Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 228/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1,6 i 7
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Andrzej Góraj, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2013 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi W. P. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, wyrokiem z dnia 28 października 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 115/11 uchylił zaskarżoną decyzję i określił, że nie podlega ona wykonaniu w całości.

Sąd w uzasadnieniu wyroku podał, że nie budzi wątpliwości, że zaskarżona decyzja uchylająca decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. o przyznaniu ww. prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest rozstrzygnięciem wydanym na jego niekorzyść. Ponadto należy zwrócić uwagę, że w odwołaniu strona zaskarżyła decyzję organu pierwszej instancji nie w całości, lecz jedynie w części dotyczącej okresu na jaki prawo do zasiłku zostało przyznane.

Decyzja organu odwoławczego nie powołuje się w rozstrzygnięciu na art. 139 Kpa, ani też nie rozważa dopuszczalności orzekania na podstawie tego przepisu. Organ ten odmiennie od organu pierwszej instancji ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz przyjął, iż w stwierdzonym stanie faktycznym bezwzględnie obowiązywać powinien art. 71 ust. 1 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.).

Minister Pracy i Polityki Społecznej w uzasadnieniu decyzji nie wykazał, że decyzja organu pierwszej instancji narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Organ odwoławczy ponownie rozpatrzył sprawę merytorycznie, jednak przedwcześnie, bez dokonania oceny charakteru naruszenia prawa, wydał decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa.

Podsumowując stwierdzić należy, że organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się obrazy art. 139 Kpa i naruszenia art. 107 § 3 Kpa, ponieważ orzekając na niekorzyść skarżącego nie wykazał, że decyzja, od której wniesiono odwołanie, rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.

W zaistniałej sytuacji organ odwoławczy powinien był uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Minister Pracy i Polityki Społecznej stosując się do wytycznych Sądu w dniu [...] marca 2012 r. wydał decyzję nr [...], którą uchylił decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. znak; [...] przyznającej W. P. prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 742,10 zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz 582,70 zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku, stanowiącej 100% zasiłku od dnia [...] listopada 2010 r. na okres 6 miesięcy i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Marszałek Województwa [...], działając na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 8c, art. 71 ust. 1 – 2 i ust. 6-7, art. 72 ust. 1 i art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), decyzji nr H1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotyczącej zasad przechodzenia od rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 do rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009 oraz stosowania decyzji i zaleceń Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego (Dz. U. UE 2010/C 106/05 z dnia 24 kwietnia 2010 r.), art. 87 rozporządzenia PE i Rady (EWG) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE, L 166/1 z dnia 30 kwietnia 2004 r.), art. 67 i art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników, osób pracujących na własny rachunek i członków ich rodzin przemieszczających się obrębie Wspólnoty (Dz. U. (WE) L 149 z 5 lipca 1971 r. z późn. zm.), § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. Nr 136, poz. 1118), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] września 2012 r. wydał decyzję nr [...], którą przyznał W. P. prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 742,10 zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz 582,70 brutto miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku, stanowiącej 100% zasiłku od dnia [...] listopada 2010 r. do dnia [...] listopada 2010 r.

Organ w decyzji określił również, że zasiłek będzie podlegał rewaloryzacji na zasadach określonych w art. 72 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia instytucjach rynku pracy i będzie wypłacany przez Powiatowy Urząd Pracy w S.

Organ w uzasadnieniu decyzji podał, że postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień do zasiłku dla osób przemieszczających się w obrębie Unii Europejskiej jest przeprowadzone w oparciu o przepisy prawa wspólnotowego oraz przepisy prawa krajowego dotyczące możliwości korzystania ze świadczeń udzielanych przez instytucje miejsca zamieszkania jako pracownika, jako pracownik powracający na terytorium Państwa zamieszkania.

Jedynym dokumentem dającym podstawę do zaliczenia okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia w innym państwie członkowskim jest zaświadczenie – dokument urzędowy – wydany przez instytucje właściwa innego państwa, tj. formularz E301, U1, SED U002 lub SED U 017.

W toku postępowania ustalono, że dokument SED U002 potwierdzający okres ubezpieczenia z tytułu zatrudnienia W. P. w Irlandii wpłynął do Wojewódzkiego Urzędu Pracy [...] w dniu [...] listopada 2010 r. i z tego względu prawo do zasiłku dla bezrobotnych ww. można było przyznać od tego dnia.

Ustalono, ze okres uprawniający do zasiłku wynosi powyżej 5 lat, wobec czego W. P. przysługuje zasiłek wynoszący 100% kwoty zasiłku podstawowego.

W dniu 28 grudnia 2010 r. wpłynęła do WUP [...] za pośrednictwem PUP w S. decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r. wydana przez Starostę S. znak: [...] orzekająca o utracie przez ww. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] grudnia 2010 r., wobec powyższego zasiłek przysługuje do dnia [...] listopada 2010 r.

