Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt V SA 2913/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA - Józef Waksmundzki (spr.) Sędziowie WSA - Wiesława Pierechod - Tadeusz Piskozub Protokolant - Anna Fic po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi A Spółka Jawna na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w O. decyzją z dnia 10.03.2003r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 13 ust. 2a i ust. 2b, art. 40b ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. nr 71, poz.838 z późniejszymi zmianami) w związku z § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003r. nr 32, poz. 262), po rozpatrzeniu odwołania z dnia 29.04.2003r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w O. nr "[...]" z dnia 19.04.2003r., Dyrektor Izby Celnej w O. uchylił decyzję wydaną w I instancji w części dotyczącej podstawy prawnej podając nową podstawę prawną tj. art. 13 ust. 2a i 2b oraz art. 40b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. nr 71, poz. 838 z późn zm.), w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 98, poz. 602 z późn. zm.) oraz § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003r. nr 32, poz. 262). W pozostałej części decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy.

W uzasadnieniu decyzji podano, że w dniu 19 kwietnia 2003r. w Oddziale Celnym w B. dokonano pomiarów nacisków osi i masy całkowitej pojazdu członowego składającego się z ciągnika VOLVO nr rejestracyjny "[...]" i naczepy – cysterny bez grodzi, nr rejestracyjny "[...]".

Pomiaru dokonano wagą stacjonarną posiadającą ważną legalizację Obwodowego Urzędu Miar w K. nr "[...]" z dnia 04.04.2001r.

Wynik przeprowadzonego pomiaru wskazał przekroczenie dopuszczalnego nacisku na drugiej osi o 11,04 kN.

W związku z tym, że wykonujący transport nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego Naczelnik Urzędu Celnego w O. na podstawie art. 13 ust. 2a ust. 2b ustawy z dnia 21.03.1985r.o drogach publicznych decyzja nr "[...]" z dnia 29.09.2002r. obciążył Stronę karą pieniężną w kwocie 1.560,00 zł.

Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 40b ust. 1 ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2000r. nr 71, poz. 838 z późn. zm.) osoby upoważnione przez Naczelnika Urzędu Celnego są uprawnione do kontroli pojazdów wykonujących międzynarodowy transport drogowy w zakresie masy nacisków osi lub wymiarów określonych przepisami prawa o ruchu drogowym.

Art. 40 b ust. 2 ustawy stanowi, że w razie przekroczenia dopuszczalnej masy, nacisków osi lub wymiarów pojazdów, Urzędy Celne pobierają opłaty ustalone zgodnie z art. 13 ust. 4 i kary pieniężne ustalone zgodnie z art. 13 ust. 2b. W ocenie organu odwoławczego pomiar nacisków osi i masy całkowitej pojazdu odbył się przy użyciu wagi, która spełniała wymogi techniczne na dzień przeprowadzenia badania, tj. posiadała ważne świadectwo legalizacji wydane przez Urząd Miar w K. oraz spełniała wymogi do wyznaczenia dynamicznego obciążenia osi pojazdu. Urządzenie w chwili dokonywania pomiaru było sprawne technicznie.

Dokonany pomiar wykazał, że nacisk drugiej osi na drogę wynosił 111,04 kN, a więc przekroczył dopuszczalny nacisk do 100 kN i zawierał się w przedziale 105 kN do 115 kN, co uzasadniało wymierzenie przewoźnikom kary pieniężnej, zgodnie z przepisami powołanymi na wstępie.

Powyższą decyzję spółka A. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając jej:

- rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7, 8 i 10 kpa,

- błędne ustalenie stanu faktycznego będącego podstawą wydanej decyzji,

- naruszenie art. 75 kpa,

- naruszenie art. 138 kpa.

Skarżąca zarzuciła, że pojazd ważony był co najmniej trzykrotnie, z czego tylko jeden wynik ważenia został przedstawiony kierującemu pojazdem. Już w uwagach do protokołu kierujący pojazdem zwracał uwagę na możliwość wystąpienia różnic w wynikach poszczególnych pomiarów. Przekroczenie dopuszczalnego nacisku było od początku sporne, co potwierdzały same pomiary dokonywane przez organ kontrolujący.

W tej sytuacji w ocenie skarżącej odmowa przeprowadzenia wnioskowanego w odwołaniu dowodu była bezzasadna. Ze względu na wskazane wątpliwości co do rzetelności dokonanych pomiarów, przeprowadzenie takiego dowodu było zasadne. Skarżąca gwarantowała zapewnienie identycznych warunków przeprowadzenia badania (ten sam pojazd, ładunek).

Podnosząc powyższe okoliczności skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w O. wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty, które zostały zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracyjnej, przy czym kontrola ta odbywa się na płaszczyźnie zgodności z prawem zaskarżanych aktów.

Badając zaskarżoną decyzję w tym aspekcie należy stwierdzić, że nie narusza ona prawa. W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi sprowadzają się do naruszenia przepisów postępowania przez błędne ustalenie stanu faktycznego w postępowaniu administracyjnym, poprzedzającym wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu powyższy zarzut należy uznać za bezzasadny. Nie można bowiem zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, iż uniemożliwiono jej ponownego pomiaru nacisku na osi przewożonego płynnego towaru.

Otóż z notatki służbowej z dnia 7.05.2003r. sporządzonej przez funkcjonariusza na przejściu granicznym w B. wynika, że po stwierdzeniu iż kolejny wynik ważenia odpowiada poprzedniemu, kierowca pojazdu zrezygnował z ponownego ważenia. Bezzasadny jest również zarzut, że w toku przeprowadzonego postępowania odwoławczego odmówiono skarżącej dopuszczenia dowodu polegającego na ponownym pomiarze nacisku na osi pojazdu napełnionego takim samym towarem płynnym. Zgodzić się bowiem należy z twierdzeniem zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż przeprowadzenie takiego dowodu w innym czasie nie może mieć wpływu na ustalenia dokonane w dniu pomiaru. Z powyższych wywodów wynika, że organ administracji dokładnie ustalił stan faktyczny sprawy, oraz że z tak ustalonego stanu faktycznego wyprowadził właściwe wnioski. Zdaniem Sądu ocena zebranych w sprawie dowodów jest pełna, logiczna i nie nosi cech dowolności. W tych okolicznościach organ orzekający w postępowaniu administracyjnym zgodnie z załącznikiem do ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych (jednolity tekst Dz.U. z 2000r. Nr 7, poz. 838) zasadnie wymierzył skarżącym karę pieniężną w wysokości 1560 zł.

Mimo, że skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (11.07.2003r.) to w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, właściwym do rozpoznania sprawy stał się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Z tych wszystkich względów z mocy art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w wyroku.