Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1515/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2  pkt 6, art. 29 ust. 5, art. 43 ust. 1 pkt 10
journal: Dz.U. 2003 nr 60 poz 535
law: Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca), sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant referent stażysta Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2013 r. sprawy ze skargi J. W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

J. W. (dalej jako: "Skarżący") złożył wwniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy nieruchomości.

W przedmiotowym wniosku przedstawił następujące zdarzenia przyszłe:

Skarżący jest właścicielem nieruchomości składającej się z dwóch działek: działki 2/6 i działki 2/9 zapisanej pod jednym numerem księgi wieczystej. Przedmiotowa nieruchomość została nabyta w 2001 r. Na działce 2/9 biegnie sieć elektryczna. Na działce 2/6 znajduje się droga wewnętrzna. Droga wewnętrzna od roku 2001 jest przedmiotem dzierżawy, z tytułu której czynsz dzierżawny podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT.

W stosunku do:

a) sieci elektrycznej i znajdującej się na działce 2/9),

b) drogi wewnętrznej (znajdującej się na działce 2/6),

- nie przysługiwało Skarżącemu prawo od obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, ponieważ nieruchomość zabudowana w/w obiektami została nabyta od osób fizycznych nie będących podatnikami, w ramach transakcji nie podlegającej podatkowi od towarów i usług.

Ponadto Skarżący nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalono pas drogowy KD-GPS1 na całej działce 2/6 i części działki 2/9. Pozostała część działki 2/9 stanowi las (załącznik do planu miejscowego III rama w P., uchwalonego 18 marca 2008 r. pod nr XXXIV/336/V/2008, na którym zaznaczono nieruchomość Wnioskodawcy i opatrzono opisem).

Skarżący zamierza zbyć nieruchomość, stanowiącą ewidencyjnie dwie działki zabudowane budowlami w całości lub w części.

W związku z powyższym zadał pytania:

1) Czy przy dostawie części nieruchomości stanowiącej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pas drogowy KD-GPS1 (cała działka 2/6 i część działki 2/9) Skarżącemu będzie przysługiwało zwolnienie z podatku od towarów i usług?

2) Czy przy dostawie całej nieruchomości (działki 2/6 i działki 2/9) Skarżącemu będzie przysługiwało zwolnienie z podatku od towarów i usług?

Ad .1

Zdaniem Skarżącego działka 2/6 jak i działka 2/9 będące przyszłym przedmiotem dostawy są zabudowane budowlami zwolnionymi od podatku od towarów i usług, zatem przy dostawie części nieruchomości stanowiącej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pas drogowy KD-GPS1 (cała działka 2/6 i część działki 2/9) Skarżącemu będzie przysługiwało zwolnienie z. podatku od towarów i usług.

Skarżący powołując się na art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: "u.p.t.u.")

wskazał, iż dostawa budowli co do zasady podlega zwolnieniu z podatku. Zdaniem Skarżącego dostawa podlegałaby opodatkowaniu w sytuacji, gdyby spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. a lub art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. b u.p.t.u.

Skarżący podniósł, iż zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) sieć elektryczna (sieć techniczna, sieć uzbrojenia terenu) stanowi budowle. Zaznaczył, że sieć energetyczna nie stanowi własności Skarżącego, ale zakładu energetycznego i jako taka nie może być przedmiotem dostawy. Podniósł, iż na mocy art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 2007 Nr 19, poz. 115) droga jest kwalifikowana jako budowla.

Wskazał, iż zgodnie z art. 29 u.p.t.u. w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Podstawą opodatkowania jest kwota należna z tytułu sprzedaży budynków (budowli) trwale z gruntem związanych oraz gruntu. Skarżący zaznaczył, iż do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części stale z gruntem związanych. W ocenie Skarżącego działka 2/9 jest działką leśną, korzystającą przy dostawie ze zwolnienia z podatku VAT na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u.

