Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 11/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 39, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 3,
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędzia NSA Anna Orłowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2015 r. sprawy ze skargi I. T. oraz K. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 12 listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 3 lutego 2014 r. nr [...] Prezydent Miasta , na podstawie art. 104, art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – dalej zwanej: "k.p.a.", art. 7 pkt 1, pkt 5 i pkt 6, art. 8, art. 9, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 39 ust. 1 i ust. 2, art. 98, art. 102 ust. 1, art. 106 ust. 1, ust. 3 i ust. 4, art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 182 ze zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r. poz. 823), przyznał I. i K. T. pomoc w postaci zasiłku celowego przeznaczoną na:

- dofinansowanie do opłat za prąd w wysokości 30 zł,

- dofinansowanie do opłat za gaz w wysokości 20 zł,

- zakup odzieży w wysokości 50 zł,

- zakup żywności w wysokości 150 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 39 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Dochód rodziny T. wynosi 1.028,50 zł i jest niższe niż kryterium dochodowe określne w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej i rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.

W decyzji określono, że wypłata zasiłku nastąpi w dniu 11 marca 2014 r.

Małżonkowie I. i K. T. wnieśli odwołanie od tej decyzji opisując trudną sytuację rodziny. Ich zdaniem przyznane świadczenie jest zbyt niskie.

Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 12 listopada 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2, art. 39 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 106 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że niewątpliwie rodzina wnioskodawców, w której występuje niepełnosprawność, spełnia przesłanki przyznania pomocy pieniężnej z pomocy społecznej, w tym kryterium dochodowe. Niemniej jednak zasiłek celowy jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego. Sam fakt spełnienia przez wnioskodawcę ustawowych kryteriów nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia i w wysokości przez nią oczekiwanej. Organ kieruje się zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy oraz uwzględnia potrzeby osób korzystających z pomocy społecznej. Uznanie administracyjne obejmuje także prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc, zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Zasiłek celowy przeznaczony jest na zaspokojenie określonej potrzeby, dlatego też nie może mieć charakteru świadczenia wypłacanego w sposób stały i systematyczny, zrównującego charakter tego świadczenia z zasiłkiem stałym bądź też okresowym. Stanowi doraźne świadczenie pieniężne, które w istocie nie jest przyznawane na określony czas, lecz w celu zaspokojenia określonej potrzeby.

Pełne pokrycie kosztów utrzymania wnioskodawcy jest niemożliwe. Zadaniem gminy jest niesienie pomocy, a nie utrzymywanie jej mieszkańców, a zadanie to wykonuje dysponując ograniczonymi środkami finansowymi. W okresie od 1 stycznia do 10 marca 2014 r. pod opieką Dzielnicowego Ośrodka Pomocy Społecznej Nr [...] znajdowało się 157 rodzin uprawnionych do zasiłków celowych, a zatem takich, których dochód nie przekraczał kryterium ustawowego i występowały okoliczności, o których mowa w art. 7 pkt 2-15 ustawy, w tym także rodziny osób niepełnosprawnych, będących w takiej samej lub bardzo podobnej sytuacji, co rodzina wnioskodawców. Środki budżetowe pozwoliły na przyznanie tym rodzinom zasiłków celowych w średniej wysokości ok. 237 zł w całym tym okresie. Do końca kwietnia 2014 r. z zasiłków celowych skorzystały aż 243 środowiska, zatem ilość rodzin i osób korzystających z pomocy tego Ośrodka znacznie wzrosła, zaś średnia kwota zasiłku wynosiła w okresie od 1 stycznia do końca kwietnia 2014 r. ok. 302 zł na środowisko w całym tym okresie. W okresie pierwszych 4 miesięcy 2014 r. rodzina T. otrzymała już zasiłki celowe na łączną kwotę 1.250 zł, co znacznie przewyższa średnią kwotę zasiłków celowych wypłacanych w tym okresie jednemu środowisku. Można powiedzieć, że rodzina korzysta z szeregu świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (zasiłek stały, zasiłki okresowe i celowe) w sposób systematyczny i ciągły.

W ocenie organu odwoławczego przyznanie zasiłków celowych w kwocie 250 zł na cele wskazane wyżej nie narusza prawa, skoro w poprzednim oraz następnym miesiącu rodzina korzystała z pomocy finansowej w postaci innych zasiłków celowych, a tym samym nie została pozbawiona pomocy ze strony gminy. W szczególności nie zostały naruszone granice uznania administracyjnego.

