Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 110/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-03-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. i J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - w zakresie wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia B. Z. i S. Z. pozwolenia na rozbudowę budynku handlowo-usługowego z wewnętrznymi instalacjami, przyłączem wodociągowym, gazowym, kanalizacji sanitarnej i deszczowej wlz enn oraz układem komunikacji z dwoma zjazdami na działkach nr ewid. 443 i 225, położonych w L..

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie strony postępowania: I. K. i J.K., obok zarzutów kwestionujących zaskarżoną decyzję, zawarli wniosek o wstrzymanie jej wykonania do czasu rozpoznania skargi, albowiem decyzja ta – w ich ocenie – "narusza przepisy prawa, w szczególności wskaźnik intensywności zabudowy przekracza wszelkie normy w związku z obowiązującym prawem (...)".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze. zm., dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z powołanych przepisów wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i uzasadnione jest jedynie w wyjątkowych okolicznościach. Jedną z tych okoliczności jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, rozumianej jako szkoda majątkowa lub niemajątkowa, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.).

Z kolei druga z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności sprowadza się do niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi w tym przypadku o skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964).

Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest tymczasową formą zabezpieczenia interesów strony. W związku z tym, to w interesie strony leży wykazanie, że wykonanie decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, LEX nr 742514).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zostało wykazane, iż zachodzi którakolwiek z przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy zauważyć, że skarżący złożony w tym przedmiocie wniosek uzasadnili jedynie poprzez odwołanie się do merytorycznych zarzutów skargi, nie popierając go żadną dodatkową argumentacja, w szczególności odnoszącą się do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić zarzuty co do jej legalności, albowiem argumenty te mogą być przedmiotem oceny Sądu dopiero na etapie rozpoznania skargi. Niezależnie natomiast od braku stosownego uzasadnienia przedmiotowego wniosku Sąd dokonując analizy akt sprawy również nie dopatrzył się podstaw dla jego uwzględnienia, mając przy tym na uwadze interesy wszystkich stron postępowania.

Wyjaśnić należy, że niewątpliwie w sytuacji, gdy inwestorzy będą prowadzili na podstawie zaskarżonej decyzji roboty budowlane przed rozpoznaniem skargi, istnieć będzie ryzyko, iż w przypadku prawomocnego uwzględnienia skargi mogłoby dojść do powstania szkody, lecz nie po stronie skarżących, a właśnie po stronie inwestorów. To na inwestorach spoczywać bowiem będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja udzielająca pozwolenia na budowę zostanie uchylona.

Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.