Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 683/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2174
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminów zwrotów różnicy podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2016 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

A. S. (dalej powoływany także jako skarżący) złożył w Urzędzie Skarbowym w B. deklaracje VAT-7, w których wykazał kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu: - za październik 2016 r. w kwocie 237.000 zł, - za listopad 2016 r. w kwocie 224.501 zł, - za grudzień 2016 r. w kwocie 114.427 zł.

W związku z ustaleniami dokonanymi w trakcie czynności sprawdzających, w zakresie zgodności złożonych deklaracji VAT-7 za wrzesień i październik 2016 r. z przedłożonymi dokumentami źródłowymi Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. przedłużył skarżącemu do dnia [...] maja 2017 r. termin zwrotu różnicy podatku od towarów i usług, wykazanego w deklaracji VAT-7 za październik 2016 r.

W ramach kontroli, prowadzonej w firmie skarżącego w zakresie prawidłowością rzetelności rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2016 r. dokonano dalszej weryfikacji rozliczenia podatku VAT za październik 2016 r. oraz rozliczenia podatku VAT za listopad i grudzień 2016 r. W wyniku powyższego stwierdzono przesłanki do dalszego przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT za październik 2016 r. oraz do przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT za listopad i grudzień 2016 r. Z uwagi na kontynuowanie w ramach kontroli podatkowej weryfikacji zasadności ww. zwrotów w kolejnych postanowieniach organ podatkowy przedłużył terminy zwrotów podatku VAT.

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za październik, listopad i grudzień 2016 r. do dnia [...] września 2019 r. Zdaniem organu, materiał dowodowy zgromadzony w trakcie kontroli podatkowej i uzupełniony o kolejne dowody uzasadnia dalsze przedłużenie terminów zwrotu VAT za październik, listopad i grudzień 2016 r. Podejmowane są także kolejne czynności dowodowe w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy i dokonania właściwej oceny prawnej zasadności zadeklarowanych zwrotów. Wskazano, że wykazane nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynikają z wykazania sprzedaży podlegającej opodatkowaniu preferencyjną stawką podatku VAT w wysokości 0% - dostawa towaru w ramach procedury TAX FREE na rzecz podróżnych oraz eksport towarów a także zadeklarowanych nabyć krajowych w całości opodatkowanych podatkiem VAT w wysokości 23 % na wartość netto powyżej 1 mln zł (za październik i listopad 2016 r.) oraz 0,5 mln zł (za grudzień 2016 r.). Zdaniem organu, przebieg transakcji nabycia towarów handlowych od dostawców skarżącego oraz ich późniejszego zbycia w ramach sprzedaży TAX FREE i eksportu towarów odbiegał od standardowych transakcji z pozostałymi dostawcami.

Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem, pełnomocnik skarżącego w złożonym zażaleniu zarzucił naruszenie art. 217 § 2 i art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej powoływana jako o.p.) oraz art. 210 § 4 w zw. z art. 219 oraz art. 122 o.p. w zw. z art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm., dalej powoływana jako u.p.t.u.), poprzez zaniechanie należytego uzasadnienia postanowienia co do powstania wymogu dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu nadwyżki podatku oraz art. 191 o.p. poprzez dowolne uznanie, że w chwili wydania postanowienia zaistniała przesłanka do przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT opierająca się na okolicznościach, które w żaden obiektywny sposób nie mogły wskazywać na istnienie konieczności dalszej weryfikacji rozliczenia podatku.

Postanowieniem z dnia [...] września 2019 r., Nr [...] Dyrektor Izby administracji Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika. Jednakże, jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

W ocenie organu odwoławczego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. w skarżonym postanowieniu wskazał okoliczności uzasadniające wymóg dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku. Organ wskazał powody jakie legły u podstaw stwierdzenia, że zasadność zwrotu skarżącemu różnicy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wymaga dodatkowego zweryfikowania.

Organ wyjaśnił, że w październiku, listopadzie i grudniu 2016 r. głównymi dostawcami skarżącemu towarów handlowych, zbywanych na rzecz podróżnych w ramach sprzedaży TAX FREE oraz eksportu towarów były firmy: P. Sp. z o.o. i E. Sp. z o.o. Przebieg transakcji nabycia towarów handlowych od obu firm oraz ich późniejszego zbycia w ramach sprzedaży TAX FREE i eksportu odbiegał od standardowych transakcji z pozostałymi dostawcami, w przypadku których płatności dokonywane były przelewami bankowymi, a towary odsprzedawano nabywcom krajowym, co wiązało się z obowiązkiem zapłaty podatku VAT w wysokości 23 %. Jak stwierdził organ I instancji faktury wystawione przez E. Sp. z o.o. oraz większość faktur wystawionych przez P. Sp. z o.o. (z wyłączeniem tych, których wartość brutto przekraczała 60.000 zł) została opłacona gotówką, a przedmiot dostawy na fakturach VAT został określony w sposób ogólny, co uniemożliwiało jego identyfikację. Towary nabyte od ww. kontrahentów w ciągu 1-2 dni w całości trafiały do klientów z Białorusi (sprzedaż TAX FREE) i Ukrainy (eksport) w wyniku czego ich sprzedaż podlegała preferencyjnemu opodatkowaniu 0 % stawką VAT, a podatek naliczony wg 23 % stawki z tytułu ich nabycia w całości podlegał odliczeniu. Ustalono ponadto, że w przypadku jednostkowych transakcji na rzecz podróżnych wystąpiła bardzo niska marża oraz że dostawy w ramach TAX FREE odbywały się na rzecz określonej grupy osób, które dokonywały wielokrotnych zakupów w ilościach wykluczających przeznaczenie towarów na użytek osobisty. Z ustaleń dokonanych podczas kontroli podatkowej w P. Sp. z o.o. wynika, że cała działalność spółki i zadeklarowane przez nią transakcje zakupów i sprzedaży (w tym na rzecz skarżącego) nie spełniały przesłanek do uznania ich za czynności podlegające regulacjom u.p.t.u. Jak ustalono, spółka P. świadomie uczestniczyła w transakcjach o charakterze "karuzeli podatkowej", polegającej na stworzeniu łańcucha współpracujących podmiotów, wystawiających fikcyjne faktury VAT, mające wyłącznie na celu uprawdopodobnienie rzeczywistych transakcji gospodarczych. W trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej wobec spółki P. w zakresie podatku od towarów i usług za okres styczeń-kwiecień oraz czerwiec-grudzień 2016 r. Spółka nie przedłożyła żadnych faktur VAT, dokumentujących nabycie i dostawy towarów i usług, wyciągów bankowych, ani faktur z tytułu sprzedaży towarów. Jak stwierdzono, P. Sp. z o.o. nie prowadziła rzeczywistej działalności, a wystawione faktury VAT jedynie pozorowały transakcje gospodarcze. Z ustaleń kontroli wynika, że na rzecz skarżącego ww. kontrahent wystawił 291 faktur VAT, o których mowa w art. 108 ust. 1 u.p.t.u., na łączną wartość netto 4.005.441 zł, podatek VAT 921.251,43 zł. Wobec E. Sp. z o.o. również przeprowadzono kontrole podatkowe za luty-kwiecień, lipiec-wrzesień i listopad 2016 r., w trakcie których stwierdzono nieprawidłowości w zakresie rozliczania podatku od towarów i usług. Ustalono, że zadeklarowane transakcje zakupu i sprzedaży miały pozorny charakter, a E. Sp. z o.o. świadomie uczestniczyła w tzw. transakcjach karuzelowych, a faktury VAT, wystawione na rzecz skarżącego nie dokumentują rzeczywistych operacji gospodarczych i podlegają regulacji art. 108 u.p.t.u. Jak wynika z faktur przedłożonych w trakcie kontroli prowadzonej wobec skarżącego, E. Sp. z o.o., wystawiła w okresie styczeń-grudzień 2016 r. na jego rzecz 257 faktur VAT na łączną wartość netto 2.178.880 zł, podatek VAT 501.142,40 zł.

