Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 270/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celnego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Pierechod Asesor WSA Wojciech Czajkowski Protokolant apl. adw. Kamil Rytelewski po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 21 września 2006 r. sprawy ze skargi L. L. – A na odmowę z dnia "[...]" r. Nr "[...]" przyjęcia przez organ celny zgłoszenia celnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Ol 270/06 Uzasadnienie

Na podstawie art. 21 ust. 1 3 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 622) Naczelnik Urzędu Celnego pismem z dnia 6 lutego 2006 r. odmówił przyjęcia zgłoszenia do procedury przetwarzania pod kontrolą celną towaru w postaci samochodu osobowego marki "[...]" nr nadwozia "[...]".

Uzasadniając tę odmowę wskazał, że zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 i 3 ustawy Prawo celne, organ celny odmawia przyjęcia zgłoszenia celnego (...) jeżeli: zgłoszenie nie odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w art. 62 Wspólnotowego Kodeksu Celnego a nadto objęcie towaru wnioskowana procedurą celną lub nadanie przeznaczenia celnego nie może nastąpić z powodu obowiązujących zakazów lub ograniczeń.

Składając zgłoszenie celne do procedury przetwarzania pod kontrolą celną samochodu osobowego marki "[...]" strona nie przedłożyła pozwolenia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wydanego na podstawie ustawy z dnia 30 lipca 2004 r. o międzynarodowym obrocie odpadami (Dz. U. Nr 191 poz. 1956).

Biorąc pod uwagę fakt, iż sprowadzanie z zagranicy używanych pojazdów samochodowych mających podlegać procesowi demontażu i odzyskiwaniu części oznacza przywóz odpadu o kodzie 16 01 04* do odzysku, obowiązkiem zgłaszającego jest w/w pozwolenie załączyć do zgłoszenia towaru do procedury. O konieczności przedstawienia wyżej wymienionego pozwolenia stronę informowano dwukrotnie: pismem nr "[...]" z dnia 2005-12-06 i pismem nr "[...]" z dnia 2006-01-24, oraz wielokrotnie ustnie.

Zgodnie z treścią punktu 9 pozwolenia na przetwarzanie pod kontrolą celną nr "[...]" z dnia 18.11.2005r.- posiadacz pozwolenia zobligowany jest do każdorazowego załączania do wniosku o objęcie pojazdu samochodowego procedurą zaświadczenia lub opinii wydanych przez stację kontroli pojazdów lub rzeczoznawcę samochodowego zawierających informacje na temat stanu wyposażenia, ewentualnych uszkodzeń, o ilości płynów chłodniczych, olejów silnikowych, olejów hydraulicznych, płynów hamulcowych oraz o rodzaju i ilości chłodziwa w układzie klimatyzacyjnym zawartych w pojeździe.

Do zgłoszenia strona załączyła ocenę techniczną nr "[...]" z dnia 3.02.2006 r., która nie spełnia tych wymogów. W szczególności ocena nie zawiera odniesienia do stanu wyposażenia pojazdu, ilości olejów silnikowych, hydraulicznych oraz płynów hamulcowych.

Jednocześnie pouczono stronę, że odmowa przyjęcia zgłoszenia jako akt inny niż decyzja, czy postanowienie może być zaskarżona do sądu administracyjnego stosownie do postanowień art. 3 §2 pkt. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270).

L. L. - A wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na odmowę z dnia "[...]" r. przyjęcia przez Naczelnika Urzędu Celnego zgłoszenia celnego samochodu do procedury przetwarzania pod kontrolą celną uzyskaniu pozwolenia na stosowanie tej procedury. Poinformował, że odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa otrzymał w dniu 10.04.2006 r.

Czynności odmowy przyjęcia zgłoszenia celnego przez Naczelnika Urzędu Celnego skarżący zarzucił

– naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych określonej w art. 121 ustawy Ordynacja podatkowa,

– błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie jako wiążącego w jego sprawie pisma WIOŚ stanowiącego rzekomą opinię w sprawie uznania za odpad pojazdów zgłaszanych do procedury przetwarzania pod kontrolą celną,

– naruszenie art. 21 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne poprzez błędne zastosowanie,

– naruszenia art. 62 rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

Wskazując na powyższe naruszenia wniósł o uchylenie dokonanej przez Naczelnika Urzędu Celnego odmowy przyjęcia zgłoszenia celnego.

W uzasadnieniu skargi rozwinął poszczególne zarzuty i wskazał, że naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych związane jest z całym tokiem postępowania, jakie było prowadzone przez Urząd Celny od samego początku, kiedy ubiegał się o wydanie pozwolenia na procedurę przetwarzania pod kontrolą celną. Podkreślił, że działanie Urzędu w postępowaniu o wydanie pozwolenia sprowadzało się do wyjaśnienia tego czy samochody będą odpadami. I tak po złożeniu w styczniu 2005 r. wniosku o objęcie tą procedurą sprowadzonych do Polski pojazdów, dnia 14 kwietnia 2005 r. decyzją "[...]" Urząd Celny odmówił mu udzielenia pozwolenia na korzystanie z procedury przetwarzania pod kontrolą celną. Powodem odmowy, jak podał Urząd w uzasadnieniu było uznanie pojazdów samochodowych będących przedmiotem wniosku za odpad w rozumieniu przepisów o odpadach. Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie do Izby Celnej. Dnia 16 czerwca 2005 r. Izba Celna uchyliła decyzję Urzędu i wskazała, aby "Uwzględniając rodzaj towaru, ustalić środki zapewniające objęcie procedurą celną towarów, które nie są odpadami, np. poprzez potwierdzenie stacji kontroli pojazdów, że pojazd jest nadającym się do ruchu". Urząd Celny dnia "[...]" 2005 r. wydał pozwolenie nr "[...]" ustalając w nim środki, które mają zapewnić objęcie procedurą towarów nie będących odpadami jako: - zaświadczenia lub opinii wydanych przez stację kontroli pojazdów lub rzeczoznawcę samochodowego zawierających informacje na temat stanu wyposażenia, ewentualnych uszkodzeń oraz o ilości płynów chłodniczych, olejów silnikowych, olejów hydraulicznych, płynów hamulcowych oraz o rodzaju i ilości chłodziwa w układzie klimatyzacyjnym zawartych w pojeździe objętym zgłoszeniem do procedury.

Wydanie pozwolenia skarżący traktował i nadal traktuje jako wyrażenie zgody na stosowanie tej procedury oraz zmianę wcześniejszego stanowiska Urzędu i uznanie, że sprowadzone samochody nie będą odpadami. Wyraził przypuszczenie, że nagła zmiana przyjętego stanowiska po wydaniu pozwolenia spowodowana została- jak określił Urząd - opinią WIOŚ , która ma być jakoby wiążąca dla Urzędu.

Skarżący przyznał, że po uzyskaniu tego pozwolenia Urząd Celny informował go o stanowisku WIOŚ, że samochody sprowadzane z zagranicy mające podlegać procesom demontażu stanowią odpad. Skarżący zaznaczył, że ani przy pierwszej ani przy drugiej pisemnej informacji nie okazano żadnego dokumentu, jednakże informacje przekazane przez Urząd o opinii WIOŚ nasuwają mu podejrzenia co do rzetelności w jej opracowaniu w szczególności czy zawiera ona szczegółowo wyjaśnienie dlaczego samochody sprowadzane, a mające być poddane procedurze przetwarzania pod kontrolą w celu uzyskania części, które to części dopiero będą dopuszczane do obrotu i płacone od nich należności, stanowią odpad. Nie zgadzając się z takim twierdzeniem skarżący powołał definicję odpadu wynikającą z rozporządzenia rady EWG nr 259/93. Wskazuje ona, że odpady oznacza określenie ujęte w art. 1 lit. A dyrektywy 75/442/EWG tj. odpady oznaczają wszelkie substancje lub przedmioty należące do kategorii określonych w załączniku 1, które ich posiadacz usuwa, zamierza usunąć, lub do których usunięcia został zobowiązany. Według skarżącego samochód będący przedmiotem spornego zgłoszenia nie należy do żadnej kategorii wymienionej w załączniku I. Samochód ten jest pojazdem, który może być przedmiotem zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu (takie też były sugestie ze strony Urzędu, aby oclić ten samochód w całości).

Skarżący podniósł, że uzasadnieniem stosowania procedury przetwarzania jest rachunek ekonomiczny a nie chęć rozebrania samochodu na części w celu jego złomowania, zniszczenia, pozbycia się etc.

Procedura przetwarzania pozwala na użycie towarów przywożonych spoza Unii na tym obszarze, w tym również w Polsce, w procesach zmieniających stan lub rodzaj, bez stosowania do tych towarów cła przywozowego oraz umożliwia dopuszczenie do obrotu produktów powstałych w takich procesach. Należność, jaką wówczas należy zapłacić to będzie ta właściwa dla już otrzymanego towaru w tym procesie.

Zarzucając brak oceny i bezkrytyczne przyjęcie opinii WIOŚ skarżący podniósł dodatkowo, że Urząd zapomniał, iż samochód będący przedmiotem zgłoszenia ma podlegać procesom przetwarzania, a te w swej istocie pozwalają (czy wręcz jest to warunek tej procedury) na zmianę stanu lub rodzaju towarów przywożonych. Tak więc, w rozumieniu skarżącego, zmiana stanu i rodzaju wynikająca z procesów przetwarzania nie prowadzi do pozbycia się tych towarów. Proces rozkładania na części samochodu niewątpliwie zmierza do zmiany stanu lub rodzaju przywożonego towaru. Proces polegający na rozkładaniu na części samochodu nie zmierza do pozbycia się przeze niego tego towaru z uwagi, iż będzie on w dalszym ciągu produktem handlowym i wykorzystywanym w prowadzonej działalności gospodarczej.

Przyjęcie opinii WIOŚ jako wiążącej i nie poddanie jej ocenie, zdaniem skarżącego, narusza art. 191 wprowadzający do postępowania zasadę swobodnej oceny dowodów. Związanie tą oceną Urząd tłumaczy faktem, że WIOŚ jest organem sprawującym kontrolę nad prawidłowością gospodarki odpadami będącymi przedmiotem międzynarodowego obrotu odpadami. Polemizując z tą argumentacją skarżący wskazał, że przepis art.6 ust.2 ustawy z dnia 30 lipca 2004 r. o międzynarodowym obrocie odpadami nie ogranicza organów kontrolnych w ww. zakresie tylko do WIOŚ, ponieważ uprawnienia takie mogą wynikać z przepisów odrębnych również wobec innych właściwych organów. Takim właściwym organem w myśl ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o służbie celnej jest Naczelnik Urzędu Celnego. Dlatego brak oceny i bezkrytyczne przyjęcie opinii WIOS w tym zakresie, w sprawie prowadzonej przed innym organem - Naczelnikiem Urzędu Celnego, narusza zasadę swobodnej oceny dowodów.

Odnosząc się do informacji Urzędu o obowiązku uzyskania przez skarżącego zezwolenia na prowadzenie stacji demontażu na podstawie ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji L. L. stwierdził, że jak wynika z art. 2 tej ustawy jej przepisy stosuje się do m.in. pojazdów wprowadzonych na terytorium kraju w drodze importu. Importem zaś jest przywóz pojazdów z terytorium państwa nie będącego członkiem Unii Europejskiej w celu wprowadzenia na terytorium kraju. Wprowadzenie pojazdu na terytorium kraju następuje z dniem dopuszczenia go do obrotu na terytorium kraju - w przypadku importu pojazdu - art. 4 tej ustawy. W przypadku procedury przetwarzania pod kontrolą celną nie następuje wprowadzenie pojazdu na rynek, ponieważ nie jest on objęty procedurą dopuszczenia do obrotu, lecz procedurą przetwarzania, w wyniku której dopuszczane są inne towary aniżeli pojazd będący przedmiotem przetwarzania. Z krótkiego zestawienia przepisów wskazujących przypadki, których dotyczy ustawa o recyklingu pojazdów wynika, że przepisy ustawy stosuje się do pojazdów wprowadzonych w drodze importu na terytorium kraju. Ustawa o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji nie ma więc, zdaniem skarżącego, zastosowania w przypadku, kiedy pojazdy samochodowe nie są obejmowane procedurą dopuszczenia do obrotu.

Odnosząc się do zakwestionowanej częściowo opinii rzeczoznawcy skarżący podał, że zostanie ona uzupełniona w żądanej części niezwłocznie w chwili ponownego złożenia zgłoszenia celnego, ponieważ wiąże się to z dodatkowymi kosztami, których nie chce on dodatkowo ponosić w sytuacji, gdy z góry z nastawienia Urzędu do sprawy widać, że i tak nie przyjmie zgłoszenia celnego do procedury przetwarzania.

