Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 842/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 b par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 15 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Protokolant Specjalista Beata Mahlhofer, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi T. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w indywidualnej interpretacji z [...]r. znak:[...] wydanej na podstawie art. 13 § 2a. art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800. z późn. zm., dalej: O.p.) stwierdził, że stanowisko Wnioskodawcy T. K. przedstawione we wniosku z [...] r., uzupełnionym [...] r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w podatku od towarów i usług w zakresie uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży niezabudowanych działek gruntu oraz opodatkowania sprzedaży tych działek jest nieprawidłowe.

Powyższe rozstrzygnięcie wydano w skutek rozpoznania wniosku z [...] r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży nie zabudowanych działek gruntu oraz opodatkowania sprzedaży tych działek.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca po osiągnięciu pełnoletności. tj. w roku 1996, przejął gospodarstwo rolne od swojej matki na podstawie darowizny gdyż przeszła na rentę. Wnioskodawca podlegał pod Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (dalej: KRUS), a składki na to ubezpieczenie płacił z przerwami, gdyż podejmował inna pracę niezwiązaną z działalnością rolniczą lub był zwolniony z tytułu nauki. W międzyczasie sprzedał część gospodarstwa rolnego swojemu kuzynowi, tym samym nie posiadał 1 ha przeliczeniowego, który pozwalałby przyjąć status rolnika. W 2012 roku zakupił nieruchomość rolną od Agencji Nieruchomości Rolnych o łącznej powierzchni [...] ha celem powiększenia gospodarstwa rolnego. a jednym z głównych powodów jej zakupu była odległość (około [...] m) od pierwotnego gospodarstwa rolnego. Nabyta nieruchomość nie była objęta aktualnym planem zagospodarowania. Na zakupionej działce Wnioskodawca zamierzał produkować ekologiczne uprawy i w miarę swoich możliwości organizacyjno-finansowych przygotowywał glebę pod tą działalność. Ze względu na duże zaniedbania poprzednich właścicieli, wynikające z braku utrzymania gleby w dobrej kulturze rolnej przez około 25 lat, teren gęsto porósł samosiejkami drzew. Przywrócenie terenu do stanu umożliwiającego uprawę, wymagało ogromnych nakładów finansowych oraz wiązało się z wycinką setek drzew, usuwaniem korzeni, co spowodowało, że Wnioskodawca zaprzestał przygotowywania i jakiejkolwiek działalności na tym terenie.

Wnioskodawca, prowadząc gospodarstwo rolne, nie był podatnikiem podatku od towarów i usług oraz nie prowadził działalności gospodarczej, co zostało potwierdzone w akcie notarialnym z [...] r. (rep. A nr [...]). W momencie kupna nieruchomości Wnioskodawca wykonywał pracę niezwiązaną z uprawą roli, tym samym nie podlegał pod KRUS, posiadał inny tytuł do ubezpieczeń społecznych (nie była to działalność gospodarcza). Ponownie podlegał pod ubezpieczenie KRUS od [...] r., natomiast jego małżonka od [...] r.

Na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z [...] r. nieruchomość w części została przeznaczona na cele związane z budownictwem mieszkalnym. W związku z faktem, że zakupiony grunt nie nadawał się do prowadzenia gospodarstwa rolnego, o czym w chwili kupna podatnik nie wiedział, wystąpił z wnioskiem o podział nieruchomości, a następnie zamierza ok. 34 podzielone działki sprzedać. Zlecił uprawnionemu geodecie wykonanie projektu podziału nieruchomości, a następnie złożył wniosek do Gminy B. o podział całej nieruchomości.

W wyniku ustalenia rzeczywistych granic nieruchomości okazało się, że część dróg gminnych nachodzi w działkę Wnioskodawcy, co zmusiło go do wydzielenia część działki, na której są drogi gminne, na podstawie wywłaszczenia będą przejmowane przez Gminę. Podział nieruchomości umożliwił nie tylko wywłaszczenie działek drogowych, ale także oddzielenie terenów budowlanych od rolniczych, które na mocy ustawy o ustroju rolnym, podlegają ograniczeniom w obrocie na rynku, co uniemożliwia sprzedaż takiej nieruchomości w całości. Tereny budowlane rozmieszczone są na działce w 5-ciu niezwiązanych ze sobą grupach, przylegających do dróg publicznych. co narzuciło z góry sposób jej podziału.

