Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1503/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 15, art. 8, art. 11, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2016 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do zagospodarowania odpadu oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym orzeczeniem Główny Inspektor Ochrony Środowiska, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] lutego 2016 r., którym wezwano firmę "[...]" Sp. z o.o., zwaną dalej "Spółką", do zagospodarowania na terenie [...] mieszaniny odpadów złomu metalowego, stałych odpadów tworzyw sztucznych, odpadów pianki izolacyjnej i innych odpadów, wysłanych nielegalnie do [...].

Uzasadniając postanowienie organ administracji przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

- wysłany przez Spółkę transport odpadów został zadeklarowany, zgodnie z informacjami zawartymi w dokumencie określonym w załączniku III do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1013/2006 z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz. UE L nr 190, str. 1), zwanym dalej "rozporządzeniem 06/1013", pod kodem B 1010 (odpady metali i stopów metali w postaci metalicznej, nierozproszonej) oraz 19 12 02 (metale żelazne), zgodnie z Europejskim Katalogiem Odpadów; dla potrzeb transgranicznego przemieszczania odpadów jedynie odpady metali i stopów metali w postaci metalicznej, nierozproszonej mogą być klasyfikowane pod kodem B 1010,

- transport odpadów wysłany przez Spółkę zawierał zarówno odpady złomu metali klasyfikowane pod kodem B 1010, ale także inne odpady tworzyw sztucznych, takich jak elementy drzwi lodówek oraz odpady folii, a także odpady pokruszonej pianki izolacyjnej; jednoznacznie wskazywały na to zdjęcia zatrzymanego ładunku; bezsprzeczne jest, czego zresztą Strona nie negowała, że przedmiotem wysyłki do [...] był złom metali zawierający zanieczyszczenia niemetaliczne; także pismo od firmy "[...]" Sp. z o.o. z [...] marca 2016 r. potwierdza, że zanieczyszczenia o charakterze innym niż odpady metali (złom), nie przekraczały 2% masy (ok. 0,44 Mg) całej masy odpadów; wobec tego faktu klasyfikacja wskazanych odpadów pod kodem B 1010 nie była możliwa,

- rozporządzenie 06/1013 reguluje zasady transgranicznego przemieszczania odpadów do Unii Europejskiej, z Unii Europejskiej oraz tranzytu przez jej terytorium oraz zasady klasyfikacji poszczególnych transportów odpadów poprzez określenie kodów poszczególnych strumieni odpadów, zawartych w załącznikach do tego aktu; stosuje się je wprost i ma ono pierwszeństwo przed prawem krajowym; zawarty w nim opis kodu B 1010 nie uwzględnia możliwości występowania w jego obrębie żadnej innej frakcji oprócz tam wymienionych; nawet minimalna zawartość innej frakcji - oprócz złomu metali - uniemożliwiałaby zaklasyfikowanie danych odpadów pod danym kodem,

- klasyfikując odpady Główny Inspektor Ochrony Środowiska wziął pod uwagę wszystkie zgromadzone w sprawie dokumenty, w tym w szczególności

- pismo właściwego organu [...] ([...] mbH) z [...] stycznia 2016 r., którym powiadomiono go o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów;

- dokumentację fotograficzną zatrzymanego ładunku odpadów;

- pismo Spółki z [...] stycznia 2016 r.,

- dopiero po zapoznaniu się z całym materiałem dowodowym wydano postanowienie, którym zobowiązano Spółkę "[...]" do przywozu wskazanej mieszaniny odpadów do kraju i zagospodarowania ich w krajowej instalacji odzysku,

- zdjęcia, wykonane przez właściwe organy [...] podczas szczegółowych oględzin ładunku, jednoznacznie wskazują na obecność w całej masie odpadów także innych frakcji, oprócz metalicznej; przedmiotem przemieszczenia była mieszanina odpadów złomu metali, odpadów tworzyw sztucznych i innych odpadów; w tej sytuacji prowadzenie postępowania dowodowego przez organ polski, mającego na celu określenie procentowej zawartości innych niż metaliczne frakcje odpadów w całej masie ładunku nie było konieczne, gdyż obecność innych frakcji była widoczna gołym okiem,

