Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1040/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 177 poz 1468
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 2005 r. o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, Sędziowie WSA Beata Machcińska, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej: DIS) na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ) oraz powołanych w uzasadnieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 177, poz. 1468 ze zm.) oraz ustawy z dnia 27 września 2013 r. o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi (Dz. U. z 2013 r., poz. 1304 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. (dalej także: NUS) z dnia [...] r. nr: [...] w sprawie określenia na rzecz A. M. (dalej: strona) kwoty zwrotu w wysokości [...] zł z tytułu wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych w związku z budową budynku mieszkalnego w T. przy ulicy [...] .

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano na wstępie, że strona w dniu 31 grudnia 2014 r. nadała w urzędzie pocztowym "wniosek o zwrot niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym poniesionych od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2013 r." - VZM-1 wraz załącznikami VZM -1/C (4 szt) - Wykazy faktur i wartości poniesionych wydatków nieodliczonych w ramach ulg mieszkaniowych, opodatkowanych podatkiem VAT wg stawki 23 % (wraz z kserokopiami faktur VAT). Do wniosku strona załączyła ponadto decyzję nr [...] z dnia [...] r. znak: [...] , mocą której Prezydent Miasta T. zatwierdził projekt budowlany i udzielił stronie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] przy ulicy [...] w T.. We wniosku w części D.5, poz. 49 (kwota zwrotu po ograniczeniu limitami) wpisano kwotę [...] zł, która została odręcznie (ze stosowną adnotacją w protokole) skorygowana do kwoty [...] zł.

Dalej DIS podał, że po przeprowadzeniu postępowania podatkowego NUS decyzją z dnia [...] r. określił kwotę zwrotu w wysokości [...] zł z tytułu wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych w związku z budową budynku mieszkalnego w T. przy ulicy [...] .

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia NUS stwierdził, iż na mocy art. 38 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi (Dz. U. z 2013 r., poz. 1304 ze zm.) z dniem 1 stycznia 2014 r. utraciła moc ustawa z dnia 29 sierpnia 2005 r. o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 177, poz. 1468 ze zm.). Dodał ponadto, że osoba fizyczna, która przed 1 stycznia 2014 r. poniosła wydatki na zakup materiałów budowlanych ma prawo ubiegać się po dniu 31 grudnia 2013 r. o zwrot części tych wydatków na dotychczasowych zasadach.

NUS po wyszczególnieniu wydatków poniesionych przez stronę w 2013 r., stwierdził, iż wydatki poniesione w 2013 r. na budowę domu mieszczące się w wykazie materiałów budowlanych stanowią kwotę brutto - [...] zł, w tym podatek VAT - [...] zł.

Odnośnie natomiast wydatków poniesionych przez stronę w 2014 r., NUS, po zacytowaniu art. 20 ust. 1 oraz art. 20 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi, podkreślił, że wymienione w przepisie art. 20 ust. 1 (winno być art. 20 ust. 3) warunki muszą być spełnione łącznie. W tym kontekście wskazał, iż przedłożone przez stronę zezwolenie na budowę mieszkalnego budynku jednorodzinnego wydane zostało w dniu 20 sierpnia 2013 r., a zatem strona nie spełniła wymogu określonego przepisem art. 20 ust. 1 pkt 2 (winno być: art. 20 ust. 3 pkt 2) ww. ustawy. Stwierdził więc, że wydatki wykazane w załącznikach VZM-1C poniesione w 2014 r. nie mogą być uwzględnione przy wyliczeniu kwoty zwrotu.

W końcowej części decyzji NUS po przytoczeniu treści art. 3 ust. 5 pkt 1 oraz art. 11 a ust. 2 pkt 1 ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym, dokonał wyliczenia kwoty zwrotu podatku VAT, wynikającego z przyjętych do rozliczenia faktur VAT wystawionych w 2013 r. w kwocie (po zaokrągleniu) – [...] zł (według wyliczenia: [...] zł x 65,22 % = [...] zł).

Następnie relacjonując wnioski i argumentację odwołania, DIS podał, że strona wniosła o uchylenie decyzji NUS w części, w której ww. organ podatkowy odmówił zwrotu wydatków poniesionych w 2014 r. na zakup materiałów budowlanych oraz o orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy. Strona zarzuciła tej decyzji naruszenie prawa poprzez bezzasadne niezastosowanie względem wydatków poniesionych w 2014 r. - art. 3 ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym oraz bezzasadne zastosowanie do poniesionych w 2014 r. wydatków - art. 20 ustawy o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi. Strona wytknęła także NUS błędne wskazanie w zaskarżonej decyzji, iż postępowanie dotyczyło wydatków poniesionych od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., podczas, gdy treść wniosku oraz załączników VZM-1C jednoznacznie wskazuje na żądanie zwrotu części wydatków poniesionych w latach 2013 - 2014. Strona zakwestionowała także stanowisko NUS w zakresie odmowy zwrotu części wydatków poniesionych w 2014 r. i podniosła, że organ ten błędnie przyjął, iż w związku z utratą mocy ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. o zwrocie osobom fizycznym wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym oraz niespełnieniem warunków przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi, od 1 stycznia 2014 r. stronie nie przysługuje zwrot tych wydatków. Zdaniem strony, zasadność żądania strony winna być bowiem oceniana na podstawie art. 3 ww. ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r., który to przepis powinien być interpretowany "w duchu konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych, wywodzonej z zasady demokratycznego państwa prawnego, wyrażonej w art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej". Zdaniem odwołującej, strona, która poniosła wydatki do dnia 31 grudnia 2013 r. i w tej dacie złożyła pierwszy wniosek o zwrot części wydatków związanych w budownictwem mieszkaniowym nabyła prawo do zwrotu tych wydatków w przysługującym jej, precyzyjnie określonym limicie, w okresie pięciu lat od momentu złożenia pierwszego wniosku. Tak więc prawidłowo nabyte roszczenie strony, zostało "maksymalnie ukształtowane pod względem treści, przekształcając się w prawo nabyte." Odebranie tego prawa stanowi, zdaniem skarżącej, naruszenie zasady ochrony praw słusznie nabytych, na temat której wielokrotnie wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny. Nadto, zdaniem strony, ustawodawca, który wyznacza "konkretny horyzont czasowy na prowadzenie inwestycji ... nie może on potem zmienić zasad przyznawania ulg i zwolnień, ponieważ stanowi to naruszenia zasady ochrony praw słusznie nabytych ze względu na potrzebę ochrony interesów w toku."

