Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 459/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-08-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: 246 § 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2012 r., w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) marca 2012 r., nr (...), w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług, w związku z wnioskiem skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym oraz przywrócenie terminu do złożenia dodatkowego oświadczenia o stanie majątkowym - postanawia - 1. przywrócić termin do złożenia dodatkowego oświadczenia o stanie majątkowym, 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Występując o przyznanie prawa pomocy, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) marca 2012 r., skarżąca spółka złożyła oświadczenie o stanie majątkowym z którego wynika, że wysokość jej kapitału zakładowego wynosi 13 106 000 zł, natomiast wartość zgromadzonych środków trwałych 9 300 958,45 zł. Ostatni rok obrotowy zamknęła zyskiem, którego wysokość wyniosła 62 240,83 zł.

Skarżąca podniosła również, że w związku z prowadzonymi względem niej postępowaniami egzekucyjnymi oraz stratami w jej majątku, spowodowanymi przez powódź z 2010 r., nie posiada środków na opłacenie kosztów postępowania w niniejszej sprawie.

Ze względu na to, że złożone przez skarżącą oświadczenie okazało się niewystarczające do oceny jej rzeczywistych możliwości płatniczych, została ona wezwana o przedłożenie dokumentów źródłowych w postaci: ostatniego bilansu spółki, wyciągów z rachunków bankowych z ostatniego miesiąca, deklaracji składanych na poczet podatku od towarów i usług oraz oświadczenia odnośnie wysokości jej zobowiązań, zarówno tych publicznoprawnych, jak i cywilnoprawnych, a także wysokości przysługujących jej wierzytelności, w terminie 7 dni, pod rygorem rozpoznania wniosku na podstawie informacji wynikających z oświadczenia złożonego na urzędowym formularzu. Wezwanie w tym przedmiocie zostało doręczone skarżącej w dniu 16 lipca 2012 r., jednakże nie złożyła ona dodatkowego oświadczenia oraz wyszczególnionych dokumentów w zakreślonym terminie.

W dniu 27 lipca 2012 r. spółka wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odpowiedzi na wezwanie do złożenia dodatkowego oświadczenia podając, że uchybienie terminu było spowodowane omyłką pracownika, który w niewłaściwy sposób zaadresował przesyłkę do Sądu. Omyłka ta polegała na błędnym wpisaniu nazwy miejscowości, w której mieści się siedziba Sądu. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu podano także, że pracownik odpowiedzialny za wysyłkę poniósł konsekwencję uchybienia, które zostało wyżej opisane.

Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia dodatkowego oświadczenia skarżąca przedłożyła bilans na dzień 31 grudnia 2011 r., z którego wynika, że wartość aktywów i pasywów spółki wyniosła 22 294 325,32 zł, a zysk netto 62 240,83 zł, historie rachunku bankowego, którego saldo na dzień 30 kwietnia 2012 r. było ujemne oraz kopie deklaracji składanych na poczet podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień i maj 2012 r., z których wynika między innymi, że w maju 2012 r. podstawa opodatkowania tym podatkiem, z tytułu dostawy towarów na terytorium kraju, opodatkowanych stawką 23 % wyniosła 1 551 565 zł.

Wpis sądowy w przedmiotowej sprawie, wynosi 500 zł, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 1 czerwca 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W myśl art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej może nastąpić, gdy wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Ocena spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy odbywa się na podstawie złożonych przez wnioskodawcę oświadczeń, tj. oświadczenia złożonego na urzędowym formularzu i dodatkowego oświadczenia, złożonego na wezwanie sądu, w zakreślonym terminie, a także załączonych do niego dokumentów źródłowych.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy dodatkowe oświadczenie o stanie majątkowym zostało złożone z uchybieniem wyznaczonego przez Sąd terminu do dokonania tej czynności, jednakże skarżąca wystąpiła z wnioskiem o jego przywrócenie wykazując, że przedmiotowe uchybienie nie było przez nią zawinione. Z tego też względu Sąd, podzielając argumentację co do zasadności wniosku w tym zakresie, przywrócił termin do złożenia dodatkowego oświadczenia, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.

Dokonując oceny sytuacji materialnej skarżącej i jej możliwości płatniczych, na podstawie złożonych przez nią oświadczeń i dokumentów, w tym dodatkowego oświadczenia i załączonych do niego dokumentów źródłowych, należy stwierdzić, że brak jest podstaw do zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych w przedmiotowe sprawie, albowiem zarówno wysokość jej kapitału zakładowego, wartość zgormadzonych środków trwałych oraz wielkość podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług, szczególnie w maju br., obrazująca zakres prowadzonej działalności, wskazują, że jest ona w stanie ponieść koszty sądowe związane z przedmiotową sprawą. Wartości te bowiem wielokrotnie przewyższają kwotę wpisu w przedmiotowej sprawie, który wynosi 500 zł. Dodać w tym miejscu należy, że dysproporcja pomiędzy wyżej wymienionymi wielkościami jest ogromna, co sprawia, że kierując się zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego nie sposób skonstatować, że przyznanie skarżącej dofinansowania ze środków publicznych byłoby w tym wypadku zasadne i usprawiedliwione.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.