Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 321/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok w części i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: § 18 ust. 1 pkt 2a
journal: Dz.U. 2013 poz 461
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb  Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - tekst jednolity
article: art. 30a ust. 1 pkt 2, art. 30b ust. 9, art. 30c ust. 1 pkt 2 i 3 pkt 1-2, art. 30i pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 3, art. 5
journal: Dz.U. 2013 poz 714
law: Ustawa z dnia 19 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Barbara Stukan - Pytlowany Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. Spółki z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2348/13 w sprawie ze skargi T. Spółki z o.o. na rozstrzygnięcie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., 2. zasądza na rzecz T. Spółki z o.o. od Ministra Administracji i Cyfryzacji 397 (trzysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego, 3. zarządza zwrot ze środków budżetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego na rzecz T. Spółki z o.o. 100 (sto) złotych tytułem nadpłaconego wpisu od skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę T. Sp. z o.o. w K. na informację Ministra Administracji i Cyfryzacji z [...] września 2013 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.

Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco:

14 grudnia 2012 r. skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 8. Osi Priorytetowej: Społeczeństwo informacyjne - zwiększenie innowacyjności gospodarki Działanie: 8.1 Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej. Wniosek dotyczył stworzenia portalu internetowego świadczącego usługi w ramach gry typu MMO. Wnioskodawca we wniosku zdefiniował dwie e-usługi o charakterze zaawansowanym pod nazwami "[...]" oraz "[...]".

Pismem z 25 marca 2013 r. Regionalna Instytucja Finansująca [...] poinformowała wnioskodawcę o nieprzyznaniu finansowania na realizację projektu. W ocenie ekspertów oceniających projekt nie spełniał on kryterium fakultatywnego nr 3: "Projekt polega na przygotowaniu, wdrożeniu i świadczeniu zaawansowanych e-usług o znaczeniu krajowym lub międzynarodowym". Ponadto pierwszy oceniający ekspert stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał poziomu zaawansowania cech e-usług w odniesieniu do osiągnięć nauki bądź gospodarki, który może okazać się przełomowy w skali krajowej lub międzynarodowej. W ocenie drugiego z ekspertów wniosek nie zawiera szczegółowej analizy rynku (konkurencji) pod kątem występowania danej cechy i elementów świadczących o jej unikatowości, podczas gdy wymagane jest uzasadnienie związane z poziomem zaawansowania danej e-usługi poprzez powiązanie omawianych cech z osiągnięciami nauki bądź gospodarki.

W ocenie obu ekspertów projekt nie spełnił także kryterium oceny merytorycznej fakultatywnej nr 4: "Zasadnicza (specyficzna) funkcjonalność dotycząca głównej funkcji e-usługi odpowiada na niezagospodarowaną dotychczas niszę rynkową, poprzez zaspokajanie zasadniczej potrzeby grupy docelowej, która nie może być zaspokojona przez inne usługi lub produkty aktualnie dostępne na rynku".

Od powyższej oceny skarżąca wniosła protest, w którym zakwestionowała negatywną ocenę w ramach kryterium fakultatywnego nr 3.

Minister Administracji i Cyfryzacji (Instytucja Pośrednicząca) nie uwzględnił protestu. Wskazał na zapisy Przewodnika po kryteriach, które stanowią, że cecha nie może polegać na przeniesieniu znanych rozwiązań, wykorzystywanych w sposób analogiczny do funkcjonujących już mechanizmów, jednak umiejscowionych w nowym kontekście. Zdaniem IP wskazane w pkt 7-9 mechanizmy przewidziane do implementacji odnoszą się do oczywistych funkcjonalności tworzonego portalu i są przeniesieniem rozwiązań już funkcjonujących w kontekście innych gier. Uznano, że sama usługa "[...]" nie jest przełomowa w planowanym zastosowaniu, gdyż mechanizm płatnych funkcji typu "Premium" jest powszechnie stosowany jako jedno z możliwych źródeł fonetyzacji tego typu usług.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę, wskazał, że art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej z.p.p.r.) stanowi, że po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4 z.p.p.r., wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Podniósł, że dokonując kontroli oceny wniosku

i przeprowadzonej procedury odwoławczej, czyni to w zakresie swoich kompetencji, tj. pod kątem ich zgodności z prawem, a nie jest uprawniony, ani też nie posiada kompetencji do dokonywania oceny spełnienia kryteriów merytorycznych, której to oceny dokonuje, zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 7 Regulaminu przeprowadzania konkursu (dalej Regulamin) Komisja Konkursowa (KK). Ocena merytoryczna wniosku jest dokonywana przez dwóch członków oceniających KK, a w przypadku wystąpienia rozbieżności między ich opiniami, wniosek jest kierowany do oceny merytorycznej trzeciego członka oceniającego.

