Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 57/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 października 2010 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Wojewody P. w przedmiocie wniosku o udzielenie informacji publicznej p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowe w sprawie; 2. zasądzić od Wojewody P. na rzecz skarżącego J. S. kwotę 100,00 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.-


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności faktycznych:

Wnioskiem z dnia 27 stycznia 2010 r. skarżący J. S. zwrócił się do Wojewody P. o udzielenie, na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacji o drodze publicznej nr 0328004 (droga krajowa nr 685 - Skryplewo). W szczególności wniesiono o podanie stanu faktycznego i prawnego drogi, numerów działek geodezyjnych tworzących drogę oraz ich powierzchni według stanu na dzień 21 października 1986 r. i na dzień 1 stycznia 2006 r. wraz ze wskazaniem dokumentu będącego źródłem informacji.

W związku z niezałatwieniem sprawy w terminie 14 dni, skarżący w dniu 22 lutego 2010 r. wystosował do organu wezwanie do rozpoznania wniosku. Z uwagi na to, że organ nie udzielił wnioskowanej informacji jak i też nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia, J. S. wywiódł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Wojewody P. w sprawie rozpoznania wniosku z dnia 27 stycznia 2010 r. Skarga do organu wpłynęła w dniu 29 marca 2010 r.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej i podał, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał toku instancyjnego zaskarżenia bezczynności określonego przepisami art. 37 kpa. Nadto wskazano, że przed przekazaniem skargi do sądu, P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. umorzył postępowanie w sprawie wywołanej wnioskiem z dnia 27 stycznia 2010 r. jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu jako podstawę bezprzedmiotowości wskazano brak podstaw do działania organu.

Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę skarżący w piśmie procesowym z dnia 30 sierpnia 2010 r. podniósł, że skarga powinna być uwzględniona, albowiem wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej nie jest uwarunkowane wyczerpaniem środka zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego. Niezrozumiałym również, w ocenie skarżącego, jest fakt powołania się na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2010 r. Zawarte w nim informacje nie były przedmiotem wniosku z dnia 27 stycznia 2010 r. Skarżący podał, że wnosił o udzielenie informacji o drodze publicznej nr 0328004 droga krajowa nr 685 (początek – wieś Skryplewo – koniec odcinek 1 km) a nie o drodze krajowej nr 685 o długości kilkudziesięciu kilometrów. W konkluzji skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia 27 stycznia 2010 r. i zwrotu wpisu sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Wojewodzie P. nie można postawić zarzutu bezczynności.

Przed oceną merytoryczną skargi podać należy, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga do sądu administracyjnego nie musi być poprzedzona zażaleniem z art. 37 kpa lub wezwaniem do załatwienia sprawy (vide: wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 października 2008 r., II SAB/BK 29/08, Lex nr 505258, wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 września 2009 r., II SAB/Wa 57/09, Lex nr 527024). Dlatego też stanowisko organu zgodnie z którym skarga powinna być odrzucona jako niedopuszczalna z powodu niewyczerpania przez skarżącego toku instancyjnego zaskarżenia bezczynności określonego przepisami art. 37 kpa nie zasługuje na uwzględnienie.

Przechodząc do merytorycznej oceny skargi podać należy, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi w sytuacji, gdy organ nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji czy innego aktu. Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Natomiast stosownie do art. 161 § 1 w/w ustawy sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-2 tego przepisu lub gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe – pkt 3.

Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi, jeżeli po wniesieniu skargi zaistnieją okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy. Postępowanie staje się bezprzedmiotowe niewątpliwie w przypadku wydania przez organ administracji aktu lub interpretacji lub dokonania czynności po wniesieniu skargi na bezczynność organu, lecz przed jej rozpoznaniem przez sąd. Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeśli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej dokonania. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest bowiem stan z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności do tego momentu czyni postępowanie w sprawie bezczynności bezprzedmiotowym (vide: uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08 ).

W przedmiotowej sprawie na skutek wniosku J. S. z dnia 27 stycznia 2010 r., Wojewoda P. w dniu [...] sierpnia 2010 r., po wniesieniu skargi do Sądu, wydał postanowienie umarzające postępowanie jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu jako podstawę bezprzedmiotowości wskazano brak podstaw do działania organu i podano, że żądania wnioskodawcy mogą zostać zaspokojone poprzez sporządzenie stosownego opracowania w ramach wykonywania prac geodezyjnych o których mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. nr 205, poz. 2027 ze zm.). Definicja zawarta we wskazanych przepisach określa, że pod pojęciem prac geodezyjnych należy, rozumieć m.in. sporządzanie i przetwarzanie dokumentacji geodezyjnej. Zgodnie z art. 11 ustawy prace geodezyjne i kartograficzne wykonują podmioty prowadzące działalność gospodarczą a także inne jednostki organizacyjne utworzone zgodnie z przepisami prawa, jeżeli przedmiot ich działania obejmuje prowadzenie tych prac.

Z treści ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001r. (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) wynika wieloraki rodzaj możliwych sposobów załatwienia przez organ wniosku strony o udzielenie informacji publicznej. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy organ wydaje decyzję tylko wówczas, gdy odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. Samo udzielenie informacji publicznej może nastąpić na wiele sposobów (pisemnie, ustnie, poprzez wyłożenie lub wywieszenie w miejscach ogólnodostępnych, poprzez zamieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej, poprzez udział w posiedzeniach kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów czy poprzez przeniesienie informacji na powszechnie stosowny nośnik informacji). Jeżeli żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej lub odmowa żądanej informacji następuje z tego powodu, że organ jej nie posiada dopuszczalną i wystarczającą formą jest udzielnie pisemnej odpowiedzi (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 marca 2007 r. sygn. akt IISAB/BK 69/06, pub. ONSAiWSA z 2008 r., nr 6, poz. 102). Na ustalenie, czy w sprawie doszło do bezczynności nie ma wpływu merytoryczna treść udzielonej odpowiedzi, gdyż kwestia czy odpowiedź ta zaspakaja oczekiwania strony, czy też jest zgodna ze stanem rzeczywistym lub nie, może być przedmiotem odrębnych postępowań np. cywilnych odszkodowawczych, karnych na podstawie art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej i innych.

Przenosząc te ogólne uwagi na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że Wojewoda P. rozpatrzył wniosek strony z dnia 27 stycznia 2010 r. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nadmienić przy tym należy, że pomimo tego, iż w przypadku braku właściwości organu (nieposiadania przez organ żądanych informacji), wystarczy zachowanie formy pisemnej odpowiedzi na wniosek, to wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania nie przeczy faktowi, że wniosek taki został rozpatrzony. Natomiast spór co do tego czy odpowiedź organu zaspakaja oczekiwania strony nie stanowi przedmiotu postępowania dotyczącego bezczynności organu.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że postępowanie w sprawie bezczynności organu stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). O zasądzeniu kosztów postępowania sądowego od organu na rzecz skarżącego orzeczono na podstawie art. 201 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.