Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1162/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145a, art. 149
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. NSA Zdzisław Kostka ( spr. ) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1647/10 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 marca 2011 r. w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 1647/10 oddalił skargę J. C. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] lipca 2010 r., którą utrzymano w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z [...] grudnia 2009 r. o odmowie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji w przedmiocie choroby zawodowej.

Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych.

Powiatowy Inspektor Sanitarny w Sosnowcu decyzją z [...] czerwca 2006 r. nie stwierdził u skarżącego choroby zawodowej pod postacią zespołu wibracyjnego. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z [...] września 2006 r. przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach, który w uzasadnieniu stwierdził, że wprawdzie skarżący pracował "w warunkach potencjalnego ryzyka powstania zespołu wibracyjnego", ale w dwóch orzeczeniach lekarskich wykluczono u niego tę chorobę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 30 października 2007 r. w sprawie o sygnaturze akt IV SA/Gl 1315/06, który uprawomocnił się 18 stycznia 2008 r., oddalił skargę skarżącego na tę decyzję, stwierdzając, że skoro u skarżącego nie stwierdzono zespołu wibracyjnego, to decyzja ta jest zgodna z prawem.

2 lipca 2009 r. skarżący, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 19 czerwca 2008 r. w sprawie o sygnaturze akt P 23/07, wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z [...] września 2006 r., który postanowieniem z [...] listopada 2009 r. wznowił postępowanie i decyzją z [...] grudnia 2009 r. odmówił uchylenia swej dotychczasowej decyzji.

Rozpoznając odwołanie skarżącego od decyzji z [...] grudnia 2009 r. Główny Inspektor Sanitarny decyzją z [...] lipca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ administracji m.in. stwierdził, że przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne w sprawie podejrzenia u skarżącego choroby zawodowej wykazało, że pracował on w warunkach ryzyka powstania zespołu wibracyjnego, jednakże lekarze z dwóch zespołów orzeczniczych wykluczyli istnienie u niego takiej choroby.

W skardze do Sądu administracyjnego pierwszej instancji skarżący zarzucił przede wszystkim, że nie wyjaśniono wszystkich okoliczności faktycznych, w szczególności nie uwzględniono przedkładanych przez niego dowodów, które miały potwierdzać, że pracował w warunkach narażenia na chorobę wibracyjną.

W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uzasadniając oddalenie skargi, wskazał, że Sąd administracyjny prawomocnym wyrokiem oddalił skargę skarżącego na decyzję o odmowie stwierdzenia choroby wibracyjnej, że wnosząc o wznowienie postępowania skarżący przedstawił wyniki badań potwierdzających, że stan jego zdrowia pogarsza się oraz że organ administracji nie uwzględnił wyników tych badań i innych zaświadczeń lekarskich, powołując się na § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych i podkreślając, że dotychczas wydane orzeczenia lekarskie są spójne i zbieżne. Sąd pierwszej instancji stwierdził też, że zgadza się ze stanowiskiem, iż "weryfikacja przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego nastąpiła już w postępowaniu sądowym ze skargi na decyzję organu wojewódzkiego z [...] września 2006 r."

Dalej Sąd pierwszej instancji uznał, że § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych stanowił podstawę do uznania za skuteczne dotychczasowych czynności diagnostyczno-orzeczniczych. Zaznaczył, że dotychczasowe orzeczenia lekarskie nie zostały po wznowieniu postępowania skutecznie zakwestionowane, w szczególności, że nie podważają ich złożone przez skarżącego oświadczenia świadków, gdyż wynika z nich w jakich warunkach skarżący pracował, zaś okoliczność ta nie ma w sprawie istotnego znaczenia bowiem w toku postępowania zakończonego decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Sosnowcu z [...] czerwca 2006 r. przeprowadzono ocenę narażenia zawodowego, która w zakresie warunków pracy jest zbieżna z treścią oświadczeń. Nadto Sąd stwierdził, że do akt dołączono kartę informacyjną z leczenia szpitalnego, świadczącą o utrzymujących się u skarżącego dolegliwościach zwyrodnieniowych i przyznał, że organ odwoławczy tego dowodu nie ocenił, jednakże ocenił to jako uchybienie, które nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach wymienionych w art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przytaczając podstawę skargi kasacyjnej dotyczącej naruszenia prawa materialnego, zarzucono naruszenie § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych polegające na błędnej jego wykładni i niewłaściwym zastosowaniu, w szczególności przez przyjęcie, że uniemożliwia on organowi administracji uzupełnianie materiału dowodowego.

Z kolei w ramach podstawy skargi kasacyjnej dotyczącej naruszenia przepisów postępowania zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 i art. 138 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji administracyjnej wydanej z naruszeniem art. 77 k.p.a.

W oparciu o te podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadniając zarzut naruszenia § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych skarżący wskazał, że wprawdzie zgodnie z § 11 ust. 1 powołanego rozporządzenia czynności dokonane w toku postępowania w sprawie zgłoszenia i stwierdzenia choroby zawodowej pozostają skuteczne, to jednakże nie uniemożliwia to powoływania nowych dowodów i nie uprawnia organu administracji do ograniczenia na tej podstawie postępowania dowodowego. Podniesiono w związku z tym, że skarżący przedstawił dodatkowe wyniki badań układu ruchu, odpisy kart informacyjnych leczenia szpitalnego oraz orzeczenie o pogarszającym się stale stanie zdrowia, jednak organ administracji nie uwzględnił tych wyników badań oraz zaświadczeń lekarskich, odmawiając im mocy dowodowej.

Zdaniem skarżącego Sąd pierwszej instancji błędnie zastosował § 11 powołanego rozporządzenia uznając, że czynności dokonane w toku wszczętych wcześniej postępowań są skuteczne i nie ma konieczności ich powtarzania. Stwierdził, że wprawdzie organ administracyjny nie może sprzecznie z orzeczeniami lekarskimi dokonać rozpoznania choroby zawodowej we własnym zakresie, ale nie zwalnia to organu od obowiązku dokonania dogłębnej oceny orzeczenia lekarskiego będącego w istocie opinią biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a., a ocena ta podlega kryteriom wskazanym w art. 80 k.p.a.

Wskazano, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzono, że słusznie organ odwoławczy nie uwzględnił przedstawionych przez skarżącego wyników badań i zaświadczeń z uwagi na to, że orzeczenia lekarskie wydane przez dotychczasowe placówki medyczne pierwszego i drugiego szczebla są w swej treści spójne i zbieżne, pomimo tego, że skarżący kwestionował ich wiarygodność. Zdaniem autora skargi kasacyjnej organ administracji nie powinien opierać swego rozstrzygnięcia na materiale, co do którego strona wnosi zastrzeżenia, w przeciwnym razie postępowanie nigdy nie sprosta wymogom pogłębiania zaufania strony do organów administracji, a wątpliwości skarżącego co do prawidłowości w ustaleniu stanu faktycznego sprawy mogą być zasadne. Podniesiono, że opierając się jedynie na niekompletnym materiale dowodowym nie można dowodzić, że u skarżącego nie wystąpiła choroba zawodowa oraz że to czy rzeczywiście ujawniła się choroba zawodowa zespołu wibracyjnego oraz jaki był związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy chorobą a wykonywaniem pracy wymaga wnikliwej analizy materiału dowodowego. Natomiast wnioski Sądu pierwszej instancji, jak wskazano, skupiły się jedynie na stwierdzeniu, iż czynności diagnostyczno-orzecznicze przeprowadzone w uprawnionych do wydania orzeczeń placówkach medycznych należy uznać za skuteczne.

Zwrócono też uwagę na to w jakich warunkach może powstać zespół wibracyjny i jacy pracownicy są na tę chorobę narażeni, po czym stwierdzono, że w rozpoznawanej sprawie Główny Inspektor Sanitarny ograniczył się do przypomnienia, że ocena narażenia zawodowego była już przedmiotem weryfikacji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Stwierdzono, że Sąd pierwszej instancji również przechylił się do takiego rozumowania, lecz nie wziął pod uwagę, że owa analiza ryzyka miała miejsce w 2006 r., podczas rozpatrywania skargi skarżącego na decyzję z 29 grudnia 2006 r. oraz że od tego czasu minęło prawie pięć lat.

Ponadto podniesiono, że orzeczenie lekarskie oraz formularz oceny narażenia zawodowego nie są jedynymi środkami dowodowymi w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej. Przyznano, że to dowody kluczowe, jednakże nie posiadają takiej mocy, aby a limine można by odrzucić okoliczności wynikające z dowodów przeciwnych.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 i art. 138 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzono, że zaskarżony wyrok opiera się na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. W związku z tym wskazano, że organ administracji nie wyjaśnił dostatecznie dlaczego nie dał wiary wszystkim wyjaśnieniom skarżącego zawartym w pismach kierowanych do organu administracji i nie przeprowadził żadnych dodatkowych dowodów zmierzających do wnikliwego ustalenia stanu faktycznego. Przypomniano o obowiązkach organów administracji wynikających z art. 77 § 1 k.p.a. i nie zgodzono się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że stan faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony, przede wszystkim dlatego, że nie odniesiono się do zarzutu skarżącego pominięcia przez organy administracji oświadczeń świadków, z których wynika, że skarżący pracował w warunkach narażenia na zespół wibracyjny oraz dlatego, że Główny Inspektor Sanitarny nie uwzględnił, powołując się na § 11 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, złożonych przez skarżącego wyników badań i zaświadczeń lekarskich.

Zarzucono, że Sąd pierwszej instancji ograniczył się do lakonicznego stwierdzenia, że skoro orzeczenia lekarskie nie były w toku postępowania skutecznie kwestionowane, to tym bardziej nie podważają ich zeznania świadków, przy czym zaznaczono, że z treści oświadczeń wynikało w jakich warunkach pracował skarżący.

Ponadto podniesiono, że Sąd pierwszej instancji nie wskazał dlaczego zeznania świadków zostały pozbawione mocy dowodowej, przy czym nie zgodzono się z tezą Sądu pierwszej instancji, że nie mają znaczenia dla sprawy warunki w jakich pracował skarżący.

Dalej stwierdzono, że oczywistym jest, iż organy inspekcji sanitarnej związane są rozpoznaniem podanym w orzeczeniu lekarskim, dotyczącym choroby zawodowej, jednakże, jak wskazano, jeżeli w świetle wszystkich zgromadzonych dowodów orzeczenie to budzi wątpliwości, to organ administracji może żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne jednostki diagnostyczne. W związku z tym zarzucono, że w rozpoznawanej sprawie organ administracji tego nie zrobił.

Uzasadniając powołanie w skardze kasacyjnej art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyjęto, że z przepisu tego wynika obowiązek sądu orzekania w głąb sprawy, co oznacza zdaniem autora skargi kasacyjnej, że nie można opierać swego rozstrzygnięcia jedynie na wycinkowej ocenie postępowania dowodowego.

Z kolei uzasadniając powołanie art. 138 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazano, że sentencja każdego "orzeczenia administracyjnego oprócz oznaczenia sądu, imion i nazwisk sędziów, protokolanta, daty i miejsca rozpoznania sprawy powinna zawierać również przedmiot zaskarżenia i rozstrzygnięcie sądu". Z tego wywiedziono, że uzasadnienie stanowi integralną część orzeczenia. Następnie stwierdzono, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku ogranicza się do przytoczenia wniosków zawartych we wcześniejszych decyzjach, nie zawiera zaś wyjaśnienia dlaczego zeznania świadków, które zdaniem skarżącego świadczyły o wykonywaniu pracy w warunkach narażenia na zespół wibracyjny, zostały pominięte.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie.

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wnioski (uchylenie zaskarżonego wyroku w całości) i podstawy (wskazane w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania).

Rozpoznając zatem w tych granicach skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że pozbawiona ona jest usprawiedliwionych podstaw.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przytoczona w skardze kasacyjnej podstawa dotycząca naruszenia przepisów prawa materialnego, mianowicie § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 105, poz. 869), jest w istocie podstawą skargi kasacyjnej dotyczącą naruszenia przepisów postępowania. Powołany przepis jest przepisem przejściowym, w którym rozstrzyga się jakie przepisy należy stosować w związku z utratą mocy obowiązującej rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. nr 132, poz. 1115) i wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Dotyczy on więc stosowania zarówno przepisów o charakterze materialno-prawnym, jak i przepisów postępowania zamieszczonych w obu tych rozporządzeniach. Jednakże w rozpoznawanej sprawie, jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, chodzi jedynie o pewien aspekt procesowy, mianowicie dotyczący dowodów przeprowadzonych w oparciu o przepisy poprzedniego rozporządzenia. Konkretnie chodzi o zdanie końcowe § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r., z którego wynika odstępstwo od wcześniej sformułowanej reguły stosowania przepisów nowego rozporządzenia - odstępstwo dotyczące czynności dokonanych w toku wszczętych już postępowań, które mają pozostać w mocy.

Powyższa uwaga jest konieczna, gdyż w ocenie Sądu zasadniczy problem w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do następującego zagadnienia: czy podstawa wznowienia postępowania w sprawie choroby zawodowej, związana z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 19 marca 2008 r. w sprawie o sygnaturze akt P 23/07, na skutek którego utraciło moc rozporządzenie Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach i zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, uzasadnia po wznowieniu postępowania ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego? W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wznowienie na tej podstawie postępowania zakończonego ostateczną decyzją w sprawie choroby zawodowej uzasadnia przeprowadzenie ponownego postępowania dowodowego tylko wtedy, gdy okaże się, że zachodzi istotna różnica pomiędzy przepisami rozporządzeniem Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, a przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych – różnica wymagająca dokonania nowych ustaleń faktycznych. Zdaniem Sądu powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego i będące jego konsekwencją zmiany stanu prawnego nie powodują, że automatycznie we wszystkich sprawach zakończonych ostateczną decyzją wydaną na podstawie poprzednio obowiązującego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych konieczne jest przeprowadzenie nowego postępowania dowodowego. Co więcej wyrok ten nie oznacza, że jest automatycznie dopuszczalna ponowna ocena już przeprowadzonych dowodów.

Granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania wyznacza art. 149 § 2 k.p.a., według którego postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego brak przy tym, występującego w innych procedurach, zastrzeżenia, że rozpoznanie sprawy po wznowieniu postępowania winno mieścić się w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia (art. 282 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 412 § 1 k.p.c.). Nie wynika z tego jednak, że w postępowaniu administracyjnym takiego ograniczenia nie ma. W ocenie Sądu również po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną rozpoznanie sprawy winno zawierać się w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia. Wystąpienie podstawy wznowienia nie może być zatem pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia. Oznacza to m.in., że jeżeli nie stwierdzono istnienia żadnej z podstaw wznowienia, które dotyczą postępowania dowodowego, to wznowienie postępowania z innej przyczyny, np. tak jak w rozpoznawanej sprawie, na podstawie art. 145a k.p.a., nie daje podstaw do ponownej oceny już przeprowadzonych i ocenionych dowodów.

Pojęcie granic rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania administracyjnego zawiera w sobie też kwestię stanu prawnego, według którego winno nastąpić nowe rozstrzygnięcie. W tym zakresie przyjmuje się, że organ administracji stosuje stan prawny obowiązujący w chwili orzekania na skutek wznowienia postępowania. Jeżeli więc podstawą wznowienia jest art. 145a § 1 k.p.a., to we wznowionym postępowaniu należy uwzględnić zmianę stanu prawnego spowodowaną wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Przeprowadzenie nowych dowodów po wznowieniu postępowania mogłoby wynikać zatem z nowego stanu prawnego, wprowadzającego konieczność dokonania nowych ustaleń.

Wyroki Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające niezgodność z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą aktu normatywnego powodują zmianę stanu prawnego bezpośrednio z chwilą głoszenia w odpowiednim organie promulgacyjnym lub, jeżeli wynika to z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, w innym terminie (art. 190 ust. 3 Konstytucji RP). Inny termin wejścia w życie swego orzeczenia Trybunał Konstytucyjny określa, gdy konieczne jest pozostawienie ustawodawcy czasu na dokonanie niezbędnych zmian w stanie prawnym. Tak było w przypadku wyroku z 19 czerwca 2008 r. W związku z tym w rozpoznawanej sprawie należy uwzględnić rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych, które utraciło moc na skutek tego wyroku oraz rozporządzenie w tej sprawie, które wydano, aby wypełnić powstałą lukę.

Już z tego wynika, że podstawy skargi kasacyjnej nie są trafne. Sprowadzają się one bowiem do twierdzenia, że konieczne było przeprowadzenie postępowania dowodowego lub jego uzupełnienie, np. poprzez ponowną ocenę sporządzonych orzeczeń lekarskich, po to, aby ustalić, że skarżący wykonywał pracę w warunkach narażenia na chorobę wibracyjną. Należy podkreślić, że po wznowieniu postępowania na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 19 czerwca 2008 r. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z [...] września 2006 r., którą nie stwierdzono u skarżącego zespołu wibracyjnego, nie było podstaw do ponownego przeprowadzania postępowania dowodowego ani uzupełniania już przeprowadzonego postępowania dowodowego w sprawie tej choroby zawodowej. Będący podstawą wznowienia postępowania administracyjnego wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie spowodował, że przeprowadzone w dotychczasowym postępowaniu dowody, w tym orzeczenia lekarskie, straciły moc dowodową. Nie spowodował on też, aby dokonana już ocena tych dowodów przez organy administracji oraz, w ramach kontroli sądowej, przez Sąd administracyjny, wymagała ponowienia. W związku z tym podstawy skargi kasacyjnej dotyczące w istocie zarzutu, że takiego postępowania nie przeprowadzono oraz oceny takiej nie ponowiono, nie są trafne.

Ponadto skarga kasacyjna nie jest trafna, gdyż pomija się w niej, że przecież organy administracji ustaliły, iż skarżący wykonywał pracę w warunkach narażenia na chorobę wibracyjną, lecz na nią nie zachorował.

Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.