Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 285/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.145 par 1 pkt 1 lit a i lit c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 września 2019 r. sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] r. nr [...]


UZASADNIENIE

Zaskarżonym w sprawie postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...]

w sprawie obciążenia wierzyciela Z. kosztami postępowania egzekucyjnego.

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny sprawy.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. (organ egzekucyjny) prowadził postępowanie egzekucyjne wobec M. S. (zobowiązany) na podstawie tytułów wykonawczych nr od [...] ([...]) do [...] ([...]), od [...] ([...]) do [...] ([...]), od [...] ([...]) do [...] ([...]), od [...] ([...]) do [...] ([...]),

od [...] ([...]) do [...] ([...]) wystawionych przez Z.

W celu wyegzekwowania należności, zawiadomieniem z dnia [...] czerwca

2012 r., dokonano zajęcia prawa majątkowego zobowiązanego, stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w B. . Pismem z dnia [...] lipca

2012 r. Bank poinformował organ egzekucyjny, że na rachunku brak jest środków umożliwiających realizację zajęcia.

Zawiadomieniem z dnia [...] września 2017 r. organ egzekucyjny zajął wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego w S. . W odpowiedzi na dokonane zajęcie, dłużnik zajętej wierzytelności poinformował, że zobowiązany jest członkiem Spółdzielni i posiada w Kasie rachunek, na którym nie było wymaganych środków pieniężnych.

Następnie, w dniu [...] maja 2018 r. zajęto wynagrodzenie za pracę zobowiązanego w firmie I. . Pracodawca zobowiązanego poinformował, że zobowiązany zatrudniony jest

na 1/4 etatu i otrzymuje wynagrodzenie miesięczne w wysokości [...] zł.

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego ww. tytuły wykonawcze były regularnie przydzielane do służby poborcom skarbowym. W dniu [...] maja 2018 r. poborca w trakcie pobytu w terenie nie zastał zobowiązanego pod jego adresem.

Mając na uwadze to, iż zastosowane w toku egzekucji środki egzekucyjne

nie doprowadziły do wykonania egzekwowanego obowiązku, jak również nie ustalono żadnego innego majątku, z którego możliwa byłaby skuteczna egzekucja, postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. nr [...] organ egzekucyjny umorzył przedmiotowe postępowanie egzekucyjne, na podstawie

art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.) – dalej: "u.p.e.a.". Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji.

W związku z tym, że w postępowaniu egzekucyjnym koszty egzekucyjne

nie zostały wyegzekwowane od zobowiązanego, zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2018 r., organ egzekucyjny poinformował o wysokości kosztów egzekucyjnych obciążających wierzyciela.

Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. wierzyciel zwrócił się do organu egzekucyjnego o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, stosownie do uregulowań art. 64c § 7 u.p.e.a.

Wskazanym na wstępie postanowienie z dnia [...] stycznia 2019 r. organ egzekucyjny obciążył wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej wysokości [...] zł (opłata manipulacyjna [...] zł, koszty przejazdu i delegacja poborcy [...] zł, koszty zajęcia rachunków bankowych i wynagrodzenia za pracę [...] zł).

Wierzyciel złożył zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie z uwagi na to, że z postanowienia nie wynika, by nastąpiło faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych z uwagi na brak środków na rachunku bankowym, jak też wskazał, że zgodnie z art. 27a § 2 u.p.e.a. w tytule wykonawczym wykazuje się koszty egzekucyjne po zaokrągleniu do pełnych dziesiątek groszy.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie organu

I instancji.

W uzasadnieniu, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 64c § 1 u.p.e.a. co do zasady, to zobowiązany ponosi koszty prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Jeśli jednak koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być ściągnięte

od zobowiązanego, koszty te pokrywa wierzyciel (art. 64 § 4 u.p.e.a.). W ustawie

nie wymieniono przy tym przyczyn niemożliwości ściągnięcia kosztów egzekucyjnych

od zobowiązanego, nie rozróżnia się w tym również przedmiocie powodów faktycznych i prawych.

Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy wskazał, że w sprawie, postępowanie egzekucyjne było prowadzone wobec zobowiązanego M. S., które zostało umorzone z uwagi na brak majątku zobowiązanego pozwalającego

na skuteczne prowadzenie egzekucji (art. 59 § 2 u.p.e.a.). Wobec zakończenia postępowania egzekucyjnego ostatecznym rozstrzygnięciem na obecnym etapie postępowania nie ma podstawy prawnej do tego, aby dochodzić powstałych kosztów egzekucyjnych od zobowiązanego, a zatem koszty egzekucyjne pokrywa wierzyciel.

Organ odwoławczy podał, że w sprawie zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych w B. i S. oraz zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę zostały, skutecznie doręczone dłużnikom zajętych wierzytelności. W konsekwencji, stosownie do treści art. 64 § 9 pkt 2 u.p.e.a. zasadnie obciążono wierzyciela kosztami z tytułu zajęć w kwocie [...]zł.

Ponadto, w sprawie doręczono zobowiązanemu odpisy tytułów wykonawczych, w związku z tym zgodnie z art. 64 § 6 u.p.e.a. powstała opłata manipulacyjna w wysokości [...] zł stanowiąca 1% kwoty egzekwowanych należności. Wskazane opłaty nie obejmują przy tym wydatków egzekucyjnych opisanych w art. 64b § 1 u.p.e.a., w tym przejazdu i delegacji poborcy skarbowego. Wobec tego także zasadnym było obciążenie wierzyciela również wydatkiem w kwocie [...]zł z tytułu kosztów przejazdu i delegacji poborcy.

Odnosząc się do kwestii zasadności obciążenia wierzyciela opłatą za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego, gdy na zajętym rachunku nie było środków pieniężnych, organ odwoławczy wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie sygn. akt I SA/Sz 1092/17 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2014 r. II FSK 578/12 w których wskazano,

że stanowisko, iż opłata egzekucyjna w wysokości określonej w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. może być pobrana wyłącznie, gdy nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych nie znajduje oparcia w przepisach u.p.e.a., w szczególności w normie

o charakterze bezwzględnie wiążącym (ius cogens) zawartej w art. 80 § 2 u.p.e.a. Stan środków na rachunku bankowym nie jest przesłanką dokonania zajęcia. Zajęcie odnosi się bowiem także do kwot "przyszłych", które nie są przechowywane na rachunku bankowym w dacie dokonania zajęcia, a zostaną wpłacone później.

Sam ustawodawca zakłada zatem możliwość dokonania zajęcia mimo braku jakichkolwiek środków zgromadzonych na koncie w chwili zawiadomienia banku.

Organ odwoławczy za zasadny uznał zarzut wierzyciela dotyczący kwestii zaokrąglenia kosztów egzekucyjnych. Zgodnie bowiem z art. 27a § 2 i 3 u.p.e.a. koszty egzekucyjne naliczone dla tytułów wykonawczych zaokrągla się do pełnych dziesiątek groszy. Kwoty wynoszące: mniej niż 5 groszy pomija się, a 5 i więcej groszy podwyższa się do pełnych dziesiątek groszy. Wobec powyższego organ odwoławczy zaokrąglił kwoty kosztów w odniesieniu do poszczególnych tytułów wykonawczych. Po zastosowaniu zaokrąglenia kwota kosztów egzekucyjnych wyniosła [...] zł, a zatem okazała się większa aniżeli kwota kosztów wynikająca z postanowienia organu I instancji.

Mając na uwadze powyższe oraz wynikający z art. 139 k.p.a. zakaz reformationis in peius organ odwoławczy, nie mogąc orzec na niekorzyść strony, postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ odwoławczy zauważył także, że rozpatrując sprawę miał na uwadze,

że wyrokiem z dnia 28 czerwca 2016 r., SK 31/14 Trybunał Konstytucyjny orzekł,

iż art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zakresie w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, jest niezgodny z wynikającą

z art. 2 Konstytucji RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP;

w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej,

jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny

z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Wskazał przy tym, że ww. wyrok nie uchylił przepisu art. 64 u.p.e.a., stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach egzekucyjnych.

Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi

z dnia 26 września 2018 r. III SA/Łd 593/18, wskazał, że z treści przywołanego orzeczenia wprost wynika, iż Trybunał Konstytucyjny kwestionując konstytucyjność przywołanych przepisów wskazał na tzw. względne (częściowe) zaniechanie prawodawcze, rozumiane jako brak ukształtowania przez ustawodawcę określonych regulacji prawnych w sposób niepełny, niewystarczający, co w tym konkretnym przypadku odnosiło się do braku określenia maksymalnej stawki opłat za dokonane czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wskazanych w pkt 4, wierzytelności pieniężnych lub innych prawa majątkowych oraz maksymalnej stawki opłaty manipulacyjnej. Powołane orzeczenie ma charakter interpretacyjny, deklaratoryjny,

nie stwierdza bowiem nowego stanu rzeczy w stanie prawnym, a ustala natomiast okoliczności uprzedniego zaniechania prawodawcy oraz określa granice tego zaniechania i umożliwia ustawodawcy podjęcie przyszłych działań, mających na celu wprowadzenie, uzupełnienie odpowiednich regulacji.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie na powyższe postanowienie, skarżący wniósł o uchylenie postanowienia organu odwoławczego, zarzucając, że organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji wydane z rażącym naruszeniem art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a.

W ocenie skarżącego, organ odwoławczy nie uwzględnił wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia

6 kwietnia 2017 r. II FSK 693/15, podzielonej w wyroku z dnia 10 kwietnia 2018 r.

II FSK 914/16, zgodnie z którym opłata egzekucyjna w wysokości określonej

w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., może być pobrana wyłącznie wówczas, gdy nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych. Tylko zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci faktycznego zajęcia wierzytelności na rachunku bankowym, uprawniałoby organ, egzekucyjny do naliczenia opłaty egzekucyjnej".

Skarżący zauważył, że w wyroku NSA z dnia 20 marca 2018 r. II FSK 778/16 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w z dnia 4 grudnia 2018 r.

I SA/OI 715/18, sądy stwierdziły, że w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. ustawodawca nie zawarł jakiegokolwiek przyzwolenia do pobierania stosownych opłat egzekucyjnych także wówczas, gdy dojdzie do zajęcia rachunku bankowego, na którym nie było jakichkolwiek środków finansowych".

Mając na uwadze powyższe, skarżący stanął na stanowisku, że skoro

w niniejszym postępowaniu doszło do zajęcia rachunków bankowych, na którym

nie było środków finansowych, to ustawodawca nie uprawnił organu I instancji

do pobierania opłat za czynności egzekucyjne. W tym stanie prawnym i faktycznym organ odwoławczy powinien więc uchylić zaskarżone postanowienie organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł

o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji z uwagi

na stwierdzone naruszenie prawa podlegają wyeliminowaniu z obrotu prawnego.

W rozpoznawanej sprawie Sąd przeprowadził kontrolę ostatecznego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, który utrzymał

w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M.

w sprawie obciążenia wierzyciela Z. kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie [...]zł, prowadzonego wobec zobowiązanego M. S., na podstawie ww. tytułów wykonawczych.

Podstawą obciążenia skarżącego kosztami postępowania egzekucyjnego

za przeprowadzone czynności były m.in. przepisy art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., którego

to naruszenie zarzucił skarżący. Zdaniem skarżącego opłata egzekucyjna,

w wysokości określonej w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., może być pobrana tylko wówczas, gdy nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych, czy też jej pobranie dopuszczalne jest także wtedy, gdy dojdzie do zajęcia rachunku bankowego, na którym nie było środków finansowych podlegających egzekucji.

Mając na uwadze okoliczności faktyczne sprawy, Sąd stwierdził, że nie doszło

w przedmiotowej sprawie do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci faktycznego zajęcia wierzytelności na rachunku bankowym. Zauważyć należy,

że kwestia ta była przedmiotem rozważań zarówno wojewódzkich sądów administracyjnych jak i NSA. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela pogląd zaprezentowany w wyroku NSA z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 693/15,

w którym Sąd ten stwierdził, że stosownie do postanowień przepisu art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, z zastrzeżeniem § 2 tegoż artykułu, w egzekucji należności pieniężnych pobiera za dokonane czynności egzekucyjne opłaty za zajęcie innych niż wymienione w pkt 2 i 3 wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych - w wysokości 5% kwoty egzekwowanej należności, nie mniej jednak niż 4 zł 20 gr. We właściwym odczytaniu wyżej przywołanego przepisu wystarczające jest zastosowanie wykładni językowej. Zasadniczy prymat tego rodzaju wykładni prawa wynika z faktu, że prawo dociera do adresatów w postaci konkretnych przepisów prawnych i mogą oni oczekiwać, że ich obowiązki, czy uprawnienia są kształtowane treścią tekstu prawnego (zob. B. Brzeziński, Wykładnia prawa podatkowego, Gdańsk 2013, s. 24).

W ocenie Sądu treść cytowanego wyżej tekstu prawnego, nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości, że opłata egzekucyjna w wysokości wyżej określonej, może być pobrana wyłącznie wówczas, gdy nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych. Jednocześnie w cytowanym przepisie ustawodawca nie zawarł jakiegokolwiek przyzwolenia do pobierania stosownych opłat egzekucyjnych także wówczas, gdy dojdzie do zajęcia rachunku bankowego, na którym nie było jakichkolwiek środków finansowych podlegających egzekucji.

NSA zwrócił uwagę, że także w doktrynie prawa od dawna podnosi się,

że podstawową wadą konstrukcyjną omawianych regulacji jest brak jakiejkolwiek zależności pomiędzy poborem opłat a skutecznością prowadzonej egzekucji,

co prowadzi w niektórych sytuacjach do generowania wysokich kosztów egzekucyjnych, przy jednoczesnym braku realizacji, chociażby w części, dochodzonego obowiązku pieniężnego (zob. R. Hauser, W. Piątek w: R. Hauser, A. Skoczylas (red.), Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2016, s. 327). Wskazywane postulaty de lege ferenda nie są jednak dostrzegane przez ustawodawcę.

Jednakże zaprezentowane wyżej rozumienie omawianego przepisu nie może być podważane, przy poprawnym odkodowaniu zapisu art. 7 § 2 u.p.e.a. oraz art. 80 § 1 i 2 u.p.e.a. Niezasadne jest bowiem przyjmowanie, że z przepisu art. 7 § 2 u.p.e.a. wynika, że dla realizacji środków egzekucyjnych zmierzających bezpośrednio do wykonania obowiązku konieczne jest przy zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego – każdorazowe badanie, czy na rachunku tym znajdują się środki finansowe i czy nie obciąży się wierzyciela opłatami za czynności, co do których już przed ich podjęciem wiadomo było że nie doprowadzą do pokrycia kosztów egzekucyjnych.

Zauważyć należy, że wyrokiem z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14 (opublikowany w: Dz. U. z 2016 r., poz. 1244), Trybunał Konstytucyjny orzekł,

że art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1

i art. 84 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP,

oraz że art. 64 § 6 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP

oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Wydanie przez Trybunał Konstytucyjny w toku postępowania kasacyjnego wyroku orzekającego

o niekonstytucyjności art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., na podstawie którego zostało wydane kontrolowane w sprawie postanowienie, nie pozostaje bez znaczenia dla oceny jego prawidłowości. W swoich rozważaniach Trybunał Konstytucyjny podkreślał, że "brak określenia górnej granicy opłat egzekucyjnych oraz opłaty manipulacyjnej powoduje, że w pewnych warunkach (w przypadku należności o znacznej wartości) następuje całkowite zerwanie związku między świadczeniem organu egzekucyjnego

a wysokością ponoszonych za dokonanie tych czynności opłat. Opłaty te nie są wtedy formą zryczałtowanego wynagrodzenia organu prowadzącego egzekucję

za podejmowane czynności, ale z perspektywy dłużnika stają się jedynie dodatkową sankcją pieniężną". Trybunał Konstytucyjny wskazał także, że brak określenia górnej granicy przedmiotowych opłat powoduje, że z punktu widzenia organu egzekucyjnego stają się one formą dochodu nieuzasadnionego wielkością, czasochłonnością, czy stopniem skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych. W ujęciu materialnym opłaty takie, są więc zbliżone do podatku. Mechanizm ustalania opłaty stosunkowej ze wskazaną jej górną granicą, chroni przed tego typu sytuacjami. Wartość wyznaczona kwotowo zakreśla bowiem maksymalny pułap opłaty i dzięki temu ogranicza kwotę określoną procentowo przed jej nadmierną wysokością (wyrok NSA z dnia 27 września 2016 r., sygn. akt II FSK 2066/14).

Stan faktyczny i stan prawny rozpatrywanej, niniejszej sprawy dotyczy niewątpliwie przepisów, które stanowiły przedmiot rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego, co nie powinno ujść uwadze organów administracyjnych. Mając na uwadze powyższe wywody, stwierdzić należy, że opłata egzekucyjna w wysokości określonej w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., może być pobrana wyłącznie wówczas, gdy nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych.

Jednocześnie, mając na uwadze treść art. 134 p.p.s.a. należy również wskazać, że z treści zaskarżonego postanowienia wynika, nadto, że organ egzekucyjny dokonał także zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanego, przy czym pracodawca zobowiązanego poinformował, że zobowiązany zatrudniony jest na [...] etatu i otrzymuje wynagrodzenie miesięczne w wysokości [...] zł.

W konsekwencji, organ nie mógł wyegzekwować żadnej kwoty z ww. wynagrodzenia za pracę z uwagi na to, że zobowiązany otrzymywał wynagrodzenie niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę, które jest zwolnione od zajęcia na podstawie art. 9 § 1 u.p.e.a. w związku z art. 871 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r., 917 ze zm.).

Zauważyć więc wypada, że jakkolwiek ww. wyrok TK z dnia 28 czerwca

2016 r., bezpośrednio odnosi się do art. 64 § 1 pkt 4 oraz § 6 u.p.e.a., to nie ulega wątpliwości, że przeprowadzona w nim analiza instytucji kosztów postępowania egzekucyjnego oraz zakres ingerencji ustawodawcy przy ich określaniu powinny być uwzględnione przy interpretacji pozostałych przepisów art. 64 § 1, których wysokość określona jest stosunkowo. Są to te same problemy które doprowadziły do stwierdzenia przez Trybunał niezgodności przepisu ustawy ze standardami konstytucyjnymi, tj. określenia maksymalnej wysokości tych opłat. Zwrócił na to uwagę Trybunał Konstytucyjny w pkt 5 uzasadnienia wyroku. W konsekwencji są one aktualne również do opłaty egzekucyjnej pobieranej w przypadku zajęcia wynagrodzenia za pracę (art. 64 § 1 pkt 3 u.p.e.a.) - por. wyrok NSA z 30 marca 2017 r. II FSK 579/15.

W konsekwencji, zarzuty strony skarżącej odnoszące się do braku podstaw

do naliczenia opłaty egzekucyjnej za zajęcie rachunku bankowego, choć nie zostały wyartykułowane wprost w skardze, pozostają również aktualne do naliczenia opłaty egzekucyjnej naliczonej za zajęcie wynagrodzenia za pracę.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela natomiast stanowiska przeciwnego, również reprezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych,

z przyczyn wyżej wskazanych.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organy będą zobowiązane

do uwzględnienia wykładni dokonanej przez Sąd.

Mając na uwadze powyższe wywody, Sąd stwierdził naruszenie przepisów postępowania, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. i uchylił zaskarżone postanowienie, a także wobec tego, że to naruszenie miało miejsce w postępowaniu przed organem pierwszej instancji – postanowienie wydane przez ten organ (art. 135 p.p.s.a.), co jest niezbędne do końcowego załatwienia sprawy.