Ad. 2

Według Skarżącego skoro działka 2/6 jak i działka 2/9 będące przyszłym przedmiotem dostawy, są zabudowane budowlami zwolnionymi od podatku od towarów i usług, zatem przy dostawie całej nieruchomości (działki 2/6 i działki 2/9) będzie mu przysługiwało zwolnienie z podatku od towarów i usług.

Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] lutego 2013 r. uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe. W uzasadnieniu powołując się na treść art. 2 pkt 6, art. 2 pkt 14, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 29, art. 41 ust. 1, art. 43 ust. 1 pkt 9, art. 43 ust. 7a, art. 43 ust. 1 pkt 10a, art. 146 a pkt 1 u.p.t.u. wskazał, iż ze zwolnienia korzysta dostawa nieruchomości gruntowych niezabudowanych, które nie są terenami budowlanymi lub przeznaczonymi pod zabudowę. Ponadto ze zwolnienia, co do zasady, korzysta dostawa nieruchomości zabudowanych lub ich części.

Organ interpretacyjny wyjaśnił, iż wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do momentu dostawy nie minęły co najmniej dwa lata. Przy czym powyższe wykluczenie doznaje ograniczenia, gdyż dostawa w ramach pierwszego zasiedlenia również może korzystać ze zwolnienia w sytuacji, gdy w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego i równocześnie dostawca nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których mial prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Organ interpretacyjny analizując definicję pierwszego zasiedlenia (zawartą w art. 2 pkt 14 u.p.t.u.) stwierdził, iż aby można było mówić o pierwszym zasiedleniu obiekt musi zostać oddany do użytkowania, a ponadto czynność ta powinna podlegać opodatkowaniu. Zdaniem Organu z powyższej definicji wynika, że oddanie do użytkowania powinno nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu. Pierwszym zasiedleniem może być oddanie w najem, dzierżawę czy też leasing.

Minister Finansów wskazując na art. 3 pkt 3, art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane, art. 46 § 1, art. 47 § 2 , art. 48 , art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16. poz. 93 ze zm., dalej "k.c.") stwierdził, iż w przypadku działki 2/6, na której znajduje się droga wewnętrzna przedmiotem dostawy będzie zabudowana nieruchomość gruntowa natomiast w przypadku działki 2/9, na której znajduje się sieć elektryczna przedmiotem dostawy będzie niezabudowana nieruchomość gruntowa. Organ uznał, iż w świetle powołanych wyżej przepisów drogi są budowlami trwale z gruntem związanymi natomiast sieć elektryczna nie stanowi budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli, które uznaje się za towar na gruncie podatku od towarów i usług. Tym samym zdaniem Organu w przypadku dostawy działki 2/6 nie znajdzie zastosowania art. 29 ust. 5 u.p.tu., gdyż nie wystąpi dostawa budynków lub budowli trwale z gruntem związanyeh albo części takich budynków lub budowli, do której można by "przypisać" grunt.

Minister Finansów odnosząc się do kwestii opodatkowania dostawy działki 2/6, na której znajduje się droga wewnętrzna stwierdził, iż pierwsze zasiedlenie miało miejsce w 2001 roku, kiedy to droga została oddana w dzierżawę, zatem dostawa przedmiotowej działki nie będzie odbywała się w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim. Zaznaczył, iż ponadto pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą upłynął okres dłuższy niż. 2 lata. W konsekwencji dostawa działki 2/6 będzie podlegała zwolnieniu stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 29 ust. 5 u.p.t.u.

Minister Finansów w odniesieniu się do kwestii opodatkowania dostawy działki 2/9 na której znajduje sie sieć elektryczna wskazał, iż o tym czy dostawa przedmiotowej nieruchomości będzie podlegać opodatkowaniu według stawki podstawowej, czy też będzie korzystała ze zwolnienia od podatku, decydować będzie przeznaczenie nieruchomości, tzn. czy niniejsza nieruchomość jest gruntem budowlanym łub przeznaczonym pod zabudowę, czy też nie.

Według organu interpretacyjnego celem określenia, czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę należy odwołać się do przepisów zawartych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r,. poz. 647). regulującej zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej.

