Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1343/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4, art. 174 pkt 1 i 2, art. 183 par. 1, art. 183 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 8
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia del. WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 07 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 1918/14 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w pomniejszonej wysokości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. W. na rzecz Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 13 lutego 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1918/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. W. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej ARiMR) w Warszawie z [...] maja 2014 r. w przedmiocie przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (dalej: ONW) w pomniejszonej wysokości.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

A. W. (dalej: skarżący) [...] maja 2013 r. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR wniosek o przyznanie płatności ONW, zmieniony [...] maja 2013 r. We wniosku (po zmianie) zgłoszone zostało do przyznania jednolitej płatności obszarowej (JPO) – 2,17 ha, W niniejszym wniosku zadeklarowana została działka rolna o identyfikatorze "A" (deklaracja upraw - JPO) o powierzchni 2,17 ha położona na działce ewidencyjnej o numerze [...] (1,96 ha) oraz o numerze [...] (0,21 ha). Wraz ze zmianą do wniosku o przyznanie płatności A. W. złożył wniosek o weryfikację powierzchni PEG dla działki ewidencyjnej o numerze [...] oraz o numerze [...].

W dniu [...] czerwca 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Pruszkowie poinformował wnioskodawcę, że aktualna wartość powierzchni maksymalnego obszaru kwalifikowanego na działce ewidencyjnej o nr [...] wynosi 1,75 ha, a na działce ewidencyjnej nr [...] wynosi 0,15 ha.

W wyniku wniosku skarżącego o dokonanie ponownej weryfikacji powierzchni PEG dla powyższych działek ewidencyjnych, Wydział Kontroli na Miejscu Mazowieckiego Oddziału Regionalnego pismem z [...] lipca 2013 r. poinformował, że wartość PEG została wyznaczona prawidłowo.

Kontrola przeprowadzona [...] lipca 2013 r. w gospodarstwie beneficjenta stwierdziła następujące nieprawidłowości i przedeklarowanie powierzchni użytków na działce rolnej o identyfikatorze "A" (deklaracja upraw - JPO) o powierzchni deklarowanej 2,17 ha położoną na działce ewidencyjnej na działce ewidencyjnej o numerze [...] (1,96 ha) oraz o numerze [...] (0,21 ha) - powierzchnia stwierdzona 1,93 ha. Wobec powyższej działki rolnej zastosowany został kod błędu DR13+, DR53.

W dniu [...] listopada 2013 r. Wydział Kontroli na Miejscu Mazowieckiego Oddziału Regionalnego poinformował A. W., że kontrola przy użyciu techniki GPS została przeprowadzona prawidłowo i nie ma podstaw do jej powtórzenia.

Decyzją z [...] stycznia 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Pruszkowie przyznał skarżącemu pomoc ONW w pomniejszonej wysokości.

Decyzją z [...] maja 2014 r. Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał powyższą decyzję w mocy.

W ocenie Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR organ I instancji rozpatrzył sprawę w oparciu o cały materiał zgromadzony w postępowaniu i w jego świetle uznał za poprawne wyniki kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie wnioskodawcy, które stanowiły podstawę do wydania decyzji. Kontrola przeprowadzona została w sposób prawidłowy i rzetelny w oparciu o obowiązujące w tym zakresie przepisy, zaś stwierdzone podczas niej nieprawidłowości jednoznacznie obrazują zdjęcia. Organ podkreślił, że strona złożyła we wniosku oświadczenie, że zna zasady przyznawania płatności oraz że dokumentacja zgromadzona w sprawie pochodzi od strony, poza protokołem z czynności kontrolnych, którego kopia została przekazana stronie.

Organ stwierdził, że w wyniku kontroli w przypadku działek rolnych zgłoszonych do jednolitej płatności obszarowej stwierdzone nieprawidłowości powierzchniowe dotyczyły działki rolnej o identyfikatorze: "A" (deklaracja upraw - JPO) o powierzchni deklarowanej 2,17 ha położoną na działce ewidencyjnej na działce ewidencyjnej o numerze [...] (1,96 ha) oraz o numerze [...] (0,21 ha) - powierzchnia stwierdzona 1,93 ha. Wobec powyższej działki rolnej zastosowany został kod błędu DR13+, DR53.