- odnosząc się do:

- twierdzeń Spółki, że nie istnieją normy prawne, określające dopuszczalne zanieczyszczenia odpadu, które przesądzałyby w sposób wyraźny i jednoznaczny poziom zanieczyszczeń, powodujący konieczność zaklasyfikowania odpadu złomu metali o kodzie 19 12 02, jako odpad o kodzie 19 12 12;

- przywoływania przez Spółki Polskiej Normy (PN-85/h-15000) w kontekście stwierdzenia, że przedmiotem wysyłki był złom stalowy do paczkowania o grubości do 4 mm, w postaci blach ażurów, płaskowników, rur, taśm części karoserii oraz złomu z powłokami metali nieżelaznych klasyfikowany pod kodem 19 12 02 - metale żelazne,

podkreślono, że - zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz.U. z 2015 poz. 1483) - Polska Norma jest normą krajową, przyjętą w drodze konsensu i zatwierdzoną przez krajową jednostkę normalizacyjną, powszechnie dostępną, oznaczoną - na zasadzie wyłączności - symbolem PN; ustęp 3 art. 5 ustawy o normalizacji stwierdza natomiast, że stosowanie PN jest dobrowolne; PN nie mogą być uznane za akty prawne ze względu na art. 5 ust. 5 ustawy o normalizacji; zgodnie z tym przepisem PN korzystają z ochrony jak utwory literackie, a autorskie prawa majątkowe do nich przysługują krajowej jednostce normalizacyjnej - Polskiemu Komitetowi Normalizacyjnemu (PKN); PN nie mogą być uznane za akty prawne, co zostało potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z 4 września 2014 r. (sygn. akt II OSK 538/13 – dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"),

- nieuprawnione było zatem powołanie się przez Spółkę na Polską Normę, która dopuszcza aby nie więcej niż 2% masy partii stanowiły zanieczyszczenia niemetaliczne, przy klasyfikacji wysłanego do [...] transportu, jako odpadów złomu o kodzie B 1010 oraz 19 12 02; brak norm nie zwalnia firmy od obowiązku właściwej klasyfikacji wysyłanego za granicę odpadu; mając tego świadomość Spółka powinna dołożyć należytych starań aby wywozić do [...] czysty, niezanieczyszczony innymi substancjami, złom metalu,

- w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że organy Inspekcji Ochrony Środowiska posiadają specjalistyczną wiedzę z zakresu odpadów, w związku z czym upoważnione są do samodzielnego (bez potrzeby odwoływania się do opinii biegłych) dokonywania ustaleń faktycznych (tak np. wyrok WSA o sygn. akt IV SA/WA 6/11 - dostępny w CBOSA); w opinii sądu pracownicy Inspekcji posiadają niezbędny do realizacji jej ustawowych zadań (także zadań wynikających z ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów) zakres wiedzy specjalistycznej (tak samo NSA w wyroku o sygn. akt II OSK 2132/11 - dostępnym w CBOSA); oznacza to także, że inspektorzy danego organu nie są zobowiązani do posiłkowania się opiniami biegłych przy wykonywaniu swoich obowiązków służbowych, w tym przy dokonywaniu ocen i klasyfikacji odpadów pod kątem transgranicznego przemieszczania odpadów, co wchodzi w zakres ich obowiązków służbowych,

- biorąc powyższe pod uwagę przedmiotem transportu była mieszanina odpadów niesklasyfikowana pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB oraz IV i IVA do rozporządzenia 06/1013; są to tzw. odpady "spoza listy", a nie złom stalowy, jak wskazała Spółka, wypełniając dokument zawarty w załączniku VII do rozporządzenia 06/1013; ponadto mieszanina tych rodzajów odpadów nie została wyszczególniona w załączniku IIIA do wskazanego rozporządzenia,