Minister Finansów zauważył, iż dla prawidłowego określenia przeznaczenia terenów istotne znaczenie odgrywa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 4 ww. ustawy. Podniósł, iż o charakterze danego gruntu winien rozstrzygać odpowiedni zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jako dokument prawa miejscowego, decyduje o kwalifikacji gruntu.

Minister Finansów w oparciu o przedstawione okoliczności sprawy stwierdził, że czynność zbycia przedmiotowej działki 2/9 będzie podlegała opodatkowaniu w części odpowiadającej terenowi przeznaczonemu pod zabudowę (teren przeznaczony pod pas drogowy) stawką podstawową, o której mowa w art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy, tj. 23%. natomiast w części obejmującej tereny niebędące budowlanymi lub przeznaczonymi pod zabudowę (las) będzie korzystała ze zwolnienia od podatku, stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Zdaniem Organu zastosowanie właściwej stawki VAT/zwolnienia z VAT powinno nastąpić proporcjonalnie do powierzchni poszczególnych części nieruchomości w zależności od ich przeznaczenia.

Reasumując, Minister Finansów uznał, iż niezależnie czy Skarżący będzie sprzedawał w całości czy w części przedmiotową nieruchomość względem dostawy działki 2/6 może zastosować zwolnienie stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 29 ust. 5 u.p.t.u., natomiast względem dostawy działki 2/9 winien zastosować stawkę 23% do tej części niniejszej działki, która zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowi teren przeznaczony pod pas drogowy oraz zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. do tej części działki, która zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowi las.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Fiansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

Pismem z dnia 13 maja 2013 r. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą interpretację indywidualną wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej interpretacji zarzucił naruszenie art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. poprzez błędne, niezgodne z brzmieniem art. 46 § 1 k.c., art. 24 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jednolity, Dz. U. z 2001r., Nr 124, poz. 1361 ze zm.) określenie pojęcia nieruchomości jako towaru.

W uzasadnieniu wskazał, iż organ w zaskarżonej interpretacji w sposób sprzeczny z definicją nieruchomości, potraktował te samą nieruchomość w dwojaki sposób, raz jako podlegająca zwolnieniu od podatku VAT stosownie do art. 43 ust.1 pkt 10 w zw. z art. 29 ust. 5 u.p.tu. i jednocześnie część tej samej nieruchomości potraktował w sposób odmienny tylko dlatego, że nieruchomość podzielona jest na dwie działki geodezyjne a mianowicie 2/6 i 2/9.

Skarżący podkreślił, iż sam fakt nadania działkom odrębnych numerów ewidencyjnych, w sytuacji gdy stanowią one jedność - w postaci jednej nieruchomości, nie może wywoływać skutków prawnych, polegających na różnym traktowaniu tej samej nieruchomości i podleganiu zwolnieniu podatkowemu lub nie.

Zdaniem Skarżącego nie do przyjęcia jest pogląd, że działka 2/6 jest zabudowaną (drogą wewnętrzną ) nieruchomością gruntową, natomiast działka 2/9 nie jest zabudowaną nieruchomością gruntową. Podniósł, że w niniejszym przypadku zabudowaną nieruchomością gruntową jest nieruchomość, opisana w księdze wieczystej PO1P/00200768/7. Dlatego też tak rozumiana nieruchomość, jako zabudowana droga wewnętrzną, powinna podlegać zwolnieniu stosownie do art. 43 ust.1 pkt 10 w zw. z art. 29 ust.5 u.p.t.u. a nie tylko jej część.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę, podtrzymując swoje stanowisko, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów.

Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt. 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 p.p.s.a.). Przy czym sąd administracyjny nie jest władny dokonywać interpretacji, zastępując w ten sposób organ interpretacyjny, lecz jest obowiązany wytknąć błąd wykładni, który doprowadził do zajęcia stanowiska niezgodnego z prawem.

Dokonując oceny zaskarżonej interpretacji Sąd stwierdził, że odpowiada ona obowiązującemu prawu.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii możliwości odrębnego opodatkowania dwóch działek (działki 2/6 i 2/9) wchodzących w skład jednej nieruchomości zapisanej pod jednym numerem księgi wieczystej.