WSA w Warszawie oddalił skargę na powyższą decyzję.

Sąd I instancji stwierdził, że skoro w sprawie kwestię sporną stanowił stan faktyczny sprawy, należało rozważyć, czy zgromadzony materiał dowodowy pozwalał organom na poczynienie ustaleń stanowiących podstawę wydanych w sprawie decyzji oraz czy skarżący przedstawił jakiekolwiek dowody mogące podważyć te ustalenia. Samo oświadczenie rolnika kwestionujące ustalenia organów, niepoparte materiałem dowodowym, jest bowiem niewystarczające do podważenia dowodów przedstawionych przez organy. Wynika to z faktu, że w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności rolnych obowiązują odmienne zasady przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w stosunki do zasad określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz.23 ze zm.; dalej k.p.a.). W postępowaniu tym stosuje się bowiem w pierwszej kolejności regulacje proceduralne zawarte w ustawie z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.; dalej ustawa o wspieraniu), zaś przepisy k.p.a. mają zastosowanie dopiero, jeżeli powyższa ustawa nie stanowi inaczej (art. 21 ust. 1 ustawy o wspieraniu). Powyższa ustawa przenosi ciężar udowodnienia na osobę, która z tego faktu wywodzi skutki prawne, a ponadto określa ona, że to strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu mają obowiązek przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek (art. 21 ust. 3). Organ administracyjny został zaś zobligowany przez ustawodawcę, poza obowiązkiem czuwania nad przestrzeganiem zasady praworządności, jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 21 ust. 2 pkt 2), natomiast jego obowiązkiem nie jest już wymóg podejmowania z urzędu wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tak jak ma to miejsce w ramach reguł ogólnych k.p.a.

Zdaniem WSA organy oparły ustalenie co do powierzchnia PEG spornej działki na podstawie zaimplementowanych do LIPS i zaktualizowanych ortofotomap, zweryfikowanych następnie poprzez pomiar urządzeniem GPS w trakcie kontroli na miejscu. Kontrole te wykazały jednoznacznie inną powierzchnię kwalifikująca się do płatności niż określona we wniosku przez skarżącego. Sąd zauważył przy tym, że system informatyczny będący w dyspozycji ARiMR umożliwia dokonanie pomiaru powierzchni obiektów także o nieregularnych kształtach, a pomiary wykonywane są przez wyspecjalizowane jednostki organizacyjne.

Sąd podkreślił, że wszystkie ustalenia organów znalazły potwierdzenie podczas przeprowadzonej [...] lipca 2013 r. kontroli na miejscu na spornej działce, co uwidacznia "Raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni". Wynika z niego, że skarżący w 2013 r. zadeklarował powierzchnię działki rolnej A na działkach ewidencyjnych [...] i [...] z czego powierzchnię 1,96 ha na działce nr [...], a 0,21 ha na działce [...]. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono łączną powierzchnię działki rolnej A w wysokości 1,93 ha.

WSA uznał zastrzeżenia skarżącego dot. pomiarów dokonanych w trakcie kontroli na miejscu za bezpodstawne. Skarżący nie przedstawił żadnych merytorycznych argumentów podważających wyniki kontroli, a dołączone do Raportu szkice wskazują na rzetelne dokonanie pomiarów. Argumentem wystarczającym nie mogą być także inne powierzchnie PEG ustalane przez organ w latach poprzednich, bowiem w każdym roku powierzchnia działek rolnych wykorzystywanych na cele produkcji rolnej mogą się przecież różnić.

Zdaniem WSA analiza akt sprawy dała podstawę do stwierdzenia, że zarzuty skarżącego są nietrafne i nie podważają ustaleń organów co do faktycznego użytkowania powierzchni zadeklarowanej we wniosku o przyznanie płatności. Oprócz Raportu z czynności kontrolnych w aktach znajduje się jeszcze informacja wyjaśniająca, w której szczegółowo opisano wszystkie wykluczenia, a także mapy ze szczegółowym pomiarem wykluczeni.

Wobec stwierdzonych nieprawidłowości zdaniem Sądu organy zasadnie stwierdziły zawyżenie przez skarżącego we wniosku o przyznanie płatności ONW powierzchni działki kwalifikującej się do płatności (2,17 ha), o 0,23 ha – co stanowi 12,4352% powierzchni stwierdzonej (1,93 ha). W rezultacie organy prawidłowo pomniejszyły przyznane kwoty płatności.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które ma istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.), a to:

1. art. 21 ust.2 pkt. 2 ustawy o wspieraniu poprzez nieuzasadnione przyjęcie iż obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zobowiązuje organu do rozwiania wszelkich wątpliwości pojawiających się w sprawie, podczas gdy stan faktyczny uzasadnia ostrożne odnoszenie się do nieomylności nowowprowadzonego sytemu obliczenia powierzchni PEG;

2. art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez zlekceważenie obowiązku stania na straży praworządności, co w niniejszym stanie faktycznym obligowało organ do możliwie wnikliwego i dokładnego zbadania powierzchni nieruchomości a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości do powtórzenia badania, co uczyniłoby zadość obowiązkowi działania organów administracji w sposób budzący zaufanie do władzy.

3. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podnoszonych w trakcie postępowania przed WSA zarzutów.

W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wskazanie naruszonych przepisów następuje poprzez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Podstawy kasacyjne mogą dotyczyć zarówno tych przepisów, które sąd wskazał jako przepisy, które miały zastosowanie w toku rozpoznania sprawy, jak też tych przepisów, które powinny być stosowane w toku rozpoznania sprawy, choć nie zostały przez sąd wskazane. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu postępowania wykazać należy, że sąd błędnie określił podstawę orzekania lub stosując wybrany przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli, że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, jaki przepis powinien być zastosowany bądź, w jaki sposób przepis powinien być zastosowany ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu – dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna – wbrew twierdzeniom jej autora – nie oparta została na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Wszystkie powołane w skardze kasacyjnej przepisy mają charakter przepisów procesowych.

Najdalej idącym zarzutem jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na braku odniesienia się w przez Sąd I instancji uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podnoszonych w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów, przy czym dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor w pewien sposób doprecyzował je, stwierdzając, że odnoszą się one "do procedowania organów w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej oraz niedokonania obowiązków wnikliwego i dokładnego zbadania stanu faktycznego, co nie pozostało bez wpływu na ostateczną treść decyzji".

Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż został wadliwie skonstruowany. Charakteryzuje się on wysokim stopniem ogólności, co w zdecydowany sposób utrudnia odniesienie się do niego. Przypomnieć należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i z jakich powodów (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012; także wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji zarzucać błędnego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2014 r., II GSK 1096/13, LEX nr 1572587). Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania tego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, tj. przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego argumentów.

Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami. Sąd pierwszej instancji, po przytoczeniu wyników przeprowadzonej przez organ I instancji kontroli, ocenił prawidłowość ustalenia w niniejszej sprawie przez organy stanu faktycznego stwierdzając, że okoliczności faktyczne w sprawie zostały ustalone właściwie, na podstawie prawidłowo i wyczerpującego zgromadzonego materiału dowodowego, tj. dowodów w postaci ortofotomapy, pomiaru urządzeniem GPS dokonanych podczas kontroli na miejscu. Wbrew zatem zarzutowi skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom przewidzianym w art. 141 § 4 p.p.s.a.

Bezzasadne są także pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w których autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi I naruszenie art. 21 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu w związku z art. 8 k.p.a.

