparcie dokonywane było w celu sfinansowania konkretnej czynności opodatkowanej, tymczasem - jak o tym powiedziano - tylko w takiej sytuacji można byłoby uznać, że miało ono bezpośredni wpływ na cenę i mogło stanowić element wynagrodzenia

17 Niezwykle ciężko przyjąć bowiem, co też błędnie uczynił Organ, że udzielone w tych okolicznościach dodatkowe, tymczasowe i kierunkowe wsparcie finansowe Unii na wycofanie produktów z rynku (zob. motyw 3, 4 i 12 rozporządzenia 1031/2014 lub 932/2014) mające na celu jego stabilizację (zob. motyw 8 rozporządzenia 1031/2014), stanowiąc środek zarządzania kryzysowego (zob. motyw 10 rozporządzenia 1031/2014 lub 6 rozporządzenia 932/2014), który w równej mierze wspierał bezpłatną dystrybucję wycofanych owoców i warzyw (zob. motyw 15 i 10 rozporządzenia 1031/2014 lub 8 rozporządzenia 932/2014) co produktów niedystrybucyjnych (zob. art. 1 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia 1031/2014 lub 932/2014) - stanowi w ujęciu ekonomicznym dotację do ceny produktu, skoro te są wycofywane. Nie mówiąc już o tym, że dla takiej kwalifikacji prawnej, na gruncie wspólnego systemu VAT, związek ten musiałby być jeszcze istotny.

18. W ten też sposób należy rozumieć powołaną w ust. 12 powyżej dystynkcję, która którą poczynił TSUE w sprawie C-184/00, Office des produits wallons ASBL v. Belgia State, orzekając, że w celu ustalenia, czy świadczenie wzajemne w postaci subwencji (subsidy) jest możliwe do zidentyfikowania, sąd krajowy może albo porównać cenę, po której towary są sprzedawane, z ich zwykłą ceną nabycia, albo zbadać, czy kwota subwencji została zmniejszona gdy towary te nie są już produkowane. Jeżeli badane czynniki są istotne, należy stwierdzić, że część subwencji przeznaczona na produkcję i sprzedaż omawianych towarów stanowi subwencję bezpośrednio związane z ceną (pkt 17). W realiach niniejszej sprawy było to zatem zbędne.

19. Jeśli zaś chodzi o to, że wysokość udzielanego wsparcia obliczona została w zależności od ilości owoców, odległości i uwzględniała koszty transportu, pakowania i sortowania, to podkreślić należy, że okoliczność ta wynikała z faktu, że koszty operacji wycofania z rynku określonych owoców i warzyw także objęte zostały wsparciem, co wynikało konieczności sprawnego przeprowadzenia tej operacji, gdyż w grę wchodziły duże ilości łatwo psujących się produktów (zob. motyw 2 rozporządzenia 1031/2014 lub 932/2014).

20. Działanie powyższe znajdowało podstawy we wcześniejszych uregulowaniach zawartych w sekcji 2 "Wycofywanie z rynku" Rozdziału III "Środki zapobiegania kryzysom i zarządzania w sytuacjach kryzysowych", tytułu III rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. Urz. UE. L 157 z 15.6.2011, p. 1 163), gdzie m.in. w art. 81 mowa była o kosztach transportu, zaś w art. 82 o kosztach sortowania i pakowania, które w obu przypadkach (wycofania z rynku) kwalifikowały się do zryczałtowanego wsparcia. Rozporządzenie to zostało następnie uchylone rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającym wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, p. 671-854, dalej rozporządzenie 1308/2013). Rozporządzenie 1308/2013 w art. 33 ust. 3 lit. f-g nie reguluje obecnie tak szczegółowo elementów zapobiegania sytuacjom kryzysowym oraz zarządzania kryzysowego, które mają uwzględniać programy operacyjne, dlatego kwestie te znalazły swe umocowanie w powołanych wyżej przepisach i motywach rozporządzeń delegowanych, które Organ stracił z pola widzenia.

21. Z tych przyczyn zarzuty skargi kasacyjnej przedstawione w ust. 2 pkt 1 powyżej należało uznać za bezzasadne.

22. Odnosząc się do zarzutów o naruszeniu przepisów postępowania, tj.: art. 141 § 4 art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a., to pomijając już kwestie, o których powiedziano w ust. 6 i 7 powyżej, dodać należy, że po pierwsze Sąd meriti nie zastosował w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, co wynika wprost z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia (zob. s. 10), dlatego w tej części zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

23. Po drugie Sąd pierwszej instancji - już na wstępie poczynionych rozważań - wyraźnie wskazał, że "aby wyeliminować "z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy" (zob. s. 6). Dlatego w sytuacji gdy organy obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego zastosowanie art. 135 P.p.s.a. nie wymagało już dodatkowego uzasadnienia. Przepis ten stanowi bowiem, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

24. Tak też było w niniejszej sprawie, szczególnie, że Strona wniosła w skardze o zobowiązanie Organu odwoławczego do wydania decyzji, w której Organ ten uchyli decyzję Organu pierwszej instancji (zob. s. 4 akt sądowych). Skoro więc Wojewódzki Sąd Administracyjny nie był związany granicami skargi na zasadach i w rozumieniu art. 134 § 1 P.p.s.a., to zastosowanie art. 135 P.p.s.a. było w tych okolicznościach nie tylko zasadne, ale i nie wymagało dodatkowego uzasadnienia, gdyż dostatecznie wynikało z motywów zaskarżonego orzeczenia i okoliczności sprawy, w której organy podatkowe powielają błędną wykładnię powołanych w petitum przepisów.

25. Nie mniej przypomnienia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego przyjęto, że uzasadnienie wyroku co do zawartego w nim wyjaśnienia w rozumieniu art. 141 § 4 P.p.s.a. spełnia wymogi określone w tym przepisie, gdy wydane orzeczenie nie utrudnia bądź nie uniemożliwia dokonania jego kontroli instancyjnej, co z przyczyn o których powiedziano wyżej nie miało miejsca w niniejszej sprawie (zob. wyroki NSA: z 19 sierpnia 2020 r., sygn. akt I FSK 1980/17; z 17 lipca 2020 r., sygn. akt I FSK1736/17; z 19 czerwca 2020, sygn. akt I FSK 656/20; z 27 lutego 2020 r., sygn. akt I FSK1901/17; z 27 listopada

2019 r., sygn. akt I FSK 1426/19; z 27 września 2019 r., sygn. akt I FSK 1160/17; z 27 czerwca 2019 r., sygn. I FSK 2371/18; z 27 listopada 2018 r., sygn. akt II FSK 3237/16; z 30 października 2018 r., sygn. akt I OSK2842/16 oraz uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

26. Z obu tych przyczyn zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj.: art. 141 § 4 art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a., które zostały przedstawione w ust. 2 pkt 2 powyżej podlegały oddaleniu.

27. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a. Z uwagi na brak wniosku (art. 209 P.p.s.a.) w wyroku nie zawarto rozstrzygnięcia o kosztach.