Skarżący podnosi w skardze, iż organ podatkowy dokonując indywidualnej interpretacji podatkowej, w sposób sprzeczny z definicją nieruchomości, potraktował te samą nieruchomość w dwojaki sposób, raz jako podlegająca zwolnieniu od podatku VAT stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 29 ust. 5 u.p.t.u. i jednocześnie część tej samej nieruchomość potraktował w sposób odmienny tylko dlatego, że nieruchomość podzielona jest na dwie działki geodezyjne a mianowicie 2/6 i 2/9, co jak wiadomo nie wywołuje żadnych skutków cywilnoprawnych.

Zdaniem Skarżącego nie do przyjęcia jest pogląd, że działka 2/6 jest zabudowaną (drogą wewnętrzną) nieruchomością gruntową, natomiast działka 2/9 nie jest zabudowaną nieruchomością gruntową. Skarżący stwierdził, że w niniejszym przypadku zabudowaną nieruchomością gruntową jest nieruchomość, opisana w księdze wieczystej P01P/00200768/7. Dlatego też tak rozumiana nieruchomość, jako zabudowana drogą wewnętrzną, powinna podlegać zwolnieniu stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 29 ust.5 u.p.t.u. a nie tylko jej część.

Na wstępie Sąd zauważa, iż towarem w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług może być grunt rozumiany jako nieruchomość, mogąca być przedmiotem obrotu. Uwzględnić również należy fakt, iż na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług istnieje przesunięcie akcentów z prawnych na ekonomiczne aspekty transakcji, stąd też przedmiotem obrotu może być każda nieruchomość, do której sprzedający przenosi prawo do rozporządzania nią jak właściciel. W przypadku gruntu przedmiotem obrotu może być wydzielona działka lub udział w niej.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy stwierdzić należy, iż każda ze wskazanych we wniosku działek stanowiąc odrębną jednostkę gruntu, jest odrębnym towarem w rozumieniu art. 2 pkt 6 u.p.t.u.

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ma wykładnia przepisu art. 29 ust. 5 u.p.t.u. Zgodnie z nim w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Przepis ten reguluje szczególną sytuację, gdy podatnik dokonuje dostawy dwóch różnych towarów: budynku (budowli lub ich części), oraz gruntu, z którym jest trwale związany. W takiej sytuacji grunt niejako przejmuje stawkę VAT właściwą dla budynku (budowli lub ich części), czyli podlega opodatkowaniu na tych samych zasadach, co budynek (budowla lub ich część).

W piśmiennictwie (por. Z. Modzelewski, G. Mularczyk, Ustawa o VAT. Komentarz, Warszawa 2006, s. 984 i n.), zwraca się uwagę na problemy wynikające z zasady wynikającej z art. 29 ust. 5 ustawy o VAT. Jakakolwiek budowla, nawet stanowiąca nieznaczny ułamek wartości gruntu (przeznaczonego pod zabudowę), która mogłaby zostać uznana za np. towar używany w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., oznaczałaby zwolnienie od podatku od towarów i usług całej wartości gruntu. Art. 29 ust. 5 nie wyjaśnia pojęcia "gruntu".

Skład orzekający w niniejszej sprawie podzielił pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1698/09, iż odwoływanie się do przepisów Kodeksu cywilnego, ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, czy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, czy jakichkolwiek innych jest nieuzasadnione. Należy bowiem pamiętać, że zarówno względy jednolitego stosowania prawa wspólnotowego, jak i zasady równości wskazują na to, że treści przepisu prawa wspólnotowego, który nie zawiera wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich dla określenia jego znaczenia i zakresu, należy zwykle nadać w całej Wspólnocie autonomiczną i jednolitą wykładnię, którą należy ustalić, uwzględniając kontekst przepisu i cel danego uregulowania (zob. w szczególności wyroki: z dnia 18 stycznia 1984 r. w sprawie 327/82 Ekro, Rec. 1984 r. str. 00107, pkt 11; z dnia 19 września 2000 r. w sprawie C-287/98 Linster, Rec. 2000 r. str. I-06917, pkt 43; oraz z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie C-170/03 Feron, Zb. Orz. 2005 r. str. I-02299, pkt 26, z dnia 14 grudnia 2006r. w sprawie C-316/05, Nokia Corp. przeciwko Joacimowi Wärdellowi).

