Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 457/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. 7, 77 par. 1, 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: Art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152 i art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Maria Zawadzka Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2011 r. sprawy ze skarg G. H., A. H., T. H. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej B. K. na decyzje Wojewody z dnia 21 lutego 2011 r. nr [...] z dnia 21 lutego 2011 r. nr [...] z dnia 21 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżących G. H., A. H., T. H. kwotę 300,00 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), Sąd postanowił połączyć niniejszą sprawę

ze sprawami o sygn. akt III SA/Kr 458/11, III SA/Kr 459/11 – do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt III SA/Kr 457/11.

Zaskarżonymi decyzjami z dnia 21 lutego 2011 r., znak: [...], [...], Wojewoda uchylił decyzje organu I instancji w całości i orzekł odpowiednio o wymeldowaniu: G. H., A. H. i T. H. z miejsca pobytu stałego z budynku nr 5, usytuowanego na działce ewidencyjnej nr 896/1 w miejscowości A, gmina B.

Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U.

z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) w związku

z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity, Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o ewidencji ludności i dowodach osobistych).

Organ I instancji - Wójt Gminy - decyzjami z dnia [...] 2010 r. znak: [...], [...], [...], odmówił na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz art. 104 k.p.a. wymeldowania z pobytu stałego G. H., A. H. i T. H. z budynku mieszkalnego nr 5, zlokalizowanego na działce ewidencyjnej

nr 896/1, położonej w miejscowości A, gmina B.

W uzasadnieniach tych decyzji organ I instancji wskazał, że rozpatrywane sprawy są przedmiotem ponownego orzekania przez organ na skutek uchylenia przez Wojewodę (decyzje z dnia [...] 2007 r.) wcześniejszych decyzji Wójta Gminy o wymeldowaniu z pobytu stałego pod podanym wyżej adresem G. H., A. H. i T. H. Mając na uwadze zawarte w decyzjach kasatoryjnych wskazówki organ I instancji, prowadząc ponownie postępowania o wymeldowanie wskazanych osób, podjął niezbędne działania zmierzające do wyjaśnienia ponad wszelką wątpliwość, do którego budynku odnoszą się postępowania dotyczące wymeldowania. Organ podał,

że wnioskodawca J. S. uzupełniając swój wniosek o wymeldowanie G. H., A. H. i T. H. wskazał, że żąda wymeldowania ze "starego", drewnianego budynku, oznaczonego nr porządkowym 5, położonym w A na działce ewidencyjnej nr 897 w A. Z uwagi na to, że budynek ten został wyburzony w dniu 15 grudnia 2006 r. organ podjął działania zmierzające do ustalenia numeru porządkowego nowego budynku mieszkalnego murowanego położonego na działce ewidencyjnej nr 896/1 w A. W dniu 16 kwietnia 2009 r. wydana została decyzja Wójta Gminy B w sprawie zmiany numeru porządkowego budynku mieszkalnego oznaczonego numerem porządkowym 287 położonego na działce 896/1, na numer porządkowy 5. Dalej organ wskazał,

że w ramach prowadzonych postępowań organ wystąpił do Komisariatu Policji

z wnioskiem o przeprowadzenie kilku kontroli meldunkowych mających na celu ustalenie czy G. H., A. H. i T. H. rzeczywiście mieszkają pod wskazanym adresem. Organ dokonał także oględzin budynku nr 5. W trakcie postępowań ustalono, że G. H. jest zameldowany na pobyt stały w A nr 5 od dnia 30 stycznia 1986 r. do chwili obecnej i fakt ten udokumentowany jest w Karcie Osobowej Mieszkańca prowadzonej przez stanowisko ewidencji ludności Urzędu Gminy B. A. H. jest natomiast zameldowany na pobyt stały w A nr 5 od dnia 6 maja 1985 r.

