Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 813/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit a, art 88 ust 3a pkt 4 lit a, art. 153
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marlena Stolarczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] września 2019 r., po rozpatrzeniu odwołania M. G. (dalej: "skarżący", "strona", "podatnik"), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w [...] (dalej: "Dyrektor IAS", "DIAS" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: "Naczelnik US", "NUS" lub "organ I instancji") z [...] czerwca 2019 r. Przedmiotem tych decyzji było określenie skarżącemu zobowiązania w podatku od towarów i usług za okresy od maja do grudnia 2013 r. oraz umarzającej jako bezprzedmiotowe postępowanie podatkowe w sprawie określenia podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2013r. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1, § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; dalej: "Op", "Ordynacja podatkowa") oraz art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 7, art. 8, art. 15 ust. 1 i ust. 2, art. 19, art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), art. 99 ust. 12, art. 103 ust. 1, art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U.

z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, ze zm.; dalej: "ustawa o VAT").

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Po przeprowadzonej kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczania podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od [...] stycznia 2013 r. do [...] grudnia 2013 r. oraz postępowania podatkowego Naczelnik US w dniu [...] czerwca 2017 r. wydał decyzję, w której określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r. Decyzja ta po rozpatrzeniu odwołania została przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] decyzją z [...] stycznia 2018 r. utrzymana w mocy. Wyrokiem z dnia

30 maja 2018 r. w sprawie VIII SA/Wa 271/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora IAS z [...] stycznia 2018 r., a następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] decyzją z [...] listopada 2018 r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji podniósł, iż termin przedawnienia zobowiązania za miesiące 01–11/2013 r. upływał z dniem [...] grudnia 2018 r., a za miesiąc 12/2013 – z dniem [...] grudnia 2019 r. Wskazał, iż wydał dla skarżącego decyzję z dnia [...] lipca 2016 r. określającą przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku VAT wraz z odsetkami za zwłokę i orzekającą

o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące 01-12/2013 r. Zarządzenia zabezpieczenia doręczono w dniu [...] września 2016 r. Organ I instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. określił zobowiązanie

w podatku od towarów i usług za ww. miesiące, doręczoną w dniu [...] lipca 2017 r.

Z uwagi na powyższe nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia od dnia doręczenia zarządzenia zabezpieczenia ([...] września 2016 r.) do dnia doręczenia decyzji określającej zobowiązanie ([...] lipca 2017 r.). Ponadto Naczelnik US wskazał,

iż na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 Op bieg terminu przedawnienia zobowiązania

w podatku od towarów i usług za okres od 01-11/2013 r. był zawieszony od dnia [...] lutego 2018 r., to jest złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie w sprawie VIII SA/Wa 271/18, do dnia [...] września 2018 r., to jest wpływu prawomocnego wyroku. Tym samym termin przedawnienia tego zobowiązania przypada na [...] kwietnia 2020 r. (data przedawnienia – [...] grudnia 2018 r. plus [...] dni). Organ I instancji wskazał także, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania za 12/2013 r. uległ zawieszeniu z dniem [...] listopada 2018 r. na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Op z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 62

§ 2 kks i inne, który wiąże się z niewykonaniem ww. zobowiązania. Pełnomocnik skarżącego został o powyższym zawiadomiony pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r., doręczonym w dniu [...] kwietnia 2019 r. Naczelnik US ustalił zatem, że

w kontrolowanym okresie skarżący prowadził działalność gospodarczą pod nazwą: P.P.H.U. [...] M. G., której faktycznym przedmiotem był krajowy transport drogowy towarów. Organ I instancji stwierdził na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT zawyżenie w maju 2013 r. kwoty podatku naliczonego o kwotę [...] zł, wynikającą z faktury VAT ujętej w ewidencji nabyć dla celów VAT z powodu braku

w dokumentacji źródłowej ww. faktury oraz nie przedłożenia przez podatnika oryginału lub duplikatu tej faktury VAT w wyznaczonym terminie. Organ I instancji stwierdził także na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT brak prawa strony do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT, na których jako wystawcy widnieją: [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. (cztery faktury wystawione maju i w czerwcu 2013 r. na sprzedaż łącznie [...] litrów oleju napędowego na kwotę netto łącznie [...] zł i VAT łącznie [...] zł), [...] Sp. z o.o. w Ł., (sześć faktur wystawionych w okresach od lipca do września 2013 r. na sprzedaż łącznie [...] litrów oleju napędowego, na kwotę netto łącznie [...] zł i VAT łącznie [...] zł), P.H. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. (siedem faktur wystawionych w okresach od października do grudnia 2013 r. na sprzedaż łącznie [...] litrów oleju napędowego, na kwotę netto łącznie [...] zł i VAT łącznie [...] zł). Naczelnik US uznał bowiem, iż przedmiotowe faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie zostało zakwestionowane prawo skarżącego do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez Przedsiębiorstwo [...] J. M. (dziewięć faktur wystawionych w okresach od stycznia do kwietnia 2013 r. na sprzedaż łącznie [...] litrów oleju napędowego, na kwotę netto łącznie [...] zł i VAT łącznie [...] zł). Jednocześnie Naczelnik US wskazał, że nie kwestionuje zakupu paliwa dokonanego przez skarżącego, ale kwestionuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur, na których jako wystawca figuruje inny podmiot niż ten, który dokonał sprzedaży. Organ I instancji stwierdził jednocześnie, że podatnik nie dochował należytej staranności w zawieraniu transakcji z wystawcami zakwestionowanych faktur. Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. Naczelnik US dokonał prawidłowego rozliczenia strony w podatku VAT za okresy rozliczeniowe od maja do grudnia 2013 r., zaś na podstawie art. 208 § 1 Op umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie podatkowe

w sprawie określenia podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2013 r.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wystąpił o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, stawiając przy tym zarzuty naruszenia przepisów:

- art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez pozbawienie podatnika prawa odliczenia VAT od faktycznie przeprowadzonych transakcji z [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o. i [...] sp. z o.o.;

- art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, gdyż przepis ten nie ma zastosowania w sprawie i doszło w rzeczywistości do dostawy paliwa od dostawców wskazanych na fakturach VAT;

- art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez wybiórczą ocenę dowodów, przeinaczenie dowodów w sprawie i forsowanie nieprawdziwej "wersji", że podatnik nie kupował od faktycznego sprzedawcy paliwa, tj. pominięcie, że [...] Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. prowadziły legalną działalność do października 2013 r., kupowały oryginalny olej napędowy, płaciły od niego akcyzę i opłatę paliwową, tak samo jak [...] Sp. z o.o., która nabywała paliwo od tych firm.

Zdaniem pełnomocnika Strony, wydana w sprawie decyzja narusza prawo, albowiem oparta została na wybiórczej ocenie dowodów, a organ podatkowy naruszył prawo i zasadę działania w sposób budzący zaufanie. Ze stanu faktycznego wynika bowiem, że [...] Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. do października 2013 r., nie tylko rzetelnie rozliczały się z budżetem państwa i składały deklaracje VAT, ale również znane jest źródło pochodzenia towaru - oleju napędowego, który sprowadzały te firmy

z L. i z Ł. za pośrednictwem składu paliwowego - zarejestrowanego odbiorcy - [...], o czym był informowany podatnik. Jednakże, organy podatkowe uważały, że [...] sp. z o.o. i [...] sp. z o.o. od początku handlowały paliwem niewiadomego pochodzenia. Jednak następnie okazało się, że na pewno do października firmy te działały rzetelnie, bez względu na wątpliwości kto rzeczywiście reprezentował te podmioty. Tym samym nie ma żadnych przeszkód, aby przyjąć, że do października 2013 r. [...] sp. z o.o. i [...] sp. z o.o. handlowały w sposób rzetelny oryginalnym olejem napędowym z zapłaconą akcyzą i opłatą paliwową. Zdaniem pełnomocnika strony, Naczelnik Urzędu Skarbowego manipuluje dowodami, gdyż powołuje fakty, które zaistniały już po zakończeniu współpracy skarżącego z [...] i [...], a w czasie gdy podatnik kupował u tych firm paliwo, spółki działały rzetelnie, płaciły VAT i akcyzę, nie były "znikającymi podatnikami". Z konta bankowego płaciły przedpłaty na poczet zakupów towarów handlowych, wpłacały akcyzę do podmiotu, który zajmował się celną obsługą wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów paliwa z krajów nadbałtyckich.

Skarżący wniósł, na podstawie art. 188 Ordynacji podatkowej o wystąpienie do Naczelnika US w S. (dawniej: Urząd Celny S.) o uzyskanie danych

o przemieszczeniach [...] dokonanych w 2013 r. na rzecz [...] sp. z o.o.

i [...] sp. z o.o., dla których akcyzę i opłatę paliwową pobierała [...]. W ocenie strony, jeżeli potwierdzi się, że firmy te odprowadzały akcyzę od paliwa, które jest wiadomego pochodzenia, nie będzie podstaw do kwestionowania transakcji, które miały miejsce w rzeczywistości. Kto i jak reprezentował te spółki, ma – zdaniem skarżącego - mniejsze znaczenie w takiej sytuacji, gdyż ważne jest, że faktury wystawione przez [...] sp. z o.o. i [...] sp. z o.o. będą potwierdzały rzeczywiste zdarzenia gospodarcze. Wątpliwości kto realizował w imieniu tych podmiotów te transakcje, nie będzie miało już wpływu na ocenę rzetelności faktur VAT.

Zauważono jednocześnie, że strona uzyskała przed nawiązaniem współpracy

z ww. firmami wszelkie dokumenty rejestracyjne, w szczególności potwierdzenie, że są one czynnymi podatnikami VAT. Brak było w ówczesnym czasie narzędzi umożliwiających inną weryfikację podatników. Skoro oba podmioty miały koncesję na obrót paliwami i w rzeczywistości sprowadzały paliwa do Polski płacąc akcyzę i opłatę paliwową, nie można było domniemywać, że mogą nagle zniknąć. Organ pominął natomiast to, że z kont bankowych tych spółek płacono za akcyzę i opłatę paliwową do zarejestrowanego odbiorcy, który przekazywał te środki do budżetu państwa. Nie wyjaśniono przy tym po co ww. spółki miały koncesję na obrót paliwami, skoro rzekomo nic nie robiły. Fakt zniknięcia spółek w październiku 2013 r., zdaniem strony, nie powinien mieć żadnego wpływu na legalność działalności za okres współpracy

z podatnikiem. Tak samo współpraca z [...] sp. z o.o., której prokurentem był A. L. - w ocenie strony - nie może być podważana, gdyż podatnik znał prokurenta spółki od 2010 r. i wiedział, że zajmuje się handlem i ma doświadczenie. Pracował bowiem na rzecz S. J. M. - dostawcy skarżącego. [...] sp. z o.o. dopełniła wszelkich wymogów związanych z rejestracją obrotu na rzecz skarżącego, miała koncesję na obrót paliwami i sama działała w przekonaniu, iż dostawcy działają legalnie. Autor odwołania podniósł, iż dostawa pomiędzy [...] i skarżącym została zrealizowana w rzeczywistości i faktura odzwierciedla dokonaną transakcję. Odnosząc się do treści art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT skarżący stanął na stanowisku, iż organ I instancji w żaden sposób nie wykazał, aby [...] nie dostarczyła skarżącemu paliwa. Zachowuje zatem prawo do odliczenia VAT. Natomiast skoro włączono do akt sprawy decyzje wymiarowe w zakresie VAT wydane na rzecz [...], za zasadne strona uznała włączenie do akt sprawy, na podstawie art. 188 Ordynacji podatkowej, rejestrów sprzedaży oraz deklaracji VAT-7 spółki [...] za okres współpracy z podatnikiem. Wskazano jednocześnie, iż fakt ewidencjonowania przez ww. spółkę sprzedanego stronie towaru w rejestrach VAT stanowi pośredni dowód, że doszło do jego sprzedaży w rzeczywistości.

