Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 448/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e, art. 1a ust. 1 pkt 3,  art. 4 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 210 par. 4, art. 187
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Asesor WSA Grzegorz Potiopa, po rozpoznaniu w dniu 29 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r., wydaną na podstawie na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 roku, poz. 1325), dalej: "O.p." w związku z art. 1c, art. 2 ust. 1 i ust. 2, art. 3, art. 4 ust. 1-6, art. 6 ust. 7 i ust. 11a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.), dalej: "u.p.o.l." oraz § 1 Uchwały Rady Miejskiej w Konstantynowie Łódzkim Nr XII/107/(/3)19 z 24 października 2019 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego 2019 r. poz. 6436), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. [...] r., ustalającą P. D. (dalej: "Podatnikowi") wysokość podatku od nieruchomości za 2020 r. w wysokości 16 986,- zł.

Przedmiot opodatkowania stanowiła nieruchomość będąca własnością Podatnika, położona w K. przy ul. A 2, w tym: 1221 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (stawka 0.95 zł za m2), 632,90 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (stawka 23,90 zł za m2) oraz 35.000,- zł wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustalona w ten sposób wysokość podatku od nieruchomości za 2020 r. wyniosła 16.986,- zł.

Organy ustaliły, że Podatnik, będący właścicielem tej nieruchomości,

na podstawie umowy użyczenia z 21 grudnia 2018 r., zezwolił Stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, kolekcjonerskim oraz sympatyków broni i historii militarnej A, z siedzibą w K., przy ul. A 2, na bezpłatne używanie wspomnianego budynku, z wyjątkiem części magazynu zlokalizowanego na parterze o pow. 100 m2 oraz pomieszczeń biurowo-socjalnych zlokalizowanych na parterze o pow. 20 m2, celem realizacji jego działalności statutowej z wyłączeniem możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na tej nieruchomości. Oddana w użyczenie część budynku obejmuje powierzchnię 512,90 m2.

W uzasadnieniu decyzji z [...] r. organu I instancji wskazał, że wysokość podatku została ustalona na podstawie złożonej przez podatnika informacji w sprawie podatku od nieruchomości oraz danych z ewidencji gruntów.

W odwołaniu pełnomocnik Podatnika zarzucił wydanemu rozstrzygnięciu,

iż nie uwzględnia faktycznego sposobu wykorzystania przedmiotowej nieruchomości, okoliczności użyczenia części powierzchni budynku organizacji pożytku publicznego na działalność statutową bez możliwości prowadzenia działalności gospodarczej.

Fakt zmiany przeznaczenia części przedmiotowego budynku o powierzchni 512,90 m2 stanowi zdarzenie mające, w ocenie Podatnika, wpływ na wysokość opodatkowania (art. 6 ust. 3 u.p.o.l.). Stosowne zawiadomienie w tym zakresie na formularzu DN-1 zostało złożone w czerwcu 2019 r. W związku z tym, w 2020 r. część tego budynku o powierzchni 512,90 m2 winna być zaliczana do budynków lub ich części "pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego" (art. 5 ust. 2 lit. d u.p.o.l.), a nie "do związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" (art. 5 ust. 2 lit. b u.p.o.l.). Zdaniem Podatnika, pomimo faktu, iż jest osobą fizyczną wpisaną do rejestru CEDIG i posada status przedsiębiorcy, to występuje w stosunku do części nieruchomości zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej jako przedsiębiorca, a w stosunku do części zajętej na prowadzenie działalności statutowej przez stowarzyszenie, jako osoba fizyczna – właściciel.

W toku postępowania organ odwoławczy wezwał Podatnika do wyjaśnienia

i przedstawienia dokumentów potwierdzających następujące okoliczności :

- czy objęty zaskarżoną decyzją budynek ujęty jest w ewidencji środków trwałych prowadzonej przez przedsiębiorcę i czy jest objęty amortyzacją;

- czy koszty ponoszone w związku z przedmiotową nieruchomością są wliczane do kosztów uzyskiwanych przez przedsiębiorcę przychodów;

- czy opłaty za media dostarczane do nieruchomości ponoszone są w ramach prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej.

