Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 495/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.) Sędziowie NSA Małgorzata Tomaszewska WSA Ewa Wojtynowska Protokolant Marzena Cybulska po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. G. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1993, 1996 i 1999 r. oraz z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 495/04

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżoną do sądu decyzją Dyrektor Izby skarbowej działając na podstawie art.233 § l pkt 2 lit. a w związku z art. 67 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 póz. 926 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania Pana T. G. – G. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] odmawiającej umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1993, 1996 i 1999 w wysokości łącznej 4.989,50 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 15.024,80 zł oraz z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 r. w kwocie 1.632,40 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 5.681,20 zł:

• uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i orzekł o odmowie umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok w wysokości 609,00 zł wraz z odsetkami.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdza, iż pismem z dnia

14 listopada 2002 r. Pan T. G. – G. zwrócił się do Urzędu Skarbowego o umorzenie zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego oraz podatku VAT.

Decyzją z dnia [...] Urząd Skarbowy odmówił umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 1993, 1994, 1995, 1996, 1998 i 1999 w wysokości łącznej 14.056,40zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 44.789, l0 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania z dnia 15 kwietnia 2004 r. Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] uchyliła decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia stwierdzając, iż postępowanie podatkowe w powyższej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem zasad ogólnych Ordynacji podatkowej, w tym zasady czynnego udziału strony w postępowaniu co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Wskazała ponadto na konieczność jednoznacznego wyjaśnienia wysokości zaległości podatkowej oraz dokonanie oceny okoliczności przedstawionych przez podatnika z punktu widzenia "ważnego interesu strony".

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1993, 1996 i 1999 w wysokości łącznej 4.989,50 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 15.024,80 zł oraz z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 r. w kwocie 1.632,40 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 5.681,20 zł.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podkreślił wyjątkowy charakter ulgi podatkowej wynikający z art. 67 § l Ordynacji podatkowej oraz stwierdził, iż z materiału dowodowego zebranego podczas prowadzonego postępowania nie wynika, iż zasadnym byłoby zastosowanie wobec Pana T. G. – G. ulgi podatkowej w postaci umorzenia zaległości podatkowych, ponieważ przerzuciłoby to całą odpowiedzialność prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika na Budżet Państwa.

W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik wnosząc o jej uchylenie zarzucił naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez nie podjęcie przez organ podatkowy wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.

W uzasadnieniu podatnik stwierdził, iż zakwestionowaną decyzję wydano bez zapoznania się z dowodami, które zostały dostarczone do kancelarii organu podatkowego 20 października 2003 r. Ponownie wskazał na różne kwoty zaległości wykazane w aktach sprawy. Ponadto podniósł, iż zgodnie z art.70 Ordynacji podatkowej zaległości za lata 1993, 1994 i 1996 uległy przedawnieniu. Przy wydawaniu zakwestionowanej decyzji nie uwzględniono "ważnego interesu podatnika" oraz "ważnego interesu publicznego".

Stwierdził, iż z dokumentów będących w posiadaniu organu podatkowego pierwszej instancji wynika, iż jego sytuacja finansowa i zdrowotna nie pozwala mu na uregulowanie swoich zaległości podatkowych.

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor -Izby Skarbowej zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania mającego na celu ostateczne wyjaśnienie wysokości zaległości podatkowej Pana T. G. – G. w podatku dochodowym za poszczególne lata podatkowe oraz uzupełnienie akt sprawy o dowody, które jednoznacznie wskazują, że rzeczone zaległości podatkowe, zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, nie uległy przedawnieniu. natomiast postanowieniem z dnia

26 kwietnia 2004 r. zlecił temu organowi przeprowadzenie dodatkowego postępowania mającego na celu wyjaśnienie przyczyny powstania zaległości podatkowej Pana T. G. - G.