- organ administracji nie zgodził się z zarzutami Spółki, co do naruszenia art. 78 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z analizy frakcyjnej odpadu zgodnie z wnioskiem strony; wskazano, że w pismach z [...] oraz [...] stycznia 2016 r. Spółka zwróciła się z wnioskiem do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o umożliwienie podjęcia zatrzymanego przez organy niemieckie transportu, celem przekazania odpadów przedsiębiorcy, posiadającemu możliwość zagospodarowania przedmiotowej partii odpadów, zgodnie z obowiązującym prawem oraz w celu dokonania analizy frakcyjnej na terytorium Polski; tłumaczono, że dalsze przetrzymywanie transportu i analiza składu na terenie [...] doprowadziłaby do wzrostu poziomu kosztów po stronie Spółki; wobec powyższego wniosku [...] lutego 2016 r. wydano właśnie postanowienie zobowiązujące Spółkę do zwrotu odpadów do Polski i zagospodarowania w krajowej instalacji; wykonanie postanowienia umożliwiło Stronie dokonanie analizy frakcyjnej odpadów, o co wnosiła w pismach z [...] oraz [...] stycznia 2016 r.,

- informacja o stwierdzeniu nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów została przekazana przez organ niemiecki: w piśmie z [...] stycznia 2016 r. zaklasyfikował on zatrzymane odpady pod kodem 19 12 12 (pozostałe odpady - w tym mieszaniny materiałów - z mechanicznej przeróbki odpadów niewymienione w kodzie 19 12 11) oraz jako odpady niesklasyfikowania pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB oraz IV i IVA do rozporządzenia 06/1013, a więc odpady "spoza listy"; zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b rozporządzenia 06/1013 przemieszczenie w celu poddania procesom odzysku odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IVA podlega procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody; wywóz z Polski do Niemiec przedmiotowej mieszaniny odpadów, niesklasyfikowanej pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV i IVA odbywał się bez zgłoszenia go właściwym organom kraju wysyłki i przeznaczenia; zgodnie z art. 2 pkt. 35 lit. a rozporządzenia 06/1013 był więc transportem nielegalnym; na tej podstawie organy niemieckie, powołując się na art. 24 ust. 2 rozporządzenia, zażądały zwrotu odpadów do Polski przez podmiot odpowiedzialny za nielegalną wysyłkę – Spółkę; w sytuacji stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów, za które odpowiedzialność ponosi wysyłający odpady Główny Inspektor Ochrony Środowiska, zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. Nr 124, poz. 859 ze zm.), wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne, wzywa w drodze postanowienia zgłaszającego lub - jeżeli nie dokonano zgłoszenia - podmiot zobowiązany do dokonania zgłoszenia - do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia 06/1013 i określa termin realizacji działań, wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni.

W skardze zarzucono naruszenie przepisów:

- postępowania:

- art. 15 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i pominięcie zasady dwuinstancyjności postępowania, wobec ograniczenie się organu odwoławczego do kontroli postanowienia organu I. instancji, gdy zobowiązany był on ponownie merytorycznie rozstrzygnąć sprawę - więc rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojego postanowienia;

- art. 7, 8, 77 § 1, art. 85 oraz 107 § 3 w z w. z art. 126 K.p.a., poprzez dowolne, sprzeczne z zasadami prawdy obiektywnej ustalenie stanu faktycznego na podstawie niepełnego materiału dowodowego, w tym poprzez fragmentaryczną i wybiórczą jego ocenę, w szczególności poprzez niedokonanie oględzin odpadu, w odniesieniu do którego zakwestionowano klasyfikację przyjętą przez Spółkę; rozstrzygnięcia co do klasyfikacji i rodzaju [...] Mg odpadu oparto tylko na podstawie niekompletnej dokumentacji fotograficznej, obejmującej fotografię wierzchniej warstwy transportowanego odpadu; zaniechano inicjatywy dowodowej w dalszym zakresie,

- art. 10 § 1 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie; organ nie zawiadomił Spółki o zebraniu kompletnego materiału dowodowego i możliwości składania wniosków; skutkiem tego nie miała ona wiedzy o tym, że organ nie podjął żadnej inicjatywy dowodowej dla ustalenia składu frakcyjnego kwestionowanych odpadów, wbrew wnioskom dowodowym strony; Strona - nie posiadając wiedzy o terminie wydania zaskarżonego postanowienia - nie zgłosiła w toku postępowania wniosków dowodowych dot. m.in. dowodów ze źródeł osobowych,

- art. 78 §1 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z analizy frakcyjnej odpadu, zgodnie z wnioskiem Spółki;

- art. 80 K.p.a., poprzez dowolne i niepoparte materiałem dowodowym uznanie, że wspomniane odpady stanowią mieszaninę niesklasyfikowaną pod żadnym kodem w załączniku III, lIIB, IV i IVa do rozporządzenia 06/1013, w związku z czym powinna zostać sklasyfikowana jako odpad o kodzie 19 12 12.

- prawa materialnego - art, 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów oraz załącznika III w związku z wykazem B, znajdującym się w załączniku V, część 1, (aneks IX do Konwencji bazylejskiej) do rozporządzenia 06/1013, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; w konsekwencji przyjęto, że odpad złomu, sklasyfikowany w kodzie B 1010 oraz 19 12 02, musi być całkowicie pozbawiony jakichkolwiek zanieczyszczeń niemetalicznych, podczas gdy ustawodawca unijny, w przypadku wymogu całkowitego pozbawienia zanieczyszczeń danego odpadu złomu w załączniku III, definiuje taki wymóg wprost - tak jak w przypadku kodu B 1020; jego opis brzmi "Czysty, niezanieczyszczony złom metali (...).

Wniesiono o przedstawienie Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej następującego pytania prejudycjalnego, dotyczącego wykładni przepisów prawa wspólnotowego:

"a) czy treść załącznika III w związku z wykazem B, znajdującym się w załączniku V, część 1, (aneks IX do Konwencji bazylejskiej) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów L 190, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 308/2009 z dnia kwietnia 2009 r. (Dz.U. L 97, s. 8) należy interpretować w ten sposób, że odpady metali i metalonośne, sklasyfikowane pod kodem "B 1010 Odpady metali i stopów metali w postaci metalicznej, nierozproszonej" celem sklasyfikowania w tym kodzie muszą być całkowicie pozbawione jakichkolwiek zanieczyszczeń o charakterze niemetalicznym ?

b) w przypadku odpowiedzi przeczącej na powyższe pytanie, w jaki sposób należy określić dopuszczalny poziom zanieczyszczeń niemetalicznych, mając na uwadze charakter odpadu (złom), aby dany odpad mógł być zaklasyfikowany pod kodem "B 1010 Odpady i stopów metali w postaci metalicznej, nierozproszonej" ?".

Uzasadniając skargę, wskazano także, że przypadki, gdy zanieczyszczenie odpadu skutkuje potrzeba wyłączenia go z wykazu odpadów podlegających mniejszym reżimom w obrocie (dalej określane mianem należących do "wykazu zielonego"), zostały zakreślone treścią ustępu wprowadzającego w załączniku III do rozporządzenia 06/1013. Zakreślono tam kryteria, jakie należy spełniać, aby odpad mógł był uznany za zanieczyszczony, co skutkowałoby wykluczaniem możliwości obrotu na zasadach uprzywilejowanych. Jak wskazano organ administracji nie dokonał klasyfikacji przedmiotowych odpadów z uwzględnieniem wskazanych tam kryteriów, co przesądza o przedwczesnej konstatacji, jakoby przedmiotowe odpady nie mogły być klasyfikowane do kodu B 1010.

W odpowiedzi na skargę organ administracji podtrzymał w całości swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Przywołano treść art. 28 rozporządzenia 06/1013 wywodząc, że ponieważ właściwe organy państwa, gdzie dostarczono odpad zaklasyfikowały go jako odpad nienależący do wykazu zielonego, ocena ta byłaby wiążąca nawet gdyby organ państwa wysyłki dokonał innych ustalań.

