Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 519/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-01-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: przywrócono termin do złożenia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 37
journal: Dz.U. 2012 poz 1529
law: Ustawa z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe.

SENTENCJA

Sygnatura akt I SA/Kr 519/16 POSTANOWIENIE Dnia 5 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej " J" sp. z o.o. z siedzibą w P. o przywróceniu terminu do wniesienia skargi w sprawie na postanowienie Ministra Finansów z dnia 25 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 lutego 2016 r. Minister Finansów - działając przez Dyrektora Izby Skarbowej utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia z dnia 4 stycznia 2016 r., którym pozostawił bez rozpatrzenia wniosek strony skarżącej - "J." sp. z o.o. z siedzibą w P. o wydanie interpretacji indywidualnej prawa.

Postanowienie to, po awizowaniu przesyłki w dniu 29 lutego 2016 r., zostało odebrane w dniu 4 marca 2016 r. w Urzędzie Pocztowym P. przez M.H.. Na zwrotnym potwierdzeniu znajduje się adnotacja, że osoba ta jest pełnomocnikiem, brak jest natomiast pieczątki firmy. W postanowieniu zawarte było pouczenie o terminie i sposobie jego zaskarżenia.

Strona skarżąca wniosła skargę na ww postanowienie w dniu 6 kwietnia 2016 r. zwróciła się jednocześnie do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżąca argumentowała, że M.H. postanowienie odebrała pomimo, że nie miała od skarżącej pełnomocnictwa do odbioru korespondencji. Pełnomocnictwo pocztowe zostało jej udzielone od dnia 14 marca 2016 r. Podniosła, że odebrane postanowienie dotarło do jej siedziby w dniu 7 marca 2016 r., co potwierdza prezentata na odpisie postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W myśl art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm.) - w skrócie "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu zgodnie z art. 87 p.p.s.a. wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w ww. piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Zgodnie z powyższym, przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. A zatem brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Jednocześnie artykuł 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu, przy czym jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy.

Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie może jednak prowadzić do pozbawienia strony prawa do rozpoznania sprawy przez niezawisły sąd. Dlatego też oceniając czy uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego należy także mieć na względzie całość okoliczności związanych z doręczeniem przesyłki, a więc także prawidłowość zachowania się doręczyciela. Nie budzi wątpliwości, że to na adresacie przesyłki ciąży obowiązek zapewnienia takiej organizacji pracy aby kierowana do niego korespondencja docierała w sposób prawidłowy i bez opóźnień. Nie dochowanie tego obowiązku wyłącza możliwość przywrócenia terminu, ale tylko wtedy, gdy doręczyciel prawidłowo wywiązał się ze swoich obowiązków. Skoro bowiem adresat nie ma wpływu na działania doręczyciela, to nie może być na skutek jego błędów pozbawiony wskazanego wyżej prawa do sądu. Ponadto w omawianej sprawie nie mamy do czynienia z doręczeniem przesyłki w siedzibie firmy, ale w urzędzie pocztowym.

Zasady doręczania określa natomiast art. 37 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r Prawo pocztowe. Zgodnie z jego treścią przesyłkę pocztową lub kwotę pieniężną określoną w przekazie pocztowym doręcza się adresatowi pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej. Ponadto zgodnie z ust 2 tego przepisu przesyłka pocztowa, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być także wydana ze skutkiem doręczenia:

1) adresatowi:

a) do jego oddawczej skrzynki pocztowej, z wyłączeniem przesyłek rejestrowanych,

b) w placówce pocztowej, jeżeli podczas próby doręczenia przesyłki pocztowej adresat był nieobecny pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie pocztowym lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej albo doręczenie za pomocą oddawczej skrzynki pocztowej nie jest możliwe,

c) w miejscu uzgodnionym przez adresata z operatorem pocztowym;

2) przedstawicielowi ustawowemu adresata lub pełnomocnikowi adresata upoważnionemu na podstawie pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych lub na podstawie pełnomocnictwa pocztowego:

a) pod adresem wskazanym na przesyłce pocztowej, przekazie pocztowym lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej,

b) w placówce pocztowej;

3) osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem, jeżeli adresat nie złożył w placówce pocztowej zastrzeżenia w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego:

a) pod adresem wskazanym na przesyłce pocztowej, przekazie pocztowym lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej,

b) w placówce pocztowej, po złożeniu na piśmie oświadczenia o zamieszkiwaniu razem z adresatem;

4) osobie uprawnionej do odbioru przesyłek pocztowych w urzędzie organu władzy publicznej, o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. poz. 1228, z 2015 r. poz. 21, 1224 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 749), jeżeli adresatem przesyłki jest dany organ władzy publicznej;

5) osobie uprawnionej do odbioru przesyłek pocztowych w podmiotach będących osobami prawnymi lub jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej, jeżeli adresatem przesyłki jest:

a) dana osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej,

b) niebędąca członkiem organu zarządzającego albo pracownikiem danej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej osoba fizyczna w niej przebywająca;

6) kierownikowi jednostki organizacyjnej lub osobie fizycznej przez niego upoważnionej, jeżeli adresatem przesyłki pocztowej jest osoba fizyczna przebywająca w jednostce, w której ze względu na charakter tej jednostki lub powszechnie uznawany zwyczaj doręczenie przesyłki adresatowi jest znacznie utrudnione lub niemożliwe.

Z przepisu tego wynika zatem, że przesyłkę adresowana do osoby prawnej w placówce pocztowej może poza osoba mi reprezentującymi te osobę odebrać tylko pełnomocnik, a więc taka osoba która dysponuje bądź pełnomocnictwem ogólnym lub pocztowym. W sprawie poza sporem jest, że Pani M.H. nie posiadała pełnomocnictwa ogólnego, a pełnomocnictwo pocztowe zostało jej udzielone dopiero od dnia 14 marca 2016 r. Potwierdzając odbiór przesyłki nie dysponowała także pieczątka firmową. W przypadku odbioru korespondencji w urzędzie pocztowym nie można także uznać, że samo zatrudnienie w danej firmie i oświadczenie o gotowości odbioru przesyłki są wystarczająca podstawa do jej wydania.

Z tych względów z uwagi na istniejące wątpliwości co do prawidłowego doręczenia zaskarżonego postanowienia uznano, że opóźnienie w złożeniu skargi nastąpiło z przyczyn niezawinionych przez stronę skarżącą.