W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Celnego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Definicja przetwarzania pod kontrolą celną zawarta jest w art.130 Wspólnotowego Kodeksu Celnego ( dalej cytowanego jako WCK) ustanowionego Rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 1 października 1992 r. z późniejszymi zmianami. Przepis ten stanowi, że procedura przetwarzania pod kontrolą celną umożliwia użycie towarów niewspólnotowych na obszarze celnym Wspólnoty w procesach zmieniających ich rodzaj lub stan, bez stosowania wobec nich należności przywozowych i środków polityki handlowej, oraz umożliwia dopuszczenie do wolnego obrotu produktów powstających w takich procesach z zastosowaniem właściwych dla nich należności przywozowych. Tego rodzaju produkty nazywane są produktami przetworzonymi.

Art. 130 zamieszczony jest w Rozdziale drugim WCK zawierającym przepisy dotyczące procedur celnych. Z art.59 WCK, rozpoczynającego grupę przepisów dotyczących procedur celnych, wynika, że każdy towar, który ma być umieszczony po procedurą celną powinien zostać zgłoszony do tej procedury.

Powołany przez Naczelnika Urzędu Celnego art.62 WCK zamieszczony jest w Rozdziale 2 Sekcja 1 lit A ( Zgłoszenia w formie pisemnej) w pkt II zatytułowanym "procedura zwykła".

Procedury zawieszające i gospodarcze procedury celne unormowane są przepisami zamieszczonymi w Sekcji 3. Zawarty w tej Sekcji art.84 w ust.1lit b) zawiera stwierdzenie, że gdy używa się w art.85-90 określenia "gospodarcza procedura celna" to odnosi się to między innymi do przetwarzania pod kontrolą celną. Art.85 WCK stanowi natomiast, że korzystanie z gospodarczej procedury celnej uzależnione jest od uzyskania pozwolenia organów celnych. Kolejny przepis tj. art.87 WCK w ustępie 1 przewiduje, że warunki stosowania danej procedury określone są pozwoleniu. Ustęp 2 tego przepisu nakłada na osobę posiadającą pozwolenie obowiązek informowania organów celnych o każdej zmianie, która nastąpiła po wydaniu tego pozwolenia i która może mieć wpływ na jego utrzymanie lub zakres.

Wspólnotowy Kodeks Celny zebrał w jednym instrumencie prawnym istniejące prawodawstwo celne i jednocześnie wprowadził pewne zmiany do tego prawodawstwa w celu uczynienia go bardziej spójnym, uproszczenia go i wypełnienia niektórych luk, dlatego stanowi on kompletne ustawodawstwo wspólnotowe w tej dziedzinie. Powyższe stwierdzenie zawarte jest w preambule Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Komisja w w/w preambule wyraziła ponadto pogląd co do konieczności zebrania w jednym rozporządzeniu także celnego prawodawstwa wykonawczego, dotychczas rozproszonego w wielu wspólnotowych rozporządzeniach dyrektywach przy uwzględnieniu niezbędnych zmian.

Przepisy wykonawcze zawarte w rozporządzeniu Komisji ( EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. w Tytule VII Zgłoszenia celne w Rozdziale 1Sekcja 4 tego tytułu zawierają przepisy dotyczące zgłoszeń do gospodarczej procedury celnej.

Stosownie do art.220 lit c) rozporządzenia wykonawczego dokumentami do zgłoszenia o objęcie gospodarczą procedurą celną są, w przypadku przetwarzania pod kontrolą celną, dokumenty określone w art.218 ust.1 lit a) i b) i, stosownie, pisemne zezwolenie na korzystanie z danej procedury celnej lub kopia wniosku o zezwolenie, o ile zastosowanie ma art.508 ust.1.

