Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1994/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 6
journal: Dz.U. 2003 nr 188 poz 1840
law: Ustawa z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności w części zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 5 sierpnia 2016 r. uzupełnionym pismem z dnia 8 sierpnia 2016 r. pełnomocnik przedsiębiorcy A. sp. z o.o. zwrócił się na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm.) z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki i Pracy Nr [...] z dnia [...] października 2004 r., zwanej dalej "Decyzją Zmieniającą", w zakresie, w jakim nie dostosowuje ona pkt I zezwolenia Nr 30 z dnia 25 czerwca 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie K. Specjalnej Strefy Ekonomicznej, do regulacji prawnych obowiązujących w dacie jej wydania.

Po rozpatrzeniu sprawy w dniu 23 grudnia 2016 r. Minister Rozwoju

i Finansów, decyzją z dnia [...] grudnia 2016r. Nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności Decyzji Zmieniającej w zakresie, w jakim nie dostosowuje ona pkt I zezwolenia do regulacji prawnych obowiązujących w dacie jej wydania.

Organ stwierdził, że wniosek nie może być rozpatrzony pozytywnie, gdyż nie zachodzi żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Pismem z dnia 17 stycznia 2017 r. pełnomocnik przedsiębiorcy zwrócił się do Ministra Rozwoju i Finansów z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie

z wnioskiem. Przedsiębiorca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 6 Kpa poprzez niestwierdzenie nieważności Decyzji Zmieniającej we wnioskowanym zakresie pomimo istnienia przesłanki wymienionej w przepisie.

Decyzją z dnia [...] maja 2017r. nr [...] Minister Rozwoju i Finansów działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 oraz 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm.) po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy decyzję Ministra Rozwoju i Finansów Nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki i Pracy Nr [...] z dnia [...] października 2004 r. w zakresie, w jakim nie dostosowuje ona pkt I zezwolenia Nr 30 z dnia 25 czerwca 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie K. Specjalnej Strefy Ekonomicznej, do regulacji prawnych obowiązujących w dacie jej wydania.

Po ponownym przeanalizowaniu sprawy Minister Rozwoju i Finansów jeszcze raz podkreślił, że stwierdzenie nieważności decyzji może być dokonane jedynie wówczas, gdy zostaną spełnione wymagane prawem przesłanki przewidziane

w art. 156 § 1 k.p.a.

Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka braku podstawy prawnej. W dniu [...] października 2004 r., tj. w dniu wydania Decyzji Zmieniającej istniała podstawa prawna wyrażona w przepisach rangi ustawowej pozwalająca na wydanie przedmiotowej decyzji. Takim przepisem w przedmiotowym przypadku był art. 6 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy

o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw (Dz. U. Nr 188, poz. 1840, ze zm.), zwanej dalej "ustawą z 2003 r. zmieniającą ustawę o sse". Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie przed dniem 1 stycznia 2001 r., mógł wystąpić z wnioskiem do ministra właściwego do spraw gospodarki o jego zmianę polegającą na zastosowaniu do niego przepisów dotyczących zwolnień podatkowych określonych w art. 5 tej ustawy w miejsce przepisów art. 12 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 282, z ezm.), zwanej dalej "ustawą o sse", w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r. Przedsiębiorca mógł także wnioskować o zmianę warunków zezwolenia. Termin złożenia wniosku ograniczono do dnia 31 grudnia 2007 r. Przedsiębiorca A. sp. z o.o. skorzystał z możliwości zmiany warunków zezwolenia Nr [...]. W dniu 15 października 2004r. na podstawie wniosku przedsiębiorcy w trybie ww. przepisu ustawy z 2003 r. zmieniającej ustawę o sse Minister Gospodarki i Pracy wydał decyzję Nr [...], którą zmienił zezwolenie we wnioskowanym zakresie,

tj. dokonał zmiany w oznaczeniu przedsiębiorcy, rozszerzył przedmiot działalności gospodarczej określony w zezwoleniu i wykreślił punkt dotyczący wyrobu wytworzonego na terenie strefy.