Wnioskodawca podzielił nieruchomość na 46 działek, z czego:

1) 3 zajęte są pod drogi i są przedmiotem wywłaszczenia przez gminę;

2) 3 to drogi wewnętrzne;

3) 3 tereny zieleni nieurządzonej;

4) 2 na polepszenie zagospodarowania działek sąsiednich;

5) 35 przeznaczonych pod budownictwo jednorodzinne, które docelowo zamierza sprzedać.

Wnioskodawca przed sprzedażą działek nie dokonywał żadnych inwestycji celem podniesienia ich atrakcyjności, co umożliwiłoby uzyskanie lepszej ceny. Działki przed sprzedażą nie były ogradzane, czy też uzbrajane w media, a jedynie wydzielono drogi wewnętrze do działek ze względów bezpieczeństwa i obowiązujących przepisów. Przez całą nieruchomość przebiegają dwie linie energetyczne wysokiego napięcia, do których służby energetyczne muszą mieć odpowiedni dostęp. ponadto jednostki ratowniczo-gaśnicze w razie zagrożenia pożarowego również powinny mieć możliwość wjazdu w głąb terenu na działki rolne, które docelowo będą nieruchomościami niezabudowanymi. przeznaczonymi w planie zagospodarowania pod otwarte tereny zieleni nieurządzonej.

Z uzupełnienia z [...] r. do wniosku wynika, że Wnioskodawca nie jest i nie był zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, działki gruntu opisane we wniosku nie były i nie będą wykorzystywane w działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017r. poz. 1221, z późno zm., dalej: ustawa o VAT). Podzielona działka nie była zakupiona z zamiarem jej dalszej odsprzedaży, a z zamiarem prowadzenia gospodarstwa rolnego, grunty są w złej kulturze rolnej, uniemożliwiającej prowadzenie na nich gospodarstwa rolnego, Wnioskodawca podlega ubezpieczeniu w KRUS, działki nigdy nie były udostępniane osobom trzecim na podstawie jakichkolwiek umów cywilnoprawnych. Wnioskodawca dokonał już sprzedaży 13 nieruchomości budowlanych wraz z udziałami w drogach wewnętrznych. W związku z czym jest zaangażowany w występowanie o warunki przyłączeniowe do przedsiębiorstwa ,,A’’ S.A. oraz wodociągów, jest to spowodowane tylko i wyłącznie tym, że infrastruktura musi przebiegać przez drogi wewnętrzne których Wnioskodawca jest współwłaścicielem. Z tytułu zapisów w aktach notarialnych sprzedanych już działek, zostały ustanowione służebności gruntowe przesyłu mediów do innych posesji oraz z tytułu lokalizacji na nieruchomości Wnioskodawcy przyszłych punktów pomiarowych należących do ,,A’’ S.A., wodomierzy, skrzynek gazowniczych. Dlatego Wnioskodawca zobligowany jest do wyrażenia zgody na trasy prowadzonych sieci do nieruchomości sprzedanych oraz zaakceptować budowę infrastruktury, takiej jak transformatory, hydranty przeciwpożarowe. itp. Wszystkie te czynności są konsekwencją sprzedaży 13 działek. Nie jest to podyktowane chęcią uatrakcyjnienia sprzedanych, bądź sprzedawanych działek. Wnioskodawca nadal jest właścicielem dużego obszaru gruntu, dlatego został pełnomocnikiem do ustanowienia odpowiednich służebności po wybudowaniu infrastruktury w celu przekazania ich na stan przedsiębiorstwu ,,A’’ S.A. wodociągów. gazowni, na nieruchomościach Wnioskodawcy służących do doprowadzenia mediów do nieruchomości już sprzedanych. W aktach notarialnych sprzedanych już nieruchomości, Wnioskodawca został zmuszony do partycypowania proporcjonalnie do wysokości udziału we wszelkich kosztach związanych z utwardzaniem dróg i ich utrzymania w należytej kondycji bez jego zgody. jeżeli taką wolę wyrazi większość udziałowców dróg wewnętrznych. Podsumowując, Wnioskodawca nie występował do właściwych podmiotów o uzbrojenie działek. Zainteresowany do czasu sprzedaży nie zamierza dokonywać jakichkolwiek czynności w celu przygotowania działek do sprzedaży. Wnioskodawca nie grodził działek, nie uzbrajał ich do sprzedaży, nie wykonywał i nie wykonuje żadnych czynności mających na celu ich uatrakcyjnienie. Zainteresowany samodzielnie wykaszał i zamierza wykaszać trawy znajdujące się na jego nieruchomości, co jest spowodowane ochroną gruntu Wnioskodawcy, jak i działek należących do osób trzecich przed pożarami traw. Wnioskodawca zamieszczał i zamierza zamieszczać standardowe ogłoszenia sprzedaży nieruchomości na popularnych portalach internetowych, takich jak na przykład "Gratka.pl", Otodom.pl". ( wyrok NSA z 9.05.2014 r. sygn. akt l FSK 811/13), co nie świadczy automatycznie o konieczności uznania aktywności strony w zakresie obrotu nieruchomościami za zawodową. Działki będące przedmiotem sprzedaży nie były wykorzystywane przez Wnioskodawcę do działalności zwolnionej od podatku VAT.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca, w związku ze sprzedażą 34 działek wskutek podziału jednej nieruchomości, stanie się podatnikiem podatku od towarów i usług, co nałoży na niego obowiązek zapłaty podatku VAT od tych transakcji?

