Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 972/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 10 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 sierpnia 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 444/19 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 444/19 wydanym w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a.", odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że wniosek nie został poparty żadną szczegółową i odrębną od kwestionującej zasadność wydania zaskarżonej decyzji, argumentacją. Zaznaczono, że skarżąca nie przedstawiła swojej aktualnej sytuacji finansowej, a podnoszone przez nią okoliczności związane ze stanem zdrowia tak skarżącej, jak i jej męża nie zostały zobrazowane jakąkolwiek dokumentacją wskazującą na wysokość ponoszonych z tego tytułu kosztów.

Zażalenie na to postanowienie złożyła K. B., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 163 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu podniesiono, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do bardzo poważnego uszczerbku w majątku skarżącej i pozbawi ją kilkudziesięciu tysięcy złotych, które to środki stanowią jedyne zabezpieczenie jej i jej męża na przyszłość, w tym na kontynuowanie leczenia stałych i nieuleczalnych schorzeń, na które oboje cierpią.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z brzmienia cytowanego przepisu wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia wskazanych w omawianym przepisie okoliczności. Wskazać należy, że pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na możliwość zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W swoim zawartym w skardze wniosku K. B. nie przedstawiła argumentów, które potwierdzałyby zasadność żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] maja 2019 r., na mocy której została obciążona opłatą za pobyt matki A. K. w Domu Pomocy Społecznej w K. w wysokości 619,53 zł za okres od 24 września 2018 r. do 30 września 2018 r. oraz 2 655,15 zł miesięcznie począwszy od 1 października 2018 roku. Podkreślić należy, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest treść złożonego przez stronę wniosku w tym zakresie. Na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia takiego wniosku, w taki sposób, aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Nie ulega wątpliwości, że wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jest to wszak wyjątek od reguły wykonalności decyzji ostatecznej.

Skarżąca wskazała jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w jej majątku. Nie wyjaśniła jednak, jaka jest jej aktualna sytuacja finansowa i rodzinna. Nie przedstawiła żadnych dokumentów, z których wynikałaby wysokość osiąganego dochodu, posiadany majątek czy ponoszone koszty życia codziennego, leczenia, itp. Do skargi dołączyła jedynie dokumenty obrazujące stan zdrowia jej oraz jej męża, tj. zaświadczenia lekarskie z 30 maja 2018 r. i z 27 maja 2019 r. Z treści tych dokumentów nie można jednak wyprowadzić wniosku, że obciążenie przedmiotową opłatą spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wynika z nich jedynie, że skarżąca często korzysta z prywatnej opieki specjalistycznej oraz ma orzeczoną niepełnosprawność, natomiast jej mąż B. B. pozostaje pod opieką lekarzy w poradniach w ramach NFZ (por. k. 8 i 9). Nie przedstawiono żadnych dokumentów, z których wynikałaby wysokość kosztów ponoszonych przez skarżącą z tytułu korzystania z prywatnej opieki medycznej.

Niezależnie od tego wskazać należy, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że łączny dochód w rodzinie skarżącej, która składa się z dwóch osób (skarżącej oraz jej męża) wynosi 9818,26 zł (por. część II wywiadu środowiskowego z 1 października 2018 r.). Składają się na nią emerytura skarżącej (1936,11 zł) oraz emerytura jej męża (4734,67 zł), a także otrzymywane przez niego wynagrodzenie (570,72 zł) oraz dieta wypłacana mu przez Urząd Miasta S. (2576,76 zł). Ponadto w załączonym do tego wywiadu oświadczeniu majątkowym skarżąca wykazała, że posiada wraz z mężem dwa lokale mieszkalne, dwa samochody oraz oszczędności. Podała także, że miesięczne wydatki jej rodziny (w tym w szczególności koszty wizyt lekarskich) bez wyżywienia wynoszą 4303,26 zł (por. załącznik nr 2 do wywiadu środowiskowego). W tej sytuacji, nawet po uiszczeniu wymaganej opłaty za pobyt matki w DPS oraz comiesięcznych wydatków, nie jest oczywiste, że spowoduje to dla skarżącej efekt w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy jednocześnie zauważyć, że konieczność ponoszenie opłat za pobyt w DPS, w każdym przypadku, niezależnie od zamożności strony, łączy się z obniżeniem dochodu, a nawet ewentualnymi trudnościami w sferze majątkowej. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów.

W tej sytuacji zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.