Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 314/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 105 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 29 ust. 2 pkt 4, art,. 30 ust. 1, art. 48 ust. 1, art. 49 b ust. 1, art. 50 ust. 1, art. 51
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lipca 2013 r. sprawy ze skargi L. E. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych I. skargę oddala; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata P. C. wynagrodzenie w kwocie 295 zł 20/100 /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł / słownie : dwieście czterdzieści złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 55 zł 20/100 / słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 314/13

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi L.E. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego

2013 r., Nr [...], który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w sprawie umorzenia

w całości postępowania w sprawie robót budowlanych wykonywanych w budynku mieszkalnym usytuowanym na działkach nr 302 i 303 przy ul. [...] w K., polegających na wykonaniu docieplenia ścian werandy w/w budynku.

Z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu [...] października 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. przeprowadził kontrolę robót budowlanych wykonanych w budynku mieszkalnym usytuowanym na działkach nr 302 i 303 przy ul. [...] w K.. W jej wyniku stwierdzono m.in. że weranda tego budynku została ocieplona styropianem.

W trakcie kontroli L.E. oświadczyła, że pierwsze ocieplenie miało miejsce w miesiącach wakacyjnych 2008 r., a kolejne zostało wykonane przy okazji wymiany stolarki okiennej w 2012 r. od lipca do połowy października.

Po wszczęciu postępowania w sprawie robót budowlanych w budynku mieszkalnym usytuowanym na działkach nr 302 i 303 przy ul. [...] w K., polegających na wykonaniu docieplenia ścian werandy tego budynku, w dniu [...] listopada 2012 r. B.C. - współwłaściciel budynku, przedłożył opinię techniczną dotyczącą wykonanych robót. Następnie w dniu 22 listopada 2012 r. organ I instancji przeprowadził rozprawę administracyjną, w trakcie której współwłaściciel budynku M.S. oświadczył, że w 2008 r. był inwestorem robót polegających na ociepleniu ścian zewnętrznych werandy styropianem oraz robót budowlanych wykonanych, a w 2012 r. polegających na dociepleniu ściany zewnętrznej werandy drugą warstwą styropianu. Oświadczył również, że nie dokonał zgłoszenia robót polegających na ociepleniu werandy styropianem.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. umorzył w całości postępowanie w sprawie robót budowlanych wykonywanych w budynku mieszkalnym usytuowanym na działkach nr 302 i 303 przy ul. [...] w K., polegających na wykonaniu docieplenia ścian werandy w/w budynku.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z przedłożonej opinii technicznej wynika, że ściany werandy wykonane z cegły pełnej, ocieplono styropianem gr. 5cm, kolejno styropianem gr. 4cm i nałożono warstwę zbrojącą klejową oraz pomalowano farbą gruntującą. Autor opinii technicznej stwierdził, że w/w roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi, weranda spełnia wymogi budowlane i nadaje się do użytkowania.

PINB dla Miasta K. wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 4 w związku

z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, docieplenie budynku o wysokości do 12m wymaga dokonania zgłoszenia do właściwego organu, a nie dopełniono tego obowiązku. Wskazał, że w rozpatrywanym przypadku roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego, tj. bez wymaganego zgłoszenia, co skutkuje przeprowadzeniem przez organ nadzoru budowlanego postępowania na podstawie art. 51 ust 1 pkt 1 i 2 tej ustawy. Stwierdził, że jeżeli wykonane roboty naruszają prawo, organ powinien wydać jedną z decyzji wskazanych w art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 Prawa budowlanego, jednak w rozpatrywanym przypadku wykonane roboty, pomimo braku zgłoszenia, zostały wykonane prawidłowo, co zostało potwierdzone w dostarczonej opinii technicznej.

Organ podał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego stwierdzono brak podstaw do wydania którejkolwiek z decyzji wskazanych w art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 Prawa budowlanego, co stanowi o bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania.

Odwołanie od tej decyzji złożyła L.E., zarzucając naruszenie praworządności, naruszenie przepisu prawa materialnego, naruszenie przepisów postępowania. Odwołująca wniosła o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Podała, że postępowanie administracyjne powinno być wszczęte na jej wniosek z dnia [...] października 2012 r., "z czego organ skorzystał, przejmując wiedzę zawartą we wniosku dla prowadzenia postępowania z urzędu, bez powołania podstawy prawnej".

W obszernym uzasadnieniu L.E. zarzuciła naruszenie szeregu przepisów K.p.a., mających jej zdaniem istotny wpływ na wynik sprawy. W jej ocenie zaskarżona decyzja narusza:

- art. 61 § 1, § 2 i § 3 K.p.a. poprzez nie wypełnienie przez organ I instancji obowiązku nałożonego art. 61 § 2 K.p.a., nie zastosowanie art. 61 § 3 K.p.a., pomimo faktu, że datą wszczęcia postępowania jest dzień wpływu podania do kancelarii organu właściwego. W jej ocenie prowadzenie z urzędu przez organ postępowania pozbawiło ją praw wyrażonych w art. 21 pkt 1 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, co utrudnia jej realizację konstytucyjnego prawa do rozpatrzenia sprawy przez niezawisły sąd;

- art. 73 § 1 K.p.a. w zw. z art. 74 § 2 k.p.a., poprzez odmowę wykonania przez organ kserokopii z akt postępowania, udostępnienia urządzenia kserującego w siedzibie organu oraz stworzeniu pisma o odmowie, polegającego na bezpodstawnej i dowolnej interpretacji organu, zamiast wydania postanowienia;

- art. 107 § 3 K.p.a., art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, poprzez dowolność w wydaniu decyzji polegającej na braku zastosowania wskazanych przepisów i uniemożliwieniu wypowiedzenia się co do zebranego przez organ materiału dowodowego przed wydaniem decyzji;

- art. 105 §1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie;

- art. 28 K.p.a. w związku z art. 10 § 1 K.p.a., w zw. z art. 34 § 1 K.p.a., poprzez wskazanie przedstawiciela dla nieznanej z miejsca pobytu B.G. w osobie B.C.;

- art. 106 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie opinii technicznej, którą wykonał technik budowlany A.G., który jak można domniemywać wykonał ją na zlecenie osoby prywatnej;

- art. 93 pkt 6 w zw. z art. 94 K.p.a. w zw. z brakiem powołania przepisu Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, poprzez sporządzenie notatki służbowej o nałożeniu mandatu na M.S. w wysokości 50 zł, bez oparcia o konkretny przepis w ustaleniu wysokości mandatu, podania konta do dokonania wpłaty, a także braku dowodu wpłaty.

W dniu 10 grudnia 2012 r. L.E. złożyła również skargę na działania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K.

w związku z postępowaniem znak: [...]

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu

I instancji.

Na wstępie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 234 K.p.a.,

w sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne, skarga złożona przez stronę podlega rozpatrzeniu w toku postępowania, zgodnie z przepisami kodeksu. Zaznaczono zatem, że skarga L.E. na działania organu I instancji została rozpatrzona w postępowaniu odwoławczym.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez odwołującą organ podał, że na tle dokumentacji zgromadzonej w aktach przedmiotowej sprawy, są one nieuzasadnione, a zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.

Organ podał, że stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. – zwana dalej "ustawa"), wykonywanie robót budowlanych polegających na dociepleniu budynków

o wysokości do 12m nie wymaga pozwolenia na budowę. Natomiast zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy, wykonywanie tych robót wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Ponieważ inwestor M.S. nie posiada wymaganego zgłoszenia, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. prawidłowo przeprowadził postępowanie w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. Roboty budowlane zostały zakończone, więc przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 stosuje się w związku z art. 51 ust 7 ustawy, który stanowi, że przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa

w art. 50 ust. 1. W okolicznościach sprawy roboty budowlane zostały wykonane

w sposób, o którym mowa w art. 50 ust 1 pkt 1, tj. bez wymaganego zgłoszenia.

Przytaczając treść art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy podano, że w zależności od dokonanych ustaleń, organ w drodze decyzji: nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo (pkt 1) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. (pkt 2).

Z przedłożonej opinii technicznej wynika, że docieplenie werandy o wys. 2,9m wykonane zostało zgodnie ze sztuką budowlaną oraz przepisami techniczno-budowlanymi, obowiązującymi normami i zasadami wiedzy budowlanej, a weranda spełnia wymogi budowlane i nadaje się do użytkowania. Autor opinii nie stwierdził zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, a teren budowy doprowadzony został do należytego stanu i porządku.

Wobec powyższych ustaleń organ uznał, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające nałożenie na M.S. któregokolwiek z obowiązków wynikających z art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. Prowadzone postępowanie uznać należało za bezprzedmiotowe. Brak jest podstaw do wydania decyzji merytorycznej przez organ nadzoru budowlanego, a organ I instancji prawidłowo umorzył prowadzone postępowanie administracyjne w całości.

Odnosząc się do zarzutów odwołania WINB wyjaśnił, że postępowania administracyjne, prowadzone przez organy nadzoru budowlanego na podstawie ustawy Prawo budowlane nie są wszczynane na wniosek strony, lecz

z urzędu (za wyjątkiem postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie). Natomiast wszelkie wnoszone interwencje do organów nadzoru budowlanego mają charakter skargi powszechnej.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo rozstrzygnął sprawę i zastosował art. 105 §1 K.p.a. Wyczerpująco wyjaśnił stan faktyczny oraz rozpatrzył cały materiał dowodowy. Przed wydaniem decyzji pismem z dnia [...] listopada 2012 r., poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się

z aktami sprawy oraz ze zgromadzonym materiałem dowodowym i zgłoszenia ewentualnych uwag. L.E. brała czynny udział w każdym stadium postępowania. Zarzut uniemożliwienia jej wypowiedzenia się co do zebranego przez organ materiału dowodowego przed wydaniem decyzji organ uznał za bezpodstawny. WINB wskazał również na brak podstaw do podważania ustaleń opinii technicznej. Została ona sporządzona zgodnie z obowiązującymi przepisami przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności oraz będącą członkiem właściwej izby inżynierów budownictwa. Nie doszło również do naruszenia art. 106 § 1 K.p.a. Przepis ten reguluje zasady i tryb współdziałania organów administracji publicznej przy wydawaniu decyzji i nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Jako nieuzasadniony uznano zarzut naruszenia art. 28 K.p.a. w związku z art. 10 § 1 K.p.a., w zw. z art. 34 § 1 K.p.a., poprzez wskazanie przedstawiciela dla nieznanej z miejsca pobytu B.G. w osobie B.C. W aktach sprawy organu I instancji zalega uwierzytelniona kserokopia postanowienia Sądu Rejonowego w K. Wydział III Rodzinny i Nieletnich z dnia [...] kwietnia 2003 r., sygn. akt. [...], która jest dokumentem upoważniającym B.C. do reprezentowania B.G. w postępowaniu administracyjnym.

Pozostałe zarzuty podniesione przez odwołującą organ uznał za niemające wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Końcowo zwrócono uwagę, że z zalegającej w aktach sprawy notatki służbowej z dnia [...] listopada 2012 r. wynika, że w toku postępowania L.E. zapoznała, się z aktami sprawy i udostępniono jej akta w celu wykonania kopii. Wydano kopię protokołu z kontroli z dnia [...] października 2012 r. wraz z załącznikiem. Bez wpływu na przedmiotową sprawę pozostaje również kwestia nałożenia mandatu na M.S.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie złożyła L.E., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. Podała, że organ odwoławczy nie ustalił stanu faktycznego sprawy, a organ

I instancji nie dokonał żadnych ustaleń, nie wskazał powodów dla których umorzył postępowanie. Wskazała, że organ nie rozpatrzył jej odwołania oraz skargi z dnia 30 listopada 2012 r., czym naruszył art. 234 pkt 1 K.p.a.

Podtrzymując argumentację zawartą w odwołaniu, skarżąca w obszernym uzasadnieniu rozwinęła wskazane tam zarzuty, wskazując na dokonaną przez B. C. samowolę budowlaną.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wniósł jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2012 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Sąd rozpoznający skargę na akt administracyjny (tu decyzja) dokonuje jego oceny mając na uwadze wyłącznie stan prawny obowiązujący w dniu podjęcia aktu (wydania decyzji), jak i stan prawny istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.". Stosownie zaś do przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną.

Wspomniane kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 K.p.a. lub w innych ustawach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia wskazanego w powyższej ustawie naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 tej ustawy, skarga podlegała oddaleniu.

Zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. z dnia [...] grudnia 2012 r., którą wymieniony ostatnio organ na podstawie art. 105 §1 K.p.a. umorzył w całości postępowanie w sprawie robót budowlanych wykonywanych w budynku mieszkalnym usytułowanym na działkach nr 302 i nr 303, przy ul. [...] w K., polegających na wykonaniu docieplenia ścian werandy w/w budynku.

Wspomniany wyżej art. 105 § 1 K.p.a. stanowi: "Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części". Z kategorycznego brzmienia tego przepisu wynika, że umorzenie z powodu bezprzedmiotowości postępowania jest obligatoryjne.

Przesłanką umorzenia postępowania na podstawie cyt. wyżej art. 105 § 1 K.p.a. jest bezprzedmiotowość postępowania "z jakiejkolwiek przyczyny", czyli z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej. Przesłanka ta może powstać w trakcie postępowania, czyli w sprawie już zawisłej, albo może wtedy się ujawnić, albo też dopiero w toku postępowania zostanie ona stwierdzona. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organom nadzoru budowlanego podstawę do jednoznacznego ustalenia, że nie ma przesłanek do orzekania co do istoty sprawy i w konsekwencji zakończenie postępowania w myśl art. 105 § 1 K.p.a., czyli orzeczeniem kończącym sprawę pod względem procesowym zasługuje na akceptację.

Bezsporne w rozpoznawanej sprawie jest, że będący współwłaścicielem budynku mieszkalnego usytułowanego na działkach nr 302 i nr 303 w K. M.S., a zarazem inwestor wykonanych w 2012 r. robót budowlanych polegających na ociepleniu ścian zewnętrznych werandy w/w budynku drugą warstwą styropianu, nie dokonał zgłoszenia tychże robót właściwemu organowi. Obowiązek taki, tj. zgłoszenia właściwemu organowi wykonywania robót budowlanych polegających na dociepleniu budynków o wysokości do 12 m wynika z art. 29 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.).

Do robót budowlanych, które wymagają pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, ale które nie są budową w rozumieniu art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1 powołanej ustawy, odnosi się przepis art. 50 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Wykonane przez inwestora w sprawie niniejszej roboty budowlane polegały na wykonaniu ocieplenia ścian werandy, są więc robotami w rozumieniu w/w przepisu.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy bezsporne jest również, że roboty budowlane zostały zakończone, stąd też zastosowanie znajdują przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 51 ust. 7 powołanej ustawy, a który to przepis przewiduje odpowiednie stosowanie przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 art. 51 do sytuacji, gdy roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1.

Na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy cyt. wyżej właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (pkt 1), albo nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania (pkt 2)).

Prawidłowość wykonanych przez inwestora robót budowlanych potwierdza znajdująca się w aktach sprawy opinia techniczna sporządzona przez A.G.(członka Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, posiadającego uprawnienia konstrukcyjno – budowlane nr [...]). Wynika z tej opinii w szczególności, że ocieplenie ścian werandy o wysokości 2,9 m wykonano zgodnie ze sztuką budowlaną oraz przepisami techniczno – budowlanymi, obowiązującymi normami i zasadami wiedzy budowlanej, a weranda spełnia wymogi budowlane i nadaje się do użytkowania.

W takiej sytuacji podzielić należy stanowisko organów nadzoru budowlanego, iż w sprawie niniejszej nie ma podstaw do nałożenia na inwestora jakiegokolwiek z obowiązków przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 powoływanej ustawy – Prawo budowlane (a więc nie ma przesłanek do orzekania co do istoty sprawy). Wobec powyższego, a zatem usprawiedliwionej okolicznościami sprawy bezprzedmiotowości postępowania (nie istnieje w znaczeniu prawnym przedmiot rozstrzygnięcia), jego umorzenie w myśl art. 105 § 1 K.p.a. było prawidłowe i nie naruszyło prawa w zakresie, o jakim mowa była na wstępie.

Zarzuty skargi zasadniczo koncentrują się na kwestii naruszenia przez organy orzekające w sprawie niniejszej szeregu przepisów o postępowaniu administracyjnym, stanowiąc jednocześnie ponowienie (w przeważającym zakresie) zawartych już wcześniej w odwołaniu (i ocenionych przez organ odwoławczy). Trzeba w związku z tym podkreślić, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo też błędnej wykładni tych przepisów. Sąd, jak wyjaśniono na wstępie, uchyla decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 litera "c" P.p.s.a.), przy czym przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk "Postępowanie sądowo – administracyjne", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W – wa 2004 r., s. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 litera "c" P.p.sa., w szczególności, iżby naruszone zostały przepisy procesowe wymienione w skardze, w w/w zakresie.

Mając powyższe na uwadze i na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.