Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1041/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt  1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 61 ust 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 6 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2019 roku sprawy ze skargi K. B., Z. G. i J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 września 2018r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz: - skarżącej K. B. kwotę 500,- zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, - skarżących Z. G. i J. G. solidarnie kwotę 500,- zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 września 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia 23 lipca 2018 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy.

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Po rozpatrzeniu wniosku M. W. (zwanego dalej: inwestor) dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch wiat (na maszyny rolnicze oraz na siano) na działce położonej w miejscowości J. , oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] obręb J. Wójt, na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257), w związku z art. 4 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2017 poz. 1073, zwanej dalej: ustawa planistyczna) oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, zwanego dalej: rozporządzenie).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, że zgodnie z wcześniejszą, kasacyjną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego przeprowadzono ponowną analizę terenu rozszerzając ją zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia przyjmując trzykrotność frontu działki Inwestora (44,5 m) tj. 133 m. Granice obszaru analizowanego wyznaczono zatem w odległości 150,0 m od granic działki objętej planowaną inwestycją.

Wskazano również, że w związku z faktem, że powierzchnia gospodarstwa rolnego inwestora przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w Gminie P., zgodnie z art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie określono wymagań art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy, albowiem inwestycja obejmująca zabudowę zagrodową zwolniona jest z obowiązku sporządzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o której stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy planistycznej.

Kolejno organ wywodził, że dla potrzeb ustalenia warunków zabudowy dokonano analizy istniejącej zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z wymogami rozporządzenia.

Zdaniem organu wszystkie warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy planistycznej zostały łącznie spełnione, co stwierdzono na podstawie wizji lokalnej w terenie i w przedstawionej analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy planistycznej.

Według organu działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych oraz intensywności wykorzystania terenu, teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na przeznaczenie gruntu na cele nierolnicze i nieleśne oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Wskazano również, że w trakcie prowadzonej procedury administracyjnej uzyskano niezbędne opinie i uzgodnienia.

Wreszcie podniesiono, że zgodnie z wymogami art. 60 ust. 4 ustawy planistycznej, projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą kwalifikacje do wykonywania zawodu urbanisty na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej - zaświadczenie nr [...]

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli właściciele sąsiedniej nieruchomości - K. B. oraz Z. i J. G. (zwani dalej: skarżący). Ponieśli oni, iż wnieśli do organu o zamieszczenie w wydawanej decyzji o warunkach zabudowy zobowiązania inwestora do posadowienia pasa zieleni izolacyjnej w granicy z ich działką. Dodali, że kserokopia mapy do celów projektowych, stanowiąca załącznik nr 1 do ich odwołania, złożona przez inwestora wraz z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy zawiera informację o pasie zieleni. W zaskarżonej decyzji zapis ten został jednak pominięty. Skarżący domaga się, z uwagi na wielkość planowanej wiaty, zobowiązania inwestora do posadowienia pasa zieleni izolacyjnej w granicy z ich działkami. Zdaniem skarżących wiata na siano będzie się łączyła z uciążliwościami, o których mowa w § 12 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 81).

Opisaną na wstępie decyzją z dnia 27 września 2018 r Kolegium utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. Organ opisał stan faktyczny w sprawie oraz przytoczył podstawy prawne rozstrzygnięcia, w szczególności art. 61 ust. 1 ustawy planistycznej. Następnie wskazał, że zgodnie z treścią art. 61 ust. 4 tej ustawy, przepisów ust. 1 pkt 1 (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa) nie stosuje się do zabudowy zagrodowej w przypadku, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Na tym tle organ stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż inwestor wystąpił o warunki zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji w ramach zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym. Powierzchnia gospodarstwa rolnego inwestora wynosi bowiem [...] ha, zaś średnia wielkość powierzchni gospodarstwa rolnego w gminie P. wynosi 7,14 ha, "co wynika z GUS, Bank Danych lokalnych - dane na 2010 r."

Kolejno organ wskazał, że w związku z tym, ze powierzchnia gospodarstwa rolnego inwestora przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie P., organ I instancji zastosował odstępstwo zawarte w art. 61 ust. 4 ustawy planistycznej ustawy i odstąpił od szczegółowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Inwestor na przedmiotowej działce prowadzi gospodarstwo rolne, które związane jest z planowaną inwestycją. Zdaniem organu planowana inwestycja spełnia pozostałe warunki z art. 61 ust. 1 powołanej wyżej ustawy tj. ma zapewniony dostęp do drogi publicznej istniejącym zjazdem z drogi powiatowej, istniejące uzbrojenie jest wystarczające do zamierzenia budowlanego oraz teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne. Organ l instancji zweryfikował również wniosek pod kątem zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, w tym zakresie również nie stwierdził niezgodności.

Skargę na decyzje Kolegium wnieśli skarżący zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: tj. naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 107 § 3 Kpa polegające w szczególności na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o warunkach zabudowy, nierozpoznaniu sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, braku pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej oraz niedostatecznym i niepełnym uzasadnieniu decyzji z uwagi na zawarcie w niej ogólnych stwierdzeń.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania przed sądem administracyjnym od organu II instancji na rzecz skarżących.

