Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 130/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art.22 ust.1 pky 1 w zw. z art.7 ust.1
journal: Dz.U. 2020 poz 859
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi T. Spółka Jawna na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540, dalej jako – O.p.), art. 22 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1, art. 26 ust. 1, ust. 2 i ust. 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2020 r. poz. 859 ze zm., dalej jako - ustawa SENT), w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli (Dz. U. z 2017 r. poz. 708 ze zm.), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez spółkę T. Sp. jawna od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego nr [...] z [...] grudnia 2018 r., wymierzającej karę pieniężną w wysokości 20 000 zł za niedokonanie przez przewoźnika zgłoszenia w systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako - DIAS) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu [...].07.2017 r. o godz. 22:10, na byłym drogowym przejściu granicznym w [...], funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej zatrzymali do kontroli drogowej zestaw samochodowy o nr rej. [...], którym wykonywany był przewóz drogowy towaru przez przewoźnika, firmę T. Spółka Jawna. Powyższym środkiem transportowym przewożono z Niemiec do Czech towar o nazwie Tudalen B 74S, o masie 24000 kg, kfasyfikowany do kodu CN 2710. W toku kontroli funkcjonariusze stwierdzili, że kierowca rozpoczął przewóz towaru po terytorium Rzeczypospolitej bez wymaganego numeru referencyjnego SENT. Przewóz przedmiotowego towaru został zgłoszony w systemie SENT w dniu [...].07.2017 r. o godz. 12:15 i uzyskał numer referencyjny [...]. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół nr [...] z [...].07.2017 r. z którym zapoznał się kierujący pojazdem, a następnie potwierdził podpisem.

Postanowieniem z [...].07.2017 r. Naczelnik Urzędu Celno- Skarbowego wszczął postępowanie wobec firmy T. Spółka Jawna, w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za niedokonanie przez przewoźnika zgłoszenia przewozu towaru o nazwie Tudalen B 74S, o masie 24000 kg, klasyfikowanego do kodu CN 2710, przewożonego z Niemiec do Czech - do rejestru zgłoszeń, zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 ustawy SENT.

Decyzją z [...].10.2017 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego nałożył na firmę T. Spółka Jawna karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za niewykonanie przez przewoźnika obowiązku przesłania do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, zgłoszenia i uzyskania numeru referencyjnego dla tego zgłoszenia.

Pismem z [...].11.2017 r. Strona złożyła odwołanie od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej na podstawie art. 170 § 1 O.p. przekazał akta sprawy do rozstrzygnięcia DIAS zgodnie z właściwością. DIAS, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...].04.2018 r. nr [...] uchylił w całości skarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z [...].10.2017 r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji winien zbadać, czy w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, czego uprzednio nie uczynił.

Pismem z [...].06.2018 r. Naczelnik Urzędu Celno- Skarbowego wezwał Stronę do przedłożenia dokumentów potwierdzających jej sytuację finansową, w tym rozliczeń podatkowych za ostatnie trzy lata, a także o wypełnienie przesłanego oświadczenia o stanie majątkowym. W dniu 26.06.2018 r. Strona przesłała wymagane dokumenty.

Decyzją z [...].12.2018 r. nr [...], Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego nałożył na T. Spółka jawna, karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za niedokonanie przez przewoźnika zgłoszenia w systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.

Pismem z [...].12.2019 r., Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc zarzut naruszenia art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy SENT w zw. z art. 247 § 1 pkt 1 O.p.. Jednocześnie Strona wniosła o

1) stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego nr [...] Z [...].12.2018 R. oraz decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nr [...] z [...].04.2018 r.

2) w przypadku nieuwzględnienia argumentacji stanowiącej za stwierdzeniem nieważności ww. decyzji, wniosła o uchylenie decyzji NUCS i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Odwołanie zostało przekazane Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej wraz z aktami sprawy w celu rozpatrzenia. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z [...].03.2019 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy skarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z [...].12.201r r. Decyzję organu II instancji Strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z 09.10.2019 r. sygn. akt III SA/Wr 214/19 uchylił w całości zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...].03.2019 r. nr [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że od decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy SENT - w rozważanym stanie prawnym - służyło odwołanie do Dyrektora IAS właściwego ze względu na siedzibę organu (naczelnika urzędu celnego lub celno-skarbowego), który wydał decyzję w pierwszej instancji. Właściwość tego organu należało ustalić przy uwzględnieniu regulacji zawartych w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 24.02.2017 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib dyrektorów izb administracji skarbowej, naczelników urzędów skarbowych i naczelników urzędów celno-skarbowych oraz siedziby dyrektora Krajowe] Informacji Skarbowej (Dz.U. poz. 393).