Rozstrzygając sprawę w trybie odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej przywołując przepis art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej jak i wypracowaną linią orzecznictwa sądów administracyjnych stwierdza, iż decyzje rozstrzygające kwestię umorzenia zaległości podatkowych konstruowane są na zasadzie uznania administracyjnego.

Oznacza to, iż ustawodawca pozostawił w gestii organów podatkowych ocenę okoliczności i stwierdzenie istnienia przesłanek w danej sprawie, uzasadniających zastosowanie instytucji umorzenia, która w świetle art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej polega na rezygnacji Skarbu Państwa z należnych wpływów w przypadku wystąpienia ważnego interesu podatnika lub interesu społecznego.

Nie bez znaczenia jest również zdaniem organu odwoławczego w świetle wyroku NSA z dnia 2 października 1998 r. sygn. akt I SA/Gd 1761/96 zasadność analizowania przez organ podatkowy okoliczności jakie doprowadziły do powstania przedmiotowej zaległości podatkowej.

Organ odwoławczy mając na względzie dowody przedłożone przez podatnika ustalił, iż Pan T. G. –G. od dnia 17 lipca 1985 r. do

31 grudnia 1999 r. prowadził działalność gospodarczą PPHU "A" T. G. – G. w zakresie ślusarstwa-usług ogólnobudowlanych, skupu złomu. Podatnik jest osobą bezrobotną która uzyskuje dochody z doraźnej pomocy innym, zbiórki złomu oraz sprzedaży drobnych rzeczy z domu. Jest osobą samotną. Zajmuje kwaterunkowe mieszkanie o powierzchni 44,21 m2. Nie posiada sprzętu technicznego, samochodu obligacji oraz akcji. Zalega z opłatami za czynsz oraz ma odłączoną energię elektryczną.

Natomiast w piśmie z dnia 8 sierpnia 2003 r. podatnik stwierdził, iż w okresie prowadzenia działalności gospodarczej miały miejsce liczne sytuacje ("Pożar zakładu, włamanie itp."), które doprowadziły do utraty płynności finansowej.

Z akt sprawy wynika, iż Pan T. G. – G. posiadał zaległości podatkowe sięgające 1993 roku oraz zaległości w Zakładzie Ubezpieczeń Socjalnych. Podatnik składał deklaracje i zeznania podatkowe nie uiszczając wynikającego z nich podatku.

Mając na względzie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdza, iż zła sytuacja podatnika (zadłużenie w Urzędzie Skarbowym, Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych i PGM G.- Ś. Zakład Budżetowy w likwidacji oraz brak pracy) wynika z szeregu niepowodzeń w prowadzonej działalności gospodarczej a to nie może skutkować obowiązkiem umorzenia zaległości podatkowej, bowiem ryzyko związane z działalnością gospodarczą ponosi zawsze podatnik, który winien poszukiwać możliwości rozwiązania swojej sytuacji finansowej i płatniczej bez udziału Budżetu Państwa.

Podstawy do zastosowania wnioskowanej ulgi nie stanowi także zdaniem organu odwoławczego stan zdrowia podatnika.

W kontekście powyższego Dyrektor Izby Skarbowej stwierdza, iż powstanie zaległości podatkowych było skutkiem nie wywiązywania .się. podatnika z obowiązków podatkowych, co nie jest sytuacją wyjątkową i uzasadniającą zastosowanie ulgi ze względu na ważny interes podatnika, a tym samym odstąpienie od zasady równości podatkowej wszystkich podatników.

Organ odwoławczy podkreśla, że jakkolwiek Konstytucja RP gwarantuje podstawowe prawa i wolności obywatelskie to zauważyć należy, iż jedynym z zasadniczych obowiązków wskazanych z tym akcie prawnym jest obowiązek ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków (art. 84 Konstytucji). Podatnik powinien zatem mieć świadomość, iż uzyskanie dochodu wywołuje konsekwencje podatkowe.