W. P. wniósł do Ministra Pracy i Polityki Społecznej odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji żądające jej zmiany, poprzez przyznanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych za okres 6 miesięcy, począwszy od dnia [...] marca 2010 r. w wysokości określonej w decyzji Marszałka Województwa [...].

W odwołaniu ww. podniósł, że organ pozbawiając go prawa do zasiłku dla bezrobotnych za okres pozostawania bez pracy po przyjeździe z zagranicy działał niezgodnie z prawem i z zasadami współżycia społecznego, czym naruszył przepisy postępowania administracyjnego. W ocenie odwołującego się organ naruszył również prawo, gdyż w podstawie decyzji powołał art. 71 ust. 7 przedmiotowej ustawy, który został uchylony ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz innych niektórych innych ustaw i nie obowiązuje od 2011 r. Skoro przepis ten przestał obowiązywać, to nie powinien być powoływany przez organ, a zatem decyzja dotknięta jest wadą nieważności.

Na podstawie art. 8 ust. 2, art. 71 ust. 1 i 6, art. 72 oraz art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j: Dz. U. z 2008 roku, Nr 69, poz. 415 z późn. zm.); art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.); art. 87 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 roku w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE L 166 z dnia 30 kwietnia 2004 roku, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, z późn. zm.) oraz decyzji Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego Zabezpieczenia Społecznego Nr H1 z dnia 12 czerwca 2009 roku dotyczącej zasad przechodzenia od rozporządzeń Rady (EWG) Nr 1408/71 i (EWG) Nr 574/72 do rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 i (WE) Nr 987/2009 oraz stosowania decyzji i zaleceń Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego (Dz. Urz. UE C 106 z dnia 24 kwietnia 2010 roku); art. 67 i 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 roku w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. Urz. (WE) L 149 z 5 lipca 1971 roku, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 1, z późn. zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 1 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 roku w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2009 roku Nr 136, poz. 1118) w związku z art. 2 i 80 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 roku w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) Nr 1408/71 (...) (Dz. Urz. (WE) L 74 z dnia 27 marca 1972 roku, z późn. zm.; Dz Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 1, z późn. zm.), a także decyzją Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących Nr 199 z dnia 13 października 2004 roku w sprawie wzorów formularzy niezbędnych do stosowania rozporządzeń Rady (EWG) Nr 1408/71 i (EWG) Nr 574/72 (seria E 300) (2005/204/WE) (Dz. Urz. (UE) L 73 z dnia 18 marca 2005 roku) - po rozpatrzeniu odwołania W. P., zam. ul. J. [...] S., od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2012 roku, znak: [...], dotyczącej przyznania (...) prawa do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości (...) 100% zasiłku od dnia [...].11.2010r. do dnia [...].11.2010 r. (...)

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że w myśl art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia 1408/71 bezrobotny, który oddaje się do dyspozycji służb zatrudnienia na terytorium państwa zatrudnienia na terytorium państwa członkowskiego, w którym mieszka, lub który powraca na to terytorium, korzysta ze świadczeń zgodnie z postanowieniami ustawodawstwa tego państwa, tak jak gdyby był tam ostatnio zatrudniony. Świadczenia te udzielane są przez instytucje miejsca zamieszkania i na jej koszt.

Stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w PUP był zatrudniony lub ubezpieczony łącznie przez co najmniej 365 dni. Warunek określony w tym przepisie został przez W. P. spełniony, w związku z czym przysługuje mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych.

W myśl art. 71 ust. 6 powołanej ustawy, w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po 7 dniach od rejestracji, prawo do zasiłku powstaje dopiero od dnia udokumentowania tego prawa, jednakże w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący.

W. P. udokumentował swoje prawo do zasiłku dla bezrobotnych w dniu [...] listopada 2010 r., a zatem od tego dnia mogło mu zostać przyznane przedmiotowe świadczenie.

Decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej stała się przedmiotem skargi wniesionej przez ww. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z obrazą przepisów prawa materialnego, w szczególności poprzez utrzymanie w mocy decyzji opartej na nieistniejącym, w dniu jej wydania przepisie, tj. art. 71 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Podnosząc ten zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze podał, że wbrew twierdzeniu skarżącego rozporządzenia 883/2004, 1408/71 i 574/72 nie zostały wydane na podstawie art. 71 ust. 7 przedmiotowej ustawy. Rozporządzenia te zostały wydane na podstawie przepisów Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Powyższy art. był przepisem bezpośrednio odsyłającym do "przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego". Przepis ten błędnie powołany przez organ pierwszej instancji w podstawie prawnej decyzji nie stanowił jej samodzielnej podstawy i miał charakter informacyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podać należy, że ustawodawca w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) określa sytuacje, w których bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie daje organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym.

Natomiast art. 71 ust. 6 powołanej ustawy stanowi, że w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1 (6 lub 12 miesięcy, w zależności od spełnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek zamieszkania). Podkreślić w tym miejscu należy, że dyspozycja art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy odnosi się do stanu faktycznego zaistniałego już po wydaniu decyzji dotyczącej uznania za osobę bezrobotną i odmówienia przyznania prawa do zasiłku.

