Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 671/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji i umorzono postępowanie (art. 145 § 3 ustawy - PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art.145 par. 1 pkt. 1 lit. a w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 98 ust. 6 , art. 99 ust. 2 pkt 1 lit b
journal: Dz.U. 2019 poz 341
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.
article: art. 100aa ust. 1 pkt 1, art. 100aa ust. 4 pkt 13, art. 100aa ust. 2-7a
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 5 czerwca 2019 r. nr [...] oraz umarza postępowanie administracyjne, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 19 lipca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia 5 czerwca 2019 r. kierującą na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia 5 czerwca 2019 r. (nr [...]) Starosta - działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a/ ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j.: Dz. U z 2019 r., poz. 341 ze zm. – dalej w skrócie "u.k.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – dalej powoływanej jako "k.p.a.") - skierował M. P. na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 23 kwietnia 2019 r. wpłynął odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 26 września 2012 r. (sygn. akt [...]) informujący o skazaniu i uznaniu M. P. (zwanej dalej "stroną", "skarżącą") za winną kierowania pojazdem w stanie po użyciu alkoholu.

Stosownie do art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a/ u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Skierowanie na badania lekarskie w powyższym przypadku wynika wprost z przepisów ustawy i jest obligatoryjne.

Strona odwołała się od decyzji organu I instancji podnosząc, że upłynął znaczny okres czasu od wydania wyroku skazującego oraz na to, że nastąpiła w międzyczasie zmiana przepisów mających znaczenie dla oceny podstawy prawnej decyzji.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 19 lipca 2019 r. ([...]) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja wydana na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a/ u.k.p. ma charakter związany, co oznacza, że organ ma obowiązek jej wydania. Okoliczności tej nie zmienia podnoszona w odwołaniu bezprzedmiotowość decyzji (podobnie WSA w Łodzi w wyroku z dnia 6 lipca 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 391/18). Innymi słowy treść obowiązujących przepisów ma charakter wiążący i nie pozostawia organowi możliwości decydowania w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Zasadność wydania przedmiotowej decyzji potwierdza ww. wyrok Sądu powszechnego w sprawie karnej oraz przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie administracyjne.

M. P. zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchylenie decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8 oraz art. 77 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w sposób naruszający zasadę przyjaznej interpretacji przepisów, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego;

2. art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a/, art. 99 ust. 2 oraz art. 135a u.k.p.;

3. art. 46 Kodeksu wykroczeń polegające na nieuznaniu wykroczenia za niebyłe.

W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że w dniu 1 czerwca 2012 r. w P. prowadziła po drodze publicznej rower będąc w stanie po użyciu alkoholu. W trakcie kontroli drogowej została poddana badaniu alkomatem. Urządzenie wykazało 0,25 mg/l i 0,21 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu. Policja odebrała jej prawo jazdy, a sprawa trafiła do Sądu Rejonowego, który zatrzymał jej prawo jazdy z dniem 1 czerwca 2012 r. Za powyższe wykroczenie w wyroku nakazowym Sądu Rejonowego z dnia 26 września 2012 r. orzeczono wobec niej zakaz prowadzenia rowerów w ruchu lądowym na okres jednego roku oraz karę grzywny, którą wraz z kosztami postępowania zapłaciła w 2012 r. Wyrok uprawomocnił się w dniu 16 października 2012 r. a prawo jazdy zostało jej zwrócone w dniu 22 listopada 2012 r.

W dniu 12 kwietnia 2019 r. w S. uczestniczyła w kolizji samochodowej, której sprawcą był kierowca ciężarówki, co potwierdził przybyły na miejsce zdarzenia patrol Policji. Podczas sprawdzania dokumentów funkcjonariusz Policji dopatrzył się, w swoim służbowym urządzeniu elektronicznym, że uprawnienia skarżącej do kierowania pojazdami kat. B w systemie widnieją jako: "brak uprawnień", przy czym druk prawa jazdy został przedstawiony do sprawdzenia podczas zdarzenia. Skarżąca wyjaśniła, że we wcześniejszych latach miała kontrole drogowe prowadzone przez funkcjonariuszy Policji i nie stwierdzono braku posiadania uprawnień do kierowania pojazdami. W związku z zaistniałą sytuacją wszczęto czynności wyjaśniające, podczas których ustalono, że wykroczenia nie popełniła, zaś w dniu kolizji posiadała aktualne uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B z terminem ważności do 1 lipca 2019 r. Potwierdzenie posiadania uprawnień do kierowania pojazdami kat. B zostało wystawione przez Starostwo Powiatowe pismem adresowanym do Komendy Miejskiej Policji z dnia 17 kwietnia 2019 r.

Następnie w dniu 30 kwietnia 2019 r. otrzymała zawiadomienie od Starosty, że w dniu 25 kwietnia 2019 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie skierowania jej na badania lekarskie, badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu oraz na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii, na podstawie prawomocnego odpisu wyroku Sądu Rejonowego z dnia 26 września 2012 r.

Podkreśliła, że odpis prawomocnego wyroku z dnia 26 września 2012 r. (sygn. akt [...]) Starostwo Powiatowe otrzymało w dniu 23 kwietnia 2019 r. Działanie urzędnika starostwa zostało podjęte w związku z zapytaniem wystosowanym przez Komendę Miejską Policji oraz postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 6 czerwca 2012 r., które to wpłynęło do Starostwa w dniu 14 czerwca 2012 r.

Skarżąca wskazała, że nie posiada wiedzy czy w 2012 r. Sąd Rejonowy miał obowiązek i czy przesłał odpis prawomocnego wyroku do Starosty, zgodnie art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy. Według informacji otrzymanych telefonicznie zarówno w Starostwie Powiatowym, jak i Sądzie Rejonowym odpis prawomocnego wyroku nie został przesłany w 2012 r. W związku z tym natomiast, że w wyroku Sąd nie zakazał skarżącej prowadzenia pojazdów mechanicznych prawo jazdy zostało zwrócone w dniu 19 listopada 2012 r.

Skarżąca podkreśliła, że w trakcie trwania postępowania administracyjnego zwracała uwagę, że art. 135a u.k.p. jasno określa do kiedy odpis wyroku przesłanego przez Sąd jest podstawą do wydania decyzji w związku z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a/, pkt 3 lit. a/ oraz pkt 5 u.k.p. Podkreślała także, że wykroczenie zostało popełnione kiedy art. 99 ust.1 pkt 2 lit. a/ u.k.p. nie znajdował się jeszcze w obrocie prawnym, jednakże żadne jej uwagi ani argumenty nie zostały uwzględnione.

Jako podstawę decyzji administracyjnej Starosty podano tylko art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a/ u.k.p. pomijając art. 135a tejże ustawy, który wprost określa do kiedy odpis prawomocnego wyroku może stanowić podstawę do wydania przez starostę decyzji o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a oraz pkt 5, tj. do 3 czerwca 2018 r. Zaznaczyła, że odpis prawomocnego wyroku Starosta otrzymał 23 kwietnia 2019 r., czyli 7 lat od zdarzenia, natomiast - zgodnie z art. 46 Kodeksu wykroczeń - ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary. Przepisy obligujące Starostę do kierowania na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a/ u.k.p.) zaczęły obowiązywać dopiero 19 stycznia 2013 r.

Mając powyższe na uwadze skarżąca w odwołaniu zwracała uwagę, że wykroczenie popełniła w 2012 r. i że w Krajowym Rejestrze Karnym na dzień 23.04.2019 r. figuruje jako osoba niekarana. Podkreśliła, że Starostwo Powiatowe odpis wyroku Sądu Rejonowego z 2012 r. otrzymało w dniu 23 kwietnia 2019 r, czyli blisko 7 lat po uprawomocnieniu się wyroku, 6 lat od wejścia w życie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a/ u.k.p. (co określa art. 139 u.k.p.) i blisko 5 lat od uznania wykroczenia za niebyłe oraz 1 rok od daty określonej w art. 135a u.k.p.

Zaznaczyła przy tym, że w odwołaniu odwołała się do wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2018 r. (sygn. akt I OSK 310/17), w którym przeprowadzona została analiza czy czyn będący przedmiotem sprawy miał miejsce przed czy po wejściu w życie art. 99 u.k.p., a jednocześnie podkreślała, że nie z jej winy nastąpił brak przekazania informacji (lub nieprawidłowe przekazywanie informacji) pomiędzy Policją, Sądem Rejonowym a Starostwem Powiatowym, jak również to, że instytucja odpowiedzialna za usunięcie z ewidencji elektronicznej informacji o zatrzymaniu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi (kat. B) nie uczyniła tego po wyroku Sądu i zwróceniu jej prawa jazdy.

W związku z tym - w ocenie skarżącej - działania organów w tej sprawie są nierzetelne i naruszają wskazane w zarzutach przepisy procesowe. Od momentu zapadnięcia wyroku skazującego przez Sąd Rejonowy do dnia wystawienia zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego zmianie uległy przepisy mające znaczenie dla oceny podstawy prawnej decyzji, tj. wejście do obiegu prawnego ustawy z dnia 5 styczna 2011 r. o kierujących pojazdami, nieobowiązującej w całości w 2012 r. Gdyby w 2012 r., po uprawomocnieniu się wyroku skazującego Sądu Rejonowego z dnia 26 września 2012 r., właściwe organy (Policja, Sąd, Starostwo) przekazywały sobie informację o wyroku i usunęły z systemu elektronicznego zapisy dotyczące zatrzymania uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych zgodnie z obowiązującymi ówcześnie zapisami art. 100b ustawy - Prawo o ruchu drogowym, obecna sytuacja i postępowanie administracyjne przeprowadzone przez Starostę nie miałyby miejsca. Przepis art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a/ u.k.p. zaczął obowiązywać dopiero 19 stycznia 2013 r.

Wskazała także, że zadziwiająca jest bierność Starostwa Powiatowego, które mając postanowienie Sądu z dnia 6 czerwca 2012 r. o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącej, aż do 2019 r nie podjęło żadnych kroków mających na celu wyjaśnienie, jak zakończyła się przedmiotowa sprawa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

W świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej powoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny zobligowany jest uwzględnić skargę w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 145 § 3 p.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uwzględnił skargę.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Starosty orzekającą o skierowaniu skarżącej na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Materialnoprawną podstawą takiego rozstrzygnięcia organy uczyniły art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a/ ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j.: Dz. U z 2019 r., poz. 341 ze zm. – dalej w skrócie "u.k.p."), który stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu.

Zgodnie natomiast z art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b/ u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1 z urzędu, na podstawie informacji uzyskanych od administratora danych i informacji zgromadzonych w ewidencji - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a-c oraz pkt 4 i 5.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie Starosta, jak również Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydały zaskarżone decyzje nie na podstawie informacji uzyskanych od administratora danych i informacji zgromadzonych w ewidencji, lecz na podstawie informacji uzyskanych z Sądu Rejonowego. Mianowicie z informacji uzyskanej przez Starostę w dniu 23 kwietnia 2019 r. z Sądu Rejonowego wynikało, że skarżąca prawomocnym wyrokiem nakazowym tego Sądu z dnia 26 września 2012 r. (sygn. akt [...]) uznana została za winną popełnienia czynu zarzucanego we wniosku o ukaranie, tj. że w dniu 1 czerwca 2012 r., o godz. 0.35, w P. na ul. K., prowadziła po drodze publicznej rower będąc po użyciu alkoholu, przy stwierdzonej 0.25 mg/l i 0.21 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o wykroczenie z art. 87 § 2 Kodeksu wykroczeń; natomiast na zasadzie art. 87 § 3 i art. 29 § 1 i 2 Kodeksu wykroczeń orzeczono wobec obwinionej zakaz prowadzenia rowerów w ruchu lądowym na okres 1 roku. Przedmiotowy wyrok stał się prawomocny z dniem 16 października 2012 r.

Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że stosownie do treści przepisu przejściowego – art. 135a u.k.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, do dnia 3 czerwca 2018 r. starosta wydaje decyzję, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a oraz pkt 5, na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy. Artykuł 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 676 ze zm. – dalej w skrócie "k.k.w.") stanowił natomiast, że w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Jeżeli skazany prowadził pojazd wykonując pracę zarobkową, o orzeczeniu sąd zawiadamia ponadto pracodawcę, u którego skazany jest zatrudniony.

Wykładnia powołanego przepisu art. 135a u.k.p. prowadzi więc do wniosku, że odpis wyroku orzekającego zakaz prowadzenia pojazdów (a zatem m.in. roweru), spowodowany prowadzeniem pojazdu po użyciu alkoholu, który został przesłany przez sąd do starosty w trybie art. 182 § 1 k.k.w., mógł stanowić podstawę do wydania decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a/ u.k.p. (tj. decyzji kierującej kierowcę na badanie lekarskie, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu), tylko do dnia 3 czerwca 2018 r.

Mając to na uwadze oczywistym więc musi być stwierdzenie, że w dacie wydania decyzji organów obu instancji brak było w istocie podstawy prawnej do skierowania skarżącej na badanie lekarskie w oparciu o odpis otrzymanego wyroku Sądu Rejonowego II Wydziału Karnego z dnia 26 września 2012 r. (sygn. akt [...]).

Jak zostało powyżej już zasygnalizowane, w aktualnie obowiązującym stanie prawnym, wydanie z urzędu decyzji administracyjnej o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie może nastąpić jedynie na podstawie informacji uzyskanych od administratora danych i informacji zgromadzonych w ewidencji (art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b/ u.k.p.). Chodzi tu o "Centralną ewidencję kierowców", której administratorem jest minister właściwy do spraw informatyzacji w systemie teleinformatycznym, która została uregulowana w Rozdziale 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm. – dalej zwanej "p.r.d."). Zgodnie z art. 100aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. w ewidencji gromadzi się dane m.in. o osobach posiadających lub którym cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, tramwajami lub motorowerami, zwane dalej "uprawnieniami", w stosunku do których gromadzi się m.in. dane o kierowaniu pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu (art. 100aa ust. 4 pkt 13 p.r.d.). Dane, o których mowa w art. 100aa ust. 2-7a, przekazuje do ewidencji m.in. sąd, niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia - w zakresie danych, o których mowa w art. 100aa ust. 4 pkt 11 i 13 oraz ust. 5 pkt 18 (art. 100ac ust. 1 pkt 2 p.r.d.).

Z kolei stosownie do art. 100ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. danych zgromadzonych w ewidencji nie usuwa się, z wyłączeniem m.in. danych, o których mowa w art. 100aa ust. 4 pkt 12 i 13, które podlegają usunięciu z ewidencji na zasadach określonych w art. 98 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

Zgodnie natomiast z art. 98 ust. 6 u.k.p. dane o naruszeniu, o którym mowa w ust. 1 (m.in. o popełnieniu naruszenia przez kierowcę przepisów ruchu drogowego stwierdzonego prawomocnym wyrokiem sądu), zgromadzone w centralnej ewidencji kierowców usuwa się z upływem 5 lat od dnia uprawomocnienia się rozstrzygnięcia.

W przypadku zatem, gdy ww. dane o naruszeniu przepisów ruchu drogowego (m.in. dane o kierowaniu pojazdem w stanie po użyciu alkoholu) podlegają obowiązkowi usunięcia z ewidencji z upływem 5 lat od dnia uprawomocnienia się wyroku sądu stwierdzającego popełnienie takiego naruszenia przez kierowcę, to tym samym oczywistym być musi, że po upływie tego okresu dane te (w istocie "usunięte dane") nie mogą stanowić podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia na kierowcę obowiązku w postaci skierowania go na badanie lekarskie na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a/ w zw. z ust. 2 pkt 1 lit. b/ u.k.p.

Skoro więc – co wynika z akt sprawy - wyrok Sądu Rejonowego II Wydziału Karnego z dnia 26 września 2012 r. (sygn. akt [...]) stał się prawomocny w dniu 16 października 2012 r., to w świetle powołanych powyżej przepisów prawa, mógł on stanowić podstawę do wszczęcia wobec skarżącej przedmiotowego postępowania nie później niż do upływu 5 lat od dnia jego uprawomocnienia, tj. do dnia 16 października 2017 r.

Mając powyższe na uwadze Sąd, stwierdziwszy naruszenie powołanych przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, a z kolei stwierdziwszy w opisanym stanie faktycznym i prawnym brak istnienia podstawy prawnej do prowadzenia przez organy niniejszego postępowania, na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji wyroku.

Orzeczenie o kosztach postępowania (punkt 2. sentencji wyroku) zostało wydane w oparciu o art. 200 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę składa się uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł.