Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 425/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Spraw Zagranicznych
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.
article: art. art. 3 par. 2 pkt 1-4a, 149, 154 par. 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Agnieszka Góra Błaszczykowska, Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 października 2019 r. sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Ministra Spraw Zagranicznych w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] maja 2019 r. 1. zobowiązuje Ministra Spraw Zagranicznych do rozpatrzenia pkt 2 oraz pkt 4 wniosku w zakresie informacji o wykształceniu w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Ministra Spraw Zagranicznych na rzecz skarżącego J.W. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pan J. W.(skarżący) złożył skargę z dnia [...] czerwca 2019 r. na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych (organ).

Zarzucił naruszenie:

- art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP, w zakresie w jakim stanowi prawo wiedzy o działaniach władz publicznych w ten sposób, że doszło do nadmiernego ograniczenia uprawnienia;

- art. 60 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 "lit. 6" ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1330, 1669. zwanej dalej jako: u.d.i.p) poprzez uznanie, że informacje dotyczące kwalifikacji i doświadczenia pracownika pełniącego funkcję Dyrektora Biura Spraw Osobowych w Ministerstwie Spraw Zagranicznych nie stanowią informacji publicznej;

- art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ograniczenie prawa do informacji oraz niewydanie w tym zakresie decyzji administracyjnej;

- art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez udostępnienie informacji niepełnej, wymijającej, nieadekwatnej do treści wniosku.

Wnosił o:

1) zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi,

oraz:

2) na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1169) w związku z art 149 p.p.s.a wnoszę o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3) zasądzenie kosztów postępowania w sprawie, i w pkt 3) rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym.

Wskazał, że dnia [...] maja 2019r. skarżący złożył drogą elektroniczną podanie zawierające w swej treści wniosek o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

1. wskazanie doświadczenia zawodowego osoby pełniącej funkcję dyrektora Biura Spraw Osobowych w Ministerstwie Spraw Zagranicznych p. A. L.,

2. udostępnienie kopii umowy o pracę dyrektora, o którym mowa w pkt 1;

3. wskazanie doświadczenia zawodowego osoby, o której mowa w pkt 1, tj. wskazanie, jakiego typu pracę wykonywała przed zajęciem stanowiska jako dyrektor Biura Spraw Osobowych w Ministerstwie Spraw Zagranicznych oraz gdzie wykonywała tą pracę;

4. wskazanie przebiegu wykształcenia osoby, o której mowa w pkt 1, tj. wskazanie, jakie szkoły, kursy, szkolenia ukończyła oraz dat ich ukończenia na dzień otrzymania wniosku;

5. udostępnienie kopii dokumentów, potwierdzających ukończenie szkoleń, kursów, innych form podnoszenia kwalifikacji, które nabyła w trakcie zatrudnienia w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w Warszawie.

Wskazał, że w dniu [...] maja 2019r. udzielono odpowiedzi przesłanej drogą elektroniczną jedynie co do pkt. 3 wniosku tj. poprzez wskazanie doświadczenia zawodowego osoby sprawującej funkcję Dyrektora Biura Spraw Osobowych ograniczając się czasowo do zatrudnienia tej osoby w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, pomijając m in. jej kwalifikacje i doświadczenie zawodowe przed uzyskaniem zatrudnienia w ministerstwie. W pozostałym zakresie wskazano w piśmie informującym, że organ nie znalazł podstaw do udostępnienia informacji publicznej albowiem żądane informacje są częścią dokumentacji pracowniczej, która nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu.

Podniósł, że odmowa udzielenia informacji publicznej nastąpiła w formie pisma informacyjnego zamiast wydania odmownej decyzji zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p jak i bez podania podstawy prawnej.

Jego zdaniem organ jest podmiotem zobowiązanym do podejmowania działań w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Na podstawie art 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązek udostępniania informacji publicznej nałożony bowiem został wprost na władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym stosownie do pkt 4, na podmioty wykonujące zadania publiczne i reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego.

Wskazał, że nie budzi również wątpliwości zakres żądanych informacji szczegółowo opisanych we wniosku z dnia [...] maja 2019r. a obejmujących dane związane z osobą pełniącą funkcję Dyrektora Biura Spraw Osobowych w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w Warszawie, w tym dotyczące doświadczenia zawodowego, kopii umowy o pracę, przebiegu wykształcenia oraz kopii dokumentów potwierdzających ukończone szkolenia, kursy i inne formy podnoszenia kwalifikacji.

Stwierdził, że organ nie podjął w terminie 14 dni odpowiednich czynności, tj. nie udostępnił żądanych informacji, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia czy o umorzeniu postępowania. Wobec czego uznał, że organ w wymaganym prawem terminie nie rozpatrzył w pełni jego wniosku w jeden ze sposobów określonych przez u.d.i.p., a to wskazuje, że organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu jego wniosku.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ wskazał, że w dniu [...] maja 2019 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi drogą mailową, podając przebieg kariery zawodowej osoby piastującego stanowisko dyrektora Biura Spraw Osobowych MSZ.

Podniósł, email z dnia [...] maja 2019 r. udzielono odpowiedzi w takim zakresie, jak to było możliwe w zgodzie z przepisami prawa. Pozostałe informacje, które chciał uzyskać skarżący, nie podlegały ujawnieniu jako informacje ustawowo chronione w rozumieniu art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Wskazał, że przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wymienia przestanki ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, a więc zawiera wskazanie dotyczące zakresu informacji, które mogą zostać wyłączone z udostępnienia z uwagi m.in. na prywatność osoby fizycznej. Przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zapewnia ochronę tajemnic ustawowo chronionych, w tym także w zakresie danych osobowych, objętych regulacją ustawy o ochronie danych osobowych. Akta osobowe, które pracodawca musi prowadzić, są zbiorem danych osobowych w rozumieniu art. 7 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Wobec tego udostępnianie przez pracodawcę podmiotom trzecim informacji w nich zawartych powinno odbywać się z poszanowaniem warunków przetwarzania danych osobowych. Pracodawca, przetwarzając dane osobowe pracowników, powinien dołożyć szczególnej staranności, by ochronić ich interesy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a.

Stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznaniu sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 149 § 6 P.p.s.a.

Sąd stwierdził także, że skarga jest częściowo zasadna.

W piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością, przewlekłością działania organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności – a zaniechanie to nie znajduje racjonalnego i przede wszystkim prawnego uzasadnienia (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86).

Wyjaśnić również należy, że celem skargi na bezczynność czy przewlekłość organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności takiej skargi, Sąd bierze zaś pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność czy przewlekłość organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności czy przewlekłości organu konieczne jest w pierwszym rzędzie ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje w terminach ustawowych działań, mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi.

Bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej zachodzi wtedy, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno- technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

Jak wynika z akt sprawy skarżący pismem z dnia [...] maja 2019r. złożył drogą elektroniczną podanie zawierające w swej treści wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie opisanym w skardze. W piśmie z dnia [...] maja 2019 r. organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek tylko w zakresie pkt 1 .

Analizując niniejsza sprawę sąd uznał, że również informację z pkt 2 i 4 (tylko w zakresie wykształcenia) wniosku stanowią informacje publiczna.

Punkt 2 wniosku dotyczył udostępnienie kopii umowy o pracę dyrektora, o którym mowa w pkt 1. Zdaniem Sądu umowa taka stanowi informacje publiczną ponieważ dotyczy osoby publicznej, jaką niewątpliwie jest Dyrektor w MSZ, bowiem jego wynagrodzenie jest wypłacane ze środków publicznych i w ramach swoich służbowych obowiązków wykonuję zadania publiczne, w strukturze administracji publicznej.

Punkt 4 wniosku dotyczył udostępnia informacji w zakresie wykształcenia p. A. L. W ocenie Sądu informacja taka stanowi informacje publiczną ponieważ umożliwia weryfikacje ,czy p. A. L. zatrudniony w strukturze administracji publicznej posiada kwalifikacje zawodowe do zajęcia stanowiska dyrektora.

W ocenie Sądu, podzielającego stanowisko organu z dnia [...] maja 2019r. , pozostałe wnioskowane przez skarżącego informacje – takie jak dokumenty potwierdzające ukończenie szkoleń, kursy, i innych form podnoszenia kwalifikacji ,które nabył w trakcie zatrudnienia w MSZ– są częścią dokumentacji pracowniczej i są zebrane w dokumentach osobowych, które nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu. I dlatego też skarga podlegała oddaleniu jak w pkt.3 wyroku.

Przedstawione okoliczności faktyczne i przepisy prawne uzasadniają, w ocenie Sądu, uznanie zasadności skargi w zakresie pkt. 2 i 4 w zakresie wykształcenia ,dlatego też Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2019 r w powyższym zakresie.

Jednocześnie Sąd stwierdził, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Należy podkreślić, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Jak to się bowiem podkreśla w orzecznictwie, bezczynność organu musi być pozbawiona racjonalnego uzasadnienia, a także wywoływać dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne, czego w niniejszej sprawie stwierdzić nie można ponieważ organ uznał ,że wnioskowane w zakresie pkt. 2 i 4 informacje są informacjami publicznymi.

Z tych samych względów Sąd nie stwierdził także wystąpienia przesłanek do wymierzenia organowi grzywny i oddalił skargę w tym zakresie jak w pkt.3 wyroku.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, art. 149 § 1a i art. 151 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji wyroku.

Zawarte w wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych zostało oparte na przepisach art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt.4 wyroku).