Nie ma racji skarżący, ze zaskarżona decyzja została wydana na podstawie uchylonego art. 71 ust. 7 powołanej ustawy, który stanowił, że do okresu wymaganego do nabycia prawa do zasiłku zalicza się ponadto okresy zatrudnienia w państwach, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c ustawy, na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił bowiem przepisy powołanych w jej podstawie prawnej rozporządzeń.

Podkreślić należy, że rozporządzenie Rady (EWG) Nr 1408/71 i Nr 574/72 dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w państwach członkowskich adresowane do pracowników migrujących, nie mają na celu usunięcia różnic istniejących pomiędzy poszczególnymi systemami krajowymi i stworzenia jednego, ponadpaństwowego systemu zabezpieczenia społecznego. Koordynacja akceptuje różnice istniejące pomiędzy poszczególnymi systemami i jednocześnie wprowadza instrumenty prawne, które pozwalają na współistnienie tych systemów. Mają one na celu wyeliminowanie niekorzystnych następstw, które mogłyby stać się udziałem pracownika w związku z podejmowaniem przez niego i kontynuowaniem aktywności zawodowej w różnych systemach zabezpieczenia społecznego państw członkowskich.

W niniejszej sprawie Marszałek Województwa [...] przyznał skarżącemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych, a organ odwoławczy decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. Kwestią sporną jest natomiast, od kiedy świadczenie to powinno zostać przyznane.

Wskazać w tym miejscu należy, że art. 80 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U. UE L Nr 74, poz. 1) stanowi, że zaświadczenie o okresach zatrudnienia i ubezpieczania wydawane jest na wniosek zainteresowanego, bądź przez instytucję właściwą w sprawie bezrobocia Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwu ostatnio podlegał lub przez inną instytucję wyznaczoną przez właściwe władze wyżej wymienionego Państwa Członkowskiego. Jeżeli nie przedstawi on wyżej wymienionego zaświadczenia, właściwa instytucja zwraca się o nie do jednej z wyżej wymienionych instytucji.

Zatem od udokumentowania przez skarżącego w przewidzianej prawem formie okresu uprawniającego do zasiłku w okresie posiadania przez niego statusu bezrobotnego uzależniono przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Z treści art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy a contrario wynika, że do obowiązków bezrobotnego należy udokumentowanie okresu uprawniającego do zasiłku przed upływem 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. Podkreślić przy tym należy, iż pojęcie "udokumentowanie" nie zostało sprecyzowane w przepisach powołanej wyżej ustawy, a ustawodawca powierzył tę kwestię właściwemu ministrowi.

W § 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. Nr 262, poz. 2607), wskazano, że określa ono dokumenty niezbędne do ustalenia statusu bezrobotnego i uprawnień rejestrowanych osób. Z kolejnych przepisów tegoż rozporządzenia wynika, że do obowiązków polegających na "udokumentowaniu" swego uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych przez osobę rejestrującą się należy przedłożenie do wglądu pracownikowi powiatowego urzędu pracy dokonującemu rejestracji dowodu osobistego lub innego dokumentu tożsamości, dyplomu, świadectwa ukończenia szkoły lub świadectwa szkolnego albo zaświadczenia o ukończeniu kursu lub szkolenia, świadectwa pracy oraz innych dokumentów niezbędnych do ustalenia jej uprawnień (§ 3 ust. 1). Żaden jednak z przepisów wskazanego rozporządzenia nie definiuje określenia "inne dokumenty". Nie czyni tego również ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, zauważyć należy, że fakt przedstawienia przez skarżącego urzędowi pracy dokumentów wymaganych treścią § 3 rozporządzenia w sprawie rejestracji osób bezrobotnych nie był kwestionowany. Złożone przez niego pisemne dowody pozwalały organowi na wyjaśnienie istotnych dla sprawy zdarzeń.

Należy zgodzić się z organem, że w związku z brakiem [...] dokumentu SED U002, który wpłynął do organu w dniu [...] listopada 2010 r. przed tym dniem brak było możliwości wydania decyzji o przyznaniu przedmiotowego świadczenia.

Podkreślić w tym miejscu należy, że w postępowaniu administracyjnym zgodnie z zasadą opisaną w art. 7 Kpa organy administracji są obowiązane do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Należy zgodzić się ze skarżącym, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją było postępowaniem długotrwałym i organ nie zachował określonych prawem terminów. Jednakże w sytuacji, gdy wymagane jest uzyskanie od właściwej zagranicznej instytucji wymaganego prawem dokumentu, proces ten może być czasochłonny i organ prowadzący postępowanie nie ma na to wpływu.

Sąd rozumie niedogodności sytuacji w jakiej znalazł się skarżący, jednakże nie mogła ona mieć wpływu na wynik sprawy.

Z uwagi na powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.