Prześledzenie powyższych przepisów jest o tyle celowe, że wykazuje, iż powołanie się przez Naczelnika Urzędu Celnego na przepis art.62 WCK nie jest wystarczające z uwagi na jego ogólny charakter.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na fakt, że ostatecznie efektem wniosku L. L. o udzielenie zezwolenia na korzystanie z procedury przetwarzania pod kontrolą celną używanych samochodów była decyzja z dnia "[...]" r. o udzieleniu pozwolenia na korzystanie z procedury przetwarzania pod kontrolą celną. Decyzja ta, wobec nie zaskarżenia odwołaniem, stała się ostateczna. Naczelnik Urzędu Celnego kopię wydanego pozwolenia przesłał Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska informując, że proces przetwarzania ma polegać na demontażu i odzyskiwaniu części i prawdopodobnie część elementów nie będzie nadawać się do odzysku, w związku z czym zostanie im nadane przeznaczenie zniszczenia i istnieje możliwość powstania produktów, które zgodnie z załącznikiem 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie katalogu odpadów ( Dz.U. Nr 112 z 2001 r., poz.1206) mogą stanowić odpad. W odpowiedzi na to zawiadomienie Inspektor Ochrony Środowiska poinformował Naczelnika Urzędu Celnego, iż z treści pisma wynika, że sprowadzane z zagranicy używane samochody maj podlegać procesowi demontażu i odzyskiwania części a to oznacza, że zaistnieje przypadek sprowadzania odpadu do odzysku. Takie działanie zaś wymaga zezwolenia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wydanego na podstawie ustawy z dnia 30 lipca 2004 r. o międzynarodowym obrocie odpadami (Dz. U. Nr 191 z 2004 r., poz.1956). Dodatkowo poinformował, że firma A nie uzyskała wymaganych pozwoleń na prowadzenie stacji demontażu pojazdów.

Stanowisko Inspektora Ochrony Środowiska spowodowało, że powrócił problem, który był przedmiotem sporu między wnioskodawcą a organem celnym tj. Naczelnikiem Urzędu Celnego.

Prowadząc postępowanie w przedmiocie zezwolenia na korzystanie z procedury przetwarzania pod kontrolą celną Naczelnik Urzędu Celnego uznał wyszczególnione we wniosku towary za odpady w rozumieniu przepisów o odpadach, na których przywóz z zagranicy jest wymagane zezwolenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, a strona mimo wezwania do dołączenia do wniosku takiego zezwolenia nie uczyniła tego. Dopiero w wyniku odwołania wnioskodawcy Dyrektor Izby Celnej uchylając decyzję odmawiającą udzielenie wnioskowanego zezwolenia wskazał, że w przypadku, gdy przedmiotem wniosku o udzielenie pozwolenia na korzystanie z procedury przetwarzania pod kontrolą celną są pojazdy samochodowe, które zgodnie z wnioskiem, są pojazdami pełnosprawnymi nadającymi się do użytkowania (nie są odpadami) nakładanie obowiązku spełnienia wymogów określonych w przepisach regulujących obrót odpadami z zagranicą nie znajduje uzasadnienia. Ponowne rozpoznanie wniosku, po uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji, zakończyło się wydanie wnioskowanego zezwolenia.

Kwestia istniejących zakazów i ograniczeń była więc już przedmiotem badania organów celnych przed podjęciem decyzji o udzieleniu zezwolenia i, co istotne, poprzez wydanie zezwolenia została wobec wnioskodawcy rozstrzygnięta. Naczelnik Urzędu Celnego w wydanym zezwoleniu wypowiedział się, że odpady mogą dopiero powstać w procesie przetwarzania i określił tryb postępowania w takim przypadku.

Zezwolenie to ze swej istoty dotyczy określonej ilości towarów, wymienionego w nim rodzaju. Ma do pewnego stopnia charakter blankietowy, gdyż korzystając z tego zezwolenia, podmiot, który je uzyskał, zgłaszając konkretny pojazd do objęcia go procedurą przetwarzania pod kontrolą celną ma do wypełnienia obowiązki wynikające z zezwolenia. W rubryce nr 9 zezwolenia wymieniono obowiązek dołączania do konkretnego wniosku zaświadczenia lub opinii wydanych przez stację kontroli pojazdów. Te zaświadczenia lub opinie muszą zaś zawierać ściśle określone informacje.

Na tle stanu faktycznego sprawy jest bezsporne, że ocena techniczna rzeczoznawcy dołączona do wniosku o objęcie procedurą przetwarzania pojazdu "[...]" nie zawiera wszystkich wymaganych elementów. Skarżący przyznaje ten fakt w złożonej skardze, tłumacząc nie uzupełnienie braku opinii technicznej postawieniem przez organy drugiego warunku, jakim jest dołączenie do zgłoszenia zezwolenia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Z postawieniem tego drugiego warunku skarżący się nie zgadza.

