Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 432/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia WSA Marzenna Glabas Asesor WSA Katarzyna Matczak (spr.) Protokolant Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2004 r., sprawy ze skargi J. D. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 15 kwietnia 2004 r.; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 maja 2004r. Nr "[...]" Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowy Inspektor Sanitarny z dnia 15 kwietnia 2004r. nr "[...]" o braku podstaw do stwierdzenia u J. D. choroby zawodowej - przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy: przewlekłe uszkodzenie łąkotki.

Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że J. D. pracowała przez okres 23 lat w "A" Sp. z o.o. w M. jako lakiernik, szlifierz, stolarz maszynowy oraz klejarz w narażeniu na pył, hałas oraz wibrację, wykonując pracę fizyczną z obciążeniem kończyn górnych. Narażenie oraz sposób wykonywanej pracy nie spowodowały u niej powstania choroby zawodowej układu ruchu w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych. Była dwukrotnie badana przez jednostki uprawnione do orzekania w sprawie chorób zawodowych. Orzeczeniem lekarskim Nr "[...]" z dnia 17 grudnia 2003r. Wojewódzki Zespół Medycyny Przemysłowej w O., jak również orzeczeniem z dnia 4 marca 2004r. Nr "[...]" Instytutu Medycyny Pracy w L. stwierdzono, że obserwacja w kierunku choroby zawodowej układu ruchu wywołana sposobem wykonywania pracy jest negatywna. W obu orzeczeniach stwierdzono, iż brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Także przeprowadzane badania okresowe nie wykazywały przeciwwskazań do pracy na zajmowanym stanowisku stolarza maszynowego -klejarza.

Posiadając dwa jednobrzmiące orzeczenia lekarskie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał, że nie ma podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, gdyż zgodnie z § 8 ust. l rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002r. właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję w sprawie choroby zawodowej m.in. na podstawie orzeczeń lekarskich.

Wyjaśniono, iż okoliczność występującego uczulenia podczas pracy na stanowisku lakiernika pozostaje bez rozpatrzenia, gdyż z akt sprawy jednoznacznie wynika, że zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej przez lek. med. M. N. dotyczyło tylko choroby wymienionej w poz. 19.3 wykazu chorób zawodowych.

Od decyzji tej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożyła J. D. Zarzuciła nierzetelne przedstawienie w dokumentach przygotowanych przez lekarza N. wykazu stanowisk pracy, narażeń na tych stanowiskach oraz sposobu wykonywania pracy, co jej zdaniem miało wpływ na rozpoznanie i negatywną ocenę w orzeczeniach lekarskich. Podała, iż w 2002r. powzięła informację o istnieniu chorób zawodowych, jednakże lekarz uprawniony do kierowania do poradni przemysłowej odmawiał jej takiego skierowania. Dopiero po długich staraniach i konsultacjach z WZMP w O. poinformowano ją, iż lekarz nie może odmówić takiego skierowania, jednakże to ona musiała określić istniejące choroby, które mogły być związane z wykonywaną pracą. W tamtym okresie nie poinformowała o wszystkich swoich schorzeniach m.in. laryngologicznych, gdyż nikt nie powiedział jej, że może to mieć związek z pracą i mieć znaczenie dla tego postępowania. Poza tym przyzwyczaiła się już do chrypki z uwagi na istniejącego polipa lewej struny głosowej. Schorzenie to zostało wykryte około 1993-1995r, zaś w 1997r. stwierdzono je w WZMP w O. Nadto w toku postępowania w sprawie choroby zawodowej nie mogła dołączyć odnośnie tego schorzenia żadnej dokumentacji lekarskiej, gdyż zaginęła ona w ośrodku zdrowia. Zarzuciła, iż nie przyjmuje organ informacji dotyczących innych schorzeń i narażeń jakim była w trakcie zatrudnienia w zakładzie pracy poddawana, gdyż nie wskazał ich lekarz sporządzający dokumentację, natomiast mimo braku takiego wskazania odnośnie narażenia na wibracje przeprowadzono jej badania w tym kierunku. Podała, że nie była świadoma swoich praw i obowiązków w toku prowadzonego w tej sprawie postępowania, co obecnie urzędnicy wykorzystali przeciwko niej.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wnosząc o jej oddalenie podtrzymał stanowisko zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponownie wyjaśnił, że zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej dokonane przez lek. med. M. N. dotyczyło wyłącznie choroby zawodowej wymienionej w poz. 19.3 wykazu, dlatego też pozostałe schorzenia np. laryngologiczne czy choroby skóry, nie mogły być przedmiotem niniejszego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy - art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270).