W dalszych wywodach zaskarżonej decyzji DIS, stwierdzając, że odwołanie nie jest zasadne, wskazał, że istota sporu sprowadza się do oceny zagadnienia, czy NUS prawidłowo określił kwotę zwrotu z tytułu części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych w związku z budową budynku mieszkalnego w wysokości [...] zł bez uwzględnienia należnego, zdaniem strony, zwrotu części wydatków poniesionych w 2014 r.

Na wstępie swoich rozważań DIS zaznaczył, że na mocy art. 38 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi (Dz. U z 2013 r., poz. 1304) traci moc ustawa z dnia 29 sierpnia 2005 r. o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (Dz. U Nr 177, poz. 1468 ze zm.). Z art. 39 ww. ustawy z dnia 27 września 2013 r., wynika, iż ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 27 pkt 1, art. 32 i art. 38, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2014 r. Z kolei w art 32 ww. ustawy o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi określono, iż osoba fizyczna, która przed dniem 1 stycznia 2014 r. poniosła wydatki na zakup materiałów budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 29 sierpnia 2005 r. o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (Dz. U. Nr 177, poz. 1468 z późn. zm.), ma prawo ubiegać się po dniu 31 grudnia 2013 r. o zwrot części tych wydatków na dotychczasowych zasadach.

Dalej DIS stwierdził, że w związku ze wspomnianą zmianą przepisów oraz z faktem, iż we wniosku i załącznikach strona przedłożyła wykazy faktur i wartości poniesionych wydatków nieodliczonych w ramach ulg mieszkaniowych, opodatkowanych podatkiem VAT wg stawki 23 % poniesionych zarówno do dnia 31 grudnia 2013 r., jak też faktur dokumentujących poniesienie przez nią wydatków także w 2014 r., zasadnym było dokonanie rozgraniczenia poniesionych wydatków na dwa okresy, tj. na wydatki poniesione do dnia 31 grudnia 2013 r. i od dnia 1 stycznia 2014 r.

Odnosząc się do kwestii zwrotu części wydatków poniesionych w 2013 r. na dotychczasowych zasadach, DIS zacytował niektóre przepisy ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym, w tym art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1, a także art. 3 ust 3 ust. 2-4, z których wynika, że ww. zwrot dotyczy wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi od dnia 1 maja 2004 r., poniesionych na zakup materiałów budowlanych, które do dnia 30 kwietnia 2004 r. były opodatkowane stawką podatku od towarów i usług w wysokości 7 %, a od dnia 1 maja 2004 r. są opodatkowane podatkiem VAT (t.j. podatkiem od towarów i usług o stawce 22% w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Dokumentem stanowiącym podstawę do obliczenia kwoty zwrotu części wydatków, o których mowa w ust. 1, jest faktura wystawiona dla osoby fizycznej. Przywołano także art. 4 ust. 1 wspomnianej ustawy, który stanowi, że prawo do zwrotu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 przysługuje pod warunkiem, że osoba fizyczna lub jej małżonek nie dokonywali czynności, o których mowa w art. 3 ust. 1 jako podatnicy podatku od towarów i usług, w celu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem (art. 4 ust. 1 ww. ustawy). W myśl natomiast art. 4 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, prawo do zwrotu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, przysługuje pod warunkiem, że osoba fizyczna posiada pozwolenie na budowę w przypadku inwestycji, dla której zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane wymagane jest takie pozwolenie. Zwrot dokonywany jest na wniosek osoby fizycznej złożony w urzędzie skarbowym (art. 5 ust. 1 ww. ustawy), do którego dołącza się pozwolenia na budowę albo - w przypadku remontu, o którym mowa w ust. 4 pkt - dokumentu potwierdzającego tytuł prawny osoby fizycznej do budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego oraz faktury dokumentujące poniesione wydatki, o których mowa w art. 3 ust. 1 (art. 5 ust. 5 ww. ustawy).

Odnosząc się następnie do kwestii zwrotu części wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi do dnia 31 grudnia 2013 r. DIS zaaprobował stanowisko NUS, co do tego, że faktury: nr [...] z dnia [...] r. oraz nr [...] z dnia [...] r. - "wsporniki łaty kalenicy gwoździe" - nie zostały wymienione w obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. wykazie materiałów budowlanych, a wydatki wymienione w fakturze [...] z dnia [...] r. zostały już wykazane przez stronę we wniosku z dnia 31 grudnia 2013 r., w związku z czym nie mogą być powtórnie ujęte w kolejnym wniosku.

W dalszych wywodach zaskarżonej decyzji stwierdzono, że zarzut odwołania dotyczący zastosowania przez NUS do wydatków poniesionych w 2014 r. niewłaściwej regulacji, tj. art. 20 ustawy o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi jest całkowicie bezzasadny.

