Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1466/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi T. K. - Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Handlowo - Usługowe "[...]" na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania skargę oddala


UZASADNIENIE

VII SA/WA 1466/06

UZASADNIENIE

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. na podstawie art.57 ust. 7 art. 59 f oraz art. 59 g ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] nakazał T. K. właścicielowi P.P.H.U." [...]", wniesienie opłaty karnej za przystąpienie do użytkowania budynku zlokalizowanego w [...] przy ul. [...], do konfekcjonowania rozpuszczalników, użytkowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, w wysokości pięćdziesiąt tysięcy złotych w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia.

W uzasadnienie organ wskazał, iż T. K. od września 2004 r. użytkuje budynek byłej acetylenowni bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Dlatego też na podstawie art. 57 ust.7 oraz art. 59 f ustawy Prawo Budowlane Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] ustalił wysokość opłaty karnej oraz termin dokonania wpłaty kary.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia T. K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego przez zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkości lub układ obciążeń. Organ II instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie została wypełniona dyspozycja w/w artykułu, dlatego też należało wystąpić z wnioskiem o wydania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Jednakże do użytkowania obiektu można było przystąpić dopiero po wydaniu przez właściwy organ decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, co nie zostało przez spełnione przez inwestora. Dlatego też, na podstawie z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Radomiu słusznie wydał postanowienie o nałożeniu opłaty karnej.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył T. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonych postanowień a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu T. K. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 71 ust 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, iż w będącym przedmiotem niniejszej sprawy przypadku miała miejsce zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt. 1 cytowanej ustawy, a w rezultacie naruszenie art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, iż wymagana była decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, podczas, gdy takiego wymogu w niniejszym przypadku nie było.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżonemu postanowieniu nie można zarzucić naruszenia prawa zarówno materialnego jak i procesowego.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga podlega oddaleniu.

Zarzuty skargi dotyczą bowiem decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. o zmianie sposobu użytkowania, od której skarżący się nie odwołał i stała się ona ostateczna. W niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd nie bada czy w/w decyzja Starosty [...] jest prawidłowa czy nie, jednakże można stwierdzić, że decyzja zmieniająca sposób użytkowania zgodnie z art. 71 Prawa budowlanego była wymagana.

Stosownie do treści art. 55 Prawa budowlanego inwestor może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, między innymi, jeżeli na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których jest mowa w załączniku do ustawy - prawo budowlane, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

Jak wynika z treści art. 57 ust 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego.

Należy wskazać, iż w powyższym artykule ustawodawca nie daje organowi administracji wyboru, do wydania tego rozstrzygnięcia organ administracji publicznej jest zobowiązany ustawowo.

Kara pieniężna z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części może być nałożona w wysokości dziesięciokrotnej stawki opłaty, o której mowa w art. 59 f Prawa Budowlanego. Przy wymierzaniu tej kary stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar przewidziane w tym przepisie.

Zgodnie z treścią art. 59 f ust. 1 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości, wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w).

Stwierdzić należy, iż taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem obiekt budowlany posiadający instalację służącą do konfekcjonowania rozpuszczalników należy do kategorii XVIII, a zatem korzystanie z takiego obiektu wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie. Stawka opłaty wynosi 500 złotych, kategoria obiektu 10, współczynnik wielkości 1, co daje kwotę 5000 złotych a po podwyższeniu dziesięciokrotnym 50.000 złotych.

Dlatego też, Sąd stwierdza, iż postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., nakazujące wniesienie opłaty karnej za przystąpienie do użytkowania budynku do konfekcjonowania rozpuszczalników, użytkowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, są zgodne z obowiązującym prawem i nie ma podstaw do ich uchylenia.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.