Zdaniem Wnioskodawcy. transakcja w postaci sprzedaży ok. 35 działek budowlanych, nie będzie podlegała pod podatek od towarów i usług. Wnioskodawca nigdy nie był i nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług, a sprzedawane działki nie są sprzedawane w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowaniu mogą podlegać te czynności, w przypadku których spełniony został zarówno podmiotowy, jak i przedmiotowy zakres opodatkowania, tzn. zaistniała czynność określona jako opodatkowana, która została wykonana przez podmiot mający cechę podatnika. Art. 15 ust. 1 ustawy o VAT definiuje podatnika jako podmiot, niezależnie od jego formy organizacyjno-prawnej, który samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą, bez względu na cel oraz rezultat takiej działalności. Art. 15 ust. 2 ustawy o VAT definiuje działalność gospodarczą jako wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców.

Od [...] r., z definicji działalności gospodarczej zniknął fragment, zgodnie z którym, za działalność taką uważało się także sytuację, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Przy czym sprzedaż działek w ilości 34 nie należy uznawać za czynność ciągłą, a jednorazową, bez zamiaru wykonywania jej w sposób częstotliwy. Źródłem takiego stanu faktycznego jest podział jednej działki, a czynność polegająca na sprzedaży wielu działek to czynność jednorazowa, podzielona na kilka etapów. Czynność częstotliwa miałaby miejsce wtedy. gdyby Zainteresowany sprzedał działkę, z uzyskanej ceny nabył następną, którą również by sprzedał i tak dalej. Wątpliwości w praktyce wywołuje status podatkowy osób fizycznych, które nie prowadząc formalnie zarejestrowanej działalności gospodarczej, dokonują sprzedaży działek budowlanych. Początkowo organy podatkowe uważały, że takie osoby zawsze są podatnikami, a poglądy te zaczęło korygować orzecznictwo sądów administracyjnych. Przyjęto, że w sytuacji, gdy dany podmiot dokonuje sprzedaży towarów z majątku prywatnego (nienabytego w celu odprzedaży, choć z dopuszczeniem takiej możliwości). nie jest podatnikiem VAT w zakresie tych czynności, choćby takich transakcji (sprzedaży gruntów) było kilka lub nawet kilkanaście (NSA z 29.10.2007 r. I FPS 3/07). Przyjmuje się, że o tym, czy dochodzi do opodatkowania, decyduje przede wszystkim to, czy sprzedawane działki zostały nabyte w celu odsprzedaży (w celach handlowych). czy do celów prywatnych (wyrok NSA z 19.04.2012 r., I FSK 1118/11).

