Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 867/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49 § 2 zd.1, art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 września 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...][...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...], nr [...] o odmowie uwzględnienia zarzutów zgłoszonych przez A Sp. z o.o. w G. w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez tego Naczelnika na podstawie jego tytułu wykonawczego z dnia 14 lutego 2013 r., nr [...], obejmującego zaległości podatkowe Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2012 r.

Na to postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zobowiązana wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

W dniu 16 lipca 2013 r. Przewodniczący Wydziału I zarządził wezwanie skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej (odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego). Równocześnie Przewodniczący Wydziału I wydał zarządzenie o wezwaniu skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi. W wezwaniach tych zaznaczono, że należy je wykonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczono je skarżącej w dniu 23 lipca 2013 r.

W dniu 30 lipca 2013 r. skarżąca wniosła skan odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego i wniosek o zwolnienie jej od wpisu od skargi.

Z tego względu Zastępca Przewodniczącego Wydziału I w dniu 2 sierpnia 2013 r. zarządził wezwanie skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie oryginału dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej (odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego) lub jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem przez notariusza zgodnie z art. 48 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a. W wezwaniu tym przytoczono treść tego przepisu z wyjaśnieniem, że nie czyni zadość wymogom w nim określonym przedstawienie skanu wspomnianego dokumentu. Wezwanie to doręczono skarżącej w dniu 14 sierpnia 2013 r.

W piśmie datowanym na 21 sierpnia 2013 r. i w tym dniu wniesionym skarżąca oznajmiła, że "stosowny odpis jest już w aktach, a ponieważ wiedza KRS jest wiedzą notoryjną, którą dysponuje sąd RP, przesyłanie kolejnych odpisów jest bezprzedmiotowe". Wskazała nadto, że w przypadku nieuwzględnienia odpisu dokumentu, który złożyła, wnosi "o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem, co do zgodności z Konstytucją obowiązujących przepisów, na podstawie których odrzucono przesłany odpis KRS". W jej ocenie "niedopuszczalnym jest, aby sąd żądał od strony płacenia za oryginał dokumentu potwierdzającego wiedzę będącą w posiadaniu tego sądu".

Dotychczas brak formalny skargi nie został uzupełniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.

W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że w odniesieniu do spółek kapitałowych odpowiedni w tym względzie jest dokument zawierający informacje z Krajowego Rejestru Sądowego (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07, LEX nr 516658 i z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1148/10, LEX nr 740458, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 147/08, LEX nr 484878). Akcentuje się również, że obowiązku z art. 29 p.p.s.a. nie zmienia regulacja zawarta w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t. j. - Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 ze zm.), zgodnie z którą "od dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonych wpisów", jak i domniemanie prawdziwości danych wpisanych do rejestru, wynikające z art. 17 tej ustawy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1407/10, LEX nr 707983).

Ponadto należy mieć na uwadze, że stosownie do art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie jej pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym.

Złożenie odpisu, który nie został poświadczony za zgodność z oryginałem przez osobę wymienioną w ostatnio powołanym przepisie, nie spełnia więc wymogów w nim określonych. W konsekwencji nie prowadzi do wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 29 p.p.s.a. i w przypadku wniesienia skargi stanowi jej brak formalny. Nie ulega bowiem wątpliwości, że okoliczność ta uniemożliwia zweryfikowanie, czy osoba, która skargę podpisała w imieniu strony, była do tego uprawniona.

Jeżeli natomiast pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, to zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., jednakże jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd.

Skoro zatem w rozpatrywanym przypadku skarżąca otrzymała takie wezwanie w dniu 14 sierpnia 2013 r., to powinna je wykonać najpóźniej w środę 21 sierpnia 2013 r. Jako że tego nie uczyniła, skargę przez nią wniesioną należało odrzucić na podstawie ostatnio powołanego przepisu.

Wymaga przy tym wyjaśnienia, że dla tej kwalifikacji nie ma znaczenia sposób, w jaki skarżąca ustosunkowała się do wezwania do uiszczenia wpisu od skargi.

Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącej o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, zauważyć trzeba, że stosownie do art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, przesłanka ta nie została jednak spełniona.