Decyzją z [...] września 2019 r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie, Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia na wstępie przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Wyjaśnił, iż wynikający z art. 70 § 1 Op termin przedawnienia wynoszący 5 lat, za okresy od maja do grudnia 2013 r. uległ zawieszeniu w związku z wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na podstawie art. 7- § 6 pkt 2 Op i na podstawie art. 7 pkt 2 Op biegł dalej od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności. Wskazał, iż zawieszenie biegu terminu przedawnienia z powodu tych okoliczności miało miejsce w okresie od dnia [...] lutego 2018 r. do [...] września 2018 r. Dodał także, iż do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w okolicznościach niniejszej sprawy doszło na podstawie art. 70 § 6 pkt 4 Op z dniem doręczenia decyzji o zabezpieczeniu od dnia [...] września 2016 r. Bieg terminu przedawnienia był zawieszony do dnia [...] lipca 2017 r., w którym to dniu doręczono skarżącemu decyzję organu I instancji określającą zobowiązanie (art. 70 § 6 pkt 4 Op. Uznał zatem, że nie zaistniała w sprawie okoliczność uniemożliwiająca orzekanie w sprawie, albowiem termin przedawnienia ustalony do dnia [...] kwietnia 2020 r. w dacie orzekania nie upłynął. Przechodząc zatem do merytorycznego rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy wskazał na art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "ppsa") i związanie oceną prawną zawartą w powołanym wyżej wyroku WSA z 30 maja 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 271/18, zgodnie z którym podzielił zajęte przez Sąd stanowisko w odniesieniu do transakcji z [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. Dodał jednocześnie, że w sprawie stan faktyczny i prawny w zakresie współpracy skarżącego z [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o. nie uległy zmianie po wydaniu wyroku. W wydanym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył bowiem, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, to jest: art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, gdyż organy podatkowe orzekające w niniejszej sprawie nie wykazały, że sporne faktury VAT wystawione na rzecz skarżącego w 2013 r. przez S. J. M. nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (tj. dostawy towarów). W celu prawidłowego zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, zdaniem Sądu, niezbędne było uzupełnienie materiału dowodowego i przedstawienie spójnego stanowiska w zakresie oceny transakcji zawieranych w 2013 r. przez skarżącego z S. J. M. z udziałem A. L.. Sąd nie podzielił natomiast zarzutu skargi, iż organy niewłaściwie oceniły stan faktyczny sprawy, przyjmując, iż faktury od [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Podatnik nie wykazał bowiem zainteresowania i dbałości o rzetelność dokonywanych transakcji. Tym samym zasadnie organy podatkowe wywiodły, zdaniem Sądu, w odniesieniu do tych podmiotów, o istnieniu u skarżącego świadomości, że faktury wystawione przez te podmioty nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Organ odwoławczy przedstawił następnie dowody i dokonane ustalenia faktyczne (str. 16 – 29 zaskarżonej decyzji). Oceniając zgromadzone w sprawie dowody stwierdził, że w zakresie transakcji pomiędzy S. J. M., a skarżącym, uzupełnionego o dowody zgromadzone po wydaniu w sprawie wyroku WSA z 30 maja 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 271/18, pozwala uznać, iż odliczenie podatku naliczonego z faktur wystawionych przez ww. podmiot stronie przysługuje. Przemawia za tym fakt uznania za podatnika podatku akcyzowego J. M. od całości sprzedaży paliw dokonanej przez jego firmę, tj. zarówno detalicznej, jak i hurtowej. Organ odwoławczy wskazał także, iż należy mieć również na uwadze, że sprzedaży tej dokonywał w imieniu J. M. A. L., posiadający do tego stosowne pełnomocnictwo. W aktach sprawy znajduje się umowa przedstawicielstwa handlowego nr [...] zawarta w dniu [...].06.2010 r. w S. pomiędzy J. M., prowadzącym Przedsiębiorstwo S., a A. L., prowadzącym Przedsiębiorstwo Handlowe [...]. Także ze zgromadzonego materiału wynika, iż A. L. w rejestrach sprzedaży VAT swojej firmy ujmował faktury wystawiane z tytułu wykonywanych usług pośrednictwa handlowego na rzecz Przedsiębiorstwa S. J. M.. Tym samym DIAS nie zakwestionował odliczenia podatku naliczonego w okresie od stycznia do kwietnia 2013 r. z faktur wystawionych przez S. J. M., które zostały wymienione w tabeli nr 1 na stronie 7 decyzji organu pierwszej instancji. Tym samym za prawidłowe uznał stanowisko organu pierwszej instancji w tym zakresie (zob. str. 23 – 29 decyzji DIAS).

W przypadku zaś współpracy z [...] Sp. z o.o., [...] Sp.

z o.o. i P.H. [...] Sp. z o.o. organ odwoławczy przyjął, że materiał dowodowy zgromadzony w toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego wskazuje na otrzymanie przez firmę P.P.H.U. [...] M. G. faktur VAT, na których jako wystawcy widnieją ww. podmioty, niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, tj. nabycia przez firmę [...] M. G. oleju napędowego od wskazanych w tych fakturach podmiotów, ponieważ paliwo wykazane w tych fakturach pochodziło z niewiadomego źródła. Nieznane było natomiast legalne źródło pochodzenia paliwa będącego przedmiotem obrotu. Odnośnie spółek [...] Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. ustalono, że nie prowadziły faktycznej działalności gospodarczej, a zostały założone jedynie w celu pozorowania działalności gospodarczej, uczestnicząc w procederze nielegalnego obrotu paliwami pełniąc rolę tzw. "znikającego podatnika". Obrót towarem nie był faktycznie organizowany przez spółki, które stwarzały pozory istnienia, jednakże w rzeczywistości nie uczestniczyły w obrocie gospodarczym. Podniósł, iż odnośnie transakcji zawartych z [...] Sp. z o.o. z materiału dowodowego wynika, że w okresie październik - grudzień 2013r., tj. kiedy P.H. [...] Sp. z o.o. wystawiła faktury na sprzedaż paliwa do P.P.H.U. [...] G. M., nabywała paliwo od firmy [...] Sp. z o.o.

Z zeznań Prezesa Zarządu spółki [...] K. J. wynika, że pełnił on w spółce rolę tzw. "słupa", nie miał żadnej wiedzy na temat jej działalności, kontrahentów, nie znał firmy [...] Sp. z o.o. Spółka [...] nie zatrudniała pracowników i nie posiadała środków trwałych umożliwiających hurtowy transport paliwa bezpośrednio do klientów. Natomiast odnośnie spółki [...], rzekomego dostawcy paliwa, ustalono, że pod adresem rejestracyjnym spółki [...] znajdowało się mieszkanie prywatne jednego z byłych udziałowców spółki, a korespondencja urzędowa nie była podejmowana. Pod adresem: Ł., ul. [...], brak było jakichkolwiek oznak wskazujących na prowadzenie przez spółkę aktywności gospodarczej. Nie była odbierana korespondencja kierowana na adres obecnego Prezesa Zarządu [...] – K. W.. Nie udało się zidentyfikować osoby podpisującej się na wystawianych przez spółkę fakturach i dokumentach KP jako A. C.. Z dniem [...].10.2013 r. [...] Sp. z o.o. została wykreślona z ewidencji podatników VAT na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o VAT. Z ustaleń Urzędu Kontroli Skarbowej

w Ł. wynika, że [...] Sp. z o.o. uczestniczyła w procederze nielegalnego obrotu paliwami pełniąc rolę tzw. "znikającego podatnika". Obrót towarem nie był faktycznie organizowany przez spółkę, która stwarzała pozory istnienia, jednakże

w rzeczywistości nie uczestniczyła w obrocie gospodarczym. W uzasadnieniu decyzji wydanej dla [...] Sp. z o.o. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, że organ Spółki [...] oraz działający w jej imieniu prokurent decydując się na przyjmowanie faktur za olej napędowy m.in. od [...], akceptowali taki stan rzeczy i musieli zdawać sobie sprawę z uczestnictwa w oszustwie podatkowym i związanymi z tym konsekwencjami. Świadczy też o tym gotówkowy sposób zapłaty oraz brak jakiejkolwiek weryfikacji legalności działań wymienionych podmiotów, a także dostarczanie swoim odbiorcom sfałszowanych świadectw jakościowych paliw, co wskazuje na chęć ukrycia prawdziwego pochodzenia paliwa i stworzenia pozorów całkowitej przejrzystości dokonywanych transakcji. Organ odwoławczy podniósł, iż

z powyższego wynika, że [...] Sp. z o.o. dysponowała paliwem niewiadomego pochodzenia, brak było legalnego źródła pochodzenia sprzedawanego przez nią paliwa, jedynym dostawcą paliwa w okresie kiedy dokonywała sprzedaży na rzecz podatnika, była firma [...] Sp. z o.o., która uczestniczyła w procederze nielegalnego obrotu paliwami pełniąc rolę tzw. "znikającego podatnika", co

w konsekwencji sprawia, że faktury wystawione przez firmę [...] Sp. z o.o. nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] stanął na stanowisku, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza faktycznej realizacji transakcji pomiędzy firmami P.H. [...], [...], [...] a stroną. W odniesieniu do tych podmiotów udowodniono bowiem, że nie prowadziły działalności gospodarczej, polegającej na rzeczywistym obrocie towarami (paliwem). Działania skarżącego, który nie posiadał dowodów potwierdzających rzetelność przeprowadzonych transakcji, prowadzi do uznania braku ich faktycznego przeprowadzenia z ww. podmiotami. Organ odwoławczy nie zakwestionował istnienia towarów, a jedynie brak ich nabycia od podmiotów widniejących na fakturach VAT, tj. P.H. [...], [...] i [...]. Dyrektor IAS wskazał zatem, iż skoro faktury zakupu towarów handlowych stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane (przedmiot transakcji wyszczególniony na fakturach nie pochodził od podmiotów w nich wskazanych jako dostawcy, tj. P.H. [...], [...], [...]), to określony w takich fakturach podatek nie był podatkiem naliczonym, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.

Organ odwoławczy stwierdził także, iż na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie można przyjąć, że skarżący wchodząc w relacje biznesowe z P.H. [...], [...], [...] nie miał wiedzy i świadomości co do charakteru zawieranych transakcji, a co za tym idzie podjął wszelkie możliwe działania, aby uchronić się od udziału w oszustwie podatkowym. Dyrektor IAS podkreślił przy tym, że na rynku obrotu paliwem funkcjonuje wiele podmiotów, które tylko firmują obrót tym towarem, podczas gdy źródło jego pochodzenia jest nieujawnione. Sytuacja taka nakłada na uczestników obrotu szczególny obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań, w celu upewnienia się, że poprzez dokonanie danej transakcji nie staną się uczestnikiem oszustwa podatkowego. Należy zatem zapewnić taki mechanizm weryfikacji dostawcy i dostawy, aby przyjęty system był jak najbardziej szczelny

i eliminował możliwość "przedostania się" przez niego nieuczciwych dostawców.

