Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 407/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rozwoju Regionalnego
Treść wyniku: Pozostawiono bez rozpatrzenia skargę  na dofinansowanie projektu
Powołane przepisy: article: art. 30c ust. 5 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi "[...]" Sp. o.o. w [...] na informację Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowaniu projektu; postanawia: pozostawić skargę bez rozpatrzenia.


UZASADNIENIE

Skarżąca spółka – "[...]" Sp. z o.o. w [...] – wniosła 16 lutego 2012 r. skargę na informację Ministra Rozwoju Regionalnego o rozstrzygnięciu w przedmiocie odwołania z [...] lutego 2012 r. dotyczące rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] w sprawie protestu z [...] listopada 2011 r. dotyczącego wniosku o dofinansowanie projektu pt. "Szkolenia specjalistyczne dla lekarzy dentystów w województwie [...]".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że ustawa z 6 grudnia 2005 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 roku Nr 84, poz. 712; dalej: u.z.p.p.r.), reguluje postępowanie sądowo-administracyjne, wywołane skargami dopuszczalnymi w sytuacjach przewidzianych w omawianej ustawie, pod wieloma względami odmiennie od ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 30e u.z.p.p.r. – w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna być oparta na odniesieniu się do systematyki i celów regulacji, w obrębie której ma być odpowiednio zastosowany przepis.

Mimo na pozór enumeratywnego wyliczenia niepodlegających zastosowaniu przepisów, ustawodawca wprowadza regulacje stanowiące przepisy szczególne, wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych jednostek redakcyjnych Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, względnie powodujące daleko idące modyfikacje (por. NSA w postanowieniu z 2 września 2009 roku, sygn. akt: II GSK 734/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Tak dzieje się w przypadku art. 49 p.p.s.a. dającego stronie możliwość uzupełnienia lub poprawienia pisma w razie niezachowania jego warunków formalnych. Przepis ten nie ma zastosowania do skargi wnoszonej w trybie u.z.p.p.r. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 30c u.z.p.p.r. – skarga jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4. Skarga podlega opłacie sądowej. Zgodnie natomiast z art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. – wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia.

Z powyższych uregulowań – które stanowią lex specialis w stosunku do Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie wynika, aby dopuszczalne było wezwanie przez Sąd strony skarżącej do usunięcia braków skargi. Wymóg złożenia kompletnej skargi wraz z dokumentacją ciąży wyłącznie na stronie skarżącej, gdyż to ona zobligowana została do dostarczenia takiego materiału, który umożliwi Sądowi merytoryczne rozpoznanie skargi, bez potrzeby jego uzupełniania. Należy zauważyć, że ustawodawcy poprzez modyfikacje sądowego postępowania administracyjnego (m.in. skrócenia terminu do złożenia skargi, wyeliminowania pośrednictwa organu przy jej wnoszeniu, wprowadzenia terminu do rozpatrzenia skargi) chodziło o uzyskanie efektu szybkości postępowania idącego dalej niż to umożliwia realizacja przepisów p.p.s.a. W związku z tym, przepis art. 30c ust. 5 u.z.p.p.r. przewidujący, że w razie wystąpienia braków skargi w nim wymienionych skargę pozostawia się bez rozpatrzenia, stosuje się bez potrzeby uzupełniania braków pisma, zgodnie z art. 49 § 1 bądź art. 220 § 1 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę niekompletną, która nie wypełnia wszystkich wymogów formalnych, co skutkuje pozostawieniem jej bez rozpatrzenia zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 2 i 3 u.z.p.p.r. Do skargi dołączono bowiem niekompletny wniosek o dofinansowanie projektu, ponieważ do wniosku nie załączono jego pierwszych stron dotyczących: m.in. daty przyjęcia wniosku oraz jego numeru; informacji o projekcie (pola od 1.1 do 1.12) oraz informacji o beneficjencie (pola 2.1 do 2.4), złożony wniosek rozpoczyna się dopiero od pola 2.5. Poza tym wniosek został złożony jako "wydruk próbny", co oznacza, że jest to wersja wniosku, która nie przeszła pomyślnie procesu walidacji, a więc nie była to ostatecznie złożona wersja wniosku (co wynika z pkt 7 "Wydruk i podgląd wniosku oraz suma kontrolna" Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki – str. 115 akt sąd.).

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż Sąd nie dysponuje tymi samymi dokumentami, którymi dysponował organ oceniając projekt złożony przez skarżącą w ramach konkursu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r., orzekł jak w sentencji postanowienia