Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 71/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 pkt 1-4, art. 7 ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 721
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Protokolant Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. O. i W. O. na decyzję Wojewody z dnia 19 grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji drogi oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta decyzją z dnia 8 września 2008 r. na podstawie przepisów art. 104 Kodeksu Postępowania Administracyjnego /tekst jednolity Dz. U. Nr 98 póz, 1071 z 2000r. ze zm./, art. 2, art.3, art.4 i art. 5, art. 7, art. 9, art. 12 i art. 21 ustawy z dn. 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych /Dz. U. z 2003 r. Nr 80 póz. 721 ze zm./oraz art. 32,art. 46, art. 48 i art. 53 ustawy z dn. 27 kwietnia 2003r. Prawo ochrony środowiska /Dz.U. Nr 62 poz. 627 ze zm./, po rozpatrzeniu wniosku Gminy z dnia 18 lipca 2008r. ustalił warunki lokalizacji drogi dla inwestycji polegającej na budowie drogi gminnej- ul. [...], na terenie Gminy R. położonej na działkach nr [...] w obrębie [...] oraz na działkach nr [...] w obrębie [...].

W decyzji wskazano, że ulica [...]. jest drogą gminną klasy L, nie urządzoną o nawierzchni gruntowej, położoną w dzielnicy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, łączy ul. [...] z ulicami : [...], [...], [...] i [...]/ wszystkie są drogami gminnymi kategorii L/. Ulica [...] w powiązaniu z ulicami [...] i [...] łączą dzielnicę [...] z drogą wojewódzką- ul. [...] oraz ulicą [...]. Wybudowanie ulicy [...] zapewni dobry dojazd do terenów dzielnicy [...], poprawi estetykę dzielnicy i standard życia mieszkańców oraz zapewni bezpieczne warunki komunikacji pieszej i kołowej. Wskazano, że w ulicy [...] znajduje się uzbrojenie techniczne: sieci kanalizacji sanitarnej, wodociągowa, gazowa i telekomunikacyjna. Głównymi zmianami w sposobie zagospodarowania terenu będzie wykonanie utwardzonej powierzchni, chodników, wjazdów na posesje, miejsc postojowych, pobocza oraz budowa odwodnienia i oświetlenia ulicy. Szczegółowy program został określony w materiałach do wniosku pt. "Określenie zmian w infrastrukturze pasa drogowego ulicy [...]" i stanowi załącznik nr 1 do decyzji. Linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczono na mapach w skali 1: 500 w załączniku nr 2 pt. "Plan sytuacyjno-wysokościowy". Ponadto w zakresie dotyczącym ochrony środowiska i dóbr kultury podano, że przy opracowaniu projektu budowlanego należy uwzględnić warunki wynikające z decyzji i przepisów odrębnych, w zakresie dotyczącym ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich podano, że przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę niezbędne jest uzyskanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jednocześnie na mocy powołanej decyzji zatwierdzony został podział nieruchomości w sposób określony na mapach z projektem podziału nieruchomości stanowiących zał. Nr 3 do decyzji. Nadto w sentencji decyzji określono wymagania jakie winien spełniać wniosek w sprawie pozwolenia na budowę oraz projekt budowlany.

W uzasadnieniu organ podał, że inwestor –Gmina w dniu 21.07.2008r. złożyła wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi dla inwestycji polegającej na budowie drogi gminnej – ul. [...] na terenie Gminy R. położonej na opisanych wyżej działkach. Wskazano, że do wniosku inwestor zgodnie z wymogami art. 5 ust. 1 ww. ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych załączył mapy w skali 1:500, analizę powiązania dróg z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekt podziału nieruchomości, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Organ I instancji wskazał, że w oparciu o postanowienia art. 2,3,4 i 5 ww. ustawy oraz postanowienia art. 32,46, 48 i 53 ustawy Prawo ochrony środowiska wszczął postępowanie w sprawie wydania decyzji o lokalizacji drogi publicznej zawiadomieniem z dnia 29.07.2008r., obwieszczeniami na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miasta R., na tablicy ogłoszeń w Starostwie Powiatowym w W. i w prasie lokalnej zawiadomił strony i zainteresowane osoby o wszczętym postępowaniu oraz zamieścił ogłoszenie o planowanej inwestycji na stronie internetowej Starostwa Powiatowego w W. Organ wskazał, że decyzja została wydana po spełnieniu postanowień wyżej powołanych ustaw i wobec braku uwag i wniosków od zawiadomionych stron i osób zainteresowanych w terminie 14 dni od daty ukazania się ogłoszenia.

