Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 355/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2107
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 119 pkt 2, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 12 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 978
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art. 7,76,77 par. 1, art. 80, art. 10 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) dalej zwanej "k.p.a." oraz na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r., poz. 978 ze zm.) dalej zwanej: "u.k.p.", Prezydent Miasta S. odmówił D. W. wydania prawa jazdy kategorii B.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ wskazał, że w dniu 6 grudnia 2017 r.

D. W. zwrócił się z wnioskiem o wydanie prawa jazdy kategorii B. Po zdaniu

w dniu [...] z wynikiem pozytywnym egzaminu państwowego na prawo jazdy kategorii B (część teoretyczna i praktyczna) wniosek uzupełniono o dowód uiszczenia opłaty za prawo jazdy oraz o dowód uiszczenia opłaty ewidencyjnej. W dniu 11 kwietnia 2018 r. organ administracyjny zwrócił się kontrolnie do Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w Niemczech, tj. do Kraftfahrt- Bundesamt we F. o informację czy wnioskodawca nie otrzymał w Niemczech decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami.

Z odpowiedzi władz niemieckich z dnia 25 kwietnia 2018 r. oraz uzupełniającej

z dnia 3 lipca 2018 r. wynika, że wnioskodawca jest osobą, która otrzymała wcześniej niemieckie prawo jazdy kategorii B nr [...], a której cofnięto w dniu [...] uprawnienie do kierowania pojazdami na terytorium Niemiec. Niemiecka decyzja z dnia [...] r. o cofnięciu stronie uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium Niemiec jest ostateczna od dnia [...] i jest uwzględniana w Niemczech do dnia [...] 2027 r. Wnioskodawca może ubiegać się o nowe prawo jazdy w Niemczech po przedłożeniu wymaganej na terytorium Niemiec opinii medyczno-psychologicznej, z której będzie wynikało, że jest on zdolny do uczestnictwa w ruchu drogowym.

W dniu 7 sierpnia 2018 r., po uzupełnieniu akt sprawy o fachowe tłumaczenia, organ zakończył przedmiotowe postępowanie w celu wydania decyzji orzekającej

co do istoty sprawy. Strona nie złożyła nowych żądań, uwag bądź wyjaśnień w sprawie.

Wskazując na brzmienie art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., organ zauważył,

że wnioskodawca jest osobą, która otrzymała za granicą prawo jazdy, a następnie te uprawnienia zostały jej cofnięte na terytorium Niemiec. Data decyzji o cofnięciu

w Niemczech uprawnienia do kierowania pojazdami tj. [...] oraz wskazana data [...] 2027 r. jako data końcowa okresu cofnięcia w Niemczech uprawnienia do kierowania pojazdami wyznacza zatem ramy czasowe cofnięcia wnioskodawcy niemieckiego uprawnienia do kierowania pojazdami.

Według organu, ustalony wyżej stan faktyczny sprawy wypełnia negatywną przesłankę do wydania wnioskowanego prawa jazdy, wskazaną w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Wnioskodawca pozostaje bowiem nadal w okresie cofnięcia mu uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium Niemiec. Wydanie w tych okolicznościach wnioskodawcy nowego prawa jazdy prowadziłoby do obejścia nałożonych na wnioskodawcę sankcji w postaci uchylenia się od obowiązku poddania się wymaganemu badaniu lekarsko-psychologicznemu na terytorium Niemiec, co faktycznie przyczyniłoby się do zmniejszenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Organ wyjaśnił stronie, że zasadniczo nie ma przeszkód by ubiegała się ona o niemieckie prawo jazdy w Niemczech w trakcie obowiązywania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium Niemiec. Wnioskodawca może bowiem skutecznie ubiegać się o ponowne wydanie niemieckiego uprawnienia do kierowania pojazdami po przedłożeniu wymaganej w Niemczech opinii medyczno-psychologicznej potwierdzającej jej zdolność do uczestnictwa w ruchu drogowym.

D. W., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem. wniósł odwołanie się od powyższej decyzji organu I instancji.

Wydanej decyzji zarzucił:

1) błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na jej treść, a polegający na przyjęciu, że wnioskodawca otrzymał za granicą prawo jazdy, a następnie cofnięto jemu uprawnienia i pozostaje nadal w okresie cofnięcia uprawnień,

2) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść wydanej decyzji,

a w szczególności:

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez naruszenie zasady praworządności

i nieprzeprowadzenie z urzędu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a mających wpływ na słuszny interes strony,

- art. 80 k.p.a., poprzez dowolną ocenę całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności dokumentów uzyskanych od Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w Niemczech, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych - ujawnionych wyżej,

- art. 4 ust. 2 i art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., poprzez ich błędne zastosowanie, tj. uznanie, że wnioskodawca otrzymał za granicą prawo jazdy, a następnie cofnięto jemu uprawnienia i pozostaje nadal w okresie cofnięcia tych uprawnień.