Zdaniem DIS, NUS słusznie stwierdził, iż na mocy art. 38 ustawy o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi z dniem 1 stycznia 2014 r. utraciła moc ustawa o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym. Odwołując się do treści art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 27 września 2013 r., zasadnie wskazał także, iż osoba fizyczna, która przed dniem 1 stycznia 2014 r. poniosła wydatki na zakup materiałów budowlanych ma prawo ubiegać się po dniu 31 grudnia 2013 r. o zwrot części tych wydatków na dotychczasowych zasadach.

Odnosząc się z kolei do wydatków poniesionych w 2014 r. NUS, po zacytowaniu art. 20 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi, trafnie podkreślił, że wymienione w nim warunki muszą być spełnione łącznie. Zasadnie też zauważył, iż przedłożone zezwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wydane zostało w dniu 20 sierpnia 2013 r., w związku z czym strona nie spełniła wymogu określonego przepisem art. 20 ust. 1 pkt 2 (winno być art. 20 ust. 3 pkt 2) ww. ustawy.

Jednocześnie DIS zauważył, że dla skorzystania z prawa zwrotu części wydatków poniesionych po dniu 1 stycznia 2014 r. budowa domu jednorodzinnego, (na mocy art. 20 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi) musiałaby być realizowana na podstawie pozwolenia na budowę wydanego po dniu 1 stycznia 2014 r., a nie - jak to ma miejsce w rozpatrywanym przypadku - na podstawie zezwolenia wydanego przed dniem 1 stycznia 2014 r., tj. w dniu 20 sierpnia 2013 r. Strona musiałaby spełnić także pozostałe warunki określone w art. 20 ust. 3 pkt 1-5, w tym dotyczące wieku, którego to kryterium osoba urodzona w dniu 26 kwietnia 1975 r. nie spełnia, gdyż już przed końcem roku, w którym wydano pozwolenie na budowę ukończyła 36 lat.

Dalej DIS zakwestionował pogląd skarżącej, iż uchylenie z dniem 1 stycznia 2014 r. ustawy o zwrocie niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym nie ma znaczenia dla możliwości zwrotu wydatków poniesionych w 2014 r. W tym zakresie DIS zauważył, że z cytowanego już wyżej art. 32 ust 1 ustawy o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż jedynie w przypadku, gdy osoba fizyczna, która przed dniem 1 stycznia 2014 r. poniosła wydatki na zakup materiałów budowlanych, o których mowa w ustawie o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym, ma prawo ubiegać się po dniu 31 grudnia 2013 r. o zwrot części tych wydatków na dotychczasowych zasadach. Natomiast w 2014 r.,

wbrew temu co twierdzi skarżąca w odwołaniu, obowiązywały nowe przepisy, na podstawie których możliwy jest zwrot osobom .fizycznym niektórych wydatków poniesionych w związku z budową pierwszego własnego mieszkania, tj. ustawa

o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi, czego strona zdaje się nie dostrzegać.

Następnie stwierdzono, że dla rozstrzygnięcia spornej kwestii nie ma znaczenia wskazanie NUS, że postępowanie podatkowe dotyczyło wydatków poniesionych od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. (co wyniknęło z pobrania przez skarżącą ze strony internetowej Ministerstwa Finansów druku oznaczonego jako "wniosek o zwrot niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym poniesionych od dnia 1.05.2004 r. do dnia 31.12.2013 r."). Bez wątpienia bowiem NUS dokonał stosownych ustaleń w kwestii wydatków poniesionych przez stronę w 2013 i w 2014 r.

Dalej DIS odniósł się do kwestii dokonanej przez NUS interpretacji przepisu art. 3 ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym, która, zdaniem skarżącej, winna być rozpatrywana "... w duchu konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych, wywodzonej z zasady demokratycznego państwa prawnego, wyrażonej w art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej" oraz do kwestii rzekomego odebrania skarżącej słusznie nabytych praw, o czym wielokrotnie wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny "dodatkowo warunkując ochronę interesów w toku od rozłożenia przedsięwzięcia w czasie oraz faktycznego rozpoczęcia przedsięwzięcia w okresie obowiązywania danych przepisów co bezsprzecznie ma miejsce w niniejszej sprawie." Stwierdził, iż nie posiada kompetencji do oceny zgodności ustaw z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej, a jedynym organem władzy sądowniczej, powołanym do badania zgodności z Konstytucją aktów normatywnych i umów międzynarodowych jest Trybunał Konstytucyjny.

Pomijając powyższe DIS wskazał, iż trudno zgodzić się ze skarżącą, iż ustalając limit kwoty zwrotu w okresie 5-letnim ustawodawca ukształtował konkretny horyzont czasowy na prowadzenie inwestycji i nie mógł zmienić zasad przyznawania ulg i zwolnień, ponieważ stanowi to naruszenie zasady ochrony praw słusznie nabytych. Zaznaczył, że kwota zwrotu związana jest z poniesionymi wydatkami kwalifikującymi się do częściowego zwrotu. Złamanie zasady ochrony praw nabytych można by więc odnosić jedynie do sytuacji, w której w momencie wejścia nowych przepisów w życie ustawodawca nie przewidziałby odpowiednich regulacji odnoszących się do wydatków poniesionych. W omawianym przypadku sytuacja taka nie miała jednak miejsca. Wręcz przeciwnie, jak już wskazywano prawodawca zagwarantował tu odpowiednią ochronę w art. 32 ustawy z dnia 27 września 2013 r., w myśl którego osoba fizyczna, która przed dniem 1 stycznia 2014 r. poniosła wydatki na zakup materiałów budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 29 sierpnia 2005 r. ma prawo ubiegać się po dniu 31 grudnia 2013 r. o zwrot części tych wydatków na dotychczasowych zasadach.