Pomijając motywację skarżącego, który nie chciał się narazić na koszty związane z uzupełnianiem opinii rzeczoznawcy w sytuacji, gdy spełnienie tego warunku organ nie uznałby za wystarczający do przyjęcia zgłoszenia celnego w ramach procedury przetwarzania kontrolą, nie można uznać, że spełnił on warunek wynikający z udzielonego zezwolenia. Niespełnienie tego warunku jest wystarczającą przesłanką do tego by uznać, że zgłoszenie celne dotyczące pojazdu marki "[...]" nie odpowiada wymogom wynikającym z udzielonego w dniu "[...]" 2005 r. zezwolenia.

Sąd podziela stanowisko skarżącego, że nie było podstaw do postawienia dodatkowego warunku, jakim jest uzyskanie zezwolenia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na sprowadzenie z zagranicy odpadu. Warunek ten bowiem nie wynika z udzielonego zezwolenia i postawienie go w sytuacji, gdy kwestia uznania pojazdów, które skarżący planuje sprowadzić z USA z towary nie będące odpadami została rozstrzygnięta ostateczną decyzja administracyjną, nie ma podstawy prawnej.

Odmienne stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w kwestii czy pojazdy mające być zgłoszone w ramach udzielonego zezwolenia na przetwarzanie stanowią odpady, pozostaje w sprzeczności z udzielonym zezwoleniem, nie powoduje jednak, że zezwolenie to nie ma mocy obowiązującej.

Powoływanie się przez Naczelnika Urzędu Celnego w odmowie przyjęcia zgłoszenia celnego na przeszkodę wynikającą z obowiązujących zakazów lub ograniczeń ( art.21 ust. 3) ustawy Prawo celne oznacza, że w istocie podważa zasadność udzielonego przez siebie wcześniej zezwolenia, co należy uznać za działanie niedopuszczalne. Wymaganie by wnioskodawca spełnił warunki nie wynikające z zezwolenia na korzystanie z kreślonej procedury celnej podważa sens uzyskiwania takiego zezwolenia. Zauważyć należy, że ustawa Prawo celne, zgodnie z art.1, reguluje w zakresie uzupełniającym przepisy prawa wspólnotowego. Zdaniem sądu, pkt 3 art.21 ustawy Prawo celne odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy zgłoszenie celne jest składane przez podmiot, który nie uzyskał wcześniej zezwolenia na korzystanie z określonej procedury celnej, a wnosi o objęcie konkretnego towaru taką procedurą.

Zaznaczyć należy, że przedmiotem skargi jest odmowa przyjęcia zgłoszenia celnego, a nie decyzja o zezwoleniu na korzystanie z procedury przetwarzania pod kontrolą celną. Zatem nie ma potrzeby, ani prawnej możliwości, odnoszenia się do zasadności i prawidłowości wydanego w dniu "[...]" r. zezwolenia w kontekście wyżej opisanej wypowiedzi Inspektora Ochrony Środowiska. Wypowiedź ta odnosi się do udzielonego zezwolenia i jej adresatem jest organ, który to zezwolenie wydał a nie posiadacz zezwolenia. Zaistniałej rozbieżności stanowisk w ocenie czy sprowadzone pojazdy muszą być traktowane jako odpady nie można rozstrzygać na gruncie oceny konkretnego zgłoszenia celnego dokonanego przez posiadacza zezwolenia na korzystanie z gospodarczej procedury celnej, gdyż byłaby to w istocie to weryfikacja udzielonego zezwolenia (decyzji) poza przewidzianymi przepisami prawa trybami.

Reasumując należy stwierdzić, że odmowa przyjęcia zgłoszenia celnego pojazdu "[...]" była zasadna wobec niespełnienia warunków określonych w zezwoleniu i była to wystarczająca przesłanka odmowy. Druga podstawa odmowy wskazana w piśmie z dnia 6 lutego 2006 r. z wyżej wskazanych względów, nie mogłaby stanowić podstawy do odmowy, gdyby obok nie wystąpiła inna przesłanka. Wskazanie więc tej podstawy przez Naczelnika Urzędu Celnego, jakkolwiek błędne, nie powoduje jednak ostatecznie, że podjęta przez niego czynność odmowy narusza prawo.

Z powyższych względów na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę.