Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1366/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2006 r. sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2006 r. r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - stwierdza nieważność zaskarżonego aktu -


UZASADNIENIE

P. M. S. złożył w piśmie z dnia [...] października 2001 r. protest do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu tzw. P. w W., wnosząc m.in. o nie poszerzanie ulicy [...]. Rada Miasta uznała, iż wystąpienie w tym zakresie został określony błędnie mianem protestu, i rozpatrzyła go jako zarzut wobec nie uwzględnienia zgłoszonej uwagi. W piśmie z dnia [...] października 2001 r. wskazano, iż wystąpienie dotyczy działek nr [...] i [...].

Odnośnie planowanego poszerzenia ulicy [...] w zarzucie podniesiono, iż ma ona charakter lokalny, jej obecna szerokość jest wystarczająca do obsługi komunikacyjnej domów jednorodzinnych i bliźniaczych, które istnieją bądź powstaną w przyszłości. Wskazano, iż obecnie droga z obu stron ograniczona jest rowami melioracyjnymi, które mają istotne znaczenie w związku z wysokim poziomem wód gruntowych w okolicy. Wskazano, iż ulica bezpośrednio prowadzi do rezerwatu "L.", gdzie nie powinno być ruchu kołowego więc jej poszerzenie jest bezzasadne.

Uchwałą z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [...] Rada W. odrzuciła zarzut M. S. odnośnie poszerzenia ul.[...].

Wobec odrzucenia zarzutu, w uzasadnieniu uchwały wskazano na obowiązek gminy, wynikający z art. 7 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), dbałości o ład przestrzenny, ochronę środowiska, gospodarkę terenami oraz układ drogowy.

Podkreślono, iż budowa i utrzymanie dróg należy do celów publicznych w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603, ze zm.).

Odnośnie poszerzenia ul. [...] (oznaczonej symbolem 3 KUL) wskazano, iż stanowi ona element układu komunikacyjnego (z ul. [...]). Jej planowana szerokość na kwestionowanym odcinku odpowiada warunkom technicznym (12-15 m. szerokości). Na wysokości posesji skarżącego szerokość ta wynosi 13 m. Wynika ona z potrzeby rozmieszczenia w przekroju poprzecznym ulicy pełnego uzbrojenia inżynieryjnego, a w szczególności uwzględnienia w planowanym pasie drogi istniejącego gazociągu oraz projektowanej linii energetycznej. Wskazano, iż zapewnienie drożności drogi jest konieczne z uwagi na zlokalizowanie na jej przedłużeniu obiektu wojskowego.

Wskazano także, iż ze strony północnej, gdzie położona jest działka wnoszącego zarzut nie jest planowane poszerzenie drogi. Poszerzenie będzie dokonane od strony południowej.

W skardze na powołaną uchwałę oraz w późniejszym piśmie (k. 7-12) M. S. zarzucił, iż poszerzenia ul.[...] jest nieracjonalne. Wskazano, iż zawiera ona potrzebną infrastrukturę techniczną (sieć gazowa i wodociągowa, w części długości ulicy sieć kanalizacyjną), zrealizowaną także staraniem mieszkańców. Aktualna szerokość ulicy jest wystarczająca do zmieszczenia, zgodnie z normatywami, wszystkich mediów. Utrzymanie i eksploatację gazociągu przebiegającego przez działki prywatne można zapewnić bez poszerzenia ulicy, co musiałoby się wiązać z rujnacją infrastruktury (ogrodzenia podjazdy, skrzynki podłączeń mediów itp.).

Wskazano, iż poszerzenie ulicy spowoduje zbytnie przysuniecie pasa jezdni - w niektórych miejscach znajdzie się ona w odległości mniejszej niż 3 m. od okien budynków zbudowanych zgodnie z pozwoleniem na budowę. Wskazano także, iż realizacja planu pozostawałaby w sprzeczności z usytuowaniem ogrodzeń wniesionych legalnie, po dokonaniu stosownych zgłoszeń. Poszerzenie ulicy od strony południowej uniemożliwi wjazd do garaży na działce skarżącego (dz. nr ew. [...]).

Zakwestionowano konieczność poszerzenia ulicy z uwagi na istnienie w lesie obiektu wojskowego. Wskazano, iż jest on już obecnie skomunikowany z ul. [...] (gdzie znajdują się koszary) specjalnie przystosowaną drogą.

Skarżący wskazał, że w jego ocenie poszerzenie ulicy spowoduje likwidację rowów odwadniających.

