Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 951/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Opłaty administracyjne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit c, art. 135, art. 152 i art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 130a ust 4 pkt 1, art. 130a ust 6
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Henryk Dolecki ( spr.) Sędzia WSA Barbara Gebel Protokolant Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 listopada 2012r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] . Nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia [...] . znak: [...] II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Przedsiębiorstwa A. kwotę 414 (czterysta czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego działając na podstawie art. 102 § 1, § 2 i § 4, art. 174 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 18, poz. 908), odmówił Spółce A. przyznania wynagrodzenia za dozór i zwrot wydatków związanych

z wykonywanym dozorem pojazdu marki [...] , o numerze rejestracyjnym [...] za okres od dnia [...]

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż Spółka A. pismem z dnia [...]r. zwróciło się do organu o zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór w odniesieniu do pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] za okres od dnia [...] r. Wniosek uzasadniono tym, iż Spółka została wyznaczona przez Prezydenta Miasta w Zarządzeniach z dnia [...] r., nr [...] oraz z dnia [...] r., nr [...] jako podmiot właściwy do przechowywania pojazdów usuniętych z dróg.

Organ podał, że pojazd marki [...], o numerze rejestracyjnym [...], na wniosek funkcjonariusza Policji usunięto z drogi na podstawie przepisów Prawa

o ruchu drogowym i przekazano na parking wnioskodawcy w dniu [...] r. Spółka przechowywała pojazd w okresie od dnia [...] r. do dnia jego przejścia na rzecz Skarbu Państwa, a później do dnia odbioru pojazdu

z parkingu, to jest do dnia [...] r. Pojazd przechowywany był na parkingu strzeżonym wnioskodawcy położonym [...] . Organ wskazał, że z tytułu przechowywania pojazdu, na podstawie wystawionych faktur za parkowanie pojazdu, Spółka uzyskała zapłatę w oczekiwanej przez siebie wysokości za okres od [...]r., w związku z czym cofnęła wniosek w powyższym zakresie, co skutkowało umorzeniem postępowania na mocy odrębnie wydanego postanowienia.

Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego wyjaśnił, że w dniu [...] r. tj. w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi i jego umieszczenia na parkingu przy ul. [...] prowadzonego przez Spółkę A. obowiązujący stan prawny nakazywał umieszczenie pojazdu na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez starostę. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednak, że Zarządzeniem Prezydenta Miasta z dnia [...] Spółka A. wyznaczone zostało jako właściwe do przechowywania pojazdów usuniętych z dróg począwszy od [...] r., tj. od dnia wejścia w życie Zarządzenia (§ 5 Zarządzenia). Wyznaczenie Spółki dokonane na podstawie Zarządzenia Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...] , wygasło natomiast dnia [...] r.

W wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, obejmującego zapytania skierowane do Policji, Prezydenta Miasta oraz pełnomocnika wnioskodawcy, nie uzyskano dowodów uzasadniających twierdzenie,

że Spółka A. wyznaczone zostało przez Prezydenta Miasta jako podmiot upoważniony do przechowywania pojazdów usuniętych z dróg w okresach innych, niż wynikających z wydanych Zarządzeń.

Wskazując na orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

(między innymi w sprawach akt II SA/Sz 869/10 z dnia

29 grudnia 2010 r., II SA/Sz 841/11 z dnia 7 grudnia 2011 r.) oraz na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2007 r., III CZP 47/07, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2009 r., V CSK 332/08 organ powołał się na pogląd, że stosunek prawny, którego przedmiotem jest parkowanie usuniętego z drogi pojazdu, jest typowym stosunkiem administracyjnym powstałym na skutek władczych działań organów administracyjnych. Usuwanie pojazdów z drogi i dalsze postępowanie z nimi są zadaniem publicznym o charakterze administracyjnym, które jest wykonywane przez organy administracji publicznej, ale w części także przy pomocy podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów.

Z żądaniem przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu

w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji może więc wystąpić podmiot prowadzący parking wyznaczony przez starostę na mocy obowiązującego w danym okresie przepisu prawa, a także podmiot umowy

o współdziałaniu w zakresie parkowania pojazdów, o której stanowił § 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 14 stycznia 2000 r.

w sprawie usuwania pojazdów i blokowania ich kół, przy założeniu istnienia stosunku administracyjnoprawnego wynikającego z obowiązywania takiej umowy i jej realizowania.

W dalszej części rozstrzygnięcia organ odwołał się do orzeczeń Sądu Apelacyjnego, Sądu Najwyższego (II CSK 284/08) i Trybunału Konstytucyjnego

(SK 54/08) oraz przytoczył treść przepisów art. 130 i art. 130a ustawy z dnia

20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Następnie Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego stwierdził, że skoro wnioskodawca nie był podmiotem wyznaczonym przez Prezydenta Miasta do parkowania pojazdów usuniętych z dróg, a więc nie był zobowiązany do przyjęcia pojazdu na prowadzony przez siebie parking, to dokonane czynności związane z przyjęciem i parkowaniem pojazdu nie stanowiły realizacji zadań publicznych o charakterze administracyjnoprawnym.

Na powyższe postanowienie Spółka A. wniosła zażalenie, w którym podniosła, iż wbrew stanowisku organu I instancji, z materiału dowodowego przedłożonego przez Spółkę wynika, że w okresie objętym wnioskiem Prezydent Miasta wskazywał również Spółkę jako podmiot prowadzący parking, na który mają być kierowane pojazdy usuwane z dróg publicznych. Poza okresami wymienionymi w Zarządzeniach Prezydenta Miasta, przedstawionymi w piśmie Urzędu Miasta

z dnia [...] r., Spółka była również wskazywana przez Prezydenta Miasta (otrzymywała w tej sprawie informacje pisemne i telefoniczne) jako podmiot, do którego należy kierować dyspozycje usunięcia pojazdu z drogi i przyjęcia na parking. Ponadto strona podniosła, iż w związku z tym, że w przypadku ww. pojazdu Policja kierowała do Spółki dyspozycję jego usunięcia z drogi i przyjęcia na parking, a Spółka tę dyspozycję przyjmowała, powstał stosunek prawny, którego przedmiotem jest parkowanie usuniętego z drogi pojazdu - także w okresie poprzedzającym przejście pojazdu z mocy prawa na Skarb Państwa, tj. stosunek administracyjny powstały na skutek władczych działań organów administracyjnych. Ponadto, skoro Policja kierowała dyspozycje do Spółki, to musiała mieć również informacje od Prezydenta Miasta o tym, że wnioskodawca jest pomiotem wyznaczonym do przyjmowania pojazdów usuwanych z drogi. Poza tym,

w przepisach ustawy Prawo ruchu drogowego, obowiązujących w dacie przyjęcia ww. pojazdu na parking, nie został określony szczególny tryb czy też forma wyznaczenia podmiotu do przyjmowania pojazdów na parking. W ocenie Spółki, istotny w przedmiotowej sprawie jest fakt, iż poza okresami wymienionymi

w zarządzeniach Prezydenta Miasta żaden inny podmiot nie został wyznaczony przez ten organ do przyjmowania pojazdów na parking. Spółka na dowód tego, że otrzymywała z Gminy Miasto pisma z informacjami

o kontynuacji współpracy w zakresie przyjmowania na parking pojazdów usuwanych z dróg, również w okresach nie wskazanych w Zarządzeniach wydawanych przez Prezydenta Miasta złożyła do akt sprawy pisma Zastępcy Prezydenta Miasta A. G. z dnia [...] r. i z dnia [...] r. Jednocześnie wskazała, iż w sprawie przyjmowania przez Spółkę pojazdów na parking w okresach nie objętych Zarządzeniami Prezydenta, kontaktowali się ze Spółką telefonicznie pracownicy Gminy Miasto Spółka wniosła

o przesłuchanie na powyższą okoliczność pracowników Spółki L. K. oraz M. G. Na poparcie swych twierdzeń Spółka odwołała się do treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., I OPS 1/10.

W wyniku rozpoznania sprawy na skutek wniesionego zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 123

w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071), art. 18 i art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 4 ust. 1 pkt 3 i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 247), postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że stosownie do art. 130a

ust. 10 Prawa o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym w dniu usunięcia pojazdu z drogi), pojazdy usunięte z drogi i nieodebrane przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznawało się za porzucone

z zamiarem wyzbycia się. Pojazd taki przechodził na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Zgodnie z art. 130a ust. 5 i ust. 6 ustawy, w przypadkach określonych

w ust. 1 i 2 pojazd był usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę. Usunięty pojazd umieszczano na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Wyznaczenie to powinno mieć formę zarządzenia.

W rozpoznawanej sprawie, w dniu wydawania dyspozycji usunięcia pojazdu

z drogi publicznej i jego przemieszczenia, tj. w dniu [...] r., nie następowało to na parking strzeżony będący wówczas parkingiem wyznaczonym przez Prezydenta Miasta bowiem parking prowadzony przez skarżącą

z dniem [...] r. przestał być parkingiem strzeżonym wyznaczonym uprzednio Zarządzeniem Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...] r. a ponownie stał się takim parkingiem od dnia [...] r., w wyniku wyznaczenia Zarządzeniem Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...]

Organ wyjaśnił, że powołana przez Spółkę uchwała NSA z dnia 29 listopada 2010 r., I OPS 1/10, nie obejmowała przedmiotem swych rozważań charakteru stosunku prawnego występującego w trakcie realizacji usługi umieszczenia

i parkowania pojazdu, w sytuacji nie wyznaczenia przez starostę podmiotu do prowadzenia parkingu strzeżonego. Istota regulacji dotyczącej usuwania pojazdów

z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami wynika z tego, że jest to wykonywanie zadania publicznego o charakterze administracyjnoprawnym, które jest wykonywane przez organy administracji publicznej, ale w części także przy pomocy (z udziałem) podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Zatem skoro w momencie usunięcia pojazdu z drogi Spółka A. nie była wyznaczona przez Prezydenta Miasta nie mogła być podmiotem wyznaczonym do realizacji zadania publicznego w powyższym znaczeniu.

Dyrektor Izby Skarbowej powołując się na wyrok WSA z dnia

1 lutego 2012 r., II SA/Sz 748/11 stwierdził, że nawet wyznaczenie przez starostę

w okresie późniejszym parkingu, na którym dotychczas znajdował się pojazd, jako parkingu strzeżonego do przechowywania pojazdów usuniętych z drogi w trybie przepisów Prawa o ruchu drogowym, nie powoduje powstania z chwilą wyznaczenia stosunku administracyjnego, jakim jest dozór. Stosunek taki powstaje bowiem jedynie w chwili usunięcia pojazdu z drogi i umieszczenia go na parkingu.

Organ zauważył, że stosunek administracyjny musi wynikać z konkretnej normy prawa administracyjnego. W niniejszej sprawie Prezydent Miasta mimo obowiązku wynikającego z obowiązującego wówczas przepisu art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym, nie wydał aktu prawnego (zarządzenia), którym wyznaczyłby parking strzeżony. Zatem wobec braku takiego zarządzenia, sama czynność faktyczna - umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym, nie mogła spowodować powstania stosunku administracyjnego. W ocenie organu, podmiot, który nie był wyznaczony do prowadzenia parkingu strzeżonego, w sytuacji nie nawiązania stosunku administracyjnoprawnego, o ile nie odmówił przyjęcia pojazdu na parking, przyjmując go do parkowania, czynił to we własnym imieniu i na własne ryzyko co do otrzymania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za parkowanie tego pojazdu w trybie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Odnosząc się do pism Spółki A. wskazanych w zażaleniu, Dyrektor Izby Skarbowej podał, iż w jego ocenie pisma te nie świadczą o tym,

że Spółka w dacie usunięcia przedmiotowego pojazdu była wyznaczona do prowadzenia parkingu strzeżonego dla pojazdów usuwanych w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ nie podzielił twierdzenia strony,

że wyznaczenie mogło mieć formę ustną, np. przez rozmowę telefoniczną między pracownikami Spółki a pracownikami Urzędu Miasta Dlatego też, z uwagi na konieczność zachowania formy pisemnej zarządzenia, organ za zbędne uznał przeprowadzanie dowodu ze wskazanych w zażaleniu świadków.

Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej Spółka A. działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W skardze postawiono zarzut naruszenia:

- art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym

w brzmieniu obowiązującym w dacie usunięcia pojazdu marki [...]

o numerze rejestracyjnym [...] z drogi publicznej i umieszczenia na parkingu prowadzonym przez Skarżącą, poprzez jego błędną interpretację

i przyjęcie, że z przepisu tego wynika konieczność zachowania właściwej formy do wyznaczenia przez starostę parkingu strzeżonego, na którym umieszczane są pojazdy usunięte z drogi i że tą formą jest pisemne zarządzenie starosty,

w przedmiotowej sprawie zarządzenie Prezydenta Miasta, w sytuacji gdy z przepisu tego wynika jedynie to, że starosta "wyznacza" parking strzeżony, na którym umieszczane są pojazdy, nie ma w nim w ogóle mowy o tym, w jaki sposób i w jakiej formie to wyznaczenie ma nastąpić, a zatem należy przyjąć,

iż każda forma "wyznaczenia" jest dopuszczalna;

- art. 7 K.p.a. naruszenie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, poprzez:

- nie wyjaśnienie istotnych w sprawie okoliczności polegających na nie ustaleniu na jakiej podstawie Policja wydała dyspozycję usunięcia i przekazania pojazdu marki [...] , o numerze rejestracyjnym [...] na parking strzeżony prowadzony przez skarżącą, skoro Policja mogła skierować pojazd usunięty z drogi jedynie na parking wyznaczony przez starostę, to oznacza, że musiała posiadać informację, że parking strzeżony prowadzony przez skarżącą jest parkingiem wyznaczonym w przedmiotowej sprawie przez Prezydenta Miasta

- pominięcie istotnej w sprawie okoliczności, a mianowicie tego, że w okresie kiedy pojazd marki [...] , o numerze rejestracyjnym [...] został usunięty

z drogi i zgodnie z dyspozycją Policji umieszczony na parkingu prowadzonym przez skarżącą, nie było wyznaczonego przez Prezydenta Miasta żadnego innego parkingu strzeżonego na którym miały być umieszczane pojazdy usuwane z dróg publicznych, a zatem parking prowadzony przez skarżącą, na który Policja kierowała pojazdy usuwane z dróg publicznych, musiał być parkingiem wyznaczonym przez Prezydenta Miasta

- pominięcie i nie przeprowadzenie zgłoszonych dowodów w postaci zeznań świadków L. K. oraz M. G., pracowników Spółki, z którymi kontaktowali się przedstawiciele Gminy Miasta w sprawie wyznaczenia parkingu skarżącej do przyjmowania pojazdów usuwanych z dróg publicznych. Wymienieni powyżej świadkowie zostali zgłoszeni już w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, który również nie przeprowadził tych dowodów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Odpowiadając na zarzuty skargi organ wyjaśnił, że z pisma Komendy Miejskiej Policji z dnia [...] r. wynika, że w organie tym nie ujawniono dokumentów potwierdzających prowadzenie korespondencji z Urzędem Miasta na okoliczność konieczności wyznaczenia parkingu, jak również jakie w tym zakresie zapadły decyzje. Organ dodał też, że bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest fakt, że poza okresami wymienionymi w Zarządzeniach Prezydenta Miasta, żaden inny podmiot nie został wyznaczony do przyjmowania pojazdów na parking. To bowiem, że właściwy organ nie dopełnił nałożonego na niego ustawowego obowiązku wskazania parkingu, nie może oznaczać, że właściwym do przyjmowania pojazdów pozostać miał parking poprzednio a także następnie wyznaczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje.

Przedmiotem skargi było postanowienie dotyczące odmowy przyznania Spółce A. wynagrodzenia i zwrotu koniecznych wydatków związanych ze sprawowaniem dozoru nad pojazdem samochodowym. Nie jest w sprawie sporny stan prawny oraz okoliczności związane z przekazaniem pojazdu na parking strzeżony. Samochód marki [...] , o numerze rejestracyjnym [...] został przywieziony na parking prowadzony przez skarżące P. w dniu [...] r., w ramach realizacji dyspozycji usunięcia pojazdu wydanej przez funkcjonariusza Komisariatu Policji

Według obowiązujących w tym okresie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. Nr 108, poz. 908), decyzję o usunięciu pojazdu z drogi podejmował policjant (art. 130a ust. 4 pkt 1). Usunięcie takiego pojazdu winno być dokonane przez jednostkę wyznaczoną przez starostę (art. 130a ust. 5). Artykuł 130a ust. 6 ww. ustawy miał natomiast następującą treść "Usunięty pojazd umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Wysokość opłat ustala rada powiatu".