Oceniając zarzut naruszenia § 7 ust. 2 pkt 4 Regulaminu, zgodnie z którym ocena winna być przeprowadzona rzetelnie i bezstronnie według kryteriów zatwierdzonych przez Komitet Monitorujący, Sąd I instancji przytoczył zapisy Przewodnika po kryteriach szczegółowo definiujące kryterium merytoryczne fakultatywne nr 3 jako odnoszące się bezpośrednio do e-usług, czyli takie, które może być spełnione jedynie przez projekty wprowadzające innowację produktową lub procesową, na poziomie krajowym lub międzynarodowym, których innowacyjność jest na tyle duża, że może przyczynić się do znaczących zmian w rozwoju danej branży lub doprowadzić do powstania nowej branży. Sąd wskazał, że stopień zaawansowania projektu jest oceniany poprzez zbiory "cecha – korzyść – parametr", charakteryzujące cechy techniczne i użytkowe planowanych e-usług, gdzie cecha oznacza właściwości techniczne lub użytkowe e-usługi odróżniające ją od innych występujących na rynku. Sąd podniósł, że nie mogą być zaakceptowane cechy różnicujące daną e-usługę od oferty konkurencji, mające charakter trywialny i powierzchowny, ponadto cecha nie może polegać na przeniesieniu znanych rozwiązań, wykorzystywanych w sposób analogiczny do funkcjonujących już mechanizmów, jednak umiejscowionych w nowym kontekście.

Jako kolejne elementy oceny projektu Sąd I instancji, zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach, wskazał "korzyść" – współczynnik oznaczający wymierne efekty dla potencjalnych konsumentów (użytkowników), które nie występowały dotychczas na rynku, wynikające z nowych cech e-usługi oraz "parametr" – zmienną odnoszącą się bezpośrednio do określonej nowej cechy e-usługi i wynikającej z niej korzyści, wyróżniających e-usługę jako nową lub zasadniczo zmienioną na rynku. W ten sposób, każda cecha powinna zostać sparametryzowana poprzez nadanie wartości liczbowej

i jednostki, a wnioskodawca zobowiązany jest do osiągnięcia zadeklarowanych cech

e-usługi (realizacja zakresu rzeczowego projektu). Oznacza to również, iż wymagane jest przedstawienie we wniosku o dofinansowanie metodologii weryfikacji realizacji celów projektu w zakresie osiągnięcia deklarowanych cech e-usług.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego, Sąd pierwszej instancji podniósł, że oceniający nie negowali, że planowany do uruchomienia portal będzie wyposażony

w takie możliwości (funkcjonalności), które nie występują powszechnie na rynku gier, jednocześnie podzielił zdanie IP, że sama innowacyjność, będąca zazwyczaj cechą każdego nowego produktu, nie oznacza, że jest on przełomowy w danej dziedzinie.

W ocenie Sądu trafnie też oceniający zwrócili uwagę na niedostateczną analizę rynku pod kątem wykazania, że produkt jest przełomowy w danej dziedzinie, gdyż skarżąca - wnioskodawca ograniczyła się tylko do gier MMO. Sąd przypomniał, że

w odpowiedzi na skargę organ powołał się na istnienie takich samych funkcjonalności

w innych grach, a skarżąca nie zakwestionowała w sposób skuteczny tego twierdzenia. Sąd I instancji zgodził się z twierdzeniem organu, że samo uznanie, iż zostało spełnione kryterium oceny merytorycznej obligatoryjnej nr 5: "Projekt jest zgodny ze zdefiniowanymi potrzebami zidentyfikowanej grupy odbiorców", oraz kryterium nr 2: "Przedstawiony opis modelu biznesowego uwiarygodnia powodzenie rynkowe projektu" nie oznacza automatycznie spełnienia kryterium nr 3.

W ocenie Sądu I instancji, rozstrzygnięcie protestu, pomimo lakoniczności, zawiera wszystkie powody, dla których odmówiono uznania spełnienia kryterium fakultatywnego nr 3, ponadto w odpowiedzi na skargę organ rozwinął tezy

z zaskarżonego pisma i na konkretnych przykładach wskazał, dlaczego nie może uznać, że prezentowana e-usługa ma charakter przełomowy w danej dziedzinie. Skarżąca natomiast (w piśmie złożonym na rozprawie) nie odniosła się do konkretnych przykładów zastosowania cech e-usługi w istniejących na rynku produktach.

