Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 308/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 147 § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 1 pkt 1, art. 15 ust. 2, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
article: art. 104 ust.2, ust. 4, ust. 5
journal: Dz.U. 2022 poz 1072
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Asesor WSA Kamila Karwatowicz Protokolant st. sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenów w obrębach geodezyjnych [...] stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej wyznaczenie terenów infrastruktury technicznej gazownictwa oznaczonych symbolami 2IT-G i 3IT-G wraz z postanowieniami tekstowymi dotyczącymi tych terenów oraz załącznikami graficznymi nr 1.2 i 1.3 przedstawiającymi te tereny.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez Wojewodę jest uchwała Rady Miejskiej Nr 0007.210.2021 z dnia 18 października 2021 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenów w obrębach geodezyjnych [...]. Skarżący wnosił o stwierdzenie nieważności w/w uchwały w części obejmującej ustalenia tekstowe dla terenów 2 IT-G i 3IT-G oraz graficzne – załączniki 1.2 i 1.3.

W oparciu o przedstawiony materiał dowodowy ustalono, że na sesji w dniu 18 października 2021 r. Rada Miejska podjęła uchwałę Nr 0007.210.2021 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenów w obrębach geodezyjnych [...]. W uchwale tej określono przeznaczenie terenów oraz wyznaczono linie rozgraniczające dla terenów przeznaczonych dla infrastruktury technicznej – gazownictwa, oznaczonych symbolami 1IT-G, 2IT-G, 3IT-G oraz 4IT-G (§ 3 uchwały). W § 1 ust. 3 uchwały wskazano, że granice obszaru objętego planem przedstawiono na rysunkach planu , stanowiącym załączniki nr 1.1, 1.2, 1.3, i 1.4 . W § 2 zawarto definicje podstawowych pojęć używanych w uchwalonym planie tj. dachu płaskiego, dachu stromego, nieprzekraczalnej linii zabudowy, obiektów kubaturowych oraz terenu, jednocześnie stwierdzając, że pojęcia i określenia użyte w planie, a nie zdefiniowane w powołanym paragrafie, należy rozumieć zgodnie z ogólnie obowiązującymi przepisami prawa. W dalszej części uchwały ustalono zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (§ 4), zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu (§ 5 i § 6), ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków (§ 7). W § 8 postanowiono, że w zakresie wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych nie podejmuje się ustaleń. Z kolei w § 9 uchwały wskazano ustalenia planu dotyczące granic i sposobu zagospodarowania terenów i obiektów podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, obszarów osuwania się mas ziemnych, krajobrazów priorytetowych określonych w audycie krajobrazowym oraz w planach zagospodarowania przestrzennego województwa. W § 10 określono zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości. Natomiast w § 11 wskazano szczegółowe warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym, w ust. 3 stwierdzono, że w strefie 50,0 metrów od odwiertów, oznaczoną w na rysunkach planu ustala się zakaz wznoszenia obiektów nie związanych z ruchem zakładu górniczego. Następnie w § 12 określono zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji, infrastruktury technicznej. Jednocześnie w § 13 stwierdzono, że nie podejmuje się ustaleń w zakresie sposobów i terminów tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów objętych postanowieniami planu. W § 14 ustalono szczegółowe parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy dla wszystkich terenów objętych planem zagospodarowania przestrzennego. W § 15 ustalono wysokość stawki procentowej, służącej naliczaniu jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości związanej z uchwaleniem planu dla wszystkich terenów.

Przedmiotowa uchwała wpłynęła do organu nadzoru – Wojewody wraz z dokumentacją planistyczną w dniu 05 listopada 2021 r. celem dokonania oceny zgodności z prawem. Wstępna analiza dokumentacji wykazała, iż nie jest ona kompletna, stąd też pismem z dnia [...] listopada 2021 r., wezwano gminę do uzupełnienia stwierdzonych braków. Ostatecznie, w dniu 30 listopada 2021 r., po przesłaniu brakujących dokumentów, Wojewoda przystąpił do oceny zgodności z prawem ww. uchwały.

Wojewoda w terminie zakreślonym przez przepis art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie niezgodności z prawem ww. uchwały, lecz na podstawie art. 93 ust. 1 tejże ustawy postanowił wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc tak jak już wskazano na wstępie o stwierdzenie nieważności wskazanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części obejmującej ustalenia tekstowe dla terenów 2 IT-G i 3IT-G oraz graficzne – załączniki 1.2 i 1.3.

W ocenie skarżącego w sprawie doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, czyli naruszenia o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzeniem aktu planistycznego, a więc z jego zawartością (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. J. Dziedzic - Bukowska, U.p.z.p. Komentarz, LexisNexis 2014, s. 249, wyroki NSA z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08; z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1778/08 ). Wojewoda skarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego na skutek naruszenia przez radę art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. Wskazał, że w realiach niniejszej sprawy rada miejska naruszyła wyżej cytowany przepis w związku z wyznaczeniem strefy ograniczającej zabudowę wykraczającej poza granice planu miejscowego. Rada Miejska w § 11 pkt 3 uchwały ustalając szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy ustaliła strefę 50,0 m od odwiertów, oznaczoną na rysunkach planu, w której obowiązuje zakaz wznoszenia obiektów niezwiązanych z ruchem zakładu górniczego. Na rysunkach planu - załącznik nr 1.2 i nr 1.3 część tej strefy 50,0 m od odwiertów znajduje się poza obszarem objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Cała strefa 50,0 m od odwiertów powinna znajdować się w granicach terenu objętego planem, ponieważ tylko w takiej sytuacji możliwe jest egzekwowanie wprowadzonych zakazów. W szczególności dotyczy to terenu nr 1.3, gdzie część ww. strefy znajduje się poza obszarem planu w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowo - zagrodowej. Granice planu miejscowego powinny zostać wyznaczone tak aby obejmować cały obszar, na którym ustanawiane są ograniczenia w zabudowie. Ustalenie w planie zakazów dla terenów znajdujących się poza granicami tego planu jest bezcelowe, gdyż nie będzie podstawy do ich obowiązywania i wyegzekwowania. Nie jest także dopuszczalne rozstrzyganie w miejscowym planie o przeznaczeniu gruntów, które nie znajdują się w granicach obszaru objętego ustaleniami tego planu. Nieuwzględnienie tym samym pełnego obszaru strefy w planie miejscowym stanowi istotne naruszenie przepisów art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który nakazuje obligatoryjnie określić w planie miejscowym szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenie w ich użytkowaniu.

W złożonej odpowiedzi na skargę organ - Rada Miejska wnosiła o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podniesiono, że artykuł 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym daje organowi planistycznemu upoważnienie do zawarcia w planie miejscowym postanowień, które mogą w sposób istotny w konsekwencji ograniczać lub nawet pozbawić właściciela lub użytkownika wieczystego możliwości wykonywania konstytucyjnie chronionego prawa własności. Ustalenia te muszą wynikać z racjonalnych i należycie umotywowanych przesłanek albo z istniejących ograniczeń prawnych wynikających z obowiązujących przepisów. Ustalenie zawarte w § 11 pkt 3 skarżonej uchwały bezpośrednio koresponduje z przepisami wynikającymi z Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 kwietnia 2014 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących prowadzenia ruchu zakładów górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi, gdzie zgodnie z § 44 i § 161 obowiązuje 50,0 metrowa strefa podstawowa. Tym samym bezsprzecznie należy stwierdzić, że strefa, o której mowa w § 11 pkt 3 skarżonej uchwały ma swoją wykonalność, nawet w przypadku nieprzyjęcia przedmiotowego zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części terenów w obrębach geodezyjnych [...], wprowadza ustalenia wyłącznie w jego granicach. Na załącznikach graficznych rozróżniono ustalenia planu oraz oznaczenia informacyjne, które tymi ustaleniami nie są. Na załącznikach do uchwały nr 1.2 i 1.3 oddzielono strefę 50,0 m od odwiertu gazu, która jest ustaleniem w ramach kompetencji MPZP (fioletowa szrafura z linii ciągłych), od strefy 50,0m od odwiertu gazu poza MPZP (szara szrafura z linii przerywanych), która jest oznaczeniem informacyjnym, wynikającym de facto z przepisów odrębnych. Dalej organ podniósł, że postawiona w skardze teza, iż na załączniku graficznym 1.3. część strefy 50,0 m od odwiertu gazu poza MPZP znajduje się w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowo-zagrodowej jest błędna. Strefa od odwiertu zlokalizowanego na dz. nr ewid. [...], obr. [...] (zał. 1.3) obejmuje działki nr ewid.: [...] i niewielki fragment działki [...]. Działka nr ewid. [...] stanowi działkę drogową, natomiast działka nr ewid. [...] jest działką leśną. Najbliższa zabudowa znajduje się na dz. nr ewid. [...] w odległości ok. 108,0 m od odwiertu, tj. ok. 58,0 m od strefy ograniczonego użytkowania, o której mowa w §11 pkt 3 skarżonej uchwały. Organ podkreślił, że poszerzenie granic miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego , w celu objęcia całej strefy od odwiertu nie zmieniłoby wykonalności i sprawczości jego ustaleń, gdyż najbliższa zabudowa, która mogłaby zostać ograniczona na skutek wprowadzonych zapisów planu znajduje się w odległości ok. 58 m poza w/w strefą. Podkreślono również, że żaden przepis prawa nie wskazuje, iż obligatoryjnym jest w planie miejscowym zawieranie całych stref ograniczonego użytkowania, bądź zakazu zabudowy - wiele z tych ograniczeń i zakazów wynika z przepisów odrębnych, które pozostają w mocy mimo braku planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej też jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Odnośnie aktów organów gminy powyższe przepisy pozostają w związku z art. 91 ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi , że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru , którym jest z mocy art. 86 tej ustawy wojewoda , przy czym stosownie do treści art. 93 ust. 1 ustawy wydanie przez organ nadzoru rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały gminy nie jest dopuszczalne po upływnie ustawowego terminu 30 dni. Po upływie tego terminu organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego , który dokona jej kontroli w zakresie zgodności z prawe. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia zarzucanych naruszeń, wskazać należy, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uszczegóławia rodzaje naruszeń prowadzących do nieważności uchwały rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca przyjął, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z przepisu tego wynika, że ocena legalności miejscowego planu może dotyczyć etapu jego uchwalania albo zawartych w nim merytorycznych treści. Chodzi o wady kwalifikowane, z powodu których cały akt lub jego część nie powinien wejść w ogóle do obrotu prawnego. W takiej sytuacji konieczne jest stwierdzenie nieważności aktu, czyli jego wyeliminowanie z obrotu prawnego z mocą ex tunc, co powoduje, że dany akt czy jego część nie wywołuje skutków prawnych od samego początku.

W judykaturze odnośnie relacji art. 28 ust. 1 powołanej ustawy do art. 91 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie gminnym wskazuje się, że art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi lex specjalis w stosunku do art. 91 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie gminnym i wyłącza stosowanie tego drugiego w sprawach dotyczących stwierdzenia nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niewątpliwie w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawężono przypadki stwierdzenia nieważności w stosunku do art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

W doktrynie przyjmuje się, że tryb sporządzania aktu planistycznego odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia tych aktów. W przypadku planu miejscowego są to czynności (kolejne etapy) określone w art. 14-20 u.p.z.p. Zaniechanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części. Natomiast co do zasad sporządzania planu, o których wspomina art. 28 ust. 1 u.p.z.p., to nie zostały one w ustawie skatalogowane. Do pojęcia zasad odwołuje się art. 1 pkt 1 ustawy, który stanowi, że ustawa określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej. Wskazówki w tym zakresie ustawodawca zawarł również w art. 15 ust. 2 ustawy w którym wskazuje jakie obowiązkowe elementy winien zawierać plan zagospodarowania przestrzennego. Zasady sporządzania planu miejscowego, jak podnosi się w orzecznictwie i piśmiennictwie, powinny być interpretowane jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej. Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą zatem zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki). O istotności naruszenia zasad lub trybu decyduje wpływ stwierdzonego naruszenia na treść rozstrzygnięcia planistycznego bądź na prawa uczestników procesu planistycznego (zwłaszcza właścicieli nieruchomości) zagwarantowane im przede wszystkim w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zob.: Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 251-253, wyrok NSA z 12 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 3575/18).

Przyjmuje się również, że istotne naruszenie prawa to uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do takich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał, powodujące pozostawanie uchwały w sprzeczności z określonym przepisem prawnym (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, str. 101, 102; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lutego 1998 r., sygn. II SA/Wr 1459/97; z 8 lutego 1996 r., sygn. SA/Gd 327/95). Przydatna przy ocenie jakie naruszenia należy uznać za istotne naruszenia zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest, jak już wyżej podniesiono, regulacja zawarta w art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który określa obowiązkowe elementy jakie winny znaleźć się w miejscowym planie. Jednym z takich elementów zgodnie z pkt 9 powołanego przepisu są szczegółowe warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. Wymagane jest zatem, aby w przypadku wprowadzenia dla danego terenu określonego przeznaczenia, z którym związane są między innymi ograniczenia związane z użytkowaniem takiego terenu, w tym zakaz zabudowy, plan obejmował cały ten teren. Dotyczy to nie tylko ograniczeń wynikających z poszczególnych postanowień planu miejscowego jakie organ uchwałodawczy gminy może wprowadzić w oparciu o przyznane mu władztwo planistyczne, ale także z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Nie jest wystarczające, że plan będzie obejmował tylko część takiego ternu. Konieczność objęcia planem miejscowym całości takich terenów wynika także z faktu ograniczenia prawa własności podmiotów będących właścicielami działek których ograniczenia związane z uchwaleniem planu miejscowego dotyczą, zwłaszcza gdy może to rodzić ich sprzeciw. Jeżeli plan miejscowy nie obejmuje całej takiej strefy, to oznacza to, że został uchwalony z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Będziemy mieli bowiem w takim przypadku do czynienia z sytuacją, że plan nie obejmuje faktycznie całego obszaru - terenu, na który oddziałują jego postanowienia, w szczególności w sytuacji gdy ograniczenia te wynikają z określonego narzuconego w planie przeznaczenia danego terenu.

Nadto należy zwrócić uwagę na postanowienia ustawy z dnia 9 czerwca 2011 roku Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz.U. z 2022r., poz. 1072) dotyczące planowania przestrzennego na terenach górniczych tj. art. 104 tejże ustawy. Zgodnie z art. 104 ust. 2 i 4 powołanej ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządza się na podstawie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym i niezależnie od wymagań określonych odrębnymi przepisami powinien zawierać integrację wszelkich działań podejmowanych w granicach terenu górniczego w celu: wykonania działalności określonej w koncesji, zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego , ochrony środowiska, tym obiektów budowlanych. W ustępie 5 tegoż artykułu ustawodawca postanowił, że plan ten w szczególności winien określić obszary wyłączone z zabudowy, bądź takie, w granicach których zabudowa jest dozwolona tylko po spełnieniu odpowiednich wymagań. Wykładnia tego przepisu w powiązaniu z wyżej cytowanym już art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prowadzić winna do wniosku, że uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego winien obejmować całość takiego terenu, a nie tylko jego cześć. W tym kontekście spełnienie tego obowiązku w trakcie uchwalania miejscowego planu musi być rozumiane wyłącznie jako skonkretyzowane, sprecyzowane wymaganie, którego dokładną treść i znaczenie można ustalić na podstawie lektury treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego część tekstową oraz graficzną. Wymagania te nie mogą być ogólne, niejasne, niepewne, czy też informujące w sposób ogólny, że strefa oddziaływania, w tym ograniczenia dotyczące zabudowy lub w inny sposób wpływające na sposób użytkowania działki w związku z przewidzianym w miejscowym planie sposobem zagospodarowania danego terenu sięgają również po za teren tym planem objętym. W tym kontekście należy zwrócić uwagę, że zgodnie z § 161 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 kwietnia 2014 roku w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących prowadzenia zakładów górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi (Dz.U. z 2014r., poz. 812) odległość obiektów i urządzeń związanych z wydobywaniem ropy naftowej i gazu ziemnego oraz podziemnym bezzbiornikowym magazynowaniem węglowodorów płynnych na lądzie, w szczególności odwiertów, gazoliniarni, urządzeń i instalacji do osuszania i odsiarczania gazu ziemnego, tłoczni ropy naftowej i gazu, nie może być mniejsza niż 50 metrów – od dróg publicznych, linii kolejowych, budynków administracyjnych i mieszkalnych i innych obiektów z otwartym ogniem niezwiązanym z ruchem zakładu górniczego otworowego. Z przepisu tego wynika między innymi zakaz zabudowy w odległości mniejszej niż 50 metrów od odwiertów gazowych, które to postanowienie zostało powtórzone w zaskarżonym planie w § 11 ust. 3.

Jak już wskazano zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony dla czterech obszarów obejmujących część działek o nr ewid.; [...], o powierzchni 1,9100 ha (teren oznaczony jako 1IT-G), [...] o powierzchni 1,360 ha ( teren oznaczony jako 2IT-G), [...] o powierzchni 1,680 ha (teren oznaczony jako 3IT-G) oraz [...] o powierzchni 1,200 ha ( teren oznaczony jako 4IT-G). W żadnym z tych przypadków objęty postanowieniami miejscowego planu teren nie obejmuje w całości danej działki ewidencyjnej. Natomiast w dwóch przypadkach gdy chodzi o tereny oznaczone 2IT-G i 3IT-G obszar, który zgodnie z postanowieniami planu jak i przepisami wykonawczymi wydanymi w oparciu o art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 roku – Prawo geologiczne i górnicze zawartymi w wymienionym wyżej rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 kwietnia 2014 roku został objęty zakazem zabudowy tj. obszar w odległości 50 metrów od wyznaczony na tych terenach otworów wiertniczych wykracza poza teren objęty postanowieniami miejscowego planu – wykracza poza granice planu. Oznacza to, że miejscowy plan w tej części został sporządzony z istotnym naruszeniem wyżej wymienionych przepisów prawa tj. art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i art. 104 ust. 5 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Zgodnie bowiem z tymi przepisami miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego winien obejmować cały obszar objęty ograniczeniami wynikającymi z postanowień planu jaki przepisów powszechnie obowiązujących. Narusza to również prawo właścicieli nieruchomości, których ograniczenia związane z uchwaleniem planu dotyczą, ograniczają ich prawo własności w zakresie korzystania i zagospodarowania tych nieruchomości, a które nie są objęte obszarem - terenem dla którego plan ten został uchwalony. Stanowi to istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, a tym samym uzasadnia stwierdzenie jego nieważności w oparciu o przepis art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadmienić należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego składa się z części tekstowej i graficznej. Tekst planu stanowi treść uchwały rady gminy, a jego redakcja przybiera postać przepisów prawnych. Rysunek planu jest natomiast załącznikiem graficznym do uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obie te części planu będące integralną całością winny być ze sobą zgodne. Rysunek planu jest załącznikiem graficznym do uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i obowiązuje w takim zakresie, w jakim tekst planu odsyła do ustaleń wyrażonych graficznie na rysunku. W pewnym uproszczeniu rysunek planu stanowi uzupełnienie i wyjaśnienie tekstu planu. Tym samym w przypadku stwierdzenia, że określone postanowienia planu w części tekstowej naruszają w sposób istotny zasady sporządzania planu miejscowego i znajdują one odzwierciedlenie w załączniku graficznym stwierdzeniu nieważności podlega zarówno części tekstowa jak i załącznik graficzny.

Skoro w przedmiotowej sprawie ustalono, że z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego zostały wydane postanowienia zaskarżonego planu w części dotyczącej wyznaczenia obszarów o nr 2IT- G oraz 3IT-G, należało stwierdzić jego nieważność w tej części wraz ze wszystkimi postanowieniami odnoszącymi się do tych terenów, z których wynika, że obszar objęty zakazem zabudowy będący następstwem wskazanego sposobu zagospodarowania wykracza poza teren objęty uchwałą wraz z załącznikami graficznymi je przedstawiającymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie podziela stanowiska organu zgodnie z którym bezsporna okoliczność, iż obszar objęty zakazem zabudowy wykracza poza obszar objęty planem miejscowym nie stanowi naruszenia zasad jego sporządzania, a w szczególności nie daje podstaw do zakwalifikowania tego naruszenia jako istotnego w rozumieniu art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na okoliczność, że bez względu na postanowienia planu wskazany obszar zakazu zabudowy wynika z przepisów powszechnie obowiązujących, a jego uwidocznienie na załącznikach graficznych również poza terenem dla którego uchwalono plan miejscowy ma jedynie charakter informacyjny dla innych podmiotów. Istota naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego w przedmiotowej sprawie sprowadza się bowiem do stwierdzenia, że w dwóch powyższych przypadkach wyznaczenie terenu objętego planem nie odpowiada zasadzie określonej w art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie obejmuje bowiem całego obszaru, który został objęty ograniczeniami w jego użytkowaniu, w tym zakazem zabudowy, będące następstwem przyjęcia w planie określonego jego przeznaczenia, wynikającymi zarówno z postanowień tego planu jak i przepisów powszechnie obowiązujących.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.