do chwili obecnej. W omawianym okresie zgłaszane były przez w/w pobyty czasowe pod adresem B nr 785 w okresach od 28 marca 1995 r. do 31 grudnia 2000 r. oraz od dnia 8 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. i fakt ten udokumentowany jest w Karcie Osobowej Mieszkańca. T. H. jest zameldowana na pobyt stały w A nr 5 od dnia 29 kwietnia maja 1958 r. do chwili obecnej. W omawianym okresie zgłaszane były przez w/w pobyty czasowe pod adresem B nr 785 w okresach od 28 marca 1995 r. do 31 grudnia 2000 r. oraz od dnia 8 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. i fakt ten udokumentowany jest w Karcie Osobowej Mieszkańca Na dzień 30 stycznia 1986 r., tj. dokonania czynności materialno-technicznej, jaką było zameldowanie wskazanych osób właścicielem gospodarstwa rolnego był J. S.

Z dokumentów dołączonych przez strony do akt sprawy oraz zeznań świadków wynika, że strony postępowania pozostają w sporze o podział majątku oraz że toczy się postępowanie sądowe. Odnosząc się do zarzutów wnioskodawcy, że zameldowanie G. H., A. H. i T. H. na pobyt stały w A nr 5 nastąpiło niezgodnie z przepisami czyli bez zgody wnioskodawcy ponieważ to on był w tym okresie właścicielem zarówno gruntu jak też budynków, organ podniósł, że zarzuty te są bezzasadne, gdyż zgodnie z art. 9 ust. 2 b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Sformułowanie to oznacza, że uprawnienie do budynku nie ma obecnie znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku zarówno o zameldowanie, jak też wymeldowanie. W dalszej części uzasadnień organ wskazał, że prowadząc postępowania dopuścił jako dowody zeznania świadków, pismo Komisariatu Policji z dnia 9 lipca 2009 r. oraz ustalenia zawarte w protokole z dnia 28 października 2009 r. z przeprowadzonych oględzin budynku nr 5 w A. Fakt pobytu G. H. w miejscu zameldowania wynika z zeznań świadków przesłuchanych w dniu 20 października 2008 r. tj. M. K. i H. K. Z zeznań w/w wynika, że T., A., G. i J. H. przyjeżdżają do domu prawie codziennie. M. K. zeznała, że widziała jak wnosili szafki, zaznaczyła, że w oknach wiszą firanki, a ponadto mają psa, którego trzeba karmić. Kolejnym dowodem potwierdzającym pobyt w miejscu zameldowania jest pismo Komisariatu Policji z dnia 9 lipca 2009 r. stwierdzające na podstawie przeprowadzonych kilkunastu kontroli fakt, że G. H. jest właścicielem firmy i z uwagi na zajmowane stanowisko dużo podróżuje, z tego względu pod adresem zameldowania przebywa rzadko jednak ma tam swoje rzeczy osobiste. Fakt pobytu A. H. w miejscu zameldowania także wynika z zeznań świadków – M. K. i H. K.

- przesłuchanych w dniu 20 października 2008 r. Kolejnym dowodem potwierdzającym pobyt w miejscu zameldowania jest pismo Komisariatu Policji

z dnia 9 lipca 2009 r. stwierdzające na podstawie przeprowadzonych kilkunastu kontroli fakt, że A. H. i T. H. rzeczywiście mieszkają w miejscu zameldowania. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione wymagane przesłanki dające podstawę do wydania decyzji o wymeldowaniu G. H., A. H. i T. H. z pobytu stałego.

Odwołanie od powyższych decyzji wniósł J. S., syn J. działający w imieniu syna, J. S. Zarzucił, że przedmiotowa decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną postępowania, a jedynie reprezentującej interesy strony. Wyraził przekonanie, że orzeczenie zapadło w oparciu o dowody korzystne dla strony przeciwnej, a materiał dowodowy potraktowano wybiórczo naruszając zasadę praworządności i pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa. Podniósł, że organ pierwszoinstancyjny nie odniósł się do zeznań J. M., S. P., B. M., B. W.,

z których wynika, iż rodzina H. rzadko przebywała w nowym domu. Organ

nie wziął pod uwagę również zeznań P. Z. - listonosza, które wskazują,

że H. nie odbierali korespondencji dostarczanej przez w/w do przedmiotowego budynku. Wskazał, że nie ustalono na jakiej podstawie A. H., T. H., G. H. oraz J. H. zameldowali się na pobyt stały pod adresem: A 5, skoro właściciel rzeczonej nieruchomości nie miał wiedzy na ten temat. Odwołujący wyraził przekonanie, że jeżeli nawet rodzina H. była zameldowana na pobyt stały pod adresem A 5,

to dotyczyło to budynku starego, który nie istnieje od grudnia 2006 r., nie mogli natomiast przenieść się do nowego budynku bez zgody właściciela. Zauważył,

że w chwili nadania numeru 5 nowemu budynkowi Państwo A. i T. H. mieli wybudowany dom nr 785 w B, w którym koncentrowali swoje sprawy życiowe. Podniósł, że podczas kontroli dyscypliny meldunkowej przeprowadzonej

w 2006 r. pod adresem: A 5 nikogo nie zastano, co świadczy, że wymienieni

nie mieszkali tam wówczas. Skarżący wnosi o wyjaśnienie na jakiej podstawie

oraz na czyj wniosek nadano nowobudowanemu budynkowi w miejscowości A nr 5 skoro dom powstał zgodnie z dokumentacją budowlaną na nazwisko J. S. Wniósł o uchylenie kwestionowanych decyzji i orzeczenie o wymeldowaniu G. H., A. H. i T. H. lub uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonych decyzji organ odwoławczy wskazał, że podczas kontroli dyscypliny meldunkowej w 2006 r. ustalono, iż budynek oznaczony nr 5

w miejscowości A, konstrukcji drewnianej, nadający się do rozbiórki, od dłuższego czasu stoi opuszczony i nikt w nim nie mieszka. Wskazano również,

że w odległości około 50 metrów znajduje się murowany, piętrowy budynek należący do rodziny H., w którym również nikt nie mieszka. W dniu 22 maja 2006 r.

w Urzędzie Gminy B przesłuchano J. S., który do protokołu podał, że G. H. wyprowadził się wraz z rodzicami T. H. i A. H., oraz braćmi, do swojego budynku mieszkalnego w miejscowości B przed Świętami Bożego Narodzenia, około 9 lat temu. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na zeznania świadków m.in. B. M., który przyznał, że Państwo H. mieszkali w nowym domu w miejscowości A 5, jednak wyprowadzili się do B. Organ wskazał również na pismo G. H. z dnia 19 czerwca 2006 r. skierowane do Urzędu Gminy B, w którym wyjaśnił, iż nie zamieszkuje na co dzień pod adresem A 5. Prowadzi jedynie działalność i to głównie na terenie K i tu przebywa, lecz gdy wraca z K to pod wskazanym wyżej adresem zamieszkuje. Tam znajduje się część jego rzeczy osobistych. Pomieszczenia suteryn używa jako magazyn materiałów budowlanych i narzędzi budowlanych, prowadzi drobne naprawy sprzętu i samochodów. Firmę oraz wszystkie pojazdy użytkowe ma zarejestrowane pod adresem A 5. G. H. podał ponadto, że ma interes prawny aby używać adres A 5. Nie wyobraża sobie zmiany wszystkich dokumentów z nowym adresem. Z kolei T. H. podała, iż od 1980 r. mieszkali pod adresem A 5, najpierw w starym budynku, a następnie w nowobudowanym. Wyjaśniła ponadto, że nigdy całkowicie nie wyprowadzili się z przedmiotowego budynku, nie zabrali stamtąd mebli ani rzeczy osobistych, a w budynku w B 785, mieli zgłoszony meldunek tymczasowy. Zaznaczyła, że mąż prowadząc działalność gospodarczą miał w suterenach budynku nr 5 w A niezbędne rzeczy do prowadzenia tej działalności.

