Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1197/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2,  art. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędziowie : Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca), Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant: Małgorzata Jakubiak, Po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2013 r. przy udziale sprawy ze skargi T. i W. (małżonków) W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymało w mocy decyzje Wójta Gminy z dnia [...]Nr [...]), którą organ ten ustalił T. W. i W.W.podatek od nieruchomości za 2011 r. w wys. 2.116 zł. przyjmując za przedmiot opodatkowania budynki pozostałe o pow. 208 m² oraz grunty (tereny mieszkaniowe) o pow. 1.832 m². Zastosowano od powierzchni gruntu stawkę 0,36 zł./m² oraz od powierzchni użytkowej budynku stawkę 7,00 zł./m², przewidzianych w uchwale Rady Gminy z dnia 29.09.2010 r. Nr V/XLII/234/10.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji organ odwoławczy podniósł, że przedmiotem sporu jest zasadność ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości od gruntów pozostałych o pow. 90,00 m², które, wg strony, stanowią część gospodarstwa rolnego, a więc nie powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Przedstawił organ przepisy art. 2, art. 3, art. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) oraz art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), stwierdzając, iż opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają wyłącznie grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż rolnicza. Pozostałe grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wyjaśnił organ, że strona jest właścicielem gruntów oznaczonych geodezyjnie jako działka nr [...]składająca się z użytków o pow. 1132 m², oraz gruntów – działki nr [...] – użytków o pow. 700 m² - oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków symbolem "B". W myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane z ewidencji gruntów i budynków, a zasady oznaczania gruntów w ewidencji regulują przepisy Min. Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), wg § 68 ust. 3 pkt 1 grunty oznaczone symbolem "B" zaliczane są do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych i oznaczają tereny mieszkaniowe, co skutkuje opodatkowaniem spornych gruntów podatkiem od nieruchomości. Przedstawił organ definicję gospodarstwa rolnego wynikającą z art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym i stwierdził, że sporne grunty nie stanowią użytków rolnych, a zatem nie wchodzą w skład gospodarstwa rolnego, podlegając opodatkowaniu zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Za prawidłowe uznał organ także opodatkowanie budynku stodoły o pow. 208 m². bowiem grunty na których jest ona posadowiona nie są użytkami rolnymi i nie stanowią gospodarstwa rolnego, w związku z czym budynek ten nie jest objęty zwolnieniem od podatku od nieruchomości z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Za prawidłowe uznał organ zastosowanie stawek podatkowych w podatku od nieruchomości, wskazując na przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. e) ustawy oraz § 1 uchwały Nr V/XLII/234/10 Rady Gminy, powtarzając, iż organy podatkowe związane są w zakresie ustaleń co do oznaczenia użytków gruntowych oraz powierzchni gruntów danymi wynikającymi z wypisu z ewidencji gruntów, która jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu podatkowym, ma rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów, a dane w niej zawarte mają walor dokumentu urzędowego (art. 194 Ordynacji podatkowej). Podważenie zapisów w niej zawartych może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania stwierdził organ, że przeznaczenie spornych gruntów w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy pod zieleń parkową nie wiąże organów podatkowych, związanych zapisami w ewidencji gruntów i budynków.

W skardze od powyższej decyzji skarżący zarzucili, ze decyzja narusza ich prawo materialne zarówno do naliczenia podatku jak i własności działki nr [...]-700 m². Zdaniem skarżących działka nr [...] ma wg Gminy oznaczenie ZP, co stanowi naruszenie art. 122 Ordynacji w zakresie ustalenia stanu faktycznego oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zarzucili skarżący łamanie przepisu art. 274a § 2 Ordynacji. Działka nr [...]ma obszar 1132 m² i oznaczenie "B". Organ I instancji twierdzi, że oznaczenie ZP to oznaczenie budowlane nie stosując się do wydanych oświadczeń, wg których DZ [...]to zieleń parkowa, żądając opłat jak za budowlaną. Powołali się skarżący na wyrok ISA/Wr 897/11 jako ich dotyczący, bo wiążący się z działką nr [...]. Zarzucili skarżący nierzetelność wydanych decyzji, bowiem znalazła się w nich działka, która skarżących nie dotyczy.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację z jej uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji w następstwie tej kontroli może nastąpić w sytuacji, gdy jej wydanie nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W świetle powyższego zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Istota sporu sprowadza się do zasadności opodatkowania gruntów działka nr [...] o pow. 700 m² podatkiem od nieruchomości, bowiem wg skarżących, grunt ten przeznaczony jest pod zieleń parkową i jako taki powinien podlegać opodatkowaniu podatkiem rolnym. Przyznaje strona, że druga działka nr [...]o pow., 1132 m² posiada oznaczenie "B".