W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca podniosła zarzut naruszenia prawa poprzez: "bezzasadne niezastosowanie względem wydatków poniesionych przez Skarżącą na zakup materiałów budowlanych w 2014 roku art. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 roku o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym, w sytuacji, gdy na podstawie wymienionej ustawy Skarżąca nabyła prawo do zwrotu tych wydatków w okresie pięcioletnim liczonym od dnia 31 grudnia 2013 r." oraz "bezzasadne zastosowanie do wymienionych wyżej wydatków art. 20 oraz art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 27 września 2013 roku o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi, w sytuacji, gdy przepisy tej ustawy nie znajdują zastosowania w sprawie".

Wobec tak sformułowanych zarzutów wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano na wstępie, że podstawą wniosku skarżącej inicjującego postępowanie w niniejszej sprawie był art. 3 ust. 1 ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym, gwarantujący formę wsparcia przez państwo określonych osób fizycznych, realizujących we własnym zakresie uznany za doniosły społecznie cel związany z zaspokojeniem własnych potrzeb mieszkaniowych. Wsparcie to przybrało postać ulgi, polegającej na zwrocie osobie fizycznej określonej kwoty podatku od towarów i usług zapłaconego przy nabyciu niektórych materiałów budowlanych. Skorzystanie z przedmiotowej ulgi następowało na wniosek złożony przez osobę fizyczną, która poprzez jego złożenie w trybie określonym ustawą z dnia 29 sierpnia 2005 r. wyrażała zamiar skorzystania z tego uprawnienia.

Dalej skarżąca stwierdziła, że zagadnieniem kluczowym w niniejszej sprawie jest treść art. 3 ust. 6a ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r., który poprzez odesłania do art. 3 ust 5 i 6 oraz art. 5 ust. 1 tej ustawy przewidział zamierzoną przez ustawodawcę konstrukcję prawa do omawianej ulgi. Najbardziej istotną cechą tej konstrukcji prawnej było określenie przez ustawodawcę limitów dopuszczalnego zwrotu podatku VAT zapłaconego przy nabyciu niektórych materiałów budowlanych oraz ustanowienie pięcioletnich okresów, w których przysługuje zwrot podatku VAT w granicach wyznaczonych powyższymi limitami. Niezwykle ważne jest przy tym, że bieg wskazanych pięcioletnich okresów współwyznaczających kwotę dopuszczalnego zwrotu podatku VAT, rozpoczynał się od dnia złożenia przez osobę fizyczną pierwszego wniosku z żądaniem przysługującego jej zwrotu podatku.

W niniejszej sprawie skarżąca, działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r., złożyła w dniu 31 grudnia 2013 r. pierwszy wniosek o zwrot określonej kwoty podatku VAT zapłaconego przy nabyciu niektórych materiałów budowlanych przeznaczonych na budowę budynku mieszkalnego. Wniosek ten został rozpatrzony pozytywnie przez właściwy organ, co potwierdza, że w dniu jego złożenia skarżąca spełniała wszystkie ustawowe przesłanki do skorzystania z ulgi przewidzianej w ustawie z dnia 29 sierpnia 2005 r. Okoliczność ta ma jednak dalej idące znaczenie prawne, gdyż złożenie przez skarżącą w dniu 31 grudnia 2013 r. pierwszego wniosku o zwrot określonej kwoty VAT, skutkowało nabyciem przez nią prawa do skorzystania z ulgi na warunkach przewidzianych w art. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r., w szczególności zaś ukształtowało treść tego prawa wyznaczonego pięcioletnim okresem jego realizacji, którego bieg rozpoczął się (zgodnie z art. 3 ust. 6 a ustawy) w dniu 31 grudnia 2013 r.

Nabycie przedmiotowego prawa do zwrotu nastąpiło – jak dalej podkreśliła strona - na podstawie obowiązującej w dniu 31 grudnia 2013 r. ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r., samo zaś prawo ukształtowane zostało w sposób maksymalny, tzn. z uwzględnieniem granic kwotowych dopuszczalnego zwrotu (wyznaczonych treścią art. 3 ust. 5 i 6 wskazanej ustawy) oraz konkretnego, pięcioletniego horyzontu czasowego, w którym skarżącej przysługiwał zwrot.

W dalszych wywodach skargi skarżąca oświadczyła, że wbrew twierdzeniom DIS, ma pełną świadomość, że na podstawie art. 38 ustawy o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi, z dniem 1 stycznia 2014 r. uchylona została ustawa z dnia 29 sierpnia 2005 r. W przeciwieństwie jednak do stanowiska wyrażonego przez DIS, skarżąca twierdzi, że fakt uchylenia z dniem 1 stycznia 2014 r. ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. nie mógł doprowadzić do pozbawienia jej słusznie nabytego na mocy tej ustawy prawa do zwrotu żądanej kwoty podatku VAT zapłaconego przy nabyciu niektórych materiałów budowlanych w roku 2014 r.

Zdaniem strony art. 32 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi nie odnosi się do sytuacji, w której znalazła się skarżąca. Przepis ten bowiem ustanawia reguły przejściowe dotyczące zasad zwrotu podatku VAT zapłaconego przy nabyciu niektórych materiałów budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 29 sierpnia 2005 r., poniesionych przed 1 stycznia 2014 r. Tymczasem, jak wskazano powyżej, skarżąca wystąpiła z żądaniem zwrotu określonej kwoty podatku VAT, z tytułu wydatków na nabycie niektórych materiałów budowlanych poniesionych w roku 2014. Już sama ta okoliczność powoduje, że powoływanie przez organ dyspozycji art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 27 września 2013 r., jako podstawy do oddalenia żądania skarżącej, jest całkowicie nietrafne. Jak bowiem wskazywała skarżąca w odwołaniu, podstawą wniesionego przez nią żądania zwrotu kwoty podatku VAT z tytułu nabycia w 2014 r. niektórych materiałów budowlanych, był art. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. Przy czym, wobec faktu, iż ostatnia ze wskazanych ustaw została uchylona z dniem 1 stycznia 2014 r., skarżąca motywowała zasadność swojego żądania wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą ochrony praw słusznie nabytych oraz zasadą ochrony interesów w toku, które to zasady stanowią konkretyzację ogólnej zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa.