Poszerzenie ulicy przy granicy z L. będzie wymagało zniszczenia zieleni i usunięcia drzew. Nie przeanalizowano jak wzrost ruchu na poszerzonej ulicy będzie wpływał na rezerwat "L.".

Zarzucono także, iż w uzasadnieniu uchwały argumenty zostały oparte wyłącznie o "formułki" bez odwołania do faktycznych uwarunkowań w konkretnej sprawie.

Podniesiono również kwestie związane z planowanym "udrożnieniem" ul. [...] poprzez bezpośrednie skomunikowanie z ul. [...] (dotąd dojazd do ul. [...] odbywał się za pośrednictwem ul. [...]) a także kwestie skutków ograniczenia powierzchni działek w wyniku realizacji drogi (kwestia zachowania wymaganej powierzchni biologicznie czynnej).

W ocenie Skarżącego, Gmina planując przedsięwzięcie w pobliżu rezerwatu "L.", powinna stworzyć raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz zapewnić udział społeczeństwa w procedurze, co wynika z art. 53 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Wymaganiu temu uchybiono.

W końcu wskazano, iż uchwała zarządu gminy w sprawie nie nieuwzględnienia zarzutu, podjęta [...] listopada 2001 r., nie została udostępniona Skarżącemu.

W odpowiedzi na skargę Rada W. wniosła o jej oddalenie. Wyjaśniono, iż ulica nie jest wyposażona w infrastrukturę, tylko na nieznacznym jej odcinku znajduje się chodnik.

Zachowane zostaną urządzenia odwodniające. Szerokość ulicy w liniach rozgraniczających wynika m.in. z potrzeby przeprowadzenia tych urządzeń.

Odnośnie kwestii skomunikowania ul. [...] z ul. [...] wskazano, iż projektowana zmiana nie powinna wpłynąć na zwiększenie ruchu na ul. [...].

Wskazano, iż uchwała zarządu gminy z 2001 roku o dorzuceniu zarzutu skarżącego nie musiała być mu doręczona.

Odnośnie podniesionej w skardze kwestii ograniczenia wjazdu do garażu, w przypadku poszerzenia ulicy wskazano, iż nie była ona podnoszona w zarzucie, niemniej obawy z tym związane są niezasadne, gdyż projektowany pas drogi nie jest tożsamy z pasem jezdni.

Poszerzenie ulicy nie spowoduje konieczności zniszczenia obszaru rezerwatu, gdyż odbędzie się kosztem działki stanowiącej drogę.

W trakcie rozprawy Pełnomocnik skarżącego przedłożył pismo (k 35-28), w którym szerzej wyjaśniono zarzuty dotyczące ograniczenia wjazdu do garaży po południowej stronie planowanej linii rozgraniczającej drogi. Podniesiono także zarzuty dotyczące planowanego ciągu pieszego wzdłuż granicy L., które nie są przedmiotem niniejszej sprawy.

Pełnomocnik Rady Miasta oświadczył, iż wyjaśni jaką ostatecznie szerokość ulicy przyjęto w sąsiedztwie działki skarżącego po rozpatrzeniu zarzutów oraz wskaże, jakie wytyczne odnośnie planowanej infrastruktury miała na uwadze rada gminy podejmując uchwałę o odrzuceniu zarzutów.

Pomimo wezwania Sądu Rada Miasta nie przedłożyła dokumentów wskazujących, iż szerokość drogi na wysokości kwestionowanej przez Skarżącego była wynikiem uzgodnień z organami administracji wojskowej. Wskazano, iż wynikiem określonych ustaleń było dokonanie wymaganych uzgodnień, przywołując na tą okoliczność potwierdzenie uzgodnienia projektu planu.

Wskazano natomiast, iż po rozpatrzeniu innych zarzutów ostatecznie szerokość ulicy przyjęto powyżej 12 m. Przedłożono opracowanie dotyczące planowanej infrastruktury energetycznej na terenie objętym planem z sierpnia 1999 r. (nr opracowania [...]) a także mapę obrazującą obecny przebieg infrastruktury.

Wskazano, iż szerokość planowanego pasa drogi wynika z potrzeby zachowania odpowiednich odległości pomiędzy gazociągiem, linią energetyczna i rowami odwadniającymi, co zdaniem organu wynikało z treści uzasadnienia kwestionowanej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 24 ust. 3 mającej w sprawie zastosowanie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne.

Rolą sądu administracyjnego jest ocena uchwały rady gminy o odrzucenie zarzutu w płaszczyźnie formalnej, tj. czy uchwała ta zawiera ustawowo określone elementy oraz w płaszczyźnie materialnoprawnej, tj. czy zawarte w uchwale uzasadnienie znajduje swoje źródło w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, mające stanowić wyjaśnienie prawnej dopuszczalności naruszenia interesu prawnego osób wnoszących zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, należy do zadań własnych gminy. Powołane uprawnienie planistyczne nie stanowi samo w sobie podstawy prawnej do naruszania interesu prawnego podmiotów praw przysługujących do nieruchomości objętych projektem planu miejscowego jako instrumentem kształtowania sposobu gospodarowania przestrzenią. Uprawnienie to może być realizowane jedynie w granicach wyznaczonych przepisami prawa dotyczącymi problematyki projektowanej w planie miejscowym, co wynika z art. 2 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Zaskarżona uchwała z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [...] nie spełnia ustawowego warunku jej faktycznego i prawnego uzasadnienia wobec zarzutu, który został odrzucony tą uchwałą.

Skarżący kwestionował konieczność poszerzenia ul. [...]

Oceniając legalność zaskarżonej uchwały należy stwierdzić w pierwszym rzędzie, iż treść samego uzasadnienia uchwały, nie jest spójna, w kwestii ustalenia zakresu interesu prawnego skarżącego do kwestionowania szerokości jezdni.

W treści uzasadnienia uchwały wskazano, iż w wyniku realizacji zapisów planu nie dojdzie do naruszenia praw właścicielskich skarżącego, gdyż planowany pas drogi nie obejmuje działek przyległych po stronie północnej. Takie sformułowanie może wynikać z faktu, iż w treści zarzutu (określonego mianem protest) Skarżący wskazał numery działek znajdujące się po płn. stronie drogi. Jednocześnie w uzasadnieniu przytoczono argumentację merytoryczna która. w ocenie Rady Miasta,. miała wskazywać na potrzebę poszerzenia drogi po stronie południowej. Dopiero w związku z treścią skargi, w której odniesiono się do naruszenia interesu skarżącego względem działki nr ew. [...] (po południowej stronie drogi) Rada Miasta zajęła stanowisko w tej kwestii, nie podwazając uprawnienia skarżącego w tym zakresie.

Powyższe okoliczności wskazują, iż przed podjęciem uchwały nie rozważono wnikliwie, jaki interes prawny ma Skarżący do kwestionowania proponowanej szerokości ulicy oraz, z jakiego tytułu miałby on wynikać. Ponieważ jednak w postępowaniu przed Sądem interes prawny skarżącego odnośnie działki położonej po południowej stronie ul. [...] (nr ew. [...]) nie był kwestionowany Sąd odniósł się także do zarzutów skargi w tym zakresie.

Przechodząc do oceny przywołanej argumentacji, odnośnie potrzeby poszerzenia pasa drogi (po stronie południowej), trzeba stwierdzić, iż nie spełnia ona wymagania konkretnego i wnikliwego rozważenia kwestii podniesionych w zarzucie.

Odnosząc się do zarzutu, iż poszerzenie ulicy jest niezasadne, gdyż wyposażona ją już w konieczną infrastrukturę, poza przywołaniem zasad ogólnych planowania, wskazano:

- zgodność zamierzenia z normatywami dotyczącymi szerokości dróg,

- generalnie potrzebę zmieszczenia uzbrojenia inżynieryjnego w tym kwestii przebiegu gazociągu,

- znaczenia drogi w lokalnym układzie komunikacyjnym (skomunikowanie z ul. [...] w zachodniej części tzw. pasa p.),

- potrzebę zapewnienia właściwej komunikacji obiektu wojskowego zlokalizowanego na przedłużeniu ul. [...].

Żadnego z przedstawionych wyżej argumentów nie można uznać za przesądzający o przyjęciu kwestionowanej na kwestionowanej w skardze wysokości projektowanej szerokości ul. [...] (wg treści uchwały 13 m.).

Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086, ze zm.), drogi te, ze względów funkcjonalno-technicznych, dzielą się na klasy. Określone warunki techniczne, dla poszczególnych klas dróg zostały określone na zasadzie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, z późn. zm.). Stosownie do § 4 ust. 1 w zw. z § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430), w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych wprowadzono następujące klasy dróg publicznych oznaczone stosownym symbolem: autostrady (A), ekspresowe (S), główne ruchu przyspieszonego (GP), główne (G), zbiorcze (Z), lokalne (L), dojazdowe (D). Drogi zaliczone do jednej z kategorii, w rozumieniu przepisów o drogach publicznych, powinny mieć parametry techniczne i użytkowe odpowiadające, określonym klasom dróg publicznych, odpowiednio w sposób określony w § 4 ust. 2 powołanego rozporządzenia.

Dla drogi o parametrach przewidywanych w planie (droga lokalna - KUL) przewidywana jest szerokość minimum 12 m. (§ 7 ust. 1 kol. dla dróg L). Szerokość 13 m. nie narusza więc wskazanego normatywu. Jednak nie przesądza to jeszcze o tym, iż przyjęta szerokość jest niezbędna, gdy jest to kwestionowane w zarzucie.

Powołując się z kolei na potrzebę poprowadzenia w ulicy pełnej infrastruktury, nie wskazano w uzasadnieniu uchwały, jakie konkretnie media mają być przeprowadzone w ulicy. Powinno być to wyjaśnione z powołaniem na określone materiały sporządzane w ramach procedowania nad projektem planu. Trzeba zauważyć, iż np. kwestia utrzymania w pasie drogi także rowów odwadniających została podniesiona dopiero w odpowiedzi na skargę, co nie pozwala przyjąć, iż okoliczność ta była uwzględniana przez Radę podejmującą uchwałę o odrzuceniu zarzutu. W treści uzasadnienia nie przywołano też konkretnych normatywów, z których wynikałaby konieczność określonego oddalenia przebiegu poszczególnych mediów w przekroju ulicy. Nie wskazano również, czy aktualny przebieg gazociągu pozostaje w bezpośrednim związku z proponowaną w projekcie linią rozgraniczającą jezdni (jaka jest planowana odległość pomiędzy trasą przebiegu gazociągu a linią rozgraniczająca jezdni i skąd wynika planowana odległość). Przedłożona na etapie rozpatrywania przez Pełnomocnika Rady Miasta dodatkowa dokumentacja (mapa ilustrująca rozmieszczenie sieci infrastruktury i rowu melioracyjnego oraz opracowanie dotyczące systemu sieci energetycznych) wymaga wnikliwej analizy dla oceny, czy założone parametry szerokości drogi są istotnie niezbędne dla zamieszczenia planowanej infrastruktury, zwłaszcza w kontekście stwierdzenia w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, iż ulica na różnych odcinkach ma szerokość 12-15 m. O ile więc w ciągu drogi planowana byłaby ta sama infrastruktura, wymagałoby rozważenia, z jakich przyczyn w rozpatrywanym przypadku konieczne jest założenie konieczności zajęcia pasa terenu szerokości 13 m. o ile jej umieszczenie na innych odcinkach jest możliwe na szerokości 12 m. Zagadnienie to ma istotne znaczenie, o ile o szerokości ulicy na kwestionowanym odcinku przesądzałyby potrzeby infrastrukturalne.

Wskazane kwestie powinny zostać rozważone przez organ uchwałodawczy przed rozstrzygnięciem o odrzuceniu zarzutu, co musiałoby znaleźć odzwierciedlenie w uchwale, w kontekście potrzeby jej faktycznego i prawnego uzasadnienia. Istotnym zagadnieniem jest bowiem uzasadnienie potrzeby ingerencji w konstytucyjnie chronione prawa własności (art. 21 Konstytucji RP), ze wskazaniem konkretnych potrzeb infrastrukturalnych w kontekście treści art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Także kwestia samego włączenia ul. [...] do układu komunikacyjnego z ul. [...] nie może przesądzać o konieczności przyjęcia dla niej normatywu szerokości 13 m., skoro minimalna szerokość dla tego rodzaju jezdni wynosi 12 m. Nie powołano w tym zakresie żadnych szczególnych względów przemawiających za koniecznością realizacji ulicy szerszej niż wymagany normatyw.

