Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 2424/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz sędzia del. WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w dniu 25 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej sprawy z wniosku R. J. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2424/15 w sprawie ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 4388/14 w sprawie ze skargi R. J. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na powtórny egzamin postanawia: oddalić wniosek


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2424/15, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt: VI SA/Wa 4388/14, którym uchylono decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z [...] października 2014 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z 1 września 2014 r. w przedmiocie skierowania na powtórny egzamin i oddalił skargę wniesioną przez R. J..

Następnie R. J. złożył wniosek o wykładnię wyroku (pismo z [...] czerwca 2018 r.). Skarżący podniósł, że powołane w uzasadnieniu wyroku z 23 maja 2017 r. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 121, poz. 1137 ze zm.) utraciło moc obowiązującą z dniem 30 listopada 2015 r., a więc przed wydaniem wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, lecz fakt ten uszedł uwadze tego Sądu. Z tego powodu, zdaniem wnioskodawcy "(...) zachodzi konieczność wyjaśnienia w drodze wykładni wyroku w jaki sposób wnioskodawca ma oczekiwać wykonania wyroku, skoro podstawą tego wyroku jest nieobowiązujący akt prawny(...)."

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: p.p.s.a.), Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

Konieczność wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wtedy, gdy jest ono sformułowane w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku. Wykładnia orzeczenia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, jak i do uzasadnienia wyroku. Wątpliwości co do uzasadnienia orzeczenia mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia. Podkreślić także trzeba, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Instytucja wyjaśniania wątpliwości co do treści wyroku nie służy natomiast udzielaniu odpowiedzi na pytania dotyczące konsekwencji procesowych wyroków (zob. postanowienie NSA z 21 listopada 2012 r., sygn. akt I GSK 111/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2008 r., sygn. akt I OZ 698/08, z 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II GZ 1/10 oraz z 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 406/09; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższego stwierdzić należy, że wniosek R. J. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2424/15, jest bezzasadny. Uzasadnienie powołanego orzeczenia zostało sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Podkreślenia wymaga, że w art. 133 § 1 p.p.s.a. przyjęto jako zasadę orzekania przez sąd administracyjny na podstawie akt sprawy. Oznacza to, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu (czynności). Zmiana stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu zaskarżonego aktu (czynności), zasadniczo nie podlega uwzględnieniu. W sprawie rozpoznanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stan prawny wiążący w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał także w dniu wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a tym samym stanowił wzorzec kontroli tego orzeczenia przeprowadzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej.

Wykładni wymaga wyrok, którego treść powoduje niejasności interpretacyjne wskutek nieprecyzyjnego jego sformułowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zachodzą najmniejsze wątpliwości interpretacyjne wyroku wydanego w tej sprawie. Zarówno sentencja, jak i jego uzasadnienie są jasne, w sposób oczywisty przedstawiają stanowisko Sądu oraz przyjęty tok rozumowania prowadzący do rozstrzygnięcia.

Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie jest jego rolą udzielenie skarżącemu wyjaśnień odnośnie do konsekwencji prawnych wyroku z 23 maja 2017 r. Zaznaczyć jedynie wypada, że chociaż rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, istotnie z dniem 30 listopada 2015 r. utraciło moc obowiązującą, to rozwiązania w zakresie nadzoru nad rzeczoznawcami do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, sprawowanego przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, wprowadzone do ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej przez ustawę z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów (Dz. U. z 2015 r., poz. 1505), w swej istocie są zbliżone do dotychczasowej regulacji zawartej w powołanym rozporządzeniu.

Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w związku z art. 193 p.p.s.a., oddalił wniosek.