Potwierdzając zatem zasadność stanowiska organu pierwszej instancji w zakresie odmownego załatwienia wniosku podatnika z dnia 28 marca 2002 r. o umorzenie zaległości podatkowych w podatkach dochodowych za lata 1993, 1994, 1995, 1999 organ odwoławczy w związku z podnoszonymi przez Podatnika zarzutami dotyczącymi przedawnienia niektórych zobowiązań - przeprowadził w tym zakresie stosowne postępowanie wyjaśniające, w ramach którego ustalił, iż stan zaległości podatkowej a podatku dochodowym od osób fizycznych wynosi 609,00 zł

( nieuregulowane zobowiązania za 1999 rok) wraz z odsetkami w kwocie 690,20 zł

Jednocześnie za niezasadny organ odwoławczy uznał zarzut naruszenia art. 120 ordynacji podatkowej.

Jak wynika bowiem z akt sprawy w dniu 6 października 2003 r. podatnik został zapoznany z materiałem dowodowym, po czym pismem z dnia 12 października 2003 r. ustosunkował się co do zebranego w sprawie materiału.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie w całości, zarzucając jej niezgodność z prawem, naruszenie zasad ogólnych postępowania w szczególności: art. 121 § l, art. 122, oraz art. 124 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem skarżącego organ podatkowy odmawiając mu umorzenia zaległości podatkowej od osób fizycznych za 1999 rok w wysokości 609,00 zł wraz z odsetkami dokonał wadliwej interpretacji przepisu. Jego zdaniem stanowisko organów podatkowych jest błędne, ponieważ:

• z zebranego materiału zostały wyciągnięte nielogiczne wnioski,

• zaskarżona decyzja została wydana z "istotnym naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania podatkowego".

Podniósł, iż niedopuszczalne jest przyjmowanie niekorzystnego stanowiska "z punktu widzenia strony", a co za tym idzie wszelkie wątpliwości powinny być rozstrzygane na korzyść podatnika w przeciwnym przypadku decyzje te " ewidentnie" naruszają jego interes.

Ważnym interesem podatnika są w tym przypadku przedstawione przez niego wypadki losowe - pożar, włamanie, trudna sytuacja zdrowotna i materialna.

Zdaniem Skarżącego przed wydaniem zakwestionowanej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej został zapoznany tylko z częścią materiału dowodowego.

Podniósł, że Dyrektor Izby Skarbowej wydając zaskarżoną decyzję pominął "kwestie z Konstytucji Rzeczypospolitej i wyroków sądowych", które gwarantują ochronę zdrowia i godne warunki życia.

Skarżący podniósł, iż duże firmy są dofinansowywane z Budżetu Państwa co świadczy o przerzucaniu na niego odpowiedzialności za złą działalność gospodarczą i polityczną. "Jest to działanie wbrew przytoczonej Konstytucji o równości wobec prawa i zgodnie z wyrokiem SN sygn. akt. I CKN 204/98 z dnia 11 listopada 1999 r. i podjęta decyzja jest niezgodna z prawem".

Podatnik dokonując interpretacji przepisów postępowania podatkowego zaznaczył, iż organy podatkowe były zobowiązane do:

• dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

• przestrzegania przepisów procesowych,

• stosowania przepisów prawa materialnego, a w szczególności zasadę bezstronności,

• uwzględnienia okoliczności korzystnych dla strony.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wnosząc o jej uchylenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości pod względem zgodności z prawem zaskarżonej do sądu decyzji.

Mając na względzie wyżej wskazane funkcje kontrolne sądu stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż będąca przedmiotem kontroli sądu decyzja, należy do decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny nie może ingerować w powyższe uznanie tzn. decydować czy wniosek strony o umorzenie zaległości podatkowej winien być uwzględniony czy też nie, bowiem te kompetencje ustawodawca przyznał jedynie organom. Kontrola sądu tego typu decyzji ogranicza się tylko i wyłącznie do zbadania, czy organy podatkowe w rozważanej sprawie przeprowadziły postępowanie dowodowe w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy tj. czy zbadały istnienie przesłanek, od zaistnienia których stosowanie do brzmienia przepisu art.67 § 1 Ordynacji podatkowej, ustawodawca uzależnił ewentualne pozytywne rozpatrzenie wniosku strony o umorzenie wskazanej zaległości podatkowej, czy też odsetek od tej zaległości.

Mając na względzie powyższe uwagi stwierdzić należy, iż organy podatkowe w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Organy podatkowe ustaliły bowiem nie tylko aktualną na dzień wydawania decyzji sytuację majątkową, rodzinną skarżącego, ale i przyczyny, które doprowadziły do powstania zaległości podatkowej, objętej wnioskiem strony.

Za nietrafny w okolicznościach rozpoznawanej sprawy uznać należy zarzut naruszenia przepisów art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie dochodzenia prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym, oraz służącej jej realizacji zasady zupełności postępowania dowodowego, a także naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 §1 Ordynacji podatkowej).

Jak wynika bowiem z akt sprawy organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i uzupełnienia materiału dowodowego zwłaszcza poprzez przekazanie decyzją Izby Skarbowej z

dnia [...] Nr [...] sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji - na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej oraz zlecenie przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów (na podstawie 229 Ordynacji podatkowej) postanowieniami Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] i z dnia [...] Nr [...].

W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie wbrew zarzutom zawartym w skardze - zebrany został i rozpatrzony cały materiał dowodowy.

Podobnie dotyczy to zarzutu naruszenia w przedmiotowej sprawie określonego w art. 124 Ordynacji podatkowej obowiązku wyczerpującego, a zarazem jasnego sformułowania przesłanek faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia.

Jak wskazuje bowiem treść zaskarżonej do sądu decyzji organ odwoławczy wskazał fakty, które uznał za udowodnione, przywołał dowody, którym dał wiarę oraz przytoczył zarówno treść przepisów prawa, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, jak również uzasadnił, dlaczego zastosował ten przepis w ustalonym stanie faktycznym sprawy.

Odnosząc się do zarzutu Pana T. G.-G. jakoby przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie został zapoznany z całością materiału dowodowego należy zauważyć , iż Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia

25 maja 2004 r. (doręczonym w dniu 8 czerwca 2004 r.) poinformował skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego.

Organ odwoławczy realizując wynikającą z art. 123 § l Ordynacji podatkowej zasadę zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania - pouczył o prawie zapoznania się z materiałem dowodowym oraz zgodnie z treścią art. 200 § l Ordynacji podatkowej wyznaczył siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W zawiadomieniu tym została także zamieszczona informacja o tym, że bieg siedmiodniowego terminu wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego rozpoczyna się następnego dnia po dniu doręczenia zawiadomienia. Wobec bezspornego faktu doręczenia zawiadomienia z dnia 25 maja 2004 r. w dniu 8 czerwca 2004 r. termin wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego upłynął z dniem 15 czerwca 2004 r.

W dniu 15 czerwca 2004 r. Pan T. G.-G. co wynika jednocześnie z treści sporządzonego w tym dniu protokołu został zapoznany z całym materiałem dowodowym zebranym w sprawie a ponadto otrzymał kserokopie arkusza odwoławczego oraz pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia

14 maja 2004 r.

O bezzasadności zarzutu nie zapoznania strony z całością materiału dowodowego świadczą również uwagi Pana T. G.-G. zawarte w piśmie z dnia 17 czerwca 2004 r. zatytułowanym: Wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. Podkreślić w tym miejscu należy, że siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego upłynął w dniu 15 czerwca 2004 r. Stąd też pismo podatnika z dnia

17 czerwca 2004 r.- wysłane jak wynika ze stempla pocztowego w dniu

21 czerwca 2004 r. złożone zostało po terminie.

