Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 383/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2006-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 106 par 2, 107, 7,77
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 134, art.135. art.200, art. 152, art. 145 par.1 pkt 1 a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Sygnatura akt: II SA/Ke 383/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant: Referent stażysta Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2006 r. sprawy ze skargi P.P. i H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie : ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka , że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz P.P. 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/ Ke 383/05

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołań P. i H. P. oraz K. P. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku usługowo- handlowego o zakład fryzjerski wraz

z urządzeniami techniczno- budowlanymi związanymi z budynkiem na działce oznaczonej nr ew. 890 przy ul. T. w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że decyzją organu I instancji, wydaną na wniosek G. i M. S. , zostały ustalone warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku usługowo- handlowego o zakład fryzjerski. W decyzji tej podano, że warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustalono po dokonaniu analizy przeprowadzonej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. i stwierdzono, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne we wskazanym miejscu, po spełnieniu określonych wymogów, jest zgodne z wymogami ustawy i zasadami zabudowy

i zagospodarowaniu terenu oraz przepisami odrębnymi. W odwołaniu od tej decyzji P. i H. P. oraz K. P. zarzucili, że decyzja ta narusza normę rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, że organ I instancji niczym nie uzasadnił usytuowania budynku

w granicach sąsiednich działek oraz nie odniósł się do zastrzeżeń wniesionych przez strony postępowania na etapie przygotowawczym; że w trakcie postępowania organ przedstawił stronom mapę dla celów projektowych, która różni się od mapy stanowiącej załącznik do decyzji. Nadto zarzucili, że rozstrzygnięcie decyzji jest szersze i dalej idące niż wnosił inwestor we wniosku, czego odwołujący upatrują w tym, że organ o toczącym się od dnia 13.03.2004r. postępowaniu zawiadomił strony dopiero pismem z dnia 1.04.2004r. zaś Wojewoda wydał postanowienie z dniem [...] a więc przed doręczeniem wszystkim stronom stosownego zawiadomienia. W dalszej części odwołania zakwestionowano ustalenie linii zabudowy w odległości 5 m od krawędzi ul. P., wskaźnik wielkości nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki , szerokość elewacji frontowej, geometrii dachu oraz podniesiono zarzuty dotyczące ograniczenia możliwości prowadzenia akcji ratowniczych w przypadku usytuowania nowego budynku według rozstrzygnięć zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do tych zarzutów Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło treść art. 59 ust. 1, 60 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

i wskazało, że skoro zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bezpodstawny jest zarzut, iż narusza ona przepisy Prawa budowlanego

i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ wskazał, że budynek może być usytuowany w granicach działek sąsiednich. Wprawdzie inwestor we wniosku wskazał zamysł lokalizacji rozbudowy w granicy działek, lecz organ samorządowy w decyzji o warunkach zabudowy nie określa miejsca usytuowania budynku. Elementy, które ma określać decyzja wyszczególnione zostały w art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

i zaskarżona decyzja nie uchybia powołanemu przepisowi. Sprawa usytuowania planowanego budynku będzie przedmiotem opracowania projektowego

i przedmiotem analizy organu wydającego pozwolenie na budowę. Zdaniem Kolegium nie polega również na prawdzie zarzut, że organ nie odniósł się

w decyzji do uwag i zastrzeżeń wniesionych przez strony, gdyż odniesienie to zawarte jest w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego różnicy map: przedstawionej stronom do wglądu i stanowiącej załącznik do decyzji, organ II instancji wskazał, że w aktach sprawy znajduje się mapa geodezyjna, na której projektant przedstawił koncepcję rozbudowy budynku

i mapa stanowiąca załącznik do decyzji, na której oznaczono kolorem czerwonym teren inwestycji -stosownie do art. 54 ust.3 ustawy. Zdaniem Kolegium nie jest możliwe odniesienie się do zarzutu odnośnie " rozszerzenia wniosku" bowiem skarżący nie wskazali, o jakiej rozszerzenie chodzi. Co prawda na wniosku o ustalenie warunków zabudowy z dnia 12.03.2004r. zmienione zostało w tym samym dniu określenie "dobudowa" na " rozbudowa", nie jest to jednak rozszerzenie wniosku lecz jego zmiana, z którą strony mogły się zapoznać. Zawarte w pkt 5 odwołania kwestie są zdaniem Kolegium swojego rodzaju polemiką z analizą funkcji oraz cech zabudowy zagospodarowania terenu, dokonaną przez właściwy organ, zgodnie z § 3.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu

w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy wskazał, iż rozporządzenie to dopuszcza inne wyznaczenie linii zabudowy jak też i pozostałych elementów wymienionych w tym rozporządzeniu. W znajdującej się w aktach analizie, jej części tekstowej, uzasadniono przyjęty sposób wyznaczania niezbędnych elementów zaś do decyzji o warunkach zabudowy załączono , zgodnie z §9 ust. 2 rozporządzenia, wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że strona formalna postępowania pierwszo instancyjnego odnośnie przestrzegania ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym jak też powołanego rozporządzenia z dnia 26 sierpniam2003r. nie budzi zastrzeżeń.

Skargę na tę decyzję złożyli P. i H. P. zarzucając, iż treść jej uzasadnienia zawiera wyłącznie stwierdzenie, że decyzja organu I instancji była sporządzona zgodnie z ustawą o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzeniem wykonawczym do tej ustawy, brak jest natomiast w tym uzasadnieniu wyjaśnienia przedstawionych

w odwołaniu nieprawidłowości. Zdaniem skarżących przenoszenie potencjalnych konfliktów wynikających z nieprawidłowości decyzji

o warunkach zabudowy na etap pozwolenia na budowę jest nie tylko błędne ale może spowodować daleko idące konsekwencje prawne i finansowe. Co prawda bowiem SKO, w ślad za organem I instancji, stwierdza, że kwestie dotyczące usytuowania obiektów na działce będą przedmiotem rozstrzygnięcia dopiero

w sprawie pozwolenia na budowę, ale w ocenie skarżących może to nie być możliwe, skoro w decyzji wprost zapisano przyzwolenie na sporządzenie takiego projektu budynku, że jego elewacja frontowa od strony ul. P. może wypełniać całą szerokość działki. Ponadto ani organ I ani też II instancji nie odniosły się do zarzutów dotyczących tego, dlaczego wyznaczono granicę zabudowy w granicach sąsiednich działek, zamiast w odległości od tej granicy wynoszącej 3 lub 4 m. Organ odwoławczy nie odniósł się także do zarzutów dotyczących przesunięcia projektowanej zabudowy przed obecną linię, przyjęcia wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie 70 % podczas, gdy na sąsiednich działkach wynosi on odpowiednio 36% i 55 %, określenia, że elewacja od strony ulicy P. ma zajmować całą szerokość działki, gdy żaden

z budynków od strony tej ulicy nie zajmuje całej szerokości działki; nie odniósł się także do zarzutów dotyczących geometrii dachu i wysokości głównej kalenicy uznając je za swego rodzaju polemikę. Zdaniem skarżących organy odstępując od norm na podstawie przepisów § 4 ust. 4, §5 ust. 2, § 6 ust.2 bądź § 7 ust. 4 rozporządzenia winny dokonać wnikliwej i precyzyjnej analizy.

W skardze zarzucono także, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się także do problemu, czy usytuowanie budynku w sposób określone w decyzji o warunkach zabudowy nie ograniczy możliwości skutecznego prowadzenia akcji ratowniczych i nie wyjaśniło, dlaczego dokumenty przedstawione stronom w czasie postępowania okazały się inne od dokumentów, jakie ostatecznie znajdują się w aktach sprawy.

W odpowiedzi na tę skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim słusznie skarżący zarzucają, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest bardzo ogólne a organ II instancji nie odniósł się do większości zawartych w odwołaniu zarzutów, przez co zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów art.107 kpa a co za tym idzie narusza przepisy art. 7 i 77 kpa. Skarżący m. in. zarzucali, iż wbrew obowiązkowi wynikającemu z §1 pkt 4 oraz § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 kwietnia 2003 /Dz. U. Nr 164 poz. 1588/ w decyzji organu I instancji ustalającej warunki zabudowy nie określono wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało ten zarzut za "swojego rodzaju polemikę

z analizą funkcji" w sytuacji gdy niewątpliwie zawarte w decyzji organu

I instancji określenie, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej lub okapu zakładu fryzjerskiego należy zharmonizować z istniejącą zabudową" nie jest wystarczające w świetle tego przepisu. Skarżący zakwestionowali także przyjętą linię zabudowy, która ich zdaniem odbiega od istniejącej linii na działkach sąsiednich oraz wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy

w stosunku do powierzchni działki, który ich zdaniem odbiega od średniego wskaźnika dla obszaru analizowanego. Organ II instancji te zarzuty również uznał tylko za polemikę, w ogóle się do nich nie ustosunkowując.

Zarzutem przede wszystkim podnoszonym przez skarżących zarówno

w toku postępowania przed organami administracyjnymi jak i obecnie w skardze jest usytuowania projektowanego budynku tuż przy granicy. O ile słusznie organ odwoławczy wskazał, iż kwestia ta, a w szczególności problem zachowania odległości od granicy, uregulowane przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. powinna być przedmiotem badania przez organy dopiero na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, o tyle uzasadniony wydaje się być zarzut, iż w niniejszej sprawie w decyzji ustalającej warunki zabudowy faktycznie doszło także do skonkretyzowania miejsca planowanej rozbudowy. W decyzji tej bowiem wskazano, iż szerokość elewacji frontowej od ulicy P. ma wypełniać całą szerokość działki, co pośrednio oznacza, iż ściana planowanego budynku ma być usytuowana przy samej granicy. Zauważyć w tym miejscu należy, iż

w projekcie decyzji, sporządzonym stosownie do art. 60 ust. 4 Ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez arch. K. K., szerokość elewacji frontowej od ulicy P. została określona na około

17 m a więc inaczej niż w zaskarżonej decyzji..

Podnoszony przez skarżących w odwołaniu od decyzji organu

I instancji zarzut rozszerzenia wniosku, do którego organ odwoławczy się nie odniósł, faktycznie dotyczy naruszenie art. 106 § 2 kpa, zgodnie z którym organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. Postępowanie w niniejszej sprawie wymagało szeregu uzgodnień. Zwracając się o te uzgodnienia Prezydent poinformował o tym tylko inwestorów. Z organów uzgadniających jedynie Wojewoda odpis swojego postanowienia z dnia [...] doręczył wszystkim stronom, umożliwiając skarżącym złożenie zażalenia, co też uczynili. Pozostałe organy, jak to wynika z adnotacji umieszczonych na wydanych przez nie postanowieniach, swoje rozstrzygnięcia doręczyły tylko inwestorom. Zgodnie

z utrwalonym poglądem zarówno doktryny jak i orzecznictwa, strony postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ wydający decyzję powinny mieć zapewniony czynny udział w postępowaniu wszczętym przed organem współdziałającym w dacie doręczania żądania, o którym mowa w art. 106 §3 kpa. Takie same uprawnienia mają podmioty na prawach strony, biorące udział w postępowaniu. Podmioty te w postępowaniu przed organem współdziałającym mają te same uprawnienia procesowe, które służą im

w postępowaniu administracyjnym w celu czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym / por. komentarz do art. 106 kpa B. Adamiak. J . Borkowski Wydawnictwo C.Ch. Beck 2005 wydanie 7/.

Podnoszony przez skarżących zarzut dotyczący nie przedstawienia im wszystkich dokumentów także jest uzasadniony. Zawiadamiając ich pismem

z dnia 1 kwietnia 2004 r. doręczonym w dniu 7 kwietnia 2004. o wszczęciu postępowania organ I instancji pouczył , że strony mogą się zapoznać z aktami tylko w ciągu 7 dni od otrzymania zawiadomienia a po tym terminie sprawa zostanie rozpatrzona w oparciu o posiadane dowody i materiały. Tymczasem po zakreślonym terminie do zapoznania się z aktami zostały do tych akt dołączone kolejne dokumenty. Prezydent, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 10 kpa, nie umożliwił stronom postępowania wypowiedzenia się co do całości dowodów w sprawie.

Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności zarówno decyzja organu I jak i II instancji podlegały uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art.145 § 1 pkt 1 a i c oraz art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Prowadząc ponownie postępowanie organy obu instancji, dążąc do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy

w sposób uwzględniający interes społeczny i słuszny interes obywateli, powinny zapewnić wszystkim stronom należyty udział w całym postępowaniu. Przy wydawaniu zaś decyzji organy powinny przestrzegać wymogów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a w szczególności art. 61ust. 1 i 7 oraz wydanego do tej ustawy aktu wykonawczego w postaci rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r także art. 107 kpa..

O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 ustawy o ppsa, zaś o wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art.. 152 tej samej ustawy.