Organ odwoławczy wywiódł z materiału dowodowego zgromadzonego

w aktach, że przed 1995 r. rodzina H. mieszkała pod adresem A 5, zarówno w starym budynku, który w grudniu 2006 r. został rozebrany, jak i w nowym budynku w miejscowości A, który wówczas nosił numer 287 pomimo, iż traktowali go jako budynek o numerze 5, a decyzją potwierdzającą ten fakt dysponują dopiero od 16 kwietnia 2009 r. Organ odwoławczy ocenił, że T. H., A. H., G. H. oraz J. H. od lat 90-tych nie koncentrują swoich spraw życiowych pod adresem A 5. Wymienieni wyprowadzili się spod wskazanego wyżej adresu i skoncentrowali swoje sprawy życiowe w domu nr 785 w miejscowości B. Pod adresem A 5 ponownie nie zamieszkali, pozostawili tam wyłącznie swoje rzeczy osobiste, meble, sprzęty codziennego użytku. Organ odwoławczy nie kwestionuje, że rodzina H. cały czas korzysta z rzeczonej nieruchomości, albowiem dysponuje kluczami do budynku, ale pobyt ten nie ma jednak charakteru stałego. Wymienieni nie wykonują wszystkich czynności dnia codziennego. Organ zaznaczył także, że nie wyklucza sytuacji,

iż G. H. lub ktoś z członków rodziny nocuje w budynku, w którym zameldowani są na pobyt stały, jednakże w ocenie organu odwoławczego, pobyt ten nie wiąże się z koncentracją w tym miejscu spraw życiowych, ale potrzebą chwili. Również używanie przez G. H. suteryn budynku nr 5 w A jako magazynu materiałów budowlanych i narzędzi budowlanych, prowadzenie drobnych napraw sprzętu i samochodów, jak również rejestracja pod tym adresem firmy oraz pojazdów użytkowych nie może mieć wpływu na utrzymanie zameldowania. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że w grudniu 2006 r., gdy budynek nr 5 w miejscowości A przestał istnieć, ponieważ został wyburzony, rodzina H. powinna była wymeldować się spod wskazanego wyżej adresu, a następnie zarejestrować swój pobyt w nowym budynku w miejscowości A, który wówczas miał nadany numer 287. Zarzut podniesiony w odwołaniu, że zaskarżona decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną postępowania, a jedynie reprezentującej interesy strony, organ uznał za słuszny. J. S., syn J., utracił co prawda przymiot strony, albowiem przekazał swoją część własności na syna, który tym samym stał się stroną postępowania. Wymieniony, czyli J. S., s. J. upoważnił jednak swojego ojca do reprezentowania Jego interesów w przedmiotowej sprawie meldunkowej. Zatem J. S., s. J. i tak dysponował pełną wiedzą w przedmiotowej sprawie. Organ wyjaśnił także, że organ wyjaśnił także, że gdy budynek nr 5 w miejscowości A przestał istnieć, ponieważ został wyburzony, rodzina H. winna wymeldować się spod wskazanego wyżej adresu, a następnie zarejestrować swój pobyt w nowym budynku w miejscowości A, który wówczas miał nadany nr 287. Zawiadomienie Naczelnika Gminy B z dnia 15 października 1986 r., o nadaniu numeru porządkowego nieruchomości położonej w A, na którym naniesiono poprawki ręcznie - zmieniając dwukrotnie numer nieruchomości (raz z nr 288 na 287, a następnie z nr 287 na nr 5), rodzina H. traktowała jako prawidłowy i dlatego uznała, że nie musi zgłaszać pobytu w nowym budynku w A, skoro ma on taki sam numer jak budynek wyburzony.