Od powyższej decyzji do Wojewody odwołali się M. O. i W. O., wnosząc o jej uchylenie.

W uzasadnieniu odwołania odwołujący podali, że składali wnioski dotyczące planowanej inwestycji. Wskazali, że po otrzymaniu zawiadomienia w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie kanalizacji deszczowej i nawierzchni drogowej ul. [...] w R., w miesiącu listopadzie 2007r. składali pisma i odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Sądu. Po kolejnych pismach, jak wskazali odwołujący, Burmistrz podjęła negocjacje dotyczące zawarcia porozumienia, w trakcie których odwołujący zostali zapewnieni, że ul. [...] zostanie przeprojektowana zgodnie z ich żądaniami, z uwzględnieniem konieczności zachowania przez planowaną drogę parametrów technicznych, co powoduje, że nie będzie można uniknąć częściowego wywłaszczenia nieruchomości odwołujących. Odwołujących zapewniono, że droga będzie zaprojektowana z najniższymi możliwymi parametrami dla drogi tego typu oraz zachowane zostaną dotychczasowe ograniczenia w ruchu pojazdów, z uwagi na stary most / nośność/, którego przebudowa nie jest planowana poza położeniem nowej powierzchni. W dniu 11.04. 2008r. doszło do podpisania porozumienia z Gminą, reprezentowaną przez Burmistrza, w którym określono następujące parametry: szerokość jezdni 5,5m, lewostronny chodnik szer. 2m oraz po prawej stronie jezdni opaska zieleni o szer. 0,75m. Jednocześnie w podpisanym załączniku z dnia 7.04. 2008r. szerokość jezdni wynosi 6m. Po zapoznaniu się z decyzją Starosty odwołujący uznali, że porozumienie nie zostało dotrzymane i zostało zawarte w złej wierze. W szczególności z decyzji wynika, że przewiduje ona budowę nowego mostu, a co za tym idzie zniesienie zakazu poruszania się po nim pojazdów powyżej 3,5t. Takie rozwiązanie całkowicie zmienia charakter drogi, gdyż stanie się ona dostępna dla pojazdów wielotonowych, co wpłynie niekorzystnie na konstrukcję domu i warunki życia.

Powołując się na powyższe, a mianowicie odstąpienie od warunków podpisanego porozumienia, odwołujący wnieśli o zmianę istniejącego projektu budowy ul. [...] tak aby szerokość jezdni wynosiła 5m, co będzie zgodne z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie / Dz. U. z 1999r., Nr 43, poz. 430/. Zgodnie z § 15 ust. 1 rozporządzenia szerokość drogi klasy L na terenie zabudowanym winna wynosić3,0- 2,5m, gdzie 2,5 stosuje się w zabudowie jednorodzinnej / taki charakter ma ul. [...]/ lub przy uspokajaniu ruchu. Ponadto odwołujący wnieśli o pozostawienie ograniczenia poruszania się pojazdów do 3,5t oraz pozostawienie w stanie nienaruszonym dwóch drzew lipowych, których również dotyczyło powołane wyżej porozumienie.

Wojewoda na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt kpa decyzją z dnia 19 grudnia 2008 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że odwołanie zawiera zarzuty przeciwko decyzji , w związku z czym rozpoznał sprawę pod kątem zasadności zarzutów oraz poprawności decyzji pod względem formalno-prawnym, a w szczególności zgodności z ustawą z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.

Rozpoznając zarzuty Wojewoda ustalił, że :

1/ zgodnie z rozd. 2, § 14 ust. 8 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 2008 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie / Dz. U. Nr 43, poz. 430/ w strefie zamieszkania szerokość pasa terenu przeznaczonego do ruchu pojazdów i pieszych powinna być dostosowana do potrzeb. Potrzeby i wynikające z tego parametry drogi/szerokość/ są zależne od realizowanej przez gminę polityki przestrzennej, nadto stwierdzono, że do regulacji ruchu pod względem natężenia i rodzaju stosuje się inne sposoby np. ograniczenia za pomocą znaków drogowych.