W uzasadnieniu uchwały powołano się na potrzebę zapewnienia właściwego skomunikowania obiektu wojskowego. Jednak z treści przedłożonej Sądowi dokumentacji nie wynika, aby organy administracji wojskowej formalnie zgłaszały potrzebę zapewnienia pasa drogi o parametrach szerokości większych niż wymagane normatywnie dla lokalnej drogi dojazdowej (12 m.). Sam fakt uzgodnienia projektu planu, w którym przewidziano szerokość pasa drogi 13 m. (pismo Szefa Zarządu Infrastruktury z dnia 22 sierpnia 2001 r.) nie przesądza, iż uzgodnienie takie nie nastąpiłoby w przypadku zaproponowania szerokości drogi zgodnie z minimalnym normatywem. Nie kwestionując potrzeby uwzględnienia, w ramach przyjmowania rozwiązań planistycznych, kwestii obronności i bezpieczeństwa państwa (art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) trzeba stwierdzić, iż potrzeby takie muszą być bezpośrednio wyartykułowane przez wyspecjalizowane w tym zakresie organy, co musi znaleźć potwierdzenie w odnośnej dokumentacji. Wymaganie takie nie pozostaje w sprzeczności z potrzebą stosowania w pewnych przypadkach regulacji w zakresie ochrony informacji niejawnych. Dostęp do odnośnej dokumentacji może być bowiem ograniczony w myśl stosownych reguł.

W uzasadnieniu uchwały nie przywołano też innych konkretnych przesłanek kształtowania przestrzeni na danym terenie, które przemawiałyby za planowaniem szerokości ulicy, w liniach rozgraniczających 13 m. Trzeba mieć przy tym na uwadze, iż w innych miejscach ul. [...] jest planowana w liniach rozgraniczających o innych szerokościach.

Właściwie szczegółowe uzasadnienie przez Radę W. ingerencji w prawo własności w świetle projektowanego planu zagospodarowania przestrzennego jest niezbędne w sytuacji, gdy podmiot zgłaszając zarzut kwestionuje zasadność ograniczenia tego prawa.

Rada Miasta, w tym zakresie, uchybiła wymaganiu właściwego uzasadnienia treści rozstrzygnięcia.

Dodatkowo podejmując zaskarżoną uchwałę Rada Miasta nie odniosła się w praktyce do konkretnych argumentów skarżącego zawartych w zarzucie odnośnie kwestii ewentualnej likwidacji istniejących rowów odwadniających oraz zagrożenia rezerwatu, wiążącego się ze zwiększeniem ruchu.

Dopiero w odpowiedzi na skargę wskazano, iż w zakładanym w planie pasie drogi będą zlokalizowane nadal rowy odwadniające. Stanowisko w tym zakresie powinna jednak zająć Rada na etapie rozpatrywania zarzutu skarżącego, co musiałoby znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia.

Podobnie w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Rada nie wypowiedziała się odnośnie ewentualnego zagrożenia rezerwatu w związku z planowanym poszerzeniem ul. [...]. Dopiero w odpowiedzi na skargę wskazano, iż poszerzenie ulicy nie będzie wymagało zniszczenia zieleni przylegającej do rezerwatu. Należy przy tym dostrzec, iż Rada Gminy, zajmując stanowisko w sprawie, powinna odnieść się do treści sporządzonej dla celów planu, w myśl przepisów tytułu I działu VI rozdziału 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska prognozy oddziaływania na środowisko.

Wobec treści zarzutu, Rada obowiązana była zająć stanowisko odnośnie prezentowanej w nim argumentacji we wskazanych wyżej kwestiach. Wprawdzie bowiem, generalnie w kwestiach właściwego kształtowania stosunków wodnych czy ochrony przyrody nie można przyjąć aby każdy miał interes prawny będący podstawą do ich podnoszenia w zarzucie. Jednak w konkretnej sprawie wnikliwe rozważnie tych kwestii teoretycznie mogło mieć, co podnosił Skarżący, wpływ na podjęcie rozstrzygnięć dotyczących bezpośrednio jego prawnie chronionych interesów. Ewentualne bowiem uznanie przez Radę, iż obecna lokalizacja rowów odwadniających, czy kwestie ochrony rezerwatu (ze względu na potrzebę ingerencji w przyległą zieleń lub z uwagi na zwiększenie ruchu pojazdów) przeważają ostatecznie przeciw poszerzeniu ulicy, miałoby to bezpośredni wpływ na sytuację prawną skarżącego, gdyż prowadziłoby do ograniczenia ingerencji w jego konstytucyjnie chronione prawo własności.

Powyższe wskazuje, że zaskarżona uchwała Rady W. z dnia [...] kwietnia 2000 r. Nr [...] nie spełnia, ustalonego w art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, wymogu faktycznego i prawnego uzasadnienia odrzucenia zgłoszonego zarzutu Skarżącego. Trafny jest zarzut skargi iż uzasadnienie uchwały oparte zostało o sformułowania ogólne, bez odniesienia ich do konkretnych okoliczności podnoszonych w zarzucie.

