Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 290/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 3, art. 19 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1851
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci - tekst jedn.
article: art. 3 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2017 poz 1952
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych
article: art. 21 ust. 1 pkt 131, art. 22 ust. 25, art. 30e ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 2032
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit a. i c.
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 6 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2018 roku sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] nr [...]. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania A.J. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] nr [...] orzekającej o odmowie prawa do świadczenia wychowawczego wnioskowanego na A.J., na okres zasiłkowy 2017/2018, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r. poz. 1257, dalej jako k.p.a.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015r. poz. 1659 ze. zm.) oraz art 2 pkt 1, 2, 4, 12, 16, 19, 20, art.3, art. 4, art. 5 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2017r. poz. 1851, dalej jako "ustawa") oraz art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2017r. poz. 1952, dalej jako "u.ś.r."), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] nr [...], Prezydent Miasta P. odmówił A.J. przyznania prawa do świadczenia wychowawczego wnioskowanego na A.J. na okres zasiłkowy 2017/2018.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A.J. wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie wypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT oraz o wypłatę należnego świadczenia wychowawczego za okres od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. W treści odwołania strona wskazała, że organ I instancji odmówił jej prawa do świadczenia wychowawczego na córkę A.J. z uwagi na przekroczone kryterium dochodowe. Strona wyjaśniła, że w 2016 r. uzyskała dochód w wysokości 139.000,00 zł z tytułu sprzedaży mieszkania, jednak znaczna część tej kwoty (117.000,00 zł) została przeznaczona na własne cele mieszkaniowe tj. zakup mieszkania i jego remont. Wskazała, iż rozliczenie PIT-39 za rok 2016 nastąpi w 2019 r. po udokumentowaniu rzeczywiście poniesionych wydatków na cele mieszkaniowe.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o odmowie przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, przytaczając treść art. 4 ust. 1-3, art. 5 ust. 1 i ust. 3, art. 2 pkt 1, pkt 2, pkt 4, pkt 12, pkt 14, pkt 16, pkt 19 i pkt 20 ustawy oraz art. 3 pkt 1 u.ś.r. wskazał, iż A.J. w dniu 17 sierpnia 2017 r. złożyła w organie I instancji wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wraz z wymaganymi dokumentami.

Z treści wyżej wskazanego wniosku wynika, że strona wystąpiła o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na okres 2017/2018, na pierwsze dziecko – A. J. Strona w roku podatkowym 2016 r. osiągnęła dochód ustalony na podstawie weryfikacji danych o dochodach w systemie informatycznym Ministerstwa Finansów i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w wysokości:

• PIT 39 - 134.820,00 zł. [ 139.000,00 zł ( dochód) - 4.418,00 zł (podatek)]

• PIT 36 - 25.475,53 zł (dochód) - 430,00 zł (ubezpieczenie społeczne) - 2.216,00 zł (podatek) - 243,57 zł = 22.585,96 zł - dochód utracony na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy.

A.J. w okresie od 20 kwietnia 2017r. do 16 października 2017r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych, od 17 października 2017r. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Ponadto strona w dniu 19 października 2017r. w oświadczeniu złożonym od rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywego oświadczenia wskazała, że dochód uzyskany ze sprzedaży mieszkania w 2016 został przeznaczony na zakup mieszkania w P. przy ul. A oraz na remont zakupionego mieszkania. Zobowiązała się do dostarczenia aktu notarialnego oraz zaświadczenia z Urzędu Skarbowego oraz kopii PIT-39 z potwierdzeniem jego przyjęcia. Kolegium podkreśliło, iż do dnia wydania decyzji przez organ I instancji, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. strona nie załączyła w/w dokumentów potwierdzających, że dochód ze sprzedaży mieszkania został przeznaczony na zakup mieszkania oraz jego remont. Organ odwoławczy dodał, iż organy orzekają na podstawie stanu faktycznego z daty orzekania, nie mogą zatem uwzględniać okoliczności, które nie zostaną potwierdzone przez stronę postępowania, która zobowiązała się do dostarczenia konkretnych dokumentów potwierdzających jej uprawnienia. Dokumenty te nie mogły być uzupełnione także przez organ we własnym zakresie.

Na podstawie złożonego wniosku i zgromadzonych w sprawie dokumentów organ I instancji po odliczeniu dochodu utraconego przez A.J. na podstawie art. 7 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 19 lit c i f i dochodu uzyskanego na podstawie art. 7 ust. ust.3 w zw. z art. 2 pkt 20 lit. b ustawy ustalił, że miesięczny dochód A.J. w przeliczeniu na osobę w rodzinie wyniósł:

139.000,00 zł - 4.180,00 zł = 134.820,00 zł (dochody opodatkowane z 2016r. na podstawie PIT 39)

134.820,00 zł: 12 miesięcy = 11.235,00 zł

11.235,00 zł + 717,30 zł (dochód netto uzyskany z zasiłku dla bezrobotnych za miesiąc maj 2017r.)= 11.952,30 zł

11.952,30 zł: 3 osoby = 3.984.10 zł

Dochód w wysokości 3.984,10 zł. przekracza ustawowe kryterium wynikające z art. 5 ust. 3 ustawy.

