Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 353/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art. .2 ust. 1 , art. 4 ust 1
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi Spółki A. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] oddala skargę.


UZASADNIENIE

"X" Spółka z o.o. w S., działając przez pełnomocnika, wniosła do Sądu skargę na uchwałę Rady Miasta S. z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "A" w S., żądając stwierdzenia nieważności zapisu § 29 ust. 1 i 2 uchwały, ewentualnie o stwierdzenie, że jest w tym zakresie niezgodna z prawem.

Uchwale zarzuciła naruszenie prawa polegające na niezgodności zapisu § 29 ust. 1 i 2 w związku z § 2 pkt 4 tej uchwały z przepisem art. 6 ust. 4 ustawy z dnia

7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że w § 29 ust. 1 i 2 ww. uchwały dla jednostki funkcjonalnej oznaczonej na rysunku planu symbolem 19MW1

o powierzchni 0,19 ha ustalono funkcję podstawową - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna niska, funkcję uzupełniającą - usługi komercyjne. Oznacza to, w myśl § 2 ust. 4 uchwały, że udział w zagospodarowaniu parceli wynosi minimum 60% udziału powierzchni użytkowej budynków o funkcji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niskiej w łącznej powierzchni użytkowej wszystkich budynków występujących na tej parceli. Dalej skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające, w szczególności z dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenie terenu. Zgodnie bowiem z decyzją z dnia

[...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przedmiotowa jednostka funkcjonalna miała być przeznaczona pod zabudowę mieszkalno-usługową. Na podstawie tych ustaleń w [...] roku wydane zostało pozwolenie na budowę i rozpoczęta inwestycja polegająca na rozbudowie budynku usługowo-mieszkalnego o obiekt dwukondygnacyjny z poddaszem użytkowym. Przy opracowywaniu studium planu zagospodarowania przestrzennego nie zostało uwzględnione takie dotychczasowe przeznaczenie terenu i uchwalono, że podstawową funkcją będzie funkcja mieszkalna, a tylko dodatkową - usługowa.

Końcowo skarżąca wskazała, że ustalenia obecnie obowiązującego planu uniemożliwiają skarżącej dokończenie rozpoczętej przez poprzedniego właściciela nieruchomości inwestycji, ponieważ inwestycja jest już na takim etapie, że nie ma

możliwości zmiany przeznaczenia lokali już oddanych do użytkowania i tych, które mają zostać wykończone w ramach dokończenia robót.

Rada Miasta S. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej.

W uzasadnieniu wskazała, że:

1. "X" Sp. z o.o. z siedzibą w S. nabyła nieruchomość przy

ul. M. w S. w roku 2006, a więc po podjęciu uchwały w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania "A",

2. W dniu 7 marca 2007 r. "X" Sp. z o.o. złożyła wniosek o wypis

z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dz. Y i Z przy ul. M. Wypis z mpzp "A" został wydany w dniu 9 marca 2007 r.

3. Wypis z mpzp "A" dla działek Y i Z przy ul. M.

w S. został wydany także w dniu 25 października 2005 r. na wniosek z dnia 24 października 2005 r. złożony przez Wyceny Nieruchomości w S.

4. "X" Sp. z o.o. w dniu 12 grudnia 2007 r. złożyła wniosek o uwzględnienie w sporządzanym nowym planie "A", przeznaczenie nieruchomości położonej przy ul. M. na cele usługowe z dopuszczeniem mieszkaniówki.

5. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w [...] wyrokiem

z dnia [...] stwierdził nieważność decyzji w sprawie pozwolenia na budowę z dnia [...], na podstawie której rozpoczęto inwestycję przy ul. M. w S., o którym mowa w wezwaniu z dnia 31 stycznia 2008 r.

W piśmie procesowym z dnia 30 maja 2008 r. skarżąca dodatkowo podniosła, że zmiana planu nastąpiła w trakcie trwającej inwestycji i trwającego procesu budowlanego. Dostosowanie nie tylko projektu, ale już wykonanych prac, do wymagań obecnie obowiązującego planu jest niemożliwe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Przeprowadzone pod tym kątem badanie zaskarżonej w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) Uchwały Rady Miasta w S. z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "A" w S. (Dz. Urz. Woj. [...]) doprowadziło do uznania przez Sąd, że skarga nie jest zasadna.

Zgodnie ze wskazanym powyżej przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ww. ustawy, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Skarżąca nie wskazała, by zaskarżona uchwała naruszała normy prawa materialnego, tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.), ani innych przepisów materialnego prawa administracyjnego. Uchwała została podjęta na podstawie

i w granicach upoważnienia wyrażonego w ustawie.

Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawie. Nadto przepis art. 4 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych oraz morza terytorialnego, do zadań własnych gminy.

Mając wyłączną kompetencję do planowania miejscowego, gmina może, pod warunkiem że działa w granicach i na podstawie prawa, samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu.

Ustalenie przeznaczenia terenów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego należy do wyłącznej kompetencji rady gminy i nie ma podstaw prawnych do uznania, że przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego terenu w sposób odbiegający od oczekiwań nabywcy gruntu, stanowi naruszenie przepisów prawa.

Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przez Radę Miasta S. w trakcie uchwalania miejscowego planu przepisu art. 6 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, należy wyjaśnić, że przepis ten nie znajdował zastosowania w procedurze uchwalania planu. Tym samym nie było możliwe jego naruszenie zaskarżoną uchwałą.

Stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270; zm. Dz. U z 2004 r. Nr 162 poz. 1692) w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.

Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.