Odwołujący się wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów (5 szt.) wydanych przez Kraftfahrt Bundesamt i ich tłumaczenia (8 szt.) na okoliczność treści

ww. dokumentów i odmienności tłumaczenia tożsamych dokumentów, które znajdują się w aktach sprawy. Podniósł, że z tłumaczenia z języka niemieckiego dokumentu

z dnia 25 kwietnia 2018 r. uzyskanego w ramach międzynarodowej wymiany informacji na temat prawa jazdy wynika, że w dniu [...]. strona uzyskała na terenie Niemiec prawo jazdy kategorii B, które wygasło, co opisane jest w treści zestawienia pt. "Kategorie prawa jazdy". Wspomniane "wygaśnięcie" było konsekwencją popełnionych wykroczeń, a wskazanych w ww. piśmie, z którego wynika, że okresy zakazów prowadzenia pojazdów minęły przed datą ubiegania się przez stronę o wydanie prawa jazdy na terytorium RP. Powyższe znajduje swoje potwierdzenie w treści pierwszej strony tego pisma, z której z kolei wynika, że ww. nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy. Zwrócił uwagę, że treść ww. dokumentu wskazuje na to, że w dniu [...] r. nastąpiło "niepodważalne odebranie prawa jazdy". W rubryce formularza informującego o tym zdarzeniu, tj. o treści "Zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych do ...", nie widnieje żaden termin, co w ocenie skarżącego świadczy, że utrata prawa jazdy nie wiązała się z żadnym terminem obowiązywania decyzji. Zdaniem strony, terminem tym

z całą pewnością nie jest, jak przyjmuje organ I instancji dzień [...] 2027 r. o czym świadczy treść rubryki zawierającej ww. datę, tj. "data usunięcia wpisu z rejestru".

Z ww. dokumentu, według strony, wynika ponad wszelką wątpliwość, że ww. uprawnienia strony wygasły. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, zdaniem strony, brak jest podstaw aby uznać, że wydana została jakakolwiek decyzja, o jakiej mowa w zaskarżonej decyzji, tj. decyzja o pozbawieniu uprawnień do prowadzenia pojazdów do dnia [...] 2027r.

Zdaniem odwołującego się, z uzyskanych w toku postępowania dokumentów

z Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego nie wynika, aby strona "pozostawała

w okresie zakazu" czy miała "cofnięte uprawnienia na określony czas". W tej sytuacji twierdzenia ww. organu I instancji o cofnięciu uprawnień na określony czas są gołosłowne i pozostają w sprzeczności z wcześniej omawianym dokumentem, w tym pismem z dnia 3 lipca 2018r., z którego wynika jedynie, że przy wydaniu nowego prawa jazdy na terenie Niemiec należy wziąć pod uwagę konieczność przedłożenia odpowiedniej opinii lekarskiej i psychologicznej. Dodał, że nie ma obowiązku występować o wydanie prawa jazdy na terenie Niemiec, gdyż może to uczynić w każdym państwie członkowskim EU, w tym w Polsce.

W konkluzji, odwołujący się stwierdził, że nie posiada prawa jazdy, gdyż uprawnienia zostały mu "odebrane". Owo "odebranie" nie nastąpiło na określony czas, a więc nie może być mowy o jakimkolwiek obowiązującym okresie "zatrzymaniu prawa jazdy", czy "cofnięciu uprawnień". "Niepodważalne odebranie" nie oznacza, że owo cofnięcie dokonane zostało na określony "czas", jak dowolnie interpretuje tę okoliczność organ I instancji. Zdaniem strony, ww. nieprawidłowości w zakresie oceny materiału dowodowego doprowadziły do dowolnej interpretacji zgromadzonych w sprawie dokumentów. Nadmienił, że z niezrozumiałych względów organ I instancji skierował decyzję wydaną w sprawie do osoby nieuprawnionej, tj. N. B., która była upoważniona do odbioru wyłącznie numeru profilu kandydata na kierowcę i prawa jazdy.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji z dnia [...] r.

Jak zauważyło Kolegium, z decyzji organu I instancji wynika, że podstawę odmowy wydania stronie prawa jazdy stanowiła przesłanka z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. przewidująca, że prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte - w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. Konieczne był zatem ustalenie czy wnioskodawca, obywatel Niemiec, otrzymał prawo jazdy za granicą, czy prawo jazdy zostało mu zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte oraz czy pozostaje on w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

Według Kolegium, ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, dokumentów pochodzących od niemieckiego organu - Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego (Kraftfahrt-Bundesamt), przetłumaczonych na język polski przez tłumacza przysięgłego, wynika, że strona nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy. Wnioskodawca nie przedłożył opinii oficjalnie uznanej instytucji, z której wynikało, że jest zdolny do kierowania pojazdami mechanicznymi, dlatego Miasto L. cofnęło wnioskodawcy w dniu [...] r. uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Jest on w Niemczech notowany za wykroczenia drogowe. W przypadku uzależnienia od środków odurzających bezwzględnym warunkiem wydania nowego prawa jazdy w Niemczech jest przedłożenie opinii lekarskiej/opinii psychologa, z której będzie wynikało, że dana osoba jest zdolna do uczestniczenia w ruchu po drogach publicznych.

Organ odwoławczy wskazał, iż z przetłumaczonej na język polski wiadomości

e-mail z dnia 3 lipca 2018r. od urzędnika z Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego dodatkowo wynika, że przy wydawaniu nowego prawa jazdy w Niemczech należy uwzględniać wydane decyzje do dnia [...] 2027 r.

W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ II instancji stwierdził, że zaistniała podstawa prawna do wydania decyzji odmawiającej wnioskodawcy wydania prawa jazdy kat. B (art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p.). Z ww. dokumentów wynika, do jakiego okresu wydanie prawa jazdy jest uzależnione od spełnienia dodatkowego warunku [...] 2027 r.). Oznacza to, że uprawnienie do kierowania pojazdami zostało odwołującemu się cofnięte, a w okresie obowiązywania cofnięcia, na podstawie przepisów prawa polskiego, prawo jazdy nie może zostać odwołującemu się wydane.

Organ wskazał także, że art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. stanowi odzwierciedlenie regulacji zawartych w art. 11 ust. 4 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejsinego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U.UE.L2006.403.18 z późn. zm.), zgodnie z którym państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim.

Odnosząc się do przedłożonych przez stronę, załączonych do odwołania, przetłumaczonych na język niemiecki dokumentów z Kraftfahrt-Bundesamt, w których odwołujący się dopatruje się odmienności tłumaczenia względem dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, Kolegium wskazało, iż nawet przyjmując,

że występują wątpliwości co do dokładności tłumaczenia treści poszczególnych rubryk zawartych w informacji ww. Urzędu, to podstawą do czynienia ustaleń na gruncie rozpatrywanej sprawy były również informacje zawarte w piśmie Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego z dnia 25 kwietnia 2018r. oraz wiadomości e-mail z dnia 3 lipca 2018 r. pochodzącej od urzędnika Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego. W dokumentach tych zostało wyjaśnione w oparciu o jaką decyzję uprawnienia do kierowania pojazdami zostały odwołującemu się cofnięte i do kiedy należy tę decyzję uwzględniać. Nadto odwołujący się nie kwestionuje nałożonego na niego obowiązku przedłożenia opinii lekarsko-psychologicznej.

Kolegium nie dopatrzyło się naruszenia w sprawie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Podkreśliło również, że decyzja wydana na podstawie art. 12 ust. 1 u.k.p. ma charakter związany, co oznacza obligatoryjność jej wydania w każdym przypadku, kiedy tylko wnioskodawca spełnia chociaż jedną ze wskazanych w tym przepisie przesłanek.

D. W., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na wskazaną wyżej decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., wnosząc o jej uchylenie w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] oraz o przekazanie sprawy w tym zakresie do dalszego jej prowadzenia.

Kwestionowanej decyzji skarżący zarzucił:

1) błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na jej treść, a polegający

na przyjęciu, że skarżący otrzymał za granicą prawo jazdy, a następnie cofnięto mu uprawnienia i pozostaje nadal w okresie cofnięcia uprawnień,

2) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść wydanej decyzji,

a w szczególności:

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez naruszenie zasady praworządności

i nieprzeprowadzenie z urzędu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a mających wpływ na słuszny interes skarżącego,

- art. 10 § 1 k.p.a., poprzez pozbawienie skarżącego udziału w postępowaniu administracyjnym przed organem I instancji,

- art. 80 k.p.a., poprzez dowolną ocenę całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności dokumentów uzyskanych od Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w Niemczech, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych - ujawnionych wyżej,

- art. 76 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż "informacja" Kraftfahrt-Bundesamt stanowi dokument urzędowy w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu k.p.a.,

- art. 4 ust. 2 i art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., poprzez ich błędne zastosowanie, tj. uznanie, że skarżący otrzymał za granicą prawo jazdy, a następnie cofnięto jemu uprawnienia i pozostaje nadal w okresie cofnięcia uprawnień.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł argumenty podobne jak w odwołaniu, stwierdzając, że ubiega się o wydanie mu przez organ I instancji prawa jazdy kategorii B.

Według skarżącego, z tłumaczenia z języka niemieckiego dokumentu z dnia

25 kwietnia 2018 r. uzyskanego w ramach międzynarodowej wymiany informacji na temat prawa jazdy, wynika, że w dniu [...] r. strona uzyskała na terenie Niemiec prawo jazdy kategorii B, które wygasło, co opisane jest w treści zestawienia pt. "Kategorie prawa jazdy". Wspomniane "wygaśnięcie" było konsekwencją popełnionych wykroczeń, a wskazanych w ww. piśmie, z którego wynika, że okresy zakazów prowadzenia pojazdów minęły przed datą ubiegania się przez stronę o wydanie prawa jazdy na terytorium RP. Powyższe znajduje swoje potwierdzenie w treści pierwszej strony tego pisma, z której wynika, że skarżący nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy.

Zdaniem skarżącego, w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, brak jest podstaw aby uznać, że wydana została jakakolwiek decyzja o jakiej mowa

w zaskarżonej decyzji, tj. decyzja o pozbawieniu uprawnień do prowadzenia pojazdów do dnia [...] 2027 r. Z uzyskanych w toku postępowania dokumentów urzędu niemieckiego nie wynika, aby skarżący "pozostawał w okresie zakazu", czy miał "cofnięte uprawnienia na określony czas". W tej sytuacji twierdzenia ww. organu I i II instancji o cofnięciu uprawnień na określony czas są gołosłowne i pozostają

w sprzeczności z wcześniej omawianym dokumentem, w tym m.in. z dnia 3 lipca 2018 r., z którego wynika jedynie, że przy wydaniu nowego prawa jazdy na terenie Niemiec należy wziąć pod uwagę konieczność przedłożenia odpowiedniej opinii lekarskiej i psychologicznej.

Skarżący podniósł też, że nie ma obowiązku występować o wydanie prawa jazdy na terenie Niemiec, gdyż może to uczynić w każdym państwie członkowskim EU, w tym w Polsce, gdzie obowiązujące przepisy nie nakładają na niego wymagania przedłożenia ww. dokumentu. W konkluzji skarżący podkreślił, że nie posiada prawa jazdy, gdyż uprawnienia zostały mu "odebrane". Owo "odebranie" nie nastąpiło na określony czas, a więc nie może być mowy o jakimkolwiek obowiązującym okresie "zatrzymania prawa jazdy ", czy "cofnięcia uprawnień". Niepodważalne odebranie nie oznacza, że owo cofnięcie dokonane zostało na określony "czas". Dowolnie interpretuje tę okoliczność organ I instancji.

Według skarżącego, ww. nieprawidłowości w zakresie oceny materiału dowodowego doprowadziły do dowolnej interpretacji zgromadzonych w sprawie dokumentów.

Dalej skarżący podniósł, że organ I i II instancji z naruszeniem art. 76 k.p.a. uznał, że informacja pisemna Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego we [...] stanowi dokument urzędowy w rozumieniu ww. przepisu i korzysta z domniemania zgodności z prawdą. Podkreślił, że użyte w art. 76 § 1 k.p.a. sformułowanie organy państwowe nie odnosi się do organów państwa niemieckiego. Kraftfahrt Bundesamt nie jest również organem jednostek organizacyjnych lub podmiotów zakresie powierzonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w 1 pkt 1 i 4 k.p.a. W tej sytuacji nie ma zastosowania wobec ww. dokumentów domniemanie ich zgodności z prawdą.

Skarżący wskazał przy tym, że organ I i II instancji szczególną rangę informacji stosowanej przez Kraftfahrt Bundesamt wiąże nie tylko z kwestią samego faktu popełnienia przez skarżącego na terenie Niemiec wykroczenia drogowego (co jest sprawą bezsporną), przede wszystkim z zawartymi w tym dokumencie informacjami i ocenami niemieckiego urzędnika skutków prawnych wydania takiego orzeczenia w Niemczech na sytuację prawną w Polsce.

W związku z powyższym skarżący podkreślił, że w okolicznościach postępującej integracji europejskiej organy administracyjne, a także sądy w sytuacjach, w których do zastosowania przepisów krajowych konieczne będzie ustalenie treści prawa oraz konsekwencji prawnych orzeczeń wydawanych przez organy innych państw Unii Europejskiej, są zobowiązane samodzielnie ustalić treść odnośnych przepisów prawa państwa trzeciego oraz dokonać oceny ich wpływu na wydawane przez siebie rozstrzygnięcia (decyzje, wyroki). Oznacza to, że nie można w tej kwestii poprzestać wyłącznie na pisemnej informacji urzędnika państwa obcego i to błędnie traktowanej jako dokument urzędowy, ale organ administracji oraz sąd powinien ustalić treść prawa obowiązującego w kraju trzecim i dokonać w tym kontekście oceny prawnej skutków decyzji wydanych na mocy tego prawa.

Jak podniósł skarżący, opisane uchybienie miało niewątpliwy wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, bowiem organ I i II instancji nie wziął pod uwagę konieczności uzyskania informacji źródłowych o wydanych w stosunku do skarżącego w Niemczech orzeczeniach i podstawach prawnych ich wydania co było niezbędne do rzetelnej oceny, czy zaszły przesłanki zastosowania art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. W tej sytuacji, dokonane przez organem I i II instancji ustalenia, skarżący uznał za całkowicie dowolne.

W dalszej kolejności skarżący podniósł, że art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., transponuje postanowienia art. 11 ust. 4 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U.UE.L.2006.403.18) dalej: "Dyrektywa"), którego brzmienie następnie skarżący przedstawił. Uważa, że wykładnia art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. musi być dokonywana przy założeniu zgodności treści prawa wewnętrznego z prawem Unii Europejskiej, ogólnie w takiej sytuacji, która ma miejsce w niniejszej sprawie, gdzie przepis ustawowy nie stwarza w sposób dosłowny regulacji zawartych w dyrektywie, ale stanowi jej parafrazę. Mając na uwadze powyższe skarżący wskazał, że dyrektywa 2006/126/WE w pierwszym zdaniu art. 11 ust. 4 wskazuje ograniczenie, zawieszenie lub cofnięcie prawa jazdy jako obligatoryjną przesłankę do odmowy wydania prawa jazdy, natomiast w zdaniu trzecim wskazuje unieważnienie prawa jazdy jako możliwą do wprowadzenia w prawie wewnętrznym przesłankę odmowy wydania najazdy. Wywiódł, że użycie przez prawodawcę unijnego w art. 11 ust. 4 dyrektywy sformułowania "podlega ograniczeniu..." wskazuje, iż mamy do czynienia ze stanem tymczasowym i nie wiążącym się z definitywną utratą daną osobę prawa jazdy. O definitywnej utracie prawa jazdy mowa jest w zdaniu trzecim art 11 ust. 4 Dyrektywy, gdzie prawodawca unijny posługuje się terminem "unieważnienie" prawa jazdy, wskazując tym samym, iż mamy do czynienia z czynnością ostatecznie eliminująca

z rzeczywistości prawnej prawo jazdy i podkreślając przy tym możliwość ubiegania się danej osoby o wydanie nowego prawa jazdy.

Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, mając na uwadze poczynione ustalenia i uwzględniając przeprowadzoną przez organy administracji obu instancji "dowolną" analizę konsekwencji wydanych w Niemczech wobec skarżącego orzeczeń, skarżący stwierdził, że w stosunku do niego można co najwyżej rozpatrywać sytuację "unieważnienia" prawa jazdy w rozumieniu art. 11 ust. 4 Dyrektywy, która to de lege lata nie jest w prawie krajowym przesłanką odmowy wydania prawa jazdy.

Wskazał, że organy administracji nie są uprawnione do stosowania wprost

ww. dyrektywy i związane są granicami przesłanek określonymi przez prawo krajowe, która nie przewiduje jako odmowy wydania prawa jazdy "unieważnienia" tych uprawnień za granicą.

Ponadto skarżący podniósł, że z niezrozumiałych dla niego względów organ

I instancji skierował decyzję wydaną w sprawie do osoby nieuprawnionej, która była upoważniona do odbioru wyłącznie numeru profilu kandydata na kierowcę i prawa jazdy. Niezależnie jednak od tego jest dla skarżącego oczywistym, że organu I instancji naruszył przepisy postępowania pozbawiając skarżącego udziału w postępowaniu i wpływu na jego wynik.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Sądowa kontrola sprawy, sprawowana według kryterium zgodności z prawem działań organu (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. z 2018 r., poz. 2017 ze zm.), dokonana w trybie uroszczonym stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), nie potwierdziła zasadności wniesionej skargi.

Przedmiot sprawy objętej skargą dotyczy decyzji wydanej w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy na podstawie art. 12 ust. 1 pkt ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978 ze zm.), zwanej dalej: "u.k.p.". Zgodnie z brzmieniem ww. przepisu, prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte - w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia.

Zastosowanie ww. przepisów stało się osią sporu w sprawie. Organy obu instancji uznały bowiem, że skarżący posiada niemieckie prawo jazdy, ale pozostaje w okresie obowiązywania cofnięcia tego uprawnienia w rozumieniu ww. przepisu, co oznacza, że prawo jazdy nie może być skarżącemu wydane. Natomiast skarżący uważa, że nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy zostało mu odebrane, co było konsekwencją popełnionych wykroczeń, a wynika z pisma urzędu niemieckiego do spraw prawa jazdy, z którego ponadto wynika, że okresy zakazów prowadzenia pojazdów minęły przed datą ubiegania się przez skarżącego o wydanie prawo jazdy na terytorium RP. W takiej sytuacji nie może być mowy o jakimkolwiek okresie "zatrzymania prawa jazdy" czy "cofnięciu uprawnień", co oznaczałoby, że skarżący nie podlega rygorowi wynikającemu z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p.

W związku z powyższym Sąd wskazuje, że okolicznościami niespornymi

w sprawie jest, że w dniu 6 grudnia 2017 r. skarżący zwrócił się do organu I instancji

z wnioskiem o wydanie prawa jazdy kat. B. W ramach sprawdzenia kontrolnego organ I instancji uzyskał informację od Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego

w Niemczech, tj. Kraftfahrt – Bundesamt we F. (dalej zwanego: "urzędem niemieckim"), zawartą w piśmie z 25 kwietnia 2018 r., uzupełnionej w dniu

3 lipca 2018 r., z której wynika, że skarżący jest osobą, która otrzymała wcześniej niemieckie prawo jazdy kat. B w dniu [...] r., a której cofnięto w dniu

[...] r. uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium Niemiec.

Organy obu instancji zasadnie przyjęły, że niemiecka decyzja o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium Niemiec jest ostateczna do dnia [...] 2027 r. Organ I instancji uzyskał bowiem od urzędu niemieckiego wyciągi z rejestru sprawców wykroczeń drogowych oraz z centralnego rejestru praw jazdy. Na zlecenie organu, tłumacz przysięgły języka niemieckiego dokonał tłumaczenia ww. dokumentów na język polski. Zgodnie z ustaleniami organu, z nadesłanego przez organ niemiecki wynika, że wnioskodawca może ubiegać się o nowe prawo jazdy w Niemczech po przedłożeniu wymaganej na terytorium Niemiec opinii medyczno-psychologicznej, z której będzie wynikało, że jest on zdolny do uczestnictwa w ruchu drogowym. Organ uznał, że powyższe powoduje określone konsekwencje na gruncie przepisów u.k.p.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Wynika z niego, że skarżącemu przyznano uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B na terytorium Niemiec. Uprawnienia te cofnięto skarżącemu w dniu [...] r. na podstawie "niepodlegającej odwołaniu decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi", która wywołuje swoje skutki do dnia [...] 2027 r. Jak bowiem wynika z treści tego dokumentu, wydanie skarżącemu ponownie prawa jazdy uzależnione jest od przedłożenia przez niego do tej daty opinii lekarsko-psychologicznej stwierdzającej zdolność do uczestniczenia w ruchu po drogach publicznych.

Skarżący zakwestionował ww. ustalenia zarzucając nieprawidłowości w zakresie oceny materiału dowodowego, w szczególności dowolną interpretację zgromadzonych w sprawie dokumentów. Skarżący uważa, że z dokumentów urzędu niemieckiego nie wynika, że skarżący pozostawał w okresie "zakazu" czy miał "cofnięte uprawnienia na określony czas", zatem ustalenia organu są gołosłowne i pozostają w sprzeczności z dokumentem z dnia 3 lipca 2018 r., z którego wynika, że przy wydawaniu nowego prawa jazdy na terenie Niemiec należy wziąć pod uwagę konieczność przedłożenia odpowiedniej opinii lekarskiej i psychologicznej. Skarżący ponadto podważył domniemanie zgodności z prawdą dokumentów urzędu niemieckiego w świetle art. 76 k.p.a.

W ocenie Sądu z przedstawionymi przez skarżącego zarzutami nie sposób się zgodzić. Skarżący prezentowaną argumentacją nie podważył skutecznie wiarygodności dowodów zebranych przez organ oraz odczytania ich treści. Nie budzi wątpliwości Sądu, że pisemne informacje organu administracji publicznej władz niemieckich, przedmiotowo właściwych z zakresu ruchu drogowego, stanowią dokument poświadczający stan sprawy, oparty na ewidencji urzędowej tego organu. Niezasadne jest stanowisko skarżącego, że nie można poprzestać wyłącznie na pisemnej informacji urzędnika państwa obcego i to błędnie traktowanej jako dokument urzędowy, ale organ oraz sąd powinien ustalić treść prawa obowiązującego w kraju trzecim i dokonać w tym kontekście oceny prawnej skutków decyzji wydanych na mocy tego prawa. Sąd wyjaśnia, że wpisu do ww. ewidencji kierowców dokonuje się m.in. na podstawie decyzji i orzeczeń sądowych mających wpływ na prawo do korzystania przez konkretnego kierowcę z uprawnień do prowadzenia pojazdów. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 880/18 opubl. w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl), że ww. dokument stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Dowód ten tak, jak dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – zwanej dalej: "k.p.a.", sporządzony przez upoważniony organ, korzysta z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Polski organ prowadzący postępowanie w sprawie o wydanie prawa jazdy, jest związany ustaleniami organu niemieckiego ds. ruchu drogowego, nie powinien więc podejmować działań, które miałyby służyć ustalaniu wiarygodności/prawdziwości wpisów dokonanych w ewidencji urzędowej innego organu oraz ocenianiu ich konsekwencji na gruncie uprawnień do prowadzenia pojazdów na terytorium Niemiec.

W świetle powyższego, nie można zarzucić organowi, że nie wziął pod uwagę konieczności uzyskania informacji źródłowych o wydanych w Niemczech orzeczeniach i podstawach prawnych ich wydania. Dopóki określone wpisy figurują w ewidencji urzędowej są one wiążące dla stron i organów. Kwestionowanie znaczenia tych wpisów w rejestrze Federalnego Urzędu Ruchu Drogowego w Niemczech nie może żadną miarą prowadzić do sytuacji, w której polski organ właściwy z zakresu wydania praw jazdy, a w konsekwencji skargi sąd administracyjny będzie wypowiadać się w kwestiach właściwych dla organu władz niemieckich. Z tego względu, Sąd nie podziela zarzutów skargi o naruszeniu w sprawie art. 7, art. 76, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.

Tylko poprzez zakwestionowanie przed właściwym organem niemieckim znaczenia informacji przedstawionych w pismach powołanych przez organ, skarżący mógłby podważyć prawidłowość ustalenia o pozostawaniu skarżącego w okresie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami, w momencie ubiegania się o wydanie w Polsce prawa jazdy kat. B. Tego rodzaju dowodów skarżący organowi nie przedstawił. Na zlecenie organu I instancji, przysięgły tłumacz z języka niemieckiego sporządził uwierzytelnione tłumaczenia danych przedstawionych przez urząd niemiecki. Tłumacz przysięgły jest osobą zaufania publicznego. Tłumacze przysięgli podlegają odpowiedzialności zawodowej za niewykonywanie lub nienależyte wykonywanie obowiązków i zadań ustawowo przewidzianych.

W postępowaniu administracyjnym odwoławczym skarżący wprawdzie przedstawił tłumaczenia ww. dokumentów na język polski dokonane przez innego tłumacza przysięgłego, jednak tłumaczenia te nie mogły poddawać w wątpliwość oczywistość informacji przedstawionych przez niemieckie władze, przyjęte w zaskarżonej decyzji. Jak trafnie podniosło Kolegium, w dokumentach pochodzących od władz niemieckich zostało wyjaśnione, w oparciu o jaką decyzję uprawnienia do kierowania pojazdami zostały skarżącemu cofnięte i do kiedy należy je uwzględniać. Skarżący nie kwestionował przy tym, ani okoliczności popełnienia wykroczeń na terenie Niemiec, ani konsekwencji cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami kat. B w postaci obowiązku przedłożenia opinii lekarsko-psychologicznej.

W konsekwencji powyższych ustaleń, Sąd uznaje za niewadliwe stwierdzenie organu, że zaistniała podstawa do wydania decyzji odmawiającej wydania skarżącemu prawa jazdy kat. B, którą stanowi art. 12 ust. 1 ust. 5 u.k.p. Przepis ten zawiera negatywną przesłankę, która uniemożliwia wydanie prawa jazdy osobie, której uprawnienia do kierowania pojazdami uzyskane za granicą zostały cofnięte. Jak wynika z art. 4 ust. 2 u.k.p., kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Przepis ten nie dotyczy międzynarodowego prawa jazdy oraz krajowego prawa jazdy osoby, o której mowa w art. 10 ust. 3. Z ustaleń organów wynika, że rzecz dotyczy cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami (wiążąca się z okresowym zakazem prowadzenia pojazdów mechanicznych). Jak wynika bowiem z wyjaśnień urzędu niemieckiego zawartych w piśmie z dnia 25 kwietnia 2018 r., z mocy obowiązujących przepisów niemieckich trwa okres cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kat. B. Sąd uznaje za chybione wywody skarżącego, że konsekwencją wydanych w Niemczech orzeczeń było "unieważnienie" prawa jazdy i mamy do czynienia z czynnością ostatecznie eliminującą prawo jazdy.

Należy podkreślić, że art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. stanowi odpowiedź ustawodawcy na art. 11 ust. 4 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U.UE.L2006.403.18 z późn. zm.), zgodnie z którym państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie może także odmówić wydania prawa jazdy osobie ubiegającej się o prawo jazdy, której prawo jazdy zostało w innym państwie członkowskim unieważnione. Celem tych przepisów jest uniemożliwienie osobom, które zostały wykluczone z uczestnictwa w ruchu drogowym na terytorium jednego z krajów członkowskich Unii Europejskiej, ominięcia sankcji nałożonych mocą prawomocnych orzeczeń właściwych władz i nie dopuszczenie ich do ruchu drogowego bez uprzedniego spełnienia określonych przepisami prawa warunków do odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami.

Sąd podziela uwagi skarżącego, że ww. przepis w zdaniu pierwszym wskazuje ograniczenie, zawieszenie, cofnięcie jako obligatoryjną przesłankę odmowy wydania prawo jazdy. Nie ma natomiast racji skarżący, że ten przepis nie miał do niego zastosowania, albowiem w jego przypadku doszło do definitywnego unieważnienia prawa jazdy, co miałoby wypełniać przesłankę wymienioną w zdaniu trzecim art. 11 ust. 4 Dyrektywy 2006/126/WE. Ze stanowiskiem skarżącego nie można się zgodzić. Zgromadzony przez organ materiał dowodowy wskazuje, że skarżącemu cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami, co wynika z decyzji ostatecznej organu niemieckiego z dnia [...]. Wygaśnięcie ww. cofnięcia nastąpi w dniu [...]

2027 r. Ten właśnie wpis z powołaną datą, a nie brak określenia w dokumentacji organu niemieckiego daty obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, przesądza o tym, że w momencie złożenia wniosku do organu I instancji o wydanie prawa jazdy, skarżący posiadał na terytorium Niemiec prawo jazdy kat. B, które czasowo mu cofnięto. Jest to sytuacja odmienna od tej, która dotyczy osoby, której unieważniono prawo jazdy.

Wyznaczenie okresu cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami od [...] do [...] 2027 r. należy rozumieć jako okres, w którym nastąpiło zatrzymanie jego uprawnień (pozbawienie prawa do kierowania pojazdami) na określony czas, tj. do momentu przedstawienia pozytywnych wyników badań lekarskich i psychologicznych. Sąd podkreśla przy tym, że polski ustawodawca posługuje się pojęciem "pozostawania w okresie cofnięcia uprawnienia", które odpowiada ww. sytuacji.

Skoro skarżący może ubiegać się o wydanie uprawnienia do kierowania pojazdami w Niemczech po przedstawieniu pozytywnej opinii lekarsko-psychologicznej, w związku z cofnięciem mu uprzednio takich uprawnień, to na gruncie polskiego prawa spełnienie tego wymogu również jest koniecznie wobec tej osoby, aby w okresie cofnięcia zagranicznego prawa jazdy, mogła się skutecznie ubiegać się o wydanie polskiego prawa jazdy.

W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że poprzez wydanie zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., tj. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Powodzenie takiego zarzutu jest uzależnione od wykazania przez stronę, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie, realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju związku pomiędzy uchybieniem a rozstrzygnięciem organu skarżący nie wykazał. Nie można do tego rodzaju uchybień zaliczyć doręczenia decyzji organu I instancji innej osobie niż pełnomocnikowi skarżącego, skoro organ II instancji nie kwestionował prawa strony do wniesienia odwołania, a wszelkie uwagi i dokumenty przedłożone przez skarżącego spotkały się w oceną organu, co wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

W świetle powyższego Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znalazły potwierdzenia

w kontroli sprawy. Przesłanek do uwzględnienia skargi, Sąd nie dopatrzył się także, nie będąc związany zarzutami, wnioskami oraz argumentacją skargi.

Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), skargę oddalił.