Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1833/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2021 r., nr [...] w przedmiocie wezwania do zagospodarowania odpadu oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ" lub "organ") z [...] października 2021 r., nr [...] uchylające postanowienie GIOŚ z [...] sierpnia 2021 r., nr [...] i wzywające P. B. (dalej "Skarżący" lub "Strona") do zagospodarowania odpadu.

2. Zaskarżone postanowienie zostało oparte na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych.

2.1. W związku z analizą dokumentacji załączonej do wniosku o rejestrację na terytorium Polski motocykla marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], złożonego do Starostwa Powiatowego w [...], Starosta zawiadomił GIOŚ, że zachodzi podejrzenie, że motocykl ten stanowi odpad, który powinien być poddany recyklingowi. W związku z powziętą informacją Organ w dniu 30 maja 2019 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne, w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadem o kodzie 16 01 04*. Na podstawie analizy zebranej w toku postępowania dokumentacji, organ stwierdził, iż dla pojazdu sprowadzonego przez Skarżącego ze Stanów Zjednoczonych organ właściwy do spraw rejestracji pojazdów w stanie Pensylwania w USA wydał dokument "Certificate of Salvage for a Vehicle" nr [...]. Z tłumaczenia zapisów na ww. dokumencie wynika, że "Dowód rejestracyjny nie będzie wydany" (tłumaczenie przysięgłe z dnia [...] kwietnia 2019 r.). Powyższe oznacza, że dla przedmiotowego pojazdu powypadkowego właściwe władze Stanu Pensylwania wydały dokument, na podstawie którego nie jest możliwa rejestracja pojazdu. Jednocześnie ww. dokument "Certificate of Salvage for a Vehicle" posiada adnotację: "Formularz [...] musi być użyty podczas starania się o "odtworzony" Tytuł Własności w Stanie Pensylwania. Nie wolno używać tego pojazdu na drogach publicznych do czasu wydania "odtworzonego" tytułu". Zdaniem GIOŚ, przytoczony zapis oznacza, iż przedmiotowy pojazd powypadkowy, w stanie w jakim się znajdował, nie mógł poruszać się po drogach. Organ podkreślił, że aby przedmiotowy pojazd mógł być wykorzystany zgodnie ze swoim pierwotnym przeznaczeniem, wymagane było uzyskanie dla niego statusu pojazdu "odtworzonego". Zgodnie z treścią dokumentu "Certificate of Salvage for a Vehicle", właścicielem ww. pojazdu powypadkowego był podmiot [...], [...], [...], [...]. Następnie pojazd został sprzedany na rzecz [...], [...]. [...], [...]. Natomiast zgodnie z fakturą nr [...]z dnia [...] grudnia 2016 r. podmiot [...] sprzedał przedmiotowy pojazd, wyprodukowany w 2013 r. i mający przebieg 446 mil, na rzecz Skarżącego jako pojazd powypadkowy za cenę 813 USD. GIOŚ stwierdził, iż poprzedni właściciel tego pojazdu, nie dokonywał niezbędnych napraw pojazdu oraz nie uzyskał niezbędnego do dalszego wykorzystania tytułu własności pojazdu "odtworzonego" i w takim stanie pojazd został przekazany Stronie. Biorąc pod uwagę powyższe, GIOŚ stwierdził, iż sporny pojazd stanowi odpad, zgodnie z definicją odpadu zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2021 r. poz. 779 ze zm.; dalej: "ustawa o odpadach") i postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r., nr [...] wezwał Skarżącego do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr [...] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczenia odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006, str. 1, dalej: "Rozporządzenie 1013/2006") poprzez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego, pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], przemieszczonego z terytorium USA na terytorium Polski, przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów, określając termin realizacji tych działań na nie dłuższy niż 30 dni od daty doręczenia postanowienia.

2.2. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r., [...] GIOŚ stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2020 r., [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 maja 2021 r., IV SA/Wa 259/21 uchylił zaskarżone postanowienie GIOŚ z dnia [...] grudnia 2020 r., [...] uznając, że wniosek ten został złożony w ustawowym terminie.

