Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 880/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 10 ust. 2 pkt 8, art. 15 ust. 1, art. 62 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Dnia 18 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski, Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2018 roku sprawy ze skargi D. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. A. P.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art.138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", w związku z art. 62 ust. 2, art. 10 ust 2 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.z.p.", utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi wraz z budową urządzeń budowlanych, przewidzianej do realizacji przy ul. A nr 11 w Ł., na działce nr 116/3 w obrębie [...], do czasu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 13 lutego 2018 r. D.T. złożył do organu I instancji wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla powyższej inwestycji. Wniosek po uzupełnieniu w dniu 19 marca 2018 r. stał się kompletny i postępowanie zostało wszczęte.

Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji do czasu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż działka objęta wnioskiem inwestora położona jest na terenie, dla którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. W tej sytuacji zdaniem organu I instancji, zastosowanie znajduje art. 62 ust. 2 u.p.z.p., który formułuje obowiązek zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji planowanej na terenie objętym obowiązkiem sporządzenia planu do czasu uchwalenia planu.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył D.T., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wskazując, iż studium nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa, nie powinno być zatem rozpatrywane w kategorii przepisu odrębnego i jako takie nie może stanowić podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...]. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że regulacja zamieszczona w przepisie art. 62 ust. 2 u.p.z.p. dotyczy decyzji o warunkach zabudowy wydawanej wobec inwestycji planowanej na obszarze, w stosunku do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. W takim przypadku postępowanie zawiesza się aż do czasu uchwalenia planu miejscowego. Jest to zawieszenie postępowania bezterminowe, następujące obligatoryjnie.

Następnie organ II instancji wskazał na przepis art. 10 ust. 2 pkt 8 powyższej ustawy, zgodnie z którym w studium określa się obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym obszary przestrzeni publicznej. A ponadto dodał, że w dniu 28 marca 2018 r. w związku z podjęciem przez Radę Miejską w Ł. uchwały nr [...] w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. powstał obowiązek sporządzania planów miejscowych dla ww. obszarów przestrzeni publicznych.

Jednocześnie organ II instancji zauważył, że teren planowanej inwestycji położony jest na obszarze, dla którego nie ma obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren jest objęty uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie alei E oraz ulic: B , C i D . Przewiduje się, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu zostanie uchwalony w II kwartale 2019 r. Dodatkowo organ II instancji wskazał, że teren inwestycji przy ul. A nr 11 leży na obszarze "priorytetowych przestrzeni publicznych i aktywnych przyrodniczo" opisanym w Studium jako Strefa Wielkomiejska, objęta obowiązkiem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do powyższego, organ wskazał na treść art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., zgodnie z którym w studium określa się w szczególności obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary przestrzeni publicznej. Zdaniem organu II instancji nie ulega wątpliwości, iż obszary przestrzeni publicznej należą do terenów wymagających sporządzenia planu miejscowego. Przy czym zgodnie z definicją zawartą w treści art. 2 pkt 6 powołanej ustawy, obszar przestrzeni publicznej to obszar o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne, określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Ponadto organ dodał, że obowiązek przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 8, powstaje po upływie 3 miesięcy od dnia ustanowienia tego obowiązku (art. 10 ust. 3 powołanej ustawy).

W ocenie Kolegium z powyższych uregulowań wynika jednoznacznie, że do obowiązku rady gminy należy określenie w studium - obszarów przestrzeni publicznej, zdefiniowanych w art. 2 pkt 6 u.p.z.p., a w konsekwencji, w związku z wymogiem wskazanym w art. 10 ust. 3 tej ustawy, sporządzenie dla tych obszarów planów miejscowych. Dodatkowo organ wskazał, że jak przyjmuje się w piśmiennictwie, przepis art. 10 ust. 2 pkt 8 wspomnianej ustawy stawia na równi obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla obszarów, dla których konieczność ta wynika z "przepisów odrębnych", z obowiązkiem uchwalenia takiego planu dla obszarów przestrzeni publicznej.

Organ II instancji stwierdził przy tym, iż jak wynika z załączników graficznych do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] r., teren objęty wnioskiem położony jest na obszarze obowiązkowego sporządzenia planu miejscowego, jako "Priorytetowe przestrzenie publiczne i aktywne przyrodniczo" - w studium jako Strefa Wielkomiejska. W tej sytuacji, w ocenie organu, istnieje podstawa do obligatoryjnego zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji planowanej na tym terenie, w oparciu o art. 62 ust. 2 w związku z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., a zatem rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe.

Ponadto odnosząc się do zarzutów zażalenia organ podkreślił, iż podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia nie jest Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., lecz art. 62 ust. 2 u.p.z.p., przy uwzględnieniu uregulowania zawartego w art. 10 ust. 2 pkt 8 tej ustawy. Organ dodał również, że ze Studium wynika jedynie, jakie tereny zostały uznane przez Radę Miejską w Ł. za obszary przestrzeni publicznej. Wskazał również, iż wspomniane Studium weszło w życie z dniem podjęcia uchwały Rady Miejskiej nr [...], tj. z dniem [...] marca 2018 r. Z uwagi na fakt, że powyższa uchwała nie zawiera żadnych reguł intertemporalnych, zdaniem Kolegium, jej przepisy obowiązywały w czasie rozpatrywania wniosku inwestora.

Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł D.T., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obowiązek uchwalenia miejscowego planu w odniesieniu do obszarów przestrzeni publicznej wynika z ww. normy, a w konsekwencji przyjęcie, że oznaczenie w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. obszarów przestrzeni publicznej implikuje obligatoryjność sporządzenia miejscowego planu przestrzennego dla tegoż obszaru;

2) art. 62 ust. 2 u.p.z.p. w związku z brzmieniem art. 10 ust. 2 pkt 8 tej ustawy poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dla obszaru objętego wnioskiem istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem obligatoryjne jest zawieszenie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy do czasu uchwalenia tegoż planu.

Wobec powyższego pełnomocnik skarżącego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy o zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniosła, że organ II instancji wydając zaskarżone postanowienie dopuścił się naruszenia norm prawa materialnego. W tym kontekście zwróciła uwagę, że prawo do dysponowania rzeczą własną może być ograniczone tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Zgodnie zaś z art. 6 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p., każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.

Z powyższego w ocenie pełnomocnik wynika, że zasadą jest prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma się tytuł prawny, a realizacja tego prawa uzależniona jest jedynie od zgodności z miejscowym pianej zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ograniczenia tego prawa mogą zatem wynikać wyłącznie z aktów prawnych rangi ustawowej.

Pełnomocnik ponadto dodała, że takie ograniczenie wprowadza ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiąc, że w przypadku gdy nie ma planu, ale danego terenu istnieje obowiązek sporządzania planu - postępowanie o ustalenie warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu (art. 62 ust. 2 tej ustawy). Jest to wyjątek od zasady i jako taki nie może być wykładany w sposób rozszerzający. Tym samym obowiązek sporządzeni planu musi wynikać wprost z przepisów ustawy.

Następnie powołując się na przepis art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. pełnomocnik zaznaczyła, że ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 121 ze zm.) w art. 102 ust. 1 zd. 2 wprost stanowi, że szczegółowe warunki scalenia i podziału nieruchomości określa plan miejscowy. Dodała przy tym, że brak jest natomiast jakiejkolwiek normy prawnej, zawartej w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czy innym akcie prawnym, wprost nakładającej na Gminę obowiązek uchwalenia miejscowego planu, dla obszaru oznaczonego w studium, jako obszar przestrzeni publicznej. W sprawie kluczowe jest zatem, czy obowiązek uchwalenia miejscowego planu w odniesieniu do obszarów przestrzeni publicznej wynika z normy art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p.

Ponadto pełnomocnik wskazała, że w ocenie skarżącego wykładnia gramatyczna, a zwłaszcza użyty przez ustawodawcę w normie art. 10 ust. 2 pkt 8 powołanej ustawy po przecinku zwrot: "a także" wskazuje, że obowiązek uchwalenia miejscowego planu przestrzennego nie wynika z ww. normy prawnej. Użyty zwrot "a także" świadczy o tym, że określenie przestrzeni publicznej stanowi kolejny zakres studium.

Zdaniem pełnomocnik skarżącego, za powyższym przemawia także fakt, że ww. przepis umieszczony został w rozdziale 2 pn. "Planowanie przestrzenne w gminie". Przepisy tego rozdziału określają charakter prawny studium jako aktu niebędącego aktem prawa miejscowego, którego celem jest określenie polityki przestrzennej gminy (art. 9 ust. 1 i 5 u.p.z.p.) i określają jego elementy. Normy te nie powinny zatem stanowić samodzielnie podstawy dla istnienia prawnego obowiązku sporządzenia planu miejscowego. Pełnomocnik dodała również, że z art. 14 ust. 7 tej ustawy w sposób jednoznaczny wynika, w jakich przypadkach obowiązkowo sporządza się plan miejscowy, wyraźnie przesądzając, że plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne.

Dodatkowo pełnomocnik skarżącego wskazała, że gdyby ustawodawca chciał na Gminę nałożyć obowiązek sporządzenia planu w przypadku przestrzeni publicznej, wówczas uczyniłby to wprost w ustawie. Dla przykładu, w art. 10 ust. 2 pkt 13 u.p.z.p. wskazuje, że w studium określa się w szczególności obszary pomników zagłady i ich stref ochronnych oraz obowiązujące na nich ograniczenia prowadzenia działalności gospodarczej, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady. Tym samym obowiązek uchwalenia planu wprowadza w art. 5 ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady (Dz.U. Nr 41, poz.412), nakładając na gminę obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Pomnika A i jego strefy ochronnej.

W ocenie pełnomocnik skarżącego, nie ma w systemie polskiego prawa takiego przepisu ustawy, w tym ustawy, która nakładałaby obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów przestrzeni publicznej. Obowiązek ten nie może wynikać z przepisów art. 10 ust. 2 pkt 8) oraz art. 10 ust. 3 w związku z art. 15 ust. 2 pkt 5) u.p.z.p. Artykuł 10 ust. 3 tej ustawy wskazuje bowiem jedynie, że w przypadku, gdy zachodzi obowiązek uchwalenia planu, o którym mowa w art. 10 ust. 2 pkt 8) powołanej ustawy (a zatem gdy stanowią tak przepisy szczególne), Gmina obowiązana jest do przystąpienia do jego opracowywania w terminie 3 miesięcy od dnia jego powstania. Z kolei art. 15 ust. 2 pkt 5) u.p.z.p. stanowi, że w planie obowiązkowo należy określić wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych. Norma ta określa elementy planu i nie może samodzielnie stanowić obowiązku jego sporządzenia.

Pełnomocnik skarżącego dodała także, iż zastosowanie wykładni systemowej i celowościowej, które mogą prowadzić do odmiennych wniosków, nie powinno w sprawie mieć jednak miejsca, gdyż wyniki obu ww. wykładni wykraczają poza zakres wyników wykładni gramatycznej. Tym samym ich zastosowanie oznaczałoby naruszenie podstawowej zasady interpretacyjnej, zgodnie z którą wyjątków nie należy interpretować rozszerzająco. To z kolei oznaczałoby naruszenie konstytucyjnej zasady państwa prawnego.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych i przyczyny wzruszenia aktów organów administracji publicznej Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, co uzasadnia oddalenie skargi w całości.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla opisanej na wstępie inwestycji do czasu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Stosownie do regulacji art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o plnaowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.p.z.p.", jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, dla którego istnieje obowiazek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia miejscowego planu. Taka niewątpliwie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji: budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi wraz z urządzeniami budowlanymi bezspornie leży na obszarze oznaczonym w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. (ww. uchwała Rady Miejskiej z dnia [...] marca 2018 r.) jako "prioretytowe przestrzenie publiczne aktywne przyrodniczo" Strefy Wielkomiejskiej. Równie bezsporne jest, że dla przedmiotowego obszaru został ustanowiony w Studium obowiązek sporządzenia planu miejscowego, tyle że zdaniem skarżącego obowiązek ten nie mógł być ustanowiony aktem polityki przestrzennej, jakim jest studium, a jedynie aktem prawa powszechnie obowiązującego.

Tak sformułowany zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w studium określa się w szczególności obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary przestrzeni publicznej. Oznacza to zatem, jak trafnie stwierdziło Kolegium, że obszary przestrzeni publicznej należą do terenów wymagających sporządzenia planu miejscowego. Zwrócić należy przy tym uwagę, że stosownie do regulacji art. 15 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wiążą gminę sporządzającą plan miejscowy. Studium zatem nie wiążąc inwestora, wiąże gminę, mimo braku przymiotu aktu prawa powszechnie obowiązującego.

W tej sytuacji nie można podzielić zarzutu skargi, że studium nie może być źródłem obowiązku prawnego w stosunkach wewnętrznych gminy i stanowić podstawy prawnej dla ustalenia obowiązku sporządzenia planu dla określonych obszarów. Jeżeli tak, to tym bardziej nie można podzielić głównego zarzutu skargi naruszenia zaskarżonym postanowieniem art. 62 ust. 2 u.p.z.p. w związku z przyjęciem, że na obszarze wskazanym w Studium można jego ustaleniami wprowadzić obowiązek sporządzenia planu. To zaś oznacza, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji nie tylko mogły, ale były zobowiązane zawiesić postępowanie w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji. Podstawą zawieszenia stanowił przy tym art. 62 ust. 2 u.p.z.p. w związku z art. 10 ust. 2 pkt 8 tej ustawy, nie zaś przepis wspomnianego Studium.

Ponadto w tym kontekście za Kolegium należy podkreślić, że przedmiotowy teren jest objęty uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie alei E oraz ulic: B , C i D . Jak wskazał organ, przewiduje się, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu zostanie uchwalony w II kwartale 2019 r.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

IB