Sąd podkreślił, że w sytuacji, gdy w toku oceny projektu dokonywanej w procesie wyboru projektów do dofinansowania uczestniczą eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym, powołani zgodnie z przepisem art. 31 z.p.p.r. sąd nie może wejść w rolę kolejnego eksperta i ocenić jego usług oraz wyrażonej przez niego opinii, gdyż - jak wyżej wskazano - sąd nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, takimi jak powołany ekspert, ani też nie ma możliwości powołania biegłego w celu uzyskania jego opinii, gdyż przywołane przepisy regulujące sądową procedurę kontroli legalności oceny projektów nie dają sądowi podstawy prawnej do przeprowadzenia takiego dowodu.

Wobec niestwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, Sąd na podstawie przepisu art. 30c ust. 3 pkt 2 z.p.p.r. oddalił skargę.

II

T. Spółka z o.o. zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie:

1. art. 30a ust. 3 z.p.p.r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż każde, nawet najbardziej lakoniczne umotywowanie negatywnej oceny projektu dokonanej przez Komisję Konkursową jest wystarczające dla uznania, iż ocena zawiera uzasadnienie,

a ewentualna argumentacja uzasadniająca negatywną ocenę projektu może być przedstawiona w odpowiedzi na skargę lub w pismach procesowych pełnomocnika organu składanych w toku postępowania sądowoadministracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem wychodząc z powyższego założenia Sąd uznał, że ocena projektu nie narusza przepisów prawa;

2. art. 30b ust. 9 z.p.p.r. w zw. z § 10 ust. pkt 2 procedury odwoławczej w ramach POIG, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż wadliwe uzasadnienie Informacji polegające na braku odniesienia do każdego z zarzutów podnoszonego w obrębie poszczególnych kryteriów, lakonicznym i zdawkowym odniesieniu się do treści protestu oraz braku należytego umotywowania decyzji wypełnia dyspozycję wskazanych przepisów, a argumenty uzasadniające zdaniem organu negatywne rozpatrzenie protestu mogą zostać przedstawione w odpowiedzi na skargę oraz w pismach procesowych składanych w toku postępowania przed sądem administracyjnym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem wychodząc z powyższego założenia Sąd uznał, iż ocena projektu nie narusza przepisów prawa;

3. art. 30c ust 3 pkt 2 z.p.p.r. w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 z.p.p.r. w zw. z § 8 pkt 2 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach POIG w zw. z § 9 ust. 7 pkt 1 procedury odwoławczej w ramach POIG poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w oddaleniu skargi i przyjęciu, iż ocena projektu została dokonana w sposób zgodny z prawem mimo, że uzasadnienie oceny projektu ma charakter fasadowy, ogranicza się do zacytowania przepisów prawa, nie wskazuje szczegółowych powodów odrzucenia wniosku i nie określa

w sposób konkretny motywów, jakimi kierowała się Instytucja Zarządzająca wydając rozstrzygnięcie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci oddalenia skargi;

4. art. 30c ust. 3 pkt 2 z.p.p.r. w zw. z art. 26 ust. 2 z.p.p.r. w związku z § 9 ust. 10 pkt 2 i 4 Procedury odwoławczej w ramach PO IG poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w oddalaniu skargi i przyjęciu, iż ocena projektu została dokonana w sposób zgodny z prawem mimo, że Instytucja Pośrednicząca zaniechała wnikliwego przeanalizowania oraz pisemnego ustosunkowania się do wszystkich zgłoszonych zarzutów podniesionych

w proteście, w szczególności do zarzutów dotyczących oceny cech e-usług oraz ich zaawansowania i poprzestała na zdawkowym stwierdzeniu, iż wskazane cechy odnoszą się do oczywistych funkcjonalności tworzonego portalu i są przeniesieniem rozwiązań już funkcjonujących w kontekście innych gier, przy czym organ nie odniósł się w żaden sposób do przedstawionej we wniosku analizy rynku ani nie przeprowadził własnej analizy z podaniem tytułów gier w tym samym segmencie, które miałyby takie same lub zbliżone cechy, co gra opisana we wniosku.

Podnosząc te zarzuty skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku

w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu

w W. do ponownego rozpoznania.

III

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł

o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

IV

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Kontroli instancyjnej sprawowanej w jej granicach poddany został wyrok Sądu I instancji wydany w oparciu o przepisy ustawy o zasadach prowadzeniu polityki rozwoju. Przepisy tej ustawy stanowiły przedmiot oceny Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt P 1/11 orzekł m.in., że art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 tej ustawy w zakresie, w jakim dopuszcza uregulowanie środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w toku postępowania

o dofinansowanie z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji, oraz że art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie, w jakim uzależnia prawo do skorzystania ze skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków odwoławczych przewidzianych w aktach niebędących źródłem powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji. W punkcie II wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepisy wymienione w części I, w zakresie tam wskazanym, tracą moc obowiązującą z upływem 18 (osiemnastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego został ogłoszony w Dzienniku Ustaw z dnia 27 grudnia 2011 r. (Nr 279, poz. 1644), a zatem już w dacie rozpoznania protestu ([...] września 2013 r.) zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny przepisy utraciły moc, zgodnie z punktem II wyroku.

Oczywiście dostrzec należy, że w uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny dopuścił możliwość, aczkolwiek w drodze wyjątku, korzystania z dotychczasowych zasad w odniesieniu do wszystkich wdrażanych obecnie regionalnych programów operacyjnych na lata 2007-2013. Nadto wskazał, że nowe regulacje, uwzględniające wyrok Trybunału Konstytucyjnego powinny uregulować sytuację uczestników

w programach operacyjnych na kolejne okresy programowania.

W wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego ustawodawca ustawą z dnia 19 kwietnia 2013 r. dokonał zmiany ustawy o zasadach polityki rozwoju (Dz. U. z 2013 r., poz. 714; dalej: ustawa zmieniająca). Zgodnie z art. 5 ustawy zmieniającej ustawa weszła w życie z dniem 28 czerwca 2013 r., z wyjątkiem art. 2 ust. 2, który wszedł

w życie z dniem ogłoszenia.

W zakresie istotnym dla rozpoznawanego problemu zmianie uległa treść art. 30b ustawy o zasadach polityki rozwoju. W myśl ust. 7 tego przepisu z zastrzeżeniem art. 30i pkt 1, właściwa instytucja zarządzająca rozpatruje protest w terminie nie dłuższym niż 70 dni od dnia jego otrzymania. W uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy w trakcie rozpatrywania protestu konieczne jest skorzystanie z pomocy ekspertów, termin rozpatrzenia protestu może być przedłużony, o czym właściwa instytucja zarządzająca informuje na piśmie wnioskodawcę. Termin rozpatrzenia protestu nie może przekroczyć łącznie 90 dni. Treść tego przepisu w zakresie, w jakim wskazuje na możliwość skorzystania z pomocy ekspertów pozwala na wyprowadzenie uprawnionego poglądu, że rozpatrzenie protestu to nie tylko kontrola prawidłowości oceny negatywnej projektu, ale także możliwość ponownego rozpoznania i rozpatrzenia wniosku

o dofinansowanie.

Dodać także należy, że stosownie do art. 2 ust. 3 ustawy zmieniającej w przypadku gdy wnioskodawcy w ramach określonego programu operacyjnego na lata 2007-2013 przysługuje środek odwoławczy w postaci protestu, stosuje się przepisy art. 30a ust. 3

i art. 30b ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

z uwzględnieniem ust. 2. Powołany w tym przepisie ust. 2 stanowi, że w przypadku programów operacyjnych na lata 2007-2013, minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego ogłosi w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy, w drodze komunikatu:

1) listę programów operacyjnych, w ramach których przysługuje protest, albo protest

i odwołanie;

2) informację o instytucjach właściwych do rozpatrzenia środków odwoławczych,

z uwzględnieniem powierzenia zadań w tym zakresie, w ramach poszczególnych programów operacyjnych, na podstawie art. 27 lub art. 32 ustawy, o której mowa

w art. 1.

W uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej w zakresie jej art. 2 podano, że zawarto w nim "regulacje przejściowe dotyczące procedury odwoławczej w ramach programów operacyjnych na lata 2007-2013, mające na celu ich dostosowanie do wymogów wynikających z wyroku TK z 12 grudnia 2011 r."

Jednocześnie w art. 3 ustawy zmieniającej ustawodawca przesądził, że

w przypadku postępowań w zakresie procedury odwoławczej wszczętych

i niezakończonych przed wejściem w życie niniejszej ustawy przyjmuje się, że wniesione środki odwoławcze oraz informacje przekazane wnioskodawcy przez właściwe instytucje spełniają wymagania określone w ustawie, o której mowa w art. 1,

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Uzasadniając wprowadzenie tego rozwiązania wskazano w uzasadnieniu projektu ustawy, że "przepis ten umożliwi niezakłócone

i płynne procedowanie w ramach naborów projektów do dofinansowania, które rozpoczną się przed wejściem w życie nowelizacji. Brak zakłóceń w tym procesie jest szczególnie istotny w kontekście etapu wdrażania, na którym są aktualnie programy operacyjne na lata 2007-2013".

Analizując zmiany wprowadzone w ustawie o zasadach prowadzenie polityki rozwoju ustawą zmieniającą nie sposób nie dostrzec także pewnych odmienności obejmujących postępowanie sądowoadministracyjne, w stosunku do brzmienia ustawy przed jej zmianą. I tak w przepisie art. 30c ust. 1 w brzmieniu obowiązującym od 28 czerwca 2013 r., ustawodawca postanowił, że po wyczerpaniu postępowania odwoławczego przez właściwą instytucję oraz w przypadku, o którym mowa w art. 30i pkt 1 wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Z kolei w myśl dodanego art. 30i pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w przypadku, gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej, alokacja na realizację działania lub priorytetu, o której mowa w art. 30a ust. 1 pkt 2 zostanie wyczerpana sąd, uwzględniając skargę stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona

w sposób naruszający prawo i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpoznania.

Nowelizacja nie objęła treści art. 30c ust. 3 omawianej ustawy i w zakresie istotnym dla rozważanego problemu przepis ten stanowi, że wyniku rozpatrzenia skargi sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (punkt 1), oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2). Z zacytowanej treści art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wynika jednoznaczne kryterium działalności badawczej sądu administracyjnego – zgodność przeprowadzonej oceny projektu z prawem. Tylko więc wówczas, gdy sąd uzna, że ocena projektu została przeprowadzona zgodnie z prawem uprawniony jest do zastosowania art. 30c ust. 3 pkt 2 (oddalenia skargi).

Nie wymaga głębszego wywodu teza, że przystępując do oceny legalności aktu poddanego kognicji sądu administracyjnego (w tym wypadku oceny projektu) należy najpierw ustalić wzorzec kontroli przez wyznaczenie przepisów prawa, które w sprawie powinny mieć zastosowanie, a następnie dokonać wykładni tych przepisów i ich subsumcji. Zaniechanie ustalenie wzorca kontroli ocenianego aktu czyni zwrot stosunkowy o jego zgodności bądź niezgodności z prawem dowolnym. Taka sytuacja występuje w rozpoznawanej, w granicach skargi kasacyjnej, sprawie, w której Sąd I instancji oddalając skargę, nie wyjaśnił, czy ocena projektu pozostaje w zgodzie

z przepisami ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w brzmieniu przed nowelizacją, czy też w brzmieniu obowiązującym od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej. Podkreślenia raz jeszcze wymaga, że zmiany ustawy dokonano 28 czerwca 2013 r., a przedmiotem skargi było, jak przyjął Sąd I instancji "rozstrzygnięcie" Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] września 2013 r.

Zauważyć także należy, że w części prawnej uzasadnieniu wyroku zacytowano treść art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach polityki rozwoju w brzmieniu obowiązującym przed zmianą. Jednakże z wywodu Sądu nie wynikają przyczyny, dla których uznał, że wiąże go przepis w tym brzmieniu.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadniony zarzut naruszenia 30c ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

W ocenie składu orzekającego do naruszenia tego przepisu doszło poprzez oddalenie skargi bez uprzedniego ustalenia zgodności oceny projektu z przepisami ustawy

o zasadach polityki rozwoju wiążącym w rozpoznawanej sprawie, a ściślej rzecz ujmując bez ustalenia brzmienia przepisów tej ustawy, które w sprawie winny mieć zastosowanie.

Z tego też powodu za przedwczesne należało uznać pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Nie można bowiem ocenić merytorycznie zarzutu obejmującego naruszenie art. 30b ust. 9 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (zarzut 2 petitum skargi kasacyjnej) skoro przepis ten został dodany ustawą zmieniającą, a jak już wcześniej wykazano, z uzasadnienia orzeczenia nie wynika, czy ustawa w tym nowym brzmieniu stanowiła wzorzec kontroli.

Przyjmując, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 2a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ) orzekł jak w sentencji.