2.3. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. postanowieniem z [...] października 2021 r., nr [...] GIOŚ uchylił własne postanowienie z [...] sierpnia 2021 r., nr [...] i wezwał Skarżącego do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczenia odpadów, poprzez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], przemieszczonego z terytorium USA na terytorium Polski, przez przedsiębiorcę posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie przetwarzania odpadów o kodzie 16 01 04* w postaci ww. pojazdu oraz GIOŚ określił termin wykonania tego obowiązku jako nie dłuższy niż 30 dni od daty doręczenia postanowienia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu odwoławczego wskazano, że podstawą do zakwalifikowania spornego pojazdu do kategorii odpadu był przede wszystkim fakt sprowadzenia pojazdu z dokumentem wystawionym przez właściwe władze stanu Pensylwania w USA, tj. dokumentu "[...]" nr [...]. Organ nadmienił jednocześnie, że istnieją przypadki, w których brak jednoznacznej adnotacji w dokumentach o treści: "[...]", "[...]", "[...]", a pojazd mimo wszystko jako przedmiot międzynarodowego przemieszczania będzie stanowił odpad, co nastąpiło w niniejszej sprawie. Właściwy organ stanu Pensylwania wydał dokument "[...]", który nie uprawnia do poruszania się po drodze, zawiera jednak informację, że w istocie ponowne poruszanie się pojazdem jest możliwe, koniecznej jest jednak przeprowadzenie odpowiedniej procedury i wystawienia dla pojazdu tytułu pojazdu "odtworzonego", jednak strona w toku postępowania nie przedstawiła tytułu pojazdu "odtworzonego". GIOŚ zaznaczył, że w wyniku przeprowadzenia naprawy pojazdu w Polsce Strona nie ma możliwości otrzymania dokumentu tytułu pojazdu "odtworzonego". Możliwość pozyskania tego dokumentu istniała wyłącznie na terytorium USA, winna jednak być uprzednio przeprowadzona naprawa pojazdu wraz z dopełnieniem procedur na terytorium USA. W momencie sprowadzenia pojazdu na terytorium Polski Strona utraciła możliwość przeprowadzenia tej procedury, tym samym tymczasowy brak możliwości użytkowania pojazdu stał się trwałą przeszkodą prawną w eksploatacji spornego pojazdu. Zdaniem organu, stwierdzony stan faktyczny nakazywał zatem zaklasyfikowanie omawianego pojazdu do pojazdu typu 4: odpad w postaci wraku pojazdu - odpad niebezpieczny według Wytycznych Korespondentów nr 9 w sprawie przemieszczania odpadów w postaci pojazdów. Odnośnie naprawy i uzyskania wyniku pozytywnego z badania technicznego oraz rejestracji spornego pojazdu GIOŚ wyjaśnił, że te okoliczności pozostają bez wpływu na status pojazdu jako odpadu, skoro w momencie międzynarodowego przemieszczenia pojazd ten był odpadem. GIOŚ wskazał jednak, że Organ I instancji w postanowieniu powołał się na art. 18 ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. 2020 poz. 2056), zgodnie z którym właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji przekazuje go wyłącznie do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. W tym miejscu Organ odwoławczy podkreślił, że motocykl zgodnie z ustawą Prawo o ruchu drogowym jest pojazdem zaklasyfikowanym do kategorii L3e. Natomiast, ustawa o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji ma zastosowanie wyłącznie do pojazdów kategorii Ml, NI i L2e. Biorąc te okoliczności pod uwagę właściwym było zobowiązanie Strony postępowania do zagospodarowania sprowadzonego nielegalnie odpadu w sposób określony w art. 27 ustawy o odpadach, zgodnie z którym wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów może zlecić wykonanie obowiązku gospodarowania odpadami wyłącznie podmiotom, które posiadają zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów.

3.1. Pismem z 29 października 2021 r. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wywiódł skargę na postanowienie GIOŚ z [...] października 2021 r., nr [...] uchylające postanowienie GIOŚ z [...] sierpnia 2021 r., nr [...], zarzucając mu naruszenie:

1. prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i błędne przyjęcie przez organ, że pojazd marki [...] stanowi odpad, w sytuacji gdy z okoliczności sprawy bezspornie wynika, że pojazd nie stanowi odpadu i jest w pełni sprawny;

2. prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego z uwagi, iż pojazd będący przedmiotem postępowania nie stanowi odpadu w rozumieniu art. 3 ust. pkt 6 ustawy o odpadach;

3. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że pojazd marki [...] w momencie przemieszczenia na terytorium Polski stanowił odpad;

4. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczeniu odpadów (Dz. U. 2020 poz. 1792) przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że strona jest odbiorcą przemieszczonego nielegalnie odpadu;

5. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 72 ust. 1 pkt 4 i ust. 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2021 poz. 450) poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że dokumenty przedstawione przez skarżącego do rejestracji pojazdu, w szczególności [...] oraz zaświadczenie o pozytywnym badaniu technicznym, nie są dokumentami stwierdzającymi rejestrację pojazdu w państwie pochodzenia pojazdu i na podstawie tych dokumentów pojazd ten nie może być zarejestrowany w Polsce.

