Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1051/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6 art. 7 art. 8 art. 11
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ sędzia del. WSA Renata Detka Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 718/15 w sprawie ze skargi T. F. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wycofania wyrobu z obrotu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 718/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę T. F. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego, zwanego dalej "GIS", z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...], w przedmiocie wycofania wyrobu z obrotu. W uzasadnieniu wyroku. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.

Zaskarżoną decyzją GIS utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2010 r., znak: [...], którą wycofał z obrotu na terenie całego kraju wyrób o nazwie "Tajfun" oraz wszystkie podobne wyroby mogące mieć wpływ na bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, nakazując jednocześnie zaprzestanie działalności obiektów służących produkcji, obrotowi hurtowemu lub detalicznemu tymi wyrobami. Decyzji z 2010 r. został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta została dostarczona m.in. do punktów sprzedaży wyżej wymienionych produktów, których właścicielem był T. F..

Wskazania wymaga, że zaskarżona decyzja zapadła w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 723/12. Jak wskazał Sąd, w sprawie wymagane było przeprowadzenie badań uzyskanych w postępowaniu produktów, czy zawierają substancje, które stanowią niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzkiego. W związku z tym GIS dokonał analizy wyników badań pobranych ze sklepów skarżącego. Na tej podstawie stwierdził, że znajdują się w nich następujące substancje psychoaktywne: 1) 2C-E, 2) MDPV, 3) 4-FMC, 4) TFMPP, 5) AM-694, 6) JWH 073 i JWH-081, 7) 4-MEC, 8) RCS-4, 9) Pentedron, 10) RCS-4 2-metoksy, 11) Metocyna (4-HO-MET), 12) Metylon (bk-MDMA), 13) MBZP (Metylobenzylopiperazyna), 14) Mefedron, 15) 3-FMC, 16) Butylon oraz Lidokainy i Kofeiny. Ww. substancje stwierdzono w produktach o nazwach: 0,5g Hammer Herbal Incense; Black Widow Herbal Incense 0,5; 0,25g Widow Herbal Incense; Smart Shiva 0,25g; Mr. Brain Herbal Incense 0,25g; Boby Sence Herbal Incense 0,5g; Boby Sence Ultra 0,5g; Smart Shiva Joint 1,3g; Smart Shiva 0,5g; Speedooo 0,5g; Hammer 0,25g; Up Up Ultra; Koko; Koko Cherry; LZD 2 pills; Fungeez 2 pills; Ex-extasy 1 pill; Shrooms; Smart Shiva Joint 0,5g; Brain 0,5g; Black Widow 0,5g; Hammer 0,5g; Widow 0,25g Boby Sence 0,25g; Smart Shiva 0,5g; Hammer Herbal Incense 0,25g; Speedooo 0,25g; Koko 0,25g; Koko Cherry 0,25g; Koko Egzotic; Ex-extasy; LZD; Speedoo 0,5g; Hammer 0,5g; Holender; Magiczna Fasola; Super E; Mit Seez; Loved Up; Charge+ 0,2g; Charge+ 0,5g; Marshmallow; Bobby Sence Ultra 0,25g; Bobby Sence Ultra 0,5g. Substancje te są zaś definiowane jako tzw. "dopalacze" – substancje psychoatywne, po zażyciu wykazujące efekty narkotyczne. Organ w zaskarżonej decyzji szczegółowo opisał charakterystykę każdej z ww. substancji, które znajdowały się w ww. produktach.