Podatnik wyjaśnił, że objęty zaskarżoną decyzją budynek został ujęty w ewidencji środków trwałych przed 2 sierpnia 2016 r., kiedy powstało stowarzyszenie a kiedy budynek był w całości zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej.

Do chwili obecnej nie dokonywano w powyższym zakresie zmian. Koszty ponoszone w związku z przedmiotową nieruchomością są obecnie wliczane do kosztów uzyskiwanych przez przedsiębiorcę przychodów tylko w zakresie w jakim dotyczą przedsiębiorstwa podatnika. Koszty imprez organizowanych w budynku przez stowarzyszenie nie są wliczane do kosztów uzyskiwanych przez przedsiębiorcę przychodów. Opłaty za media są ponoszone przez podatnika w oparciu o zawarte umowy pomiędzy dostawcami mediów a przedsiębiorcą. W przypadku takich umów, których stroną nie jest stowarzyszenie, opłaty są rozliczane przez przedsiębiorcę. Przedsiębiorca nadał zajmuje część budynku, w której to części prowadzi działalność gospodarczą.

Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W ocenie Kolegium, organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo zastosował przepisy normujące zarówno podmiot i przedmiot opodatkowania, jak i stawkę podatku a kwestionowana przez Podatnika decyzja odpowiada prawu.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że właściciel przedmiotowej nieruchomości – P. D., jest przedsiębiorcą wpisanym do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (NIP [...], REGON [...]), prowadzącym działalność pod firmą B o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej K. przy ul. A 2, o przeważającej działalności gospodarczej (kod PKD46.73) sprzedaż hurtowa drewna, materiałów budowlanych i wyposażenia sanitarnego. Jak wynika z pisma Podatnika z 29 czerwca 2020 r., budynek objęty zaskarżoną decyzją został ujęty w ewidencji środków trwałych przed dniem 2 sierpnia 2016 r., kiedy powstało stowarzyszenie, a kiedy budynek był w całości zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Do chwili obecnej nie dokonywano w powyższym zakresie zmian; koszty ponoszone w związku z przedmiotową nieruchomością są obecnie wliczane do kosztów uzyskiwanych przez przedsiębiorcę przychodów tylko w zakresie, w jakim dotyczą przedsiębiorstwa Podatnika. W przypadku takich kosztów dotyczących organizowanych przez stowarzyszenie w budynku imprez koszty te nie są wliczane do kosztów uzyskiwanych przez przedsiębiorcę przychodów. Opłaty za media są ponoszone przez Podatnika w oparciu o zawarte umowy pomiędzy dostawcami mediów a przedsiębiorcą. W przypadku takich umów, których stroną nie jest stowarzyszenie, opłaty są rozliczane przez przedsiębiorcę. Przedsiębiorca nadal zajmuje część budynku, w której to części prowadzi działalność gospodarczą. Okoliczność, iż nieruchomość w całości jest wpisana do ewidencji środków trwałych, media są dostarczane na działalność gospodarczą podatnika, a koszty ponoszone w związku z przedmiotową nieruchomością są obecnie wliczane do kosztów uzyskiwanych przez przedsiębiorcę przychodów świadczy o tym, iż nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej podatnika w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., bowiem nadal stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c. i nawet, jeśli w całości nie była w sposób faktyczny wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, to może potencjalnie być przeznaczona do realizacji zadań gospodarczych. Użyczenie części nieruchomości stowarzyszeniu nie prowadzącemu działalności gospodarczej nie świadczy o tym, że przedsiębiorca został wyzbyty posiadania w rozumieniu w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Na powyższą decyzję Podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zwrot kosztów postępowania. Podatnik zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenia przepisów prawa, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w tym:

1) art. 1 a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż przedmiotowa nieruchomość ze względu na fakt, że podatnik jest wpisany do CEIDG, stanowi nieruchomość będącą w posiadaniu przedsiębiorcy w rozumieniu u.p.o.l., bez uwzględnienia sposobu jej wykorzystywania,

2) art. 122 oraz art. 187 oraz 210 § 4 O.p. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez brak uchylenia zaskarżonej decyzji na skutek uznania, że cała przedmiotowa nieruchomość jest zajęta i wykorzystywana na działalność gospodarczą, nadal stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, a użyczenie części nieruchomości wskazanemu stowarzyszeniu nie świadczy o tym, że przedsiębiorca wyzbył się posiadania, pomimo, iż z informacji w sprawie podatku od nieruchomości z [...] r. wynika, iż część budynku była przeznaczona na działalność statutową stowarzyszenia, które nie prowadzi działalności gospodarczej, a koszty ponoszone w związku z przedmiotową nieruchomością są wliczane do kosztów uzyskiwanych przez przedsiębiorcę przychodów tylko w zakresie, w jakim dotyczą przedsiębiorstwa Podatnika,

3) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 124 oraz art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p., poprzez ich niezastosowanie, z uwagi na brak uchylenia zaskarżonej decyzji, pomimo braku uzasadnienia decyzji organu I instancji oraz brak ustosunkowania się przez organ II instancji w uzasadnieniu wydanej decyzji do tak sformułowanego zarzutu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując,

jak w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podkreślił, że zasadniczą przesłanką utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji była akceptacja leżącego u jej podstaw założenia, że cała objęta decyzją podatkową nieruchomość należąca do skarżącego powinna być zakwalifikowana jako związana z działalnością gospodarzą skarżącego. Dotyczy to także opodatkowanego budynku. Przedmiotowy budynek nie jest budynkiem mieszkalnym, okolicznością przesądzającą o możliwości opodatkowania go stawką podatku od nieruchomości przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. nie jest więc - jak wynika z uzasadnienia skargi - zajęcie budynku w całości na prowadzenie działalności gospodarczej, lecz uznanie jej za związaną z prowadzeniem tej działalności w rozumieniu tego przepisu.

Sąd zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona, organy podatkowe nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów procesowych w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie zostały naruszone przepisy wskazane w skardze.

Przedmiotem skargi było merytoryczne rozstrzygnięcie organów podatkowych, decyzja ustalająca Podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku

od nieruchomości za 2020 r. Stan faktyczny jest nie jest sporny pomiędzy stronami i nie budzi wątpliwości. Podatnik prowadzi działalność gospodarczą wpisaną do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Jest podatnikiem podatku od nieruchomości, którego przedmiotem jest nieruchomość położona w K. przy ulicy A 2, zabudowana budynkiem o powierzchni 632,90 m2. Początkowo Podatnik zajmował tę nieruchomość w całości na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, a obecnie jedynie w części. Organ opodatkował cały budynek jako "związany z prowadzeniem działalności gospodarczej", stosując do całej nieruchomości stawki podatkowe zarezerwowane dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zasadniczy spór w sprawie dotyczy zatem tego, według jakich stawek podatku od nieruchomości powinna być opodatkowana ta część budynku, która została przez Podatnika użyczona stowarzyszeniu? Czy pomimo użyczenia części budynku przez właściciela innemu podmiotowi budynek ten w całości powinien być opodatkowany według stawki przewidzianej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej? Czy też – jak chce Podatnik – użyczona część powinna być opodatkowana zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l.,

jako budynki "pozostałe". Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia był zatem wpływ użyczenia części budynku stowarzyszeniu na działalność statutową niebędącą działalnością gospodarczą na wysokość stawki podatku od nieruchomości