Na rozprawie (k. 42-43) Sąd oddalił wniosek o wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

Pełnomocnik Spółki podkreślał, że dokument przedłożony organowi, pochodzący od spółki prowadzącej instalacje (z 11 marca 2016 r.), potwierdza, iż frakcje inne niż złom metalu nie stanowiły więcej niż 2 % masy przesyłki.

Pełnomocnik organu wskazywał, że występuje praktyka obracania i transportu złomem jednorodnym. To wyłącznie kwestia poczynienia pewnych starań przy selekcji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga została oddalona, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego.

W sprawie bezsporne jest, że o ile transgranicznie przemieszczone odpady nie należą do oznaczonych kodem B 1010 w załączniku III do rozporządzenia 06/1013, doszło do nielegalnego transgranicznego przemieszczenia odpadów a wydanie rozstrzygnięcia byłoby trafne. Ponowne przytaczanie za organem uzasadnienia prawnego takiej oceny uwarunkowań formalnych byłoby bezzasadne z uwagi na jego uprzednie zreferowanie oraz brak zarzutów, co do błędnej wykładni czy zastosowania przepisów w danej kwestii. Sąd podziela stanowisko organu administracji i przyjmuje je w danym zakresie za własne.

Spór sprowadza się natomiast do tego czy trafnie organ administracji odmówił zaklasyfikowania partii odpadów, przesłanych przez Stronę do [...], jako mieszczących się w kodzie B 1010, w myśl powołanego już załącznika III.

Przed rozstrzygnięciem tej kwestii należy poczynić kilka uwag.

Nie sposób podzielić stanowiska organu administracji, jakoby prawidłowym rozumieniem sformułowania użytego dla kodu B 1010 czyli "Odpady metali, stopów metali w postaci metalicznej, nierozproszonej: (...) " z dalszym wyliczeniem rodzajów złomów metali, było przyjęcie, że dany złom nie może być w ogóle "zanieczyszczony". Przeciwko takiemu odczytaniu znaczenia wskazanej regulacji przemawiają zarówno konkretne przesłanki jurydyczne jak i względy zwykłego doświadczenia życiowego.

Trafnie wywodzi Strona skarżąca, że proste zestawienie opisu kodu B 1010 i 1020 wskazuje na odmienny zamysł prawodawcy w kwestii wymagań klasyfikacji złomów, nota bene różnych metali, do tych odrębnych grup. Otóż, gdy dla złomów określonych rodzajów metali, aby zaklasyfikować je do wykazu zielonego, prawodawca uznał, za koneiczne, aby nie były one w ogóle zanieczyszczone – wyraził swoją intencję wprost przez użycie wyrazów "czysty" i "niezanieczyszczony" (tak kod B 1020). Poprzez wnioskowanie a contraio, przy założeniu racjonalności prawodawcy, brak użycia analogicznych sformułowań dla grupy B 1010, świadczy o braku zamiaru wprowadzania tego rodzaju generalnych zaostrzeń, gdy chodzi o złomy innych metali, jako bezwzględnego warunku klasyfikacji do wykazu zielonego. Dotyczy to więc również złomu przewiezionego w przedmiotowym transporcie odpadów.

Analogiczne wnioski nasuwa analiza treści normatywnej części wstępnej załącznika III do rozporządzenia 06/1013. Zakreślono w nim ogólne warunki, gdy zanieczyszczanie odpadów innymi substancjami wyklucza ich zaliczenie do wykazu zielonego. Z wnioskowania a contrario zanieczyszczenie odpadu grup wymienionych w załączniku III, gdy nie są spełnione wymienione tam warunki (pod lit. a bądź b), nie przeszkadza ich zaliczeniu do wykazu zielonego.

