Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 641/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 11a  ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 122
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2019 roku sprawy ze skargi P. C. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości.


UZASADNIENIE

Na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 994 z późn. zm. Dz. U. z 2018 r. poz. 1000; Dz. U. z 2018 r. poz. 1349; Dz. U. z 2018 r. poz. 1432; Dz. U. z 2018 r. poz. 2500) i art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 122), Rada Miasta Chełmna, podjęła uchwałę Nr V/34/2019, z dnia 27 lutego 2019 r. w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Miasto Chełmno w 2019 r.

Uregulowania prawne dotyczące we wskazanym przedmiocie zawarto w załączniku do podjętej uchwały. Kwestionowany w przedmiotowej sprawie § 5 ww. załącznika stanowi:

"§ 5. Sprawowanie opieki nad kotami wolno żyjącymi, w tym ich dokarmianie poprzez:

1. Ustalenie miejsc, w których przebywają koty wolno żyjące.

2. Zapewnienie dokarmiania oraz zapewnienie im wody pitnej w miejscach ich przebywania.

3. W miarę możliwości zapewnienie miejsca schronienia

4. Sterylizacje/kastracje i leczenie i profilaktykę

5. Powierzenie w drodze konkursu, zadań zawartych w paragrafie 5 programu, organizacjom społecznym, których statutowym działaniem jest ochrona zwierząt, działającym na obszarze gminy.".

Zaskarżając § 5 załącznika do uchwały, Prokurator zarzucił:

1/ istotne naruszenie prawa w postaci przepisów art. 7 i art. 94 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483), art. 18 ust. ł i ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r, o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 506) oraz art. 1 la ust, 2 i 4, ust. 3a ustawy o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 122) poprzez wprowadzenie do § 5 ust. 4 załącznika do zaskarżonej uchwały postanowień wykraczających poza zakres przyznanego upoważnienia ustalenia zasad do opieki nad bezdomnymi zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, a mianowicie dotyczących poddawania wolno żyjących kotów zabiegom sterylizacji albo kastracji;

2/ istotne naruszenie prawa w postaci przepisów art. 2, art. 7 i art. 94 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r., art. 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, art. 11a ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997 r. poprzez niewskazanie w treści § 5 ust. 5 załącznika do zaskarżonej uchwały podmiotu, który ma realizować zadania wyszczególnione w § 5 ust. 1-4 załącznika zaskarżonej uchwały, co sprawia, że ww. regulacja nie spełnia postulatu określoności prawa stanowionego wynikającego z konstytucyjnej klauzuli demokratycznego państwa prawnego.

W uzasadnieniu skargi, podniesiono, co następuje:

W § 5 ust. 4 załącznika do ww, uchwały wskazano, że sprawowanie opieki nad wolno żyjącymi kotami realizowana jest poprzez poddawanie ich zabiegom sterylizacji albo kastracji. Kwestionowana regulacja przekracza zakres upoważnienia wynikający z art. 11 a ust. 2 pkt 2 i 4 oraz art. 11 a ust. 3a ustawy o ochronie zwierząt. Zgodnie z tymi przepisami, minimum uchwałodawczym wyznaczonym przez ustawodawcę jest uregulowanie przez właściwą radę gminy w przyjętym programie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt kwestii opieki nad wolno żyjącymi kotami (pkt 2) oraz obligatoryjnej sterylizacji albo kastracji w schroniskach dla zwierząt (pkt 4). Należy przy tym zaznaczyć, że ww. program może "obejmować plan sterylizacji lub kastracji zwierząt w gminie, przy pełnym poszanowaniu praw właścicieli zwierząt lub innych osób, pod których opieką zwierzęta pozostają". Decyzja dotycząca przyjęcia takiego planu została jednak pozostawiono do uznania prawodawcy lokalnego. Jednocześnie zauważyć należy, że zacytowana norma ma zastosowanie zarówno do zwierząt wolno żyjących, jak i tych, które pozostają pod opieką ich właścicieli lub innych osób. Wskazany przepis nie dokonuje bowiem rozróżnienia w tym zakresie.