Skargi na decyzje Wojewody z 21 lutego 2011 r. znak: [...] [...], [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli G. H., A. H. i T. H. zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez błędną ocenę, iż nastąpiło dobrowolne i trwałe opuszczenie lokalu. Skarżący podnieśli, że decyzje zapadły w oparciu o wyrywkowe, korzystne dla strony przeciwnej dowody, a cytując je Wojewoda odniósł się tylko do ich części, a nie do całości materiału. Wskazali, że toczy się postępowanie o dział majątku spadkowego. Podnieśli, że fakt przejściowej nieobecności w miejscu stałego zameldowania nie upoważnia jeszcze do automatycznego stwierdzenia, że opuścili miejsce zameldowania na czas trwały. Zaznaczyli, że w domu w A posiadają rzeczy osobiste oraz meble. Dodatkowo z budynkiem wiążą się także interesy rodziny bowiem w suterenach domu prowadzona jest działalność gospodarcza. Wskazali także na konflikt z J. S. i liczne interwencje Policji.

W odpowiedzi na skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę

do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie,

lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skargi zasługiwały na uwzględnienie, ale nie z przyczyn w nich wskazanych.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który stanowił materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszych sprawach, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym istnieje ugruntowany pogląd,

że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu wskazanego art. 15 ust. 2 ustawy jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por m.in. wyroki WSA w Warszawie z 30 listopada 2010 r. , sygn. akt IV SA/Wa 1938/10; LEX nr 758919, jak i WSA w Łodzi z 30 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 253/10, LEX nr 758117, z 17 listopada 2010 r., sygn. akt

III SA/Łd 343/10, LEX nr 758/154 i inne).

Podkreślić należy, że zarówno instytucja zameldowania, jak i wymeldowania

z lokalu ma wyłącznie charakter ewidencyjny. Wymeldowanie ma bowiem potwierdzić, że dana osoba nie przebywa już w danym lokalu, a więc celem tego postępowania jest doprowadzenie do zgodności pomiędzy stanem faktycznym,

a zapisami w ewidencji ludności (por. wyrok WSA w Warszawie z 9 lipca 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 483/08; LEX nr 512293).

Skoro tak, to wymeldowanie jest konsekwencją uprzedniego zameldowania, przy spełnieniu się przesłanki opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu,

o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Oceny, czy zaistniała ta przesłanka, nie da się jednakże dokonywać w oderwaniu od okoliczności związanej z uprzednim dokonaniem w formie czynności materialno – technicznej, zgłoszenia określonego pobytu danej osoby pod oznaczonym adresem. Przemawia za tym nie tylko wykładnia językowa, ale przede wszystkim wykładnia systemowa i celowościowa

art. 15 ust. 2 i innych ustawy.

Odmienne rozumienie spełnienia się przesłanki opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu, warunkującej wymeldowanie na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, a zwłaszcza takie, które nie łączy opuszczenia lokalu ze zgłoszeniem w nim przebywania stanowi wypatrzenie sensu i celu instytucji wymeldowania

i jest nieprawidłowym rezultatem wykładni przepisów ustawy o ewidencji ludności

i dowodach osobistych.

W rozpatrywanej sprawie tak właśnie postąpił organ odwoławczy, przyjmując, że zaistniała przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu

przez G. H., A. H. i T. H. pod adresem A 5, skoro materiał dowodowy odzwierciedla, iż wymienieni wyprowadzili się spod wskazanego wyżej adresu i skoncentrowali swoje sprawy życiowe w domu nr 785 w miejscowości B.

Przeoczył jednak organ odwoławczy cel instytucji wymeldowania i nie uznał

za okoliczność mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, faktu, iż zarówno G. H., jak i A. H. oraz T. H. nigdy w budynku nr 5 na działce ewidencyjnej nr 896/1 nie zameldowali się. Wskazani zarejestrowali natomiast uprzednio swój pobyt na stałe w budynku drewnianym pod adresem A 5, znajdującym się na działce ewidencyjnej nr 897, który to w 2006 r. został wyburzony, co jasno wynika nie tylko z dokumentów, znajdujących się m.in. na k. 70 i następnych akt administracyjnych (kart meldunkowych); tom II – zał. od nr 1 do nr 304, jak i z uzasadnienia decyzji Wójta Gminy z 16 kwietnia 2009 r., znak: [...], o zmianie numeru porządkowego budynku oznaczonego nr porządkowym 287, położonego na działce nr 896/1, obręb A, na numer porządkowy nr 5 i zobowiązującej właścicieli tego budynku do oznaczenia go numerem porządkowym poprzez umieszczenie tabliczki z numerem na budynku.

Zwrócić należy również uwagę, że nadanie numeru porządkowego nieruchomości jest odrębną od zameldowania (także w stosunku do wymeldowania) czynnością materialno – techniczną, dokonaną przez właściwy organ ds. ewidencji budynków. W związku z tym nadanie tego samego numeru porządkowego,

którym uprzednio oznaczono "stary", wyburzony następnie budynek na działce

nr 897, nowowybudowanemu budynkowi na działce nr 896/1, w żaden sposób

nie mogło spowodować uznania, że skarżący są zameldowani w "nowym" budynku, położonym na działce ewidencyjnej nr 896/1, skoro zgłosili swój stały pobyt

w "starym" budynku. W myśl bowiem art. 6 ust. 1 i art. 9b ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych osoba dokonuje zameldowania pod "oznaczonym adresem". "Oznaczony adres", to nie wyłącznie oznaczenie lokalu o numerze nadanym w trybie przepisów art. 47a ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne

i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.; por. m.in. wyrok WSA we Wrocławiu z 8 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 470/10, LEX nr 759165).

Umknęło uwadze organowi odwoławczemu, że postępowanie administracyjne o wymeldowanie skarżących z budynku nr 5 w A, położonego na działce ewidencyjnej nr 896/1, prowadzone przez organy wskutek sprecyzowania przez J. S. pierwotnego wniosku w piśmie z dnia 1 czerwca 2009 r. stało się bezprzedmiotowe, skoro skarżący nigdy w tym budynku nie zostali zameldowani. Bezprzedmiotowość tego postępowania, w rozumieniu art. 105 k.p.a., ma swoje źródło w elementach przedmiotowych. Wymeldowanie osoby niezameldowanej kłóciłoby się bowiem z ratio legis tej instytucji. Wskazać także należy, że w sytuacji wyburzania budynku, osoby w nim zameldowane powinny się z niego wymeldować (na chwilę wyburzania "starego" budynku przy żądaniu wnioskodawcy, zawartym w pierwotnym wniosku tak orzec powinny organy administracji; por. wyrok. WSA w Gdańsku z 25 października 2007 r., sygn. akt III SA/Gd 252/07, LEX nr 399349). Tak też powinni postąpić skarżący w chwili wyburzania "starego" budynku, a następnie zarejestrować swój pobyt w nowowybudowanym budynku na działce ewidencyjnej nr 896/1. Istniałaby wówczas zgodność ewidencji z rzeczywistym stanem. Przyczyny jednakże, dlaczego tak nie uczynili, pozostają poza tym postępowaniem i oceną Sądu, podobnie

jak i prawidłowość zmiany numeru porządkowego budynku.

Skoro tych istotnych okoliczności nie dostrzegł również organ I instancji,

zajmując stanowisko, że brak jest przesłanek do wymeldowania skarżących

z budynku nr 5, położonego na działce ewidencyjnej nr 896/1, to także i decyzja tego organu jest wadliwa w stopniu powodujących konieczność jej uchylenia.

Powyższe stanowi, że przy wydawaniu kontrolowanych decyzji doszło nie tylko do naruszenia przepisów prawa materialnego – ustawy o ewidencji ludności

i dowodach osobistych – w szczególności art. 15 ust. 2 tej ustawy - w sposób

który miał wpływ na wynik sprawy, ale również i do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego – artykułów 7, 77 § 1 k.p.a. - poprzez nie ustalenie rzeczywistego stanu sprawy, jak i błędną ocenę tego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), którym dysponowały organy obu instancji, tj., w sposób który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie,

na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak punkcie I sentencji wyroku.

Treść art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zobowiązywała Sąd do orzeczenia, jak w punkcie II sentencji wyroku.

O kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł,

na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jak w punkcie III sentencji wyroku.