Przyczyną odmowy przyznania Spółce A. wynagrodzenia oraz zwrotu koniecznych wydatków związanych ze sprawowaniem dozoru nad pojazdem stało się uznanie przez organy, że skarżące P. nie jest podmiotem uprawnionym do zgłoszenia takiego żądania w trybie administracyjnym, bowiem nie było stroną stosunku administracyjnego. Podstawą takiego stwierdzenia było ustalenie przez organ, że w dniu przyjęcia na parking prowadzony przez P. samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] parking ten nie był parkingiem strzeżonym wyznaczonym przez starostę w trybie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że o tym, czy dany parking został wyznaczony

do realizacji zadań wspomagających działania organów stojących na straży porządku

i bezpieczeństwa w ruchu drogowym, decydować mógł jedynie właściwy starosta. Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń organu, do realizacji takich działań

w Szczecinie został wyznaczony parking przy ul. [...] prowadzony przez P. , na podstawie zarządzenia Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...] , na okres dwóch lat od dnia podpisania zarządzenia, tj. od [...] r. Kolejnym zarządzeniem nr [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta ponownie wskazał tenże parking prowadzony przez P. jako właściwy parking strzeżony dla usuniętych pojazdów z drogi na okres od [...] .

Umieszczenie samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym

[...] na parkingu prowadzonym przez P. nastąpiło zatem w okresie pomiędzy obowiązywaniem ww. zarządzeń, a więc, jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej , w czasie, w którym parking przy ul. [...] nie był parkingiem wyznaczonym na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Dla uznania istnienia stosunku administracyjnego łączącego przedsiębiorcę prowadzącego parking strzeżony z organami administracji publicznej, opierającego się na założeniu, że przedsiębiorca otrzyma wynagrodzenie i zwrot kosztów

za wykonywanie nałożonych nań obowiązków, muszą być spełnione dwie przesłanki: nawiązanie takiego stosunku, poprzez władcze działania organów władzy publicznej, polegające na usunięciu z drogi pojazdu w trybie przepisów art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz umieszczenie go na parkingu wyznaczonym do tego celu przez właściwego starostę.

Związanie danego podmiotu prowadzącego parking strzeżony stosunkiem administracyjnym wynikało zatem nie tylko z wyznaczenia go przez starostę mocą obowiązującego zarządzenia ale również z rzeczywistego realizowania zadań wynikających m.in. z § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U.

Nr 134, poz. 1133 ze zm.). Przepis ten w ust. 1 zobowiązywał jednostkę prowadzącą parking strzeżony do powiadomienia o fakcie nieodebrania pojazdu z parkingu

w terminie określonym w art. 50a ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo organ gminy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Natomiast § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia stanowił, że w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu,

w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy, jednostka prowadząca parking strzeżony miała obowiązek powiadomienia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu.

Jak już wskazano wyżej, umieszczenia samochodu marki [...]

o numerze rejestracyjnym [...] na parkingu prowadzonym przez P. dokonano w wykonaniu dyspozycji funkcjonariusza Policji w dniu [...] r. Nie budzi wątpliwości, że usunięcie pojazdu i przekazanie go na parking strzeżony przy ul. [...] nastąpiło na podstawie art. 130a ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przyczyną usunięcia pojazdu było nie okazanie przez kierującego dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia (vide: art. 130a ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym; dowód: dyspozycja usunięcia pojazdu - karta 21 akt administracyjnych). Zastrzeżeń co do takiego trybu usunięcia z drogi pojazdu i umieszczeniu go na parkingu prowadzonym przez P. nie miały działające w sprawie organy: Policja oraz organy skarbowe realizujące czynności związane z przejęciem pojazdu na rzecz Skarbu Państwa a następnie jego sprzedażą (dowód: powiadomienie Komisariatu Policji z dnia [...] r. - karta 6 akt adm.; decyzja Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia

[...] r. o przejściu na rzecz Skarbu Państwa samochodu - karta 11 akt adm.). Zauważyć również należy, że także częściowe rozliczenie za okres dozorowania ww. pojazdu zostało dokonane przez Drugi Urząd Skarbowy

z P. według stawki wynikającej z uchwały Rady Miasta Szczecin z dnia 27 września 2005 r., nr XLIII/845/05 (Dz. Urz. Woj. Zachod. Nr 84, poz. 1739), wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym (dowód: faktura VAT korekta - karta 92 akt adm.).

