Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1147/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: przewodniczący: asesor sąd. Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi PZ na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].. nr [...]. w przedmiocie: wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa postanawia: odrzucić skargę /-/ K.Nikodem


UZASADNIENIE

PZ wnioskiem z dnia [...]. zwrócił się na podstawie art. 14 a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa do Naczelnika Urzędu Skarbowego o udzielenie pisemnej interpretacji zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, w indywidualnej sprawie: czy dochód ze sprzedaży w 2004 r. akcji nabytych w 1998 r. podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Wnioskujący wskazał, że akcje serii J spółki A, której jest pracownikiem nabył w ramach publicznej subskrypcji. Według wnioskodawcy dochód ze sprzedaży akcji jest zwolniony od opodatkowania podatkiem dochodowym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...].nr [...].uznał stanowisko strony za prawidłowe i potwierdził, że dochody uzyskane ze sprzedaży akcji są wolne od opodatkowania, wskazując jako podstawę prawną art. 52 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. z 2000 r. nr 14, poz. 176, ze zm.) oraz przepisy ustawy z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r. nr 202, poz. 1956), w szczególności art. 19 ust. 1 pkt 2.

Dyrektor Izby Skarbowej na podstawie art. 14b § 5 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, decyzją nr [...].z dnia [...].. zmienił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...].Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że z powołanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego przepisów wynika, że aby dochód uzyskany ze sprzedaży akcji mógł być zwolniony z opodatkowania podatkiem dochodowym muszą być spełnione dwa warunki: akcje muszą zostać dopuszczone do obrotu publicznego oraz ich nabycie winno nastąpić na podstawie publicznej oferty lub na giełdzie papierów wartościowych, bądź na regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, zwolnienie będzie miało zastosowanie pod warunkiem, że akcje nie zostały nabyte w ofercie dla pracowników w związku z prywatyzacją spółki przez Skarb Państwa, zakupione były na podstawie publicznej oferty lub na giełdzie papierów wartościowych, albo w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym, lub też na podstawie zezwolenia udzielonego w trybie art. 92 lub 93 przepisów ustawy o publicznym obrocie papierami wartościowymi. Zatem jeśli akcje zostały nabyte w ofercie dla pracowników, dochód ze sprzedaży akcji podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Organ odwoławczy pouczył skarżącego o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zgodnie z pouczeniem PZ wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. W skardze zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego, t.j. art. 52 pkt 1 lit b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez błędne przyjęcie, że dochód ze sprzedaży w 2004 r. akcji zwykłych imiennych serii J spółki A. dopuszczonych do obrotu publicznego i nabytych przez skarżącego przed dniem [...]. podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Skarżący wskazuje, że zostały spełnione wszystkie warunki określone w art. 52 pkt 1 lit b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 160 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.), jeżeli ustawa nie przewiduje wydania wyroku, Sąd wydaje orzeczenie w formie postanowienia. Sąd administracyjny wydaje wyrok, jeśli rozstrzyga o istocie sprawy. Jeśli natomiast rozstrzygnięcie dotyczy kwestii o charakterze proceduralnym wydaje postanowienie. Zgodnie z art. 58 § 1 powołanej wyżej ustawy Sąd wydaje postanowienie, jeśli zaistnieją przesłanki do odrzucenia skargi . Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzuca skargę, jeśli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5. Zgodnie z art. 52§ 1 powołanej wyżej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Zgodnie z art. 14a Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2005 r. stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Udzielenie interpretacji następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

Interpretacja ta nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika, inkasenta, natomiast jest wiążąca dla organów podatkowych i organów kontroli skarbowej właściwych dla wnioskodawcy. Uchylenia lub zmiana postanowienia może nastąpić wyłącznie w drodze decyzji wydanej w trybie § 5 art. 14 Ordynacji podatkowej. W myśl tego przepisu organ odwoławczy w drodze decyzji zmienia albo uchyla postanowienie dotyczące interpretacji co do zakresy i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Postępowanie to może zostać zainicjowane przez złożenie przez wnioskodawcę zażalenia na postanowienie dotyczące udzielenia interpretacji bądź przez organ odwoławczy z urzędu, jeśli organ uzna, że postanowienie rażąco narusza prawo, orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w tym także jeżeli niezgodność z prawem jest wynikiem zmiany przepisów.

Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy z urzędu zmienił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego. Jest to pierwsza decyzja w sprawie zmiany lub uchylenia postanowienia dotyczącego interpretacji prawa podatkowego. Decyzja wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej jest zatem decyzją wydaną w pierwszej instancji. Od tej decyzji zgodnie z zasadą dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego przysługuje odwołanie. Zgodnie z art. 221 Ordynacji podatkowej w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze, odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednie przepisy o postępowaniu odwoławczym.

W ocenie Sądu stronie skarżącej przysługiwało odwołanie od zaskarżonej decyzji do Dyrektora Izby Skarbowej. Organ ten winien rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję, od której dopiero wówczas będzie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji danego aktu administracyjnego poprzez złożenia środka zaskarżenia od wydanej decyzji. Niewyczerpanie środków zaskarżenia skutkuje odrzuceniem skargi w myśl powołanych wcześniej przepisów art. 58 § 1 pkt 6, w związku z art. 52 prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.).

W związku z powyższym należało orzec jak w sentencji postanowienia.

/-/ K. Nikodem