Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 111/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz T. T. kwotę [...]([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO, organ II instancji) po rozpatrzeniu odwołania T. S.A. w W. (dalej: także: skarżący, inwestor) od decyzji Burmistrza Miasta Z. (dalej: Burmistrz, organ I instancji) nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. w sprawie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stalowej wieży telekomunikacyjnej T. S.A. nr [...] wraz z zewnętrzną instalacją zasilającą (wlz), przewidzianego do realizacji na działce nr [...] przy ul. [...] w Z., obręb ewid. [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że T. S.A. w W. wystąpiła do Burmistrza o ustalenie warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stalowej wieży telekomunikacyjnej. Burmistrz Miasta Z. decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w odniesieniu do planowanej inwestycji nie została wydana wcześniej decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, a z przeprowadzonej w toku postępowania opinii biegłego wynika jednoznacznie, że inwestycja wymaga uzyskania decyzji środowiskowej.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła z zachowaniem terminu ustawowego T. S.A. w W., reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, polegające na niepoinformowaniu stron o wpływie opinii biegłego, niezawiadomieniu stron o zebraniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim, stosownie do wymogu art. 10 § 1 k.p.a. Powołując się na przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), a także zapisy załączonej do wniosku Kwalifikacji przedsięwzięcia, odwołujący wyraził stanowisko, że w odległościach wynikających z przepisów rozporządzenia, na osi głównych wiązek promieniowania anten, nie występują miejsca dostępne dla ludności. W konsekwencji, zdaniem odwołującego, przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco bądź zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

SKO podkreśliło, że zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z. 2020 r. poz. 293 ze zm., dalej: u.p.z.p.) inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustalenie lokalizacji takiej inwestycji, w myśl art. 52 ust. 1 u.p.z.p. następuje na wniosek inwestora, a wniosek ten, wg ust. 2 powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Decyzja lokalizacyjna, wg art. 54 u.p.z.p. winna zawierać:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Rozpoznając sprawę, SKO zważyło, że zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.), stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem, za pomocą którego są świadczone usługi telekomunikacyjne dostępne dla wszystkich zainteresowanych, wobec czego należy stwierdzić, iż przedmiotowa inwestycja stanowi realizację celu publicznego i podlega regulacjom zawartym w przepisach art. 50 do 58 u.p.z.p.

Przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy (także decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego), zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.), następuje wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uzyskanie takiej decyzji, zgodnie z art. 71 ust. 1 tej ustawy wymagane jest dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje obu kategorii przedsięwzięć określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 dalej: rozporządzenie).

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy planowane przedsięwzięcie zaliczyć do przedsięwzięć objętych tym rozporządzeniem, co wiąże się z koniecznością przeprowadzenia odrębnego postępowania w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko i uzyskania w tej sprawie decyzji administracyjnej, czy też przedsięwzięcie to nie zalicza się do tej kategorii.

Dla rozstrzygnięcia tej kwestii należy w tym miejscu przeanalizować przepisy rozporządzenia, w szczególności § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 3.

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 20 000 W

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna

Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż

300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki

promieniowania tej anteny

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Zgodnie z dominującym obecnie w orzecznictwie stanowiskiem, ocena osiągnięcia granicznych parametrów równoważnej (efektywnej) mocy izotropowego promieniowania elektromagnetycznego instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych (z wyłączeniem radiolinii), emitujących pola elektromagnetyczne o określonych częstotliwościach, powinna uwzględniać zjawisko fizyczne interferencji fal elektromagnetycznych i wynikającą z niego kumulację wartości mocy promieniowania elektromagnetycznego pojedynczych anten wchodzących w skład instalacji (tak np. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2015 r., II OSK 2706/13; wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r., II OSK 139/14; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r., II OSK 801/14; wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., II OSK 708/15; wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017 r" II OSK 1494/14; wyrok NSA z dnia 10 maja 2018 r., II OSK 2877/17; wyrok NSA z dnia 29 maja 2018 r., II OSK 1570/18).

Wnioskodawca przedłożył opracowanie pt. Kwalifikacja przedsięwzięcia instalacji radiokomunikacyjnej wskazujące, że sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie jest wymagane. W ocenie Kolegium, sporządzona na zlecenie organu pierwszej instancji opinia biegłego wykazała jednak istnienie rozbieżności w Kwalifikacji przedsięwzięcia. Przeprowadzona przez biegłego analiza sumarycznej mocy anten planowanych do instalacji na tej samej wysokości na poszczególnych azymutach, jednoznacznie wskazała, iż moc anten dla azymutów 30°, 105°, 260° jest większa od [...] W i prowadzi do wniosku, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g rozporządzenia zakwalifikowana winna zostać do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których należy przeanalizować występowanie miejsc dostępnych dla ludności w odległościach wynoszących [...] m od środka elektrycznego anten.

Skoro przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to jak wyżej wskazano, decyzja środowiskowa musi zostać wydana przed decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko).