Jednocześnie brak racjonalnych podstaw (nie przywołał ich także organ administracji) dla przyjęcia założenia, jakoby wolą prawodawcy było ograniczenie obrotu (przez poddanie stosownej reglamentacji) wszelkiego zanieczyszczonego złomu metali z grupy B 1010 (poza przypadkami zakreślonymi w części wstępnej załącznika III), zwłaszcza że w praktyce gospodarczej dopuszcza się pewną dozę zanieczyszczeń danego rodzaju złomu. Znajduje to nawet odzwierciedlenie w stosownej Polskiej Normie. Nie modyfikuje ona - jak trafnie zauważa organ administracji - treści normatywnej aktów wiążących w porządku prawa krajowego, a stanowionych na szczeblu międzynarodowym. Jednakże - o ile odzwierciadla praktykę gospodarczą a analogiczne funkcjonowałyby także w innych krajach - może stanowić przyczynek przy dekodowaniu treści normatywnej konkretnych zapisów.

Domniemywanie wymagania, aby dane złomy metali nie były w ogóle zanieczyszczone byłoby więc tym bardziej nieuprawnione.

W ocenie Sądu, w danej sprawie kluczowe znacznie ma jednak kwestia, co rozumieć pod pojęciem "zanieczyszczania" odpadu i odróżnienie tego przypadku od sytuacji, gdy należy je klasyfikować wyłącznie, jako - stanowiące odpad - "zmieszane" substancje i przedmioty różnego rodzaju. Pojecie "zmieszanych" substancji i przedmiotów jest spotykane również w aktach normatywnych a więc nie można go traktować tożsamo do określenia "zanieczyszczenie" odpadu, zwłaszcza skoro nie mają one także tożsamego znaczenia w języku potocznym. Przykładowo kod 19 12 12, z Europejskiego Katalogu Odpadów opisano, jako "inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11". Ocena czy w istocie doszło do zanieczyszczania odpadów czy wyłącznie zmieszania musi być dokonywana w kontekście rodzaju i cech przemieszczanych odpadów. Nie sposób bowiem, uwzględniać powszechne rozumienie wyrazu "zanieczyszczenie", uznać, że zdarzenie takie ma miejsce w każdym przypadku zmieszania odpadów.

Uwaga powyższa dotyczy także złomu metali. Ze względu na charakter transportowanego odpadu w danym przypadku - różnego rodzaju elementy metalowe, nie zaś w formie sypkiej (pył, proszek) – jego proste pomieszanie z odpadami innego rodzaju nie może być utożsamiane z "zanieczyszczeniem". W gospodarce złomami metali powszechnie używane są proste urządzenia techniczne, w postaci chwytaków magnetycznych czy elektromagnetycznych, dzięki którym przenoszone są odpady metalowe wraz z frakcjami, które mogą stanowić o ich ewentualnym faktycznym zanieczyszczeniu - przywartymi do nich elementami innych frakcji (resztki cementu, tworzyw sztucznych itp.) czy resztkami cieczy. Występowanie wyłącznie wskazanego rodzaju elementów stałych, pozowałyby na uznanie, w odniesieniu do przedmiotowego transportu odpadów, że chodzi o zanieczyszczony złom metali, który może być klasyfikowany do kodu B 1010.

W rozpoznawanej sprawie trafnie przyjął organ administracji, że zgormadzony materiał dowodowy – zdjęcia przekazane przez wyspecjalizowany organ państwa obcego, których autentyczności w toku postępowania nie kwestionowano – był wystarczający dla oceny, że przedmiotem obrotu nie był złom metalowy z grupy B 10101, lecz mieszanina przedmiotów i substancji, zawierająca także taki złom. Potwierdzają to zdjęcia w aktach administracyjnych, na których dostrzec można osobno elementy metalowe oraz inne frakcje odpadów (k. 8 zdjęcie dolne, k. 9 zdjęcie górne). Mylnie organ administracji kwalifikował ustalony stan faktyczny jako przypadek przesyłu odpadów "zanieczyszczonych". W istocie, doszło bowiem do przemieszczenia odpadów, które same mogłyby należeć do wykazu zielonego, jednak pomieszanych z innymi, nienależącymi do danej kategorii. Z punktu widzenia skutków prawnych, oznacza to nielegalne przemieszczanie odpadów. Do analogicznej konstatacji doszedł organ, choć wychodząc z błędnego założenie jakoby z opisu odpadów o kodzie B 1010 w załączniku III do rozporządzenia 06/1013 wynikało, że złom danych metali nie może być w ogóle zanieczyszczony. Jednocześnie trafnie wskazał epressis verbis, że doszło do przemieszczenia zmieszanych odpadów różnych kategorii.

