Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 436/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 336
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 1a
journal: Dz.U. 2003 nr 229 poz 2273
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej
article: § 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 73 poz 657
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie   działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich
article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędziowie NSA Czesława Socha Krystyna Anna Stec Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 1 sierpnia 2007 r. sygn. akt I SA/Bd 4/07 w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora K. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie środków z budżetu Unii Europejskiej I. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B.; II. zasądza od Dyrektora K. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. na rzecz P. B. kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych, tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2007 r. sygn. akt I SA/Bd 4/07, oddalił skargę P.B. na decyzję Dyrektora K.-P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej ARiMR) w T. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia [...] sierpnia 2006 r., przyznającą P.B. płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (zwanych dalej ONW) na rok 2005 w pomniejszonej wysokości.

Sąd I instancji przytoczył na wstępie uzasadnienia wyroku stan faktyczny sprawy oraz motywy podjętych rozstrzygnięć, zgodnie z którymi, w dniu [...] maja 2005 r. do Biura Powiatowego ARiMR w B. wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie płatności z tytułu ONW między innymi do działki oznaczonej symbolem D (o numerze ewidencyjnym [...]) położonej w miejscowości L. Kontrola gospodarstwa na miejscu przeprowadzona w dniach [...] sierpnia 2005 r. a także w dniu [...] stycznia 2006 r. oraz zgromadzona dokumentacja w postaci zdjęć działki D wskazywały na to, że w stosunku do tej działki nie została spełniona przesłanka prowadzenia działalności rolniczej. Świadczyło o tym wysokie zachwaszczenie oraz porastające ją kilkuletnie drzewa. W związku z tym wnioskodawcy przyznano płatności z tytułu ONW na rok 2005 w pomniejszonej wysokości. Dyrektor K.-P. Oddziału Regionalnego ARiMR w T. po rozpatrzeniu odwołania P.B. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie dał wiary oświadczeniom A.B., W.U. oraz E.T., na które powoływał się skarżący w odwołaniu, dotyczące wykorzystywania rolniczo przez te osoby na własny użytek działki D. Zdaniem organu, prawidłowa była identyfikacja działki przez byłego właściciela, zmierzona podczas kontroli powierzchnia gruntu była zgodna z danymi pochodzącymi z Ewidencji Gruntów i Budynków, a sporządzona mapa działki pokrywała się z jej zdjęciami lotniczymi.

P.B. zaskarżył powyższą decyzję do WSA w B. zarzucając, że organ nie dał wiary oświadczeniom, na które powoływał się w odwołaniu i nie wskazał, jakie okoliczności spowodowały, że kontrolerzy zwrócili się do byłego właściciela o identyfikację działki D. Podniósł, że z protokołu kontroli z dnia [...] sierpnia 2005 r. wynika, iż w tym dniu nie dokonano pomiarów działki D. Podkreślił przy tym, że pewną część działki pozostawił od jesieni 2003 r. nieuprawianą w celu uzyskania naturalnego drzewostanu brzozowego. Nie zgodził się też ze stanowiskiem organu, co do kierowania dopłat do osoby sprawującej nadzór nad ziemią twierdząc, że o prawie do dopłat decydują uzgodnienia miedzy właścicielem, a dzierżawcą lub użytkownikiem.

Sąd I instancji uzasadniając oddalenie powyższej skargi zauważył, że podstawę prawną decyzji stanowiła ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.), zwana dalej ustawą z dnia 28 listopada 2003 r., oraz wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 3 ust. 2 pkt 1 tej ustawy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz. 657 ze zm.), zwanym dalej rozporządzeniem z dnia 14 kwietnia 2004 r., które określają warunki przyznania płatności w tytułu ONW.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko orzekających w sprawie organów, że działka D nie mogła być objęta dofinansowaniem w postaci płatności ONW, bowiem nie była na niej prowadzona działalność rolnicza. Sąd odnosząc się do wyników kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji w dniu [...] sierpnia 2005 r. oraz do dokumentacji fotograficznej obrazującej stan działki D zwrócił uwagę na okoliczność przyznaną w skardze, że skarżący cześć działki pozostawił od jesieni 2003 r. nieuprawianą. Oceniając kwestię przeprowadzenia postępowania dowodowego przy identyfikacji działki Sąd zauważył, że skoro możliwe jest przeprowadzenie kontroli pod nieobecność kontrolowanego, to w świetle art. 75 § 1 k.p.a., wskazanie działki D przez byłego właściciela oraz pozostały materiał dowodowy (dane i mapy z ewidencji gruntów), dawały organom możliwość poprawnej identyfikacji i określenia powierzchni gruntu.