2/ zarządca drogi ma nie tylko prawo ale i obowiązek wykonania remontu lub przebudowy mostu w celu doprowadzenia go do odpowiedniego stanu technicznego, minimalna nośność drogi i mostu wynika z klasy drogi,

3/ nie ma jednoznacznych dowodów, że decyzja lokalizacyjna powoduje konieczność usunięcia wskazanych drzew, ponadto zgodnie z art. 29 ust. 2 ww. ustawy do usuwania drzew i krzewów znajdujących się na nieruchomościach objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi, z wyjątkiem drzew i krzewów usuwanych z nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, nie stosuje się przepisów o ochronie przyrody w zakresie obowiązku uzyskiwania zezwoleń na ich usunięcie oraz opłat z tym związanych,

4/ zgodnie z ww. ustawą nie istnieje obowiązek uzyskania opinii i uzgodnień mieszkańców w odniesieniu do decyzji lokalizacyjnej, stąd też próby porozumienia między Gminą R. z odwołującymi nie stanowią dowodu przeciwko decyzji,

5/ postępowanie w sprawie wydania decyzji zostało przeprowadzone prawidłowo.

Ponadto organ II instancji wskazując, że planowana inwestycja polega na przekształceniu drogi gruntowej w drogę o utwardzonej powierzchni z niezbędną infrastrukturą. W konsekwencji podział działek i wykup niektórych z nich na cele pasa drogowego, jest uzasadniony i niezbędny do wykonania ważnego dla gminy przedsięwzięcia, zapewnienia bezpieczeństwa komunikacyjnego mieszkańców, zminimalizowania zagrożeń bezpieczeństwa ruchu drogowego w tym rejonie. Podkreślono, że inwestycja stanowi realizację interesu społecznego mieszkańców poprzez zapewnienie dojazdu do terenów dzielnicy [...], budowę odwodnienia i oświetlenia ulicy, wykonanie utwardzonej powierzchni chodników , wjazdów na posesje. Zmiany w infrastrukturze pasa drogowego w ramach projektowanej inwestycji bezsprzecznie poprawią bezpieczeństwo użytkowników dróg.

M. O. i W. O. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzucając wydanej decyzji:

- naruszenie art. 77 kpa poprzez niepełne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie i naruszenie w związku z tym również art. 7 kpa,

- naruszenie art. 107 kpa poprzez niepełne ustosunkowanie się do wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i brak szczegółowego uzasadnienia podstaw prawnych zaskarżonej decyzji,

- art. 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, poprzez nieuwzględnienie interesu osób trzecich w rozumieniu ustawy.

Powołując się na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że decyzja organu I instancji wydana została na 2 dni przed skreśleniem przepisów rozdziału 2 ustawy z dnia 10 kwietnia, które umożliwiły wydanie zaskarżonych decyzji, w konsekwencji postępowanie toczyło się według zasad obowiązujących w dacie wydania decyzji przez ten organ. Uniemożliwiło to skarżącym uczestniczenie w postępowaniu na nowych zasadach pozwalających na prawidłowe reprezentowanie swoich interesów.

Skarżący wskazali, że zgodnie z brzmieniem uchylonego art. 4 ustawy, do postępowania w sprawach o wydanie decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji drogi stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem odmienności przewidzianych w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003r., co oznacza, że postępowanie musi odpowiadać zasadom wynikającym z kpa / zasadzie prawdy obiektywnej, zasadzie uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, zasadzie praworządności, zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji/.

Powołując się na powyższe skarżący zarzucili, że wbrew stanowisku organu II instancji, w toku postępowania doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania, a więc nie mogło ono być poprawnie przeprowadzone. W tym zakresie skarżący w szczególności podnieśli, że uwadze organów umknęło, że decyzja wpływa na możliwość realizacji uprawnień właścicielskich przez skarżących. W takiej sytuacji istotne jest umożliwienie stronom aktywnego uczestniczenia w postępowaniu, jak też uwzględnienie przy wydawaniu decyzji ich interesów, brak uwzględnienia tego interesu musi skutkować wadliwością postępowania. Skarżący podkreślili, że wprawdzie ustawa upraszcza postępowanie w sprawie, co jednak nie oznacza dowolności organu przy wydawaniu decyzji.

Skarżący wskazali, że zgodnie z ustawą decyzja o ustaleniu drogi zawiera w szczególności :

- wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii,

- określenie linii rozgraniczających teren;

- warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa;

- wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich;

- zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości.

Z art. 3 wynika konieczność uzgodnienia inwestycji z właściwymi organami samorządu terytorialnego.

Powołując się na powyższe regulacje skarżący zarzucili, że decyzje wydane w sprawie nie sprostały wymienionym wymogom. Za takie nie może być uznane lakoniczne sformułowanie odnoszące się do prawa dysponowania nieruchomością przez inwestora. Skarżący ponownie powołali się na, zawarte przed wydaniem decyzji porozumienie z Burmistrzem Gminy satysfakcjonujące obie strony, zerwane przez gminę, o czym skarżący dowiedzieli się dopiero po otrzymaniu decyzji Starosty. Skarżący wskazali, że takie działanie pozostaje w sprzeczności z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego. Również uzasadnienie decyzji jest niezrozumiałe dla stron. Z jego treści wynika bowiem, że rozstrzygnięcie zostało wydane bez uwzględnienia racji stron, ich interesu wynikającego chociażby z uprawnień właścicielskich. Organ II instancji nie ustosunkował się do okoliczności podnoszonych w odwołaniu, wskazano, że nawiązanie do ustawy o ochronie środowiska jest umiejscowione w innej jednostce redakcyjnej i dotyczy innej fazy postępowania. Uzasadnienie decyzji organu II instancji jest nieczytelne, nie wyjaśnia czym kierował się organ utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, na jakich przepisach się opierał, jakie okoliczności uznał za istotne. Z tego powodu zarzucono, że organ II instancji naruszył art. 107 § 3 kpa. Dodatkowo skarżący wskazali, że z treści uzasadnienia wnioskować można, że tylko organy I i II instancji są władne do oznaczania tego co ważne dla orzeczenia w sprawie, nie uwzględniając racji innych stron, w tym właścicieli nieruchomości przyległych do inwestycji. Takie działanie narusza zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7 i 8 kpa.. Nadto organ odwoławczy skutki nieprawidłowego postępowania polegającego w szczególności na braku dążenia do wyjaśnienia sprawy stara się przerzucić na skarżących

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W szczególności przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania, wskazał na cele ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. i wyjątkowość przyjętych regulacji mających na celu sprawny i szybki przebieg inwestycji drogowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działania administracji pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć wpływ na wynik sprawy / art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz. U. nr 153, poz. 1270/.

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ orzekające w sprawie organy nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia ww. zasad postępowania administracyjnego, albowiem organy administracji prowadziły postępowanie zgodnie z powołaną szczególną regulacją prawną. Podkreślić też należy, że skarżący w żaden sposób nie wykazali naruszenia wymienionych zasad, a tym bardziej , że mogło to mieć wpływ na wynik postępowania.

W pierwszej kolejności podkreślić należy szczególny charakter ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych / Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm./ -zw. dalej ustawą. Ma ona na celu stworzenie warunków prawnych zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych, poprzez uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji, w tym w szczególności uproszczenie procedur administracyjnych związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowaniem nimi przez inwestorów.

Sąd kontrolując zgodność z prawem przeprowadzonego przez organy administracji postępowania dotyczącego ustalenia lokalizacji drogi publicznej w zakresie określonych w ustawie zasad i trybu oraz właściwości organów uznał, że zostało ono przeprowadzone zgodnie z prawem.

Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, właściwy zarządca drogi składa wniosek o ustalenie lokalizacji drogi po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, powiatu oraz wójta /burmistrza, prezydenta/. W rozpatrywanej sprawie wniosek o lokalizację dotyczył drogi gminnej położonej w R., a więc jej zarządcą jest Burmistrz, który przedmiotowy wniosek złożył. Opinie, o których mowa w art. 3 ust. 1 ustawy zostały załączone przy wniosku Burmistrza z dnia 18 lipca 2008r. skierowanym do Starosty o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi/ opinia Burmistrza oraz Starostwa Powiatowego w W./. Natomiast Zarząd Województwa nie wydał opinii w sprawie wniosku, co w świetle art. 3 ust. 2 ustawy oznacza nie zgłoszenie zastrzeżeń do wniosku. Ponadto wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi spełnia wymogi określone w art. 5 ust. 1 pkt 1-4, a mianowicie zawiera mapę w skali 1;500 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie, analizę powiązania ulicy [...] z innymi drogami publicznymi, mapę zawierającą projekt podziału nieruchomości oraz opis zawierający " określenie zmian w infrastrukturze pasa drogowego ulicy [...] w wyniku realizacji projektu budowy tej ulicy". Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy w odniesieniu do dróg gminnych starosta doręcza decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędach gminy właściwych ze względu na przebieg drogi, w prasie lokalnej, a ponadto wysyła zawiadomienia o wydaniu takiej decyzji dotychczasowemu właścicielowi. Wymogi te stosuje się odpowiednio, na mocy art. 7 ust. 4 ustawy do doręczania i zawiadamiania stron o decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wydanej przez organ II instancji. W rozpatrywanej sprawie również powyższe wymogi zostały spełnione, albowiem obwieszczenie Starosty o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi dla inwestycji polegającej na budowie drogi gminnej-ulicy [...] zostało zamieszczone w dniu 3 października 2008r. w prasie lokalnej/ [...]/, w Urzędzie Gminy, a nadto o wydaniu decyzji zostali zawiadomieni wnioskodawca oraz m.in. skarżący, z informacją o miejscu, w którym mogą zapoznać się z treścią decyzji. Decyzja organu II instancji została podana do publicznej wiadomości poprzez umieszczenie obwieszczenia Wojewody na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta R. oraz poprzez jej doręczenie wnioskodawcy oraz skarżącym.

Przepis art. 7 ust. 1 ustawy określa konieczne elementy decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, stanowiąc, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera w szczególności:

1/ wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii;

2/ określenie linii rozgraniczających teren;

3/ warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa;

4/ wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich;

5/ zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi ul. [...] w R. nie narusza cyt. art. 7 ust. 1 ustawy w odniesieniu do działki skarżących. Określa ona w tym zakresie wymagania dotyczące powiązania planowanej drogi z innymi drogami zał. nr 1 do decyzji, linie rozgraniczające teren inwestycji / zał. nr 2 do decyzji/, zawiera zatwierdzenie podziałów nieruchomości / zał. nr 3 do decyzji/.

W granicach określonej zaskarżoną decyzją lokalizacji drogi gminnej znajdowała się nieruchomość skarżących nr dz. [...] o powierzchni 4,10a, oznaczona w projekcie podziału nr dz. [...] o powierzchni 7m². i nr dz. [...] o powierzchni 4,03a.

Skarżący podnosili zarzut dotyczący braku zawarcia w zaskarżonej decyzji postanowień odnoszących się do ochrony interesów skarżących / art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy/. Skarżący zarzucali, że również organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu, iż wydana decyzja narusza interesy skarżących.

Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia interesu osób trzecich Sąd uznał, że decyzja o lokalizacji drogi w odniesieniu do działki gruntu stanowiącej własność skarżących nie narusza art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy. Wobec przysługującego skarżącym prawa własności nieruchomości wskazać należy, że planowana inwestycja jest celem publicznym, co uzasadnia dopuszczalność objęcia jego lokalizacją nieruchomości skarżących. Podkreślić jednak należy, że ze złożonej do akt sprawy dokumentacji dotyczącej przebiegu planowanej drogi wraz z podziałem nieruchomości / w tym nieruchomości skarżących/ nie wynika, aby realizacja drogi gminnej miała jakikolwiek, w tym negatywny wpływ na zakres i sposób użytkowania nieruchomości skarżących i wykonywania przez nich prawa własności. Wprawdzie przepis art. 7 ust. 1 pkt 4 zobowiązuje organ do określenia w decyzji m.in. wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, lecz decyzja winna zawierać szczególne postanowienia w tym zakresie tylko w przypadku ustalenia przez organ w trakcie postępowania o ustalenie lokalizacji drogi, że określona inwestycja narusza uzasadnione interesy osób trzecich. Tym samym obowiązek, o którym mowa w powołanym przepisie ustawy będzie naruszony, jeśli mimo ustalenia przez organ uzasadnionych interesów osób trzecich, zasługujących na ochronę, organ nie określi w wydanej decyzji stosownych wymogów zapewniających poszanowanie takich interesów.