Kolegium wyjaśniło, iż strona złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na okres 2017/2018 r. tj. od dnia 1 października 2017r. do dnia 30 września 2018r. Cytując ponownie treść art. art. 2 pkt 2, art. 7 ust. 1, art. 7 ust. 3 oraz art. 2 pkt 20 lit. b organ II instancji stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie ma do czynienia z utratą dochodu na podstawie art. 7 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 19 lit. f ustawy oraz z uzyskaniem dochodu na podstawie art. 7 ust. 3 w zw. z art. 2 pkt 20 lit. b ustawy.

Nadto wskazał, iż warunkiem uzyskania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko jest spełnienie kryterium dochodowego. W przedmiotowej sprawie - dziecko A.J. jest pierwszym dzieckiem w rodzinie. Dochód na osobę w rodzinie A.J. wynosi 3.984,10 zł. Konsekwencją powyższego jest brak prawa do świadczenia wychowawczego bowiem dochód na osobę w rodzinie przekracza kryterium dochodowe.

Odnosząc się do twierdzeń strony, iż dochód ze sprzedaży mieszkania nie powinien być wliczony do dochodu przy ustalaniu prawa do świadczenia wychowawczego Kolegium wyjaśniło, że z powołanych powyżej przepisów wprost wynika, że dochody ze zbycia nieruchomości osiągnięte na podstawie art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są zaliczane do dochodu przy ustalaniu prawa do świadczenia wychowawczego. Kolegium nie jest władne do weryfikowania na jakie cele strona przeznacza osiągnięte dochody. Zasada ta dotyczy zarówno dochodów osiągniętych z tytułu wynagrodzenia prowadzonej działalności gospodarczej czy też zbycia papierów wartościowych czy nieruchomości.

Kolegium dodało nadto, że strona do dnia wydania rozstrzygnięcia nie załączyła dokumentów potwierdzających na jaki cel zostały przeznaczone środki ze zbycia nieruchomości.

Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożyła A.J. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nie przyjęcie przez pracownika organu administracyjnego pierwszego stopnia zeznania rocznego PIT za rok 2016 oraz umowy zakupu lokalu mieszkalnego w roku 2017 r., które skarżąca w uzupełnieniu braków formalnych wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego chciała osobiście złożyć, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie.

Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej to orzeczenie decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] nr [...].

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku

z tym wniosło o oddalenie skargi.

Organ zwrócił uwagę, że gdyby nawet pomniejszył dochód o wartość zakupionego w dniu 3 kwietnia 2017 r. samodzielnego lokalu mieszkalnego o kwotę 75.000,00 zł (Akt Notarialny Repertorium A nr [...]) to dochód skarżącej przedstawiałby się następująco:

PIT 39 za 2016r. 134.820,00 (139.000,00 zł - 4.180,00)

134.820,00 zł - 75.000,00 zł = 59.820,00 zł

59.820,00 zł: 12 miesięcy = 4.985,00 zł

4.985,00 zł + 717,30 zł = 5.702,30 zł

5.702,30 zł: 3 osoby = 1.900,77 zł

Tak ustalony dochód w wysokości 1.900,77 zł przekracza ustawowe kryterium wynikające z art. 5 ust. 3 ustawy, zatem świadczenie wychowawcze nawet po odliczeniu kwoty zakupu mieszkania, skarżącej nie przysługiwałoby.

Kolegium dodało, iż skarżąca wskazała, że pozostałe środki ze sprzedaży mieszkania są w jej dyspozycji i wydaje je na bieżące potrzeby rodziny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Stwierdzenie, że zaskarżony akt (decyzja lub postanowienie) został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia tego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 pkt 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę Sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] w sprawie odmowy przyznania skarżącej świadczenia wychowawczego.

Warunki nabywania prawa do świadczenia wychowawczego oraz zasady przyznawania i wypłacania tego świadczenia zostały uregulowane w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U.2017 r., poz. 1851).

Punkt wyjścia do rozważań w rozpoznawanej sprawie stanowi treść art. 5 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł.

Ustawa nie definiuje pojęcia dochodu, odsyłając w tym zakresie do przepisów u.ś.r. W świetle zaś art. 3 pkt 1 lit. a u.ś.r. - dochodem, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób, są przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f u.p.d.o.f., pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne.