Zdaniem organu, dokonane ustalenia mogą wskazywać na nierzetelność transakcji nabycia przez skarżącego towarów handlowych od P. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o. jak i dalszej ich sprzedaży w ramach TAX FREE i eksportu. Wobec stwierdzenia powyższych okoliczności podejmowane są dalsze czynności weryfikujące prawidłowość rozliczenia przez skarżącego podatku od towarów i usług.

W ocenie organu odwoławczego, podniesione w zażaleniu zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. W skarżonym postanowieniu organ pierwszej instancji wyjaśnił dlaczego powziął wątpliwości co do zasadności zwrotu. Wskazał okoliczności uzasadniające wymóg dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku VAT. Wobec powyższego bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 191 o.p. Uzasadnienie skarżonego postanowienia odpowiada zaś wymogom zawartym w art. 210 § 4 o.p., zarówno w zalesie uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem, pełnomocnik skarżącego wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia:

- art. 217 § 2 i art. 124 o.p. oraz art. 210 § 4 w zw. z art. 219 oraz art. 122 o.p. w zw. z art. 87 ust. 2 u.p.t.u., poprzez zaniechanie należytego uzasadnienia postanowienia co do powstania wymogu dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu nadwyżki podatku;

- art. 191 o.p. poprzez dowolne uznanie, że w chwili wydania postanowienia zaistniała przesłanka do przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT opierająca się na okolicznościach, które w żaden obiektywny sposób nie mogły wskazywać na istnienie konieczności dalszej weryfikacji rozliczenia podatnika.

W ocenie pełnomocnika, organ nie wskazał żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do orzeczenia, że w przypadku tego konkretnego podatnika wystąpiły istotne wątpliwości co do zasadności zwrotu. Organ w istocie nie podaje, jakie istotne obiektywne wątpliwości leżące po stronie podatnika lub jego kontrahentów spowodowały powstanie potrzeby dodatkowego weryfikowania. Podatnik nie otrzymał jasnej informacji, z czego wynika powód zakwestionowania zasadności zwrotu. Wstrzymanie zwrotu nie zostało oparte na obiektywnych racjach, które mogłyby być stronie przedstawione. Takiego działania nie można ocenić jako słusznego i usprawiedliwionego.

Wskazując na powyższe, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia prawidłowości dokonania przez organ przedłużenia termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.

Stosownie do treści art. 87 ust. 2 u.p.t.u. zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

Z treści art. 87 ust. 2 u.p.t.u. wynika, że przepis ten zakreśla ramy postępowania organu podatkowego, w jakich ma się odbywać badanie zasadności zwrotu podatku. Ustawodawca wskazuje bowiem na czynności sprawdzające, kontrolę podatkową i postępowanie podatkowe na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub kontrolę celno-skarbową na podstawie przepisów ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej. W związku z tym działania podejmowane przez organy podatkowe wobec podatnika mogą przyjąć wyłącznie opisane wyżej formy. Podkreślić należy, że art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u. wprost stanowił, że organ może przedłużyć termin zwrotu "do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej" w ramach wskazanych postępowań. Skoro weryfikacja w ramach wskazanych postępowań ma być "dokonywana", oznacza to, że postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu może być wydane odpowiednio w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego, bądź w toku kontroli celno-skarbowej. Organ podatkowy podejmując decyzję, o tym czy zasadność zwrotu podatku rzeczywiście wymaga dodatkowego zweryfikowania w ramach jednej z procedur wskazanych w art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u., musi opierać się na odpowiednich przesłankach wynikających ze stanu faktycznego danej sprawy. Organ podatkowy decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Nie chodzi zatem o wykazanie, że zwrot jest niezasadny ani o wykazanie, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu. Chodzi natomiast o wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2015 r., I FSK 2127/13; powoływane orzeczenia dostępne w CBOSA).