W takiej sytuacji, skoro organ administracji dokonał oceny materiału dowodowego i ustalił istotne fakty, lecz - wobec nieprawidłowego rozumienia przepisu - wyraził częściowo błędną ocenę w uzasadnieniu orzeczenia, co do uwarunkowań formalnoprawnych, w sytuacji gdy końcowa konstatacja jest prawidłowa, nie doszło do naruszania przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy ani też prawa materialnego mającego wpływ na jej wynik. Brak jest wobec tego przesłanek do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu, pomimo jego pewnej wadliwości, co do treści uzasadnienia (uchybienie art. 107 §. 3 w zw. z art. 8 i 11 K.p.a.). Wynika to a contrario z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718).

Wobec wskazanych uwarunkowań, chybiony jest zarzut naruszania przepisów prawa materialnego, zakreślających przypadki, gdy odpady są kwalifikowane do zielonego wykazu. Sprawa nie może też być uznana za niewyjaśnioną w wystarczającym zakresie. W szczególności nie było konieczne prowadzenie przez organ badań, co do zawartości wagowej poszczególnych frakcji w danej partii odpadu, ustalanie czy głębsze pokłady pryzmy odpadów miały analogiczną strukturę do odzwierciedlonej na fotografiach, bądź też uwzględnienie dokumentu przedłożonego przez Spółkę, co do proporcji wagowej frakcji odpadów, przekazanych do utylizacji (pismo z 11 marca 2016 r.). Mogłoby to mieć znacznie o ile w istocie chodziłoby o przypadek zanieczyszczenia złomu nie zaś wobec przemieszczenia złomu zmieszanego z innymi odpadami. W tym kontekście nie mogą mieć także znaczenia dla wyniku sprawy zarzuty związane z domniemanym nie zapewnieniem Stronie udziału w postępowaniu. Brak też podstaw do kwestionowania, że sprawa - wobec wniosku Spółki - została rozpoznana ponownie (ewentualne uchybienie art. 15 K.p.a.).

Nie jest natomiast trafna argumentacja organu administracji, gdzie przywołano art. 28 ust. 2 rozporządzenia 06/1013. Dotyczy on przypadków spornych pomiędzy organami państw, gdy "nie mogą dojść do porozumienia w zakresie zaklasyfikowania zgłoszonych odpadów". Z regulacji tej nie wynika, aby klasyfikacja dokonana przez organ jednego z państw była z góry wiążąca dla drugiego. Kwestie te mogą podlegać konsultacji pomiędzy stronami. Wskazane normy znajdą zastosowanie dopiero w razie braku wspólnego stanowiska. Organ w danej sprawie nie wskazywał zaś, aby stosowne konsultacje z organem państwa obcego były przeprowadzane w następstwie różnicy oceny, co do klasyfikacji przedmiotowego transportu odpadów.

Sąd nie dostrzegł równocześnie z urzędu wad, uzasadniających wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

Sąd nie uwzględnił wniosku o wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym, gdyż - w jego ocenie - nie wystąpiło w sprawie zagadnienie budzące poważne wątpliwości, niemożliwe do rozstrzygnięcia przy zastosowaniu zwykłych reguł wykładni. Nie jest to wiec niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy, w myśl art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej – wersja skonsolidowana (DZ.U. UE, C nr 326 s. 47).

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.