Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 453/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 253
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SO/Lu 8/07 w zakresie umorzenia postępowania w przedmiocie ustanowienia adwokata w sprawie o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 757/05 postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie umorzył postępowanie z wniosku skarżącego J. H. w zakresie przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata w sprawie o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem NSA z dnia 20 kwietnia

2006 r., sygn. akt II OSK 757/05. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd wskazał, że prawomocnym postanowieniem z dnia 22 września 2009 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, a zatem kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata nie może zostać uwzględniony. Sąd orzeka jedynie w zakresie przyznania prawa pomocy, a nie w zakresie wyznaczenia pełnomocnika. O wyznaczeniu adwokata, a także jego zmianie decyduje właściwa okręgowa rada adwokacka.

Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 2 kwietnia 2010 r., podnosząc, że z uwagi na to, że adwokata wyznaczony w ramach prawa pomocy nie działał zgodnie z jego interesem, wypowiedział pełnomocnictwo.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Skarżący pismem z dnia 6 marca 2010 r. wypowiedział pełnomocnictwo adwokatowi P. J., wyznaczonemu w ramach prawa pomocy. Z treści tego pisma wynika również, że skarżący wystąpił z wnioskiem o ponowne przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Słusznie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie umorzył postępowanie w tym zakresie z uwagi na to, że prawomocnym postanowieniem z dnia 22 września 2009 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w Lublinie wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego adw. P. J. Okoliczność, że skarżący wypowiedział udzielone adwokatowi pełnomocnictwo, ponieważ jego zdaniem adwokat nie działał zgodnie z jego interesem, gdyż sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego, nie prowadzi do przyjęcia, że skarżący może skutecznie się domagać od Sądu ustanowienia kolejnego pełnomocnika. Prawo skarżącego do ubiegania się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika zostało skonsumowane prawomocnym postanowieniem z dnia 22 września 2009 r. Sąd przyznając prawo pomocy rozstrzyga wyłącznie o ustanowieniu pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. O tym, jaka konkretnie osoba będzie tym pełnomocnikiem, stosownie do art. 253 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), decyduje wyłącznie właściwa korporacja zawodowa. W sytuacji gdy skarżący nie jest zadowolony z działań ustanowionego w ramach prawa pomocy adwokata może złożyć do Okręgowej Rady Adwokackiej w Lublinie wniosek o zmianę pełnomocnika.

W tym stanie rzecz Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.