Natomiast nie trafne są zarzuty skargi w zakresie podnoszenia kwestii: skomunikowania ul. [...] z ul. [...], co może spowodować nie niepożądane przez Skarżącego zwiększenie ruchu na ulicy lokalnej, nadmiernego przybliżenia pasa jezdni do budynków przyległych do ulicy, zrealizowanych już ogrodzeń, niedopuszczalnego ograniczenia powierzchni biologicznie czynnej na działkach przylegających do ulicy (w wyniku jej poszerzenia) oraz wpływu poszerzenia ulicy na możliwość funkcjonowania wjazdu do garażu budynku skarżącego (po stronie południowej ulicy). Kwestie te, jako nie podniesione w zarzucie, nie były rozważane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Uchwała w tym zakresie nie może więc naruszać prawa a wyłącznie kwestie te podlegają kognicji sądu administracyjnego.

Nie trafny jest również zarzut nie sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i nie zapewnienie udziału społeczeństwa w przyjmowaniu planu (art. 53 ustawy - Prawo ochrony środowiska).

Instytucja raportu jest związana wyłącznie z procedurą ocen oddziaływania na środowisko konkretnych przedsięwzięć, przeprowadzaną przed wydaniem określonych decyzji administracyjnych i nie odnosi się do sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Kwestie sporządzania raportu regulowane są w tytule I dziale VI rozdziale 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Przytaczany przepis art. 53 ustawy dotyczy także procedury ocen oddziaływania na środowisko odnośnie przedsięwzięć. Natomiast w świetle art. 43 ust. 3 tej ustawy, zasady wnoszenia uwag i wniosków przez społeczeństwo w procedurze planistycznej określają przepisy dotyczące planowania przestrzennego.

Nie znajduje potwierdzenia zarzut nie udostępnienia Skarżącemu uchwały zarządu gminy W. z dnia [...] listopada 2001 r. o nie uwzględnieniu zarzutu.

Z przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika obowiązek doręczania tych uchwał. Informacją o nie uwzględnieniu zarzutu zainteresowanego prze organ wykonawczy gminy (ówcześnie zarząd) jest zawiadomienie o terminie rozpatrzenia tego zarzutu przez organ uchwałodawczy (radę gminy). Z przedłożonej dokumentacji sprawy nie wynika z kolei, aby Skarżący zwracał się o udostępnienie mu treści uchwały zarządu i aby napotkał w tym zakresie przeszkody.

Sąd nie podziela też zarzutu skargi, w której wywodzono generalny brak uprawnienia gminy do ingerencji w prawa własności w kontekście ewentualnego włączenia do pasa terenu przeznaczonego na cele publiczne części nieruchomości skarżącego pod istniejącym gazociągiem. Nie dopuszczalność takich działań wynikałaby w ocenie Skarżącego, z faktu, iż teoretycznie możliwa jest także eksploatacja gazociągu przebiegającego przez tereny posesji prywatnych. Abstrahując od omawianej wcześniej kwestii braku wyjaśnienia, czy planowana ingerencja jest zasadna z uwagi na faktyczny przebieg gazociągu, w ocenie Sądu przesłanki racjonalne uzasadniają pogląd, iż wobec obowiązku prawnego gminy zaspokajania potrzeb wspólnoty m.in. w sprawach zaopatrzenia w gaz (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym) przyjęcie takiego rozwiązania planistycznego przez organ samorządu terytorialnego jest dopuszczalne i nie narusza konstytucyjnie chronionego prawa własności. Bowiem planowanie usytuowania gazociągu w ramach planu zagospodarowania przestrzennego w przestrzeni publicznej może służyć zapewnieniu sprawniejszej eksploatacji i konserwacji gazociągu, zwłaszcza odnośnie zapewnienia możliwości szybkiego i bezkonfliktowego dostępu do sieci przesyłowej (bez potrzeby wstępu na tereny często ogrodzonych posesji prywatnych). Ingerencja w prawa własności jest w tym przypadku dopuszczalna, o ile konkretne względy nie przemawiają za lokalizacja gazociągu na terenach osób trzecich, co w praktyce wiąże się z zastosowaniem w szczególnym przypadku innych możliwych rozwiązań (np. ustanowienie służebności itp.). Obowiązek rozważania przez Radę Gminy wystąpienia takich szczególnych okoliczności powstałby, o ile są one podniesione w zarzucie, nie zaś dopiero na etapie wniesienia skargi.

Mając powyższe na uwadze podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzeczono, jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy.

Przy ponownym rozpatrywaniu zarzutu, organ uwzględni okoliczności wskazane w uzasadnieniu orzeczenia.