I. i K. T. zaskarżyli opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwestionując twierdzenia, że otrzymują zasiłki stałe i okresowe w sposób systematyczny i ciągły. Wręcz przeciwnie często otrzymują decyzje odmowne albo przyznające bardzo niskie kwoty. Ich zdaniem istnieje grupa podopiecznych ośrodka pomocy społecznej, która otrzymuje dużo wyższe świadczenia pieniężne. Skarżący twierdzili, że odmowa przyznania im zasiłków lub wypłata ich w niskiej wysokości nie zapewnia rodzinie nawet minimum egzystencji. Oni sami wykorzystują wszystkie możliwości, by poprawić swoją sytuację materialną i bytową. Z winy organów nie mogą jednak w pełni korzystać ze świadczeń pomocy społecznej.

W skardze podniesiono, że zaskarżoną decyzją rozpoznano wniosek stron z dnia 13 stycznia 2014 r., zatem zasiłek powinien być przyznany na miesiąc styczeń, a nie dopiero na trzeci miesiąc od złożenia wniosku. Pomimo podniesienia takiego zarzutu w odwołaniu, Kolegium do niego w ogóle się nie odniosło. Skarżący zostali zatem pozbawieni prawa do uzyskania pomocy na miesiąc luty, pomimo jej przysługiwania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W jego ocenie rodzina skarżących nie może oczekiwać, że ich potrzeby będą zaspokajane z pomocy społecznej w każdym miesiącu. Powołało się również na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 kwietnia 2014 r. (sygn. akt III SA/Gd 32/14), w którym podzielono stanowisko organów w analogicznej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. , poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie mogła zostać uwzględniona albowiem zaskarżona decyzja organu odwoławczego jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". W myśl art. 39 ustawy zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Przedmiotowa regulacja oznacza, że zasiłek celowy jest formą pomocy pieniężnej przyznawanej na podstawie uznania administracyjnego. Świadczy o tym użycie przez ustawodawcę zwrotu: "(...) może być przyznany (...)".

Natomiast z art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 i 3 ustawy wynika, że jest to instytucja mająca na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.

Osoby ubiegające się o przyznanie im świadczenia z pomocy społecznej muszą liczyć się z tym, że nie każdy ich wniosek czy też nie w pełnym zakresie, zostanie automatycznie uwzględniony przez organ pomocy społecznej, bowiem rodzaj, forma i rozmiar świadczenia muszą być odpowiednie nie tylko do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, ale również do możliwości finansowych danego organu udzielającego pomocy.

Należy w pełni podzielić pogląd wyrażony w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 19 czerwca 2007 r. (sygn. akt I OSK 1464/06, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl), iż z przepisów regulujących tryb przyznania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej.

Ponadto, organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy społecznej w Polsce dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Bezsprzecznym bowiem jest, że przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Nie ulega ponadto wątpliwości, iż organ pomocy społecznej nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń jedynie w wysokości oczekiwanej przez te osoby.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku organy orzekające w omawianych sprawach poddały ocenie wszystkie okoliczności od jakich uzależnione jest udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego i uwzględniły wskazane wyżej kryteria dotyczące możliwości przyznania pomocy finansowej w tej formie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że organy prawidłowo ustaliły kryterium dochodowe rodziny wnioskodawców, a następnie precyzyjnie przedstawiły zarówno możliwości finansowe organu (m.in. ilość przeznaczonych na ten cel środków pieniężnych, którymi w danym okresie czasu dysponuje organ), jak również sytuację osób ubiegających się o przyznanie ww. świadczeń. W sposób jak najbardziej uzasadniony wzięto także pod uwagę zakres wszystkich świadczeń przyznanych wnioskodawcom z pomocy społecznej w danym okresie.