Ponadto, samo P. uznając się, po wejściu w życie zarządzenia Prezydenta Miasta z dnia [...]r. nr [...] , za zobowiązane do wykonywania obowiązków wynikających z postanowień § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów, zadania takie wykonywało. Świadczy o tym np. fakt przesłania do Trzeciego Urzędu Skarbowego oraz m.in. do Komendanta Miejskiego Policji wykazu samochodów przyjętych w [...] r., które nie zostały odebrane w ciągu 6 miesięcy lub dla których termin ten upłynie z dniem [...] r. (dowód: pismo z dnia [...] r. - karta 2 akt adm.). Pismo to jednoznacznie wskazuje, że było ono sporządzone w ramach spełnienia obowiązku wynikającego z § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia.

Fakt wykonywania przez P. zadań wynikających z ww. przepisów jak i z zarządzenia Prezydenta Miasta nr [...] nie był nigdy przez organy państwa podważany. Ani Policja, ani organy skarbowe, nie kwestionowały istnienia stosunku administracyjnego łączącego je z P., działaniami swymi potwierdzając i aprobując jego istnienie.

Zdaniem Sądu, w państwie prawa, nie jest do zaakceptowania takie zachowanie organów władzy publicznej, które przez szereg lat nie negują trybu jak

i sposobu wykonywania przez przedsiębiorcę prowadzącego parking strzeżony obowiązków będących realizacją działań wspomagających te organy w ramach stosunku administracyjnego i nie informują podmiotu, że takowe obowiązki na nim nie ciążą, a następnie, w wyniku wniosku o wypłacenie należności związanych

z wykonanym dozorem pojazdu, odmawiają mu zrekompensowania na drodze administracyjnej kosztów i wydatków z tym związanych. Działanie takie jest nie tylko nie do pogodzenia z punktu widzenia zasad funkcjonowania organów władzy

w państwie prawa ale i z zasadą zaufania obywateli do organów władzy publicznej. Organy administracji publicznej są obowiązane, w ramach wykładni prawa zgodnej

z Konstytucją RP, dokonywanej w konkretnym stanie faktycznym sprawy, uwzględniać to, że zasada zaufania jest zasadniczym elementem zasady demokratycznego państwa prawa, mającej swoje umocowanie i źródło

w art. 2 Konstytucji RP.

Mając na uwadze przedstawione wyżej wnioski Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy należało uznać, że od momentu wejścia w życie zarządzenia Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] r., wskazującego parking prowadzony przez P. jako właściwy dla usuniętych pojazdów w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, stronie skarżącej przysługuje prawo żądania wypłacenia wynagrodzenia za dozór i zwrotu wydatków związanych z wykonywanym dozorem nad pojazdem marki [...]

W tym zakresie Sąd nie podzielił poglądu wyrażonego w wyroku z dnia

1 lutego 2012 r., II SA/Sz 748/11.

W związku z powołanymi przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia pozostałymi orzeczeniami tut. Sądu należy wyjaśnić, że zaprezentowane w niniejszym wyroku stanowisko nie jest z nimi sprzeczne. Przywołane orzeczenia zostały wydane w innych realiach sprawy, na gruncie odmiennych stanów faktycznych i dotyczyły przede wszystkim oceny możliwości przejścia stosunku administracyjnego na kolejny podmiot prowadzący parking ale nie wyznaczony przez właściwego starostę.

Co do okresu poprzedzającego wejście w życie zarządzenia Prezydenta Miasta Szczecin nr [...] z dnia [...] r., Sąd stwierdził, że w tym czasie przyjmując pojazdy na parking skarżące P. nie będąc wyznaczone do realizacji zadań związanych z usuwaniem z drogi pojazdów, czyniło to nie w ramach wykonywania obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów prawa, ale na zasadzie prowadzenia "zwykłego" parkingu. Spółka nie miała podstaw prawnych aby zakładać, że zostanie uznana, i to z datą wsteczną, za podmiot o którym mowa w art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dlatego nie było możliwe przyjęcie, że łączył wówczas skarżące P. z organami administracji publicznej stosunek administracyjny związany z wykonywaniem dozoru w trybie ww. przepisu.

Z tego względu, w ocenie Sądu, żądanie przyznania wynagrodzenia za okres poprzedzający wejście w życie zarządzenia nr [...] , na drodze procedury administracyjnej, jest nieuprawnione.

Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał,

że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji. Rolą organu będzie ponowne rozpoznanie wniosku strony skarżącej z uwzględnieniem wykładni przepisów przedstawionej w niniejszym orzeczeniu.