Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 993/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-07-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 14 lipca 2015 r., złożonym na formularzu PPF, skarżąca E. W. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Do wniosku skarżąca dołączyła odpis decyzji KRUS z dnia 20 marca 2015 r. o wysokości renty rolniczej.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Koszty niniejszego postępowania kształtuje: 1) wpis od skargi określony w kwocie 1.019 zł (§ 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej jako rozporządzenie); 2) ewentualny wpis od skargi kasacyjnej wynoszący połowę wpisu od skargi (§ 3 rozporządzenia); 3) ewentualny wpis od zażalenia na postanowienie wydane przez sąd wynoszący 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) oraz 4) ewentualna opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł pobierana za doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w sytuacji gdy orzeczenia nie uzasadnia się z urzędu (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych; Dz. U. Nr 221, poz. 2192).

Przywołanie rozmiarów kosztów sądowych w niniejszym postępowaniu, zarówno tych które już powstały (wpis sądowy od skargi), jak i tych które mogą powstać w przyszłości, jest istotne z tego względu, że orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy winno wynikać ze zrównoważonej i wzajemnej oceny właśnie rozmiaru kosztów, jakie musi ponieść strona wnioskująca o prawo pomocy i aktualnych jej możliwości płatniczych.

Referendarz sądowy stwierdził, że w niniejszej sprawie skarżąca wykazała, że poniesienie przez nią kosztów sądowych spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Ocena taka została podjęta na podstawie danych zawartych w złożonym przez skarżącą oświadczeniu o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, które referendarz sądowy uznał za wystarczające do dokonania oceny sytuacji finansowej skarżącej.

Skarżąca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymuje się z renty rolniczej wypłacanej przez KRUS w kwocie 894,35 zł netto miesięcznie, jej jedyny majątek to mieszkanie o powierzchni 33 m2.

Mając na uwadze wysokość dochodów skarżącej, należało przyjąć, że nie jest ona w stanie uiścić należnego wpisu sądowego od skargi, którego wysokość przewyższa kwotę osiąganych przez skarżącą miesięcznych dochodów. Referendarz sądowy uznał także, że obciążenie skarżącej dodatkowo pozostałymi kosztami sądowymi, które mogą powstać w przyszłości w niniejszej sprawie doprowadziłoby do pozbawienia ją środków na zaspokojenie potrzeb życiowych nawet na minimalnym poziomie. Nie może budzić wątpliwości, że z wypłacanej renty skarżąca nie jest w stanie poczynić oszczędności.

Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.