Jeśli z okoliczności sprawy wynika, że zamiarem nabycia było późniejsze odsprzedanie gruntów, to zasadniczo należałoby takiego sprzedawcę uznać za podatnika VAT w zakresie tych sprzedaży. Jeśli natomiast sprzedawca gruntów nabywał te grunty do majątku prywatnego, dopuszczając wprawdzie możliwość odprzedaży, lecz nie było to jego głównym celem, wówczas co do zasady, w zakresie dokonywanej sprzedaży gruntów nie powinien być traktowany jako podatnik VAT. Wnioskodawca nabył nieruchomość ponad 5 lat temu, a zamiar jej zbycia powstał dopiero w połowie 2017 roku. Podatnik nie ma skonkretyzowanego celu, na który zamierza przeznaczyć pieniądze uzyskane ze sprzedaży działek, oprócz przeznaczenia części pieniędzy na wykończenie swojego domu jednorodzinnego.

W ocenie Wnioskodawcy rolnik, który nabył grunt na potrzeby powiększenia gospodarstwa rolnego, a dopiero kilka lat później następuje przekwalifikowanie gruntów (bez jego inicjatywy) i ich sprzedaż. wówczas, w zakresie tej sprzedaży nie jest podatnikiem ( wyrok WSA w Poznaniu z 6.04.2009 r., sygn. akt SA/Po 1506/08). Ponieważ Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT przy nabyciu tych gruntów, co za tym idzie późniejsza sprzedaż gruntu jest już dokonywana prywatnie przez rolnika jest traktowana jako sprzedaż majątku osobistego. Odwołano się do stanowiska Trybunału Sprawiedliwości, który stwierdził. że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej j przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej, kiedy dokonuje sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Natomiast jeżeli osoba ta, w celu dokonania wspomnianej sprzedaży. podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, należy uznać ją za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej. Okoliczność, że osoba ta jest rolnikiem ryczałtowym, nie ma w tym zakresie znaczenia. Takimi działaniami mogą być, w ocenie Trybunału, przykładowo uzbrojenie terenu albo działania marketingowe. Za takie działania mogą być uważane przykładowo pozwalające uatrakcyjnić sprzedawany teren poprzez jego ogrodzenie, uzbrojenie, czy też odpowiednie zagospodarowanie terenów zielonych wokół nieruchomości (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 30.07.2014 r., I SA/Go 367/14). W wyroku z 9 maja 2014 r. (I FSK 811/13), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że podział nieruchomości w celu umożliwienia sprzedaży jest działaniem, które mieści się w zarządzie majątkiem prywatnym i może być w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego uzasadnione, gdy podmiot jeszcze nie wie. czy sprzeda jedną nieruchomość, czy więcej. Zamieszczenie ogłoszenia o sprzedaży w prasie i Internecie nie świadczy automatycznie o konieczności uznania aktywności strony w zakresie obrotu nieruchomościami za zawodową.

Mając na uwadze powyższe, obowiązujące przepisy prawne oraz aktualną linię orzeczniczą. Wnioskodawca stwierdził, że przy sprzedaży 34 działek nie stanie się podatnikiem podatku od towarów j usług, tym samym nie będzie zobowiązany do jego odprowadzenia.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w zaskarżonej indywidualnej interpretacji stwierdził, że w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel ( ... ). Przez towary, w myśl art. 2 pkt 6 ustawy rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii, a nieruchomości spełniają tę definicję, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne. wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności. które zmierzają do przyszłego wykorzystania towarów (np. nieruchomości) dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności handlowej.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego. tj. majątku. który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011r. w sprawach C-180/10 i C-181/10 wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r., str. 1. z późno zm.). Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykle formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność "handlową" wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich ( wyrok NSA z 29.10.2007 r. sygn. akt I FPS 3/07).

