Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 116/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 92 a
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w [....] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary za przekroczenie czasu wykonywania transportu drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. w [...] kwotę 400 zł /słownie: czterysta złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego ( dalej: "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego ( dalej: "organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] o nałożeniu na "A." Sp. z o.o. ( dalej: "Skarżąca") kary pieniężnej w wysokości 11.000,00 zł (słownie: jedenaście tysięcy złotych).

Organ ustalił, że na podstawie licencji Skarżąca wykonywała międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy osób. Przeprowadzona w dniach 3 do 20 listopada 2014 r. kontrola wykazała:

- lp.1.4 niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych,

o których mowa w art. 7a ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie,

- lp.5.1 przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny,

- lp. 5.3 skrócenie dziennego czasu odpoczynku; o czas powyżej 15 minut do jednej godziny,

- lp.5.4 skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku; o czas do jednej godziny, za każdą następną rozpoczętą godzinę,

- lp.6.3.6 brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: miejsca lub daty końcowej używania wykresówki; za brak każdej danej,

- lp.6.3.11 naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy: za każdego kierowcę,

- lp.6.3.12 naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego; za każdy pojazd,

opisane w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.; dalej: "u.t.d.").

Zostało to stwierdzone w protokole kontroli z dnia 20 listopada 2014 r. nr [...].

W odwołaniu Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w postaci:

- art. 77 § 1 i 107 § 3 poprzez nie uwzględnienie punktu 3 preambuły rozporządzenia nr 581/2010 przy ustalaniu poprawności pobierania danych z kart kierowców

i z tachografów cyfrowych i nie uwzględnieniu, że odczyt z karty kierowcy lub tachografu cyfrowego powinien uwzględniać wyłącznie dane z zarejestrowanej aktywności, do której nie zalicza się okresów udokumentowanych zaświadczeniem określonym w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców lub okresie kiedy pojazd nie był wykorzystywany,

- art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "K.p.a.") poprzez nie przesłuchanie kierowców, przekroczenie zakresu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, w którym nie wymieniono kontrolowania częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i z kart kierowców, a także obowiązków i warunków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 u.t.d.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania i wskazaną na wstępie decyzją utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Przeprowadzając ponownie postępowanie, organ odwoławczy odnosząc się kolejno do stwierdzonych naruszeń:

- nie zgłoszenia na piśmie organowi, który udzielił licencji zmiany danych o których mowa w art. 7a u.t.d. w wymaganym terminie- lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. - wskazał, że z zebranego materiału dowodowego: kopii licencji i kopii faktur wynika, że Skarżąca do dnia zakończenia kontroli nie zgłosiła na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił licencji faktu sprzedaży pojazdów

o wymienionych numerach rejestracyjnych, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 800 zł., na podstawie art. 14 ust. 1, art. 7a u.t.d. w zw. z lp. 1.4 załącznika nr 3,

- przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, na podstawie karty pobrań zapisów z urządzenia rejestrującego oraz danych cyfrowych, stwierdził przekroczenie tych norm przez kierowców: P. D. i M. O., jak również brak dokumentów - wydruku z tachografu z adnotacją kierowcy, uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków - w konsekwencji za prawidłowo ocenił wymierzoną karę w wysokości 200 zł, na podstawie art. 6 rozporządzenia ( WE) 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady ( EWG) nr 3821/85 i ( WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady ( EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym ( Dz.U. WE L 37- z 31 grudnia 1985; dalej: "rozporządzenie nr 561/2006") w zw. z lp. 5.1 załącznika nr 3,

- skrócenie dziennego odpoczynku, na podstawie karty pobrań z zapisów z urządzenia rejestrującego, danych cyfrowych oraz dokumentów potwierdzających dojazd do miejsca postoju stwierdził naruszenie w przypadku trzech kierowców: A. S., A. I., M. O., również w tym przypadku nie okazano dokumentu wydruku z tachografu usprawiedliwiającego te odstępstwa, co zasadnym czyniło wymierzenie kary 500 zł na podstawie art. 8 ust 1-4 i 8 rozporządzenia 561/2005 w zw. z lp. 5.3 załącznika nr 3,

- skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, ponownie na podstawie karty pobrań, zapisów z urządzenia rejestrującego, danych cyfrowych stwierdził, że kierowca P. D. skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 4 godziny i 21 minut, również w tym przypadku nie okazano dokumentów usprawiedliwiających to przekroczenie – co uzasadniało nałożenie kary w kwocie 450 zł na podstawie art. 8 ust. 1 i 6-9, art. 4 lit. h i i rozporządzenia 561/2006 w zw. z lp. 5.4 załącznika nr 3,

- brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów stwierdził, że kierowca R. D. na wykresówce z dnia 29 lipca 2014 r. nie dokonał wpisu w postaci: miejsca końcowego użytkowania wykresówki, co uzasadniało karę 50 zł, na podstawie art. 34 rozporządzenia 165/2014,

- wczytywania danych z karty kierowcy, na podstawie odpisów cyfrowych plików wczytywanych z kart kierowców stwierdził przekroczenie terminu do wczytywania danych. Dokonując w tym zakresie weryfikacji niektórych ustaleń organu I instancji, które nie miały wpływu na stwierdzoną prawidłowość orzeczonej kary w wysokości 5000 zł, na podstawie art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia 561/2006 w zw. z lp. 6.3.11,

- wczytywania danych z urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd organ, na podstawie danych cyfrowych w postaci plików pobranych z tachografów cyfrowych zainstalowanych w pojazdach stwierdził przekroczenie terminów do wczytywania danych, bądź ich nie wczytywanie, co uzasadniało karę 4000 zł, 500 zł za każdy

z ośmiu pojazdów, w których stwierdzono nieprawidłowości, na podstawie art. 10 ust. 5 lit. a w zw. z lp 6.3.12

Organ odwoławczy podzielając w większości ustalenia jak i wnioski organu

I instancji stwierdził, że przeprowadzone postępowanie dowodowe odpowiada standardom procedury opisanym w art. 6, 7,8, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. przez nie uwzględnienie punktu 3 preambuły rozporządzenia Komisji ( UE) nr 581/2010 z dnia

1 lica 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców ( Dz.U.UE.L 2010.168.16) przy ustalaniu poprawności pobierania danych z kart kierowców i z tachografów cyfrowych uznał je za bezzasadne wskazując, że w/w rozporządzenie stanowi część krajowego porządku prawnego, a wydane na jego podstawie przepisy nie przekraczają określonych nim norm wczytywania danych. Dokonując analizy obowiązujących w tym zakresie przepisów krajowych i unijnych, stwierdził, że wynika z nich, że Państwo Członkowskie nie może określić okresów sczytywania danych dłuższych niż 28 dni zarejestrowanej działalności co jest równoznaczne z 28 dniami kalendarzowymi.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6, 7, 8 i art. 77 § 1 K.p.a. polegającego na nie przesłuchaniu kierowców organ wyjaśnił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia decyzji. Skarżąca nie przedstawiła dowodów z tachografów, usprawiedliwiających przekroczenie zarzucanych norm, w związku z czym przesłuchanie kierowców w tym zakresie było niecelowe i sprzeciwiało się zasadzie szybkości postępowania.

Za nieuzasadniony organ odwoławczy uznał również zarzut przekroczenia upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, przez kontrolę częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych wskazując, że w upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli, jako zakres kontroli wpisano: przestrzeganie warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 u.t.d., który swoim zakresem obejmował wszystkie podjęte przez organy czynności.

Nie stwierdził jednocześnie żadnych, wyjątkowych, niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie art. 92 c ust. 1 u.t.d., którego nie uwzględnienie Skarżąca zarzuciła. W ocenie organu odwoławczego brak było również podstaw do zastosowania art. 92 b u.t.d.

W skardze do Sądu Skarżąca zarzuciła te same zarzuty co w odwołaniu: art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, nie uwzględnienie zasady załatwiania sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej,

- naruszenia przepisów art 77 § 1, 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego, brak wskazania podstawy prawnej – materialnej decyzji.

Dodatkowo wskazała, że organ działał opieszale nie informując strony o prowadzonym postępowaniu, nie była informowana o kolejnych terminach rozpatrzenia odwołania, organy nie poinformowały jej o zakończeniu postępowania.

W dalszej części zarzuciła: naruszenie przepisu art. art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu

I instancji pomimo tego, że do naruszenia przepisów doszło wyłącznie z winy kierowców, i nie zostały sprawdzone okoliczności powstania naruszeń.

W zakresie terminów pobierania danych, organ II instancji pominął obowiązujące przepisy UE; nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie przesłuchania prezesa firmy oraz kierowców w zakresie stwierdzonych naruszeń oraz ustalenia okoliczności ich powstania, pominął zastrzeżenia strony określone w odwołaniu; naruszył art. 6, 7 i 8 K.p.a, przez zignorowanie zarzutu stosowania nieobowiązującego aktu prawnego tj. Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r., które zostało zmienione w 2010 r.; nieprawidłowo obliczył okresy oraz terminy pobierania danych

z urządzenia rejestrującego oraz z kart kierowców; nie uwzględnił treści rozporządzenia 581/2010. Organ I jak również II instancji błędnie zastosowały wykładnię dotyczącą stosowania przepisów rozporządzenia 581/2010. Nie zgodziła się ze stwierdzeniem naruszenia polegającym na nieterminowym sczytywaniu danych. Powołując się tak jak w odwołaniu na § 3 preambuły do rozporządzenia 581/2010 wskazała, że terminy na odczyt danych z karty kierowcy lub tachografu cyfrowego powinny uwzględniać wyłącznie dane z zarejestrowaną aktywnością kierowców, a jak wskazała, kierowcy w okresie kontrolowanym wykonywali przewozy drogowe, przebywali na urlopach bądź odbierali dni wolne, w związku z tym okresy właściwej aktywności kierowców nie zostały przekroczone. Na poparcie swojego stanowiska przytoczyła wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 745/14 oraz wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1556/14. Ponadto w ocenie Skarżącej zostały spełnione przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art. 92 c u.t.d.

Na tych podstawach wniosła o:

uchylenie decyzji w zakresie naruszenia: "naruszenie obowiązku sczytywania danych z tachografu oraz z kart kierowców oraz w zakresie pozostałych naruszeń z zakresu czasu pracy, na które przedsiębiorca nie miał wpływu, uchylenie decyzji w zakresie naruszeń czasu pracy", zasądzenie kosztów postępowania".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjni w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona w zakresie w jakim zarzuca nieprawidłowości dotyczące stwierdzenia naruszenia maksymalnych okresów sczytywania danych z kart kierowców - lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

Organ wymierzając stronie skarżącej karę pieniężną za stwierdzenie powyższego uchybienia dokonał prostego porównania końcowych dat odczytu

i początkowych dat kolejnych odczytów. Stwierdzając przekroczenie maksymalnych terminów, przyjął, że maksymalny termin sczytywania danych to 28 dni kalendarzowych.

Powyższe ustalenia przy konsekwentnie podnoszonych przez Skarżącą zarzutach, że odczyt z kart kierowców lub tachografu powinien uwzględniać wyłącznie dane z zarejestrowanej aktywności, a w kontrolowanym okresie kierowcy wykonywali przewóz drogowy, przebywali na urlopach i odbierali dni wolne, stanowiło naruszenie przepisów postępowania i było wynikiem nieprawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego.

Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych ( Dz.U. z 2007 r., Nr 159, poz. 1128) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych

z tachografów i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych ( Dz.U. z 2010.215.1410 16 listopada 2010 r.) dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni.

Zgodnie natomiast z art. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia 581/2010, maksymalny okres na wczytywanie odpowiednich danych nie może przekraczać 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy.

Oznacza to, że podmiot wykonujący przewóz naruszy powyższy obowiązek w zakresie wykonywania przewozów, a tym samym podlegać będzie odpowiedzialności administracyjnej, jeżeli nie pobierze danych z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni.

Kwestią zasadniczą jest, czy przy realizacji tego obowiązku, podmiot obowiązany powinien uwzględnić każdy dzień kalendarzowy, jak chciał organ, czy też wyłącznie dni zarejestrowanej działalności kierowcy, którego dane mają zostać sczytane.

Prawidłowa wykładnia "dni zarejestrowanej działalności" oznacza dni, w których pojazd był używany do przewozu drogowego w rozumieniu art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2006.

Wykładnia ta nie budzi aktualnie wątpliwości orzeczniczych. Jedynie dla przykładu można podać wyroki Sądów, w których została zaakceptowana ( WSA w Rzeszowie z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1556/14, WSA w Rzeszowie z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 875/16, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Go 353/16, WSA w Opolu z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Op 158/16, WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1088/15 ).

Jest również zgodna z celem obowiązku regularnego wczytywania danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową jakim jest skuteczna kontrola przestrzegania przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem nr 561/2006.

Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela to stanowisko.

Nie można bowiem wymagać od przedsiębiorcy aby realizował wymóg sczytywania danych także za dni, w których obowiązek rejestracji tych danych nie istniał. Stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) jest możliwe tylko wówczas, gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu.

Zatem pomimo tego, że przepisy rozporządzenia Ministra Transportu nie definiują tego pojęcia, pkt 3 preambuły do rozporządzenia Komisji 561/2010 wskazuje, że określając maksymalne okresy na wczytywanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zrejestrowanej działalności.

Opierając się wyłącznie na przepisach krajowych organy dopuściły się naruszenia wynikającej z art. 91 ust. 3 Konstytucji, zasady prymatu prawa wspólnotowego nad prawem krajowym i obowiązku odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego

z prawem wspólnotowym przyjmując, że termin wczytywania danych z kart kierowców co 28 dni będzie zawsze równy lub krótszy niż okres 28 dni zarejestrowanej działalności.

Dokonując prawidłowej wykładni organ winien był dokonać analizy odczytów

z kart kierowców jak również ewidencji czasu pracy, z uwzględnieniem wystawionych zaświadczeń i dopiero na tej podstawie ustalić okresy, w których przedsiębiorca miał obowiązek rejestracji aktywności kierowcy, a następnie określić, czy doszło do przekroczenia terminu na odczytanie danych z karty kierowcy. ( por. wyrok WSA

w Szczecinie z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 256/16).

Ograniczając się wyłącznie do porównania daty końcowej poprzedniego odczytu

z datą początkową kolejnego, odmawiając przy tym przeprowadzenia zawnioskowanych przez Skarżącą dowodów, na okoliczność przebywania kierowców, w kontrolowanym okresie na urlopach czy też korzystania przez nich z prawa do odbioru dni wolnych, naruszono zarzucane przez Skarżącą art.: 7, 8, 77 § 1 i 80 K.p.a.

Organ nie może odmawiać przeprowadzenia dowodu powołując się na to, że na podstawie innych dowodów doszedł do przeciwnych wniosków. Stanowi to rażące naruszenia obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i uzasadnia obawy o prowadzenie postępowania, pod z góry przesądzone rozstrzygnięcie- sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania do organów państwa, na co wskazywała Skarżąca. Na takie postępowanie organ nie ma przyzwolenia. Godzi to również w prawo strony do udziału w postępowaniu.

Z oczywistych względów nie może tego usprawiedliwiać zasada szybkości postępowania, której nie mogą ulegać pozostałe zasady. Chodzi w niej bowiem

o sprawne prowadzenie postępowania z zachowaniem jego standardów. Strona skarżąca miała prawo do przedstawienia kontrdowdów, a dopóki organ ich nie przeprowadził nie miał prawa uznać okoliczności za udowodnione. To, że regulacja ustawy wymusza na organie Inspekcji Transportu Drogowego ścisłe odniesienie naruszenia do liczby porządkowej załącznika do ustawy i wynikającej z niej kary pieniężnej, a w konsekwencji pewną szablonowość decyzji sporządzanej w formie formularzowej, nie zwalnia organu od przestrzegania wymienionych przepisów procedury. Obowiązek podjęcia wszelkich kroków w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, nie jest wyłączany przez schematyzm wydawania decyzji związanej na podstawie ustawy. Żaden przepis ustawy nie zwalnia bowiem organu od prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego na podstawie którego należy ocenić poszczególne okoliczności (art. 80 k.p.a.), a wydaną decyzję uzasadnić na płaszczyźnie faktów i stanu prawnego, jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a. ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 lipca 2012 r. II SA/Op 113/12).

W zakresie pozostałych zarzutów Skarga okazała się bezzasadna.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowi u.t.d. Zgodnie z art. 92a ust. 1 tej ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., a o czym stanowi już ust. 6 tego artykułu, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d.).