Przed oceną zarzutów skargi należy wskazać, że zagadnienie będące osią sporu w niniejszej sprawie na tle tego samego stanu faktycznego było wcześniej przedmiotem wniosku Podatnika o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od nieruchomości. Rozpoznając wniosek Podatnika w treści interpretacji indywidualnej z [...] r. Burmistrz K. uznał za nieprawidłowe stanowisko skarżącego w zakresie zastosowania stawki podatku od nieruchomości, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e) u.p.o.l. do części budynku będącego własnością przedsiębiorcy, użyczonej do wyłącznego korzystania stowarzyszeniu, które nie prowadzi działalności gospodarczej a następnie, wyrokiem z 12 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 33/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Podatnika na to rozstrzygnięcie (wyrok jest nieprawomocny). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko oraz argumentację przedstawioną w cytowanym wyżej wyroku w odniesieniu do tego samego stanu faktycznego. W zawisłym przed Sądem sporze, rację należy przyznać organom.

W myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stawki podatku od nieruchomości od budynków lub ich części są zróżnicowane dla budynków: a) mieszkalnych, b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń, e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. O tym, czy dana organizacja jest organizacją pożytku publicznego oraz jakiego typu działalność jest uznawana za działalność pożytku publicznego, decydują przepisy ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1057 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 22 tej ustawy, status organizacji pożytku publicznego uzyskuje organizacja pozarządowa pod warunkiem prowadzenia działalności wymienionej w art. 20 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 przez co najmniej 2 lata z chwilą wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego. Informacje zawarte w Krajowym Rejestrze Sądowym dotyczące Stowarzyszenia o charakterze strzeleckim, kolekcjonerskim oraz sympatyków broni i historii militarnej A (KRS nr [...]), wskazują, że stowarzyszenie to nie uzyskało statusu organizacji pożytku publicznego, a co za tym idzie nie może znaleźć zastosowania do części budynku zajętego przez to stowarzyszenie obniżona stawka podatku przez sam fakt, że część ta została mu użyczona.

Zgodnie z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jako budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, stanowiącym, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się:

1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;

2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d;

3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (...) lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Z dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych wynikało, że sam fakt objęcia we władanie przez przedsiębiorcę nieruchomości powoduje, że staje się on posiadaczem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (por. m.in. wyroki NSA z 7 marca 2009 r., o sygn. akt I I FSK 1786/07; z 20 marca 2009 roku, o sygn. akt II FSK 1888/07, z 9 stycznia 2009 r. i z 12 kwietnia 2011 roku, o sygn. akt I I FSK 2128/09). Jednak w wyroku z 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19, Trybunał Konstytucyjny uznał art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, za niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Zbliżonych kwestii dotyczył wyrok WSA w Gdańsku z 21 lutego 2006 r., I SA/Gd 49/04 204 , w którym stwierdzono, że podatnik zobowiązany był do opłacania podatku od budynków według stawek właściwych dla budynków związanych z działalnością gospodarczą za okres, w którym miał status przedsiębiorcy. O tym czy podmiot był przedsiębiorcą, czy też nie, przesądzał wpis do rejestru przedsiębiorców. Sąd stwierdził ponadto, że budynki będące własnością przedsiębiorcy powinny podlegać opodatkowaniu stawkami przeznaczonymi dla budynków związanych z działalnością gospodarczą niezależnie od ich faktycznego wykorzystania. (zob. R. Dowgier i in., Podatki i opłaty lokalne. Komentarz do art. 1a u.p.o.l., eLEX 2020).

Stosownie do art. 4 art. 1 pkt 1 u.p.o.l. podstawą opodatkowania gruntów jest ich powierzchnia. Stawki podatku od nieruchomości określa rada gminy w drodze uchwały (art. 5 ust. 1 u.p.o.l.), ustalając górne granice stawek kwotowych obowiązujących w danym roku podatkowym, które ulegają zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego (art. 20 ust. 1 u.p.o.l.). Granice stawek tego podatku ogłaszane są obwieszczeniem Ministra właściwego do spraw finansów publicznych (art. 20 ust. 2 u.p.o.l.). Na rok 2020 granice stawek kwotowych zostały określone obwieszczeniem Ministra Finansów

z dnia 24 lipca 2019 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2020 (M. P. z 2019 r. poz. 738), dalej: "obwieszczenie". W zakresie wymiaru podatku należy wskazać, że organy podatkowe prawidłowo zastosowały przepisy wskazane w podstawie materialnej rozstrzygnięcia i obliczyły wysokość przedmiotowego podatku.

Mając na uwadze, że przedmiotowy budynek nie jest budynkiem mieszkalnym, okolicznością przesądzającą o zasadności opodatkowania go stawką podatku od nieruchomości przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. nie jest - jak wskazuje skarżący - zajęcie budynku w całości na prowadzenie działalności gospodarczej, ale uznanie jej za "związaną z prowadzeniem tej działalności" w rozumieniu tego przepisu. Organ słusznie zwrócił uwagę w odpowiedzi na skargę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych rozróżnia się pojęcia "związania" (z prowadzeniem działalności gospodarczej) oraz "zajęcie" (na prowadzenie działalności gospodarczej). Dla uznania budynku za związany z działalnością gospodarczą nie jest konieczne dowiedzenie faktycznego i aktualnego wykorzystywania go na prowadzenie działalności gospodarczej, jeśli potencjalnie ciągle może on być wykorzystywany do prowadzenia takiej działalności. W takiej sytuacji organy nie muszą badać, jaka część budynku została faktycznie zajęta na prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą. Taka sytuacji zaistniała w niniejszej sprawie, zawarcie umowy użyczenia wywołało tylko taki skutek, że objęta nią i oddana w użyczenie część budynku przestała być już zajmowana na prowadzenie działalności. Nie oznacza to jednak, że przedmiotowa nieruchomości wraz z budynkiem w całości przestały być związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.

Z brzmienia art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) i art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, iż o tym czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje nie tylko fakt posiadania jej przez podmiot posiadający status przedsiębiorcy. Kluczowe znaczenie ma ustalenie czy przedmiotowa nieruchomość jest związana z działalnością gospodarczą prowadzoną przez wnioskodawcę. Przyjmując, za pełnomocnikiem wnioskodawcy, że przedmiotowa nieruchomość do 2016 r. w całości była zajmowana na potrzeby prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej, organ podatkowy słusznie przyjął, że nieruchomość wraz z budynkami na niej się znajdującymi powinna być opodatkowana według stawki podwyższonej, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., albowiem cały czas jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na fakt, iż decyzją Podatnika, większa jego część została użyczona innemu podmiotowi, który takiej działalności nie prowadzi.

Z ustalonego przez organy stanu faktycznego wynika, że przedmiotowa nieruchomość cały czas pozostaje we własności i w posiadaniu przedsiębiorcy, który w każdej chwili może zmienić swoją decyzję co do przeznaczenia budynku i wypowiedzieć umowę użyczenia. Oznacza to zdaniem Sądu, że Podatnik cały czas prowadzi działalność gospodarczą na nieruchomości położonej w K. przy ul. A 2, początkowo zajmując tę nieruchomość w całości na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, a obecnie w części. Nieruchomość ta może być jednak cały czas potencjalnie wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej Podatnika, ponieważ jest on równocześnie Prezesem Stowarzyszenia, któremu oddał w bezpłatne użyczenie większą część budynku. Zgodnie z pkt 3 umowy użyczenia 21 grudnia 2018 r. Podatnik, który występuje po obu jej stronach jako oddający w użyczenie oraz Prezes stowarzyszenia biorącego w użyczenie, może w każdym czasie ją wypowiedzieć, a wtedy po upływie okresu wypowiedzenia, przedmiotowa nieruchomość będzie znów w całości wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. W tej sytuacji cały ten budynek wchodzi w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c. i powinien być uznany za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u,p.o.l., może być bowiem potencjalnie wykorzystywany do prowadzenia takiej działalności w całości, jest ujęty w ewidencji środków trwałych, Podatnik dokonuje odpisów amortyzacyjnych i zalicza do kosztów uzyskania przychodów wydatki dotyczące nieruchomości (np. opłaty eksploatacyjne, opłaty za media). Użyczenie części nieruchomości stowarzyszeniu, nie prowadzącemu działalności gospodarczej, nie świadczy zatem o tym, że przedsiębiorca został wyzbyty posiadania w rozumieniu w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Sąd podziela stanowisko organu, że dopiero wyraźne wyłączenie tej części budynku z przedsiębiorstwa wnioskodawcy, wiążące się z zaprzestaniem i rozliczeniem odpisów amortyzacyjnych, brakiem zaliczania wydatków związanych z utrzymaniem nieruchomości do kosztów uzyskania przychodów i wycofaniem z ewidencji środków trwałych, mogłoby ewentualnie skutkować przyjęciem, iż ta część budynku nie jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Stąd za nieuzasadniony należało uznać zarzut, iż organy powinny były badać, jaka część budynku została faktycznie zajęta na prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą. Zdaniem Sądu, to w jakim zakresie budynek jest rzeczywiście wykorzystywany przez przedsiębiorcę w działalności gospodarczej nie ma wpływu na sposób jego opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wydzierżawienie, czy też użyczenie innemu podmiotowi części budynku będącego w posiadaniu przedsiębiorcy nie oznacza bowiem, że budynek ten przestaje być związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, a dla takich budynków stawkę podatku określa rada gminy na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.

Na podstawie stanu faktycznego ustalonego w toku postępowania organy ustaliły zarówno posiadanie budynku przez przedsiębiorcę i jego związanie z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. O związaniu przedmiotowej nieruchomości z prowadzeniem takiej działalności w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. świadczy nie tylko samo posiadanie nieruchomości przez Podatnika ale wskazane dodatkowo przez samego Podatnika okoliczności, które nie mogą być traktowane jedynie jako "zaszłość historyczna" czy "nieprawidłowość księgowa". W konsekwencji Kolegium prawidłowo uznało, że objęty zaskarżoną decyzją budynek był w całości związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przyjęcie tej kwalifikacji uniemożliwiło zastosowanie w stosunku do części opodatkowanego budynku objętej umową użyczenia stawki jak dla budynków lub ich część pozostałych, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e u.p.o.l.

Ustosunkowując się do zarzutu przedstawionego w pkt trzecim skargi, dotyczącym zarzucanej wady uzasadnienia decyzji organu I instancji, Sąd stwierdza, że jakkolwiek wada istotnie miała miejsce (co przyznał organ odwoławczy),

uzasadnienie decyzji zaskarżonej do sądu je konwalidowało a co za tym idzie,

nie miało ono istotnego wpływu na wynik sprawy. Skarżący w sposób oczywisty znał przesłanki i motywy rozstrzygnięcia przez organy przedmiotowego problemu prawnego. Wcześniej bowiem, powołując się na identyczne argumenty, wnioskował najpierw o wydanie interpretacji indywidualnej, a następnie wnioskował do organu

o zmianę decyzji w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego za 2017 r. i uchylenie decyzji wymiarowej za rok 2018.

Sąd nie stwierdził innych naruszeń procedury administracyjnej, które miały lub mogłyby mieć wpływ na wynik postępowania. Organy podejmowały czynności, które miały umocowanie w przepisach prawa a rozstrzygnięcia oparte zostały o prawidłowe podstawy prawa materialnego. W ocenie sądu, organy zgromadziły wystarczający materiał dowodowy, na którego podstawie organy mogły dokonywać wiążących ustaleń dowodowych w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity:

Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) należało orzec, jak w sentencji wyroku.

ak