Z charakterystyki substancji, które stanowiły skład produktów sprzedawanych przez T. F., wskazują jednoznacznie na ich psychoaktywne działanie, a więc działanie, które jest charakterystyczne przede wszystkim dla narkotyków. Niebezpieczeństwo z ich używaniem wiązało się jednakże nie tylko z ich działaniem jak narkotyków, ale z faktu, iż jako "dopalacze", zgodnie z wcześniej przytoczonymi definicjami, a więc możliwe domieszki, sposób ich produkcji, czyli możliwe zanieczyszczenia, (możliwość przedawkowania przez brak precyzji przy sporządzaniu "działek"), niosły za sobą wielokrotnie większe niebezpieczeństwo niż narkotyki. Nie bez znaczenia jest również fakt, że ograniczona była także możliwość udzielenia pomocy lekarskiej w przypadku zatrucia, przez nieznajomość składu zażytego wyrobu, czy wreszcie braku procedur, w wyniku których skład mógł być określony i mogło być podjęte stosowne leczenie. Organ podkreślił, że zlecił przeprowadzenie badań, produktów pobranych ze sklepów należących do strony – stosownie do wytycznych WSA w Warszawie. Niezbędne było także, zgodnie z wytycznymi WSA dokonanie interpretacji uzyskanych wyników i udowodnienie, że spożywanie produktów, tzw. dopalaczy, znajdujących się w sklepach należących do skarżącego, stwarza bezpośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Zdaniem GIS, stwarzanie bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia zostało w niniejszej decyzji udowodnione i szczegółowo omówione. Wynika ono jednoznacznie z opinii Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji, które na zlecenie GIS bada produkty, pobrane w sklepach jako podejrzane, że są "dopalaczami". Zagrożenie wynikające ze spożywania wskazanych wyżej substancji psychoaktywnych omówione zostało także w Kartach Charakterystyk substancji zidentyfikowanych w "dopalaczach", autorstwa Narodowego Instytutu Leków oraz w raporcie Instytutu Medycyny Wsi im. Witolda Chodźki w Lublinie pt. "Dopalacze jako aktualny problem zdrowia publicznego". Organ wskazał też, że wyżej wymienione substancje, zidentyfikowane we wskazanych produktach, w przeważającej liczbie, są obecnie wpisane do wykazu środków odurzających oraz substancji psychotropowych stanowiących załączniki do ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, a więc nie powinno budzić żadnych wątpliwości co do stwarzanego przez nie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi. Przy czym JWH-073 oraz mefedron były narkotykami w dniu 2 października 2010 r. Pozostałe substancje wykazały się taką szkodliwością dla życia i zdrowia ludzi, że ustawodawca nie tylko zakazał ich wytwarzania i wprowadzania do obrotu, jak to ma miejsce w odniesieniu do środków zastępczych, potocznie zwanych "dopalaczami", ale spenalizował nawet ich posiadanie. Było to spowodowane omówionymi na wstępie faktami zatruć, również ze skutkiem śmiertelnym, po ich spożyciu. Ponadto, organ podkreślił, że na skutek zmian legislacyjnych wprowadzonych w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii oraz w ustawie o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zmienił się status "dopalaczy", zakwalifikowanych jako, tzw. środki zastępcze. Obecnie ich wprowadzanie do obrotu jest zabronione, a źródłem tego zakazu jest sama ustawa. Nawet gdyby zatem produkty zatrzymane w sklepach należących do skarżącego nie zawierały narkotyków, ale jedynie środki zastępcze to uchylenie decyzji z dnia [...] października 2010 r. lub stwierdzenie jej nieważności nie znalazłoby uzasadnienia prawnego. Zmiana stanu prawnego spowodowała, że decyzja GIS z dnia [...] października 2010 r. ma nieodwracalny skutek prawny. Organ administracji publicznej nie może zastosować formy aktu administracyjnego (stwierdzić nieważności decyzji) wobec produktów, które już zostały wycofane z obrotu i nigdy do tego obrotu nie trafią, z uwagi na jednoznaczny ustawowy zakaz.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. F., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z [...] października 2010 r.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik postępowania, tj.

- art. 7, art. 77 § 1 art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. przez nieuwzględnienie dowodów na korzyść oraz niewskazanie żadnej konkretnej przesłanki uzasadniającej podjęcie takiej decyzji w tym stanie faktycznym;

- art. 6, art. 8 oraz art. 11 K.p.a.;

- art. 79 K.p.a. przez niezawiadomienie skarżącego o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z badań laboratoryjnych zabezpieczonych w sklepach skarżącego prób towarów; błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że produkty będące w sprzedaży w sklepach zlokalizowanych w P. przy ulicy [...], N. przy ulicy [...] i K. przy ulicy [...] mogły mieć wpływ na bezpośrednie zagrożenia życia lub zdrowia ludzi.