W ocenie organu odwoławczego nie można uznać, aby skarżący działał w dobrej wierze i z zachowaniem należytej staranności kupieckiej wymaganej w obrocie gospodarczym, oraz, że podjął najprostsze czynności, które zabezpieczyłyby ją przed stwierdzonymi nadużyciami - a tym samym, uchroniłyby ją od udziału w oszustwie podatkowym. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje bowiem na ignorowanie powyższych wymogów oraz całkowity brak dbałości w zakresie realizacji transakcji wyłącznie

z rzetelnymi i wiarygodnymi dostawcami. Dyrektor IAS powołał się w tym miejscu na złożone przez skarżącego zeznania z dnia [...].02.2016 r. w charakterze strony m.in. na okoliczność transakcji zakupu oleju napędowego. Organ odwoławczy podniósł, iż wynika z nich, że podatnik wszystkie transakcje z firmami występującymi jako wystawcy spornych faktur VAT zawierał z jedną osobą – A. L.. Skarżący zeznał również, że nigdy nie był w siedzibach i miejscach prowadzenia działalności P.H. [...], [...], [...]. Nie posiadał żadnej wiedzy na temat posiadanych przez ww. firmy środków transportu, urządzeń oraz zatrudnionych osób, nie interesował się tym. Nie posiadał wiedzy skąd A. L. miał paliwo. Cena oleju napędowego zawsze była parę groszy niższa niż cena rynkowa, tj. około [...] groszy. Od ww. firm paliwo było przywożone do miejsca prowadzenia działalności P. – K. [...], cysternami o pojemności 15.000-18.000 litrów, numerów rejestracyjnych tych pojazdów nie pamiętał. Na pojazdach nie było oznaczenia ww. firm ani logo. Nie znał danych osobowych kierowców, którzy dowozili paliwo, nie wiedział czy byli pracownikami firmy dowożącej paliwo. Kierowcom płacił za dostarczone paliwo gotówką, cenę wcześniej uzgadniał z A. L.. Nie wiedział kto wystawiał w imieniu ww. firm faktury, dokumenty KP i WZ na sprzedaż oleju napędowego. Faktury nie były wystawiane w jego obecności, przywoził je każdorazowo kierowca. Podatnik zeznał również, że nie znał T. M., K. W., A. C. i S. B. - Prezesów Zarządów ww. firm. Z powyższego wynika zatem, iż strona nie przeprowadziła jakichkolwiek czynności weryfikujących swoich kontrahentów, tj. P.H. [...], [...], [...]. W ocenie organu odwoławczego działania takie świadczą jedynie o świadomym uczestnictwie w transakcjach dotyczących obrotu towarem z nieznanego źródła, w sytuacji kiedy przeprowadzone w sprawie ustalenia wykazały, iż P.H. [...], [...], [...] nie dysponowały towarem (paliwem) jak właściciel. O świadomym uczestnictwie

w transakcjach zakupu towaru z niewiadomego źródła świadczy również fakt, iż nie wzbudziło podejrzeń strony to, iż płatności za towar z kwestionowanych faktur, pomimo znaczących kwot, odbywały się wyłącznie w formie gotówkowej. Uniemożliwiało to identyfikację rzeczywistego sprzedawcy. Organ odwoławczy zarzuty odwołania, jak

i wnioski dowodowe uznał zatem za niezasadne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego (doradca podatkowy), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, postawił zarzuty naruszenia przepisów:

- art. 122, art. 187, art. 188, art.191 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwą ocenę stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że faktury od [...], [...], [...] nie stanowią podstawy do odliczenia podatku naliczonego mimo, że do października 2013 r., dostawcy działali w pełni legalnie, znane jest pochodzenie paliwa w przypadku [...], [...], a nabywając paliwo od [...] podatnik nie mógł dowiedzieć się, że Spółka ta nabywa paliwo niewiadomego pochodzenia;

- art. 86 ust. 1, w zw. z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT w związku z odmową odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących rzeczywiście dokonane transakcje z tego powodu, że wobec dostawców wydano decyzje na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, które w ocenie skarżącego nie są wiążące w sprawie;

- art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy VAT, mimo iż przesłanki wskazane w tym przepisie nie miały miejsca w stanie faktycznym sprawy, tj. faktury zakupu paliwa dokumentują w rzeczywistości nabycie paliwa od dostawców skarżącego, a przepis nie uzależnia odliczenia podatku naliczonego od tego w jakich okolicznościach dostawca podatnika paliwo nabył.

W odpowiedzi na skargę DIAS wystąpił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez orzekające

w sprawie organy przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy,

a także wystąpienia innych przesłanek przewidzianych w przepisach art. 145 § 1 i 2 ppsa. Działając z urzędu, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd nie dostrzegł wystąpienia przesłanek powodujących konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Wskazać jednocześnie należy, iż zastosowanie w sprawie ma także art. 153 ppsa, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja Naczelnika US z dnia [...] czerwca 2019 r. zostały wydane po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie VIII SA/Wa 271/18. Zgodnie zaś z art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z uwagi na to, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności wyłączające związanie, o którym mowa w art. 153 ppsa, przepis ten ma zastosowanie

w sprawie. Co istotne, jak wynika z uzasadnienia wyroku w sprawie VIII SA/Wa 271/18 tut. Sądu, Sąd dokonał oceny prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe, które w decyzjach organu I instancji z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz organu odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r. przyjęły, że faktury wystawione

w 2013 r. na rzecz skarżącego przez [...] J. M. ([...] faktur w okresach od stycznia do kwietnia), [...] Sp. z o.o. (cztery faktury w okresach maj

i czerwiec), [...] Sp. z o.o. ([...] faktur w okresach od lipca do września) oraz [...] Sp. z o.o. ([...] faktur w okresach od października do grudnia) nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, tj. dostawy paliwa, które skarżący nabył, jednak z innego (niewiadomego) źródła, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej (krajowy transport drogowy towarów). Organy podatkowe uznały wówczas, że faktury te nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych z przyczyn podmiotowych, a skarżący nie dochował należytej staranności przy weryfikacji swoich kontrahentów. Nie sprawdził, czy osoby, z którymi dokonywał wszelkich ustaleń, w tym na rzecz których dokonywał płatności gotówkowych, faktycznie reprezentowały wystawców spornych faktur. Nie sprawdził nadto swoich kontrahentów w trybie art. 96 ust. 13 ustawy o VAT. Tym samym skarżący nie nabył prawa do odliczenia podatku naliczonego ujawnionego w treści spornych faktur VAT wystawionych dla niego we wszystkich miesiącach 2013 r. przez ww. podmioty. Analiza uzasadnienia ww. wyroku wskazuje jednocześnie, iż Sąd uchylając zaskarżoną wówczas decyzję z dnia [...] stycznia 2018 r. uznał, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, to jest: art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Op w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, gdyż organy podatkowe nie wykazały, że nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (tj. dostawy towarów) faktury VAT wystawione na rzecz skarżącego w 2013 r. przez [...] J. M.. Sąd uznał wówczas, iż w celu prawidłowego zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT niezbędne jest uzupełnienie materiału dowodowego i przedstawienie spójnego stanowiska w zakresie oceny transakcji zawieranych w 2013 r. przez skarżącego z S. J. M. z udziałem A. L.. Jak wynika z decyzji organów obu instancji oraz akt podatkowych, orzekające w sprawie organy uzupełniły materiał dowodowy i w jego świetle dokonały oceny w zakresie transakcji pomiędzy skarżącym i S. J. M.. Doszły w wyniku tej oceny do przekonania, iż brak jest podstaw do zakwestionowania odliczenia przez skarżącego podatku naliczonego w okresie od stycznia do kwietnia 2013 r., wynikającego z dziewięciu faktur wystawionych przez S. J. M. w okresach od stycznia do kwietnia 2013 r. Powyższe doprowadziło do uznania przez organy podatkowe zasadności umorzenia na podstawie art. 208 § 1 Op postępowania podatkowego zakresie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2013 r. jako bezprzedmiotowego. Rozstrzygnięcie w tej części nie jest przez skarżącego kwestionowane.

Jak wynika z treści skargi sporne pozostaje podtrzymanie przez organy podatkowe dotychczasowego stanowiska i przyjęcie, iż nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych faktury wystawione przez [...] Sp. z o.o.

z siedzibą w Ł. (cztery faktury wystawione maju i w czerwcu 2013 r. na sprzedaż łącznie [...] litrów oleju napędowego na kwotę netto łącznie [...] zł i VAT łącznie [...] zł), [...] Sp. z o.o. w Ł. (sześć faktur wystawionych w okresach od lipca do września 2013 r. na sprzedaż łącznie [...] litrów oleju napędowego, na kwotę netto łącznie [...] zł i VAT łącznie [...] zł), P.H. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. (siedem faktur wystawionych w okresach od października do grudnia 2013 r. na sprzedaż łącznie [...] litrów oleju napędowego, na kwotę netto łącznie [...] zł i VAT łącznie [...] zł). Organy podatkowe nie zakwestionowały przy tym istnienia towarów, ale fakt ich nabycia od ww. podmiotów. Uznały jednocześnie, iż skarżący miał świadomość swojego uczestnictwa

w transakcjach dotyczących obrotu towarem z nieznanego źródła, nie działał w dobrej wierze i z zachowaniem należytej staranności kupieckiej, albowiem nie przeprowadził jakichkolwiek czynności weryfikujących tych kontrahentów. P.H. [...], [...]

i [...] nie dysponowały towarem (paliwem) jak właściciel.

Formułując zarzuty skargi jej autor pomija, to iż okoliczności te były już przedmiotem oceny przez Sąd w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 271/18 i wydanym

w tej sprawie w dniu 30 maja 2018 r. wyroku. Dokonaną wówczas oceną w myśl art. 153 ppsa są zaś związane orzekające w sprawie organy i Sąd, dokonujący kontroli wydanej w postępowaniu podatkowym decyzji. Z uzasadnienia wyroku z dnia 30 maja 2018 r., wydanego w sprawie VIII SA/Wa 271/18 wynika, iż Sąd nie podzielił zarzutów skargi, iż organy niewłaściwe oceniły stan faktyczny sprawy, przyjmując, iż faktury od [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Sąd podniósł, iż: "Skarżący wskazuje na rzetelność tych podmiotów ([...] Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o.), która w jego ocenie wynika z faktu dokonywania wewnąrzwspólnotowych dostaw paliwa, uiszczania akcyzy i opłaty paliwowej w spornym okresie. Podnosząc tą argumentację skarżący, akcentując funkcjonowanie tych podmiotów od strony formalnej, pomija ustalenia organów podatkowych, z których wynika, iż podmioty te nie prowadziły działalności gospodarczej, stwarzały jedynie pozory istnienia. Spółki te nie dysponowały towarami jak właściciel, a z ustaleń Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. (odnośnie [...] Sp. z o.o.) oraz Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. (odnośnie [...] Sp. z o.o.) zawartych w decyzjach wynika, iż Spółki te wystawiały i wprowadzały do obrotu faktury VAT, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. określono dla [...] Sp. z o.o. zobowiązanie m.in. w zw. z wydaniem dla skarżącego faktur zakwestionowanych w niniejszej sprawie na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Wobec tego, iż w świetle ustaleń organów podatkowych [...] Sp. z o.o. w IV kwartale 2013 r. ujęła w rejestrach zakupu dostawy od [...]

i [...] i w tym okresie figuruje jako dostawca dla skarżącego, nie ulega wątpliwości, iż zakwestionowane przez organy podatkowe faktury wystawione przez [...] dla skarżącego także nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji przedstawił przy tym szereg okoliczności, które zaważyły na uznaniu fikcyjności dokumentowanych zakwestionowanymi fakturami zdarzeń gospodarczych, które nie zostały w skardze podważone. Organ odwoławczy wskazał, iż Prezes Zarządu Spółki [...] T. M., który był jednocześnie jedynym udziałowcem Spółki nie posiadał żadnej wiedzy o działalności Spółki, a jego czynności ograniczały się do podpisywania dokumentów znajdujących się w biurze Spółki [...], której pracownikom przekazywał środki wypłacone z rachunku Spółki. Organ odwoławczy wskazał także na udział w organizacji Spółki [...] Spółki [...]. Wskazano w tej mierze m.in. na posiadanie przez Spółkę [...] dokumentów założycielskich, rejestrowych, bankowych, notarialnych, wniosków do organów administracji państwowej i in., jak i niezgodność adresu Spółki podanego w KSR z rzeczywistym oraz brak kontaktu z Prezesem Zarządu K. W., co wskazuje na brak samodzielności Spółki [...]. W dokumentacji tej Spółki znajdują się też dokumenty podpisane przez osobę, której nie udało się zidentyfikować. Powyższe ustalenia wywierają zaś wpływ na ocenę rzetelności transakcji dokonanych przez [...], która w ocenie Sądu jest prawidłowa. Trafnie w tej mierze organy wskazują także na brak jakiejkolwiek wiedzy na temat działalności tej Spółki przez jej Prezesa K. J.. Brak jest zatem, podstaw do uznania, iż zakwestionowane przez organy podatkowe faktury wystawione dla skarżącego przez te podmioty dokumentowały rzeczywiste zdarzenia gospodarcze. Zgodzić się jednocześnie z organami podatkowymi należy, iż skarżący nie podjął w odniesieniu do tych kontrahentów aktów należytej staranności. Powyższe wynika wprost z zeznań skarżącego z dnia [...] czerwca 2016 r., w których podał w odniesieniu do Spółek [...],[...] i [...], iż kontaktował się wyłącznie z A. L., nie zna nikogo z tych firm, nie pamięta czy sprawdzał wiarygodność tych firm, ich siedzibę i zaplecze gospodarcze. W ocenie Sądu już okoliczność prowadzenia kontaktów w zakresie transakcji z tymi podmiotami wyłącznie z A. L. powinna wzbudzić wątpliwości i zainteresowanie skarżącego wiarygodnością tych firm. O ile bowiem skarżący w odniesieniu do [...] J. M. wskazuje na szczególną rolę A. L. w działalności J. M., nie podnosi tego rodzaju okoliczności w odniesieniu do pozostałych podmiotów. Tymczasem mimo prowadzenia kontaktów wyłącznie z A. L. skarżący przyjmował i rozliczał faktury z trzech firm, przy czym tylko w przypadku [...] widniały na nich podpisy A. L. (w większości jako Prezesa). W odniesieniu do [...] na fakturach widnieje "Prezes Zarządu K. J. W." (w pięciu przypadkach) i "Prezes Zarządu A. C." (w jednym przypadku). Na fakturach

z [...] Sp. z o.o. widnieje zaś imienna pieczęć Prezesa Zarządu T. M. i nieczytelny podpis. Nie wykazał przy tym zainteresowania i dbałości o rzetelność dokonywanych transakcji. Trafnie zatem organy podatkowe wywiodły w odniesieniu do tych podmiotów o istnieniu u skarżącego świadomości, że faktury wystawione przez te podmioty nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych." Powyższe wywody nie pozostawiają wątpliwości co do oceny Sądu prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe i trafności wyprowadzonych z tych ustaleń wniosków o zasadności zakwestionowania faktur wystawionych przez spółki [...],[...] i [...] w 2013 r. na rzecz skarżącego, a w konsekwencji odmowy odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z tych faktur. Skarżący mimo takiej treści wywodów powyższego uzasadnienia nie zaskarżył wyroku. Wyrok jest prawomocny i ocena w nim zawarta wiąże zarówno organy podatkowe, jak i Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Argumentacja skargi pomija zupełnie związanie wynikające z art. 153 ppsa, a jej zarzuty są skierowane w istocie do oceny wyrażonej w uzasadnieniu wyroku w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 271/18, zgodnie z którą organy podatkowe ponownie rozpoznając sprawę i odwołały się do tej oceny, ze wskazaniem na związanie wynikające z art. 153 ppsa uznały, iż faktury wystawione dla skarżącego przez ww. spółki nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny organy podatkowe prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Zgodnie bowiem z art. 86 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 (art. 86 ust. 1). Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a). Z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT wynika zaś, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności.

