Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 749/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 2 art. 59 ust. 1 art. 61 ust. 1-5
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Sędziowie asesor WSA Elżbieta Granatowska, sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lipca 2021 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2021 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") z dnia [...] lutego 2021 r., znak [...], wydana w przedmiocie ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Skarżąca pismem z dnia 18 maja 2018 r., uzupełnionym pismem z dnia 13 czerwca 2018 r., złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zalegalizowaniu urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem z dwiema tablicami reklamowymi o wymiarach 6x3 m przy ul. [...] na części działki nr ew. [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] w dzielnicy [...].

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] Zarząd Dzielnicy [...] (dalej: "organ I instancji") odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, organ odwoławczy decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., znak [...], uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] Zarząd Dzielnicy [...], na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta [...] (Dz. U. z 2018 r. poz. [...]) oraz § 17 pkt 4 uchwały nr [...] Rady miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom [...] do wykonywania niektórych zadań i kompetencji [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2016 r. poz. [...]) odmówił ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla legalizacji urządzenia reklamowego z dwiema tablicami reklamowymi o wymiarach 6x3m na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...].

W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego ze względu na brak zgodności z zasadą tzw. dobrego sąsiedztwa w zakresie dot. kontynuacji funkcji, co jest sprzeczne z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Organ I instancji stwierdził również, że nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy ze względu na negatywną opinię Zarządu Dróg Miejskich w [...] (zarządcy ul. [...], ul. [...] i ul. [...]) wydaną w odniesieniu do art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.:

1. art. 81a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do stanu faktycznego w zakresie legalności nośników reklamowych znajdujących się w obszarze analizowanym na niekorzyść skarżącej,

2. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, polegające na przyjęciu, że funkcjonowanie wnioskowanego nośnika reklamowego w obszarze przylegającym do drogi będzie stanowiło poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Ponadto, decyzji organu I instancji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędną wykładnię, polegające na przyjęciu, że organ wyznacza obszar analizowany wokół działki inwestycyjnej (terenu inwestycji), a nie wokół działki ewidencyjnej, co w konsekwencji doprowadziło do ograniczenia obszaru analizowanego.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2020 r.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył treść art. 4 ust. 2 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wyjaśniając, że ten ostatni w pkt 1 wprowadza do polskiego systemu prawnego "zasadę dobrego sąsiedztwa", uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania przestrzennego. Tym samym planowana inwestycja nie może odbiegać charakterem od istniejącej - w dacie wydawania decyzji o warunkach zabudowy - sąsiedniej zabudowy, przy czym ratio legis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest ochrona ładu przestrzennego. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p należy rozumieć w ten sposób, że nowo wprowadzana na dany teren funkcja musi być tego rodzaju, że można przyjąć, iż będzie mogła ona obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją, a także, że w przyszłości ta nowo prowadzona funkcja nie ograniczy obecnej.

Organ odwoławczy wyjasnił, że w obszarze analizowanym istnieją urządzenia reklamowe, plakaty oraz reklamy na budynkach, jednak nie można stwierdzić, czy powyższe urządzenia są legalnie ulokowane. Wskazano, że niezależnie od kwestii istnienia lub nieistnienia w bliższym lub dalszym sąsiedztwie terenu inwestycji legalnie posadowionej, podobnej infrastruktury reklamowej, to w czysto hipotetycznym, wyjściowym ujęciu infrastrukturę tę można postrzegać jako potencjalny element uzupełniający zabudowę na terenach o funkcji usługowej, czy też mieszkaniowej. Zdaniem Kolegium zbyt daleko idącym byłoby przyjęcie, że co do zasady inwestycja polegająca na wybudowaniu urządzenia reklamowego zawsze fundamentalnie kłóci się z funkcją usługową, czy mieszkaniową, z czym wiązałoby się automatyczne wykluczenie dopuszczalności ustalenia dla tego rodzaju inwestycji warunków zabudowy na terenie, na którym te funkcje zabudowy występują. W ocenie organu odwoławczego nie może ulegać wątpliwości, że na gruncie konkretnej sprawy za niedopuszczalnością lokalizowania urządzeń reklamowych na obszarze o funkcji usługowej, czy mieszkaniowej mogą przemawiać konkretne wymogi ładu przestrzennego. W takiej sytuacji realizacja inwestycji byłaby nie do pogodzenia z zasadą dobrego sąsiedztwa.

W ocenie Kolegium, przedstawiony powyżej stan ma miejsce w procedowanej sprawie. Z analizy urbanistycznej wynika bowiem, że w badanym obszarze znajdują się liczne reklamy. Umiejscowienie kolejnego nośnika reklamowego pogłębi w tym zakresie chaos panujący w przestrzeni publicznej. Jest to wystarczające do uznania, że planowania inwestycja nie spełnia wymagań dobrego sąsiedztwa.

Organ odwoławczy wskazał również, że planowana inwestycja nie otrzymała koniecznego pozytywnego uzgodnienia od zarządcy drogi publicznej ulicy, do której to drogi teren inwestycji przylega. Zarząd Dróg Miejskich w piśmie z dnia 5 lipca 2018 r. zaznaczył, że brak możliwości pozytywnego uzgodnienia planowanej inwestycji wynika ze znacznego nagromadzenia reklam w otoczeniu wnioskowanej inwestycji, szczegółowo wyjaśniając płynące stąd zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Odnosząc się do zarzutu ograniczenia obszaru analizowanego przez organ I instancji Kolegium wskazało, że jako podstawę ustalania obszaru analizowanego w przedmiotowej sprawie przyjęto najdłuższy bok działki geodezyjnej nr [...]. Ze względu na jej kształt organ I instancji nie miał możliwości zwiększenia ww. parametru.

Za niezasadne organ odwoławczy uznał również zarzuty dotyczące naruszenia art. 81a k.p.a., bowiem kwestia pogłębiania chaosu w obszarze urbanistycznym oraz negatywne uzgodnienie przez zarządcę drogi były kluczowe do wydania decyzji odmownej, nie zaś istnienie lub nieistnienie w sąsiedztwie legalnych nośników reklamowych.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2021 r., skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, podniosła zarzuty:

- naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 k.p.a. poprzez zaniechanie odniesienia się przez organ odwoławczy do podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego wadliwego ustalenia przez organ I instancji, w oparciu o negatywną opinię Zarządu Dróg Miejskich, że funkcjonowanie wnioskowanego nośnika reklamowego w obszarze przylegającym do pasa drogi będzie stanowiło poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego w sytuacji, gdy w odwołaniu skarżąca wykazała, że stanowisko ZDM było wadliwe i opierało się na ogólnych twierdzeniach, nie mając żadnego odzwierciedlenia w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wyznaczenie granic obszaru analizowanego wokół terenu inwestycji w sytuacji, gdy przepis powyższy nakazuje wyznaczać obszar analizowany wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, rozumianej jako działka ewidencyjna.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności wskazano, że pomimo prawidłowego ustalenia trzykrotnej szerokości frontu działki ewidencyjnej, organ I instancji wyznaczył obszar analizowany przyjmując za punkt początkowy granice terenu inwestycji. Tymczasem § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wskazuje jednoznacznie, że obszar analizowany wyznacza się wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek. Przedmiotem wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest zawsze działka ewidencyjna. Decyzja nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce. W ocenie skarżącej, wadliwe wyznaczenie granic obszaru analizowanego powoduje automatyczną wadliwość całej analizy urbanistycznej oraz wydanej na jej podstawie decyzji.

Uzasadniając drugi z podniesionych zarzutów skarżąca podniosła, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji w sposób szczegółowy odniosła się do negatywnego uzgodnienia inwestycji przez Zarząd Dróg Miejskich wskazując jej zdaniem na szereg argumentów obalających tezy wynikające z opinii ZDM z dnia 5 lipca 2018 r., przytaczając m.in. statystyki dotyczące przyczyn wypadków komunikacyjnych w Polsce. Wskazała ponadto, że przedmiotowy obiekt funkcjonuje w tym miejscu od kilku lat, a z opinii ZDM nie wynika, by jego funkcjonowanie w znaczący sposób wpływało negatywnie na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Opinia została wydana na podstawie ogólnikowych założeń i bliżej nieokreślonych badań, które nie mają odniesienia do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. W ocenie skarżącej, organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do zarzutu odwołania i nie dokonał merytorycznej oceny argumentacji, wskazującej na wadliwość opinii ZDM. Tym samym Kolegium naruszyło prawo procesowe w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie, gdyż obowiązkiem organu odwoławczego jest przede wszystkim wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się przy wydawaniu rozstrzygnięcia oraz ustosunkowanie się do wszystkich podniesionych przez stronę zarzutów, w szczególności dotyczących okoliczności istotnych dla sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlegała oddaleniu, albowiem Sąd rozpoznając sprawę nie dopatrzył się w działaniu organów administracji naruszenia norm prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wynika z akt sprawy, urządzenie reklamowe zostało wykonane w warunkach samowoli budowlanej, a złożenie wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest następstwem wydania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], które nakłada na skarżącą obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy w celu legalizacji samowoli budowlanej.

Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, prowadzonego na podstawie art. 59 i nast. u.p.z.p., było ustalenie na wniosek skarżącej warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej, polegającej na budowie urządzenia reklamowego z dwiema tablicami reklamowymi o wymiarach 6x3 m na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...], na terenie Dzielnicy [...]. Organy obu instancji w sposób przekonujący wykazały, że realizacja planowanej inwestycji jest niedopuszczalna w świetle wymogów wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 u.p.z.p. poprzez brak realizacji zasady dobrego sąsiedztwa oraz niespełnienie obowiązku uzgodnienia inwestycji z zarządcą drogi publicznej, do której to drogi teren inwestycji przylega.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Doprecyzowanie powyższej normy stanowi art. 59 ust. 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodną uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Sposób ustalania wymagań, wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań, dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588 – dalej : "rozporządzenie w sprawie nowej zabudowy"). Przepis § 3 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że w celu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. W myśl § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Zgodnie z definicją legalną zawartą w § 2 pkt 5 rozporządzenia, przez front działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę.

Na ustalonym w powyższy sposób obszarze wskazuje się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej i w oparciu o zabudowę i zagospodarowanie tych działek ustala się, czy projektowana inwestycja spełnia zasady tzw. dobrego sąsiedztwa. Jeżeli w obszarze analizowanym istnieje co najmniej jedna działka, dostępna z tej samej drogi publicznej, pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, należy uznać, że warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy jest spełniony.

Z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (załącznik nr 2 do decyzji organu I instancji) wynika, że za front działki nr [...] przyjęto szerokość działki od ul. [...] (37,5 m), wyznaczając granice obszaru analizowanego, jako trzykrotność szerokości frontu działki tj. w odległości 112,5 m. Spełniono tym samym wymogi, co do wyznaczenia obszaru analizowanego w oparciu o przytoczone przepisy rozporządzenia. Obszar analizy urbanistycznej sporządzonej przez organ I instancji został zatem wyznaczony, wbrew zarzutom skargi, prawidłowo.

W ocenie Sądu organy dokonały prawidłowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Podkreślenia wymaga, że określona w pkt 1 tego przepisu tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem jej jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 500).

W rozpoznawanej sprawie, przeprowadzona analiza wykazała, że zaskarżona decyzja dotyczy obszaru, na którym istnieją urządzenia reklamowe (zaznaczone na załączniku graficznym nr 2) o wymiarach tablicy 3x6 m na jednej lub dwóch podporach, a ponadto na ogrodzeniach posesji występują plakaty (małe reklamy) oraz reklamy na elewacjach budynków, wprowadzając w otaczającą przestrzeń duży chaos. Podzielić należy ocenę dokonaną przez Kolegium, że umiejscowienie kolejnego nośnika reklamowego naruszałoby ład przestrzenny i pogłębiło chaos urbanistyczny panujący w przestrzeni publicznej. To zaś stanowiło podstawę do uznania, że inwestycja na spełnia, wbrew nakazowi wynikającemu z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wymagań dobrego sąsiedztwa.

Sąd podziela pogląd zawarty w wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 694/19, że "urządzenia reklamowe są bardzo częstym elementem stanu zagospodarowania terenów budowlanych, niemniej równocześnie, zważywszy na ich ilość i specyficzne przeznaczenie (intensywna prezentacja treści reklamowych, charakteryzujących się daleko idącym zróżnicowaniem formy i treści), są traktowane jako potencjalne istotne zagrożenie dla estetyki tych terenów (w tym w szczególności na obszarach miast). Bez wątpienia wzgląd na zapobieżenie ww. zagrożeniom musi być elementem oceny, dokonywanej przez organ orzekający w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla tego rodzaju inwestycji pod kątem możliwości akceptacji danej inwestycji w świetle kryteriów z art.61 ust.1 pkt 1 ustawy".

Istotną przesłanką do wydania odmownej decyzji o warunkach zabudowy było również negatywne stanowisko zarządcy drogi - ul. [...],[...] i [...], tj. Zarządu Dróg Miejskich w [...], co do możliwości lokalizowania tego rodzaju obiektu w bezpośrednim sąsiedztwie drogi publicznej.

Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. W rozpoznawanej sprawie nie było konieczne uzyskanie formalnego uzgodnienia w postaci postanowienia, gdyż Zarząd Dróg Publicznych w [...] jest jednostką organizacyjną organu kompetentnego do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym organ I instancji mógł dokonać analizy możliwości dopuszczalności lokalizowania obiektu z punktu widzenia przepisów odrębnych samodzielne, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.

Stosownie do art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, do zarządcy drogi należą sprawy z zakresu ochrony dróg, w tym przed pogorszeniem warunków bezpieczeństwa ruchu. Przytoczone przepisy ustawy o drogach publicznych w powiązaniu z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. stanowią podstawę do oceny dopuszczalności planowanej inwestycji. Zarządca drogi zobowiązany jest do przeciwdziałania sytuacjom, mogącym sprowadzić niebezpieczeństwo na użytkowników dróg publicznych. Bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi przesłankę dopuszczalności inwestycji, mającej powstać przy drodze.

W decyzji wydanej przez organ I instancji szczegółowo wyjaśniono przyczyny, z powodu których lokalizowanie przedmiotowego nośnika reklamowego na działce nr [...] jest niedopuszczalne. Z przedstawionej przez Zarząd Dzielnicy argumentacji wynika, że usytuowanie nośnika w rejonie skrzyżowania dróg wojewódzkich ul. [...] i ul. [...] oraz drogi powiatowej ul. [...], charakteryzującego się dużym natężeniem ruchu, może powodować zmniejszenie koncentracji kierowcy na prowadzeniu pojazdu. Nośnik usytuowany w tym miejscu jest adresowany (ma przyciągać wzrok) do kierujących pojazdami poruszającymi się w ww. ulicami, które pełnią jak słusznie zauważył organ I instancji ważną rolę w układzie komunikacyjnym [...]. Biorąc pod uwagę warunki ruchu drogowego w omawianej lokalizacji, w szczególności podczas wzmożonego ruchu porannego i popołudniowego, funkcjonowanie nośnika reklamowego będzie powodować poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa i życia uczestników drogowego. Stanowisko to jest racjonalne, zgodne z wiedzą fachową organu i doświadczeniem życiowym każdego uczestnika ruchu drogowego. Przy czym, odnosząc się do podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia art. 15 k.p.a., wskazać należy, że stanowisko ZDM odmawiające uzgodnienia lokalizacji spornego nośnika reklamowego było wystarczające do oparcia na nim twierdzeń i wniosków przez organ I instancji. Mówiąc o zarządcy drogi, mamy bowiem do czynienia z organem wyspecjalizowanym, który w zakresie swych kompetencji ma wiedzę na temat nie tylko zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, ale i wszystkich aspektów z tym ruchem związanych. Nie ulega wątpliwości, że zarządca drogi jako wyspecjalizowany organ jest w stanie samodzielnie dokonać oceny, np. co do tego, czy przedsięwzięcie polegające na postawieniu reklamy wizualnej rodzi zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego, poruszających się drogą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2020 r. sygn. akt II OSK 2386/19).

Nie znajduje w związku z tym uznania Sądu zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. poprzez zaniechanie odniesienia się przez organ odwoławczy do podnoszonej przez skarżącą w odwołaniu wadliwości negatywnej opinii ZDM. Wbrew twierdzeniu skarżącej, wobec specjalistycznego charakteru zarządcy drogi, Kolegium nie było zobligowane do badania, czy stanowisko odmawiające uzgodnienia lokalizacji inwestycji było wadliwe. Na ocenę tę nie ma również wpływu fakt, że objęty wnioskiem nośnik reklamowy już istnieje.

Ze wszystkich wyżej wymienionych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę, jako niezasadną.

Sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...) - Dz. U. Z 2020 r., poz. 374 ze zm.