W uzasadnieniu powyższych zarzutów skarżący wywodzili, iż podtrzymują swoje stanowisko w sprawie pasa zieleni, natomiast nie sprzeciwiają się samym warunkom zabudowy. Podkreślono, że w toku jest postępowanie w sprawie warunków zabudowy dotyczącej przebudowy części budynku gospodarczego na bukaciarnię (zwiększenie hodowli o ponad 90%). Zarzucono również zbyt ogólne ustalenie parametrów powierzchni planowanej zabudowy i zwrócono uwagę, że ustalenie powierzchni biologicznie czynnej nie jest wystarczające dla skarżących.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 06 marca 2019 r. również skarżący oraz uczestnik postępowania – inwestor – podtrzymali swoje dotychczasowe stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 j.t. z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 roku, poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa)).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach.

Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Ppsa, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia, a to ze względów wskazanych poniżej.

Na wstępie należy mieć na względzie, że decyzja organu I instancji w niniejszej sprawie została wydana na skutek wcześniejszej decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W decyzji z dnia 26 czerwca 2018 r. Kolegium zarzuciło organowi m.in., że w aktach nie ma dokumentu potwierdzającego uprawnienia osoby sporządzającej projekt decyzji do jego sporządzenia (art. 60 ust. 4 w zw. z art. 5 ustawy planistycznej).

Sąd stwierdza, że pomimo wyraźnych wytycznych organu odwoławczego brak ten nie został uzupełnionych i w aktach nadal brak udokumentowania, że osoba, która sporządziła projekt decyzji o warunkach zabudowy spełnia wymogi z art. 60 ust. 4 ustawy planistycznej. Tymczasem jak wskazuje się w orzecznictwie (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2009 r. sygn. akt II OSK 1116/08, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) obowiązek sporządzenia projektu decyzji o warunkach zabudowy przez osobę o ściśle określonych kwalifikacjach jest szczególnym, wymogiem jasno określonym, przesądzającym o prawidłowości procedury wydawania decyzji. Niezachowanie tego wymogu należy uznawać za rażące naruszenie prawa.. Brak udokumentowania w aktach sprawy, że osoba, która sporządziła projekt decyzji o warunkach zabudowy spełnia wymogi z art. 60 ust. 4 ustawy planistycznej wymaga zbadania tej okoliczności. Niedopełnienie tego obowiązku skutkuje koniecznością uchylenia decyzji.

Z tego już tylko względu uchylenie decyzji organu II instancji jest konieczne albowiem organ odwoławczy uchybienia tego nie dostrzegł i nie konwalidował..

Po wtóre, w tej samej decyzji kasacyjnej Kolegium wskazywało na błędy i braki w przeprowadzonej przez organ I instancji analizie, w szczególności niezaznaczenie frontu działki, a w konsekwencji nieprawidłowe wyznaczanie obszaru analizowanego, jak również nie zamieszczenie w analizie wyliczeń w analizie tylko posługiwanie się "gołymi danymi".

W poddanej kontroli niniejszego sądu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 września 2018 r. z kolei organ wywodził, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa i spełnione zostały wszystkie warunki z art. 61 ust. 1-5 ustawy planistycznej jednocześnie wskazując, że 61 ust. 1 pkt 1 się nie stosuje z uwagi na spełnienie warunku z art. 61 ust. 4 ustawy planistycznej, podkreślając, że ponieważ planowana zabudowa to zabudowa zagrodowa, to organy nie muszą przeprowadzać szczegółowej analizy funkcji i cech zabudowy. Nie trudno dostrzec, że wywody organu są wewnętrznie sprzeczne.

W tym miejscu wskazać należy, że decyzja o warunkach zabudowy terenu jest pierwszą z cyklu decyzji wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma ona wstępny i ogólny charakter, albowiem nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest zatem ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna.

Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia wszystkich przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy planistycznej. Natomiast wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy planistycznej wymogu kontynuacji przez nową zabudowę funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych zabudowy już istniejącej wokół terenu objętego wnioskiem (zwanego zasadą dobrego sąsiedztwa) nie stosuje się do zabudowy zagrodowej w przypadku, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Powyższe wynika wprost z art. 61 ust. 4 ustawy planistycznej, który wyłącza konieczność zachowania warunku dobrego sąsiedztwa przy planowanej zabudowie mającej charakter zabudowy zagrodowej, ściśle związanej z już istniejącym gospodarstwem rolnym inwestora, którego powierzchnia przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że z treści przepisu art. 61 ust. 4 ustawy planistycznej wynika jednoznacznie, że warunkiem jego zastosowania jest w pierwszej kolejności ustalenie, że inwestor prowadzi gospodarstwo rolne, które ma określoną powierzchnię, tzn. jest większe niż średnia gospodarstwa w gminie a następnie, że planuje on zabudowę zagrodową.

W tym kontekście podkreślenia wymaga, że organy obu instancji powołują się, na okoliczność, że powierzchnia gospodarstwa rolnego inwestora przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w Gminie P., ergo - zgodnie z art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - nie ma konieczności określenia wymagań art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Pomijając fakt, że pomimo tych kategorycznych stwierdzeń organy mimo wszystko dokonywały badania decyzji (organ II instancji przeprowadził nawet analizę i sformułował jej wyniki) pod kątem całego art. 61 ustawy planistycznej, to należy zdecydowanie stwierdzić, że akta sprawy nie wykazują, że okoliczność taka faktycznie występuje. W aktach sprawy brak bowiem stosownego zaświadczenia na potwierdzenie okoliczności, że powierzchnia gospodarstwa rolnego inwestora przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie.

Sam organ II instancji stwierdził, że "z akt sprawy wynika, iż inwestor wystąpił o warunki zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji w ramach zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym. Powierzchnia gospodarstwa rolnego inwestora wynosi bowiem [...] ha, zaś średnia wielkość powierzchni gospodarstwa rolnego w gminie P. wynosi 7,14 ha, co wynika z GUS, Bank Danych lokalnych - dane na 2010 r." W tym kontekście Sąd stwierdza, że – po pierwsze – dane winny być aktualne i nie wystarczające są informacje z roku 2010 r. Po drugie – w aktach sprawy takiego źródła nie ma. Po trzecie – w aktach znajduje się jedynie nieopatrzony żadnym podpisem wydruk "zestawienie użytków w jednostkach", który nie jest klarowny i w sposób prosty nie wynikają z niego okoliczności spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 4 ustawy planistycznej. W aktach brak jest aktualnego zaświadczenia stosowego organu o tym, że powierzchnia gospodarstwa rolnego inwestora związanego z wnioskowaną zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie.

Tymczasem, jak wskazano powyżej, z treści przepisu art. 61 ust. 4 ustawy planistycznej wynika jednoznacznie, że warunkiem jego zastosowania jest w pierwszej kolejności ustalenie, że inwestor prowadzi gospodarstwo rolne, które ma określoną powierzchnię, tzn. jest większe niż średnia gospodarstwa w gminie a następnie, że planuje on zabudowę zagrodową, czego organy w niniejszej spawie nie uczyniły.

Kolejno wskazać przyjdzie – odnośnie konieczności sporządzania analizy urbanistycznej w sytuacji, kiedy w sprawie ma zastosowanie art. 61 ust. 4 ustawy planistycznej – że dokonane w art. 61 ust. 4 wyłączenie w dalszej kolejności oznacza wyłączenie stosowania przepisów rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a co za tym idzie, również sporządzania analizy architektoniczno-urbanistycznej, skoro jest o niej mowa wyłącznie w rozporządzeniu, a nie w samej ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec powyższego należy stwierdzić, że choć z literalnego brzmienia § 3 ust. 1 rozporządzenia wynika wymóg sporządzenia analizy funkcji i cech zabudowy w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy planistycznej, to jednak w sprawie, w której ma zastosowanie art. 61 ust. 4 tej ustawy sporządzanie takiej analizy jest zbędne. Analiza wykonywana jest bowiem w celu ustalenia, czy planowane przedsięwzięcie spełnia wymóg wydania decyzji o warunkach zabudowy, jakim jest kontynuacja funkcji - art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy planistycznej. Skoro w przypadku określonym w art. 61 ust. 4 ustawy planistycznej ustawodawca zrezygnował z wymogu istnienia kontynuacji funkcji, to sporządzanie takiej analizy jest niecelowe. Brak wymogu istnienia kontynuacji funkcji w przypadku określonym w art. 61 ust. 4 ustawy planistycznej oznacza w konsekwencji brak wymogu określania obszaru analizowanego i sporządzania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 838/08, Wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 611/16, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że ocena przeprowadzonej przez organ I instancji analizy byłaby przedwczesna, w tym sensie, że najpierw musiałoby zostać przesądzone, czy analiza taka w ogóle była w sprawie wymagana. Jeśli bowiem spełnione byłby przesłanki z art. 61 ust. 4 ustawy planistycznej, to nawet znaczne uchybienia analizy pozostawałyby bez wpływu na wynik postępowania. Z tego względu koniecznym stało się uchylenie decyzji organu II instancji, który w ramach przysługujących mu uprawnień winien uzupełnić materiał dowodowy w sprawie o stosowne dokumenty, potwierdzające – zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy planistycznej – że sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierzono osobie, o której mowa w art. 5 ustawy planistycznej, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Jak również winien zbadać i należycie to udowodnić, czy w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 61 ust. 4 ustawy planistycznej. W przypadku negatywnej weryfikacji spełnieni tej przesłanki – ocenić postępowanie i rozstrzygnięcie organu I instancji w kontekście całego art. 61 ust. 1 ustawy planistycznej.

W opisanych okolicznościach, Sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c – orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 i art. 205 § Ppsa. Na zasądzone koszty składają się wpisy sądowe uiszczone przez skarżących w kwocie 500 zł przez K. B. oraz 500 zł przez Z. G. i J. G. solidarnie.