Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2518/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędzia WSA del. Dariusz Chaciński /spr./ Protokolant: starszy asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 września 2011 r. sygn. akt III SA/Gd 235/11 w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 8 września 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 235/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę T. S. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan sprawy.

D. S. wystąpiła do Urzędu Gminy w Pruszczu Gdańskim o wymeldowanie swojego byłego męża - T. S. z pobytu stałego przy ul. [...] 27 w R., gm. Pruszcz Gdański. Twierdziła, że wymieniony nie mieszka pod wskazanym adresem od 2005 r.

Wójt Gminy Pruszcz Gdański decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, orzekł o wymeldowaniu T. S. z przedmiotowego lokalu.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w trakcie postępowania wyjaśniającego T. S. twierdził, iż nie mieszka w przedmiotowym lokalu od 2007 r., posiada klucze do lokalu, jednak wnioskodawczyni zmieniła zamki w drzwiach wejściowych. Chce dalej mieszkać w tym lokalu i w przyszłości spłacić D. S.. Nie posiada tam swoich rzeczy, gdyż wszystkie zostały wyniesione przez byłą żonę.

Przesłuchano również obecną żonę T. S. – K. S., która stwierdziła, że od 5 lat mieszka z mężem we Francji. Nigdy nie mieszkała we wskazanym domu i nie wie czy kiedykolwiek tam zamieszka. W trakcie pobytu w Polsce zatrzymuje się u matki w Lęborku lub w Trójmieście.

Przesłuchano w sprawie wskazanych przez strony świadków oraz w dniu 17 stycznia 2011 r. przeprowadzono oględziny lokalu przy ul. [...] 27 w R.. Podczas oględzin nie stwierdzono obecności rzeczy osobistych T. S..

Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ stwierdził, że T. S. nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania od kilku lat. Przy czym nie podjął on żadnych kroków prawnych mających na celu powrót do lokalu. Dlatego też należy uznać, że sam zrezygnował z dalszego przebywania w lokalu a jego opuszczenie miało charakter dobrowolny. Zdaniem organu oczekiwanie na zakończenie postępowania o podział majątku wspólnego, w tym uregulowania dostępu do nieruchomości, nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie o wymeldowanie. Ewidencja ludności służy jedynie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego.

Odwołanie od tej decyzji złożył T. S. zarzucając naruszenie przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz kodeksu postępowania administracyjnego. W jego ocenie postępowanie było jednostronne i nie zastosowano się do zaleceń organu odwoławczego, który w swojej decyzji z dnia 29 października 2010 r. (uchylającej pierwszą decyzję wydaną w sprawie) wskazał co należy zbadać w sprawie. Podkreślił również, że czynił starania o odzyskanie dostępu do nieruchomości występując w sprawie o podział majątku o zabezpieczenie zamieszkiwania we wskazanym budynku. Organ bezpodstawnie nie uwzględnił faktu, że była żona uniemożliwiła mu dostęp do budynku, a także tego, że przez długi czas przebywał i pracował za granicą.

Po rozpatrzeniu dowołania Wojewoda Pomorski decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy Pruszcz Gdański.

Organ odwoławczy stwierdził, że T. S. w trakcie oględzin sam potwierdził, iż nie mieszka w lokalu od 5 lat. Z wyroku rozwodowego Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 6 grudnia 2006 r. wynika, że nie mieszka w miejscu pobytu stałego od 2005 r., pozostaje w konkubinacie, z którego w 2006 r. urodził się syn. Już w tamtym okresie, często nie wracał na noc, nie wracał również do domu podczas powrotów z rejsu. Postanowieniem Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 14 grudnia 2010 r. oddalono zażalenie wymienionego na postanowienie Sądu Rejonowego w Gdańsku z dnia 20 września 2010 r. oddalającego wniosek o zabezpieczenie roszczenia i umożliwienie zamieszkania w tym lokalu. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że wniosek ten nie jest możliwy do zrealizowania, ponieważ w spornej nieruchomości nie ma warunków do zamieszkania strony wraz z nową rodziną. Ustalono, że dobrowolnie opuścił on sporną nieruchomość, a swoje potrzeby mieszkaniowe zaspokajał poza miejscem pobytu stałego.

Zdaniem organu całokształt zachowań T. S. wskazuje, iż lokal w którym jest zameldowany przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych. W lokalu nie zamieszkuje podczas swojego pobytu w kraju. Od wielu lat przebywa i pracuje za granicą. Założył nową rodzinę. Co prawda podnosił, że zamierza w spornym lokalu zamieszkać wraz z nową rodziną, jednakże sam zamiar powrotu do lokalu w bliżej nieokreślonej przyszłości nie może mieć wpływu na wynik przedmiotowej sprawy. Co równie ważne, po opuszczeniu lokalu, nie podjął starań, aby tam powrócić. Na podstawie doświadczenia życiowego przyjąć należy, że ponowne zamieszkanie w miejscu pobytu stałego nie będzie możliwe do zrealizowania, ze względu na trwający od wielu lat konflikt z byłą żoną. Oczekiwanie skarżącego na orzeczenie sądu powszechnego w sprawie podziału majątku, nie może mieć wpływu na wydane w tej sprawie orzeczenie i przyjęcie, że w przyszłości zamieszka w tym lokalu na pobyt stały.

Na zakończenie organ podkreślił, że w tego typu sprawach organ administracji publicznej bada jedynie fakt zamieszkiwania osoby w danym lokalu i rozstrzyga sprawę na podstawie stanu faktyczno-prawnego, istniejącego w dacie wydania decyzji. Wszelkie konflikty, które zaistniały pomiędzy uczestnikami postępowania, a dotyczące spraw majątkowych, nie mają żadnego związku z toczącym się postępowaniem o wymeldowanie. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że utrzymywanie meldunku stanowiłoby fikcję meldunkową.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku T. S. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2011 r. W całości podtrzymał powoływaną wcześniej argumentację twierdząc, że zaskarżona decyzja jest niekonsekwentna i sprzeczna z poprzednim stanowiskiem wyrażonym w decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia 29 października 2010 r. Głównie oparta jest na nieprawdziwych argumentach wnioskodawczyni. W uzupełnieniu skargi podkreślił, że nigdy dobrowolnie nie opuścił miejsca stałego pobytu. Budynek jest dla niego bardzo ważny i jedynie on spłaca kredyt zaciągnięty na jego budowę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Oddalając skargę wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 8 września 2011 r., III SA/Gd 235/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że podstawą decyzji o wymeldowaniu jest art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Stanowi on, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W utrwalonym orzecznictwie przyjmuje się, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 tej ustawy jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie było zatem stwierdzenie, czy przy zachowaniu wszelkich norm procesowych organy zebrały materiał dowodowy pozwalający z całą pewnością orzec, że skarżący opuścił w sposób dobrowolny i trwały miejsce pobytu stałego.

W sprawie przesłuchano strony, świadków i przeprowadzono wizję lokalną. W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy był wyczerpujący i został właściwie oceniony przez organy. Nie ulega wątpliwości, że skarżący od 2005 r. nie mieszka w miejscu stałego zameldowania. Argumentacja skarżącego sprowadzała się do twierdzenia, że nie opuścił on w sposób dobrowolny miejsca zameldowania na pobyt stały. W tym zakresie organy opierały się na zeznaniach świadków i innych okolicznościach sprawy. Niewątpliwie wobec sprzeczności zeznań skarżącego i jego byłej żony trzeba było odwołać się do zeznań świadków i ocenić postępowanie skarżącego na przestrzeni ostatnich lat. Organy słusznie wskazały, że skarżący od wielu lat mieszka za granicą, stworzył nowy związek z którego ma dziecko oraz we właściwym czasie nie podjął kroków prawnych umożliwiających mu powrót to lokalu. Sąd podzielił pogląd, że na równi z dobrowolnym wyprowadzeniem się z lokalu traktuje się także sytuację, w której wprawdzie osoba wyprowadziła się pod przymusem bądź zostaje z lokalu bezprawnie usunięta, jednak godzi się z tym i nie korzysta z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających jej powrót do lokalu.

W tym kontekście Sąd zauważył, że skarżący nie składał pozwu o przywrócenie naruszonego posiadania, a jego wniosek o zabezpieczenie zamieszkiwania w spornym budynku, w postępowaniu o podział majątku, został oddalony przez Sąd Rejonowy w Gdańsku w dniu 20 września 2010 r. Przy czym Sąd Okręgowy w Gdańsku nie uznał zasadności zażalenia skarżącego podając w uzasadnieniu, że skarżący opuścił miejsce zamieszkania dobrowolnie w 2005 r.

W okolicznościach sprawy organy prawidłowo uznały za gołosłowne twierdzenia skarżącego, że został on zmuszony do opuszczenia mieszkania przez byłą żonę poprzez wymianę zamków, a także o zamiarze zamieszkania w przedmiotowym lokalu z nową rodziną. Organy nie kwestionowały tego, że w przedmiotowym domu zostały zmienione zamki i tym samym uniemożliwiono skarżącemu dostęp do niego. Należy jednak stwierdzić, iż z tego faktu nie można wprost wywodzić, że skarżący został w 2005 r. przymusowo usunięty z lokalu. Także w przypadku dobrowolnego opuszczenia lokalu była żona mogła wymienić zamki później, zwłaszcza gdy istnieje głęboki konflikt między stronami.

Organy orzekające w sprawie słusznie podkreśliły ewidencyjny charakter meldunku. Celem ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest między innymi rejestracja danych o miejscu pobytu osób (art. 1 ust. 2 ustawy). Ewidencja ludności służy jedynie ustaleniu rzeczywistego pobytu osób i nie przesądza o prawach do nieruchomości. Dlatego też chybione są argumenty skarżącego dotyczące spłaty rat za kredyt i stosunków własnościowych miedzy nim a byłą żoną. Sprawy te mają istotne znaczenie w toczącym się postępowaniu o podział majątku wspólnego.

Wbrew stanowisku skarżącego zostały wykonane zalecenia zawarte w decyzji organu odwoławczego z dnia 29 października 2010 r., którą uchylono decyzję organu pierwszej instancji z dnia 14 września 2010 r. i skierowano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ meldunkowy. W szczególności przesłuchano strony i świadków, potwierdzono fakt zatrudnienia skarżącego za granicą oraz przeprowadzono oględziny lokalu. W tym zakresie zarzuty skarżącego również nie zasługiwały na uwzględnienie.

Sąd nie stwierdził zatem uchybień procesowych, które mogłyby mieć pływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 września 2011 r., III SA/Gd 235/11, wniósł T. S., żądając jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na sporządzeniu wadliwego uzasadnienia wyroku, szczególnie w zakresie wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia;

2. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 oraz 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) polegające na uznaniu zaskarżonej decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2011 r. jako odpowiadającej przepisom prawa, mimo że utrzymana w mocy tym wyrokiem decyzja Wojewody Pomorskiego naruszała zasadę sprawiedliwości wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej na poparcie pierwszego zarzutu przytoczono poglądy wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2009 r., IV SA/Wa 8/2009, cytowanym we fragmencie przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oraz stwierdzono, że w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ani słowem nie odniósł się "do tych cennych uwag i ocen, lecz w istocie sprzecznie z nimi" podzielił inny pogląd, odwołując się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 marca 2009 r. [powoływanego zresztą bez podania pełnej sygnatury], który nie ma nic wspólnego z problematyką wymeldowania.

Następnie zacytowany został fragment komentarza do art. 141 § 4 p.p.s.a. w odniesieniu do wymogu przytoczenia i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia z konkluzją, że wymogom tym Wojewódzki Sąd Administracyjny nie sprostał.

Dalej skarżący kasacyjnie polemizuje z ustaleniami Sądu I instancji wskazując między innymi, że sporny budynek nadaje się do zamieszkania dla dwóch rodzin, oraz że Sąd nie odniósł się do jego argumentów dotyczących zniszczenia i wyrzucenia jego mienia przez stronę wnioskującą o wymeldowanie, co było kontynuacją dzieła niszczenia i konsekwentnym pozbywaniem się skarżącego z budynku. Skarżący nie może ponosić odpowiedzialności za to, że pracuje za granicą. Nie miał tam stałego pobytu, przenosił się z Afryki do Meksyku, potem do Libii, Tunezji, Egiptu mieszkając w doraźnych kwaterach. Obecnie w związku z charakterem pracy przebywa we Francji i w Szwajcarii. W jego ocenie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozwala na prawidłową kontrolę jego trafności zarówno przez Sąd jak i przez strony.

Ponadto, zdaniem skarżącego kasacyjnie, zarzut drugi w istocie pozostaje w ścisłym związku z zarzutem pierwszym. Przytaczając powołane wcześniej wyroki WSA w Warszawie i WSA w Gliwicach Sąd I instancji, zdaniem skarżącego, polemizuje sam ze sobą, skoro sprzecznie ze stanem rzeczywistym na stronie piątej pisze, że na równi z dobrowolnym wyprowadzeniem się z lokalu traktuje się także sytuację, w której wprawdzie osoba wyprowadziła się pod przymusem bądź zostaje z lokalu bezprawnie usunięta, jednak godzi się z tym, gdy w rzeczywistości postępowanie skarżącego kategorycznie wyklucza ten element godzenia się. Tego rodzaju stanowisko uzasadnia zarzut, że naruszona została w tej sprawie zasada sprawiedliwości wynikająca z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została udzielona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: p.p.s.a.) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły, zatem należało odnieść się do zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że "uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania." W niniejszej sprawie skarga została przez Sąd I instancji oddalona, a więc drugie zdanie tego przepisu nie może znaleźć zastosowania. Skarżący kasacyjnie podnosi natomiast, że Sąd Wojewódzki niedostatecznie wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, czy wręcz jej nie wskazał.

Zarzut ten nie jest prawdziwy, gdyż Sąd I instancji wskazał na art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (co prawda bez podania miejsca publikacji – Dz. U z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), jako podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz wyjaśnił, jak przepis ten jest rozumiany w orzecznictwie. Wskazał między innymi, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 tej ustawy jest spełniona, jeżeli opuszczenie ma charakter trwały i jest dobrowolne, z czym zrównana jest sytuacja, w której wprawdzie osoba wyprowadziła się pod przymusem bądź zostaje z lokalu bezprawnie usunięta, jednak godzi się z tym i nie korzysta z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających jej powrót do lokalu.

Zdaniem Sądu I instancji skarżący od 2005 r. nie mieszka w miejscu stałego zameldowania, od wielu lat mieszka za granicą, stworzył nowy związek z którego ma dziecko oraz we właściwym czasie nie podjął kroków prawnych umożliwiających mu powrót to lokalu. Nawet więc jeśli powrót ten uniemożliwia wymiana zamków przez jego byłą żonę, co mogło nastąpić już po wyprowadzeniu się T. S. z lokalu, to strona we właściwym czasie nie przeciwstawiła się temu w przewidzianej prawem formie, co wyczerpuje przesłanki wymeldowania w oparciu o wskazany przepis. Sąd ustalił więc zarówno podstawę faktyczną, jak i prawną rozstrzygnięcia.

Jak z tego widać Naczelny Sąd Administracyjny nie miał najmniejszych problemów ze zrozumieniem motywów rozstrzygnięcia, a "zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w powyższym przepisie" (zob. wyrok NSA z dnia 14.09.2011 r., II GSK 1390/11), co w tym przypadku nie ma miejsca. Ponadto, "wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów powołanych w skardze, jeśli argumentacja sądu łącznie przesądza o ich bezzasadności. Wymagane jest bowiem, by uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie, by było ono jedynie syntezą stanowiska sądu" (wyrok NSA z dnia 19.01.2012 r., I OSK 62/11, LEX nr 1110127).

Jako argument przemawiający za zarzutem niedostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia skarga kasacyjna wskazuje właśnie na nieodniesienie się przez Sąd I instancji do wszystkich twierdzeń skarżącego, które w istocie stanowią polemikę z ustaleniami organu zaakceptowanymi przez Sąd Wojewódzki. W ten sposób skarżący kasacyjnie stara się podważyć ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, a "za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego" (wyrok NSA z dnia 1.08.2012 r., II OSK 2012/11, LEX nr 1225725). Nie zachodzi też wewnętrzna sprzeczność w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jak zdaje się wskazywać skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu kolejnego zarzutu, gdyż – jak wyjaśniono wyżej – na równi z dobrowolnością wyprowadzenia się z lokalu traktowana jest sytuacja, w której osoba wyprowadza się pod przymusem bądź zostaje z lokalu bezprawnie usunięta, jednak godzi się z tym i nie korzysta z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. W obydwu przypadkach spełniona jest przesłanka do wymeldowania z lokalu z urzędu. Sąd I instancji przyjął za organem, że skarżący wyprowadził się z lokalu z własnej woli, a co najwyżej później zostały zmienione zamki w drzwiach, co nawet przy odmiennym stanowisku skarżącego nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, skoro bezsporne jest, że od wielu lat skarżący nie mieszka w lokalu i nie podjął próby przywrócenia posiadania.

Zarzut drugi wskazuje na naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 oraz (jak należy się domyślać) art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (p.u.s.a.). Przepis art. 1 p.u.s.a. jest przepisem ustrojowym normującym zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne i jako taki nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Może być on skutecznie wskazany jako naruszenie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej jedynie w powiązaniu z konkretnie oznaczonymi przepisami ustawy procesowej. Jako taki przepis został wskazany art. 134 § 1 p.p.s.a., jednak skarżący kasacyjnie nie podaje, w jaki sposób został naruszony ten przepis oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy.

Przepis art. 134 § 1 stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może on być więc naruszony w dwojaki sposób: jeśli sąd w ramach kontroli legalności zaskarżonego aktu wykroczy poza granice sprawy administracyjnej lub gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż sąd powinien je dostrzec i uwzględnić (a czego nie uczynił), bez względu na treść zarzutów sformułowanych w skardze wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Na żadne z takich uchybień skarga kasacyjna nie wskazuje. Nie zachodzi natomiast sprzeczność w ustaleniach organu, do której Sąd I instancji się nie odniósł – co sugeruje skarżący kasacyjnie, a zostało wyjaśniono już wyżej.

Do zarzutu naruszenia zasady sprawiedliwości (art. 2 Konstytucji) Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł się odnieść, gdyż nie jest to przepis postępowania (a tylko w ramach tej podstawy zostały postawione zarzuty kasacyjne), a ponadto nie został w ogóle uzasadniony.

Uznając zatem, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w oparciu o art. 184 p.p.s.a.