W odpowiedzi na skargę GIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 718/15, oddalił ww. skargę. Sąd wskazał, że GIS, wydając zaskarżoną decyzję, należycie zastosował się do wytycznych zawartych w ww. wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 723/12. Organ, dysponując wynikami badań, przeprowadzonymi jeszcze w 2010 r. przed wydaniem zaskarżonej decyzji, zlecił przeprowadzenie dodatkowych badań próbek produktów pobranych ze sklepu skarżącego w P. i N.. Badania produktów pobranych ze sklepów należących do T. F. zostały przeprowadzone w Centralnym Laboratorium Kryminalistycznym Policji w Warszawie. To profesjonalny podmiot zajmujący się badaniem próbek podobnych substancji, dysponujący w tym zakresie odpowiednią wiedzą, doświadczeniem i infrastrukturą. Wynikom tym należy zatem przypisać walor profesjonalności. Na tej podstawie organ dokonał szczegółowej i wnikliwej charakterystyki substancji psychoaktywnych wykrytych w produktach oferowanych do sprzedaży w trzech sklepach należących do T. F.. Wyniki tej analizy nie pozostawiają wątpliwości, że wykryte substancje wykazują psychoaktywne działanie, a spożywanie produktów je zawierających – tzw. "dopalaczy", znajdujących się w sklepach należących do T. F., stwarza bezpośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. W świetle poczynionych przez organ ustaleń, wobec wykazania przesłanek określonych w art. 27 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zastosowanie powyższego przepisu w rozpoznawanej sprawie Sąd uznał za prawidłowe. Wydana decyzja odpowiada też wymogom zawartym w przepisom art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organ poddał analizie laboratoryjnej produkty nieprzebadane w 2010 r., uznając, że wytyczne Sądu odnosiły się tylko do tych produktów, a ponadto, że poprzednio przeprowadzone badania jako wykonane przez specjalistyczne, akredytowane laboratoria są cały czas aktualne i wiarygodne. Sąd stwierdził – mimo że wskazane powyżej działanie nie stanowi wyczerpującego wykonania wytycznych zawartych w wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 723/12 – że organowi nie można postawić z tego powodu zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. Zauważyć bowiem trzeba, że po wydaniu wyroku przez sąd administracyjny nastąpiła zmiana stanu prawnego sprawy związana z nowelizacją ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2012 r., poz. 124 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji GIS trafnie podkreślił, że na skutek zmian legislacyjnych wprowadzonych w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii oraz w ustawie o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zmienił się status "dopalaczy", zakwalifikowanych jako tzw. środki zastępcze. Obecnie ich wprowadzanie do obrotu jest zabronione, a źródłem tego zakazu jest sama ustawa.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd musiał mieć na uwadze zmianę stanu prawnego dotyczącego przedmiotu niniejszego postępowania. Uwzględniając nowy tryb postępowania organów inspekcji sanitarnej w sprawach dotyczących obrotu środkami zastępczymi, Sąd stwierdził, że w obecnym stanie prawnym obowiązek przeprowadzenia badań dotyczy wyłącznie produktu, co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną. W rozpoznawanej sprawie, gdy dany produkt powtarzał się, tj. był oferowany do sprzedaży w więcej niż 1 sklepie należącym skarżącego, nie było wątpliwości co do identyczności produktów (ta sama nazwa, opis, producent, opakowanie itp.) i w kilku lokalach pobrano jego próbki, wystarczające jest, że wynik badania już jednej z pobranych próbek tego samego produktu potwierdził, że produkt jest środkiem zastępczym (lub nową substancja psychoaktywną). W tej sytuacji uznał, że organ jest zwolniony z obowiązku przeprowadzania kolejnych badań próbek tego samego produktu, bowiem co do niego nie istnieje już podejrzenie, a pewność, że jest on środkiem zastępczym (lub nową substancją psychoaktywną). Tym samym również w związku ze zmianą stanu prawnego sprawy zaskarżona decyzja musi być uznana za wydaną zgodnie z prawem, w tym z przepisem art. 153 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zauważył, że z ww. względów nie jest zasadny zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Organ dokonał brakujących badań, przeprowadził ich merytoryczną analizę w oparciu o wyniki laboratoryjnych badań. Organ w sposób bardzo szczegółowy i wyczerpujący omówił zagrożenie jakie stwarzają zabezpieczone produkty w sklepach należących do strony. Nie można zgodzić się z twierdzeniem strony, że organ w sposób wybiórczy przeprowadził badania próbek tzw. "dopalaczy", czym nie wypełnił zaleceń sądu oraz pozbawił wiarygodności przeprowadzonego tak postępowania dowodowego.