Jak wynika z akt sprawy skarżący regularnie korzystają ze wsparcia z pomocy społecznej, tj. do 2011 r. rodzina I. i K. T. objęta jest kompleksową, systematyczną i ciągłą pomocą Dzielnicowego Ośrodka Pomocy Społecznej Nr [...]. Ich sytuacja materialna i życiowa jest znana pracownikom tego organu. Co istotne, skarżącym na przestrzeni lat 2011-2014 udzielana była wszechstronna pomoc, m.in. w postaci zasiłków okresowych oraz zasiłków celowych na zakup żywności, obuwia, środków czystości, dopłatę do energii elektrycznej czy gazu. Organy wykazały również, że z uwagi na ograniczone możliwości finansowe ośrodka i konieczność rozdzielenia rozważnie i sprawiedliwie środków przeznaczonych na zasiłki celowe pomiędzy wszystkich potrzebujących, nie było możliwe udzielenie skarżącym wnioskowanej pomocy. Istotne w sprawie jest to – co podkreślił w uzasadnieniu organ odwoławczy – że przyznanie zasiłków celowych na wskazane we wniosku cele bytowe w wysokości 250 zł nie narusza prawa, skoro w poprzednim oraz następnym miesiącu rodzina korzystała z pomocy finansowej w postaci innych zasiłków celowych, a zatem nie jest pozbawiona pomocy ze strony gminy. Organ słusznie wskazał, że ustawa o pomocy społecznej nie wprowadza limitów w zakresie składania wniosków o pomoc społeczną i każdy, niezależnie od dochodów i potrzeb, może składać dowolną ilość wniosków, co jednak nie oznacza, iż każdy otrzyma pomoc w oczekiwanym zakresie, gdyż środki finansowe ośrodka pomocy społecznej muszą starczyć dla każdego, kto pomocy wymaga, a konieczność rozważnego i sprawiedliwego dysponowania tymi środkami prowadzi do wniosku, że osoby regularnie występujące o pomoc muszą spodziewać się, że zasiłki im wypłacane będą mniejsze lub nie zostaną im przyznane z uwagi na potrzeby innych podopiecznych ośrodka pomocy społecznej.

W związku z powyższym uznać należy, że przyznanie skarżącym zasiłku celowego w łącznej wysokości 250 zł zostało należycie umotywowane a organy nie naruszyły granicy uznania administracyjnego przyznając zasiłek celowy w oparciu o regulację zawartą w art. 39 ustawy.

Odnosząc się z kolei do podnoszonych przez skarżących zarzutów należy zauważyć, że samo spełnianie kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego w wysokości, która byłaby dla niej zadowalająca. Uznanie administracyjne obejmuje w swym zakresie ocenę warunków uzasadniających przyznanie pomocy, jak również decyzję co do jej wysokości. Ponadto udzielanie świadczeń z pomocy społecznej nie polega na ich przyznawaniu jedynie w wysokości oczekiwanej przez beneficjentów (czy też w wysokości "wyrównującej" różnicę pomiędzy posiadanym przez daną osobę/rodzinę dochodem a ustanowionym dla niej kryterium dochodowym). Należy wskazać, że podnoszona przez skarżących okoliczność, iż innym rodzinom organ pierwszej instancji przyznaje zasiłki w kwotach wyższych z oczywistych powodów nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd dokonuje bowiem oceny jedynie zaskarżonej decyzji, a ponadto - jak wskazano wyżej - to organ pomocy dokonuje rozdziału środków finansowych mając na względzie wyżej wskazane przesłanki.

Z kolei odnośnie zakwestionowania podanych w uzasadnieniu decyzji liczb określających wielkość świadczonej przez organ pierwszej instancji pomocy, Sąd wskazuje, że organ odwoławczy powołał się na informacje przekazane przez Dzielnicowy Ośrodek Pomocy Społecznej Nr [...]. Wskazywana przez skarżących różnica odnośnie ilości rodzin, którym przyznano zasiłki celowe wynikała z faktu, że informacje te obejmowały różny okres czasu: pierwsza obejmowała okres od stycznia do 10 marca 2014 r., zaś druga od stycznia do końca kwietnia 2014r. Zatem normalnym jest, że w drugim okresie ilość rodzin, którym przyznano zasiłek była wyższa.

W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego podano liczbę rodzin objętych pomocą oraz średnią kwotę zasiłków celowych przypadających na jedną rodzinę w okresie od stycznia 2014 r. do 10 marca 2014 r. tj. 237 zł oraz od stycznia do kwietnia 2014 r., tj. 302 zł. Ta średnia kwota została następnie zestawiona z kwotą zasiłków przyznanych skarżącym w tym okresie, które zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniu.

Z przedstawionego przez organ odwoławczy zestawienia wynika wprost, że kwota pomocy przyznana skarżącym w okresie od stycznia do kwietnia 2014 r. przewyższała średnią ośrodka, tak więc nie można mówić o tym, że ośrodek w jakikolwiek sposób skarżących dyskryminuje.

