Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 587/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 863/12 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 863/12 oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Zachodniopomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Szczecinie z dnia [...] grudnia 2011 r. o wymierzeniu J. S., prowadzącej działalność gospodarczą w Niepublicznym Przedszkolu Językowym "[...]" w Szczecinie, kary pieniężnej w wysokości 1.000 zł w związku z faktem rozpoczęcia działalności gospodarczej w zakresie wydawania posiłków dostarczanych przez firmę cateringową bez złożenia wniosku o wpis do rejestru zakładów lub o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru zakładów uzyskania decyzji zatwierdzającej obiekt oraz bez wpisu do rejestru zakładów w trybie i na zasadach określonych w art. 6 rozporządzenia 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.Urz. UE L 139 z 30 kwietnia 2004 r.) oraz art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. We wniosku o wstrzymanie tej decyzji J. S. wskazała na trudne warunki finansowe. Wyjaśniła, że od 2006 r. prowadzi własną firmę. W roku 2009 prowadziła inwestycję - projekt [...] Kompleksowe Wyposażenie Niepublicznego Przedszkola Językowego "[...]" w sprzęt niezbędny do efektywniejszego rozwoju dzieci w ramach dotacji ze środków EU, ale do dnia dzisiejszego nie zrefundowano jej całości poniesionych nakładów finansowych. Zaistniała sytuacja spowodowała, że firma jest na granicy płynności finansowej, ponieważ do czasu otrzymania środków z refundacji musi płacić wysokie raty swoim wierzycielom. W tej sytuacji egzekucja kary pieniężnej pozbawi ją płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością. Jako przedsiębiorca zatrudniający pracowników (7 na umowę o pracę i 4 na umowę zlecenie) zobligowana jest do uiszczania składek ZUS i płacenia różnych podatków do Urzędu Skarbowego. Taka sytuacja może w konsekwencji doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności przedszkolnej. Prace straci wiele osób. Skarżąca stwierdziła, że te wszystkie powody skłaniają ją do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla jej pracowników i rodziny (sama wychowuje dwóch synów - nie otrzymuje alimentów).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), po rozpoznaniu wniosku skarżącej oraz mając na uwadze okoliczności faktyczne sprawy stwierdził, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd uznał bowiem, że trudno wyobrazić sobie, by w związku z uiszczeniem kwoty w wysokości 1.000 złotych doszło do niewypłacalności przedsiębiorcy. Jak bowiem wynika z akt sprawy, w dalszym ciągu J. S. prowadzi niepubliczne przedszkole, co potwierdzają również informacje znajdujące się na stronie internetowej http://www. [...], z których wynika, że miesięczny dochód przedszkola przy uczęszczaniu max liczby dzieci, tj. 47 dzieci, po uwzględnieniu cennika, w którym wskazano kwotę 890 złotych, wynosi 41.830 złotych, przy czym może pojawić się dodatkowy dochód po uwzględnieniu oferty dotyczącej opieki nad dziećmi w godzinach od 6:00 do 7:00 i po godzinie 17:00, za "formę zajęciowo-zabawową dla dzieci od 1,5 - 3 lat" od 15:00 do 17:00 karnet w wysokości 250 złotych, wpisowe 500 złotych dla nowych klientów, w przypadku rodzeństwa 1000 złotych. Z tych informacji nie wynika więc, by w związku z uiszczeniem kary finansowej w wysokości 1.000 złotych strona skarżąca utraciła jakąkolwiek zdolność finansową. We wniosku skarżąca przyznała też, że oczekuje na refundację kosztów zakupu sprzętu. Ponadto skarżąca winna mieć na względzie, że w przypadku ewentualnego ustalenia, iż istnieją przesłanki do zwrotu uiszczonej kary pieniężnej, należność ta będzie mogła podlegać zwrotowi wraz z odsetkami. Dodatkowo Sąd podkreślił, że na poparcie swoich twierdzeń skarżąca nie przedstawiła bieżącego dokumentu księgowego, który potwierdzałby, że uiszczenie kary w wysokości 1000 złotych doprowadzi do utraty zdolności finansowej przedsiębiorcy.

W zażaleniu na powyższe postanowienie J. S. przyznała, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jedynie uprawdopodobniła swoją sytuację finansową, nikt jej jednak nie wezwał do uzupełnienia tego wniosku. W jej ocenie Sąd I instancji posunął się zbyt daleko w swym wnioskowaniu i zapomniał o tym, że każda działalność gospodarcza to nie tylko przychody, ale również koszty jego uzyskania. Sąd pominął okoliczność, że działalność jaką prowadzi jest nadal kredytowana. Bank zaś kredytujący przedsięwzięcie narzucił na firmę obowiązek dokończenia inwestycji z własnych środków pod rygorem rozwiązania umowy. Dodatkowo skarżąca podkreśliła, że rozlicza również dofinansowanie działalności z dotacji unijnych. Na potwierdzenie swojej sytuacji finansowej skarżąca przedstawiła odpowiednie dokumenty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie może być uwzględnione.

Zgodnie z zasadą wykonalności decyzji ostatecznych, wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji (art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Jedynie w wyjątkowych sytuacjach, na wyraźny wniosek skarżącego, sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji, która w wyniku późniejszego uwzględnienia skargi zostanie uchylona lub zostanie stwierdzona jej nieważność. Przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji, celem instytucji wstrzymania wykonania aktu/czynności jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji zasadnie ocenił, że nie zachodziły podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 1.000 złotych był lakoniczny, a wskazane w nim ogólne względy nie dały Sądowi podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Podniesienie dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności nieznanych wcześniej Sądowi nie mogły stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Nie zamyka to jednak skarżącej prawa do ponowienia odpowiednio uzasadnionego wniosku.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.