Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 280/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239b par. 1 pkt 1 i 3, par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirella Łent Sędzia WSA Jarosław Szulc Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Liberda-Koczorowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Decyzją z [...]r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. określił J. Cz. (skarżąca) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 29.780 zł. Postanowieniem z dnia [...]r. organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

2. Po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie, Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przytoczył art. 239a, art. 239b § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749, dalej jako O.p.) mówiące o rygorze natychmiastowej wykonalności. Dodał, że przesłanki określone w art. 239b § 1 - 4 O.p. mają charakter fakultatywny i rozłączny, co powoduje, że zaistnienie jednej z nich daje podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Warunkiem koniecznym jest uprawdopodobnienie przez organ, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.). Zaistnienie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 O.p. organ podatkowy obowiązany jest udowodnić, natomiast dla wykazania spełnienia warunku określonego w art. 239b § 2 O.p. wystarczy uprawdopodobnienie.

3. Organ powołał się na art. 239b § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 239b § 2 O.p. wskazując zaistnienie przesłanek, o których mowa w tych przepisach: wobec skarżącej toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych, skarżąca dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, stąd istnieje uzasadniona obawa, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

4. Organ ustalił, że prowadzone były wobec skarżącej postępowania egzekucyjne na rzecz wierzycieli: Urzędu Miasta I. z tytułu podatku od nieruchomości za styczeń 2013 r. w kwocie 220 zł oraz G. I. T. D. dotyczące kwoty 200 zł. W ramach postępowania egzekucyjnego dokonano zajęcia rachunków bankowych w [...] oraz [...]. Jednakże egzekucja okazała się nieskuteczna. Z uwagi na niezastanie skarżącej w miejscu zamieszkania poborcy skarbowi spisali relację o niemożności dokonania czynności egzekucyjnych.

5. Organ podkreślił, że umową z dnia [...] r. skarżąca darowała na rzecz brata, R. P., własność nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...], położonej w I. przy ul. J. 16A, o powierzchni 0,11,16 ha, zabudowanej domem mieszkalnym o powierzchni 254,32 m2 i garażem o powierzchni 48,75 m2. Wartość przedmiotu darowizny określiła na kwotę 250.000 zł. Ponieważ zdarzenie to miało miejsce w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. organ pierwszej instancji zasadnie powziął obawę, że darowizna ta miała na celu uniknięcie ustanowienia hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego na tej nieruchomości w przypadku ewentualnego wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

6. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie ze wskazaniem określonych faktów pozwalających na przyjęcie, że zachodzi uzasadniona obawa, iż zobowiązanie takie nie zostanie wykonane. Organ dodał, że zaległość podatkowa jest wynikiem uchybień w zakresie rozliczenia podatkowego prowadzonej działalności gospodarczej, w ramach czego zakwestionowano wysokość kosztów uzyskania przychodu m. in. poprzez zaliczenie do nich faktur VAT na łączną kwotę 187.850 zł, wystawionych przez firmę M. J. M. oraz P.W. M. M. P., które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń. Zaległość ta nie powstała zatem z przyczyn niezależnych od podatnika, w wyniku zdarzenia losowego, czy nadzwyczajnego.

7. Uwzględniając powyższe okoliczności organ podatkowy powołał się na art. 239b § 2 O.p. Założył, iż zobowiązanie nie zostanie zapłacone, skoro nie zostało przez skarżącą zadeklarowane i zapłacone w prawidłowej wysokości, na co wskazało wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego na podstawie art. 21 § 3 O.p. O braku gwarancji wykonania zobowiązania podatkowego świadczył zdaniem organu również fakt, iż mimo przeprowadzonej kontroli podatkowej skarżąca nie złożyła prawidłowej korekty zaznania podatkowego i nie uiściła podatku dochodowego od osób fizycznych w należnej wysokości. Organ przedstawił okoliczności wskazujące, że skarżąca wielokrotnie dokonywała po terminie płatności zobowiązań podatkowych, co skutkowało wystawieniem na skarżącą tytułów wykonawczych i sporządzaniem doniesień karnoskarbowych. Dodał, że postępowania egzekucyjne nie dotyczyły tylko zaległości należnych Naczelnikowi Urzędu Skarbowego, ale także innych organów. Wszczęcie postępowań egzekucyjnych oznacza, że skarżąca nie miała możliwości pokrycia nałożonych na nią zobowiązań finansowych z osiąganych przez siebie dochodów. Tym samym za uzasadnioną organ uznał obawę, że zobowiązanie wynikające z decyzji określającej podatek dochodowy od osób fizycznych za 2010 r., nie zostanie wykonane.

8. Dyrektor podkreślił, że z tytułu prowadzonej działalności za 2009r. skarżąca osiągnęła dochód w wysokości 25.383,99 zł, za 2010 r. poniosła stratę w wysokości 55.632,99 zł, za 2011 r. dochód wyniósł 38.710,62 zł, za 2012 r. - kwotę 46.042,97 zł, a za 2013r. strata wyniosła 5.385,17 zł. Organ zwrócił także uwagę, że w 2014 r. poniosła wydatek na zakup nieruchomości położonej w R., której wartość, zgodnie z wykazem informacji o czynnościach majątkowych, wydruk aplikacji CZM z dnia [...]r., wynosi 60.000 zł. Natomiast w wyniku prowadzonego postępowania odwoławczego ustalono, że za okres od stycznia 2013 r. do października 2014r. skarżąca wykazała wyłącznie kwoty do przeniesienia na kolejny okres rozliczeniowy. Ze złożonych deklaracji VAT wynika, iż wysokość obrotów wyniosła w 2010 r. - 1.368.646 zł, w 2011 r. - 1.813.778 zł, w 2012 r. - 2.061.826 zł, w 2013 r. - 1.481.043 zł, a za miesiące od stycznia do października 2014 r. - 636.174 zł., co wyraża spadek obrotów w stosunku do 2012 r. o kwotę 580.783 zł, tj. 28,16%. Ustalono również, iż w 2014 r. skarżąca nie dokonywała wpłat zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych pomimo, że - jak oświadczyła w zażaleniu - wysokość przychodów, które wynoszą ponad 100.000 zł miesięcznie, pozwala na uregulowanie przedmiotowej zaległości w kwocie 29.780 zł.

9. Natomiast w kwestii posiadanego przez skarżącą majątku w postaci hali produkcyjnej położonej w miejscowości J. przy ul. P. 8, o szacunkowej wartości 250.000 - 300.000 zł, Dyrektor wskazał, że zgodnie z otrzymaną informacją z bazy danych ewidencji gruntów i budynków powiatu i. na dzień [...] r. skarżąca figurowała w bazie danych EGiB, ale nie posiadała nieruchomości na dzień sporządzenia raportu. Okoliczności posiadania hali produkcyjnej nie potwierdził również wykaz informacji o czynnościach majątkowych - wydruk aplikacji CZM z dnia [...] r.

10. Organ uwzględnił uregulowanie przez skarżącą [...]r. kwoty 467,30 zł tytułem zaległości wobec Urzędu Miasta I. oraz G. I. T. D. Uwzględnił jednak, że nastąpiło to w trakcie prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego. Uwzględniając dokonane w toku postępowania odwoławczego ustalenia, w ocenie Dyrektora, odstąpienie od nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r., nie znajduje uzasadnienia. Fakt uregulowania zaległości wobec ww. wierzycieli nie stanowi podstawy do uchylenia postanowienia.

11. Organ odwoławczy podniósł także, że skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z [...] r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r., co zgodnie z poglądami orzecznictwa, które wskazał, może zostać uznane za spełnienie przesłanki z art. 239b § 2 O.p.

12. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie:

- art. 122 O.p., przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności nieprzeprowadzenia postępowania mającego na celu ustalenie całego majątku podatnika w taki sposób, by możliwe było stwierdzenie, że zbyty majątek w porównaniu do pozostałego posiadanego mienia stanowi znaczną wartość,

- zasady dochodzenia prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy polegające na uznaniu, że sytuacja finansowa i materialna skarżącej nie pozwoli na wykonanie obowiązku podatkowego wynikającego z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2010 w wysokości 29.780 zł w drodze egzekucji, podczas gdy sytuacja finansowa i materialna skarżącej pozwoliłaby na wykonanie powyższego obowiązku podatkowego w drodze egzekucji,

- art. 239b § 1 w zw. z art. 239b § 2 O.p. polegające na nieuprawdopodobnieniu przez organ, że zobowiązanie wynikające z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z [...]r. określającej skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2010 w wysokości 29.780 zł nie zostanie wykonane,

- art. 239b § 1 pkt 1 O.p. poprzez zastosowanie tego przepisu, podczas gdy wobec skarżącej nie toczą się postępowania egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych,

- art. 239b § 1 pkt 3 O.p. przez zastosowanie tego przepisu, podczas gdy skarżąca nie zbyła majątku znacznej wartości, gdyż majątek zbyty w proporcji do pozostałej części majątku umożliwi zaspokojenie ewentualnych zobowiązań podatkowych.

13. W uzasadnieniu skarżąca podała, że dla ustalenia prawidłowości zaskarżonego postanowienia konieczne jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek: 1) musi zaistnieć co najmniej jeden z czterech warunków określonych w § 1 art. 239b O.p., 2) organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Wskazała, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 239b § 1 pkt 1 i 3 oraz § 2 O.p., przy czym fakt zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 O.p. organ podatkowy obowiązany jest udowodnić

14. Co do pierwszej przesłanki organ ustalił, iż wobec skarżącej toczyły się postępowania egzekucyjne na rzecz wierzycieli w łącznej kwocie 440 zł. tymczasem dyspozycja art. 239b § 1 pkt 1 dotyczy postępowań w toku, a w jej przypadku są one zakończone. Ponadto zwróciła uwagę na niewielką wysokość egzekwowanych kwot, które nie zostały zapłacone na skutek przeoczenia. Postępowania zostały umorzone ze względu na zapłatę zaległości przez skarżącą, więc organ drugiej instancji był zobowiązany uwzględnić okoliczność, że wobec odwołującej się nie toczy się żadne postępowanie egzekucyjne. Skarżąca podniosła, że kwoty objęte tymi postępowaniami egzekucyjnymi nie wpłynęłyby na wykonanie zobowiązania określonego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego.

15. Odnosząc się do okoliczności zbywania majątku znacznej wartości przez dokonanie darowizny nieruchomości na rzecz brata skarżąca podkreśliła znaczenie wyrażenia "majątku znacznej wartości" podnosząc, że organ nie przeprowadził postępowania mającego na celu ustalenia całego jej majątku w celu określenia, czy zbyta nieruchomość w drodze darowizny stanowiła mienie znacznej wartości. Przyznała, że darowała należący do niej dom, położony w I. na rzecz brata, jednakże podważała wniosek, że zbyła majątek znacznej wartości, o której mowa w art. 259 b § 1 pkt 3 O.p. Podała, że jest właścicielem nieobciążonej hali produkcyjnej położonej w miejscowości J. o orientacyjnej wartości 250.000 zł – 300.000 zł, nadto jej miesięczny przychód wynosi przeszło 100.000 zł. W tych okolicznościach nie uważa, że przez darowiznę domu na rzecz brata zbyła taką część majątku, która w proporcji do pozostałej w jej dyspozycji części, uniemożliwi zaspokojenie wynikającego z decyzji obowiązku podlegającego wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który wynosi 29.780 zł.

16. Zdaniem skarżącej, organ nie uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Nie potwierdza tego argument, że zobowiązanie podatkowe nie zostało przez skarżącą zadeklarowane i zapłacone w prawidłowej wysokości. Wskazała, że organ w rzeczywistości, powtórzył treść decyzji określających wielkość zobowiązania podatkowego, nie uprawdopodobniając okoliczności mogących wpłynąć na brak zapłaty zobowiązania przez skarżącą. Skarżąca nie godząc się z decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego wniosła odwołanie i nie może to stanowić uzasadnienia dla uprawdopodobnienia niewykonania przez nią zobowiązania. Przesłanki, od których zależy nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie są bezpośrednio związane z treścią decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przesłanki te dotyczą sytuacji majątkowej, stosunkiem do wykonania nałożonego obowiązku oraz możliwościami jego wykonania w drodze przyszłej egzekucji. Skorzystanie przez podatnika z prawa do zaskarżenia decyzji nie może decydować o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności.

17. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

18. Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W tym miejscu należy wskazać, że sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r, poz. 270 ze zm. dalej ustawa p.p.s.a.) uchyla postanowienie lub decyzję, kiedy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

19. Przedmiotem sporu jest zasadność orzeczenia o nadaniu nieostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z [...]r określającej skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r w wysokości 29.780 zł, rygoru natychmiastowej wykonalności. Na tym tle strony spierały się o prawidłowość zastosowania w sprawie przesłanek nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w kontekście ustaleń faktycznych dokonanych przez organy i przyjętych jako podstawa faktyczna rozstrzygnięcia.

20. W pierwszej kolejności, dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia organów, zasadne pozostaje przeanalizowanie przepisów mających zastosowanie w sprawie. Od nowelizacji przepisów Ordynacji Podatkowej, obowiązującej od 1 stycznia 2009 r decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie podlega wykonaniu, jeśli nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 239a O.p.). W art. 239b § 1 O.p. sprecyzowane zostały przesłanki, których wystąpienie może skutkować nadaniem decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności; sformułowanie tego przepisu, polegające na przedzieleniu wymienionych w pkt 1-4 przypadków spójnikiem "lub" wskazuje, że wystąpienie przesłanek nie musi następować kumulatywnie, wystarczy wystąpienie którejkolwiek z nich, by organ miał podstawę do nadania rygoru; może to nastąpić, gdy:

1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych

2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia,

3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości,

4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące

Z powyższymi przesłankami skorelowany został równocześnie obowiązek organu wykazania w formie uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (§ 2 art. 239b O.p.).

22. Skarżąca stała na stanowisku, że organ w wyniku naruszenia zasad postępowania, wyrażonych w art. 122 O.p. i art. 187 § 1 O.p., nie uprawdopodobnił przesłanki, że zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r, określone w decyzji z [...]r nie zostanie wykonane, jak również nieprawidłowo ustalił, że zachodzą przesłanki z art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 3 O.p. albowiem na etapie wydawania postanowienia przez organ drugiej instancji nie toczyło się już wobec niej inne postępowanie egzekucyjne w zakresie należności pieniężnych i nie zbyła ona majątku znacznej wartości przedmiotową umową darowizny nieruchomości, ponieważ poza tym składnikiem majątku posiada jeszcze inny majątek o znacznej wartości.

23. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów skargi, Sąd uznał je za nieuzasadnione. Rozpoczynając analizę od zarzutu naruszenia art. 239b § 1 pkt 1 O.p. należy zauważyć, że ocena tej przesłanki została zróżnicowana w rozstrzygnięciach organów obu instancji. Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. powołał się na ustalenie, że wobec skarżącej toczą się postępowania egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych wskazując na dwa tytuły wykonawcze dotyczące zaległości z roku 2013 na łączną kwotę należności głównej – 420 zł plus odsetki i koszty w kwocie 46,78 zł wobec Urzędu Miasta I. oraz G. I. T. D. Natomiast Dyrektor Izby Skarbowej w B. w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że uwzględnił okoliczność uregulowania przez skarżącą w dniu [...]r kwoty 467 zł z tytułu powyższych zaległości, stąd nie wskazywał wystąpienia tej przesłanki, jako podstawy swojego rozstrzygnięcia (str 5 zaskarżonego postanowienia), co jednak nie oznaczało pominięcia oceny tych okoliczności na potrzeby oceny przesłanki z § 2 art. 239b O.p.

24. W zaskarżonym postanowieniu organ wyeksponował przesłankę z art. 239b pkt 3 O.p. zgodnie z którą organ może nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności gdy strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości. Sąd podziela ocenę organów co do okoliczności zawarcia przez skarżącą w dniu [...]r z jej bratem, R. P., umowy darowizny nieruchomości, jako wypełniającej warunek wskazany w przywołanym przepisie. Niesporną okolicznością pozostawały warunki przedmiotowej umowy jako darowizny zabudowanej domem mieszkalnym o pow. 254,32 m² i garażem o pow. 48,75 m², działki o pow.1116 m², położonej w I. przy ul. J. 16A o wartości określonej przez skarżącą na 250.000 zł. Nieruchomość została zbyta w trakcie trwania postępowania w przedmiocie wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za 2010r, które wszczęte zostało postanowieniem z [...]r.

25. Ocena, czy dokonana czynność prawna dotyczy majątku znacznej wartości wiąże się ściśle z analizą przesłanki określonej w § 2 art. 239b O.p. tj obowiązku organu uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Warunek bowiem z pkt 3 § 1 art. 239b O.p. mówi wyłącznie o czynności, która ma za przedmiot zbycie majątku znacznej wartości, któremu niewątpliwie odpowiada darowizna nieruchomości wartości 250.000 zł. W obiektywnych kategoriach uznać należy, że taka transakcja odpowiada ustawowej przesłance. Zauważyć należy, że ustawodawca nie nakazał konfrontować użytego przymiotnika "znaczna" z wielkością majątku strony, co oznacza, że pojęcie to rozumieć należy w obiektywnie przyjętych kategoriach wielkości. Porównanie takie wydaje się być uzasadnione przy analizowaniu spełnienia warunku, o którym mowa w § 2 analizowanego artykułu. Nakazuje on organowi wykazanie (ale nie udowodnienie), że na bazie poczynionych ustaleń, w których mieścić się muszą te, które dotyczą sytuacji majątkowej i dochodowej strony, w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego uznać można, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

26. Dokonując oceny stanu posiadania przez skarżącą majątku i dochodów, który organy ustaliły i przedstawiły w kwestionowanych postanowieniach, Sąd uznał je za zupełne i prawidłowe. Na szczególne podkreślenie zasługuje eksponowana w skardze okoliczność, że skarżąca dysponuje równie dużym majątkiem, co wartość nieruchomość darowana bratu. Dotyczy to "nieobciążonej hali produkcyjnej" położonej w miejscowości J. wartości, jak wskazała, ok. 250.000 – 300.000 zł. Tymczasem organy ustaliły na bazie informacji z bazy danych ewidencji gruntów i budynków powiatu i., że skarżąca nie jest posiadaczem żadnych nieruchomości na dzień [...]r., czego skarżąca nie podważyła żadnym przeciwdowodem Należy wskazać, że z informacji tej płynie także wniosek, że nie przysługuje jej prawo własności do domu, w którym zamieszkuje w miejscowości J. (wieś w powiecie i.). W skardze skarżąca ogólnie powołała się na okoliczność posiadania przedmiotowej hali, mimo, że znane było stanowisko organu co do uznania, że nie ma w tym przedmiocie żadnego dowodu. Przedmiotowa hala produkcyjna w tych okolicznościach mogłaby mieć jedynie status ruchomości (konstrukcji), co skarżąca powinna była wyjaśnić w postępowaniu, o ile chciała skutecznie powołać się na tę okoliczność. Własność rzeczy ruchomych (poza środkami transportu) nie podlega zobiektywizowanym rejestrom i bez inicjatywy dowodowej ze strony skarżącej nie sposób ustalić, czy i jakiej wartości hali jest właścicielką.

27. Na powyższe okoliczności nakłada się argumentacja przedstawiona przez organy na podstawie deklarowanych przez skarżącą przychodów i dochodów za lata 2009 – 2013, z których wynika, że skarżąca utrzymuje się wyłącznie z działalności gospodarczej i w 2013r z tytułu tej działalności odnotowała stratę w wysokości 5.385,17 zł, stratę wykazała także w roku 2010, natomiast w roku 2012 wykazała dochód w wysokości 46.042,97 zł, rok wcześniej – w kwocie 38.710,62 zł, co daje średnio w latach, w których wykazała dochód, miesięczny dochód w wysokości ok. 3.500 zł. Organ wskazał, że w roku 2014 skarżąca nie dokonywała wpłat zaliczek na podatek dochodowy. W zakresie podatku od towarów i usług w okresie od stycznia 2013r do października 2014r wykazywała wyłącznie kwoty do przeniesienia na kolejny okres rozliczeniowy.

28. W kontekście powyższych, obiektywnych okoliczności, gołosłowne pozostają twierdzenia skarżącej, jakoby miesięczny przychód w kwocie 100.000 zł odzwierciedlał jej możliwości dysponowania taką (lub podobnie znaczną) kwotą na własne cele z możliwością przeznaczenia jej na uregulowanie zaległości wynikającej z decyzji wymiarowej. Z ustaleniami organu, co do dochodów skarżącej koresponduje, nie podważona przez stronę informacja, że skarżąca w latach 2010 do 2014r wiele należności podatkowych płaciła z opóźnieniem, dopiero po wysłaniu upomnienia (wykaz na str 7 postanowienia organu I instancji), a na wiele z nich wystawione zostały tytuły wykonawcze (zestawienie na str 8 postanowienia). Zostały sporządzone doniesienia karne za brak wpłat w podatku dochodowym od osób fizycznych PIT-4 za 2009r, za 2012r, za 2013r oraz w podatku od towarów i usług za 2011r (informacja k.29 akt adm).

29. Okoliczności wykazane powyższymi dowodami, uzupełnia także ocena postępowań egzekucyjnych w zakresie innych należności pieniężnych, które skarżąca uregulowała w trakcie trwania postępowania w sprawie, przed wydaniem postanowienia organu drugiej instancji. Jakkolwiek skarżąca podnosi, że brak uregulowania tych stosunkowo niewielkich kwot, był wynikiem nieuwagi, to twierdzenie takie koliduje z ustaleniem, że egzekucja doprowadziła do zajęcia dwóch rachunków bankowych w [...] i [...], a poborcy skarbowi nie mogli zastać zobowiązanej, dla dokonania czynności.

30. Podzielić należy co do zasady stanowisko skarżącej, że postępowanie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie stanowi etapu postępowania, w którym powinny być analizowane ustalenia dotyczące wymiaru. Niemniej nie można odmówić zasadności twierdzeniu organu, że z decyzji tej wynika, że przedmiotowe zaległości nie powstały na skutek okoliczności nadzwyczajnych, niezależnych od skarżącej.

31. Sąd nie podziela stanowiska organu, że okoliczność wniesienia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe oraz brak zapłaty zobowiązania wynikającego z tej decyzji potwierdza spełnienie przesłanki z art. 239b § 2 O.p. Przepis ten bowiem odnosi się do uprawdopodobnienia braku wykonania zobowiązania i musi być interpretowany w powiazaniu z przesłankami wymienionymi w § 1, które w zakresie pkt. 1 - 3 dotyczą wyłącznie sytuacji majątkowej strony a nie jej stosunku do obciążającego ją obowiązku. Powołany przez organ wyrok w sprawie I FSK 1650/10 nie potwierdza stanowiska organu, przywołuje bowiem tylko twierdzenie organu w sprawie.

32. W świetle powyższych okoliczności, Sąd uznał, ze organy wykazały w sprawie istnienie przesłanek z art. 239b § 1 pkt 3 oraz § 2 O.p. Tym samym zarzut naruszenia tych przepisów Sąd uznał za niezasadny. Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 122 i 187 § 1 O.p. Pierwszy z przepisów wyraża zasadę prawdy obiektywnej a drugi jest wyrazem konkretyzacji tej zasady. Skarżąca podnosząc zarzut naruszenia wskazanych przepisów nie wykazała, jakich działań zaniechał organ (jakich dowodów nie zebrał, lub nie ocenił) w ramach wyjaśniania stanu faktycznego sprawy. W efekcie zarzuty skargi sprowadzają się do polemiki z oceną zebranego przez organ materiału dowodowego.

33. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.