Jak wynika z dokonanych ustaleń strona jest właścicielem gruntów oznaczonych geodezyjnie jako działka nr [...]składająca się z użytków o pow. 1132 m², oraz gruntów – działki nr [...] – użytków o pow. 700 m² - oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków symbolem "B".

Przepis art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, że "Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej." Zgodnie z zawartą w art. 1a ust. 3 ustawy zawierającego definicję legalną m. in. "użytków rolnych" rozumie się przez to pojęcie grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Treść przytoczonych przepisów, pozostających ze sobą w związku nie budzi wątpliwości.

Norma zawarta przepisie art. 2 ust. 2 ustawy wyznacza istotną granicę pomiędzy opodatkowaniem danych gruntów podatkiem od nieruchomości albo ich opodatkowaniem niższym podatkiem rolnym. Znajduje to również pełne odzwierciedlenie w art. 1 ustawy o podatku rolnym stanowiącym, iż opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Tak więc to z woli ustawodawcy granica ta została wyznaczona według danych, co do charakteru tych gruntów, wynikających z ewidencji gruntów i budynków, o której mowa w art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027, ze zm.). Pojęcie "użytków rolnych", poza wskazaną definicją, zostało sprecyzowane w wydanym na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454, ze zm.), wskazującym w § 68 ust. 1 objęte nim elementy składowe (np. grunty orne, sady, łąki trwałe, pastwiska trwałe, itd.) oraz w załączniku nr 6 do rozporządzenia zasady zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych. W świetle treści omówionych przepisów, organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń faktycznych - co do klasyfikacji określonych gruntów jako użytki rolne, bądź nie - podważających dane w tym zakresie wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Dotyczy to również pozostałych pojęć użytych w art. 2 ust. 2ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zdefiniowanych w analogiczny sposób w art. 1a ust. 3 tej ustawy, np. lasów (zob. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1291/09). Rozwiązanie takie, poprzez ustanowienie dających się w sposób jednoznaczny zweryfikować kryteriów przedmiotowych opodatkowania gruntów, danego rodzaju podatkiem, gwarantuje podatnikom pewność co do zasad opodatkowania posiadanych przez nich gruntów (wyrok NSA z dnia 21 marca 2012 r. sygn. II FSK 1815/10, niepubl.).

W podlegającej kontroli sprawie strona podnosi, że kwestionowana nieruchomość nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości ponieważ została przeznaczona pod zieleń parkową. Jak wyjaśnia to organ odwoławczy, zakwalifikowanie to nastąpiło w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy, co nie ma wpływu na klasyfikacje wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a co za tym idzie na wymiar podatku.

Dlatego też jeżeli strona kwestionuje prawidłowość danych zawartych w ewidencji, to powinna wszcząć procedurę ich zmiany u organu prowadzącego tę ewidencję. Strona takich kroków nie podjęła.

Uznanie za prawidłowy poglądu organów obu instancji polegającego na przyjęciu, iż dokonując wymiaru podatku od nieruchomości były związane w omawianym zakresie danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków przesądza o bezzasadności skargi i podnoszonych w niej zarzutów, także w zakresie naruszenia norm procesowych. Skoro bowiem z wykładni art. 2 ust. 2 w związku z art. 1a ust. 3 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, iż miarodajne przy wymiarze podatku przez organy podatkowe jest zaklasyfikowanie gruntów w ewidencji gruntów i budynków, to w celu stwierdzenia, czy grunty te podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jedyną wymagającą ustalenia istotną okolicznością faktyczną jest to, jak grunty te były zaklasyfikowane w tej ewidencji w okresie, którego dotyczy decyzja podatkowa. W sytuacji, gdy podatnik w postępowaniu podatkowym wykaże w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, że wbrew wskazanym w stosownej procedurze administracyjnej przesłankom do zmiany klasyfikacji w ewidencji tak, aby była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć swoje rozstrzygnięcie w oparciu o prawdę obiektywną ( por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012 r., niepubl.). Skarżący jednakże takich okoliczności nie podnosili. Ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do sądu pierwszej instancji nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone, odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia wymienionej ewidencji.

Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego "wmieszania" do jej treści określenia "grunty pozostałe o pow. 90 m², jak wyjaśnił organ w odpowiedzi na skargę nieprawidłowo wskazano te grunty, co nie ma wpływu ani na rozstrzygnięcie, ani też na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, bowiem jak wynika zarówno z decyzji jak i zarzutów skargi, dotyczą one objętej opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości działki nr [...] o pow. 700 m².

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd nie podzielił zarzutów skargi i na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.