TSUE w wyroku z 22 października 2015 r. w sprawie C-277/14 PPUH Steh-cemp sp.j. Florian Stefanek, Janina Stefanek, Jarosław Stefanek (Polska) stwierdził, iż przepisy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, takim jak w postępowaniu głównym, które odmawiają podatnikowi prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego od dostarczonych mu towarów z uwagi na to, iż faktura została wystawiona przez podmiot, który w świetle kryteriów przewidzianych przez te przepisy należy uważać za podmiot nieistniejący i nie ma możliwości ustalenia tożsamości rzeczywistego dostawcy towarów, chyba że zostanie wykazane, w świetle obiektywnych przesłanek i bez wymagania od podatnika, aby dokonał ustaleń, do których nie jest on zobowiązany, że ów podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, iż rzeczona dostawa wiązała się z przestępstwem w zakresie podatku od wartości dodanej, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

Analogiczny pogląd został wyrażony także we wcześniejszym wyroku Trybunału z 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 (Mahagében kft) i C-142/11 (Péter Dávid). TSUE w orzeczeniach tych wskazuje, że prawo podatników do odliczenia od podatku (VAT), który są zobowiązani zapłacić, podatku należnego lub zapłaconego

z tytułu towarów i usług otrzymanych przez nich, stanowi zasadę podstawową wspólnego systemu podatku (VAT) ustanowionego przez ustawodawcę UE. Ponieważ odmowa prawa do odliczenia stanowi wyjątek od zasady podstawowej, jaką jest istnienie takiego prawa, organ podatkowy zobowiązany jest wykazać w sposób prawnie wymagany istnienie obiektywnych przesłanek prowadzących do wniosku, że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, iż transakcja mająca stanowić podstawę prawa

do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez dostawcę lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. Jeżeli bowiem istnieją przesłanki, by podejrzewać nieprawidłowości lub naruszenie prawa, przezorny przedsiębiorca powinien, zależnie od okoliczności konkretnego przypadku, zasięgnąć informacji

na temat podmiotu, u którego zamierza nabyć towary lub usługi, w celu upewnienia się co do jego wiarygodności. Organy podatkowe nie mogą jednak w sposób generalny wymagać, by podatnik zamierzający skorzystać z prawa do odliczenia podatku (VAT) badał, czy wystawca faktury za towary lub usługi, których odliczenie ma dotyczyć, jest podatnikiem, czy dysponuje towarami będącymi przedmiotem transakcji i jest w stanie je dostarczyć oraz czy wywiązuje się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku, w celu upewnienia się, że podmioty działające na wcześniejszych etapach obrotu nie dopuszczają się nieprawidłowości lub przestępstwa, albo żeby podatnik ten posiadał potwierdzające to dokumenty. Do organów podatkowych należy bowiem co do zasady dokonywanie niezbędnych kontroli podatników w celu wykrycia nieprawidłowości dotyczących podatku od towarów i usług oraz karanie podatników winnych takich nieprawidłowości lub naruszeń.

W świetle przytoczonych powyżej ustaleń faktycznych, z których wynika, iż Spółki [...],[...] i [...] nie dysponowały paliwem jak właściciel, faktury wystawione przez te podmioty dla skarżącego nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Skarżący miał świadomość charakteru powyższych transakcji, nie dopełnił bowiem aktów należytej staranności, które w okolicznościach niniejszej sprawy z uwagi chociażby na kontaktowanie się wyłącznie z A. L. były wymagane. Zakwestionowanie prawa skarżącego do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez te podmioty należy uznać za prawidłowe.

Trafnie także organy podatkowe uznały, iż możliwe było orzekanie w przedmiocie zobowiązań podatkowych skarżącego w niniejszej sprawie, albowiem termin przedawnienia tych zobowiązań w dacie wydawania decyzji przez organy obu instancji nie upłynął.

Zgodnie bowiem z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

w którym upłynął termin płatności podatku. Tym samym zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące: 01-11/2013 r. przedawniały się z dniem [...] grudnia 2018 r., zaś za miesiąc 12/2013 r.- upływał z dniem [...] grudnia 2019 r. Jak trafnie wskazały orzekające w sprawie organy bieg terminu przedawnienia w niniejszej sprawie ulegał zawieszeniu stosownie do art. 70 § 6 pkt 4 i art. 70 § 7 pkt 4 Op od dnia [...] września 2016 r. do dnia [...] lipca 2017 r. Naczelnik US wydał bowiem dla skarżącego decyzję

z dnia [...] lipca 2016 r. określającą przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego

w podatku VAT wraz z odsetkami za zwłokę oraz orzekającą o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące 01-12/2013 r. (karta 154 – 163 tom 7 akt podatkowych). Zarządzenia zabezpieczenia zostały doręczone w dniu [...] września 2016 r. (karta 44 tomu 7 akt podatkowych). Decyzja organu I instancji z dnia [...] czerwca 2017 r. określająca zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące 01-12/2013 r. została doręczona w dniu [...] lipca 2017 r. (karta 162 – 182, 248 tomu 5 akt podatkowych). Bieg terminu przedawnienia ulegał zawieszeniu także na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej z uwagi na wniesienie skargi w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 271/18 tut. Sądu. W dniu [...] lutego 2018 r. skarżący złożył skargę w tej sprawie (karta 50 tomu VI akt podatkowych). Prawomocny wyrok w tej sprawie wpłynął do organu odwoławczego w dniu [...] września 2018 r. (karta 63 tomu VI akt podatkowych). Tym samym zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 Op i art. 70 § 7 pkt 2 Op miało miejsce od dnia [...] lutego 2018 r. do dnia [...] września 2018 r. Nie ulega zatem wątpliwości, iż z uwagi na powyższe okresy zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją bieg terminów przedawnienia w dacie orzekania przez organy nie upłynął.

Z tych też względów wbrew twierdzeniom skargi organy podatkowe nie dopuściły się naruszeń, tak przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, uzasadniających uwzględnienie skargi, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę, orzekając jak w wyroku.