Sformułowanie użyte w treści art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u., że "zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania" powinno być dokonywane w oparciu o co najmniej uprawdopodobnione przesłanki. Wspomniany warunek zakłada, że przed upływem ustawowego terminu zwrotu (zdanie pierwsze) podjęte zostały czynności zmierzające do zweryfikowania jego zasadności, lecz nie dały one jeszcze rezultatu lub jest on niejednoznaczny. Zaś uzasadnienie ma szczególnie istotne znaczenie dla ustalenia, czy organ podatkowy nie przekroczył granic wskazanych w ww. przepisie. Tym samym, w postanowieniu przedłużającym termin zwrotu VAT organ podatkowy powinien wskazać powody odmowy dokonania zwrotu w ustawowym terminie i przedstawić istniejące w tym przedmiocie wątpliwości oraz wskazać, dlaczego uznał, że takie wątpliwości wystąpiły. Podatnik w tym zakresie powinien otrzymać jasną informację, z czego wynika powód przedłużenia terminu zwrotu VAT (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2016 r., I FSK 2039/15).

Skład orzekający stwierdza, że taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia konkretne okoliczności wskazujące na istotne wątpliwości w zakresie prawidłowości rozliczeń podatnika. Biorąc powyższe pod uwagę trafne są, w ocenie Sądu, wnioski organów podatkowych, że okoliczności przedmiotowej sprawy obiektywnie przemawiają za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku. Ich zaistnienie było konieczną i wystarczającą przesłanką do zastosowania w sprawie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. zwłaszcza, że nie nakłada on na organy obowiązku wykazywania nieprawidłowości zadeklarowanego zwrotu. Wystarcza bowiem stwierdzenie, że istnieją uzasadnione wątpliwości, co do zasadności zwrotu w określonej przez podatnika wysokości do przedłużenia terminu zwrotu podatku (np. wyroki NSA z 11 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FSK 610/13; z dnia 28 marca 2014 r. sygn. akt I FSK 676/13).

Organy podatkowe wskazały w szczególności, że w październiku, listopadzie i grudniu 2016 r. głównymi dostawcami skarżącego towarów handlowych, zbywanych na rzecz podróżnych w ramach sprzedaży TAX FREE oraz eksportu towarów były firmy: P. Sp. z o.o. i E.Sp. z o.o. Przebieg transakcji nabycia towarów handlowych od P. Sp. z o.o. i E.Sp. z o.o. oraz ich późniejszego zbycia w ramach sprzedaży TAX FREE i eksportu w ocenie organu I instancji odbiegał od standardowych transakcji z pozostałymi dostawcami, w przypadku których płatności dokonywane były przelewami bankowymi, a towary odsprzedawano nabywcom krajowym, co wiązało się z obowiązkiem zapłaty podatku VAT w wysokości 23 %. Jak ustalono, faktury wystawione przez E. Sp. z o.o. oraz większość faktur wystawionych przez P. Sp. z o.o. (z wyłączeniem tych, których wartość brutto przekraczała 60.000 zł) została opłacona gotówką, a przedmiot dostawy na fakturach VAT został określony w sposób ogólny, co uniemożliwiało jego identyfikację. Towary nabyte od w/w kontrahentów w ciągu 1 -2 dni w całości trafiały do klientów z Białorusi (sprzedaż TAX FREE) i Ukrainy (eksport) w wyniku czego ich sprzedaż podlegała preferencyjnemu opodatkowaniu 0 % stawką VAT, a podatek naliczony wg 23 % stawki z tytułu ich nabycia w całości podlegał odliczeniu. Ustalono ponadto, że w przypadku jednostkowych transakcji na rzecz podróżnych wystąpiła bardzo niska marża oraz że dostawy w ramach TAX FREE odbywały się na rzecz określonej grupy osób, które dokonywały wielokrotnych zakupów w ilościach wykluczających przeznaczenie towarów na użytek osobisty. Z ustaleń dokonanych podczas kontroli podatkowej w P. Sp. z o.o. wynika, że cała działalność spółki i zadeklarowane przez nią transakcje zakupów i sprzedaży (w tym na rzecz A. S.) nie spełniały przesłanek do uznania ich za czynności podlegające regulacjom ustawy o podatku od towarów u usług. Jak ustalono, spółka P. świadomie uczestniczyła w transakcjach o charakterze "karuzeli podatkowej", polegającej na stworzeniu łańcucha współpracujących podmiotów, wystawiających fikcyjne faktury VAT, mające wyłącznie na celu uprawdopodobnienie rzeczywistych transakcji gospodarczych. W trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej wobec spółki P. w zakresie podatku od towarów i usług za okres styczeń-kwiecień oraz czerwiec-grudzień 2016 r. Spółka nie przedłożyła żadnych faktur VAT, dokumentujących nabycie 3 i dostawy towarów i usług, wyciągów bankowych, ani faktur z tytułu sprzedaży towarów. Jak stwierdzono, P. Sp. z o.o. nie prowadziła rzeczywistej działalności, a wystawione faktury VAT jedynie pozorowały transakcje gospodarcze. Z ustaleń kontroli wynika, że na rzecz "A." ww. kontrahent wystawił 291 faktur VAT, o których mowa w art.108 ust. 1 u.p.t.u., na łączną wartość netto 4.005,441 zł, podatek VAT 921.251,43 zł. Wobec drugiego kontrahenta skarżącego - E. Sp. z o.o. również przeprowadzono kontrole podatkowe za luty-kwiecień, lipiec-wrzesień i listopad 2016 r., w trakcie których stwierdzono nieprawidłowości w zakresie rozliczania podatku od towarów i usług. Ustalono, że zadeklarowane transakcje zakupu i sprzedaży miały pozorny charakter, a E. Sp. z o.o. świadomie uczestniczyła w tzw. transakcjach karuzelowych, a faktury VAT, wystawione na rzecz A. nie dokumentują rzeczywistych operacji gospodarczych i podlegają regulacji art. 108 u.p.t.u. Jak wynika z faktur przedłożonych w trakcie kontroli prowadzonej wobec skarżącego E. Sp. z o.o., wystawiła w okresie styczeń-grudzień 2016 r. na jego rzecz 257 faktur VAT na łączną wartość netto 2.178.880 zł, podatek VAT 501.142,40 zł.

Jak wskazał organ I instancji, dokonane ustalenia mogą wskazywać na nierzetelność transakcji nabycia przez skarżącego towarów handlowych od P. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o. jak i dalszej ich sprzedaży w ramach TAX FREE i eksportu. Wobec stwierdzenia opisanych okoliczności podejmowane są dalsze czynności weryfikujące prawidłowość rozliczenia przez podatnika podatku od towarów i usług.

Trzeba zauważyć, że postępowanie w sprawie przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT nie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu wykazać zasadność tego zwrotu. Organ ma jedynie dysponować okolicznościami przemawiającymi za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku, co zostało w przedmiotowej sprawie spełnione. Istnienie w dniu wydania postanowienia szeregu okoliczności, zdarzeń i dokumentów mających związek z niniejszą sprawą czyniło zasadnym przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku VAT.

Zdaniem Sądu w uzasadnieniu skarżonego postanowienia w wystarczający sposób wyjaśniono przyczyny powzięcia wątpliwości co do zasadności zwrotu i wskazano okoliczności uzasadniające wymóg dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku VAT. Trzeba zauważyć, że organ wskazał na cały szereg ustaleń podjętych w ramach przeprowadzonych dotychczas działań kontrolnych, które łącznie w pełni przekonują o zasadności podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Kwestionowanie przez pełnomocnika pojedynczo poszczególnych argumentów organów podatkowych nie wyjaśnia wskazanych wątpliwości i w żaden sposób nie podważa stwierdzenia, że zasadność wykazanego przez skarżącego zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania. Wbrew zarzutom skargi uzasadnienie postanowienia odpowiada wymogom zawartym w art. 210 § 4 o.p., zarówno w zakresie uzasadnienia faktycznego, jak i prawnego. Z przedstawionych względów bezzasadny jest również zarzut dotyczący dowolnego uznania przez organ, że w chwili wydania postanowienia zaistniała przesłanka do przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT.

W tym stanie rzeczy, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).