Sąd I instancji uznał za bezzasadny zarzut skarżącego o nietrafności stanowiska organu, co do kierowania dopłat do osoby sprawującej nadzór nad ziemią. Zdaniem Sądu, z oświadczenia skarżącego złożonego do akt sprawy w dniu [...] stycznia 2006 r. wynika, że prowadzi on działalność rolniczą na takiej samej powierzchni, jaka została zadeklarowana do płatności z tytułu ONW w roku 2004. Sąd uznał przy tym za trafną dokonaną przez organ ocenę wiarygodności oświadczeń E.T., W.U. i A.B., z których wynika, że to oni od 2002 r. użytkują rolniczo działkę D, co skarżący potwierdził na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2007 r. Sąd podzielił też stanowisko organów, że uzgodnienia pomiędzy właścicielem a dzierżawcą lub użytkownikiem nie mogą decydować o prawie do dopłat. Sąd przywołał ustawowe definicje zawarte w przepisach stanowiących podstawę prawną wydanych decyzji i stwierdził, że producent rolny ubiegający się o przyznanie wnioskowanej pomocy musi posiadać w swej dyspozycji grunty rolne, natomiast jak wynika z akt sprawy, działka D od

2002 r. nie była użytkowana przez wnioskodawcę.

Mając powyższe na uwadze, Sąd I instancji nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy i oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej P.B. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz rozpoznanie skargi wniesionej do WSA w B. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa procesowego, to jest art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, a także naruszenie art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7, art. 10, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Uzasadniając wymienione zarzuty skarżący stwierdził, że Sąd I instancji nie odniósł się do wszystkich kwestii podniesionych w skardze, te zaś, które zbadał, ocenił w sprzeczności z istniejącymi dowodami, bądź z ich pominięciem. Podniósł, że nie można jednoznacznie stwierdzić, iż zdjęcia znajdujące się w aktach sprawy zostały zrobione na działce D. Zarzucił też, że identyfikacji tej działki dokonano na podstawie wskazań byłego właściciela oraz danych z ewidencji gruntów, bez próby określenia granic działki w terenie. Zdaniem skarżącego, Sąd I instancji błędnie odniósł się do oświadczeń E.T., W.U. i A.B., którzy twierdzili, iż działka D była przez nich za zgodą lub na zlecenie właściciela wykorzystywana rolniczo. Zarówno organy, jak i Sąd I instancji poprzestały jedynie na niezrozumiałym stwierdzeniu, że uzgodnienia pomiędzy właścicielem, a dzierżawcą nie mogą decydować o prawie do dopłat. Organ nie dał wiary użytkownikom działki, pomijając ich w postępowaniu dowodowym, co stanowiło naruszenie przepisów art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. W konkluzji skarżący stwierdził, że Sąd I instancji zaakceptował naruszenie przez organy obu instancji zasady prawdy obiektywnej i wybiórcze potraktowanie materiału dowodowego - wbrew przepisom art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., dopuszczenie dowodów niemożliwych do zweryfikowania oraz naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor K.-P. Oddziału Regionalnego ARiMR w T. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Granice badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczają podniesione zarzuty składające się na podstawy kasacyjne, dlatego istotne znaczenie ma należyte ich sformułowanie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie przepisów, które zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz w wypadku naruszenia przepisów postępowania, jaki mogło to mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., OSK 421/04, LEX nr 146732).

Skarga kasacyjna Piotra Bierwagena została oparta na podstawie naruszenia przepisów postępowania określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Skarżący zarzucił Sądowi

I instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, a także naruszenie art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organy administracyjne przepisów art. 7, art. 10, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a.

Skarżący wprawdzie wskazał w skardze kasacyjnej na naruszenie przepisu art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a., co Naczelny Sąd Administracyjny uznał jednak za omyłkę w podaniu pełnej jednostki redakcyjnej powołanego przepisu, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący kwestionuje zaakceptowanie przez Sąd I instancji wadliwie przeprowadzonego i ocenionego postępowania dowodowego, w tym w szczególności błędną ocenę oświadczeń E.T., W.U. i A.B., którzy twierdzili, iż działka D od 2002 r. była przez nich użytkowana rolniczo za zgodą lub na zlecenie właściciela.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nienależyte rozważenie powyższych oświadczeń w postępowaniu dowodowym przez organy i zaakceptowanie takiego stanu rzeczy przez Sąd I instancji stanowiło naruszenie podniesionych w skardze kasacyjnej przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy administracji na podstawie i w granicach obowiązującego prawa powinny bowiem przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, zgodnie z obowiązującą na gruncie procedury administracyjnej zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Z kolei w myśl art. 77 § 1 k.p.a. organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a zgodnie z treścią art. 80 k.p.a. organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ostatni z wymienionych przepisów, to jest art. 80 k.p.a. ustanawia zatem powinność organu do oceny zebranych dowodów zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny.

Istota problemu na gruncie rozpoznawanej sprawy sprowadza się zatem do stwierdzenia, że Sąd I instancji z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. zaakceptował brak wnikliwej oceny załączonych do odwołania oświadczeń, a tym samym brak uprzedniego ustalenia przez organy, kto był posiadaczem działki D, w stosunku do której P.B. ubiegał się o przyznanie płatności z tytułu ONW na 2005 r. Rozstrzygnięcie tej kwestii ma natomiast fundamentalne znaczenie dla dalszych rozważań, z uwagi na prawidłowe zastosowanie przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięć w rozpoznawanej sprawie.

Stosownie bowiem do art. 5 ust. 1 a) ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) beneficjentem pomocy finansowej na wpieranie działalności rolniczej na obszarach ONW jest producent rolny - którego definiuje przepis art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76 ze zm.). Przepis ten określa producenta rolnego jako "osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będącą posiadaczem gospodarstwa rolnego (...) lub posiadaczem zwierzęcia".

Na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. zostało wydane rozporządzenie z dnia 14 kwietnia 2004 r. stanowiące w

§ 2 ust. 1, że płatności ONW udziela się producentowi rolnemu, który zobowiąże się do przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia 1257/1999/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, nowelizującego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160 z 26. 06. 1999 r. ze zm.) oraz jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych położonych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza, wynosi co najmniej hektar. W myśl przepisu § 6 ust. 2 tego rozporządzenia płatność ONW jest udzielana na wniosek producenta rolnego.

Z treści przytoczonych przepisów wynika, że organ rozstrzyga decyzją administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania płatności z tytułu ONW po uprzednim ustaleniu, czy ubiegający się o nie wnioskodawca jest producentem rolnym, który jest posiadaczem gospodarstwa rolnego, spełniającym przesłanki określone w § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 14 kwietnia 2004 r.

Wymaga w tym miejscu przywołania ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, iż decyzje administracyjne dotyczące przyznawania płatności bezpośrednich mogą być podejmowane dopiero po szczegółowym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności, po uprzednim ustaleniu, czy producent rolny jest czy nie jest posiadaczem gruntów rolnych zgłoszonych we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2007 r., sygn. II GSK 342/06; wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2007 r., sygn. II GSK 53/07). Powyższa zasada dotyczy również decyzji w sprawach dotyczących przyznania płatności z tytułu ONW, które mogą być podejmowane po uprzednim ustaleniu, że producent rolny jest lub nie jest posiadaczem gruntów rolnych zgłoszonych we wniosku. Chodzi o posiadanie samoistne lub zależne w rozumieniu przepisów art. 336 – 352 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), zwanej dalej k.c. Zgodnie z art. 336 k.c., posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla przy tym, że w orzecznictwie dotyczącym omawianej problematyki powyższe rozróżnienie rodzajów posiadania ma znaczenie z tego względu, że idea płatności obszarowych wynika ze wspólnotowej polityki wspierania dochodów rolników i dotyczy, co wynika bezpośrednio z prawa wspólnotowego, pomocy finansowej udzielanej tylko tym podmiotom, które są faktycznymi użytkownikami gruntów rolnych. Aby zostać beneficjentem pomocy w ramach mechanizmu bezpośredniego wsparcia nie wystarczy zatem być posiadaczem (samoistnym) działek rolnych w rozumieniu kodeksu cywilnego, ale należy je rolniczo użytkować. W sprawach dotyczących płatności obszarowych wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych winno być rozumiane przede wszystkim jako konieczność ukierunkowania postępowania dowodowego na ustalenie podmiotu, który faktycznie zajmuje się użytkowaniem określonych działek rolnych. Staranna analiza stanu faktycznego sprawy jest ważna przede wszystkim z tego względu, że wadliwe zebranie i rozpatrzenie dowodów odnoszących się do faktu posiadania działek rolnych objętych wnioskiem, ma wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, wpływając ostatecznie na rozstrzygnięcie, które w tego rodzaju sprawach ma istotny wpływ na sytuację prawną strony w aspekcie jej uprawnień do otrzymywania dopłat obszarowych nie tylko w danym roku, ale i w latach następnych. (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 260/07).

Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy wymaga na wstępie podkreślenia, że Sąd I instancji uznał za trafną dokonaną przez organy ocenę oświadczeń

E.T., W.U i A.B, akceptując przy tym brak rozważenia treści tych oświadczeń i ich znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd nie wypowiedział się także w kwestii istnienia podstaw do odmowy wiarygodności tych oświadczeń. Jednocześnie Sąd przyjął, że osoby, który złożyły oświadczenia od 2002 r. użytkują rolniczo działkę D, co skarżący potwierdził na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2007 r. W związku z tym zauważyć należy, że Sąd z jednej strony uznał za prawidłowe stanowisko organów co do tego, że skarżący będąc posiadaczem działki nie użytkował jej rolniczo, z drugiej zaś uznał, że E.T. i A.B. są posiadaczami gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów będących podstawą rozstrzygnięć. Dodać należy, że Sąd podzielając stanowisko organów, iż "uzgodnienia pomiędzy właścicielem, a dzierżawcą lub użytkownikiem nie mogą decydować o prawie do dopłat", nie rozważył tego stwierdzenia w kontekście oświadczenia P.B. złożonego do akt sprawy w dniu [...] stycznia 2006 r., że prowadzi on działalność rolniczą na takiej samej powierzchni, jaka została zadeklarowana do płatności z tytułu ONW w roku 2004. Występujące w sprawie wątpliwości, co do tego, kto jest posiadaczem działki D nie zostały przez Sąd zauważone. Jednoczesne powoływanie przez Sąd (obok powyższego oświadczenia) oświadczeń osób, które twierdzą, że to one od 2002 r. użytkują rolniczo działkę D, wskazuje na potrzebę ponownego przeanalizowania, czy postępowania dowodowe przeprowadzone przez organy orzekające w sprawie doprowadziło do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności. Przede wszystkim należy rozważyć, czy zasadne było poprzestanie na pisemnych oświadczeniach, których treść nie jest jednoznaczna i czy kwestia ta nie wymaga dalszego wyjaśnienia, na przykład poprzez przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dopiero bezsporne ustalenie, kto był posiadaczem działki D pozwoli na ocenę, czy wnioskujący spełniał pozostałe prawem przewidziane przesłanki warunkujące przyznanie płatności z tytułu ONW na 2005 r. Zaskarżona decyzja wymaga także ponownej oceny co do poprawności identyfikacji działki D, przy uwzględnieniu stanowiska skarżącego, że dokumentacja fotograficzna nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że dotyczy ona tej działki z uwagi na brak protokołu określającego miejsce wykonania fotografii, odległość od fotografowanych obiektów, czy też parametry wykorzystanego sprzętu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należało podzielić stanowisko skarżącego o naruszeniu przez Sąd I instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W sprawie zabrakło bowiem podstawowego ustalenia, kto jest posiadaczem działki D, a jest to kwestia pierwszorzędna z uwagi na prawidłowe zastosowanie przepisów będących podstawą wydanych decyzji. Zaniechanie dokładnego wyjaśnienia przez orzekające w sprawie organy podstawowego elementu stanu faktycznego uszło uwadze Sądu I instancji, a to czyni zasadnym zarzut naruszenia wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej i wyżej omówionych przepisów postępowania administracyjnego w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Za bezzasadny należało natomiast uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez - jak twierdzi skarżący - przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym. Zgodnie z treścią zdania pierwszego tego przepisu, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiadało wymogom określonym w tym przepisie. Odmienna ocena przez skarżącego przedstawionych i ocenionych przez Sąd okoliczności składających się na stan faktyczny sprawy nie świadczy o naruszeniu przez Sąd przepisu, który określa wymogi, jakie ma spełniać uzasadnienie wyroku.

Mając na uwadze, że Sąd I instancji kontrolując poczynione w sprawie ustalenia dopuścił się naruszenia wskazanych i omówionych przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną i na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 3 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349 ze zm.)