Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 912/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy: article: art. 87  ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Protokolant specjalista Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 października 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z/s w P. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec 2014 r. 1. uchyla zaskarżone postanowienie. 2. zasądza na rzecz skarżącej od Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. kwotę 457,00 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. (dalej: organ podatkowy) przedłużył A sp. z o. o. z siedzibą w P. (dalej: skarżąca spółka, podatnik) sześćdziesięciodniowy termin dokonania zwrotu różnicy podatku od towarów i usług w wysokości 1.652.616, 00 zł, wynikającej ze złożonej w dniu [...] października 2014 r. przez podatnika korekty deklaracji dla rozliczenia podatku od towarów i usług za lipiec 2014 r. (VAT – 7), do czasu zakończenia postępowania kontrolnego.

Jak wynika z akt sprawy, podatnik prowadzi od dnia [...] czerwca 2009 r. działalność gospodarczą polegającą na produkcji biomasy oraz handlu znacznymi ilościami surowego (technicznego) oleju rzepakowego, który jako towar handlowy sprzedawany jest podmiotom zagranicznym (z C., S. i B.). Z tego tytułu skarżąca spółka wykazując wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (WDT), deklaruje znaczne nadwyżki podatku naliczonego do zwrotu na rachunek bankowy. Z uwagi na brak własnych środków transportu skarżąca korzystała z usług firm przewozowych, które dokumentują transport fakturami VAT i dokumentami CMR. Dla pozostałych dostaw oleju rzepakowego (w tym WDT) transport finansowany jest przez odbiorców oleju. Ustalono, że spółka nabywa olej rzepakowy od B sp. z o. o. z siedzibą w K. oraz C sp. z o. o. z siedzibą w R..

W związku z powyższymi ustaleniami organ podatkowy w dniu [...] października 2014 r. wszczął kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczenia VAT z uwzględnieniem deklarowanych kwot zwrotu za lipiec 2014 r. W celu zbadania rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczych zawartych w tym okresie, ustalenia źródeł pochodzenia towarów będących ich przedmiotem, jak również przebiegu świadczenia usług transportowych oleju rzepakowego dla kontrahentów organ podatkowy zwrócił się do miejscowo właściwych organów podatkowych o przeprowadzenie kontroli podatkowych.

Z uwagi na fakt, iż kontrola podatkowa nie została zakończona do dnia terminu zwrotu podatku, który upływał w dniu [...] grudnia 2014 r. organ podatkowy postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. (Nr [...]) przedłużył termin zwrotu podatku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika.

Następnie w dniu [...] grudnia 2014 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wszczął wobec skarżącej spółki postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania VAT za okres od dnia [...] lipca 2014 r. do dnia [...] listopada 2014 r.

W tych okolicznościach organ podatkowy zakończył czynności kontrolne według stanu ustaleń na dzień [...] grudnia 2014 r. i działając w oparciu o art. 216 w związku z art. 292 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.) oraz art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. Z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: ustawa o VAT) przedłużył termin zwrotu VAT za lipiec 2014 r. do czasu zakończenia postępowania kontrolnego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K.. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ podatkowy przywołał treść art. 87 ust. 2 ustawy o VAT i wskazał na wszczęcie przez organ kontroli skarbowej postępowania kontrolnego wobec skarżącej spółki, jako okoliczność uzasadniającą wątpliwości co do zasadności zwrotu różnicy podatku.

Nie zgadzając się z przedłużeniem terminu zwrotu różnicy VAT spółka pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. wystąpiła do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. organ podatkowy stwierdził brak podstaw do uwzględnienia stanowiska skarżącej spółki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, podnosząc zarzuty naruszenia art. 87 ust. 2 zdanie 2 ustawy o VAT w związku z art. 216 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 183 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z art. 186 Dyrektywy VAT poprzez przedłużenie terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wbrew zasadzie neutralności VAT.

W ocenie strony skarżącej art. 87 ust. 2 zdanie 2 ustawy o VAT nie może być interpretowany w ten sposób, że zakończenie weryfikacji zasadności zwrotu (w sprawie kontroli podatkowej) niewykazujące żadnych wątpliwości – umożliwia przedłużenie terminu zwrotu VAT w związku z weryfikacją tej samej zasadności w ramach innego postępowania (tu postępowania kontrolnego) prowadzonego przez inny organ posiadający kompetencje do badania prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa, a który nie jest wierzycielem podatkowym. Spółka podnosiła, że w sprawie wierzycielem podatkowym, który jest obowiązany do dokonania zwrotu jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. posiadający wyłączne kompetencje do prowadzenia postępowania i zakończenia sprawy dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Postępowanie kontrolne zaś prowadzone przez odrębny organ podatkowy nawet potencjalnie nie obejmuje zasadności zwrotu nadwyżki podatku.

Odpowiadając na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Dla porządku przypomnieć należy, że przedmiotem sporu w sprawie jest rozstrzygnięcie organu podatkowego przedłużające termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w VAT za lipiec 2014 r.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Powyższy przepis wyraża jedną z podstawowych zasad konstrukcyjnych wspólnego europejskiego systemu podatku od wartości dodanej, jaką jest zasada neutralności tego podatku dla podatników biorących udział w obrocie gospodarczym. Zasada ta sformułowana została już w I Dyrektywie Rady z 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC) i obowiązuje do tej pory. Zgodnie z art. 2 I Dyrektywy, podatek od wartości dodanej zostanie naliczony przy każdej transakcji i obliczony będzie od ceny towarów lub usług według właściwej dla nich stawki, po odliczeniu podatku od wartości dodanej poniesionego przy nabyciu elementów kosztowych. Wspólny system podatku od wartości dodanej stosuje się aż do poziomu sprzedaży detalicznej włącznie. Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów I Dyrektywy, podatek od wartości dodanej jest podatkiem konsumpcyjnym, którego ciężar ekonomiczny powinien ponosić ostatni w łańcuchu transakcji podmiot (tj. podmiot, który nie nabywa opodatkowanych towarów i usług w celu wykorzystania ich do dalszej sprzedaży opodatkowanej tym podatkiem). Podmiotowi, dla którego nabywane towary lub usługi stanowią jedynie element kosztowy dalszej sprzedaży podlegającej opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, powinno przysługiwać prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej poniesionego przy nabyciu tych elementów kosztowych.

Należy zatem podkreślić, że prawo do odliczenia podatku naliczonego nie jest przywilejem przysługującym podatnikowi po spełnieniu określonych warunków, ale jest podstawowym elementem konstrukcyjnym podatku od wartości dodanej, tak jak przedmiot opodatkowania, podstawa opodatkowania i stawka podatku.

W ustawodawstwie polskim zasada neutralności VAT dla podatnika – przedsiębiorcy realizowana jest w drodze uregulowania w ustawie o VAT kwestii prawa podatnika do odliczenia i zwrotu podatku naliczonego. Regulacja w tym zakresie zawarta została w art. 86-89 tej ustawy. Zagwarantowanie podatnikowi prawa odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego nie byłoby pełne, gdyby regulacje ustawowe nie zawierały stosownych przepisów określających termin zwrotu podatku naliczonego lub nadwyżki tego podatku. Skoro VAT ma być neutralny dla przedsiębiorcy, to istotne jest, aby możliwie szybko mógł on otrzymać zwrot tego podatku zapłaconego przez siebie w cenie towaru lub usługi. Ważne jest zatem nie tylko właściwe określenie terminów zwrotu podatku naliczonego lub nadwyżki tego podatku, ale także dokładne uregulowanie sytuacji, w których zwrot nie przysługuje lub, w których zwrot może zostać opóźniony. Skoro sytuacje takie są wyjątkiem od zasady zwrotu (bezpośredniego lub pośredniego) podatku naliczonego podatnikowi, to wyjątkowość ta powinna być brana pod uwagę przez organy stosujące przepisy.

W przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 ustawy o VAT, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy, co wynika z art. 87 ust. 1 ustawy o VAT. Z kolei w myśl ust. 2 tego artykułu zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika, do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

Z treści art. 87 ust. 2 ustawy o VAT wynika uprawnienie organu podatkowego do dodatkowego zbadania zasadności zwrotu podatku. Przepis ten zakreśla również ramy postępowania organu podatkowego, w jakich to badanie ma się odbywać. Ustawodawca wskazuje na czynności sprawdzające, kontrolę podatkową i postępowanie podatkowe na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowanie kontrolne na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. W związku z tym działania podejmowane przez organy podatkowe wobec podatnika mogą przyjąć tylko i wyłącznie opisane wyżej formy.

Jednocześnie przepis art. 87 ust. 2 ustawy o VAT stanowi wprost, że organ może przedłużyć termin zwrotu "do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego" w ramach wskazanych postępowań. Skoro weryfikacja w ramach wskazanych postępowań ma być "dokonywana", oznacza to, że postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu może być wydane odpowiednio w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego, bądź w toku postępowania kontrolnego (podobnie: A. Bartosiewicz, Komentarz do art. 87 ustawy o podatku od towarów i usług, LEX).

Przesłanką przedłużenia terminu zwrotu jest stwierdzenie przez organ, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, co może niewątpliwie nastąpić w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Nadto w ramach powyższych procedur termin zwrotu może być przedłużony do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika.

Z tych względów wydanie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT może nastąpić w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej.

Skarżącej spółce organ przedłużył termin zwrotu różnicy VAT za lipiec 2014 r. do czasu zakończenia postępowania kontrolnego prowadzonego przez organ kontroli skarbowej. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia ograniczono się do powołania stanowiących podstawę materialnoprawną wydania spornego postanowienia przepisów ustawy o VAT, jak i wskazano, że przedmiotem kontroli podatkowej jest kwestia rzetelności zadeklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku od towarów i usług, ze szczególnym uwzględnieniem zadeklarowanej kwoty zwrotu VAT, które nie zostało zakończone do dnia wydania postanowienia.

W świetle powyższego należy uznać, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia – o ile w ogóle w realiach sprawy można mówić o uzasadnieniu – nie wskazuje na powody przedłużenia terminu zwrotu podatku oraz zaistniałe w tym przedmiocie wątpliwości. Wymóg sporządzenia takiego uzasadnienia stanowiska organu wynika z charakteru samego postępowania weryfikacyjnego. Zastosowanie przepisu art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT opiera się na uznaniu administracyjnym, przy czym jest ono limitowane okolicznością warunkującą możliwość skorzystania z przewidzianego w tym przepisie uprawnienia, w postaci stwierdzenia przez organ, że "zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania", a stwierdzenie to powinno być dokonywane w oparciu o co najmniej uprawdopodobnione przesłanki. Przewidziany w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT warunek zakłada, że przed upływem ustawowego terminu zwrotu (zdanie pierwsze) podjęte zostały czynności zmierzające do zweryfikowania jego zasadności, lecz nie dały one jeszcze rezultatu lub jest on niejednoznaczny (por. wyrok WSA w Warszawie z 24 stycznia 2013 r., III SAB/Wa 32/12, dostępny w CBOSA). Wskazuje się, że przesłanki do wydania postanowienia w omawianym trybie nie stanowi sam fakt wykazania przez podatnika nadwyżki do zwrotu, ale muszą istnieć "istotne wątpliwości" co do zasadności zwrotu (por. A. Bartosiewicz, Komentarz do art. 87 ustawy o podatku od towarów i usług, LEX).

Uzasadnienie postanowienia ma szczególnie istotne znaczenie dla ustalenia w ramach kontroli sądowej, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Kontrola legalności orzeczeń wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się bowiem do oceny, czy organ uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na wyrażone w przepisach ocenne przesłanki, warunkujące zastosowanie danej normy, oraz czy nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Kontroli sądu nie podlega uznanie samo w sobie, ale sposób, w jaki nastąpiło zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, uzasadnienie stanowiska organu, a także to czy swobodne uznanie organu nie przekształciło się w uznanie dowolne. Ocena, czy istnieją przesłanki zastosowania danej normy opartej na uznaniu administracyjnym, może być dokonana tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego oraz dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych.

Z tych względów postanowienie przedłużające termin zwrotu nie może być dowolnie uzasadniane. Organ podatkowy powinien wskazać na powody odmowy dokonania zwrotu i przedstawić istniejące w tym przedmiocie wątpliwości. Podatnik w tym zakresie powinien otrzymać jasną informację, z czego wynika powód zakwestionowania zasadności zwrotu podatku. Brak wystarczającego uzasadnienia narusza ogólne zasady postępowania, w tym zasadę zaufania obywatela do organów podatkowych. Uzasadnione wątpliwości, uzasadniające przedłużenie terminu do zwrotu podatku, oparte winny być na obiektywnych racjach, powinny być słuszne i usprawiedliwione (por. wyrok WSA w Łodzi z 19 marca 2014 r., I SA/Łd 1418/13, dostępny w CBOSA).

W tym miejscu zasadnym jest również wskazanie, że stosowanie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku oznacza, że podatnik zostaje pozbawiony czasowo środków pieniężnych należnych mu, przy założeniu, że deklaracja z wykazaną kwotą nadwyżki podatku naliczonego jest sporządzona prawidłowo i odzwierciedla przebieg rzeczywistych operacji gospodarczych a zatem przedłużenie to może mieć istotny wpływ na sytuację finansową podatnika, jego możliwości inwestycyjne i regulowanie przez niego zobowiązań finansowych. Z drugiej strony, w wielu sytuacjach może być uzasadnione i konieczne wstrzymanie przez organ podatkowy zwrotu nadwyżki podatku naliczonego w celu ochrony interesów budżetowych i wyjaśnienia, czy rzeczywiście zwrot nadwyżki wynikający z deklaracji podatnika jest uzasadniony. Z wskazanych w tym miejscu względów wyraźnie widać, jak istotnym jest jasne i przekonywujące uzasadnienie organu podatkowego, że przedłużenie terminu zwrotu podatku na rachunek bankowy podatnika jest konieczne i znajduje swoje potwierdzenie w uprawdopodobnionych przez ten organ wątpliwościach.

Jak już powiedziano, uzasadnienie skarżonego postanowienia sprowadza się właściwie do lakonicznego stwierdzenia, że wobec skarżącej spółki wszczęto postępowanie kontrolne i w związku z czym organ podatkowy – uznając za konieczne wstrzymanie zwrotu podatku do czasu zakończenia tego postępowania – przedłużył termin zwrotu VAT na rachunek bankowy podatnika.

W ocenie Sądu stanowisko organu podatkowego, że zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wymaga dalszej weryfikacji nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia postanowienia podjętego w omawianym przedmiocie. Z rozstrzygnięcia tego nie wynika bowiem jakie wątpliwości organu podatkowego były powodem przedłużenia przez organ terminu zwrotu podatku, jak i na jakiej podstawie organ te wątpliwości powziął. Uzasadnienie skarżonego postanowienia jest tak ogólnikowe, iż poza samym rozstrzygnięciem trudno doszukać się w nim chociażby próby przekonania podatnika do zasadności podjętej przez ten organ czynności procesowej. W stanie faktycznym sprawy przekonywujące uzasadnienie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku staje się niezbędne również z uwagi na fakt, że organ podatkowy prowadził w spółce kontrolę podatkową od dnia [...] października 2014 r., a następnie w dniu [...] grudnia 2014 r. postanowił o przedłużeniu terminu zwrotu tego podatku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika. Wskazane działania organu poprzedzały wydanie kolejnego w sprawie, zaskarżonego postanowienia z dnia [...] grudnia 2014 r. Co istotne zakończenie kontroli podatkowej prowadzonej przez organ podatkowy wydający sporne w sprawie postanowienie nie wykazało nieprawidłowości związanych z zasadnością zwrotu podatku naliczonego. W związku z tym, zastrzeżenia podatnika co do zasadności dalszego przedłużenia terminu zwrotu podatku, wobec niewyjaśnienia przez organ podatkowy powodów zajęcia takiego stanowiska, są zrozumiałe.

Brzmienie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT samo w sobie, w ocenie Sądu, nie stoi na przeszkodzie aby organ podatkowy dokonujący czynności kontrolnych, w związku z podjęciem informacji o wszczęciu innego postępowania weryfikującego prawidłowość deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania VAT, mieszczącego się w katalogu procedur wymienionym w powyższym przepisie ustawy o VAT, dokonał przedłużenia terminu zwrotu VAT z uwagi na postępowanie prowadzone przez inny organ podatkowy i wydał w tym przedmiocie stosowne postanowienie. Skoro bowiem podstawową funkcją regulacji art. 87 ust. 2 ustawy o VAT jest wyjaśnienie wątpliwości związanych ze zwrotem podatnikowi podatku naliczonego, to organ podatkowy powinien mieć możliwość skorzystania z wszelkich wymienionych w tym przepisie form weryfikacji prawidłowości rozliczeń podatnika. Jednakże niezbędnym jest, aby w tej sytuacji organ podatkowy wydał stosowne postanowienie wyjaśniając stronie powzięte wątpliwości.

Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie daje odpowiedzi, jakie istotne wątpliwości co do zasadności zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za lipiec 2014 r. dawały podstawę do jego wydania. Tym samym w sprawie naruszono art. 217 § 2, art. 210 § 4 w zw. z art. 219 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej.

W tym stanie rzeczy, wskazując na powyższe naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 w/w ustawy.