Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 910/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant specjalista Monika Gąsińska – Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi K. R. i S. R. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2019 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z [...] grudnia 2018 r., na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2068) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), po rozpoznaniu wniosku S. i K. R. oraz H. i T. D., o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki ewidencyjnej nr [...] w miejscowości M.- odmówił udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] K. - granica państwa w km [...] strona lewa do działki ewidencyjnej nr [...], położonej w miejscowości M..

W uzasadnieniu organ podał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Przepis art. 29 ust. 4 ww. ustawy stanowi, że ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu.

Zgodnie z zarządzeniem nr 34 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 3 października 2017 r. droga krajowa nr [...] na przedmiotowym odcinku posiada klasę techniczno - użytkową "G" (droga główna).

Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 124) w § 9 ust. 1 pkt 4 określa dostępność do tej klasy drogi w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu.

Ponieważ każdy zjazd z drogi stanowi dodatkowy punkt kolizji tj. zagrożenie bezpieczeństwa ruchu panującego na drodze klasy G nakazuje się ograniczanie ilości i częstotliwości zjazdów.

Kryteria dotyczące zjazdu indywidualnego nakazują, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia innego dojazdu.

W ocenie organu wydanie zgody na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do przedmiotowej działki stanowiłoby naruszenie powołanych przepisów rozporządzenia, a także zwiększenie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu na rozpatrywanym odcinku drogi. Na drodze tej występuje duże natężenie ruchu pojazdów ([...] poj/dobę wg pomiaru z 2015 r.) i ma tendencje wzrostowe.

Mając powyższe na uwadze, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dał pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, nad interesem indywidualnym i odmówił wyrażenia zgody na lokalizację przedmiotowego zjazdu.

Dalej organ wskazał, że działki wnioskodawców numer [...], [...], [...] zostały wyodrębnione z podziału, z czego sąsiednia działka nr [...], ma zapewnioną dostępność do drogi publicznej za pośrednictwem działki drogowej o numerze ewidencyjnym [...], włączającej się do drogi krajowej nr [...] - około km [...] (strona lewa).

Zgodnie z art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2018 r., poz. 121 ze zm.), podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej, przy czym za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielanych działek gruntu albo ustanowienie na tej drodze odpowiednich służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem.

W myśl art. 2 pkt. 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945) przez pojęcie "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej.

Zdaniem organu dojazd do działek nr [...], [...], [...] powstałych po podziale, powinien odbywać się poprzez istniejący zjazd km [...] (strona lewa), dalej po terenie drogi wewnętrznej usytuowanej na działce nr [...], a następnie za pośrednictwem działki nr [...], na warunkach ustalonych przez jej właściciela.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z [...] lutego 2019 r. znak [...], na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068, ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu wniosków H. D. i T. D. oraz S. R. i K. R., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 5 grudnia 2018 r., w przedmiocie odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości M.- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu bądź jej odmowa następuje w formie decyzji administracyjnej, w ramach tzw. uznania administracyjnego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2235/06, LEX nr 329687; wyrok NSA z dnia 8 lutego 2012 r., I OSK 376/11, LEX nr 1120669).

Granice uznania są określane przez interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi, a także obowiązujące przepisy. Decyzja pozytywna podlega ograniczeniom wynikającym z warunków technicznych, zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124).

Droga krajowa nr [...], zgodnie z zarządzeniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 3 października 2017 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, na analizowanym odcinku została zakwalifikowana do dróg głównych (droga klasy G).

W myśl § 3 pkt 4 ww. rozporządzenia, przez klasę drogi rozumie się przyporządkowanie drodze odpowiednich parametrów technicznych, wynikających z jej cech funkcjonalnych. Zatem droga krajowa nr [...] musi zachować wszystkie parametry techniczne i użytkowe odpowiadające drogom klasy G, tj. drogom głównym, w tym również w zakresie lokalizacji i przebudowy zjazdów.

Organ wydając decyzję na lokalizację zjazdu z drogi krajowej, kieruje się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a ponadto kryteriami wyznaczonymi w powołanym rozporządzeniu. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia "w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę".

W odniesieniu do dróg krajowych klasy G przepisy szczególne stawiają surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać te drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu.

W rozpatrywanej sprawie nie występuje taka wyjątkowa sytuacja, przemawiająca za ewentualnym uwzględnieniem żądania stron.

Ze zgromadzonych dokumentów (zdjęcia ze strony internetowej www.geoportal.gov.pl, zdjęcia ze strony internetowej googlemaps.pl, mające charakter poglądowy, projekt stałej organizacji ruchu, dane z Banku Danych Drogowych, dokumentacja fotograficzna) wynikało, że działka nr [...] może być skomunikowana z drogą krajową za pomocą istniejącego zjazdu indywidualnego do działki nr [...] (w km [...] strona lewa) albo poprzez drogę wewnętrzną zlokalizowaną na działce nr [...] włączającą się do drogi krajowej nr [...] (w km [...] strona lewa) i działkę nr [...], która jest własnością jednych ze współwłaścicieli działki nr [...].