Nie ulega ponadto wątpliwości, że rolą pomocy społecznej jest leżące w zakresie jej możliwości finansowych zaspokajanie potrzeb prowadzących do przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej określonych osób bądź rodzin. W związku z tym Sąd przyjmuje za zasadną argumentację organów, że korzystanie ze świadczeń z pomocy społecznej nie może stanowić dla skarżących źródła ich stałego utrzymania. Winni oni wykorzystać wszystkie potencjalne możliwości aby poprawić zaistniałą sytuację materialną i bytową rodziny. Taka poprawa może wynikać m.in. ze skorzystania z wszelkich form wsparcia finansowego wynikających z przepisów innych niż te zawarte w ustawie o pomocy społecznej (dodatki mieszkaniowe, świadczenia rodzinne).

W świetle powyższych zapatrywań nie można organom orzekającym w sprawie postawić zarzutu dowolności w podejmowaniu decyzji. Decyzje wydane zostały w oparciu o obowiązujące regulacje normatywne, a o przyznaniu świadczenia w wysokości 250 zł decydowała obiektywna ocena sytuacji życiowej skarżących, jak również możliwości finansowe konkretnego ośrodka pomocy społecznej.

Jeżeli zaś organ pomocy społecznej ocenił z jednej strony sytuację materialną oraz potrzeby stron, a z drugiej własne możliwości finansowe i uznał, że nie istnieje możliwość przyznania stronie zasiłku celowego w wyższej kwocie, to decyzji takiej nie można zarzucić naruszenia prawa (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1825/05, LEX nr 194040 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2008r., sygn. akt VIII SA/Wa 387/08; publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu, że zaskarżoną decyzją rozpoznano wniosek stron z dnia 13 stycznia 2014 r., zatem zasiłek powinien być przyznany na miesiąc styczeń, a nie dopiero na trzeci miesiąc od złożenia wniosku, Sąd stwierdza, że nie jest on zasadny.

Art. 106 ust. 3 ustawy stanowi, że świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. W przypadku gdy uprawnienie do świadczenia nie obejmuje pełnego miesiąca, świadczenie przyznaje się za niepełny miesiąc, a kwotę świadczenia ustala się, dzieląc pełne kwoty przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni objętych świadczeniem.

W orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, które Sąd w składzie orzekającym w sprawie podziela, że z treści art. 39 ustawy wynika, iż zasiłek celowy ma charakter pomocy doraźnej, ukierunkowanej na konkretny cel bytowy. Nie jest to zatem świadczenie przyznawane "za okres" Nie ma do niego zastosowania przepis art. 106 ust. 3 ustawy, tj. zasiłek celowy nie może być przyznawany "za miesiąc" w którym został złożony wniosek o jego przyznanie ( tak wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Bd 831/07, LEX nr 500787).

Trzeba zauważyć, że powyższe stanowisko znajduje także akceptację, w doktrynie ( zob. Sławomir Nitecki, Komentarz do ustawy o pomocy społecznej, Wrocław 2013 r., str.746. ).

Z kolei odnośnie wskazanego w decyzji organu pierwszej instancji terminu wypłaty zasiłku, to z brzmienia powołanych wyżej przepisów wynika, że może dojść do przyznania zasiłku z przewidzianą jego realizacją w terminie późniejszym. W doktrynie wskazuje się natomiast, że w takim przypadku organ jest zobligowany do wskazania w decyzji daty, w której nastąpi wypłata zasiłku ( op. cit. str. 324).

Z powyższego wynika, że organ pierwszej instancji nie naruszył prawa wydając decyzję, w której określił termin wypłaty świadczenia na dzień 11 marca 2014 r.

Skarżący zarzucali również, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do powyższej kwestii, pomimo, że była ona podnoszona w odwołaniu.

W tym miejscu należy stwierdzić, że ewentualne braki uzasadnień decyzji kwalifikować należy do naruszenia przepisów postępowania. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., zezwala na uchylenie decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jedynie w sytuacji, gdy naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju naruszeń Sąd nie stwierdził. Jakkolwiek organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do kwestii przyznania zasiłku z przewidzianą jego wypłatą w terminie przyszłym, jednak powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy.

Mając na względzie powyższe okoliczności, jak i wskazaną regulację normatywną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił wniesioną skargę.