Istota odpowiedzialności administracyjnej sprowadza się do tego, że aby pociągnąć do niej określony podmiot (podmiot administrowany) konieczne jest zaistnienie wyłącznie dwóch zasadniczych przesłanek: po pierwsze, podmiot ten musi charakteryzować się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności oraz po drugie, musi on wyczerpać określone w tej normie znamiona działania lub zaniechania lub znamiona tegoż zachowania muszą zostać wyczerpane przez inny podmiot - o ile norma prawna przypisuje zachowanie innego podmiotu lub skutek tego zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie powyższych przesłanek jest co do zasady wystarczające, aby podmiot administrowany poniósł z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego ujemne konsekwencje (sankcję administracyjną). Zbędne staje się zatem badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład wina podmiotu administrowanego, które nie mają wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej.

W niniejszej sprawie nie budziło wątpliwości, że Skarżąca była podmiotem,

o którym mowa w przepisie - posiadała licencję na wykonywanie zarobkowego międzynarodowego przewozu osób. Nie budziły również zastrzeżeń Sądu pozostałe stwierdzone względem niej naruszenia tj.: nie zgłoszenie organowi na piśmie zmian danych, o których mowa w art. 7a u.t.d., przekroczenie czasu pracy kierowców w tym przewidzianego dziennego i tygodniowego odpoczynku, braku wskazanych wpisów

w wykresówkach.

Zebrany przez organy materiał dowodowy był wystarczający do postawienia tych zarzutów. W przypadku bowiem tych naruszeń wystarczającym były informacje z Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego o pojazdach zgłoszonych oraz znajdujące się w przedstawionych do kontroli dokumentach kopie faktur sprzedaży – odnośnie naruszenia obowiązku zgłoszenia zmian, oraz odczyty z kart pojazdów i tachografów, w zakresie naruszenia braku danych w wykresówkach czy przekroczenia dopuszczalnych norm czasu pracy.

Stanowią one zapis aktywności kierowcy, pozwalający zarówno na identyfikację kierowcy jak również gromadzenie danych dotyczących czynności kierowcy: czasu prowadzenia pojazdu, innej pracy, okresów gotowości, przerw lub odpoczynków ( art. 34 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym ( Dz.U. UE.L.2014.60.1), których szczegółowa analiza, dokonana przez organy, pozwoliła na przypisanie zarzucanych przewinień.

Wskazać przy tym należy, że Skarżąca nie formułowała konkretnych zarzutów. Aprobując niejako stwierdzone uchybienia, ograniczała się wyłącznie do stwierdzenia że wyłączną winę za to ponoszą kierowcy, próbując uwolnić się od odpowiedzialności na podstawie art. 92 b i 92 c u.t.d.

Chybiony okazał się zarzut przekroczenia upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, przez sprawdzanie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych obowiązków i warunków przewozu.

W znajdującym się w aktach upoważnieniu imiennym do przeprowadzenia kontroli,

w sposób szczegółowy określono zarówno podstawę prawną jak też zakres zadań

i przysługujących praw inspektorowi, w tym prawo do kontroli kart kierowców - pkt I ust 2 lit. c, zainstalowanych w pojeździe urządzeń pomiarowo- kontrolnych lub tachografu cyfrowego –lit.d.

Bezpodstawny jest również zarzut powoływania się przez organ na nieobowiązujące rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. Rozporządzenie to wbrew podnoszonym w skardze zarzutom obowiązuje. Zostało zmienione rozporządzeniem, na które powołuje się strona skarżąca, a które organ powołał w swoim uzasadnieniu przytaczając treść obowiązujących przepisów- Dz.U.

z 16 listopada 2010 r.

Nie jest prawdą jak twierdzi Skarżąca, że nie została zawiadomiona

o zakończeniu postępowania i poinformowana o przysługującym jej prawie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym - zawiadomienie z dnia 15 stycznia 2015 r. – k.158, ani też, że nie była zawiadamiana o przedłużeniu terminu na załatwienie odwołania – ZPO ( akta administracyjne z którego wynika, że pomimo dwukrotnej awizacji Skarżąca nie podjęła przesyłki).

Mając to wszystko na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a. Przeprowadzając ponownie postepowania organ dokona oceny naruszenia norm dotyczących sczytywania danych z kart kierowców w oparciu o przedstawioną przez Sąd wykładnię oraz na podstawie analizy odczytów z kart kierowców, ewidencji czasu pracy, a także zeznań zawnioskowanych przez Skarżącą świadków. A następnie na podstawie uzupełnionego materiału dowodowego dokona oceny przesłanek, o których mowa w art. 92b i 92 c u.t.d.