Skład orzekający, tak jak Naczelny Sąd Administracyjny uważa, że należy także zwrócić uwagę na specyfikę terminologii prawa unijnego, która z zasady jest oderwana od zakresu pojęciowego prawa cywilnego poszczególnych krajów członkowskich. W odmiennej sytuacji, w każdym z państw członkowskich norma prawa podatkowego miałaby odmienną treść, w zależności od zakresu pojęciowego innych gałęzi prawa, w szczególności prawa cywilnego.

W sprawie Sociedad General de Autores y Editores de Espańa (SGAE), wyrok Trybunału Sprawiedliwości (Trzecia Izba) z dnia 7 grudnia 2006 r., sprawa C-306/05, Trybunał przypomniał, że zarówno względy jednolitego stosowania prawa wspólnotowego, jak i zasady równości wskazują na to, że treści przepisu prawa wspólnotowego, który - podobnie jak przepisy dyrektywy 2001/29 - nie zawiera wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich dla określenia jego znaczenia i zakresu, należy zwykle nadać w całej Wspólnocie autonomiczną i jednolitą wykładnię (zob. zwłaszcza wyroki: z dnia 9 listopada 2000 r. w sprawie C-357/98 Yiadom, Rec. 2000 r. str. 1-09265, pkt 26, oraz z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie C-245/00 SENA, Rec. 2003 r. str. 1-01251, pkt 23). Wynika z tego, że rząd austriacki nie może skutecznie twierdzić, iż do państw członkowskich należy zdefiniowanie pojęcia "publiczne", którym posługuje się dyrektywa 2001/29, nie zawierając jednak jego objaśnienia.

Z powyższych względów jako niezasadne należało uznać zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisów u.p.t.u. w związku z przepisami kodeksu cywilnego i ustawy o księgach wieczystych i hipotece.

W ślad za stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I FSK 1698/09 stwierdzić zatem należy, że wykładnia pojęcia "grunt" musi uwzględniać aspekt opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Z tej perspektywy, towarem w rozumieniu u.p.t.u. może być jedynie działka gruntu.

Sąd podkreśla, że zwolnienie z opodatkowania jest wyjątkiem od reguły opodatkowania każdej sprzedaży i nie może być rozszerzone na całą nieruchomość objętą jedną księga wieczystą, która stanowi przedmiot sprzedaży, która stanowi przedmiot sprzedaży, lecz winno być przyporządkowane do konkretnej działki, na której jest budowla, która w chwili sprzedaży podlega temu zwolnieniu. W sytuacji sprzedaży wyodrębnionych geodezyjnie działek, nawet w przypadku, gdy są one objęte jedną księgą wieczystą zbycie to na gruncie przepisów podatkowych należy rozpatrywać oddzielnie w odniesieniu do każdej z tych działek. Zatem określenie stawki, bądź zwolnienie nie może być rozszerzane na całą nieruchomość, lecz winno być przyporządkowane do działki lub części działki, która spełnia warunki wynikające z przepisów uprawniające do stosowania preferencji.

Rację ma organ wydający interpretację, że opodatkowanie dostawy spornych działek podatkiem od towarów i usług winno odbywać się w oderwaniu od tego czy składają się one na jedną nieruchomość zapisaną pod jednym numerem księgi wieczystej, a jedynie w oparciu o to, czy stanowią one grunty zabudowane czy też grunty niezabudowane. Sama okoliczność, iż niniejsze działki stanowią nieruchomość zapisaną pod jednym numerem księgi wieczystej, nie decyduje o zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Natomiast fakt, iż przedmiotowa nieruchomość ma wydzielone dwie działki świadczy o tym, iż mogą one być odrębnymi przedmiotami dostaw.

W związku z powyższym skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.