W ocenie strony, powoływane przez nią konstytucyjne zasady prawa muszą zostać uwzględnione w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy, gdyż ustawodawca uchylając z dniem 1 stycznia 2014 r. ustawę z dnia 29 sierpnia 2005 r. nie zapewnił ochrony interesów w toku oraz praw słusznie nabytych względem osób takich jak skarżąca.

Zdaniem strony, ustawodawca całkowicie zlekceważył zasady przyzwoitej legislacji poprzez zaniechanie wprowadzenia w życie przepisów przejściowych, które zapewniłyby możliwość realizacji nabytego prawa do ulgi przewidzianego w ustawie z dnia 29 sierpnia 2005 r. Z całą pewnością funkcji takiej nie spełnia treść art. 32 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 27 września 2013 r., ponieważ przepisy te nie obejmują zakresem swojej dyspozycji takich przypadków, w których dana osoba - tak jak skarżąca - przed dniem 1 stycznia 2014 r. nabyła prawo do ulgi na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r., zaś prawo to zostało maksymalnie ukształtowane co do treści oraz horyzontu czasowego, w którym podlegało realizacji, ale nie zostało przez uprawnionego w pełni zrealizowane na skutek uchylenia przepisów będących podstawą jego nabycia. Niezmiernie istotne jest przy tym, że uchylenie tych przepisów nastąpiło przed końcem okresu, który wyznaczony został na podstawie uchylonych przepisów jako okres realizacji nabytego prawa do ulgi.

W dalszych wywodach skargi przytoczono sformułowane oraz respektowane przez Trybunał Konstytucyjny przesłanki, przy spełnieniu których powstaje po stronie ustawodawcy obowiązek poszanowania interesów w toku:

1) przepisy prawa muszą wyznaczać pewien horyzont czasowy dla realizowania określonych przedsięwzięć (w prawie podatkowym horyzont ten musi przekraczać okres roku podatkowego),

2) przedsięwzięcie to - ze swej natury - musi mieć charakter rozłożony w czasie,

3) obywatel musi faktycznie rozpocząć określone przedsięwzięcie w okresie obowiązywania owych przepisów.

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy skarżąca stwierdziła, że każda z nich została spełniona, gdyż:

1) treść art. 3 ust. 6a ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. w sposób jednoznaczny przewidywała, że limity zwrotu, dla każdej osoby fizycznej wnioskującej o ten zwrot, dotyczą okresów pięcioletnich liczonych od daty złożenia pierwszego wniosku o zwrot kwoty podatku VAT z tytułu nabycia niektórych materiałów budowlanych, a zatem regulacja ta bez wątpienia wyznaczała horyzont czasowy dla realizacji przedsięwzięcia w postaci budowy budynku mieszkalnego,

2) przedsięwzięcie w postaci budowy budynku mieszkalnego z natury rzeczy jest przedsięwzięciem rozłożonym w czasie,

3) skarżąca rozpoczęła rzeczywistą realizację takiego przedsięwzięcia na podstawie pozwolenia na budowę wydanego w dniu 20 sierpnia 2013 r., a nadto w dniu 31 grudnia 2013 r. (a więc w okresie obowiązywania ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r.) złożyła pierwszy, pozytywnie rozpatrzony przez właściwy organ, wniosek o zwrot kwoty VAT z tytułu nabycia niektórych materiałów budowlanych.

Reasumując, strona stwierdziła, że uchylenie z dniem 1 stycznia 2014 r. ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. nastąpiło z naruszeniem zasad przyzwoitej legislacji oraz naruszeniem nakazu stosowania przez ustawodawcę przepisów przejściowych. Skarżąca nabywając w dacie obowiązywania przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. prawo do zwrotu podatku VAT z tytułu nabycia niektórych materiałów budowlanych, pozbawiona została ochrony interesów w toku, które planowała z uwzględnieniem obowiązujących w roku 2013 przepisów przewidujących ulgi stanowiące zachętę dla podejmowania przedsięwzięcia w postaci budowy własnego budynku mieszkalnego. Przepisy te, a konkretnie art. 3 ust. 6a ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. przewidywały pięcioletni horyzont czasowy dla realizacji skonkretyzowanego uprawnienia, które skarżąca słusznie nabyła w dacie ich obowiązywania. Oznacza to, że nabyte przez skarżącą prawo do ulgi ukształtowane zostało na okres 5 lat licząc od 31 grudnia 2013 r. Tymczasem regulacje przejściowe zawarte w art. 32 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z 27 września 2013 r. obejmują zakresem swojego stosowania wyłącznie przypadki zwrotu podatku VAT z tytułu poniesionych przed 1 stycznia 2014 r. wydatków z tytułu nabycia niektórych materiałów budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 29 sierpnia 2005 r. Pominięto zatem zupełnie sytuację prawną podmiotów takich jak skarżąca, dla których nabyte prawo do zwrotu podatku VAT zostało ukształtowane na okresy pięcioletnie, rozpoczęte w okresie obowiązywania ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r., a kończące się w dacie po dniu uchylenia tej ustawy. Równocześnie spełnione zostały wszystkie sformułowane w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego przesłanki, których zaistnienie obliguje ustawodawcę do ochrony interesów w toku oraz praw słusznie nabytych.

Wobec powyższego należy, zdaniem skarżącej, uznać, że uchylenie ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. nastąpiło z naruszeniem wymienionych wyżej zasad wynikających z art. 2 Konstytucji RP, a w konsekwencji skarżąca nie może zostać pozbawiona prawa do zwrotu podatku VAT tytułem wydatków poniesionych w 2014 r.

