Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 61/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 stycznia 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 899/18 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 3 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Gd 899/18 odmówił K. G. (dalej: skarżący) wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia [...] września 2018 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego na rok 2012.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący w skardze na ww. decyzję zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, którego w żaden sposób nie uzasadnił.

W związku z powyższym WSA uznając, że skarżący nie wykazał przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: p.p.s.a.) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego zmiany i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono, mające istotny wpływ na jego treść, naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne niezastosowanie w sprawie, podczas gdy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych a nawet niemożliwych do odwrócenia skutków.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że jest w trudnej sytuacji finansowej z powodu strat w plonach powstałych wskutek niekorzystnych warunków atmosferycznych. Do zażalenia dołączono kserokopię protokołu strat w plonach za 2018r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera uzasadnionych zarzutów, więc podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

W ocenie NSA Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżący we wniosku nie wykazał takich okoliczności, które przemawiałyby za zastosowaniem ochrony tymczasowej. Przede wszystkim zauważenia wymaga, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został poparty jakąkolwiek argumentacją.

Podkreślenia wymaga, że w celu uzyskania ochrony tymczasowej strona skarżąca powinna była we wniosku przedstawić swoją sytuację finansową, tak żeby umożliwić Sądowi ocenę, czy wykonanie decyzji rzeczywiście może spowodować negatywne skutki. Tymczasem skarżący we wniosku w ogóle nie opisał, w jakiej sytuacji obecnie się znajduje, jakim dysponuje majątkiem ani tym bardziej nie uprawdopodobnił okoliczności świadczących o jego trudnej sytuacji stosownymi dokumentami źródłowymi, jak choćby wyciągiem z rachunków bankowych czy dokumentami finansowymi dotyczącymi aktualnej sytuacji prowadzonej przez niego działalności. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ocenie podlegają takie skutki jej wykonania, które są mierzalne i weryfikowalne oraz odnoszą się do konkretnych okoliczności przedstawionych i uprawdopodobnionych przez skarżącego. Tymczasem skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia w czasie trwania postępowania sądowoadministracyjnego znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że wysokość kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego jest znaczna (65.076,90 zł), jednak aby Sąd mógł rozważyć udzielenie ochrony tymczasowej we wnioskowanym zakresie, konieczne było przedstawienie przez skarżącego konkretnych informacji potwierdzonych stosownymi dokumentami wskazujących spełnienie ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący takich informacji nie przedstawił. Wprawdzie każde wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnych jest uciążliwe i stanowi uszczerbek w budżecie jej adresata, jednak nie oznacza to automatycznie, że zapłata należności, także w trybie egzekucyjnym, będzie za każdym razem powodować powstanie po stronie podmiotu wnoszącego skargę lub skargę kasacyjną znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można jednoznacznie stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje automatycznie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskowanie takie uznać należy za co najmniej za przedwczesne wobec nieznajomości pełnej sytuacji finansowej skarżącego. Wobec tego zaniechania WSA nie miał podstaw do uwzględnienia wniosku strony.

Oceny tej nie może zmienić dołączony do zażalenia dokument w postaci kserokopii protokołu strat. Naczelny Sąd Administracyjny nie bada bowiem wniosku na nowo, lecz kontroluje legalność zaskarżonego postanowienia. Skoro więc Sąd I instancji nie mógł dokonać analizy powyższego dokumentu, to nie może on zmienić rozstrzygnięcia tego Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II GZ 634/16 oraz postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2018 r., sygn. akt I GZ 416/18, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że załączona do zażalenia dokumentacja, nie jest wystarczająca do oceny rzeczywistego stanu finansowego i majątkowego skarżącego. Nadal nie jest jasne, jakimi aktualnie środkami skarżący dysponuje.

Końcowo należy wskazać, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.). W interesie strony leży zatem takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.