Analiza treści § 5 ust 4 załącznika do uchwały nr V/34/2019 Rady Miasta Chełmna wskazuje, że przekracza on zakres upoważnienia ustawowego. Przede wszystkim uregulowanie kwestii kastracji oraz sterylizacji wolno żyjących kotów nie mieści się w zakresie opieki nad tymi zwierzętami. Zgodnie z definicją słownikową opieka oznacza "troszczenie się, dbanie, doglądanie, pilnowanie, strzeżenie" (Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, cyt. za Słownik Języka Polskiego PWN, wersja online). Nie sposób zatem przyjąć, aby kastracja oraz sterylizacja mieściła się w zakresie opieki nad wolno żyjącymi kotami. Należy bowiem uwzględnić, że do kwestii zabiegów kastracji oraz sterylizacji nawiązuje art. 11 a ust. 2 pkt 4 oraz ust. 3a ustawy o ochronie zwierząt. Poza tym Rada Miasta nie wskazała żadnych kryteriów, który miałyby uzasadniać przeprowadzenie ww. zabiegów. To z kolei prowadzi do wniosku, że teoretycznie możliwe byłoby wykonanie zabiegów sterylizacji, bądź kastracji w odniesieniu do wszystkich wolno żyjących kotów na terenie Gminy Miasta Chełmna, co z czasem mogłoby doprowadzić do zachwiania ekosystemu. Należy bowiem uwzględnić ich rolę w zwalczaniu gryzoni" (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 marca 2019 r., II SA/Bd 1351/18, niepubl.).

Przechodząc z kolei do analizy treści art. 11 a ust. 2 pkt 4 ustawy o ochronie zwierząt podkreślić należy, że Rada Miasta Chełmna jest uprawniona do wprowadzenia regulacji zakładającej obligatoryjną kastrację, bądź sterylizację zwierząt znajdujących się w schroniskach. Jednak regulacja ta dotyczy wszystkich

zwierząt, a nie tylko kotów. Co więcej koty przebywające w schronisku dla zwierząt nie mogą być traktowane jako zwierzęta wolno żyjące, o których stanowi § 5 ust. 4 załącznika do uchwały nr V/34/2019, co w konsekwencji oznacza, że kwestionowany przepis nie znajduje zastosowania do przypadków przeprowadzania zabiegów kastracji albo sterylizacji w odniesieniu do tych zwierząt. Jedyną zatem możliwością, która została przewidziana przez ustawodawcę w art 11 a ust 3a ustawy o ochronie zwierząt jest uchwalenie w programie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, czego jednak przyjęty przez Radę Miasta Chełmna program nie zawiera, planu sterylizacji lub kastracji zwierząt w gminie. Skoro przyjęty program nie przewiduje planu wykonywania ww. zabiegów, to tym samym uznać należy, że kwestionowana regulacja nie znajduje oparcia normatywnego, a opisane powyżej uchybienie jest konsekwencją przekroczenia zakresu ustawowego upoważnienia.

Odmienna interpretacja zakładająca, że przeprowadzenie zabiegów bez wprowadzenia jakichkolwiek kryteriów co do sterylizacji oraz kastracji mieści się w zakresie opieki nad wolno żyjącymi kotami (art. 11 a ust. 2 pkt ustawy o ochronie zwierząt) pomija zupełnie treść art. 11 a ust. 3a ustawy o ochronie zwierząt, a tym

smarnym grozi pominięciem wymogu uchwalenia przez Radę Miasta programu, o którym stanowi ten przepis.

W § 5 ust. 5 załącznika do zaskarżonego aktu prawa miejscowego Rada Miasta Chełmna uchwaliła, że zadania określone w § 5 ust. 1-4 załącznika do zaskarżonej uchwały będą realizowane przez organizacje społeczne, których statutowym zadaniem jest ochrona zwierząt, które zostaną wyłonione w drodze konkursu.

Podkreślić należy, że każdy akt prawny, w tym akt prawa miejscowego musi spełniać postulat określoności regulacji w nim zawartych. Powyższa zasada wynika z klauzuli demokratycznego państwa prawnego, która jest zawarta w treści art. 2 Konstytucji RP. W pełni uzasadnione jest twierdzenie, że jeżeli prawodawca lokalny zdecydował się wprowadzić regulacje w oparciu o upoważnienie ustawowe zawarte w art. 11a ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt, to tym samym jest zobowiązany do wyczerpującego uregulowania danej kwestii. Nie może pozostawać wątpliwość co do tego, czy w ogóle dany konkurs zostanie rozstrzygnięty, a tym samym zadania wyszczególnione w § 5 ust. 1-4 zaskarżonej uchwały będą realizowane. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego nie mogą bowiem pozostawać przez bliżej nieokreślony okres czasu pozostawać puste. Obecne brzmienie § 5 załącznika do zaskarżonej uchwały nie rozstrzyga również kwestii podmiotu, który miałby zawrzeć w imieniu Miasta Chełmna stosowną umowę, a tym samym nie jest możliwe jednoznaczne rozstrzygniecie, czy Rada Miasta Chełmna przekazała kompetencję w tym zakresie innemu podmiotowi. Co więcej regulacje zaskarżonej uchwały nie odnoszą się do kryteriów.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zakres sądowoadministracyjnej kontroli działalności administracji publicznej, dokonywanej według kryterium legalności, wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), a także akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6).

Na mocy art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepis powyższy stosować należy wraz z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 994 ze zm., dalej powoływanej jako, "u.s.g."), zgodnie z którym nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. W myśl art. 91 ust. 4 u.s.g., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, a ogranicza się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Oznacza to, że tylko w przypadku istotnego naruszenia prawa, sąd administracyjny uprawniony jest do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Granicą nieważności uchwały jest zatem ustalenie, że doszło do istotnego naruszenia prawa, co ma miejsce w szczególności w razie podjęcia uchwały przez organ niewłaściwy, braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwego zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały lub naruszenia procedury jej uchwalenia.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zachodzi przypadek istotnego naruszenia prawa odnośnie § 5 pkt 4 i 5 załącznika do uchwały.

Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Wskazana regulacja konstytucyjna znajduje swoje odzwierciedlenie, odnośnie rady gminy jako organu jednostki samorządu terytorialnego pierwszego stopnia, w art. 40 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 usg. Regulacje te stanowią, że radzie gminy przysługuje prawo stanowienia w formie uchwały aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy, na podstawie upoważnień ustawowych. W przypadku spraw dotyczących opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy, upoważnienie takie zawiera, regulująca tę problematykę, ustawa o ochronie zwierząt. Ustawa ta określa art. 11 ust. 1, że do zadań własnych gminy należy zapobieganie bezdomności zwierząt i zapewnienie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz ich wyłapywanie. Szczegółowe regulacje w tym zakresie, zgodnie z upoważnieniem ustawowym określonym w art. 11a ust. 1 tej ustawy, należą do kompetencji rady gminy, która zgodnie z art. 11a ust. 1 u.o.z. umocowana została do uchwalania corocznie do dnia 31 marca programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy. Program ten, co aktualnie nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, stanowi akt prawa miejscowego. Program, stosownie do ust. 2 art. 11a u.o.z., obejmuje w szczególności sprawy wymienione enumeratywnie w art. 11a ust. 2 pkt 1-8 u.o.z., tj. sprawy: 1) zapewnienia bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt; 2) opieki nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmiania; 3) odławiania bezdomnych zwierząt; 4) obligatoryjnej sterylizacji albo kastracji zwierząt w schroniskach dla zwierząt; 5) poszukiwania właścicieli dla bezdomnych zwierząt; 6) usypiania ślepych miotów; 7) wskazania gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich; 8) zapewnienia całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. Ponadto, zgodnie z ust. 5, program ten zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. We wskazanych regulacjach, wyznaczających zakres upoważnienia, określone zostały obligatoryjne elementy programu opieki nad zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Elementy fakultatywne programu opieki nad zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt wskazane zostały natomiast w art. 11 ust. 3 i 3a u.o.z. Przy czym obligatoryjne elementy programu, o których mowa w ust. 2 pkt 3 - 6 mogą zostać powierzone podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt, co też znalazło wyraz w zaskarżonej uchwale (§ 3 pkt 2).

Zaskarżona przez Prokuratora uchwała podjęta została właśnie na podstawie wskazanego upoważnienia ustawowego z art. 11a ust. 1 u.o.z. Okoliczność, że uchwała ta stanowi akt prawa miejscowego, a więc akt wydawany na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego, oznacza że Rada Miasta Chełmna uchwalając objętą skargą uchwałę i określając szczegółowe regulacje omawianego aktu prawa miejscowego (programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt) zobowiązana była przestrzegać granic upoważnienia ustawowego określonych w zakresie elementów obligatoryjnych w art. 11a ust. 2 i 5 u.o.z. Z treści art. 94 Konstytucji RP wynika bowiem, że każdy akt prawa miejscowego winien być oparty na ustawie upoważniającej i nie naruszać zakresu upoważnienia. Należy zaakcentować, że akty prawa miejscowego, jako źródło powszechnie obowiązującego prawa o ograniczonym zasięgu terytorialnym (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP) zajmują określone miejsce w systemie źródeł prawa, który w Polsce zbudowany jest hierarchicznie. Wszystkie więc akty normatywne niższego rzędu, winny być zgodne z aktami normatywnymi wyższego rzędu. Takimi aktami niższego rzędu są akty prawa miejscowego w stosunku do ustaw jako aktów wyższego rzędu. W konsekwencji więc organ realizujący ustawową normę kompetencyjną w zakresie tworzenia aktu prawa miejscowego zobligowany jest do podjęcia tego aktu w granicach upoważnienia zawartego w ustawie i zgodnie z treścią ustawy. Obliguje do tego także konstytucyjna zasada praworządności określona w art. 7 Konstytucji RP.

Podejmując akty prawa miejscowego na podstawie normy ustawowej, organ stanowiący musi więc ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny, a zatem zakazuje się dokonywania wykładni zawężającej lub rozszerzającej przepisów kompetencyjnych. Przy czym odstąpienie od wytycznych zawartych w upoważnieniu ustawowym skutkujące istotnym naruszeniem prawa, oznacza z jednej strony wykroczenie poza zakres upoważnienia czy zrealizowanie go w sposób nieprawidłowy, z drugiej zaś niewypełnienie zakresu upoważnienia determinowanego przepisem upoważniającym.

Za zasadny należy uznać zarzut skargi odnoszący się do § 5 pkt 4 załącznika do uchwały. Powyższy przepis stanowi, że sprawowanie opieki nad kotami wolno żyjącymi, w tym ich dokarmianie odbywa się poprzez: sterylizacje/kastracje i leczenie i profilaktykę. Przepis ten miał niewątpliwie zrealizować upoważnienie ustawowe wynikające z art. 11 a ust. 2 pkt 2 u.o.z., i określić sposób wdrożenia wynikającego z ustawy postulatu opieki w tym dokarmiania wolno żyjących kotów. Analizując treść zakwestionowanego przepisu należało dojść do wniosku, że przyjęcie przez uchwałodawcę, iż realizacja wskazanego postulatu winna odbywać się m.in. przez sterylizację i kastrację wolno żyjących kotów, stanowi przekroczenie upoważnienia ustawowego. Wynika to z dwóch okoliczności. Po pierwsze, nie można uznać, że kastracja oraz sterylizacja stanowią działania mieszczące się w pojęciu opieki. Przedstawiona w tym zakresie argumentacja Prokuratora jest zasadna, przekonywująca i wyczerpująca, przez co Sąd przyjmuje ją za swoją. Po wtóre, wynikające z przepisów u.o.z., upoważnienie do uregulowania przez uchwałodawcę gminnego, kwestii sterylizacji i kastracji zwierząt bezdomnych, powiązano z obowiązkiem wykonywania tych zabiegów jedynie w schroniskach dla zwierząt, o czym mowa w art. 11 a ust. 2 pkt 4 u.o.z. Tymczasem zakwestionowana regulacja przewiduje poddawanie tym praktykom wolno żyjące koty (koty przebywające w schronisku dla zwierząt nie mogą być traktowane jako zwierzęta wolno żyjące), bez jakiegokolwiek dookreślenia miejsca tych zabiegów.

Trzeba też zauważyć, że w myśl art. 11a ust. 3a u.o.z. program może, ale nie musi obejmować planu sterylizacji lub kastracji udomowionych zwierząt w gminie. Przepis ten więc nie dotyczy wolno zyjących kotów. Ponadto wymaga on opracowania w tym zakresie planu, czego zakwestionowana regulacja nie stwarza. Brak bowiem w niej jakiejkolwiek procedury postępowania.

Jako trafny należało też uznać zarzut skargi odnoszący się do § 5 pkt 5 załącznika do uchwały. Przepis ten stanowi, że zadania zawarte w paragrafie 5 programu (opieka nad kotami wolno żyjącymi), powierza się w drodze konkursu, organizacjom społecznym, których statutowym działaniem jest ochrona zwierząt, działającym na obszarze gminy.

Przede wszystkim należy wskazać, że program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt podejmowany na podstawie art. 11a ust. 2 u.o.z. powinien zawierać konkretne i jednoznaczne regulacje, dostosowane do warunków lokalnych. Stopień ogólności uregulowań zawartych w kwestionowanym § 5 pkt 5 załączniku do uchwały, powoduje, że uchwała nie spełnia swojej roli. Skoro uchwała ta z założenia stanowi "program" czyli plan działania, to w ramach tego planu czynności do których zobowiązana jest gmina muszą być wykonywane przez podmioty znane i zidentyfikowane – czyli w sposób zaplanowany i zorganizowany.

Trafny zatem okazał się zarzut, iż uchwała w kwestionowanym zakresie nie określiła jaki podmiot konkretnie wskazany z nazwy, adresu, realizować ma zadania z zakresu opieki nad wolno żyjącymi kotami.

W ocenie Sądu określenie w najwyższym stopniu ogólności, że cele programu ww. opieki, wykonywane będą przez podmiot wyłoniony w drodze konkursu oznacza, iż uchwała ta w istocie nie uregulowała kwestii zapewnienia realizacji wspomnianego zadania. Kwestionowany zapis § 5 pkt 5 załącznika do uchwały nie zawiera żadnego elementu identyfikującego podmiot powołany do realizacji zadań w tym przepisie określonych. Tymczasem należy pamiętać o aspekcie informacyjnym uchwały rady gminy, zwłaszcza w przypadku programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi i zapobiegania tej bezdomności.

Konkretne wskazanie w treści uchwały, przede wszystkim za pomocą adresu, podmiotów wymienionych w art. 11a ust. 2 u.o.z. pozwoli w przypadkach tego wymagających skierować się adresatowi tej uchwały do odpowiedniej, wyznaczonej zapisem aktu prawa miejscowego placówki. To przede wszystkim adres, wskazanie miejscowości i numeru porządkowego ulicy, przy której placówka się znajduje, konkretyzuje ją z perspektywy zbiorowego adresata uchwały i umożliwia temu adresatowi odszyfrowanie, w którym miejscu placówka ta działa. Dodać przy tym należy, że wskazane w uchwale podmioty wykonują zadania publiczne jednostki samorządu terytorialnego i w tym zakresie wysoki poziom szczegółowości zapisów uchwały, jako aktu prawa miejscowego, jest bez wątpienia pożądany (por. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 336/18 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 329/18, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów).

Należy też zauważyć, że z podmiotem, który winien realizować zadania omawianego programu opieki nad wolno żyjącymi kotami, nie jest, jak wskazano w odpowiedzi na skargę, Burmistrz Chełmna, albowiem, jego rolą jest koordynacja działań w ramach programu ogólnego opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Miasto Chełmno w 2019 r.

W ocenie Sądu wadliwość § 5 pkt 4 i 5 załącznika do uchwały, powoduje konieczność stwierdzenia nieważności całej zaskarżonej uchwały, gdyż wyeliminowanie tej jej części naruszyłoby integralność zaskarżonego aktu.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.