W niniejszej sprawie, skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z § 8 ust. l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, o którym mowa w § 6 ust. l, oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Zatem decyzję w przedmiocie choroby zawodowej wydaje się na podstawie całości materiału dowodowego, zgromadzonego w trybie określonym w rozdziale 4, działu II ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm), a nie tylko w oparciu o orzeczenie lekarskie oraz ocenę narażenia zawodowego pracownika. Dowodem w sprawie może być bowiem każda informacja czy okoliczność, która ma wpływ na istnienie narażenia zawodowego pracownika w miejscu jego pracy.

W tym miejscu wskazać należy na mechanizm postępowania w sprawie stwierdzenia istnienia, bądź braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, gdyż stosownie do § 6 ust. l lekarz wydaje orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Uregulowane wyżej zasady postępowania mają na celu, co nie budzi wątpliwości Sądu, orzekanie przez lekarzy na podstawie posiadania pełnej wiedzy, tak odnośnie stanu zdrowia badanego pacjenta, jak i warunków świadczonej przez niego pracy wraz z przebiegiem zatrudnienia i narażeniem zawodowym.

W przedmiotowej sprawie przed wydaniem orzeczeń lekarskich przez dwie jednostki orzecznicze wprawdzie sporządzona została karta oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej oraz zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej przez lekarza kierującego, jednakże z przekazanych akt sprawy wynika, że w dniu 24 marca 2004r. została sporządzona po raz kolejny karta oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej, przez Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną, gdzie wskazano już dwie jednostki choroby zawodowej tj. poz. 19 - przewlekłe choroby ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy oraz poz. 22 - zespół wibracyjny. Natomiast w dniu 29 marca 2004r. taka karta została sporządzona przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego także ze wskazaniem dwóch sklasyfikowanych chorób zawodowych.

W tym stanie sprawy nie można podzielić stanowiska organu, że w stosunku do innych istniejących u J. D. schorzeń nie mogło być prowadzone postępowanie wyjaśniające, skoro już tylko z działań podjętych przez organy orzekające w tej sprawie oraz zespoły orzecznicze wynika, iż same rozszerzyły zakres postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej w stosunku do pierwotnego zgłoszenia dokonanego przez lekarza prowadzącego, który wskazał tylko jedną chorobę zawodową określoną w poz. 19.3 załącznika do ww. rozporządzenia. Brak zatem przeciwwskazań do kolejnego rozszerzenia postępowania w kierunku dodatkowych chorób wskazanych przez skarżącą.

Wyjaśnić należy również, iż skoro cenę narażenia zawodowego przeprowadził zarówno lekarz zgłaszający podejrzenie istnienia choroby zawodowej - § 2 ust. 5 pkt l cytowanego rozporządzenia oraz państwowy powiatowy inspektor sanitarny - § 2 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia, to nie ulega wątpliwości, że lekarz wydający orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania, o którym mowa w § 6 ust. l ww. rozporządzenia, winien posiadać pełną dokumentację, tak lekarską jak i związaną z przebiegiem zatrudnienia oraz oceną narażenia zawodowego. Jeżeli zaś po wydanym orzeczeniu następuje uzupełnienie i uszczegółowienie dokumentacji związanej z przebiegiem zatrudnienia i oceną narażenia zawodowego musi być ponowna ocena czy nowe ustalenia nie mają wpływu na podjęte wcześniej orzeczenia przez właściwe jednostki orzecznicze.

Wskazać należy, że inspektora sanitarnego prowadzącego postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej obowiązują wszystkie reguły dotyczące przebiegu postępowania, określone w kodeksie postępowania administracyjnego, a zwłaszcza art. 7 i art. 77 § l. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa) organ administracji publicznej jest zobowiązany podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zaś z art. 77 § l Kpa wynika, że organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Treść tego przepisu należy tłumaczyć w ten sposób, że obowiązek przeprowadzenia wszystkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy dowodów obciąża organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie (wyrok NSA z dnia 30 września 1999r. sygn. akt IV SA 1468/97).

Zatem prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i jej zakresu z uwagi na wszystkie schorzenia, które zostały zgłoszone w toku prowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego jest niezbędne do właściwego zastosowania normy prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż podejmując zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji naruszono art. 7 i art. 77 § l Kpa w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Bowiem pomimo dokonania uzupełniających ustaleń w zakresie przebiegu zatrudnienia i oceny narażenia zawodowego organ wyników tego postępowania nie przedłożył jednostkom orzekającym w sprawie w celu wypowiedzenia się, czy materiały te wpływają na treść podjętego wcześniej orzeczenia. Poza tym nie ustosunkował się do zgłoszonych innych schorzeń tj. związanych z uczuleniami oraz stwierdzoną w 1997r. przez Poradnię Przemysłową w O. chorobą strun głosowych.

Z tych wszystkich względów należało na podstawie art. 145 § l pkt l lit "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w pkt I. sentencji. Rozstrzygniecie o nie wykonaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku - pkt. II sentencji - uzasadnia przepis art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.