Zarzuty te również są formalnie wadliwe i merytorycznie nietrafne. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że istotą postępowania kasacyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest ocena zaskarżonego wyroku, a nie rozpoznanie istoty sprawy administracyjnej. Skoro tak, to Sąd I instancji nie mógł naruszyć powołanych w zarzutach przepisów postępowania, bo sądy administracyjne co do zasady nie załatwiają spraw administracyjnych co do istoty, a tylko kontrolują sposób załatwienia sprawy przez organy administracji publicznej. Zatem w zakresie naruszeń przepisów postępowania Sąd I instancji mógł naruszyć przepisy tego prawa tylko w ten sposób, że dokonał wadliwej oceny sposobu stosowania przez organ przepisów wskazanych w zarzutach. A jeśli tak, to skarga kasacyjna powinna wskazywać, jakie przepisy zostały naruszone przez Sąd I instancji, więc te, które ten Sąd stosował i które objęte są procedurą właściwą dla tego Sądu. Skarga kasacyjna w ogóle nie podnosi naruszenia takich przepisów, zatem w tym zakresie jest formalnie wadliwa. Dodać też należy, że Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych działań w celu ustalenia innych poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego lub postępowania przed tym sądem i musi skoncentrować swoją uwagę wyłącznie na weryfikacji zarzutów sformułowanych przez skarżącego kasacyjnie. Oznacza to, że nie może dookreślać za wnoszącego skargę kasacyjną jej podstaw. Zauważyć też trzeba, że wymagania materialne skargi kasacyjnej dotyczące przytoczenia podstaw i ich uzasadnienia związane są z obowiązkiem wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, które zostały naruszone. Za niewystarczające należy uznać ogólnikowe zarzuty naruszenia tych przepisów oraz skierowanie ich przeciwko rozstrzygnięciu organu administracji, zamiast przeciwko zaskarżeniu orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Zauważyć należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym i profesjonalnym środkiem prawnym, co oznacza, że sposób ujęcia jej zarzutów wyznacza granice rozpoznawania sprawy kasacyjnej. Przypomnieć również należy, że przepis art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że na autorze skargi kasacyjnej spoczywa obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy postępowania sądowoadministracyjnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegało ich naruszenie, a także jaki wpływ na wynik sprawy miały zarzucane w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania. W orzecznictwie podkreśla się, że z uwagi na to, że podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi istnieć związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Oznacza to, że obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest wykazanie związku przyczynowego pomiędzy zaistniałym uchybieniem a wyrokiem, wskazującego na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej brak jest takiej argumentacji. Z powyższych przyczyn, tak sformułowane zarzuty w pkt II petitum skargi kasacyjnej należało uznać za nieskuteczne.

Wprawdzie judykatura złagodziła niektóre wymogi formalne skargi kasacyjnej (zob. uchwała NSA z dnia 26 października 2009r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1), to jednak nie zwolniła strony od jasnego sformułowania zarzutów kasacyjnych i obowiązku ich uzasadnienia. Skoro strona wnosząca skargę kasacyjną nie czyni tego w precyzyjny sposób, to Sąd II instancji może rozpoznać skargę kasacyjną tylko w zakresie, jaki może ustalić z treści uzasadnienia tej skargi, co jednoznacznie wynika z treści powołanej wcześniej uchwały NSA.

Idąc tym tokiem myślenia Sąd II instancji stwierdza, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest jakichkolwiek wywodów dotyczących stawianych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, co w konsekwencji sprawia, że należy uznać je za nieuzasadnione.

Zauważyć też należy, że autor skargi kasacyjnej, ani w treści zarzutów określonych w pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, ani też w jej uzasadnieniu nie przedstawił wywodów odnoszących się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, koncentrując się jedynie na przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, na zaprezentowaniu stanowiska skarżącego. Skarżący kasacyjnie ani w jednym zdaniu nie odniósł się do naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, stąd też stosując nawet bardzo liberalną wykładnię art. 176 p.p.s.a., nie można w ogóle zidentyfikować zarzutu naruszenia prawa przez Sąd I instancji, i w konsekwencji trudno tak przedstawione zarzuty rozpoznać merytorycznie.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.