Kontrolując w tym zakresie działanie organów administracji Sąd nie dopatrzył się podnoszonych przez skarżących naruszeń interesów osób trzecich, które w świetle prawa zasługiwałyby na ochronę. Takie naruszenie nie wynika też z podniesionych w skardze zarzutów, skarżący nie uzasadnili też swoich twierdzeń o naruszeniu, skoro przedmiotowa inwestycja, biorąc pod uwagę jej przebieg, jeżeli chodzi o nieruchomość skarżących wynoszący 7m², przy granicy z drogą na ogólną powierzchnię wynoszącą 403m², nie ma wpływu na przysługujące skarżącym prawa dotyczące wykorzystania tej nieruchomości. Skarżący ich nie wykazali, jak to wyżej wskazano. Należy podzielić motywy decyzji organu I instancji, że wybudowanie drogi opisanej w decyzji, w zamian za istniejącą drogę gruntową o powierzchni nieutwardzonej poprawi standard życia mieszkańców. Nie stanowi natomiast przedmiotu oceny zgodności z prawem opisane przez skarżących działanie Burmistrza w przedmiocie braku realizacji porozumienia z dnia 11.04.2008r. Wskazać jednak należy, że zgodnie z przepisami ustawy to inwestor samodzielnie decyduje o lokalizacji drogi, jej przebiegu i innych parametrach technicznych. Prawidłowym jest więc stanowisko organu II instancji zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia 19 grudnia 2008r., w którym organ wskazał, że zgodnie z postanowieniami ustawy nie istnieje obowiązek uzyskiwania opinii i uzgodnień mieszkańców przy wydawaniu decyzji lokalizacyjnej. Przepisy ustawy nie upoważniają również organów orzekających do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o ustalenie lokalizacji drogi, gdyż to inwestor, w rozpoznawanej sprawie Gmina R. decyduje samodzielnie o przebiegu drogi, samodzielnie wybiera rozwiązania lokalizacyjne i techniczno – wykonawcze. Organy administracji wydając decyzję o lokalizacji, czy też rozpoznając odwołanie od takiej decyzji nie mają uprawnień do zmiany lub korygowania trasy drogi, czy też zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań, o których, jak wskazano, inwestor decyduje samodzielne / wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2007r IV SA/Wa 46/07, lex nr 33885, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2006r. IV Sa/Wa 638/06, lex nr 329121/.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, poprzedza postępowanie dotyczące udzielenia pozwolenia na budowę oraz przebudowę istniejących urządzeń infrastruktury, które zostało unormowane w rozdziale 4 ustawy. Decyzja o ustaleniu lokalizacji nie przesądza o szczegółowych rozwiązaniach technicznych, które są określane w projekcie budowlanym w celu uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stąd też przepisy powoływanego rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi gminne, nie mają wprost zastosowania w postępowaniu o wydanie decyzji o lokalizacji drogi. W postępowaniu tym określa się bowiem teren niezbędny dla realizacji inwestycji, bez szczegółowych rozwiązań technicznych. Wskazać jednak należy, że nie można w rozpoznawanej sprawie decyzji lokalizacyjnej postawić zarzutu, iż obszar terenu określony w zaskarżonej decyzji na lokalizację drogi jest nadmierny, czy też zbyt rozległy, skoro z opinii przedstawionych przez inwestora wynika, że szerokość pasa ruchu będzie mieściła się w granicach opisanych w rozporządzeniu. Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia szerokość pasa ruchu wynosi na drodze gminnej klasy L na terenie zabudowy 3,oo-2,50. Również zarzuty dotyczące dopuszczenia do ruchu nadmiernej ilości pojazdów, czy też zarzuty dotyczące remontu mostu nie stanowią przedmiotu rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji. Nie mogły więc być zarówno przez organy, jak i przez Sąd rozpatrywane. Nadto w tym miejscu Sąd dodatkowo wskazuje, że w całości podziela argumentację zawartą w uzasadnieniu organu II instancji, w części dotyczącej rozpoznania zarzutów skarżących.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że decyzja o lokalizacji drogi gminnej-ul. [...] w R., podjęta na podstawie przytoczonych wyżej przepisów ustawy jest zgodna z prawem.

W związku z powyższym, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.