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania SKO stwierdziło, że zarówno inwestor, jak i właściciel nieruchomości objętej wnioskiem, o czynnościach podejmowanych w toku postępowaniu byli powiadamiani pisemnie, natomiast pozostałe strony tegoż postępowania - poprzez obwieszczenia. W aktach sprawy znajduje się w szczególności zawiadomienie o wszczęciu postępowania (pismo z dnia [...] czerwca 2020 r.), zawiadomienie o przeprowadzeniu dowodu w sprawie w postaci opinii biegłego (pismo z dnia [...] sierpnia 2020 r.) oraz zawiadomienie o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji (pismo z dnia [...] sierpnia 2020 r.). SKO oceniając postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie stwierdziło, że było ono prowadzone zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a. oraz w przepisach szczególnych. Wyjaśniono stan faktyczny sprawy, a decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne oraz prawne. Biorąc to pod uwagę, SKO uznało decyzję za zgodną z prawem.

Skargę na powyższą decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wywiódł T. S.A. w W., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika.

Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie w szczególności:

1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 56 u.p.z.p., polegające na jego nieprawidłowym zastosowaniu;

- § 2 ust. 1 punkt 7 oraz § 3 ust. 1 punkt 8 i ust. 2 punkt 3 rozporządzenia poprzez ich nieprawidłową wykładnię;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 138 § 1 punkt 1 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy;

- art. 138 § 2 k.p.a. polegające na zaniechaniu uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na wydaniu skarżonej decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu prawnego i faktycznego sprawy;

- art. 8 i 11 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na prowadzeniu postępowania w sposób nie budujący zaufania do organów administracji, bez zachowania zasady bezstronności.

W związku z tymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przepisy rozporządzenia określają następujące okoliczności istotne dla niniejszej sprawy.

Po pierwsze ustalenie, czy dane przedsięwzięcie może zawsze znacząco czy choćby potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem czy dla niego wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, bądź uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dokonywane jest według prostego, ściśle określonego w rozporządzeniu modelu. Metoda ta polega na wskazaniu przebiegu osi głównej wiązki promieniowania anteny i sprawdzeniu, czy w określonej (zależnej od mocy pojedynczej anteny) odległości przebiega ona przez miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy 21 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości). Jak wynika z załączonej do wniosku kwalifikacji przedsięwzięcia, w odległościach wynikających z przywołanych przepisów na osi głównych wiązek promieniowania anten nie występują miejsca dostępne dla ludności.

Po drugie, w ocenie spółki, redakcja przywołanych przepisów nie wymaga od inwestora bądź organów prowadzących postępowanie uwzględniania rzekomego zjawiska kumulowania mocy promieniowanej izotropowo poszczególnych anten, i to nawet jeżeli znajdują się na tym samym azymucie i wysokości. Prawodawca stwierdza wręcz wprost, że niezależnie od ilości istniejących instalacji oraz urządzeń moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny. Nie zmienia powyższego również zapis zawarty w przywołanym § 3 ust. 2 punkt 3) rozporządzenia, który nakazuje sumowanie parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu. Przepis ten bowiem dotyczy przedsięwzięć innych, w tym innych planowanych (a więc nieobjętych jednym wnioskiem), aniżeli rozpatrywane. Pogląd podzielany przez organ odwoławczy, aczkolwiek dominujący w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zdaniem skarżącej spółki stoi w sprzeczności z literalnym brzmieniem rozporządzenia. Nie można bowiem utożsamiać pojedynczej anteny z systemem anten.

Inwestor podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zaprezentowany w wyroku z 29 maja 2018 r. w sprawie II SA/Po 14/18, który co prawda zapadł pod rządami rozporządzenia Rady Ministrów z 2010 r., jednak znajduje zastosowanie również w niniejszej sprawie.

Zdaniem inwestora zatem zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności kwalifikacja przedsięwzięcia stanowi wystarczającą i wyczerpującą podstawę do stwierdzenia, iż planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do żadnej z kategorii wymienionych w rozporządzeniu. Nie podlega zatem obowiązkowi przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, skoro nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga w niniejszej sprawie okazała się zasadna.

Na wstępie Sąd jest zobowiązany zasygnalizować, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. 2020 r. poz. 1842 ze zm.).