Ustawodawca ma prawo, jak przyznała skarżąca, uchylać przepisy kreujące określone przywileje. Nie może tego jednak czynić w sposób podważający zaufanie jednostki do państwa oraz stanowionego przez nie prawa, co niewątpliwie ma miejsce w przypadkach nierespektowania praw słusznie nabytych na podstawie przepisów uchylonych oraz pozbawienia ochrony interesów zaplanowanych i realizowanych w oparciu o regulację przewidującą daną ulgę. W niniejszej sprawie organ odwoławczy zupełnie pominął przedstawione powyżej uwarunkowania prawne, sygnalizowane zresztą już na etapie odwołania. W szczególności zaś błędnie przyjął, że podstawą rozstrzygnięcia w sprawie powinien być art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 27 września 2013 r., podczas gdy przepis ten nie znajduje zastosowania w sprawie będącej przedmiotem niniejszej skargi. Konsekwencją tego uchybienia było bezzasadne zastosowanie przez organ nieadekwatnej reguły intertemporalnej oraz pominięcie zastosowania art. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r., pod rządami której to regulacji ukształtowana została sytuacja prawna skarżącej. Z tych samych powodów bezpodstawnie przyjęto w zaskarżonej decyzji, że podstawą rozstrzygnięcia powinien być art. 20 ustawy z dnia 27 września 2013 r., który nie znajduje zastosowania w sprawie, ponieważ skarżąca nie opierała swojego żądania na przepisach tej ustawy, lecz ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r.

W odpowiedzi na skargę DIS podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 15 stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącej zaakcentował niekonstytucyjność przedmiotowych przepisów zarzucając naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji RP i wskazując na konieczną ochronę "interesów w toku". Przedstawił trzy warianty postępowania w niniejszej sprawie. Wskazał, że w jego ocenie, możliwa jest wykładnia przepisów przejściowych, która dopuszcza rozliczanie wydatków na dotychczasowych zasadach. Po drugie dopuszczalne jest niestosowanie przez Sąd niekonstytucyjnego przepisu art. 38 w zw. 32 ustawy z 2013 r. Możliwe jest także wystąpienie do TK o zbadanie zgodności omawianych przepisów z Konstytucją RP.

Pełnomocnik organu odwoławczego wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę. Jednocześnie podkreślił, niezależnie od kwestii konstytucyjności przyjętych przez ustawodawcę rozwiązań, że strona nie spełnia wymogów określonych zarówno w ustawie z 2005 r., jak i w ustawie z 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej także: p.p.s.a.). W myśl art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. nr: [...] sprawie określenia wobec skarżącej kwoty zwrotu ([...] zł) z tytułu wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych w związku z budową budynku mieszkalnego w T. przy ulicy [...] .

Bezsporne jest, że skarżąca wnioskiem (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 31 grudnia 2014 r.) domagała się zwrotu łącznej kwoty [...] zł tytułem udokumentowanych załączonymi fakturami niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym poniesionych w 2013 r. i w 2014 r. w związku z budową mieszkalnego domu jednorodzinnego położonego w T. przy ul. [...] , na którą wydano pozwolenie z dnia 20 sierpnia 2013 r.

Poza sporem jest także, że wspomniany wniosek zawierał kolejne żądanie strony w tym przedmiocie, gdyż poprzedni wniosek dotyczący zwrotu niektórych wcześniej poniesionych wydatków na zakup materiałów budowlanych wykorzystanych przy budowie tegoż budynku strona złożyła w dniu 31 grudnia 2013 r.

Odnośnie wydatków poniesionych w 2013 r. organ I instancji uwzględnił wniosek strony w zasadniczej części, uznając, że wydatki poniesione w 2013 r. na budowę domu mieszczące się w wykazie materiałów budowlanych stanowią kwotę brutto - [...] zł, w tym podatek VAT - [...] zł, co dało kwotę zwrotu podatku w wysokości [...] zł (po zaokrągleniu). Organ I instancji, z aprobatą organu odwoławczego, zakwestionował jedynie wydatki udokumentowane fakturami z dnia 3 września 2013 r. oraz z dnia 7 października 2013 r. na "wsporniki łaty kalenicy gwoździe", które nie zostały wymienione w obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. wykazie materiałów budowlanych oraz wydatki wymienione w fakturze z dnia 23 grudnia 2013 r. wykazane przez stronę we wniosku z dnia 31 grudnia 2013 r., czego skarżąca w odwołaniu ani w skardze nie podważała.

Spór koncentruje się bowiem wokół dopuszczalności uzyskania zwrotu niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym poniesionych od 1 stycznia 2014 r.

Organy podatkowe przyjęły bowiem, że skarżąca utraciła to uprawnienie ze względu na regulację zawartą w art. 38 ustawy o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi z dniem 1 stycznia 2014 r., zgodnie z którym utraciła moc ustawa o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym. Art. 32 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi gwarantuje natomiast prawo do ubiegania się o zwrot części wydatków na dotychczasowych zasadach jedynie w odniesieniu do wydatków na zakup materiałów budowlanych poniesionych przed dniem 1 stycznia 2014 r. Z kolei aktualnie obowiązująca regulacja zawarta w art. 20 ustawy o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi określa szereg kryteriów, których skarżąca nie spełnia, choćby z uwagi na datę wydania pozwolenia na budowę oraz wiek wnioskodawczyni.

