Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 617/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 130 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 110
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
article: art. 7, art. 7a, art. 77
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 10 maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy oddala skargę.


UZASADNIENIE

R. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 maja 2021 r. [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Wnioskiem z dnia 11 grudnia 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wystąpił do Urzędu Miejskiego w [...] o skierowanie R. P. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem limitu punktów karnych i otrzymaniem łącznie 27 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

W wyniku przeprowadzonego postępowania, decyzją z dnia 28 stycznia 2021 r.

działając na podstawie przepisów art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1268 ze zm.), zwanej dalej w skrócie także "u.k.p.", oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110), zwanej dalej w skrócie także "p.r.d.", Prezydent Miasta [...] skierował R. P. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w myśl art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienia

do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego policji, w razie przekroczenia 24 punktów karnych, otrzymanych

za podstawie art. 130 ust. 1 ustawy.

W odwołaniu R. P. podniósł zarzuty błędnego zastosowania normy art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b i art.130 p.r.d. oraz naruszenia art. 7a k.p.a. i art. 2 i 10 Konstytucji.

W wyniku rozpoznania odwołania, zaskarżoną decyzją z dnia 10 maja 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d., kontrolnemu sprawdzaniu kwalifikacji kierowców podlega między innymi osoba skierowana decyzją starosty, wydaną na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d. Przepis ten ma zastosowanie w sprawie, co wynika z przepisu

art. 136 ust. 1 u.k.p. stanowiącego, że w przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa

w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957), skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania

po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów.

Przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. został wprawdzie uchylony art. 125 pkt 16 u.k.p. z dniem 4 czerwca 2018 r., niemniej jednak zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957), która weszła w życie z dniem 4 czerwca 2018 r., do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa -100ag, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 125 pkt 16 u.k.p. nie stosuje się. Z przepisów ustawy wynika, że: "Do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych

w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 98, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1

lit. b i ust. 3, art. 102 ust. 1b, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 124 ust. 7,

art. 125 pkt 10 lit. g i pkt 16 oraz przepisów rozdziału 14 ustawy zmienianej w art. 2

nie stosuje się" (art. 14 ust. 1). W ust. 2 przewidziano, że "Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej

3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie". Do dnia wdrożenia wskazywanych rozwiązań technicznych nie stosowało się zatem przepisu art. 125 pkt 16 u.k.p., uchylającego przepis art. 140 i 140a p.r.d.

Do dnia wydania decyzji nie opublikowano komunikatu, co oznacza, że przepis

art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a mógł mieć zastosowanie w sprawie.

Następnie organ stwierdził, że decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. ma charakter związany. Właściwy organ nie ma zatem wyboru co do możliwości skierowania lub odstąpienia

od niego w przypadku złożenia wniosku przez komendanta wojewódzkiego policji. Skoro ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji i organ ten dokonuje wpisów do ewidencji, przy czym wpisy ostateczne są dokonywane na podstawie prawomocnych wyroków, mandatów

i orzeczeń, które tylko w odrębnym postępowaniu mogą zostać uchylone, to starosta (prezydent miasta, burmistrz) kierując na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest związany wnioskiem w tym sensie, że nie ma uprawnień do badania prawidłowości wpisów w zakresie ilości punktów karnych.

Organ wskazał, że kwestie sposobu punktowania, liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego oraz warunków i sposobu prowadzenia ewidencji kierowców, a także tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji zostały określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488 ze zm.). Jeżeli w okresie roku kierowca popełni wykroczenia, za które otrzyma więcej niż

24 punkty, na podstawie przepisów rozporządzenia, punkty te nie ulegają usunięciu

i stanowią podstawę do skierowania na sprawdzenie kwalifikacji.

Jak wynika z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], skarżący w okresie od 6 sierpnia 2019 r. do 6 grudnia 2019 r. popełnił 4 wykroczenia skutkującego przypisaniem mu łącznie 27 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Spełniona została zatem przesłanka, o jakiej mowa w § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia i punkty otrzymane przez odwołującego się we wskazanym okresie nie mogą zostać usunięte. Skarżący tych ustaleń w żaden sposób nie podważył, albowiem nie wykazał, aby którykolwiek wpis do ewidencji został z niej usunięty lub nie istniał.

Wykładnia przepisu art. 130 ust. 2 p.r.d. prowadzi do wniosku, że przyznanie więcej niż 24 punktów za wykroczenia drogowe, których dopuścił się kierujący pojazdem w ciągu roku stanowi o spełnieniu przesłanki z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. Aby mogło dojść do usunięcia punktów karnych z ewidencji musi upłynąć rok bez naruszenia przez kierowcę przepisów ruchu drogowego, za które przypisana liczba punktów przekroczyłaby łącznie 24 punkty, a rok ten należy liczyć pomiędzy kolejnymi wykroczeniami.

W kwestii zarzutu pozbawienia uprawnień kategorii A, C i E organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji nie pozbawia uprawnień do kierowania pojazdami, a jedynie kieruje skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

Dopiero ewentualny negatywny egzamin mógłby pozbawić skarżącego uprawnień

do kierowania pojazdami. W zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii prawa jazdy przepis § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wprost stanowi o skierowaniu

na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie wszystkich posiadanych kategorii prawa jazdy. Związane jest to oczywiście z koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu, które nie jest uzależnione od posiadanych przez kierowcę kategorii praw jazdy, ale wyłącznie od dokonywanych naruszeń przepisów ruchu drogowego.

W skardze na decyzję organu odwoławczego, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, R. P. zarzucił decyzji naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów podniesionych przez skarżącego, co może budzić uzasadnioną wątpliwość, czy zarzuty te były przedmiotem analizy i rozważania organu. Ponadto skarżący zarzucił decyzji błędne zastosowanie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz 130 p.r.d., naruszenie art. 7a k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść strony, w przypadku gdy są wątpliwości co do prawidłowości obowiązywania normy prawnej, co powoduje, że wątpliwość ta powinna zostać rozstrzygnięta na korzyść strony oraz naruszenie art. 2 i art. 10 Konstytucji poprzez wydanie decyzji, która jest oparta na przepisach, których obowiązywanie narusza zasady prawidłowej legislacji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. został uchylony z dniem 4 czerwca 2018 r. i nie powinien stanowić podstawy prawnej decyzji. Skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego może nastąpić wyłącznie na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p.

Przepis ten jednak określa inne przesłanki, niż przekroczenie określonej liczby punktów karnych. Przekroczenie liczby punktów karnych skutkuje obowiązkiem skierowania kierowcy na kurs reedukacyjny (art. 99 ust. 1 pkt 4 lit. a u.k.p.) oraz na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu (art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p.). Badania psychologiczne skarżący odbył w dniu 16 lutego 2021 r. Dopiero brak przedłożenia zaświadczenia o ukończeniu kursu reedukacyjnego oraz brak przedłożenia "orzeczenia psychologicznego" w wymaganym terminie skutkują wydaniem decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy (art. 102 ust. 1 u.k.p.). Skarżący zarzucił, że nie można uznać, że zastosowanie w sprawie ma uchylony przepis, który jednak stosuje się nadal. Jest to wadliwość legislacyjna, niezgodna z zasadami budowania aktów prawnych i powoduje niepewność co do stosowania prawa. Konstrukcja, w której stosuje się uchylony przepis skutkuje naruszeniem zasad prawidłowej legislacji, a w konsekwencji wprowadzaniem obywateli w błąd co do ich sytuacji prawnej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz.329) powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje

w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ

na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3).

Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie

w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie była decyzja utrzymująca

w mocy decyzję o skierowaniu strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami z uwagi na przekroczenie liczby 24 pkt za naruszenie przepisów ruchu drogowego, otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Decyzje organów obu instancji wydane zostały w związku z otrzymaniem przez skarżącego w okresie jednego roku -od dnia 6 sierpnia 2019 r. do dnia 6 grudnia 2019 r., łącznie 27 punktów na skutek popełnienia czterech wykroczeń w ruchu drogowym.

Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d.

w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy zmieniającej, który reguluje kwestię kierowania

na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że przepis ten znajdował w sprawie zastosowanie.

Norma art. 125 pkt 10 lit. g ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami przewidywała uchylenie z dniem 4 czerwca 2018 r. obowiązywania art. 114 p.r.d.

Jednak w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957), przewidziano, że do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa- 100aq, m.in. przepisu art. 125 pkt 10 lit. g ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, nie stosuje się. Ustawa z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw weszła w życie z dniem 4 czerwca 2018 r., a więc z dniem, w którym miało dojść do utraty mocy obowiązującej art. 114 p.r.d.

W myśl art. 14 ust. 2 ustawy zmieniającej, minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej

3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. Komunikat, o którym mowa w art. 14 ust. 2 wymienionej ustawy zmieniającej nie został ogłoszony, co potwierdza słuszność zajętego przez organy stanowiska, że w okresie popełniania naruszeń skutkujących uzyskaniem wskazanej liczby punktów karnych przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b nadal obowiązywał.

Tym samym zarzut skargi dotyczący błędnego zastosowania art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. nie zasługiwał na uwzględnienie. Mimo uchylenia tego przepisu przewidzianego na dzień 4 czerwca 2018 r., jego obowiązywanie zostało przez ustawodawcę aktem prawnym rangi ustawy przywrócone - przed upływem okresu w jakim miało dojść do uchylenia mocy obowiązującej tego przepisu.

Do czasu wydania komunikatu określającego termin wdrożenia nowych rozwiązań technicznych przepis ten nadal obowiązuje i musi być stosowany przez zobowiązane do tego zgodnie z art. 6 k.p.a. (zasada praworządności) organy administracji publicznej.

Tę sama argumentację odnieść należy do podniesionego w skardze zarzutu błędnego zastosowania 130 p.r.d. Przepis ten do czasu wydania komunikatu określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzanie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie danych na nowych zasadach, z uwagi na brzmienie art. 16 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw oraz art. 136 ust. 1 u.k.p. nadal obowiązuje i winien być prze organy być stosowany.

W myśl art. 130 ust. 1 p.r.d. Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów karnych. Cytowany art. 130 p.r.d. został uchylony na mocy art. 125 pkt 13 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami z dniem 4 czerwca 2018 r. (Dz. U. z 2011 r., poz. 151). Jednocześnie w dniu 4 czerwca 2018 r. wszedł w życie przepis art. 16 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957), wyłączający uchylenie art. 130 p.r.d. przewidziane w art. 124 pkt 13 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Art. 16 ust. 1 ustawy zmieniającej stanowi, że przepis art. 130 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 ustawy zmienianej w art. 1. Przepis art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. stanowi, że Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie.

Do dnia orzekania przez organy Minister Cyfryzacji nie określił terminu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzanie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach.

Nadto, zgodnie z art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, w przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957), skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

Ostatnie wykroczenie skutkujące przekroczeniem 24 punktów karnych skarżący popełnił w dniu 6 grudnia 2019 r., zatem należy stosować tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. Komunikat, o którym mowa w art. 16 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw do chwili obecnej nie został wydany i nie doszło do wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 ustawy. Przepis art. 130 p.r.d. znajdował zatem w sprawie zastosowanie.

Podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia zasad prawidłowej legislacji nie uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji.

Niewątpliwie celowym jest by wprowadzane rozwiązania prawne były proste i czytelne. Dla oceny obwiązywania obu przepisów niezbędna była znajomość więcej niż jednej normy. Okoliczność ta nie świadczy jednak o naruszeniu zasad prawidłowej legislacji. Ustawodawcy nie można postawić zarzutu wprowadzenia utrudnień w analizie obowiązującego prawa. Przyjęte rozwiązania były konsekwencją zamiaru wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq p.r.d. i opóźnienia we wdrożenia tego systemu.

Ustawodawca uzależnił uchylenie przepisów od wydania komunikatu i wprowadzenia nowego systemu ewidencji kierowców. Do tego czasu ustawodawca uznał za niezbędne stosowanie dotychczasowej regulacji.

Kwestionowany przez skarżącego skutek w postaci niestosowania przepisów uchylających zastosowaną w sprawie normę prawną zawieszony został do czasu spełnienia skonkretyzowanego i realnego warunku. W ocenie Sądu, uzależnienie utraty mocy obowiązującej przez przepis prawa od wystąpienia określonego warunku nie stanowi naruszenia zasad techniki prawodawczej, które uzasadniałoby odstąpienie od stosowania wprowadzonej regulacji. Wprowadzony warunek jest możliwy do spełnienia i przez ustawodawcę planowany. Unormowanie przewidziane przez ustawodawcę obowiązuje tak długo jak długo przewidziany warunek nie nastąpi. Przepis art. 125 pkt 10 lit. g u.k.p. uchylający art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. uzyska moc obowiązującą z momentem wydania komunikatu określającego termin wdrożenia nowych rozwiązań technicznych.

Wskazać należy, że wyłączenie mocy obowiązującej art. 125 pkt 10 lit. g ustawy zostało dokonane jednorazowym zabiegiem ustawodawcy, zabieg taki nie stanowi skomplikowanej konstrukcji prawnej i nie przemawia za uznaniem wadliwości zastosowanego rozwiązania.

Zaznaczyć także należy, że skutki związanie z przekroczeniem limitu 24 punktów karnych były kierowcom znane długi okres przed wprowadzeniem zmiany, która miała polegać na uchyleniu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. a która to zmiana została przesunięta w czasie. Wskazać także należy, że opisany stan prawny, w którym przepisu art. 125 pkt 10 lit. g ustawy zmieniającej nie stosuje się, co z kolei skutkuje dalszym obowiązywaniem art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d., nie jest nowy, lecz trwa od 4 czerwca 2018 r. Kierowcy mieli zatem sposobność zapoznania się z tym stanem prawnym.

Analogicznie ocenić należy zastosowany przez ustawodawcę sposób zachowania mocy obowiązującej art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia unormowań Konstytucji RP – art. 2 stanowiącego, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej i art. 10, dotyczącego trójpodziału władzy, wskazać należy, że analizowane unormowania nie naruszają przytoczonych zasad konstytucyjnych. Przyjęte rozwiązanie nie narusza zasady demokratycznego państwa prawnego, zasad sprawiedliwości społecznej ani zasady trójpodziału władzy. Podkreślić nadto należy, że celem obowiązujących regulacji jest zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez nałożenie na kierowców naruszających zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym obowiązku sprawdzenia kwalifikacji w zakresie kierowania pojazdami na poprzednio obowiązujących i znanych zasadach. Brak jest podstaw do uznania, że cel ten nie powinien być realizowany.

Za nieuzasadniony Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 7a k.p.a., który w § 1 ustanawia zasadę rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony. Przepis ten stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.

Przepis ten ma zastosowanie w przypadku wątpliwości co do treści przepisów stosowanego prawa. Dotyczy on sytuacji, w których konkretny przepis prawa może być rozumiany w różny sposób, w zależności od zastosowanej metody wykładni. W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie zachodzi, albowiem przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. jest czytelny i prowadzi do jednoznacznych wniosków. Jeśli wynik przeprowadzonej wykładni daje jasność co do treści normy prawnej, to nie ma podstaw do zastosowania art. 7a § 1 k.p.a. Tylko niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów stosowanego prawa rozstrzyga się na korzyść strony (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2021 r. sygn. akt III OSK 582/21). Zarzuty skarżącego nie sprowadzają się do rezultatów wykładni zastosowanego przepisu, lecz ustalenia jego obowiązywania. Zarzut ten nie zasługiwał zatem na uwzględnienie. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że w sprawie nie zachodzi sytuacja wątpliwości co do obowiązywania norm prawnych. Zastosowanie przepisów prawa umożliwia jednoznaczną ocenę w tym zakresie.

Przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. znajdował zatem w sprawie zastosowanie. Zgodnie z jego treścią w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d.

Użyte w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. sformułowanie "podlega" oznacza,

że decyzje wydawane na podstawie tego przepisu nie zostały pozostawione swobodnemu uznaniu organu administracyjnego, lecz mają charakter rozstrzygnięcia związanego. Wobec tego, w razie przekroczenia limitu punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego właściwy organ, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, jest zobowiązany skierować osobę uprawnioną do kierowania pojazdami

na sprawdzenie kwalifikacji.

Przypisywanie punktów karnych w ewidencji prowadzonej na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d. należy do organów Policji. Organy orzekające o skierowaniu kierowcy kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie są uprawnione do weryfikacji prawidłowości

ich naliczenia. Starosta (Prezydent Miasta), ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy, ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Organy te po myśli art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. wiąże wniosek komendanta wojewódzkiego Policji o skierowanie danego kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, który to wniosek jest składany, gdy w ewidencji wykazane zostało, że kierowca ten przekroczył limit 24 punktów karnych. Starosta rozpatrujący wniosek organu Policji jest związany danymi zawartymi w ewidencji.

Skarżącemu przysługiwało natomiast uprawnienie do weryfikacji naliczonych punktów karnych w drodze skargi do sądu administracyjnego na czynność materialnotechniczną, jaką jest przypisanie kierowcy punktów karnych w ewidencji prowadzonej przez Policję na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d. Wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

W przypadkach spornych, tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Inny organ administracyjny,

w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji.

W orzecznictwie ugruntował się już pogląd, że odrębność sprawy prowadzenia ewidencji od sprawy wszczętej wnioskiem organów Policji o skierowanie kierowcy

na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji powoduje, że kwestia zmiany w ewidencji ilości przypisanych punktów nie może być rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez starostę, ani w postępowaniu odwoławczym przed samorządowym kolegium odwoławczym, ani też w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w toku którego kontroli podlega decyzja wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. (por. wyrok NSA z 21 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1335/15).

Podkreślenia wymaga natomiast okoliczność, że w związku z sygnalizowanymi organowi przez skarżącego wątpliwościami, w dniach 19 listopada i 21 grudnia 2020 r. Prezydent Miasta [...] dwukrotnie występował do Komendy Wojewódzkiej Policji

w G. z wnioskami o zajęcie stanowiska w sprawie naliczonych punktów karnych. Organ pierwszej instancji dążył więc do wyjaśnienia zaistniałych na tym tle wątpliwości. Natomiast uzyskane w następstwie tych wystąpień ostateczne stanowisko organu Policji było dla organów wiążące.

Skarżący zasadnie zarzucił, że organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów, nie ocenił on bowiem zarzutu naruszenia art. 7a k.p.a. oraz art. 2 i 10 Konstytucji. Okoliczność ta nie uzasadnia jednak uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzuty podniesione w odwołaniu zostały następnie powtórzone w skardze, z kolei rozpoznający sprawę Sąd uznał je za niezasadne. Tym samym uznać należało, że ruszenie jakiego dopuścił się organ odwoławczy nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Zdaniem Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrały niezbędny materiał dowodowy. Organy prawidłowo także zastosowały przepisy prawa materialnego, stanowiące podstawę prawną wydanych decyzji.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że zarzuty podniesione w skardze są niezasadne i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.), na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił wniesioną skargę.