Organ interpretacyjny podkreślił, że pojęcie "majątku prywatnego" nie występuje na gruncie przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust, 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE z 4 października 1995 r. w sprawie C-291192 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Arrnbrecht). Majątek prywatny to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie, posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego ( wyrok TSUE z 21.04.2005 r., sygn. akt C-25/03).

Odnosząc opisany we wniosku stan faktyczny do treści przytoczonych przepisów i ich wykładni organ interpretacyjny wskazał, że elementami przesadzającymi o uznaniu transakcji sprzedaży nieruchomości za prowadzenie działalności gospodarczej jest całokształt działań, jakie Wnioskodawca podjął w odniesieniu do działek w związku z planowaną sprzedażą. Jak wynika z opisu sprawy, w celu sprzedaży nieruchomości, Wnioskodawca zlecił uprawnionemu geodecie wykonanie projektu podziału nieruchomości i wystąpił do Gminy z wnioskiem o podział nieruchomości (dokonał podziału działek wraz z wytyczeniem dróg wewnętrznych) oraz zamieszczaj i zamierza zamieszczać ogłoszenia o ich sprzedaży na popularnych portalach internetowych. Ponadto, co szczególnie istotne w kontekście przywołanego wyżej orzeczenia TSUE, Wnioskodawca wystąpił o warunki przyłączeniowe do przedsiębiorstwa ,,A’’ S.A. w zakresie wykonania prowizorycznego przyłącza prądu do działki oraz wystąpił z zapytaniem do wodociągów o możliwość podpięcia wody do działki należącej do sąsiada poprzez nieruchomość Zainteresowanego. Jak wskazał sam Wnioskodawca w opisie sprawy, w związku z tym, że sprzedał już 13 nieruchomości budowlanych wraz z udziałami w drogach wewnętrznych, zaangażował się w występowanie o warunki przyłączeniowe do przedsiębiorstwa ,,A’’ S.A. oraz wodociągów. Z tytułu zapisów w aktach notarialnych sprzedanych już działek, zostały ustanowione służebności gruntowe przesytu mediów do innych posesji oraz z tytułu lokalizacji na nieruchomościach Wnioskodawcy przyszłych punktów pomiarowych należących do przedsiębiorstwa ,,A’’ S.A., wodomierzy, skrzynek gazowniczych. Jak wynika z wniosku, Wnioskodawca zobligowany jest do wyrażenia zgody na trasy prowadzonych sieci do nieruchomości sprzedanych oraz zaakceptować budowę infrastruktury, takiej jak transformatory, hydranty przeciwpożarowe. itp. Wszystkie te czynności jednoznacznie wskazują na zamiar sprzedaży przez Wnioskodawcę opisanych działek w sposób profesjonalny i z zyskiem, bowiem Wnioskodawca podjął i zamierza podejmować czynności (podział. uzbrojenie przedmiotowych działek w prąd, ogłoszenie o sprzedaży na portalach internetowych), których celem będzie uatrakcyjnienie i przygotowanie dziatek do sprzedaży, w przeciwnym bowiem razie ponoszenie wskazanych w opisie sprawy nakładów byłoby niecelowe i ekonomicznie nieuzasadnione. Organ interpretacyjny zaznaczył, że na ocenę dokonanych przez Wnioskodawcę działań nie może mieć wpływu to, że nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej.

Organ interpretacyjny stwierdził, że w niniejszym przypadku wystąpią okoliczności, które łącznie przesądzają, że planowaną sprzedaż działek należy uznać za działalność gospodarczą. o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Sprzedaż przez Wnioskodawcę niezabudowanych działek gruntu będzie wypełniała definicję działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, a Zainteresowany będzie występował w charakterze podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.

Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, alt. 83, art. 119 ust. 7. art. 120 ust. 2 i 3. art. 122 i art. 129 ust. 1.