Kierując się wskazaniami Sądu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przekazał akta przedmiotowej sprawy do rozpatrzenia DIAS zgodnie z właściwością. DIAS wskazał, że zasady systemu monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, jak i odpowiedzialność za naruszenie obowiązków związanych z drogowym i kolejowym przewozem towarów podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, przewoźnika, kierującego środkiem transportu oraz podmiotów dokonujących obrotu paliwami określa ustawa z dnia 09.03.2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi. Ponieważ kontrola drogowa miała miejsce w dniu [...].07.2017 r. w sprawie zastosowanie będą miały przepisy materialne w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, tj. przepisy ustawy z dnia 09.03.2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017 r. poz. 708). W myśl art. 26 ust. 5 ww. ustawy w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa. Ustawa SENT określa między innymi odpowiedzialność za naruszenie obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, przewoźnika, kierującego środkiem transportu. W art. 3 ust. 2 ustawy przedstawiono katalog towarów, wraz z określającymi je podkategoriami Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług oraz pozycjami Nomenklatury Scalonej wraz z uszczegółowieniem dotyczącym masy brutto lub objętości przesyłki czy rodzaju opakowań jednostkowych. Do tego katalogu należy m.in. przewożony towar o kodzie CN 2710. W ustawie przyjęto, że środkiem technicznym służącym monitorowaniu przewozu towarów jest rejestr zgłoszeń prowadzony w systemie teleinformatycznym, gromadzący dane zawarte w zgłoszeniach, uzupełnieniach zgłoszeń i ich aktualizacjach oraz dotyczące przeprowadzonych kontroli (art. 4 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 ww. ustawy).

Zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2 ustawy o systemie monitorowania przewozu towarów przesyłanie, uzupełnianie i aktualizacja zgłoszenia następują za pośrednictwem Platformy Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych. Podmiot wysyłający, podmiot odbierający i przewoźnik mogą przesyłać, uzupełniać i aktualizować zgłoszenia pod warunkiem, że są zarejestrowanymi użytkownikami Platformy Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych. Norma prawna zawarta w art. 7 ww. ustawy, określa obowiązki przewoźnika w przypadku przewozu towaru z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego albo państwa trzeciego. W tej sytuacji przewoźnik jest obowiązany przesłać do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, zgłoszenie i uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia.

Przewóz towarów podlega kontroli, o której mowa w art. 13 ww. ustawy, polegającej na sprawdzeniu przestrzegania obowiązków w zakresie: dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia; zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym; posiadania numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokumentu, o którym mowa w art, 3 ust. 7. Kontrola obejmuje weryfikację danych zawartych w dokumentach okazywanych przez kierującego oraz dokonanie oględzin towaru, w tym pobranie próbki towaru. Uprawnionymi do przeprowadzania kontroli przewozu towarów są funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej (art. 13 ust. 3 omawianej ustawy). W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości kontrolujący sporządza protokół. Na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy SENT, w przypadku niedokonania zgłoszenia przez przewoźnika na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 20.000 zł. Karę pieniężną nakłada w drodze decyzji naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy dla miejsca kontroli przewozu towarów (art. 26 ust. 1 i ust. 2 omawianej ustawy).

DIAS wskazał, że w realiach rozpoznawanej sprawy organ I instancji, wydając decyzję uwzględnił okoliczności faktyczne ustalone bezpośrednio podczas kontroli, z których wynika, że w dniu [...].07.2017 r. wykonywany był przewóz drogowy z Niemiec do Czech towaru o nazwie Tudalen B 74S, klasyfikowany do kodu CN 2710, o masie 24000 kg, który zgodnie z art. 3 ustawy SENT podlega systemowi monitorowania przewozu. Przewoźnikiem towaru była spółka – T. Spółka jawna. Po sprawdzeniu w systemie monitorowania drogowego przewozu towarów kontrolujący ustalili, że przewoźnik nie przesłał do rejestru zgłoszenia oraz nie uzyskał numeru referencyjnego dla tego zgłoszenia, przez co nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 7 ust. 1 ustawy o SENT.

Zgodnie z normą wynikającą z art. 7 ust. 1 ustawy SENT, w przypadku przewozu towaru z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego albo państwa trzeciego przewoźnik jest obowiązany przesłać do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, zgłoszenie i uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia. Zatem dokonanie zgłoszenia do systemu SENT podczas trwania kontroli, jeszcze przed jej zakończeniem, nie oznacza, że przewoźnik wywiązał się z tego obowiązku, tj. przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, bowiem przewóz na terytorium kraju rozpoczyna się z chwilą przekroczenia granicy RP. W tej sytuacji zaistniały podstawy do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów i nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł za niedokonanie zgłoszenia w systemie monitorowania przewozu towarów, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy SENT.

DIAS zauważył, iż myśl art. 22 ust. 3 ustawy SENT w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. W art. 26 ust. 3 ustawy SENT zostały wymienione enumeratywnie dodatkowe kryteria i warunki odstąpienia od nałożenia kary, które należy wziąć pod uwagę w przypadku uprzedniego stwierdzenia, że zachodzą przesłanki z art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie:

1) nie stanowi pomocy publicznej albo

2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo

3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.

Strona w piśmie z [...].09.2017 r. wskazała, że brak zgłoszenia do systemu SENT nie było celowym działaniem. Przewóz nie został zgłoszony do systemu SENT z uwagi na to, że trasa nie była planowana przejazdem przez Rzeczpospolitą Polską. Kierowca miał objąć trasę przez Niemcy i Czechy wzdłuż granicy Polski, nie wjeżdżając na teren RP. Po rozmowie z kierowcą Strona ustaliła, że ten do Polski wjechał tylko z zamiarem zatankowania paliwa na stacji E. przy granicy, na której pojazdy Spółki zaopatrują się w paliwo. Kierowca chciał skorzystać z okazji, że jest w pobliżu i dotankować tańsze paliwo oraz zrobić zakupy spożywcze. Po zatankowaniu miał zamiar z powrotem wrócić na teren Niemiec celem kontynuowania przewozu. W odwołaniu Strona wskazała natomiast, że kierowca znalazł się w Polsce przypadkowo, z powodu pomylenia drogi i braku możliwości zawrócenia. Zdaniem organu powyższe wyjaśnienia wzajemnie się wykluczają. Organ podkreślił, że przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu towarów. Z tego tez względu jest bez znaczenia, czy popełniony błąd ma charakter drobny, niezawiniony, ponieważ uregulowania tego aktu prawnego nie wyłączają odpowiedzialności przewoźnika nawet za uchybienia, które popełnione zostały wskutek nieświadomego działania, błędów czy pomyłek. Dla ustalenia, czy wypełniona została dyspozycja art. 22 ust. 1 ustawy SENT wystarczające jest wykazanie, że doszło do naruszenia obowiązków (w tym konkretnym przypadku obowiązków określonych w art. 7 ust. 1 ustawy lub warunków związanych z przewozem. W ocenie organu odwoławczego nie do przyjęcia jest twierdzenie, jakoby w niniejszej sprawie nie doszło do rozpoczęcia przewozu objętego obowiązkiem przesłania do rejestru zgłoszenia i uzyskania numeru referencyjnego dla tego zgłoszenia. Okoliczność dokonania późniejszego zgłoszenia przewozu towaru, po ujawnieniu nieprawidłowości, nie wyłącza odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie obowiązku wynikającego z art, 7 ust. 1 omawianej ustawy. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie sytuacja, która doprowadziła do naruszenia przepisów ustawy o SENT nie była omyłką związaną z wątpliwościami wykładni przepisów omawianej ustawy, a także nie wiązała się z wątpliwościami dotyczącymi stosowania przepisów tego aktu prawnego.

Dalej organ wskazał, że art. 22 ust. 3 ustawy SENT przewiduje możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. W przywołanej regulacji ustawodawca posłużył się pojęciami niedookreślonymi "ważnym interesem przewoźnika" lub "interesem publicznym", jako materiainoprawnymi przesłankami, będącymi podstawą do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Użyty łącznik "lub" wskazuje, że do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej wystarczy zaistnienie jednej z ww. przesłanek. DIAS wskazał, że ogólną dyrektywą interpretacyjną w stosunku do tych pojęć jest uznanie wyjątkowości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Ważnego interesu przewoźnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Niewątpliwie nadzwyczajne, losowe sytuacje jak utrata możliwości wywiązania się z zobowiązań, utrata możliwości zarobkowania, trudności finansowe, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin skutkujące brakiem możliwości uregulowania nałożonej kary, przesądzają o wystąpieniu ważnego interesu przewoźnika. Pojęcie "ważny interes przewoźnika" należy interpretować analogicznie do "ważnego interesu podatnika", o jakim stanowi art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900; dalej "o.p."). Pojęcia tego nie należy ograniczać jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, losowych, na które strona postępowania nie miała wpływu. Ważny interes podatnika (przewoźnika) to również sytuacja ekonomiczna, życiowa, możliwość zarobkowania itp. Z kolei zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie podkreśla się, że interes publiczny to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak: sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy (por. wyroki NSA z 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II GSK 360/19, z 22 stycznia 2020 r. sygn. akt II GSK 629/19, z 7 grudnia 2019 r., sygn. akt II GSK 1696/19)" por. wyrok NSA sygn. akt II GSK 220/20 z 18.05.2020 r.

Odnosząc się do możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej organ podniósł, że "ważny interes dłużnika" występuje wtedy, kiedy obniżają się znacznie zdolności płatnicze, spowodowane przede wszystkim zdarzeniami losowymi takimi jak: powódź, pożar, susza itd. Przy czym pojęcia "ważnego interesu dłużnika" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie dochodzonej należności pieniężnej, gdyż pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym również sytuację ekonomiczną dłużnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów i wydatków. Pomimo, że wymaga ono ustalenia sytuacji majątkowej dłużnika oraz skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla niego i dla rodziny, to trzeba mieć też na uwadze, że względy społeczne wymagają, żeby zobowiązania były realizowane, a zobowiązany nie był pochopnie z nich zwalniany.

