Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 1802/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-02-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi N. Sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] września 2017 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec i sierpień 2015 roku p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze do Sądu na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec i sierpień 2015 roku skarżąca Spółka wniosła m.in. o wstrzymanie jej wykonania.

W uzasadnieniu wniosku wskazała, że natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia Spółki środków niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej a w konsekwencji prowadziłoby do konieczności przeprowadzenia likwidacji lub nawet upadłości Spółki. Jednocześnie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie kłóci się z interesem publicznym, zaś Spółka czyni starania, aby kwota z zaskarżonej decyzji, po zweryfikowaniu prawidłowości rozstrzygnięcia, została spłacona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się już pogląd, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 752/14).

W przedmiotowej sprawie podane przez skarżącą Spółkę twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jej sytuację materialną, każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09, w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie skarżąca Spółka nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wskazać przede wszystkim należy, że z akt sprawy wynika (także tych dotyczących przyznania Skarżącej prawa pomocy), że skarżąca Spółka zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, nie posiada żadnych nieruchomości jak i rzeczy ruchomych. Dotychczas posiadane pojazdy ciężarowe w 2017 r. zostały zbyte po cenach rynkowych. Nie jest zatem prawdą, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawiłoby skarżącą Spółkę środków do prowadzenia działalności gospodarczej, skoro Spółka tej działalności już nie prowadzi. Brak jest również zagrożenia upadłością Spółki, bowiem jak wynika z postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] grudnia 2017 r., Spółka nie posiada majątku, który mógłby zostać przeznaczony na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego, nie mówiąc już o zaspokojeniu wierzycieli, choćby w minimalnym stopniu. Dlatego też wykonanie zaskarżonej decyzji, o ile w ogóle będzie możliwe, nie może wyrządzić skarżącej Spółce znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.