W ocenie Sądu, nie zostały także naruszone przepisy postępowania administracyjnego art. 6, art. 8 i art. 11 K.p.a. Główny Inspektor Sanitarny działał na podstawie przepisów prawa w ramach swoich ustawowych kompetencji. Organ miał prawo zastosować art. 27 ust. 1 i 2 wyżej wymienionej ustawy, gdyż stwierdził naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych, dodatkowo naruszenie tych wymagań powodowało bezpośrednie zagrożenie zdrowia lub życia. Miał także prawo zastosować art. 31a ust. 1 wskazanej ustawy z uwagi na poważne względy bezpieczeństwa sanitarnego. W odniesieniu do zarzutu przebadania niektórych tylko produktów ze sklepu w P. i N. oraz nieprzebadaniu produktów zabezpieczonych w sklepie w K., Sąd wskazał, że badaniom zostały poddane próbki wszystkich zabezpieczonych wcześniej produktów. Badania produktów ze sklepu w P. i N. zostały przeprowadzone przez Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji i sprawozdania z tych badań zostały również zamieszczone w aktach sprawy. Protokoły badań wskazują substancje wykryte w poszczególnych produktach, a także szczegółowe omówienie wpływu tych substancji na organizm człowieka. Natomiast jeżeli chodzi o produkty zabezpieczone w sklepie w K., to wskazać należy, że produkty te badane były przez Zakład Medycyny Sądowej UJ w Krakowie w 2011 r. czego potwierdzeniem są protokoły z badań przeprowadzonych przez ten Zakład, znajdujące się w aktach sprawy. Natomiast gdy dany produkt powtarzał się, tj. był oferowany do sprzedaży w więcej niż 1 sklepie należącym skarżącego, nie było wątpliwości co do identyczności produktów (ta sama nazwa, opis, producent, opakowanie itp.) i w kilku lokalach pobrano jego próbki, wystarczającym było, że wynik badania już jednej z pobranych próbek tego samego produktu potwierdził, że produkt jest środkiem zastępczym (lub nową substancja psychoaktywną). W tej sytuacji Sąd uznał, że organ nie miał obowiązku przeprowadzania kolejnych badań próbek tego samego produktu, bowiem co do niego nie istnieje już podejrzenie, a pewność, że jest on środkiem zastępczym (lub nową substancja psychoaktywną). Odnosząc się do naruszenia art. 79 K.p.a. przez niezawiadomienie skarżącego o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z badań laboratoryjnych zabezpieczonych w sklepach skarżącego prób towarów, wskazać należy, że z uwagi na specyfikę dowodów przeprowadzanych przez specjalistyczne jednostki i materię badań, uchybienie to nie może stanowić o naruszeniu przepisów postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a, bowiem nawet obecność strony przy przeprowadzeniu dowodu z tych badań nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy. Ponadto Sąd dostrzegł, że strona skarżąca w wielu miejscach skargi powołuje się zarówno na wyrok Sądu o sygn. akt VII SA/Wa 407/12, jak i decyzje zapadłe w równolegle rozpoznawanej sprawie J. F., jednakże uchybienia te uznał za oczywiste omyłki pisarskie i argumentację skargi odniósł do niniejszej sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył T. F., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie; oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa, tj.

- niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie dowodów na korzyść oraz niewskazanie żadnej konkretnej przesłanki uzasadniającej podjęcie takiej decyzji w tym stanie faktycznym, art. 6, art. 8 oraz art. 11 K.p.a.;

- art. 153 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie;

- niewłaściwe zastosowaniu art. 151 p.p.s.a. przez niezasadne oddalenie skargi na zaskarżoną decyzję w sytuacji, w której decyzja GIS wydana została z naruszeniem art. 105 § 1 K.p.a.; produkty będące w sprzedaży w sklepach zlokalizowanych w P. przy ulicy [...], N. przy ulicy [...] i K. przy ulicy [...] mogły mieć wpływ na bezpośrednie zagrożenia życia lub zdrowia ludzi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej.

Wbrew argumentacji strony skarżącej kasacyjnie przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie dawało podstaw do stwierdzenia, że niektóre z produktów zabezpieczonych przez organ podczas kontroli zawierają substancje całkowicie obojętne dla zdrowia ludzkiego. Z ustaleń organu wynika wręcz przeciwny wniosek, oparty na wynikach badań wszystkich produktów zabezpieczonych podczas kontroli. Badania te zostały przeprowadzone niejako w dwóch częściach, ponieważ początkowo (w 2010 r.) nie zostały przebadane wszystkie produkty. Jednak w związku z ww. wyrokiem o sygn. akt VII SA/Wa 723/12 organ administracyjny był obowiązany do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, które miało na celu ustalenie składu wszystkich produktów pod kątem czy zawierają niepożądane substancje. W tym zakresie Sąd I instancji ocenił, że GIS zastosował się do tych wskazań Sądu i w sprawie uzyskano (w 2014 r.) wyniki badań wszystkich produktów zabezpieczonych podczas kontroli w trzech sklepach T. F. w K., P. i N.. W dacie wydania zaskarżonej decyzji GIS dysponował zatem materiałem dowodowym, który dawał podstawy do stwierdzenia, że we wszystkich produktach, tj. o takich nazwach jak: 0,5g Hammer Herbal Incense; Black Widow Herbal Incense 0,5; 0,25g Widow Herbal Incense; Smart Shiva 0,25g; Mr. Brain Herbal Incense 0,25g; Boby Sence Herbal Incense 0,5g; Boby Sence Ultra 0,5g; Smart Shiva Joint 1,3g; Smart Shiva 0,5g; Speedooo 0,5g; Hammer 0,25g; Up Up Ultra; Koko; Koko Cherry; LZD 2 pills; Fungeez 2 pills; Ex-extasy 1 pill; Shrooms; Smart Shiva Joint 0,5g; Brain 0,5g; Black Widow 0,5g; Hammer 0,5g; Widow 0,25g Boby Sence 0,25g; Smart Shiva 0,5g; Hammer Herbal Incense 0,25g; Speedooo 0,25g; Koko 0,25g; Koko Cherry 0,25g; Koko Egzotic; Ex-extasy; LZD; Speedoo 0,5g; Hammer 0,5g; Holender; Magiczna Fasola; Super E; Mit Seez; Loved Up; Charge+ 0,2g; Charge+ 0,5g; Marshmallow; Bobby Sence Ultra 0,25g; Bobby Sence Ultra 0,5g – wykryto substancje psychoaktywne, tj. 1) 2C-E, 2) MDPV, 3) 4-FMC, 4) TFMPP, 5) AM-694, 6) JWH 073 i JWH-081, 7) 4-MEC, 8) RCS-4, 9) Pentedron, 10) RCS-4 2-metoksy, 11) Metocyna (4-HO-MET), 12) Metylon (bk-MDMA), 13) MBZP (Metylobenzylopiperazyna), 14) Mefedron, 15) 3-FMC, 16) Butylon oraz Lidokainy i Kofeiny. Wbrew zatem twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie w sprawie nie istniały dowody na potwierdzenie argumentacji jakoby w sprawie nie uwzględniono dowodów na korzyść podmiotu kontrolowanego, a następnie objętego nakazem wynikającym z zaskarżonej decyzji. Także w skardze kasacyjnej w tym zakresie nie wykazano aby w sprawie istniały jakieś inne dowody, które potwierdzałyby stanowisko strony skarżącej kasacyjnie jakoby część produktów nie zawierała szkodliwych substancji dla zdrowia ludzkiego. Należy mieć na względzie, że sformułowanie zarzutu w skardze kasacyjnej naruszenia prawa procesowego wymaga wykazania, że wskazywane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W tej zaś sprawie w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny zawartej w zaskarżonym wyroku. Strona skarżąca nie skorzystała z uprawnienia jakie przewiduje art. 7 K.p.a. Nie złożyła kontropinii, co oznacza, że wyłącznie w wyniku gołosłownych twierdzeń próbuje podważyć wypowiedzianą w sprawie ocenę. Nie istnieją zatem w sprawie dowody, które pozwalałyby na stwierdzenie, że Sąd nie objął ich swoją oceną. Wręcz odwrotnie w skardze kasacyjnej wskazano kiedy i jakie produkty zostały poddane badaniom – nie wskazując, jakich jeszcze produktów zabezpieczonych przez organ w sprawie nie przebadano (pojęcia "próbki produktu" w okolicznościach tej sprawy nie należy natomiast utożsamiać z "pojedynczą sztuką" danego produkty – o czym w poniższym wywodzie). Nie można zatem w tym zakresie doszukać się wskazywanego w zarzutach skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku art. 6, art. 8 i art. 11 K.p.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a., które należy uznać za nieusprawiedliwione.

Ponadto nie podważono w skardze kasacyjnej skutecznie oceny Sądu dotyczącej braku naruszenia art. 153 p.p.s.a. przez GIS. Jak już wyżej wskazano, w związku z ww. wyrokiem o sygn. akt VII SA/Wa 723/12 w sprawie przebadano wszystkie produkty zabezpieczone w trakcie postępowania wyjaśniającego. W tym zakresie Sąd I instancji wyjaśnił, że organ poddał analizie laboratoryjnej produkty nieprzebadane w 2010 r., uznając, że wytyczne Sądu odnosiły się tylko do tych produktów. Ponadto oceniono, że poprzednio przeprowadzone badania jako wykonane przez specjalistyczne, akredytowane laboratoria są cały czas aktualne i wiarygodne. Sąd stwierdził – mimo że wskazane powyżej działanie nie stanowi wyczerpującego wykonania wytycznych zawartych w wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 723/12 – że organowi nie można postawić z tego powodu zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. Jest to o tyle niewadliwe stwierdzenie, że w sprawie nie podważono prawidłowości badań przeprowadzonych w 2010 r. Nie było tym samym podstaw do ponownego przebadania tych samych produktów. Ponadto uległ zmianie stan prawny dotyczący tzw. "dopalaczy", który nie pozwala na stwierdzenie aby aktualnie postępowanie wyjaśniające wymagało przeprowadzenia jakichś dodatkowych ustaleń. W nowy stanie prawnym (patrz: art. 44c ust. 1-4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii) dla usprawiedliwienia działań podjętych przez organ inspekcji sanitarnej wystarczające jest przeprowadzenie badań dotyczących wyłącznie produktu, co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną (tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie). Poza tym w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywała treść art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, zgodnie z którą "w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub produktu, co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym, właściwy państwowy inspektor sanitarny stosuje odpowiednio przepisy art. 27c ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851, z późn. zm.)". To zaś oznacza, że Sąd I instancji w sposób usprawiedliwiony ocenił brak konieczności badania wszystkich zabezpieczonych sztuk tego samego produktu, tj. posiadającego tą samą nazwę i posiadającego ten sam skład chemiczny zawarty na opisie etykiety, nawet w sytuacji gdy ten sam produkt był oferowany w różnych sklepach tego samego podmiotu. Co najistotniejsze, o czym już wyżej była mowa, w skardze kasacyjnej nie wykazano aby zabezpieczone produkty o ww. nazwach nie zawierały substancji szkodliwych dla zdrowia. Natomiast wyniki badań jednoznacznie wskazywały, że wszystkie zabezpieczone produkty takie niebezpieczne substancje dla zdrowia ludzkiego zawierały. W tym też zakresie GIS stosując się do wiążącej oceny prawnej zawartej w ww. wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 723/12 przedstawił w sposób szczegółowy charakterystykę wykrytych substancji. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 153 p.p.s.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.