Takie rozwiązanie wymaga ustanowienia na działce nr [...] albo [...] stosownej służebności drogowej (droga konieczna) w uzgodnieniu z ich właścicielami (tryb umowny). W przypadku braku porozumienia - poprzez wystąpienie z roszczeniem o ustanowienie tej służebności w postępowaniu przed sądem powszechnym (art. 145 ustawy Kodeks Cywilny).

Za dostęp do drogi publicznej uważa się dostęp bezpośredni poprzez zjazd, jak również dostęp pośredni, tj. wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych.

Alternatywnym rozwiązaniem jest możliwość "zmiany" lokalizacji istniejącego zjazdu do działki nr [...] tj. usytuowania go na granicy z działką nr [...], tak aby umożliwić dogodny dojazd do każdej z wymienionych działek. Realizacja takiego rozwiązania wymagałaby wydania stosownej decyzji administracyjnej po uprzednim wystąpieniu właścicieli ww. działek ze zgodnym wspólnym wnioskiem skierowanym do zarządu ww. drogi krajowej.

Opisane okoliczności przesądzają o zapewnieniu obsługi komunikacyjnej działce nr [...] bez konieczności lokalizowania nowego zjazdu z drogi krajowej nr [...]. Z § 9 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia, wynika iż na drodze klasy głównej (G) należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie tyczy się to terenów przeznaczonych pod nową zabudowę.

Każdy zjazd z drogi publicznej stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, chociażby z tego powodu, że wymusza na wszystkich uczestnikach ruchu konieczność zmniejszenia dozwolonej prędkości, a w konsekwencji stwarza ograniczenie płynności ruchu powodujące niejednokrotnie kolizje drogowe.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 31 marca 1999 r., sygn. akt II SA 188/99 (niepubl.), wskazał, że "oczywistym jest, że istnienie dwóch zjazdów obok siebie zmniejsza płynność ruchu drogowego w porównaniu z jednym zjazdem i stanowi większe zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym".

Zaskarżona decyzja powoływała właściwe średnie dobowe natężenie ruchu drogowego. Natężenie ruchu wskazane przez organ dotyczyło całego odcinka [...] - [...].

Odnosząc się do zarzutu stron, co do istnienia innych zjazdów na przedmiotowym odcinku drogi - organ wyjaśnił, że z Banku Danych Drogowych wynika, że zjazdy te powstałym, co najmniej w 2008 roku, w innych okolicznościach faktycznych i prawnych.

Każda sprawa rozpatrywana jest indywidualnie w aktualnym stanie faktycznym i prawnym.

Dodatkowa kumulacja pojazdów w miejscu planowanego zjazdu do działki nr [...] miałaby istotny wpływ na pogorszenie istniejących warunków ruchu na drodze.

Przepisy nie gwarantują każdemu właścicielowi nieruchomości przylegającej do drogi publicznej bezpośredniego zjazdu na tę drogę. Prawo własności nie jest prawem absolutnym. Może ono doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa. Do takich norm prawnych należą między innymi przepisy ustawy o drogach publicznych oraz akty wykonawcze do tej ustawy.

W rozpatrywanym przypadku wystąpiły dwa rozbieżne interesy: interes stron, chcących w pełni wykorzystać swoje prawo własności oraz interes społeczny, jakim jest obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego i związana z nim ochrona życia i zdrowia ludzkiego.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, mając na względzie art. 7 k.p.a., dokonał analizy zebranego materiału dowodowego i dał prymat interesowi społecznemu, rozumianemu jako bezpieczeństwo ruchu drogowego, przed którym interes strony powinien ustąpić.

K. R. i S. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2019r., o odmowie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] w miejscowości M..

Wskazanej decyzji zarzucili naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, a także przekroczenie granic uznania administracyjnego poprzez:

1) bezzasadne przyjęcie, iż do działek nr [...], [...], [...] powstałych po podziale możliwy jest inny alternatywny dojazd, w tym również poprzez istniejący zjazd km [...];

2) pominięcie, że teren na którym zlokalizowana jest działka skarżących jest terenem zabudowy mieszkaniowej - terenem zabudowanym, na którym obowiązuje ograniczenie prędkości do 70 km/h, co minimalizuje zagrożenie bezpieczeństwa w razie powstania nowego zjazdu indywidualnego,

3) dowolne, przekraczające zakres uznania administracyjnego przyjęcie, że lokalizacja zjazdu zmniejszałaby bezpieczeństwo ruchu na drodze nr [...];

4) bezzasadne przyjęcie, że skarżącym przysługuje roszczenie o nakazanie wybudowania drogi dojazdowej do działek nr [...], [...], [...] poprzez działkę [...] stanowiącą niezabudowany grunt rolny bez urządzonego szlaku drogowego, albowiem właściciele tych działek nie wyrażają zgody na ustanowienie takiej służebności.

6) naruszenie zasady równości, polegające na wydaniu zgody (na odcinku o długości 250 metrów) na zlokalizowanie 7 innych zjazdów indywidualnych.

Zdaniem skarżących urządzenie ósmego zjazdu nie wpłynie na zwiększenie zagrożenia ruchu drogowego, nawet gdyby przyjąć, że nastąpiła zmiana kategorii drogi.

Domagali się zmiany zaskarżonej decyzji poprzez udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki ewidencyjnej nr [...] położonej w miejscowości M.

W uzasadnieniu skargi podali, że błędnie organ uznał, iż dojazd do działek o numerach [...], [...] i [...] powinien odbywać się poprzez istniejący zjazd km [...], dalej po terenie drogi wewnętrznej usytuowanej na działce nr [...], a następnie za pośrednictwem działki nr [...], na warunkach ustalonych przez jej właściciela. Wbrew twierdzeniom organu nie jest możliwy inny alternatywny dojazd.

Obsługa komunikacyjna działek nr [...], [...], [...] jest możliwa wyłącznie poprzez urządzenie zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki [...]. W bezpośrednim sąsiedztwie tych działek brak jest jakiegokolwiek innego szlaku drogowego utwardzonego, czy też nieutwardzonego. W szczególności szlak drogowy nie występuje na działce nr [...] - grunty orne.

Organ wskazywał na rozwiązanie daleko ingerujące w sferę prywatną poprzez sądowe ustalenie prawa przejazdu i przechodu poprzez działkę nr [...] i poniesienie ogromnych nakładów finansowych na wybudowanie od podstaw szlaku drogowego przez działkę nr [...], co w sposób szczególnie rażący narusza interes skarżących.

Całkowicie błędna była argumentacja, że interes społeczny jest nadrzędny. Urządzenie na odcinku 250 metrów kolejnego - ósmego zjazdu indywidualnego jest dużo prostsze niż konieczność sądowego ustanowienia służebności i wybudowanie drogi "od podstaw" na działce [...]. Zmuszanie do kilkuletniej batalii sądowej i administracyjnej o wydanie wyroków, zgód i pozwoleń na wybudowanie "od podstaw" na cudzym gruncie szlaku drogowego jest rażącym naruszeniem słusznego interesu obywatela. Ósmy zjazd na tym odcinku drogi nie naruszy bezpieczeństwa.

Skarżący nie mają możliwości dojazdu do działki [...] w sposób wskazany w decyzji.

Organ błędnie wskazał jakoby odcinek drogi krajowej nr [...] do którego przylega działka skarżących stanowi drogę o ruchu przyspieszonym. Na tym odcinku obowiązuje ograniczenie prędkości do 70 km/h, co ma decydujące znaczenie dla oceny bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych I Autostrad w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi - art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu skarga była niezasadna.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068, ze zm.) oraz związany z nim przepis wykonawczy tj. § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124).

Skarżący wystąpili do zarządcy drogi z wnioskiem o lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości M.. Działka ta stanowi współwłasność skarżących S.K. R. oraz H. i T.. D.. Uwzględniając lokalizację tej działki, a także jej kształt i wielkość – jest ona swego rodzaju drogą dojazdową do działek [...] i [...] należących do małżonków D. oraz działki [...] należącej do małżonków R..

W sprawie niniejszej chodziło zatem o skomunikowanie działek nr [...], [...] i [...] za pośrednictwem działki [...] objętej wnioskiem o lokalizację zjazdu. Tym samym słusznie organ analizował możliwość dostępu do drogi publicznej również działek [...], [...] i [...]. Ta swoista konfiguracja działek, ich właścicieli i współwłaścicieli miała duże znaczenia przy rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku. Podkreślenia jednak wymaga, że skarżący nie wnosili o zezwolenie na lokalizację zjazdu do działki nr [...] będącej ich wyłączną własnością.

Przepis art. 29 ust. 4 odwołujący się do warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, obliguje zarządcę drogi do rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem klasy drogi i wynikającej z tego tytułu możliwości stosowania zjazdów.

W zaskarżonej decyzji słusznie zarządca drogi krajowej nr [...] wskazał, iż możliwe jest zapewnienie obsługi komunikacyjnej działek nr [...], [...] i [...] poprzez drogę wewnętrzną zlokalizowaną na działce nr 5 włączającą się do drogi krajowej nr [...] (w km [...] strona lewa) i działkę nr [...], która jest własnością jednych ze współwłaścicieli działki nr [...].

Argument skargi wskazujący, że małżonkowie R. nie mają uprawnień do działki [...], nie mógł mieć decydującego znaczenia, skoro wniosek o lokalizację zjazdu dotyczył działki nr [...], która jest we współwłasności S. i K. R. oraz H. i T. D..

Rozwiązanie zaproponowane przez organ wymagałoby oczywiście ustanowienia przez małżonków D. na działce [...] stosownej służebności drogowej na rzecz małżonków R. jak współwłaścicieli działki nr [...]. Przy czym zauważyć trzeba, że działania współwłaścicieli w odniesieniu do działki nr [...] cechowały się wspólnością interesów.

Niewątpliwie działka nr [...] przylega do drogi zlokalizowanej na działce nr [...], która włącza się do drogi krajowej nr [...] (w km [...] strona lewa). Natomiast działki nr [...] i [...] przylegają bezpośrednio do działki nr [...]. Kwestie związane z koniecznością wykonania ewentualnego pasa drogowego (utwardzenia) na działce nr [...], nie są negatywną przesłanką dla wskazanego rozwiązania, albowiem przepisy nie stanowią, że dostęp do drogi ma być najkorzystniejszy z punktu widzenia wnioskodawców.

Działka skarżących nr [...] mogłaby uzyskać dostęp do drogi krajowej nr [...], również za pomocą istniejącego zjazdu indywidualnego istniejącego na sąsiedniej działce nr [...] (w km [...] strona lewa). Takie rozwiązanie wymagałoby jednak ustanowienia na działce nr [...] służebności, co rzeczywiście, w praktyce może okazać się trudne.

Jednak za dostęp do drogi publicznej uważa się dostęp bezpośredni poprzez zjazd, jak również dostęp pośredni, tj. wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych.

Tak zdefiniowane jest pojęcie dostępu do drogi publicznej w art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) oraz w art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204, ze zm.).

Każdy zjazd z drogi publicznej stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, chociażby z tego powodu, że wymusza na wszystkich uczestnikach ruchu tej drogi konieczność zmniejszenia dozwolonej prędkości, a w konsekwencji stwarza ograniczenie płynności ruchu powodujące niejednokrotnie kolizje drogowe."

Biorąc to pod uwagę organ prawidłowo uznał, że dodatkowa kumulacja pojazdów w miejscu planowanego zjazdu do działki nr [...] miałaby wpływ na pogorszenie istniejących warunków ruchu na drodze.

Generalny Dyrektor Dróg krajowych i Autostrad jest organem specjalistycznym, realizującym zadania w zakresie inżynierii ruchu, w tym dotyczące bezpieczeństwa ruchu drogowego i z racji tej funkcji posiada wiedzę o tym, jakie stany faktyczne mogą powodować potencjalne niebezpieczeństwo dla ruchu drogowego.

Kwestia oceny zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu należy do organu i stanowi jeden z elementów mających wpływ na treść rozstrzygnięcia (jako przesłanka negatywna do udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu), co wynika z przepisów aktu wykonawczego do ustawy o drogach publicznych. Nie ma potrzeby powoływania w tym zakresie biegłego.

Odnosząc się do zarzutu stron, co do istnienia 7 innych zjazdów na 250 m odcinku przedmiotowej drogi krajowej nr [...], organ trafnie wskazał, że skoro powstały, najpóźniej w 2008 roku, to w innych realiach faktycznych i prawnych. Zastosowanie argumentacji skarżących skutkowałoby tym, że zgoda organu na 8 zjazd pociągałaby konieczność wydania zgody na 9 zjazd i każdy następny. Zatem wnioski rozpatrywane są indywidualnie w danym stanie faktycznym i prawnym.

Nadrzędną zasadą przy wyrażaniu zgody na zjazd jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości. Prawo własności nie jest bowiem prawem absolutnym. Może ono doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa. Do takich norm prawnych należą między innymi przepisy ustawy o drogach publicznych oraz akty wykonawcze do tej ustawy. Przepisy nie gwarantują każdemu właścicielowi nieruchomości przylegającej do drogi publicznej, bezpośredniego zjazdu na tę drogę.

Zezwolenie na wykonanie zjazdu następuje w ramach uznania administracyjnego, a granice tego uznania wyznacza interes społeczny i słuszny interes obywatela, a także przepisy powoływanych warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać drogi publiczne.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jako zarządca drogi krajowej nr [...], nie mógł zaakceptować dodatkowego punktu kolizji, który powstałby w przypadku wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z ww. drogi do działki [...].

Organ nie naruszył art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Zdaniem Sądu organ ocenił sprawę w sposób prawidłowy. Wbrew zarzutom skargi, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.