Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1891/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Asesor WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2006 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez Z. K. decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] lipca 2006r. cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską.

Podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego była informacja uzyskana przez organy Policji, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w S. [...] z dnia [...] maja 2006 r. Sąd działając na podstawie art. 66 §1 i 2 k.k. i art. 67 § 1 k.k. warunkowo umorzył postępowanie karne wobec Z. K. na okres próby 1-go roku, zasądzając jednocześnie od oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie [...] zł na rzecz F. "S." – S. w S. Z. K. oskarżony został o to, że

w dniu [...] lutego 2006r. około godziny 19.00 w miejscowości M. w trakcie indywidualnego polowania na terenie obwodu łowieckiego nr [...] oddał strzał z broni myśliwskiej w kierunku budynku mieszkalnego nr [...] czym naraził zamieszkującego w nim W. B. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu tj. o czyn z art. 160 § 1 k.k.

Decyzją z dnia [...] lipca 2006r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w R. działając na podstawie art.18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art.15 ust.1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 52, poz. 525) oraz art. 268a k.p.a. cofnął Z. K. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu organ wskazał, iż uprawnienie do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym dlatego od posiadaczy broni organy Policji wymagają poszanowania porządku prawnego i przestrzegania przepisów prawa oraz nieskazitelnej i odpowiedzialnej postawy. Tymczasem strona oddała strzał z broni myśliwskiej w kierunku budynku mieszkalnego czym naraziła zamieszkującego w nim W. B. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Swoim zachowaniem dopuścił się, więc rażącego naruszenia podstawowych zasad bezpieczeństwa obowiązujących w trakcie polowania, stwarzając bezpośrednie zagrożenie dla otoczenia. Dlatego też zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji Z. K. nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania broni i obchodzenia się

z nią, a co za tym idzie nie daje gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych

z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zachodzi, więc przesłanka uzasadniająca cofnięcie pozwolenia na broń określona w art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy

o broni i amunicji.

W dniu 1 sierpnia 2006r. Z. K. skierował odwołanie od tej decyzji wnosząc o jej zmianę lub uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów ustawy o broni i amunicji

w szczególności art.18 ust.1 pkt 2 poprzez błędne przyjęcie, że cofnięcie broni jest obligatoryjne w sytuacji wydania przez Sąd wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne. W uzasadnieniu wskazał, iż powoływany przepis art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nakazuje cofnąć pozwolenie na broń jedynie wówczas gdy istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne

o popełnienie takich przestępstw. Mając na uwadze powyższy przepis, Z. K. podniósł, iż w stosunku do jego osoby nie zachodzi uzasadniona obawa użycia w przyszłości broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa lub porządkiem publicznym, nie został bowiem skazany, a Sąd warunkowo umorzył toczące się wobec niego postępowanie karne. Umarzając postępowanie karne Sąd zgodnie z art. 66 k.k. musiał przyjąć, iż wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, a postawa sprawcy oraz jego właściwości i warunki osobiste jak

i dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że będzie przestrzegał porządku prawnego w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa. Podkreślił, iż zabranie mu broni jest dla niego szczególnie szkodliwe. Wskazał na swoją aktywną działalność w ramach Koła Łowieckiego w obwodzie nr [...]. Jako aktywny członek Koła Łowieckiego posiada 12 ha lasu i pola na którym prowadzi gospodarkę łowiecką, gdzie wybudował dwie ambony myśliwskie, dożywia zwierzęta, uprawia poletka zgryzowe dla zwierzyny. Nie bez znaczenia w jego ocenie jest fakt ukarania go przez Sąd Łowiecki Polskiego Związku Łowieckiego w K. na karę 6 miesięcy zakazu prowadzenia polowań, co dowodzi że poniósł już konsekwencje swojego czynu.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art.18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania Z. K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ administracji powołując się na treść art. 15 ust. 1

pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż skutkiem zaistnienia okoliczności w nim powołanych, organ Policji ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń zgodnie z

art.18 ust.1 pkt 2. Z. K. bezsprzecznie naruszył porządek prawny, narażając na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia inną osobę, a ponieważ popełniony czyn miał związek z bronią w ocenie organów Policji nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów dotyczących posiadania i używania broni. Dla oceny zaistniałego zdarzenia nie miał znaczenia fakt warunkowego umorzenia przez Sąd postępowania karnego, albowiem okoliczność jaką stanowi warunkowe umorzenie postępowania nie wiąże organów Policji. Ponadto Sąd warunkowo umarzając postępowanie musiał ustalić, iż zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa jak i wina sprawcy nie budzą wątpliwości. Zatem organ administracji miał prawo uznać fakt popełnienia przestępstwa określonego w art. 160 § 1 k.k. za wystarczającą przesłankę do cofnięcia wydanego pozwolenia na broń myśliwską, zwłaszcza iż powołany art.15 ust.1 pkt 6 nie zawiera zamkniętego katalogu i jedynie przykładowo wskazuje jakie okoliczności skutkować mogą cofnięciem posiadanego pozwolenia .

Pismem z dnia 29 września 2006r. Z. K. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 18 ust.1 pkt 2 i art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że popełnienie przez skarżącego czynu z art. 160 § 1 k.k. wobec którego Sąd warunkowo umorzył postępowanie karne automatycznie uzasadnia obawę użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 136 k.p.a poprzez niedopuszczenie i pominięcie dowodu z akt Łowieckiego Sądu Dyscyplinarnego oraz akt Sądu Rejonowego w S. co niewątpliwe miało wpływ na treść orzeczenia bowiem ich treść wskazanych dokumentów pozwoliłaby w sposób jednoznaczny ustalić w jakich warunkach doszło do oddania strzału i przyjęcie, że nie zachodzi uzasadniona obawa , o której mowa w art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

W uzasadnieniu skarżący podkreślił, iż z okoliczności sprawy wynika, iż oddanie jednego strzału miało charakter nieumyślny, przypadkowy i taka sytuacja więcej się nie powtórzy. Do oddania strzału doszło gdy skarżący rozładowywał broń, poślizgnął się i nastąpił wystrzał, kula przebiła plandekę i trafiła w budynek mieszkalny. Strzał nie został zatem oddany umyślnie, a wyrządzona szkoda została naprawiona. Ponownie podkreślił, iż posiada bardzo dobrą opinię w miejscu zamieszkania oraz aktywnie uczestniczy na rzecz Polskiego Związku Łowieckiego, którego jest członkiem od ponad 30 lat.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując argumenty przytoczone w zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 z póź. zm. ,zwanej dalej p.p.s.a). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. nie naruszają prawa.

W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.).

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni

i amunicji. Z powołanych przepisów wynika, iż pozwolenie na broń cofa się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym

z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1-6. W przypadku skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w pkt 6 ust.1 art. 15 ustawy. Podkreślić należy,

iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym

z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego – prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpujący).

W świetle cytowanych przepisów uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, przez skarżącego Z. K. posiadającego pozwolenie na broni wynika z faktu popełnienia przez niego przestępstwa określonego w art.160 § 1 k.k. polegającego na tym, że w dniu [...] lutego 2006r. około godziny 19.00 w miejscowości M. w trakcie indywidualnego polowania na terenie obwodu łowieckiego nr [...] oddał strzał z broni myśliwskiej w kierunku budynku mieszkalnego nr [...]

czym naraził zamieszkującego w nim W. B. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.

Trafnie, więc organy Policji przyjęły, iż skarżący dopuszczając się popełnienia wskazanego przestępstwa, należy do katalogu osób o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, albowiem wobec rodzaju naruszenia prawa, którego się dopuścił nie daje gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący dopuścił się czynu, za który wprawdzie nie został skazany albowiem Sąd Rejonowy w S. wyrokiem z dnia [...] maja 2006 r. działając na podstawie art. 66 § 1

i 2 k.k. i art. 67 § 1 k.k. warunkowo umorzył postępowanie karne, jednakże okoliczności jego popełnienia jak i wina sprawcy nie budzą wątpliwości. Nie jest kwestionowane przez organy Policji, iż wystrzał nastąpił nieumyślnie (dlatego brak było podstaw przeprowadzenia dowodów z akt sądowych i dyscyplinarnych na tę okoliczność), lecz skarżący właśnie jako wieloletni myśliwy, a przede wszystkim posiadacz broni powinien dochować wszelkiej staranności aby taka sytuacja nie miała miejsca. Tymczasem skarżący Z. K. wykazał się lekkomyślnością i nieodpowiedzialnością rozładowywując broń myśliwską

w obrębie budynków mieszkalnych czym naraził jego mieszkańców na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia. Wobec powyższego organy Policji zasadnie uznały, że skarżący nie daje gwarancji, iż nie użyje broni

w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Niewątpliwie broń jest towarem szczególnie reglamentowanym, a dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Od osób posiadających broń należy wymagać nienagannej postawy, w zakresie przestrzegania porządku prawnego, ale również odpowiedzialności gdy chodzi

o posługiwanie się posiadaną bronią. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która wykazała się brakiem odpowiedzialności

i przezorności przy jej używaniu. rażąco naruszając podstawowe zasady bezpieczeństwa obowiązujące w trakcie polowania.

Ubocznie należy stwierdzić, iż argumenty podnoszone w skardze,

a dotyczące przynależności do koła łowieckiego, czy też dobrej opinii w miejscu zamieszkania, nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej, bowiem Sąd administracyjny bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji, czyli zgodność z prawem i nie orzeka na zasadach słusznościowych. Nadto należy stwierdzić, iż powyższe okoliczności nie zmieniają faktu popełnienia przez skarżącego przestępstwa, a to właśnie ten fakt stał się podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie fakt cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską w ocenie Sądu nie stoi na przeszkodzie, aby skarżący nadal udzielał się w pracach na rzecz koła łowieckiego, którego jest wieloletnim członkiem, prowadził gospodarkę łowiecką, dokarmiał zwierzęta.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.