Na podstawie dokumentów przesłanych przez Stronę oraz informacji pozyskanych z Urzędu Skarbowego organ ustalił, że Strona:

- nie posiada zaległości podatkowych lub niepodatkowych należności, budżetowych,

- w stosunku do Spółki nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne,

- nie występowała z wnioskiem o przyznanie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych w latach 2016-2018,

- była stroną transakcji w zakresie czynności zbycia-nabycia składników majątkowych w latach 2016-2018 - w 2016 roku Spółka nabyła naczepę ciężarową [...], zaś w 2017 roku nabyła samochód m-ki [...] rok prod. 2012,

- w 2016 roku osiągnęła przychód w wysokości: 2.491.256,86 zł, poniosła koszty w wysokości: 2.393.642,52 zł oraz osiągnęła dochód w wysokości: 97.614,34 zł, zaś 2017 r. Strona osiągnęła przychód w wysokości: 2.672.037,54 zł, poniosła koszty w wysokości: 2.571.155,77 zł oraz osiągnęła dochód w wysokości: 100.881,77 zł.

W przedstawionym oświadczeniu o stanie majątkowym Strona wykazała pogorszenie sytuacji finansowej w roku 2018 spowodowanej niewywiązaniem się firmy współpracującej ze Stroną z płatności w kwocie 29.000,00 zł za wykonane w 2016 roku przewozy. Wykazuje przy tym stan rachunków bankowych na dzień [...].06.2018 r. opiewających na kwotę 10.000,00 zł oraz 2.250,00 EUR. Strona wskazuje także wyposażenie zakładu wraz z wartością zakupionych towarów, na które składają się:

- myjka - wartość 4.500 zł,

- ciągnik siodłowy [...], rok prod. 2007, wartość 25.000 zł,

- ciągnik siodłowy [...], rok prod. 2007, wartość 30.000 zł

- ciągnik siodłowy [...], rok prod. 2007, wartość 40.000 zł,

- naczepa [...], rok prod. 1999, wartość 60.000 zł,

- naczepa [...], rok prod. 2011, wartość 80.000 zł,

- naczepa [...], rok prod. 206, wartość 15.000 zł,

- laptop, wartość 1.800 zł,

- narzędzia do wymiany opon, wartość 4.500 zł.

W ocenie DIAS z powyższego wynika, że zapłata kary pieniężnej w kwocie 20.000,00 zł nie spowoduje drastycznego pogorszenia sytuacji finansowej Strony w taki sposób, aby była ona zmuszona do wyzbycia się majątku trwałego lub brakowało jej środków na bieżącą działalność gospodarczą. Co prawda, jak wskazuje Strona jej sytuacja w roku 2018 uległa pogorszeniu, jednakże - na co słusznie zwrócił uwagę organ I instancji - przejściowe trudności związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie są podstawą do automatycznego udzielenia ulgi, ponieważ mieszczą się w ramach pewnego "ryzyka gospodarczego". W ocenie organów orzekających, w sprawie nie wystąpiły okoliczności nadzwyczajne czy też zdarzenia losowe, które umożliwiałyby odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Jak wskazano wyżej, niedokonanie przez Stronę będącą w sprawie przewoźnikiem zgłoszenia przewozu towaru klasyfikowanego do CN 2710, w ilości 24000 kg nie był spowodowany okolicznościami, na które Strona nie miała wpływu, bowiem nie mogą stanowić podstawy odstępstwa od nałożenia kary okoliczności związane z brakiem rzetelności i staranności w realizacji tych obowiązków. Ponadto na podstawie przedstawionej sytuacji ekonomicznej uprawniony jest wniosek, że obciążenie w niniejszym postępowaniu karą pieniężną odwołującej się Strony, nie wiąże się z zagrożeniem dla jej istotnego interesu. Dolegliwość wynikająca z zapłaty kary jest oczywista, ale sama w sobie nie stanowi o ważnym interesie przewoźnika, uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary. Poza tym jak już wyżej wspomniano, dolegliwość kary pieniężnej jest celowym zamierzeniem ustawodawcy. Kara jest wysoka, tak by niedopełnienie obowiązku rejestracji, uzupełniania i aktualizacji wpisów było "nieopłacalne" dla podmiotów uczestniczących w przewozie "wrażliwych" towarów.

Organ przeprowadził analizę okoliczności sprawy pod kątem ewentualnego zaistnienia przesłanki "interesu publicznego" do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz stwierdził, że w odniesieniu do należności wynikających z kar pieniężnych, należy mieć na uwadze szczególny charakter tych należności : sposób powstania i tytuł określający ich istotę wyrażająca się w tym, że obok funkcji dochodowej Skarbu Państwa na pierwszy plan wysuwa się funkcja sankcyjna, bowiem kara jest konsekwencją dokonania przez konkretny podmiot naruszeń określonych obowiązków nałożonych na ten podmiot i wynikających bezpośrednio z przepisów prawa. Zatem podmioty, które dokonały naruszeń są zobowiązane do poniesienia określonego wydatku, a celem tego wydatku jest odczucie straty po stronie zobowiązanego. Z tego powodu odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, co do zasady, obciążone jest negatywną oceną z punktu widzenia interesu publicznego. Odstąpienie to jest wyjątkiem wymagającym szczególnego uzasadnienia. Negatywna ocena może ulec zmianie, ale jedynie w następstwie stwierdzenia szczególnych okoliczności, którym należy przyznać większą wagę w określaniu, co jest interesem publicznym, niż obowiązkowi poniesienia kary za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy, czy zasadzie obowiązku zapłaty należności i ochronie dochodów Skarbu Państwa.

Organ podkreślił, że pojęcie przesłanki interesu publicznego nie może zostać zrównane z interesem budżetu państwa. Jakkolwiek w interesie publicznym leży, by wszyscy zobowiązani wywiązywali się z zapłaty należności stanowiących dochód państwa, to interes publiczny należy rozumieć nie tylko jako potrzebę zapewnienia maksymalnych środków po stronie dochodów w budżecie państwa, ale też jako ograniczenie jego ewentualnych wydatków, np. na zasiłki dla bezrobotnych czy inną pomoc społeczną. W ocenie organu okoliczności niniejszej sprawy nie wskazują, aby nałożenie kary na Spółkę miało doprowadzić do upadłości i likwidacji firmy, a w konsekwencji pozbawiłoby Stronę źródła zarobkowania, co ewentualnie zmusiłoby ją o zwrócenie się o pomoc finansową do państwa. Nie wystąpiły także inne istotne przesłanki, które dawałyby organom uprawnienie do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na interes publiczny. Organ wskazał, że szeroko rozumiany "interes publiczny" w monitorowaniu przewozu towarów wynika przede wszystkim z zagrożenia występowania "szarej strefy" i oszustw podatkowych w handlu towarami uznanymi za "wrażliwe". Intencją organów kontrolujących prawidłowość stosowania przepisów ustawy SENT nie jest uderzenie w przedsiębiorców legalnie i rzetelnie prowadzących działalność gospodarczą, którzy odprowadzają należne daniny publicznoprawne lecz skuteczne monitorowanie rynku "towarów wrażliwych". Z tego też względu ustawodawca nie uzależnił możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nawet jeśli nieprawidłowości w rejestrze powstały wskutek nieumyślnego błędu ludzkiego. W tym stanie sprawy decyzja o ewentualnym odstąpieniu od ukarania przewoźnika powinna być podejmowana rozważnie i w sytuacjach wyjątkowych. Organ podniósł, że brak nałożenia kary za stwierdzone uchybienie byłoby zachwianiem zasady proporcjonalności i stawianiem Strony w pozycji uprzywilejowanej względem innych podmiotów, które z różnych przyczyn dokonują nieprawidłowych zgłoszeń SENT i ponoszą odpowiedzialność z tego tytułu.

W kwestii wniosku Spółki o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego nr [...] z [...].12.2018 r. oraz decyzji DIAS nr [...] z [...].04.2018 r. jako wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości, DIAS wskazał, że kwestia ta była podnoszona przez Stronę w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...].03.2019 r. nr [...] utrzymującej w mocy ww. decyzję Naczelnika UCS z [...].12..2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 09.10.2019 r. sygn. akt III SA/Wr 214/19 uchylił decyzję organu II instancji, stwierdzając że "od decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy SENT służyło odwołanie do Dyrektora IAS właściwego za względu na siedzibę organu (naczelnika urzędu celno-skarbowego), który wydał decyzję w I instancji.

Od powyższej decyzji spółka T. Sp. Jawna wniosła skargę. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. przepisów prawa procesowego i zasady dwuinstancyjności wynikającej z art. 127 i art. 247 § 1 O.p. poprzez rozstrzygnięcie przez DIAS odwołania od decyzji organu I instancji , która była ściśle związana z bytem prawnym wcześniejszej decyzji DIAS wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości i decyzji DIAS uchylonej przez WSA we Wrocławiu,

2. art. 11, art. 187 § 2 oraz art. 191 O.p. w zw. z art. 21 ust. 3, art. 22 ust. 3 i art. 14 ustawy SENT poprzez nierozważenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, naruszenie zasady prawy obiektywnej i zasady swobodnej oceny dowodów skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego, polegającego na przyjęciu, że skarżąca rozpoczęła przewóz drogowy przez teren kraju bez wykonania obowiązku zgłoszenia w systemie SENT, a tym samym poprzez wydanie rozstrzygnięcia całkowicie sprzecznego z celami ustawy,

3. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez stosowanie przepisów w sposób naruszający zasadę proporcjonalności, w szczególności mając na uwadze znikomy rozmiar uchybienia formalnego, który nie miał wpływu na naruszenie przez przewoźnika obowiązku wynikającego z przepisów ustawy SENT,

4. art. 122 O.p. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do poczynienia dowolnych ustaleń faktycznych oraz zinterpretowanie stanu faktycznego na niekorzyść skarżącej i stanowiło naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony,

5. art. 22 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy okoliczności niniejszej sprawy, w tym ważny interes przewoźnika oraz działanie niezależne od sposobu jego postępowania, które nie zmierzało do obejścia prawa, powinny skutkować odstąpieniem przez organ od nałożenia kary pieniężnej,

6. art. 126 i art. 210 § 4 O.p. poprzez brak ciągłości czynności podejmowanych przez organy prowadzące postępowanie w zakresie kolejnych postępowań odwoławczych w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, bez ustalenia interesu prawnego strony i bez wykonania obowiązku uzupełnienia dowodów zebranych przez organ pierwszej instancji, zgodnie z art. 136 kpa,

7. art. 24 ust. 3 ustawy SENT poprzez zawężenie badania możliwości odstąpienia od wymierzenia kary i nieprawidłowej analizy pojęcia ważnego interesu przedsiębiorcy i interesu publicznego, przez który należy rozumieć również zasadę zaufania obywateli do władzy publicznej.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, zgodnie z wolą stron (art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2019 r. poz. 2325, zwana dalej - p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja DIAS z dnia [...] grudnia 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] grudnia 2018 r. nakładającą na Skarżącą (przewoźnika) karę pieniężną w wysokości 20.000 zł z uwagi na niedokonanie zgłoszenia w systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 22 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust.1 ustawy SENT w jej brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli tj. [...] lipca 2017 r. Stosownie do treści art. 7 ust.1 w.w. ustawy w przypadku przewozu towaru z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego albo państwa trzeciego, przewoźnik jest obowiązany przesłać do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, zgłoszenie i uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia. Z kolei zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 tej ustawy w przypadku niedokonania zgłoszenia przez przewoźnika na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 20 000 zł.

W ocenie organu w sprawie zaistniały podstawy do zastosowania ww. przepisów, bowiem kontrola przewozu drogowego z Niemiec do Czech towaru o nazwie Tudalen B 74S, o masie 24000 kg, klasyfikowanego do kodu CN 2710 przeprowadzona w dniu [...].07.2017 r. wykazała, że kierowca rozpoczął przewóz towaru po terytorium Rzeczypospolitej bez wymaganego numeru referencyjnego SENT, nadto w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające odstąpienie od wymierzenia tej kary. Przewoźnikiem w.w. towaru była firma – T. Spółka jawna. Przewóz przedmiotowego towaru został zgłoszony w systemie SENT w dniu [...].07.2017 r. i uzyskał numer referencyjny [...].

Powyższego wniosku nie podziela skarżąca podnosząc, że wjazd na terytorium Rzeczypospolitej nastąpił na skutek decyzji kierowcy pojazdu, nadto zdaniem skarżącej okoliczności sprawy nie wyczerpują dyspozycji wskazanych przez organ przepisów ustawy SENT. W ocenie skarżącej organy dokonały błędnej, zawężającej interpretacji przepisów ustawy o SENT, skutkiem czego nie odstąpiono od nałożenia kary podstawie art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT.

Wobec tak zakreślonego przedmiotu sprawy wyjaśnić należy, że przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Przewidują sankcję za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia tych przepisów i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego przewozu określonych w ustawie towarów przez odpowiedzialne podmioty.

Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym decyzją właściwego naczelnika urzędu celno - skarbowego są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Nałożenie kary jest obligatoryjne, a kara przewidziana w powyższym przepisie za uchybienie o którym jest mowa w art. 7 ust. 1 ustawy SENT dotyczy uchybienia formalnego i powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł. Ustawodawca nie przewidział żadnych okoliczności (poza przesłankami z art. 22 ust. 3 ustawy SENT) pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary. Kwestia odpowiedzialności powstaje w sposób obiektywny w momencie stwierdzenia dopuszczenia się przez konkretny podmiot uchybienia zagrożonego wymierzeniem kary pieniężnej i nie jest uzależniona od wystąpienia przesłanki winy po stronie przewoźnika, ani też jej rodzaju – wina umyślna, czy też nie. Zaznaczyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział też żadnej gradacji kary czyli nie zastrzegł, że organ może wymierzyć karę " do 20.000 zł", co również dowodzi, że jego zamiarem nie było pozostawienie organowi uprawnienia do oceny wagi takiego naruszenia i związanej z nim wysokości kary pieniężnej. Oznacza to, że organy nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, w tym również ewentualnego wystąpienia ryzyka uszczuplenia wpływów do budżetu państwa. Z odpowiedzialności za naruszenie ww. przepisów nie zwalnia również późniejsze zgłoszenia przewozu towarów, dokonane na skutek kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej.

Po myśli art. 7 ust. 1 ustawy SENT obowiązek zgłoszenia przewozu towarów tzw. wrażliwych, o których mowa w art. 3 ust. 2 (a zatem m.in. o kodzie CN 2710) ciąży na przewoźniku. Zgodnie z art. 2 pkt 8 tej ustawy, pojęcie - przewoźnik - oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, wykonującą przewóz towarów. Brak dokonania przez przewoźnika zgłoszenia przewozu towaru podlegającego zgłoszeniu oznacza niewykonanie obowiązku wynikającego z w.w. przepisu SENT. Przewoźnik jako podmiot profesjonalnie trudniący się daną dziedziną działalności gospodarczej nie może zasłaniać się nieznajomością przepisów prawa w zakresie obowiązującym go ze względu na przedmiot prowadzonej działalności, nie może również zasłaniać się nieznajomością przepisów prawa przez kierowcę pojazdu, bądź też pomyłką ze strony zatrudnionych pracowników. Za działania podjęte przez pracowników zatrudnionych przy - oraz - w celu wykonania przewozu towaru przewoźnik odpowiada na zasadzie ryzyka. Rzeczą przewoźnika jest zatem przeprowadzenie odpowiedniego instruktażu w zakresie prawidłowości wykonywania przewozu towarów tzw. wrażliwych, które objęte zostały systemem monitorowania przewozu i obrotu oraz ewentualnie podjęcie innych niezbędnych działań w celu zapobieżenia naruszeniom ustawy SENT.

Możliwość odstąpienia od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej m.in. za brak zgłoszenia przewozu towaru reguluje art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Zgodnie z tym przepisem w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 2, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 ustawy.

Z kolei w art. 26 ust. 3 ustawy o SENT wskazano, że organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie:

1) nie stanowi pomocy publicznej albo

2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo

3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.

W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni ww. przepisów w odniesieniu do stanu faktycznego ustalonego w sprawie.

Wyjaśnić należy, że określona w ww. przepisach instytucja odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej opiera się na tzw. uznaniu administracyjnym i odsyła do pojęć niedookreślonych "ważnego interesu przewoźnika" lub "interesu publicznego" jako materialno-prawnych przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

Podkreślić trzeba, że odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym gdyż zasadą jest płacenie kar, a nie zwalnianie z tego obowiązku. Zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawiającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Przy czym użycie słowa "ważny" podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes. Niewątpliwie nadzwyczajne, losowe sytuacje jak utrata możliwości wywiązania się z zobowiązań, utrata możliwości zarobkowania, trudności finansowe, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin skutkujące brakiem możliwości uregulowania nałożonej kary przesądzają o wystąpieniu ważnego interesu przewoźnika. Pojęcia tego nie należy jednak ograniczać jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, losowych, na które strona postępowania nie miała wpływu. Ważny interes podatnika (przewoźnika) to również sytuacja ekonomiczna, życiowa, możliwość zarobkowania (por. wyrok NSA z 1 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 362/20).

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że skarżąca spółka: nie posiada zaległości podatkowych lub niepodatkowych należności, budżetowych; w stosunku do Spółki nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne; nie występowała z wnioskiem o przyznanie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych w latach 2016-2018; była stroną transakcji w zakresie czynności zbycia-nabycia składników majątkowych w latach 2016-2018; w 2016 roku osiągnęła przychód w wysokości: 2.491.256,86 zł, poniosła koszty w wysokości: 2.393.642,52 zł oraz osiągnęła dochód w wysokości: 97.614,34 zł, zaś 2017 r. Strona osiągnęła przychód w wysokości: 2.672.037,54 zł, poniosła koszty w wysokości: 2.571.155,77 zł oraz osiągnęła dochód w wysokości: 100.881,77 zł.

W przedstawionym oświadczeniu o stanie majątkowym Strona wykazała pogorszenie sytuacji finansowej w roku 2018 spowodowanej niewywiązaniem się firmy współpracującej ze Stroną z płatności w kwocie 29.000,00 zł, wykazuje przy tym stan rachunków bankowych na dzień [...].06.2018 r. opiewających na kwotę 10.000,00 zł oraz 2.250,00 EUR.

W ocenie Sądu powyższe dane stanowią wystarczającą podstawę do ustalenia sytuacji finansowej skarżącej, w kontekście możliwości zapłaty nałożonej kary pieniężnej i jej wpływu na stan finansowy firmy skarżącej. Z powyższego wynika, że zapłata kary pieniężnej w kwocie 20.000,00 zł nie spowoduje drastycznego pogorszenia sytuacji finansowej Strony w taki sposób, aby była ona zmuszona do wyzbycia się majątku trwałego lub brakowało jej środków na bieżącą działalność gospodarczą. Przejściowe trudności związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie są podstawą do automatycznego udzielenia ulgi, ponieważ mieszczą się w ramach pewnego "ryzyka gospodarczego". Okoliczności stanu faktycznego wskazują, że w sprawie nie wystąpiły sytuacje nadzwyczajne czy też zdarzenia losowe, które umożliwiałyby odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Jak wskazano wyżej, niedokonanie przez Stronę zgłoszenia przewozu towaru klasyfikowanego do CN 2710, nie był spowodowany okolicznościami, na które nie miała ona wpływu. Ponadto na podstawie wyżej przedstawionej sytuacji ekonomicznej uprawniony jest wniosek, że obciążenie w niniejszym postępowaniu karą pieniężną odwołującej się Strony, nie wiąże się z zagrożeniem dla jej istotnego interesu. Podzielić należy pogląd, zgodnie z którym dolegliwość wynikająca z zapłaty kary jest oczywista, ale sama w sobie nie stanowi o ważnym interesie przewoźnika, uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary. Z dokumentów przedłożonych przez skarżącą wynika, że posiada ona stabilną sytuację finansową. Spółka nie posiada zaległości podatkowych i nieopodatkowanych, nie są prowadzone wobec niej postępowania egzekucyjne. Organy zasadnie zatem uznały, że w sprawie spawie nie wystąpił ważny interes przewoźnika, który uzasadniałby odstąpienie od wymierzenia kary, o której mowa w art. 22 ust. 2 ustawy SENT.

Odnośnie przesłanki "interesu publicznego", wyjaśnić należy, że w orzecznictwie charakteryzuje się ją jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp. Wprowadzenie przesłanki interesu publicznego do art. 22 ust. 3 ustawy SENT oznacza, że ustawodawca przewidział sytuacje, w których odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej będzie zbieżne z tym interesem. Ustalenie przez orzekający w takiej sprawie organ kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest płacenie należności w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego - dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi (por. wyroki NSA z 27 lutego 2013 r., II FSK 1351/11; z 28 sierpnia 2019 r., II GSK 360/19; z 22 stycznia 2020 r., II GSK 629/19; z 7 grudnia 2019 r., II GSK 1696/19).

Zdaniem Sądu organu trafnie stwierdziły, że w sprawie i ta przesłanka nie wystąpiła. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy odstąpienie od nałożenia kary na przewoźnika, którego sytuacja materialna pozwala na jej uiszczenie, nie leży również w interesie publicznym. Odstąpienie w takim przypadku od nałożenia kary pieniężnej, będącej skutkiem działania strony, niezgodnego z obowiązującym porządkiem prawnym nie może być uznane za działanie z korzyścią dla ogółu.

Wskazać przy tym należy, że charakter naruszenia przez skarżącą wskazanych przepisów ustawy SENT ma istotne znaczenie dla dokonywanego przewozu tzw. towaru wrażliwego. Z treści uzasadnienia projektu ustawy SENT wynika, że jej celem jest ochrona legalnego handlu towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez prawodawcę krajowego za "wrażliwe", ułatwienie walki z "szarą strefą", ograniczenie poziomu uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, takich jak podatek od towarów i usług czy podatek akcyzowy, jak również zwiększenie skuteczności kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Wprowadzony na mocy omawianej ustawy obowiązek dokonywania zgłoszenia przewozu towaru do rejestru nakłada na podmioty prowadzące działalność gospodarczą dodatkowe obowiązki, które zostały ocenione jako uzasadnione i proporcjonalne w stosunku do obszarów podlegających ochronie. Monitorowaniem przewozu zostały objęte towary określane jako "wrażliwe", zaliczone do grupy najwyższego ryzyka w kraju ze względu na naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz negatywny wpływ na konkurencję (druk nr 1244 rządowy projekt ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów; publ. sejm.gov.pl, prace sejmu, druki sejmowe). Prawidłowe zgłoszenie przewożonego towaru daje organom możliwość dokonywania zdalnych analiz, monitorowania oraz przeprowadzania skutecznych kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów oraz umożliwia prawidłową identyfikację podmiotów biorących udział w przewozie towarów wrażliwych i rodzaju wykonywanego przewozu. Stąd też uchybienia w dokonaniu takiego zgłoszenia niewątpliwie utrudniają monitorowanie przewozu towaru wrażliwego i kontrolę łańcucha dostaw, a w efekcie prawidłową kontrolę obowiązków podatkowych związanych z tego rodzaju towarem. Takie zachowania nie mogą być postrzegane jako zgodne z interesem publicznym. W interesie publicznym leży bowiem powszechne, prawidłowe stosowanie przez wszystkich uczestników łańcucha dostaw przepisów prawa.

W ocenie Sądu jako chybione należy również ocenić podniesione przez skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia powołanych w skardze przepisów O.p. Wbrew zarzutom skargi stan faktyczny sprawy ustalony został prawidłowo, a jego okoliczności nie są sporne, sporna jest natomiast ocena stanu faktycznego w kontekście mających w sprawie zastosowanie przepisów ustawy SENT. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej zauważyć przyjdzie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że w dniu [...] lipca 2017 r. skarżąca rozpoczęła na terenie Rzeczpospolitej przewóz towaru o kodzie CN 2710 w ilości 2400 kg, nie dokonując przy tym wymaganego zgłoszenia i bez uzyskania numeru referencyjnego SENT. Przekroczenie granicy i wjazd na terytorium Polski stanowiło rozpoczęcie przewozu towaru w rozumieniu ustawy SENT.

Z powyższych względów dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek, które obowiązany był uwzględnić z urzędu Sąd stwierdził, że jest ona zgodna z prawem nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy.

Z tego też względu Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.