Organ podtrzymał stanowisko, iż żądanie stwierdzenia nieważności Decyzji Zmieniającej w zakresie, w jakim nie dostosowuje ona pkt I zezwolenia Nr [...] do regulacji prawnych obowiązujących w dacie jej wydania z powodu rażącego naruszenia prawa jest bezzasadne. Przede wszystkim nie było przepisu, który nakazywałby organowi, aby decyzje wydawane na podstawie art. 6 ustawy z 2003 r. zmieniającej ustawę o sse "dostosowywały zezwolenia" do nowych zasad funkcjonowania stref wynikających z ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 117, poz. 1228, ze zm.), zwanej dalej "ustawą z 2000 r. zmieniającą ustawę

o "sse", w tym nowego brzmienia art. 19 ust. 1 ustawy o sse. Ponadto postępowanie w trybie art. 6 ustawy z 2003 r. zmieniającej ustawę o sse było postępowaniem wszczętym na wniosek przedsiębiorcy, a rozstrzygnięcie zawarte w Decyzji Zmieniającej było zgodne z żądaniem przedsiębiorcy.

Organ nie podzielił opinii pełnomocnika, iż Spółka zmieniając zezwolenie

w trybie art. 6 ustawy z 2003 r. zmieniającej ustawę o sse uzyskała potwierdzenie, że obowiązują ją nowe zasady prowadzenia działalności gospodarczej na terenie sse wprowadzone ustawą z 2000 r. zmieniającą ustawę o sse, i nowelizacją z 2003 r.,

w tym brak ograniczenia czasowego obowiązywania zezwolenia.

Spółka uzyskała zezwolenie w dniu 26 października 1999 r., a więc pod rządami ustawy o sse w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2000 r. Oceniając prawa i obowiązki przedsiębiorcy działającego w strefie uwzględnia się przepisy prawa, w tym regulacje dotyczące zasad i warunków korzystania ze zwolnienia od podatku dochodowego, obowiązujące w dniu wydania zezwolenia, chyba, że późniejszy przepis szczególny wyraźnie dopuszczałby odstępstwo od tej zasady. Zasady korzystania ze zwolnienia podatkowego przez przedsiębiorców, którzy otrzymali zezwolenie do końca 2000 r. były niezgodne z unijnymi regułami dotyczącymi udzielania pomocy publicznej. Dopuszczały one bowiem korzystanie

z całkowitego zwolnienia dochodu od podatku w okresie równym połowie okresu, na jaki została ustanowiona strefa (przez 10 lat) od rozpoczęcia działalności i zwolnienia 50% dochodu przez kolejne lata, do końca działalności strefy, pod warunkiem osiągnięcia określonego poziomu zatrudnienia lub zainwestowania kwoty określonej odrębnie dla każdej strefy. Taka konstrukcja zwolnienia podatkowego umożliwiała więc korzystanie ze zwolnienia podatkowego przez maksymalnie 20 lat, przy czym jego wielkość w żaden sposób nie była powiązana z wartością inwestycji lub kosztami utworzenia nowych miejsc pracy. Uznając zasady udzielania zwolnienia podatkowego za niezgodne z acquis i zobowiązaniami Polski wynikającymi z Układu Europejskiego, zmieniono przepisy dotyczące zasad wspierania przedsiębiorców działających w strefach. Na mocy ustawy z 2000 r. zmieniającej ustawę o sse

i rozporządzeń wydanych na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy o sse zdefiniowano nowe zasady udzielania pomocy publicznej w strefach, dostosowując je do zasad obowiązujących w Unii Europejskiej. Na mocy tej ustawy odstąpiono też od określania terminu ważności zezwolenia i zmieniono brzmienie przepisu art. 19 ust. 1 ustawy o sse, zgodnie z którym zezwolenie wygasało z upływem okresu, na jaki ustanowiona została strefa. Zasady te miały obowiązywać przedsiębiorców, którzy ulokują się w strefie począwszy od 2001 r. Mając na uwadze ochronę praw nabytych przedsiębiorców działających na podstawie zezwoleń wydanych do końca 2000 r.

i przepis art. 13 ustawy o sse w brzmieniu obowiązującym do wejścia w życie ustawy z 2000 r. zmieniającej ustawę o sse, stanowiący gwarancję niepogorszenia zwolnienia i preferencji w strefach, w ustawie z 2000 r. zmieniającej ustawę o sse

w art. 5 wprowadzono regulację, zgodnie z którą przedsiębiorcy posiadający zezwolenia wydane przed 2001 r. zachowują przez okres ważności zezwolenia prawo do zwolnień i preferencji podatkowych określonych w art. 12 ustawy o sse w brzmieniu obowiązującym na koniec 2000 r. i stosuje się do nich art. 12-14 i 19 tej ustawy w dotychczasowym brzmieniu. Zatem zmiana zasad korzystania z pomocy publicznej w strefach będąca wynikiem ww. nowelizacji ustawy o sse nie miała zastosowania do przedsiębiorców działających na podstawie zezwoleń wydanych do końca 2000 r. W dalszym ciągu była więc grupa przedsiębiorców, którzy posiadali prawo do pomocy niezgodnej z acquis i warunki tej pomocy były przedmiotem negocjacji akcesyjnych. W toku negocjacji strona polska proponowała wprowadzenie okresu przejściowego i zachowanie dotychczasowych zasad do końca 2017 r.,

a więc do końca funkcjonowania wszystkich stref i do końca ważności wszystkich zezwoleń. Komisja Europejska nie zgodziła się jednak na tę propozycję i ostatecznie wypracowano rozwiązanie, które zostało zawarte w Traktacie o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, a następnie implementowane do ustawy z 2003 r. zmieniającej ustawę o sse. Nowe zasady udzielania zwolnień podatkowych określone zostały w art. 5 tej ustawy i jest to jedyny przepis ustawowy określający zakres zwolnień podatkowych dla tej grupy przedsiębiorców. Jest to jednocześnie przepis, który wprowadza odstępstwo od zasady, że do przedsiębiorców działających w strefie na podstawie zezwolenia zastosowanie znajdują przepisy prawa, w tym zasady i warunki korzystania z pomocy publicznej obowiązujące w dniu wydania zezwolenia. W związku z określeniem w art. 5 ustawy z 2003 r. zmieniającej ustawę o sse nowych zasad korzystania z pomocy dla przedsiębiorców działających w oparciu o zezwolenie sprzed 2001 r., niezbędne było jednoczesne uchylenie przepisu art. 5 ustawy z 2000 r. zmieniającej ustawę o sse, który miał gwarantować niepogorszenie zwolnienia i preferencji w strefach. Bez usunięcia gwarancji niepogorszenia praw do wsparcia "strefowego" trudno byłoby mówić o wprowadzeniu nowych, wynegocjowanych z Unią Europejską zasad, które niewątpliwie ograniczały wielkość dopuszczalnego wsparcia. Zgodnie z ustaleniami poczynionymi w wyniku negocjacji przedsiębiorcy mali i średni zachowali prawo do zwolnień podatkowych na zasadach wynikających z art. 12 ustawy o sse w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2000 r. (a więc całkowitego zwolnienia podatkowego przez 10 lat i 50% zwolnienia przez pozostały okres) odpowiednio do końca 2011 i 2010 r. Na mocy art. 5 ust. 2 ustawy z 2003 r. zmieniającej ustawę

o sse dla dużych przedsiębiorców wprowadzono nowe zasady korzystania ze wsparcia, uzależniając jego wielkość od wartości zrealizowanej inwestycji oraz daty uzyskania zezwolenia, przy czym dla inwestorów działających w branży motoryzacyjnej wprowadzono odrębne rozwiązanie. Duzi przedsiębiorcy działający

w oparciu o zezwolenie wydane przed 1 stycznia 2000 r. mogli skorzystać z pomocy wynoszącej maksymalnie 75% kosztów Inwestycji poniesionych do końca 2006 r., przedsiębiorcy działający na podstawie zezwolenia z 2000 r. - 50% kosztów, a przedsiębiorcy działający w branży motoryzacyjnej - 30% kosztów. W przepisie art. 5 ust. 2 ustawy z 2003 r. zmieniającej ustawę o sse odwołano się do zakresu zwolnień podatkowych ustalonego w art. 12 ustawy o sse w brzmieniu nadanym przedmiotową nowelizacją ustawy z 2003 r., ale ze zmianami wynikającymi z pkt 1 - 4 art. 5 ust. 2 tej nowelizacji ustawy. Ponadto należy zauważyć, że art. 5 ww. ustawy określa nowe zasady korzystania ze wsparcia "strefowego", odwołując się przy tym - w zależności od wielkości przedsiębiorcy - do art. 12 w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r. lub

w brzmieniu nadanym ustawą z 2003 r. zmieniającą ustawę o sse, ale nie odnosi się

w żaden sposób do terminu ważności zezwolenia, w szczególności nie wskazuje, aby do tych przedsiębiorców miał zastosowanie art. 19 ust. 1 ustawy o sse w brzmieniu nadanym po wydaniu tych zezwoleń, niezależnie od okresu ważności zezwolenia wskazanego w samym zezwoleniu.

Organ wskazał, że jednocześnie w świetle przepisu art. 6 ust. 1 ustawy

z 2003r. zmieniającej ustawę o sse przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie przed dniem 1 stycznia 2001 r., mógł wystąpić z wnioskiem do ministra właściwego do spraw gospodarki o jego zmianę polegającą na zastosowaniu do tego przedsiębiorcy przepisów dotyczących zwolnień podatkowych określonych w art. 5 tej ustawy. Należy podkreślić, że zmiana zezwolenia miała na celu rekompensatę utraconych korzyści w związku z wprowadzeniem nowych, bardziej restrykcyjnych zasad udzielania pomocy w strefach. Przepis art. 6 ustawy z 2003 r. zmieniającej ustawę

o sse z jednej strony oznaczał zgodę na zmianę uprawnień dotyczących zwolnień podatkowych określonych w art. 5 tej ustawy, a z drugiej strony pozwalał na ukształtowanie nowych obowiązków w zezwoleniu na zasadach korzystniejszych dla przedsiębiorcy. Spółka zdecydowała się na taką zmianę, zwracając się do Ministra Gospodarki i Pracy ze stosownym wnioskiem. Decyzją Zmieniającą Minister Gospodarki i Pracy dokonał zmiany zezwolenia. Konsekwencją tej zmiany jest zgoda na zmianę uprawnień dotyczących zwolnień podatkowych, a więc również akceptacja regulacji określonej w art. 5 ust. 2 pkt 1 lit. b) ustawy z 2003 r. zmieniającej ustawę

o sse, ale nie oznacza to, że Spółkę przestaje obowiązywać ograniczenie czasowe korzystania z pomocy publicznej wynikające z treści samego zezwolenia, tj. termin jego ważności wpisany obligatoryjnie do wszystkich zezwoleń będących przedmiotem negocjacji akcesyjnych.

Według organu stanowisko strony, zgodnie z którym w wyniku uzyskania Decyzji Zmieniającej do Spółki znajduje zastosowanie przepis określający termin wygaśnięcia zezwolenia strefowego określony zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o sse, który stanowi, że zezwolenie wygasa z upływem okresu, na jaki ustanowiona została strefa, również jest bezpodstawne. Analiza treści przepisu art. 19 ust. 1 ustawy o sse w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2001 r. prowadzi do wniosku, że ma on zastosowanie do zezwoleń wydanych na czas nieoznaczony, wskazując przesłankę wygaśnięcia takich zezwoleń. Wprowadzenie tego przepisu było konieczne dla zachowania zasady pewności obrotu prawnego, ponieważ brak takiej regulacji w sytuacji zakończenia bytu prawnego stref mógłby rodzić wątpliwości w zakresie dalszego obowiązywania zezwoleń niezawierających terminu obowiązywania. Przepis ten nie znajduje natomiast zastosowania do zezwoleń wydanych na czas oznaczony i nie stanowi podstawy zmiany ex lege zezwoleń terminowych na bezterminowe.

Organ nie podzielił postawionej tezy, że zmiana zezwolenia w ww. trybie oznacza "przeniesienie" Spółki do reżimu prawnego obowiązującego od 1 stycznia 2001 r. Z uwagi na szereg modyfikacji zasad udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w specjalnych strefach ekonomicznych można wyróżnić wiele grup przedsiębiorców, którzy korzystają z tej pomocy na różnych zasadach. Wbrew twierdzeniom przedsiębiorcy sytuacja przedsiębiorców działających na podstawie zezwolenia udzielonego do końca 2000 r. różni się od sytuacji inwestorów posiadających zezwolenia wydane po dniu 1 stycznia 2001 r. Do czasu wejścia

w życie art. 5 ust. 2 ustawy z 2003 r. zmieniającej ustawę o sse, tj. do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej przedsiębiorca ten korzystał ze zwolnienia z podatku dochodowego na zasadach wynikających z art. 12 ustawy o sse w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2000 r., tj. całkowitego zwolnienia dochodu (w przypadku wydatkowania środków na kwotę przewyższającą 2 min ECU) przez 10 lat i 50% zwolnienia przez następne lata. Przedsiębiorca taki do końca 2000 r. mógł też korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości. W wyniku negocjacji akcesyjnych zasady korzystania z pomocy dla tej grupy uległy zmianie, ale nie oznacza to, że ich sytuacja została zrównana z sytuacją przedsiębiorców działających na podstawie zezwolenia wydanego po 1 stycznia 2001 r.

Organ podkreślił, że sama konstrukcja instrumentu specjalnych stref ekonomicznych opierająca się na wyznaczeniu końcowego terminu ich funkcjonowania, a nie maksymalnego okresu korzystania z pomocy publicznej określonego np. w latach, prowadzi do sytuacji, że poszczególni przedsiębiorcy mają różny okres korzystania z pomocy. Żądając stwierdzenia nieważności Decyzji Zmieniającej w zakresie, w jakim nie dostosowuje ona pkt I ww. zezwolenia do regulacji prawnych obowiązujących w dacie jej wydania, A. sp. z o.o. oczekuje umożliwienia korzystania z pomocy publicznej do końca istnienia strefy (w obecnym stanie prawnym jest to 31 grudnia 2026 r.), a więc przez ponad 28 lat, licząc od daty wydania zezwolenia, a przedsiębiorca, który wszedł do strefy w 2016 r. będzie mógł skorzystać z pomocy przez maksymalnie 10 lat. Co więcej forma pomocy, a więc zwolnienie dochodów osiągniętych w strefie od podatku dochodowego także ma istotny wpływ na faktyczny czas korzystania z pomocy publicznej. Poniesienie straty na działalności gospodarczej, np. w wyniku wahań koniunktury czy niekorzystnych zmian w danej branży, oznacza brak możliwości skorzystania z pomocy i odpowiednie skrócenie okresu korzystania ze zwolnienia podatkowego. Nie oznacza to jednak, że zastosowanie takich rozwiązań w przypadku tego instrumentu wsparcia prowadzi do nierówności przedsiębiorców wobec prawa.

Pismem z dnia 14 lipca 2018r. A. spółka z o. o. z siedzibą w T. wniosła skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie:

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z 19 ust. 1 ustawy o sse jak również w związku

z art. 6 k.p.a. oraz art. 2 i art. 32 Konstytucji RP poprzez brak stwierdzenia nieważności Konwersji Zezwolenia we wnioskowanym zakresie pomimo istnienia przesłanki wymienionej w tym przepisie;

- art. 19 ust. 1 ustawy o sse w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą z 2003 r. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieuwzględnieniu okoliczności, że wskutek zmian legislacyjnych wprowadzonych do ustawy o sse ustawą nowelizującą z 2000 r. oraz ustawą nowelizującą z 2003 r. , do sytuacji Spółki mają w pełni zastosowanie zasady udzielania pomocy publicznej w specjalnych strefach ekonomicznych obowiązujące po 1 maja 2004 r. Prawidłowa wykładnia tego przepisu doprowadziłaby do uznania, że wskutek powyższych okoliczności data ważności wpisana w zezwoleniu stała się irrelewantna, a w konsekwencji data ta powinna była być wykreślona mocą konwersji zezwolenia.

Mając na względzie powołane wyżej naruszenie prawa, spółka wniosła

o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji Ministra Rozwoju z dnia 23 grudnia 2016 r. oraz zobowiązanie Ministra do wydania na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a. decyzji stwierdzającej nieważność konwersji zezwolenia w części, w jakiej niedokonana została zmiana punktu I zezwolenia potwierdzająca, że zezwolenie wygasa z upływem okresu, na jaki została ustanowiona Katowicka Specjalna Strefa Ekonomiczna, a także zasądzenie od Ministra na rzecz skarżącego, zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi spółka rozwinęła podniesione zarzuty podkreślając, że w świetle przepisów prawa powszechnie obowiązującego, które znajdują zastosowanie do Spółki zarówno ex lege jak i w związku z konwersją zezwolenia, Minister Gospodarki i Pracy - wydając decyzję z dnia [...] października 2004 r., Nr [...]- zobowiązany był do zmiany okresu prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej na terenie K. SSE wskazanego pierwotnie

w Zezwoleniu poprzez dostosowanie go do nowego reżimu obowiązującego od dnia 1 maja 2004 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2017 poz. 1369, ze zm.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja Ministra Rozwoju

i Finansów utrzymująca w mocy decyzję tego organu, którą odmówił stwierdzenia nieważności Decyzji Zmieniającej w zakresie, w jakim nie dostosowuje ona pkt I zezwolenia do regulacji prawnych obowiązujących w dacie jej wydania, nie narusza prawa.

Strona skarżąca domagała się w postępowaniu administracyjnym stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki i Pracy Nr [...] z dnia [...] października 2004 r., zwanej dalej "Decyzją Zmieniającą", w zakresie, w jakim nie dostosowuje ona pkt I zezwolenia Nr [...] z dnia 25 czerwca 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej, do regulacji prawnych obowiązujących w dacie jej wydania.

A zatem wbrew twierdzeniem skarżącej istota sporu w niniejszej sprawie nie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy do tzw. "starych przedsiębiorców", którzy uzyskali zezwolenia strefowe przed 1 stycznia 2001 r., zastosowanie znajdują zasady prowadzenia działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, obowiązujące od dnia akcesji Polski do Unii Europejskiej, a w szczególności te odnoszące się do terminu ważności zezwoleń strefowych, ale czy decyzja Ministra Gospodarki i Pracy Nr [...] z dnia [...] października 2004 r. dotknięta była wadą uzasadniająca stwierdzenie nieważności.

Przedmiotem kontroli Sądu jest w tej sprawie jest bowiem decyzja organu wydana w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym wszczętym na wniosek skarżącej spółki o stwierdzenie nieważności udzielonego jej ww. Postępowanie

w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (organ związany jest zakresem wniosku strony w tym względzie) jest samodzielnym postępowaniem, którego istotą jest ustalenie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu tym (jako nadzwyczajnym trybie postępowania) organ administracji nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie kontroluje, czy wydanie decyzji wiąże się z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w wymienionym przepisie (tu przesłanki wydania decyzji bez podstawy prawnej – stosownie do wniosku strony); w postępowaniu nieważnościowym organ nie działa więc tak jak w postępowaniu zwykłym, tylko ocenia legalność decyzji na podstawie materiałów z postępowania zwykłego zakończonego decyzją, której stwierdzenia nieważności dochodzi strona. Bada zatem stan faktyczny i prawny z daty wydania tej decyzji. Samo stwierdzenie nieważności jest natomiast aktem deklaratoryjnym, który działa z mocą wsteczną (ex tunc) od daty wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji dotkniętej wadą, przy czym dla oceny tej decyzji nie są istotne przepisy prawa materialnego z daty stwierdzenia nieważności, lecz przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji. Decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji/aktu uchyla skutki prawne powstałe od wydania decyzji nieważnej, a organ nadzoru decyzją stwierdzającą nieważność jedynie potwierdza ten fakt swoim rozstrzygnięciem.

Problematyka stwierdzenia nieważności decyzji oparta została na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., który wymaga wykazania wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

W pierwszej kolejności wskazać należy, ze strona skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 2004 r. w części w jakiej organ w ogóle nie orzekał, albowiem żądanie nie było objęte wnioskiem strony Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują sytuacji stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia, które nie zostało zawarte w decyzji.

Niezależnie od powyższego Sąd w pełni zgadza się ze stanowiskiem organu, że istniała podstawa prawna wyrażona w przepisach rangi ustawowej pozwalająca na wydanie decyzji, co do której sformułowany został wniosek o stwierdzenie jej nieważności. Takim przepisem w przedmiotowym przypadku był art. 6 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych

i niektórych ustaw (Dz. U. Nr 188, poz. 1840, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie przed dniem 1 stycznia 2001 r., mógł wystąpić z wnioskiem do ministra właściwego do spraw gospodarki o jego zmianę polegającą na zastosowaniu do niego przepisów dotyczących zwolnień podatkowych określonych w art. 5 tej ustawy w miejsce przepisów art. 12 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 282, z ezm.) w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r. Przedsiębiorca mógł także wnioskować o zmianę warunków zezwolenia. Termin złożenia wniosku ograniczono do dnia 31 grudnia 2007 r.

Przedsiębiorca A. sp. z o.o. skorzystał z możliwości zmiany warunków zezwolenia Nr [...]. W dniu [...] października 2004r. na podstawie wniosku przedsiębiorcy w trybie ww. przepisu ustawy z 2003 r. zmieniającej ustawę o sse Minister Gospodarki i Pracy wydał decyzję Nr [...], którą zmienił zezwolenie we wnioskowanym zakresie tj. dokonał zmiany w oznaczeniu przedsiębiorcy, rozszerzył przedmiot działalności gospodarczej określony w zezwoleniu i wykreślił punkt dotyczący wyrobu wytworzonego na terenie strefy. Postępowanie w trybie

art. 6 ustawy z 2003 r. zmieniającej ustawę o sse było postępowaniem wszczętym na wniosek przedsiębiorcy, a rozstrzygnięcie zawarte w Decyzji Zmieniającej było zgodne z żądaniem przedsiębiorcy. Decyzja nie naruszała obowiązujących przepisów.

Za bezzasadny uznać należy zarzut skarżącej spółki, że w ramach postępowania wszczętego na wniosek strony, organ powinien zamieścić w decyzji

z urzędu dodatkowe rozstrzygnięcia. Podkreślić przy tym należy, że było przepisu, który nakazywałby organowi, aby decyzje wydawane na podstawie art. 6 ustawy

z 2003 r. zmieniającej ustawę o sse "dostosowywały zezwolenia" do nowych zasad funkcjonowania stref wynikających z ustawy z dnia 16 listopada 2000 r.

o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 117, poz. 1228, ze zm.), w tym nowego brzmienia art. 19 ust. 1 ustawy o sse.

Zdaniem Sądu, jeżeli strona jest przekonana, że do tzw. "starych przedsiębiorców", którzy uzyskali zezwolenia strefowe przed 1 stycznia 2001 r., zastosowanie znajdują zasady prowadzenia działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, obowiązujące od dnia akcesji Polski do Unii Europejskiej, a w szczególności te odnoszące się do terminu ważności zezwoleń strefowych, powinna wystąpić o zmianę pkt I zezwolenia Nr [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Katowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Dopiero rozstrzygnięcie wydane w tym trybie pozwoli na merytoryczna ocenę podnoszonych przez skarżącą zarzutów.

W niniejszym postępowaniu nieważnościowym przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej,

a nie sprawy co do jej meritum. Organ rozpatrywał sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a konkretnie oceniał prawidłowość wydania Decyzji Zmieniającej. Z powodów szczegółowo wskazanych w zaskarżonej decyzji oraz

w świetle ww. rozważań Sądu organ zasadnie ustalił w okolicznościach prawidłowo ustalonego stanu faktycznoprawnego tej sprawy, że przesłanka ta nie zachodzi.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.