W piśmie z dnia 17 czerwca 2004 r. Pan T. G.-G. stwierdza, iż w zebranym materiale dowodowym występują rozbieżności co do wysokości zobowiązania przedstawionego do umorzenia. Wynika to zdaniem Skarżącego z innej kwoty zaległości wykazanej na karcie nr 28 akt sprawy od tej , którą podaje Naczelnik Urzędu Skarbowego w piśmie z dnia 14 maja 2004 r. Ustosunkowując się do powyższego stwierdzić należy, że zestawienie zaległości Pana T. G. – G. w podatku dochodowym od osób fizycznych po pierwsze obejmuje okres 1993-1999. Po drugie sporządzone zostało w oparciu o deklaracje na zaliczki miesięczne PIT-5. (k. akt nr 28).

Natomiast w piśmie z dnia 14 maja 2004 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego po przeprowadzeniu zleconego postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] dodatkowego postępowania o postępowania - zaległość Pana T. G. –G. określił w oparciu o zeznanie o wysokości dochodu osiągniętego w 1999 r.(Pit-32). Z zeznania tego wynika należny podatek dochodowy w kwocie 679,50 zł. (k. akt nr 103 –106) W konsekwencji zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999 wynosi 609,00 zł, a odsetki zwłokę 690,20 zł.

Odnosząc się do kwestii naruszenia zasady równości Dyrektor Izby Skarbowej w sposób uprawniony zauważa, iż obowiązek stosowania kwestionowanych przez Skarżącego przepisów nakładają na organy podatkowe ustawy - z Konstytucją RP z dnia 2 kwietnia 1997r, (Dz. U. Nr 78, poz. 483 l ze zm.)w roli nadrzędnej. Organ wydający decyzje jest zobowiązany, zgodnie z rozumieniem praworządności jako obowiązku przestrzegania prawa przez organy państwa realizować swoje cele w oparciu o normy prawa.

Konstytucyjną i fundamentalną zasadą państwa jest zasada legalizmu działania wszelkich organów władzy publicznej określona w art. 7 Konstytucji RP zgodnie, z którą "organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa". Powyższa zasada znalazła swoje zastosowanie na gruncie przepisów prawa podatkowego, bowiem w art. 120 Ordynacji podatkowej zapisano, że "organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa".

Odstępstwo od obowiązku przestrzegania postanowień zawartych w normach bezwzględnie obowiązujących godzi w podstawy systemu prawa Rzeczypospolitej Polskiej.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zatem Dyrektor Izby Skarbowej władny był stwierdzić, iż sytuacja skarżącego nie należy do wyjątkowych i uzasadniających zastosowanie ulgi ze względu na ważny interes podatnika, a tym samym odstąpienie od zasady równości podatkowej wszystkich podatników.

Dokonując oceny "ważnego interesu podatnika" należy mieć na względzie całokształt sytuacji podatnika, a nie tylko sytuację finansową w chwili obecnej.

Zaległości podatkowe Skarżącego powstały z przyczyn leżących po jego stronie, podatnik nie regulował zaległych podatków pomimo, że cały czas prowadził działalność gospodarczą (likwidacja w dniu 31 grudnia 1999 r.) i uzyskiwał z niej dochody. W konsekwencji powyższego podzielić należy pogląd organów, iż podatnik powinien tak prowadzić swoje sprawy finansowe, aby zabezpieczyć środki finansowe na efektywną działalność jak i realizację priorytetowych zadań, do których należy regulowanie zobowiązań podatkowych.

Pan T. G. G. nie odprowadzał na bieżąco należnego podatku przez kilka lat, zatem korzystał z należnych Skarbowi Państwa środków finansowych , przeznaczając je na własne cele. Skoro podatnik, swoich obowiązków wobec Skarbu Państwa nie traktował priorytetowo, to taka postawa nie może uzasadniać umorzenia przedmiotowych zaległości.

Z tych przyczyn na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270), sąd orzekł jak w wyroku.