Negując to stanowisko skarżąca domagała się dalszego stosowania wobec niej dotychczasowej regulacji określonej w ustawie o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym. Podniosła, że regulacja z art. 3 ust. 6a ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. wyznaczała 5-letni horyzont czasowy dla realizacji rozłożonego w czasie przedsięwzięcia w postaci budowy budynku mieszkalnego, którego realizację strona rozpoczęła na podstawie pozwolenia na budowę wydanego w okresie obowiązywania poprzedniej ustawy, w którym to czasie złożyła także pierwszy, pozytywnie rozpatrzony przez właściwy organ, wniosek o zwrot kwoty VAT z tytułu nabycia niektórych materiałów budowlanych. Spełnione zatem zostały wszystkie sformułowane w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego przesłanki, których zaistnienie obliguje ustawodawcę do ochrony interesów w toku oraz praw słusznie nabytych. Uchylenie ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. nastąpiło więc z naruszeniem wymienionych wyżej zasad wynikających z art. 2 Konstytucji RP, a zatem skarżąca nie może zostać pozbawiona prawa do zwrotu podatku VAT z tytułu wydatków poniesionych w 2014 r. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej domagał się alternatywnie rozliczania wydatków na dotychczasowych zasadach, względnie niestosowania przez Sąd niekonstytucyjnego przepisu art. 38 w zw. 32 ustawy z 2013 r. albo też wystąpienie do TK o zbadanie zgodności omawianych przepisów z Konstytucją RP.

Rozstrzygnięcie tak zarysowanego sporu rozpocząć należy od przytoczenia regulacji prawnych, których kształtują uprawnienia strony skarżącej.

Obowiązująca od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2013 r. ustawa z dnia 29 sierpnia 2005 r. ustawa o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym przewidywała zwrot osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (w tym na wzniesienie budynku mieszkalnego) poniesionych na zakup materiałów budowlanych, które do dnia 30 kwietnia 2004 r. były opodatkowane stawką podatku od towarów i usług w wysokości 7%, a od dnia 1 maja 2004 r. są opodatkowane podatkiem VAT. Zgodnie bowiem z przepisami ustawy o VAT z 1993 r. art. 51 ust. 1 pkt 2 lit. a do 31 grudnia 2003 r. stawkę 7% stosowało się do materiałów budowlanych określonych w załączniku nr 5 do ustawy. W okresie pomiędzy 1 stycznia 2004 r. a 30 kwietnia 2004 r. stawkę 7% stosowano do materiałów budowlanych określonych w załączniku nr 4 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (§ 66 ust. 1 pkt 2 wskazanego rozporządzenia). Jak wskazano m.in. w wyroku NSA z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt I FSK 1000/13, LEX nr 1517583 "podstawową przesłanką związaną z uchwaleniem ustawy była podwyżka stawek podatku VAT na materiały budowlane, jaka nastąpiła na mocy przepisów nowej ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.). Dotychczas bowiem materiały budowlane, o ile przeznaczone były do wykorzystania w budownictwie mieszkaniowym, objęte były preferencyjną stawką podatku od towarów i usług, wynoszącą 7%. Po 1 maja 2004 r. nastąpiło podniesienie stawki dla materiałów budowlanych z 7% na 22%, również wtedy, gdy miały być używane w budownictwie mieszkaniowym. W związku z tym podniesienie stawki podatku na materiały budowlane w istotny sposób pogarszało sytuację inwestorów indywidualnych realizujących budowy, remonty i inne prace budowlane w budownictwie mieszkaniowym systemem gospodarczym. Refundacja zaś osobom fizycznym części wydatków - odpowiadających kwocie, o jaką wzrosła cena brutto materiałów budowlanych - miała być sposobem neutralizacji wzrostu wydatków mieszkaniowych związanych z realizacją w systemie gospodarczym (por. A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Ustawa o zwrocie VAT osobom fizycznym w budownictwie. Komentarz z wzorami wniosków. Zakamycze, 2006, LEX). Wskazana ustawa miała zatem przede wszystkim realizować pewne cele społeczne i gospodarcze".

Art. 3 ust. 1 wspomnianej ustawy określał warunki skorzystania z omawianej refundacji, w tym rodzaj przedsięwzięcia wymagającego użycia materiałów budowlanych, które zostały objęte wyższą stawką VAT, sposób dokumentowania wydatków, kwotę zwrotu oraz okres, którego dotyczy limit kwoty zwrotu.

W oparciu o tę regulację rozpatrzono wniosek strony dotyczący wydatków poniesionych w 2013 r. Zastosowano bowiem wobec skarżącej regulację przejściową określoną w art. 32 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi, uznając zasadność wniosku w części oraz stwierdzając, że jedna z faktur (z dnia 23 grudnia 2013 r.) dotyczy wydatków wykazanych w poprzednim wniosku, natomiast "wsporniki łaty kalenicy gwoździe" (faktura z dnia 3 września 2013 r.). nie są wymienione w obwieszczeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 września 2010 r. zawierającym obowiązujący od 1 stycznia 2011 r. wykaz materiałów budowlanych, które do dnia 30 kwietnia 2004 r. były opodatkowane stawką podatku od towarów i usług w wysokości 7 %, a od dnia 1 maja 2004 r. są opodatkowane podatkiem VAT.

Wspomniana regulacja przejściowa określona w art. 32 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi, nie mogła jednak – wbrew twierdzeniom skarżącej - zostać zastosowana do wydatków poniesionych w 2014 r. Art. 32 ust. 1 wskazanej ustawy stanowi bowiem, że osoba fizyczna, która przed dniem 1 stycznia 2014 r. poniosła wydatki na zakup materiałów budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 29 sierpnia 2005 r. o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (Dz. U. Nr 177, poz. 1468, z późn. zm.), ma prawo ubiegać się po dniu 31 grudnia 2013 r. o zwrot części tych wydatków na dotychczasowych zasadach. Zgodnie natomiast z art. 32 ust. 2 tej ustawy wniosek o zwrot części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych i udokumentowanych fakturą wystawioną dla osoby fizycznej w okresie:

1) od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. - składa się nie później niż do dnia 31 grudnia 2014 r.;

2) od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. - składa się nie później niż do dnia 31 grudnia 2015 r.;

3) od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. - składa się nie później niż do dnia 31 grudnia 2016 r.;

4) od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. - składa się nie później niż do dnia 31 grudnia 2017 r.;

5) od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. - składa się nie później niż do dnia 31 grudnia 2018 r.

Na mocy art. 32 ust. 3 w przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 2, składany jest po raz pierwszy po dniu 31 grudnia 2013 r., limity kwoty zwrotu obliczone zgodnie z zasadami określonymi w art. 3 ust. 5 i 6 ustawy wymienionej w ust. 1 dotyczą okresów liczonych od dnia złożenia tego wniosku do dnia 31 grudnia 2018 r. Z kolei art. 32 ust. 4 stanowi, że do spraw wszczętych, a niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2014 r. stosuje się przepisy dotychczasowe.

Z powyższego jednoznacznie wynika, że prawo do ubiegania się o zwrot części wydatków na dotychczasowych zasadach dotyczy wyłącznie wydatków poniesionych najpóźniej do 31 grudnia 2013 r. Wskazuje na to zarówno brzmienie art. 32 ust. 1, w którym jest mowa o zwrocie tych (podkreślenie Sądu) wydatków, które osoba fizyczna poniosła przed dniem 1 stycznia 2014 r., a także treść art. 32 ust. 2 pkt 1- 5, z których wynika, że najpóźniejszym terminem poniesienia wydatków jest 31 grudnia 2013 r. i w odniesieniu do nich uprawnienie do złożenia wniosku przysługuje stronie aż do 31 grudnia 2018 r.

W świetle zatem art. 38 oraz jednoznacznej regulacji przejściowej zawartej w art. 32 ust. 1-4 ustawy o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi nie jest dopuszczalne – wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony skarżącej – rozpatrzenie wniosku strony w zakresie wydatków poniesionych w 2014 r. na dotychczasowych zasadach. Rozstrzygnięcie takie pozbawione byłoby podstawy prawnej, a więc dotknięte wadą nieważności.

Zasadne jest zatem twierdzenie organów podatkowych, że wniosek skarżącej w zakresie wydatków poniesionych w 2014 r. należało rozpatrzyć z uwzględnieniem kryteriów określonych w art. 20 ustawy o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi. Ustawa ta określa zasady udzielania ze środków Funduszu Dopłat finansowego wsparcia w związku z nabyciem mieszkania oraz reguluje zasady zwrotu ze środków budżetu państwa części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych przez osoby fizyczne w związku z budową własnego mieszkania (art. 1). Na mocy art. 20 ust. 1 tej ustawy osoba fizyczna, która po dniu 1 stycznia 2014 r. poniosła wydatki na zakup materiałów budowlanych, ma prawo ubiegać się o zwrot części tych wydatków. Art. 20 ust. 3 tej ustawy stanowi m.in., że uprawnienie takie przysługuje, jeżeli przedsięwzięcie, w tym budowa domu jednorodzinnego, było realizowana na podstawie pozwolenia na budowę wydanego po dniu 1 stycznia 2014 r. (art. 20 ust. 3 pkt 2), a nadto osoba fizyczna do końca roku kalendarzowego, w którym wydano pozwolenie na budowę lokalu mieszkalnego albo domu jednorodzinnego, nie ukończyła 36 lat (art. 20 ust. 1 pkt 4 ). Kryteriów tych skarżąca niewątpliwie nie spełnia, czego zresztą nie kwestionuje.

Nawiązując do pozostałej argumentacji strony skarżącej wskazać trzeba, że zgodnie z art. 193 Konstytucji RP każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem.

W orzecznictwie podkreśla się, że "instytucja pytania prawnego, przewidziana art. 193 Konstytucji RP, nie daje skarżącemu w postępowaniu sądowoadministracyjnym uprawnienia do skutecznego domagania się przedłożenia przez sąd pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. Warunkiem wystąpienia z pytaniem prawnym jest wątpliwość powstała w składzie orzekającym co do zgodności przepisu prawa z Konstytucją RP, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem" (por. m.in. wyrok NSA z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt I OZ 653/11, LEX nr 964711). Jednocześnie, odnosząc się do drugiego ze zgłoszonych na rozprawie postulatów pełnomocnika skarżącej podkreślić należy, że "stwierdzenie niezgodności przepisu ustawowego z Konstytucją należy do wyłącznych kompetencji Trybunału Konstytucyjnego, a mający w procesie orzekania w tym przedmiocie wątpliwości Sąd administracyjny, stwierdzając, że nie da się pogodzić wykładni tego przepisu z normą konstytucyjną, nie jest władny odmówić jego zastosowania, będąc zobligowanym do wystąpienia ze stosownym pytaniem prawnym do Trybunału (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt I FSK 442/07, LEX nr 465759).

Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku pełnomocnika skarżącej o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z Konstytucją tych regulacji ustawy o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi, które wyeliminowały możliwość ubiegania się o zwrot części wydatków mieszkaniowych na dotychczasowych zasadach. Za odmową uwzględnienia tego wniosku przemawia w szczególności zagwarantowanie przez ustawodawcę uprawnienia do zwrotu części wydatków, które w dacie wejścia w życie nowej regulacji były już poniesione.

Mając zatem na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, gdyż zasadnie odmówiono stronie skarżącej zwrotu części wydatków mieszkaniowych poniesionych w 2014 r. Tożsame stanowisko w bardzo zbliżonym stanie faktycznym wyraził WSA w Białymstoku w prawomocnym wyroku z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt I SA/Bk 556/15 (dostępny na stronie: www. nsa.orzeczenia.gov.pl).

W tym stanie rzeczy skargę w oparciu o art. 151 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalono.