Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 127/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: umorzono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3, art. 149 par. 1 w zw. z art. 54 par. 3 P.p.s.a., art. 201 par. 1 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania odwołania postanawia: I. umorzyć postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania odwołania, II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Z.K. pismem z dnia 4 listopada 2013 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 7 listopada 2013 r.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania odwołania.

W uzasadnieniu skargi Z.K. podał, że w dniu 13 września 2013 r. Burmistrz przesłał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie skarżącego od decyzji odmawiającej uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej nr [...] Burmistrza z dnia [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Skarżący podkreślił, że zgodnie z art. 35 § 1 K.p.a. sprawa w postępowaniu odwoławczym powinna być załatwiona w terminie jednego miesiąca, natomiast do dnia wniesienia skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wydało stosownego aktu administracyjnego. Tym samym, zdaniem skarżącego, organ ten naruszył art. 8 i art.12 § 1 K.p.a.

W związku z powyższym Z.K. wniósł o zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego wniosło o umorzenie postępowania i wyjaśniło, że decyzją z dnia[...] Kolegium rozstrzygnęło w przedmiocie odwołania. Powyższa decyzja została przesłana do Sądu wraz z aktami administracyjnymi sprawy.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia zarządzeniem z dnia 10 lutego 2014 r. Sąd zobowiązał skarżącego do wskazania, czy cofa skargę, czy ją podtrzymuje – w terminie 7 dni, pod rygorem uznania, że podtrzymuje skargę.

Zobowiązanie Sądu doręczone zostało skarżącemu w dniu 17 lutego 2014 r., a tym samym siedmiodniowy termin do jego wykonania upłynął w dniu 24 lutego 2014 r. W zakreślonym przez Sąd terminie, ani dotychczas skarżący nie udzielił odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie w sprawie podlega umorzeniu.

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwanej w skrócie "P.p.s.a.") kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a., a więc między innymi w sprawach, gdy organ pozostaje w bezczynności w wydaniu decyzji (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.).

Podkreślić jednak należy, że art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. odróżnia skargę na bezczynność od skargi na przewlekłość postępowania. Przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją, niezbędną w świetle art. 12 K.p.a. ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność organu, co jednoznacznie wynika z treści podnoszonych w niej zarzutów oraz argumentacji uzasadnienia.

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi bowiem w sytuacji, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu.

W sprawie o bezczynność istotną kwestią jest zatem to, czy doszło do wydania decyzji (innego aktu) oraz czy istniały uzasadnione przeszkody w wydaniu decyzji (innego aktu) - a nie sam sposób prowadzenia postępowania przez organ.

Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:

1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;

2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;

3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

W niniejszej sprawie poza sporem jest to, że w dniu złożenia skargi do Sądu, tj. w dniu 7 listopada 2013 r. organ wydał żądaną decyzję, nie została ona jednak skarżącemu doręczona. Doręczenie decyzji nastąpiło bowiem już po wniesieniu skargi do Sądu, tj. w dniu 12 listopada 2013 r.

Skoro więc decyzja Kolegium została wydana przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , to uznać należy, że organ załatwił sprawę, zaś postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, gdyż w jego toku wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Tym samym Sąd nie mógł uwzględnić skargi na bezczynność na podstawie art. 149 P.p.s.a. poprzez nakazanie określonego działania, bowiem organ wydał w sprawie decyzję.

W świetle powyższego, zdaniem Sądu, postępowanie sądowoadministracyjne w rozpoznawanej sprawie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

W tym miejscu wskazać należy, że Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/12, który stwierdził, że przepis art. 149 P.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo nie miały takiego charakteru, przy czym uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo, iż są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu.

Mając zatem na uwadze charakter i stopień skomplikowania przedmiotowej sprawy, a także fakt wydania przez Kolegium decyzji z dnia [...], Sąd uznał, że mimo przekroczenia terminów załatwienia sprawy określonych w K.p.a., bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3, art. 149 § 1 w związku z art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Jeżeli bowiem dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność doręczono stronie decyzję wydaną przed wniesieniem skargi, to należy uznać, że działanie to miało miejsce w warunkach określonych w art. 54 § 3 P.p.s.a.