Natomiast w oparciu o art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem art. 146f. stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i ust. 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym, itp. Na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z powyższych przepisów wynika, że przeznaczenie określonego gruntu należy oceniać wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości. Bez znaczenia pozostaje klasyfikacja według ewidencji gruntów i budynków lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że dla działek gruntu istnieje aktualny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, z którego wynika, że działki te zostały przeznaczone na cele związane z budownictwem mieszkaniowym, tym samym nieruchomości te stanowią teren budowlany zdefiniowany w art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, a ich sprzedaż nie będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zwolnienie to dotyczy wszystkich towarów, zarówno nieruchomości, jak i ruchomości, przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych niezależnie od okresu ich używania przez podatnika wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT. Warunek ten nie będzie spełniony w niniejszej sprawie.

Stosownie natomiast do treści art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty [...] zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.

Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika rozpoczynającego w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust. 1 - art. 113 ust. 9 ustawy.

Skoro w opisanej sprawie przedmiotem dostawy będzie teren budowlany, to Wnioskodawca nie będzie mógł skorzystać ze zwolnienia od podatku również na podstawie art. 113 ust, 1 albo ust. 9 ustawy, ponieważ zgodnie z art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d ustawy, do podatników dokonujących dostawy terenów budowlanych, zwolnienie to nie ma zastosowania.

Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że w opisanych okolicznościach w związku z planowaną sprzedażą niezabudowanych działek gruntu, Wnioskodawca będzie działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, prowadzącego działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Transakcja ta zgodnie z art, 5 ust. 1 pkt 1 ustawy będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Dla transakcji nie znajdzie zastosowania ani zwolnienie od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, ani w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Wnioskodawca nie będzie mógł również skorzystać ze zwolnienia od VAT, o którym mowa w art. 113 ustawy. W konsekwencji, sprzedaż działek, zgodnie z art. 41 ust. 1, w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy, będzie podlegała opodatkowaniu 23% stawką podatku VAT, a stanowisko Wnioskodawcy należało ocenić jako nieprawidłowe.

Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę wyroków sądów administracyjnych organ wyjaśnił, że powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się zawężają. Zatem wskazane we wniosku wyroki sądów administracyjnych nie maje} wpływu na podjęte w niniejszej interpretacji rozstrzygnięcie.

Pismem z [...]r. Wnioskodawca złożył skargę na powyższą interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia.

Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy o VAT przez dowolną i błędną jego interpretację, w wyniku której uznano, że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym Wnioskodawca w związku ze sprzedażą 34 działek w skutek podziału jednej nieruchomości zostanie uznany za podatnika podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu swego stanowiska Wnioskodawca w całości podtrzymał prezentowana argumentację, a w szczególności podkreślił, że działania podjęte w celu przygotowania sprzedaży działek nie miały znamion działań profesjonalnego podmiotu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej: p.p.s.a), kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Oznacza to, że sąd bada legalność zaskarżonej interpretacji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Na podstawie art. 57a p.p.s.a. sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w okolicznościach przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji stanu faktycznego, skarżący powinien zostać uznany za podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT z tytułu czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.

Zgodnie z tymi przepisami podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności (art. 15 ust. 1). Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2).

Z kolei w myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Z unormowań ustawy o VAT wynika, że obrót nieruchomościami gruntowymi, co do zasady, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Grunty są bowiem towarem, a na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu. Czynności te są opodatkowane jednakże tylko wtedy, gdy dokonują ich podatnicy w rozumieniu w/w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.

Ponieważ podatek od towarów i usług jest podatkiem zharmonizowanym, należało odwołać się do odpowiednich przepisów prawa wspólnotowego. Według art. 2 ust. 1 lit.a Dyrektywy 2006/112/WE, opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej podlega dostawa towarów lub usług świadczona na terytorium kraju przez podatnika działającego w takim charakterze. Podatnikiem jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.

"Działalność gospodarcza" obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. (art. 9 ust. 1 Dyrektywy).

Zgodnie z art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawę terenu budowlanego.

W wyroku z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, przywołanym już w sprawie, TSUE zwrócił uwagę, że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE, niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Ponadto TSUE wskazał, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Trybunał podkreślił jednak, że jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE, należy uznać ją za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej.

Powyższa wykładnia prawa, w odpowiednim odniesieniu do art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, utrwaliła się w orzecznictwie sądów administracyjnych ( wyroki NSA z: 7.10.2011 r. sygn. akt I FSK 1289/10; 18.10.2011r. sygn. akt I FSK 1536/10; 9.11.2011 r. sygn. akt I FSK 1656/11; 26.05.2017 r. sygn. akt I FSK 1728/15).

Trzeba jednak zauważyć, jak zwrócił uwagę TSUE w wyroku z 4 czerwca 2009r. w sprawie C-102/08, że korzystając z opcji przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE państwo członkowskie musi to uczynić w przepisie ustawowym, mającym bezwzględną moc wiążącą, który będzie odpowiadał wymogom szczegółowości, precyzji i jasności koniecznym dla zagwarantowania pewności sytuacji prawnych i kontroli sądów krajowych. Oznacza to, że państwo członkowskie musi sformułować wyraźnie unormowanie, aby mogło powoływać się na przewidziane w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE prawo, według którego za podatnika można uznać każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy, w szczególności dostawy terenu budowlanego. Niewątpliwie w ustawie o podatku od towarów i usług brak jest takiego jednoznacznego i precyzyjnego unormowania, z którego wynikałoby, że Polska skorzystała z uprawnienia określonego w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, na podstawie którego za podatnika należy uznać każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w szczególności dostawy terenu budowlanego. W tej sytuacji konieczne staje się każdorazowe ustalanie, czy strona dokonując sprzedaży gruntu działa w ramach zarządu majątkiem prywatnym, czy też w celu dokonania sprzedaży dziełek gruntu podjęła aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co przesądzało będzie o uznaniu jej za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług. Jak bowiem zwrócił uwagę TSUE w przywołanym już wyroku z 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, w wypadku stwierdzenia, że Rzeczpospolita Polska nie skorzystała z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, należy zbadać, czy transakcje będące przedmiotem sporu podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy VAT, czyli - będącego jego odpowiednikiem w ustawie VAT - art. 15 ust. 2. Pojęcie działalności gospodarczej, zdefiniowane w tych normach, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i usługodawców, w tym wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy VAT), jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. O tym, że dokonujący sprzedaży działek gruntu działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje więc stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Jak podkreślił TSUE w uzasadnieniu wyroku (C-180/10 i C-181/10), sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych nie ma charakteru decydującego. Zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Znacznych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Także okoliczność, że przed sprzedażą zbywca dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość tych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym.

Natomiast odmiennie jest w wypadku, gdy zbywca podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych (por. pkt 40 wyroku C-180/10). Działania takie, zdaniem TSUE, nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

W tym zakresie za aktualne należy uznać tezy zawarte w wyroku składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07, wskazujące na kryteria, jakim należy kierować się przy określaniu kiedy ma miejsce działalność gospodarcza, a kiedy zarząd majątkiem prywatnym. Stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy (wyroki NSA: z 18.10.2011r. sygn. I FSK 1536/10, z 24.03.2017 r. sygn. I FSK 2328/15).

W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę kryteria odróżnienia działalności gospodarczej od zarządu majątkiem prywatnym, za trafne należało uznać stanowisko organu interpretacyjnego zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Organ interpretacyjny właściwie ocenił przedstawiony w zapytaniu stan faktyczny, wskazując na aktywność skarżącego w związku z czynnościami podejmowanymi w celu sprzedaży działek gruntu. Czynności te nie były sporadyczne, ale zaplanowane i zorganizowane. Mianowicie, jak wynika z opisu stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę, kupił on działkę celem prowadzenia działalności rolniczej, mimo, że od około 25 lat nie była użytkowana rolniczo, porośnięta gęsto samosiejkami drzew, a przywrócenie do stanu umożliwiającego uprawę wymagało ogromnych nakładów finansowych. Skarżący nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług i na zbywanych działkach nie prowadził działalności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Co jednak kluczowe w sprawie, przed dokonaniem zbycia gruntów Wnioskodawca dokonał ich podziału geodezyjnego, wydzielenia działek budowlanych, dróg dojazdowych. Nadto zamieścił ogłoszenia o sprzedaży w portalach internetowych, sprzedał już 13 działek, jest zaangażowany w określenie warunków przyłącza energetycznego, gazowego i wodociągów, ponosząc koszty tych działań. Równocześnie podkreślił, że sprzedaż pierwotnej działki w całości była niemożliwa ze względu na obowiązujące ograniczenia obrotu gruntami rolnymi.

Okoliczność ta wymaga podkreślenia w kontekście powołanego w skardze wyroku TSUE z 15 września 2015r. w sprawach C-180/10 i 181/10, w którym Trybunał wypowiadał się na temat zbycia gruntu osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę. Powoduje to, że już z tej przyczyny argumenty skargi w tym zakresie są nietrafne.

Analizując wszystkie te czynności w powiązaniu z wyżej wskazanymi przepisami i zakresem ich zastosowania, podzielić należało stanowisko organu co do tego, że sprzedaż działek będzie realizowana w warunkach właściwych dla działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Zdaniem Sądu, na podstawie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, skarżący podjął działania zmierzające w istocie do "wytworzenia" oferowanych produktów, działek gruntu. Przeprowadził podział działek, wyznaczył drogi zapewniającej dostęp do wydzielonych działek, własnym staraniem ogłaszał oferty na płatnych portalach obrotu nieruchomościami, podjął działania w kierunku uzbrojenia terenu w dostęp do mediów.

Wszystkie opisane we wniosku, a przedstawione wyżej, podejmowane i planowane działania niewątpliwie wykraczają poza czynności związane ze zwykłym zbyciem składników majątku osobistego i mają na celu osiągnięcie zysku ze sprzedaży nieruchomości. Tak realizowanych dostaw nieruchomości nie można uznać za dokonane w ramach zarządu majątkiem prywatnym, lecz działania skarżącego miały wszystkie cechy działalności gospodarczej, na co prawidłowo wskazał organ interpretacyjny.

Zwrócić trzeba uwagę ż e dla oceny, czy dany podmiot sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług nie ma znaczenia z jakim zamiarem grunty te nabywał. Nie ma bowiem większego znaczenia okoliczność, czy w chwili zakupu nieruchomości skarżący działał wyłącznie w zamiarze ich rolniczego wykorzystania (wyrok NSA z 11.06.2015 r. I FSK 716/14). Sam zamiar z jakim podmiot nabył towar nie jest czynnikiem miarodajnym do oceny, w jakim charakterze działa w momencie jego sprzedaży ( wyrok NSA z 29.08.2014 r. I FSK 1229/13), szczególnie, że przecież podmiot wykonujący działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem VAT może do tej działalności wykorzystywać majątek prywatny, który wcześniej został nabyty w celach innych niż gospodarcze ( wyrok NSA z 21.08.2014 r. I FSK 1290/13). Potwierdza to, że sposób nabycia nieruchomości nie ma wpływu na ocenę tego, czy są one towarem w rozumieniu ustawy VAT, nawet gdy nabycie nie nastąpiło z zamiarem odsprzedaży (wyrok NSA z 1.07.2016 r. I FSK 94/15 pkt 6.4.).

Potwierdzają słuszność stanowiska zajętego w rozpoznawanej sprawie wyroki NSA z 9.11.2011 r. sygn. I FSK 1656/11, z 21.12.2012 r. sygn. I FSK 265/12, z 2.09.2015 r. sygn. I FSK 239/14, z 8.09.2014 r. sygn. I FSK 931/14, z 5.11.2015 r. sygn. I FSK 1077/14, z 17.12.2015 r. sygn. I FSK 1455/14.

Na podstawie art. 14c § 1 O.p. organ w wydanej interpretacji odnosi się do przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy w zakresie, jaki z wniosku wynika.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie przepisów art. 57a oraz art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.