Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 123/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 156 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. J. dnia 6 czerwca 2011 r. o sprostowanie niedokładności i oczywistych omyłek w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 123/11 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w sprawie wypłaty należności finansowych wynikających z decyzji przyznającej równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego postanawia: -odmówić sprostowania postanowienia-


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 5 kwietnia 2011 r. odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w spawie wypłaty należności finansowych wynikających z decyzji przyznającej równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Uzasadnienie powyższego orzeczenia zostało sporządzone i doręczone stronom postępowania z urzędu.

Pismem z 6 czerwca 2011 r. K. J. (dalej jako skarżący) zwrócił się do Sądu o sprostowanie niedokładności i innych oczywistych omyłek w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 kwietnia 2011 r.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że treść uzasadnienia nie odpowiada stanowi faktycznemu istniejącemu w sprawie, a ponadto zawiera treści sugerujące organom Policji, możliwość orzekania bez podstawy prawa materialnego w przedmiocie sporu, jakim jest prawo do równoważnika pieniężnego. Jednocześnie skarżący stwierdził, że rozstrzygnięcie sądu jest słuszne, ale z innych względów niż określił to Sąd. Wskazał, że błędnie wezwał organ do podjęcia czynności zmierzających do wypłaty świadczenia, bowiem sprawa dotyczy bezczynności KPP w [...] , który zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego w celu wykonania decyzji administracyjnej nr [...] . Tym samym skarga jest niedopuszczalna z uwagi na niewyczerpanie drogi odwoławczej i niewłaściwe określenie wezwania do podjęcia czynności administracyjnych. W dalszej części uzasadnienia skarżący podniósł, że Sąd postanowieniem z 5 kwietnia 2011 r. określił skutki procesowe postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem z 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1032/08, jak również dokonał wykładni tego wyroku niezgodnie z przepisami określonymi w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego względu, z powyższego postanowienia usunąć należy dokonaną wykładnię i wyjaśnienie wątpliwości wyroku II SA/Wa 1032/08 jako zamieszczone na skutek błędu i niewłaściwego zastosowania art. 158 ppsa. Ponadto skarżący podniósł, że Sąd błędnie wskazał, że możliwość wypłaty należności finansowych wraz z odsetkami musi wynikać wprost z decyzji administracyjnej. Przedmiotem sporu jest bowiem czynność egzekucyjna, sprowadzająca się do wszczęcia takiego postępowania przez organ, którego decyzja ma być przez zobowiązanego wykonana. Czynności takie w postępowaniu egzekucyjnym nie sprowadzają się wyłącznie do wyegzekwowania wprost określonej w decyzji należności, lecz przeprowadzeniem czynności procesowych zmierzających do wykonania czynności materialno-techniczej polegającej na comiesięcznym wypłacaniu równoważnika pieniężnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej zwaną "ppsa", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

Sprostowanie orzeczenia sądowego ma na celu naprawienie takiej jego wadliwości, która powoduje, że otrzymało ono brzmienie inne niż sąd zamierzał mu nadać, przy czym sprostowanie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia.

Przedmiotem sprostowania postanowienia mogą być więc niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty czyli niebudzący wątpliwości.

Sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron, czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998 roku, II CKN 817/97, OSNC 1999/1/16). Błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu, przekręceniu jakiejś nazwy lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (por. postanowienie NSA z 5 maja 2010 r., I OZ 734/10). Pojęcie "innych oczywistych omyłek" ma szerszy zakres i jest trudniejsze do zdefiniowania. Można tylko przyjąć, że inne oczywiste omyłki są swym charakterem zbliżone do niedokładności, błędu pisarskiego lub błędu rachunkowego. Dlatego każdy tego rodzaju wypadek musi podlegać indywidualnej ocenie Sądu po rozważeniu wszystkich okoliczności konkretnej sprawy. Przy orzekaniu o sprostowaniu należy mieć na uwadze, że o jego dopuszczalności decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 roku, OZ 887/04, niepubl.). W drodze sprostowania orzeczenie nie może być zmienione co do istoty sprawy, prostowaniu podlegają jedynie błędy w samej treści orzeczenia, a nie błędy w orzekaniu.

W przedmiotowej sprawie orzeczenie Sądu nie zawiera określonych w art. 156 ppsa niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych ani innych oczywistych omyłek, zatem nie wymaga sprostowania. Ponadto skarżący na takie niedokładności i omyłki nie wskazał. Argumentacja wniosku skarżącego w tym zakresie stanowi polemikę ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia. Z treści przepisu art. 156 ppsa jednoznacznie wynika, że sprostowanie uzasadnienia postanowienia nie może prowadzić do polemiki ze stanowiskiem Sądu zawartym w uzasadnieniu orzeczenia. Gdy strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem Sądu, ma możliwość kwestionowania tego orzeczenia w trybie skargi kasacyjnej.

W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 156 § 1 w związku z art. 166 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.