Istota sporu między stronami, zainicjowanego skargą na tę decyzję, sprowadza się do kwestii ustalenia, czy do dochodu rodziny w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit.a. u.ś.r. należało zaliczyć - jak uczyniły to organy - dochód ze sprzedaży nieruchomości, co w okolicznościach niniejszej sprawy doprowadziło do przekroczenia kryterium dochodowego określonego w art. 5 ust. 3 ustawy. Czy też - jak wywodzi skarżąca - ze względu na przeznaczenie pozyskanych z tego tytułu środków na cele mieszkaniowe, nie powinny być one wliczane do dochodu rodziny.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że dochodu uzyskanego ze sprzedaży mieszkania, o ile przeznczony zostanie na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, nie wlicza się do dochodu w rozumieniu u.ś.r. (vide: wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II SA/Go 560/14, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 11 czerwca 2014 r, sygn. akt II SA/Go 355/14, wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 165/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd, akceptując przywołany pogląd, nie podziela zatem wykładni art. 3 pkt 1 lit. a u.ś.r. w związku z art. 30e u.p.d.o.f. dokonanej przez organy administracji w rozpoznawanej sprawie. Stosownie do treści art. 30e ust. 1 u.p.d.o.f. od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19 % podstawy obliczenia podatku. Rozpoznając sprawę organ pominął jednak treść art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f., który stanowi, że wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.

Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 25 u.p.d.o.f., za wydatki poniesione na własne cele mieszkaniowe, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na:

a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,

b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,

c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu łub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,

d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,

e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego,

- położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej łub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Z przytoczonych przepisów wynika, że podatnik może skorzystać ze zwolnienia podatkowego, o którym w mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f., jeżeli wydatkuje przychód ze sprzedaży lokalu na cele mieszkaniowe skonkretyzowane w art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f. i dokona tej czynności nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie. Przy czym zgodnie z art. 30e ust. 4 pkt 2 u.p.d.o.f., po zakończeniu roku podatkowego podatnik obowiązany jest w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust 1a pkt 3 u.p.d.o.f., wykazać dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f.

Nie ulega wątpliwości, że Prezydenta Miasta P. nie jest organem uprawnionym do oceny, czy skarżąca miała prawo do korzystania ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych.

Uwzględnienie więc przy ustalaniu dochodu rodziny skarżącej przychodu uzyskanego w roku 2016 ze sprzedaży należącej do niej nieruchomości, mimo deklarowanego przezeń jego przeznaczenia (w kwocie 75.000,00 zł) w roku 2017 na cele mieszkaniowe (vide oświadczenia skarżącej znajdujące się w aktach organu I instancji i deklaracja PIT 39 - k.19 w aktach sądowych) oraz nieupłynięciu w dacie rozstrzygania sprawy określonego w ustawie podatkowej terminu wydatkowania owego przychodu, warunkującego uzyskanie zwolnienia od podatku oznacza, że w sposób wadliwy ustalono kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy elementy stanu faktycznego (naruszając tym samym przepisy art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), co z kolei było konsekwencją błędnej wykładni art. 3 pkt 1 lit. a u.ś.r. w zw. art. 2 pkt 1 ustawy oraz art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Uwzględnienie przy ustalaniu dochodu rodziny wnioskodawcy przychodu uzyskanego przez członka jego rodziny ze sprzedaży należącej do niego nieruchomości, mimo deklarowanego przezeń jego przeznaczenia na cele mieszkaniowe oraz nieupłynięciu określonego w ustawie podatkowej terminu wydatkowania owego przychodu, warunkującego uzyskanie zwolnienia od podatku, oznacza wadliwe ustalenie elementów stanu faktycznego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 184/17, LEX nr 2375647).

Naruszenie tych przepisów miało natomiast bezpośredni wpływ na wynik sprawy, gdyż determinowało wnioskowanie organów o przekroczeniu w rodzinie skarżącej kryterium dochodowego z art. 5 ust. 3 ustawy uprawniającego ją do uzyskania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko, co przełożyło się na wydanie w tym przedmiocie negatywnej decyzji.

Na marginesie należy wskazać, że rzeczywiście w chwili orzekania organy administracji nie dysponowały dokumentami potwierdzającymi sprzedaż mieszkania w 2016 r. oraz sposób zagospodarowania przez skarżącą środkami ze sprzedaży, niemniej wbrew twierdzeniom organu co do zasady skutkiem nieuzupełnienia brakujących dokumentów przez osobę, która złożyła wniosek, jest zgodnie z dyspozycją art. 19 ust. 2 ustawy, pozostawienie wniosku bez rozpoznania, a nie odmowa prawa do świadczenia wychowawczego, jak przyjęło to Kolegium.

Z tych względów zaskarżona decyzja, jak też obarczona tożsamymi naruszeniami prawa materialnego i procesowego decyzja organu I instancji nie mogły się ostać i podlegać musiały uchyleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ powinien uwzględnić przywołaną wyżej wykładnię wskazanych wyżej przepisów art. 3 pkt 1 lit. a u.ś.r. w związku z 30e u.p.d.o.f. i art. 2 pkt 1 ustawy prawidłowo ustalając dochód na osobę w rodzinie skarżącej za rozpatrywany rok, ewentualnie wzywając skarżącą do wyjaśnienia niezbędnych okoliczności, czy też przedłożenia dokumentów potwierdzających faktyczne wydatkowanie ww. kwoty w całości lub części na własne cele mieszkaniowe a następnie na tej podstawie wydać rozstrzygniecie odpowiadające obowiązującym przepisom.

IB