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że odnośnie zarzutów skargi, które zogniskowane są wokół kwestii sumowania mocy poszczególnych anten Sąd orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2021 r. w sprawie III OSK 3455/21, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: CBOSA). W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono m. in.: "Z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wynika jednoznacznie, że jeden z parametrów charakteryzujących wymienione tam przedsięwzięcie – równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznacza się dla pojedynczej anteny i to także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Norma z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia jest przepisem szczególnym w stosunku do § 3 ust. 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia. Ten ostatni przepis ma zastosowanie do wszystkich przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1, których zaliczenie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zależy od określonych w tym przepisie progów (...). Nie ma jednak zastosowania do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 8, ponieważ w tym przypadku – jak wynika z części końcowej tego przepisu – parametr charakteryzujący przedsięwzięcie w postaci równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (czyli próg, od którego zależy zaliczenie do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) wyznacza się dla pojedynczej anteny także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Sformułowanie, według którego równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, oznacza, że jeżeli instalacja składa się z więcej niż jednej anteny, to parametr, od którego zależy zaliczenie przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), nie ustala się przez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten składających się na całą instalację. W zdaniu końcowym § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia normodawca stanowi, że tak samo postępuje się także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Oznacza to, że jeżeli instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna jest planowana na terenie zakładu lub obiektu, gdzie znajduje się już realizowana lub zrealizowana taka instalacja, to parametr, od którego zależy zaliczenie planowanej instalacji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), też się ustala dla pojedynczej anteny, a nie poprzez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten z planowanej instalacji oraz innej (innych) instalacji realizowanej lub zrealizowanej na terenie tego samego zakładu lub obiektu. Tym bardziej zatem nie można stwierdzić, że normodawca przewidział możliwości sumowania mocy poszczególnych anten jednego przedsięwzięcia. W tej sytuacji Sąd I instancji, (podobnie jak organ) nie był uprawniony do "poprawiania" normodawcy z tego powodu, że jest przekonany, że przyjęte w rozporządzeniu przepisy nie uwzględniają właściwie zjawisk fizycznych, których dotyczą, np. zjawiska superpozycji fal elektromagnetycznych, ich kumulacji lub nakładania się. Tego rodzaju wykładni, sprzecznej z przepisami rozporządzenia, nie uzasadnia również powołana przez skarżącego zasada przezorności."

Sumowanie mocy wypromieniowanej z poszczególnych anten nie jest wymagane z punktu widzenia analizowanego w sprawie problemu, którym nie jest ocena rzeczywistego wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, ale wyłącznie ocena kwalifikacyjna, polegająca na weryfikacji planowanego przedsięwzięcia pod kątem tego, czy należy ono do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec tego należy odróżnić zagadnienie kwalifikacji stacji bazowej ze względu na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko od zagadnienia oddziaływania takiej stacji na środowisko. Są to dwa oddzielne zagadnienia, które dotyczą różnych etapów postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kwalifikacja przedsięwzięcia ma za zadanie odpowiedzieć na pytanie, czy wnioskowane przedsięwzięcie wymagało w ogóle przeprowadzenia postępowania w zakresie oceny oddziaływania na środowisko. Oddziaływanie jest natomiast zagadnieniem rozpatrywanym dopiero w przypadku, gdy parametry projektowanej stacji bazowej kwalifikują ją do kategorii przedsięwzięć, dla których taką ocenę należy przeprowadzić (zob. K. Smoliński, Prawne aspekty kwalifikacji stacji bazowych telefonii komórkowej jako przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Casus 2019, nr 94, s. 16). Dla uznania instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (a w konsekwencji wymagające decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) niezbędne jest wobec tego przeprowadzenie wyłącznie weryfikacji, czy w osiach głównych wiązek pojedynczych anten, w odległościach zależnych od ich równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, znajdują się miejsca dostępne dla ludzi.

Od problematyki kontroli uprzedniej (wstępnej) opartej na kryteriach kwalifikacji konkretnego przedsięwzięcia jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko odróżnić należy etapy kontroli środowiskowej, techniczno-projektowej i następczej instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne. Te etapy kontroli opierają się na badaniu rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązującą normę określa obecnie rozporządzenie Ministra Zdrowia z 17.12.2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. poz. 2448) oraz rozporządzenie Ministra Klimatu z 17.02.2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. poz. 258). Rozporządzenia te wyznaczają bezwzględnie obowiązujący normatyw - dopuszczalne poziomy promieniowania elektromagnetycznego i dopiero one mają charakter "techniczny" w tym znaczeniu, że w przypadku gdyby była wymagana decyzja środowiskowa, to na etapie jej wydawania, a gdyby nie była wymagana, to na etapie pozwolenia na budowę, organ administracji w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia, czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy. Wówczas to bada się oczywiście nie tylko moc wypromieniowywaną przez anteny, ale także wszystkie wszelako rozumiane nakładanie się pól, kumulację czy odbicia promieniowania (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 czerwca 2020 r. w sprawie II SA/Wr 201/20, CBOSA).

Podzielając w pełni przedstawione stanowisko, Sąd orzekający w sprawie niniejszej stwierdza, że organy obu instancji dokonały nieprawidłowej wykładni przepisów rozporządzenia, co skutkowało odmowną decyzją Burmistrza i utrzymaniem jej w mocy przez SKO. Decyzje organów obu instancji zapadły zatem z naruszeniem przepisów prawa mającym wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji w całości (pkt 1. sentencji wyroku).

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...]zł, na którą składają się uiszczony wpis od skargi oraz koszty zastępstwa procesowego ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 r., poz. 1800 ze zm.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie jej rozstrzygnięcie przy uwzględnieniu wykładni przepisów rozporządzenia przestawionej w niniejszym wyroku.