Na tych podstawach Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania administracyjnego oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że organ bezpodstawnie przyjął, że firma [...] wyzbyła się pojazdu jako odpad. Z dokumentacji przedstawionej przez stronę wynika, że pojazd został nabyty przez firmę [...] za kwotę 600 dolarów, a zbyty stronie za kwotę 813 dolarów. W ocenie Skarżącego, potwierdza to ekonomiczny charakter transakcji a nie wyzbycie się odpadu. Z dokumentu nie wynika też żeby pojazd był sprzedawany jako z przeznaczaniem na części czy do zniszczenia. Z żadnego dokumentu nie wynika również żeby sprzedający był zobowiązany do pozbycia się pojazdu. Strona nadmieniła ponadto, iż firma [...] nie ma zezwolenia na export odpadów z terytorium USA. Zdaniem Skarżącego nie sposób też zgodzić się z twierdzeniem organu, że pojazd w USA nie był zarejestrowany, skoro z dokumentu "[...]" jasno wynika, że pojazd widnieje w ewidencji/rejestracji ale nie może być mu wydany dowód z powodu jego zatrzymania. Po dokonaniu niezbędnych napraw i przejściu pozytywnej kontroli pojazd będzie miał wydany dowód. Z dokumentu tego nie wynika, żeby pojazd był przeznaczony do złomownia czy na części ani że ponowne wydanie dowodu nie jest możliwe. Skarżący złożył również tłumaczenie przysięgłe z języka angielskiego strony internetowej Departamentu Transportu Pensylwanii gdzie wskazane zostało, że pojazd sklasyfikowany jako "salvage" po dokonaniu napraw i sprawdzenia może ponownie powrócić do ruchu. Strona podkreśliła, że w sytuacji gdy z dokumentacji nie wynika wprost czy pojazd należy zakwalifikować jako odpad należy dokonać oceny jego stanu technicznego. W tym przypadku nie można zgodzić się z organem, że stan techniczny pojazdu w chwili przemieszczenia na terytorium Polski nie jest znany. Pełna dokumentacja celna obrazująca pełny stan techniczny pojazdu w chwili jego przemieszczenia na terytorium Polski znajduje się w Urzędzie Celnym w [...]. Skarżący nadmienił również, iż pojazd był transportowany jako bezpieczny, czyli przed załadunkiem w USA zostały z niego usunięte wszelkie płyny eksploatacyjne. Podkreślono również, że pojazd przez służby celne został zakwalifikowany jako używany nadający się do naprawy. Pojazd został oclony, zapłacony został od niego podatek VAT, pojazd przeszedł pozytywne badania techniczne i został zarejestrowany decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r.

3.2. W odpowiedzi na skargę, GIOŚ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

4.1. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).

4.2. W sprawie zasadnicze znaczenie ma kwestia, czy GIOŚ nie naruszył prawa uznając, że przedmiotowy motocykl, w chwili nabycia go przez Skarżącego, stanowił odpad. Zdaniem Sądu, GIOŚ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego uznając, że wspominany motocykl stanowił odpad w rozumieniu regulacji prawnych dotyczących międzynarodowego przemieszczania odpadów.

4.3. Zgodnie z art. 2 pkt 1 Rozporządzenia 1013/2006, dla celów tego rozporządzenia przyjmuje się, że "odpady" są zdefiniowane zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/12/WE. Obecnie chodzi o definicję odpadu zawartą w art. 3 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów. Zgodnie z tym przepisem, "odpady" oznaczają każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć, lub do których pozbycia został zobowiązany. W aspekcie międzynarodowego przemieszczania odpadów, w tym stanowiących pojazdy, dla kwalifikacji tego pojazdu jako odpad decydujące znaczenie ma moment zakupu pojazdu, a nie jego ewentualna późniejsza naprawa, a nawet rejestracja (por. np. wyrok NSA z 5 marca 2019 r., II OSK 961/17, CBOSA). Tym samym bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Podobnie, bez znaczenia jest to, że skarżący uiścił cło oraz podatek VAT. To wyspecjalizowany organ ochrony środowiska (GIOŚ) jest kompetentny i uprawniony do sformułowania oceny prawnej, czy doszło do nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadu.

4.4. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zakwalifikowanie substancji lub przedmiotu jako "odpadów" wynika przede wszystkim z zachowania posiadacza i ze znaczenia terminu "pozbywać się" (wyrok z 4 lipca 2019 r., Tronex, C 624/17, EU:C:2019:564, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo). W odniesieniu do pojęcia "pozbywać się" z utrwalonego orzecznictwa wynika również, że należy je interpretować z uwzględnieniem celu dyrektywy 2008/98, którym zgodnie z motywem 6 tej dyrektywy jest zmniejszenie negatywnych skutków wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi dla zdrowia ludzkiego i środowiska. Pojęcie to wymaga również wykładni w świetle art. 191 ust. 2 TFUE, który stanowi, że polityka Unii Europejskiej w dziedzinie środowiska stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony i opiera się w szczególności na zasadach ostrożności i działania zapobiegawczego, a także zasady zanieczyszczający płaci. Wynika z tego, że wyrażenia "pozbywać się", a zatem i pojęcia "odpadów" w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy 2008/98, nie można interpretować w sposób zawężający. Pojęcie "pozbywać się" obejmuje zarówno "odzysk", jak i "unieszkodliwianie" danej substancji lub przedmiotu w rozumieniu art. 3 pkt 15 i 19 dyrektywy. Analogiczne ustalenia przyjmuje się na gruncie definicji odpadu zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach.

4.5. W odniesieniu do pojazdów, w aspekcie kwalifikowania ich jako odpadów, istotne znaczenie mają wskazówki metodyczne GIOŚ z [...] kwietnia 2008 r. z korektami pkt 2 z [...] lipca 2008 r. oraz z [...] marca 2013 r. w sprawie uznawania pojazdów za odpad w transgranicznym przemieszczaniu odpadów oraz wytyczne korespondentów z [...] lipca 2011 r. dla rozporządzenia Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów w postaci pojazdów. Dokumenty te nie mają charakteru źródeł powszechnie obowiązującego prawa, ale w orzecznictwie uznaje się je jako dokumenty pomocne w wykładni i stosowaniu Rozporządzenia 1013/2006 (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2022 r., III OSK 4565/21, CBOSA). Dotyczy to w szczególności wskazanego w tych dokumentach kryterium drobnych napraw.

4.6. W orzecznictwie, również w kontekście powołanych wyżej wytycznych korespondentów, analizowano już znaczenie dokumentu przedłożonego w niniejszej sprawie przez Skarżącego, tj. dokumentu "Certificate of Salvage for a Vehicle". W wyroku NSA z 29 stycznia 2019 r. (II OSK 506/17) przyjęto, że tego rodzaju dokument stanowi sam w sobie dowód braku możliwości dalszego użytkowania tego pojazdu, z uwagi na brak możliwości ponownej rejestracji pojazdu na podstawie wymienionego dokumentu ("registration not to be issued"). W realiach niniejszej sprawy należy podkreślić, że z przedłożonego dokumentu wyraźnie wynika, że sporny motocykl nie mógł być używany na drogach publicznych do czasu wydania "odtworzonego" tytułu ("Reconstructed title"). Sprzedający tego "odtworzeniowego" tytułu nie uzyskał, czyli pozbył się przedmiotowego motocykla jako przedmiotu nie nadającego się do normalnego użytkowania. Ergo, motocykl ten stanowił niewątpliwie odpad w rozumieniu powołanych wyżej przepisów unijnych i krajowych.

4.7. Uzupełniająco należy wskazać, że organy, dysponując dokumentem urzędowym w postaci "Certificate of Salvage for a Vehicle", nie były zobowiązane do prowadzenia z urzędu dalszego postępowania co do zakwalifikowania danego pojazdu jako odpad. Zasada prawdy obiektywnej (art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a.) nie oznacza, że strona może pozostawać bierna w trakcie postępowania. W podobnym kierunku wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 grudnia 2009 r. (II OSK 1933/08, CBOSA), w którym przyjęto, że nałożenie zgodnie z art. 7 i art. 77 k.p.a. na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie może oznaczać przerzucenia całego ciężaru dowodowego w sprawie na organ. Jeżeli organ wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych, nienasuwających zastrzeżeń dokumentów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenia stosownego kontrdowodu z inicjatywy strony toczącego się postępowania. Zdaniem Sądu, w postępowaniu administracyjnym obowiązuje ogólna zasada prawa dowodowego ei incumbit probatio, qui dicit, non ei, qui negat, czyli ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne (por. np. wyroki NSA z dnia 27 sierpnia 2010 r., II OSK 1131/10 oraz z dnia 13 grudnia 2011 r., II OSK 1860/10 – CBOSA; W. Chróścielewski, J. P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, 3 wyd., Warszawa 2009, s. 119). Jeżeli zatem skarżący twierdzi, że do naprawy przedmiotowego pojazdu wystarczająca była tylko drobna naprawa, to winien tę okoliczność udowodnić za pomocą opinii eksperta (rzeczoznawcy z zakresu techniki motoryzacyjnej). Przedłożenie zdjęć wykonanych przez Skarżącego nie stanowi tu odpowiedniego kontrdowodu. Uzupełniająco trzeba dodać, że konkluzja jest tym bardziej uzasadniona w realiach niniejszej sprawy, jeżeli zważy się, że przedmiotowy motocykl sprzedający wycenił zaledwie na 813 USD, przy czym chodzi o pojazd z 2013 r., chrakteryzujący się znikomym przebiegiem 446 mil.

4.8. Bezzasadny jest zarzut skargi dotyczący art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, a oparty na twierdzeniu, że skarżący nie był odbiorcą odpadu. Zarzut ten ma charakter wtórny wobec kwestii, czy sporny motocykl winien być zakwalifikowany jako odpad.

4.9. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.