Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 353/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 14b, art.14o,165a
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 353/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 kwietnia 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędzia: WSA Grażyna Firek (spr.), Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2012 r., sprawy ze skargi T. M. W., na postanowienie Ministra Finansów, z dnia 13 stycznia 2012 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 2 listopada 2011 r., II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych).


UZASADNIENIE

Minister Finansów postanowieniem z dnia 2 listopada 2011r., znak [...[, wydanym na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i art. 14h o.p. omówił wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku T.M.W. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej alternatywnych zagadnień związanych z rozliczeniami podatkowymi akcjonariusza spółek komandytowo-akcyjnych, będącego osobą fizyczną.

W uzasadnieniu podano, że wnioskodawca wskazał szereg przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przedstawił zdarzenie przyszłe, polegające na tym, że planuje przystąpić do kilku spółek komandytowo-akcyjnych jako akcjonariusz, przykładowo przez nabycie ich akcji (odpłatne lub nie), wniesienie wkładu i objęcie akcji lub w wyniku przekształcenia innej spółki. Obecnie jest akcjonariuszem jednej spółki komandytowo-akcyjnej. Jako akcjonariusz będzie miał udział w zyskach spółek, który może otrzymać faktycznie na podstawie uchwały walnego zgromadzenia o wypłacie dywidendy. Wnioskodawca przedstawił też szereg zdarzeń gospodarczych, które mogą mieć wpływ na jego obowiązki podatkowe. Zaznaczył, że nie będzie akcjonariuszem stałym, tj. akcjami będzie obracał w celach zarobkowych; akcje będzie posiadać przez różne okresy czasu. W czasie posiadania przez niego akcji, zaistnieją różnego rodzaju zdarzenia szczególne, które zostały we wniosku wyliczone.

W związku z powyższym wnioskodawca sformułował szereg pytań. Dotyczyły one tego, czy dywidenda ze spółki komandytowo-akcyjnej stanowi przychód że źródła, o którym mowa w art. 10 ust.1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym - w zależności od wyboru akcjonariusza - czy taki dochód może być opodatkowany na zasadach określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; czy w związku z posiadaniem przez wnioskodawcę statusu akcjonariusza, przychód po jego stronie nie powstanie w dniu sprzedaży przez spółkę rzeczy, praw majątkowych lub wyświadczenia usługi gdyż przychód ten powstanie w dacie faktycznego otrzymania dywidendy oraz czy w związku z tym, zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych wnioskodawca nie będzie zobowiązany zapłacić za miesiące, w których spółka sprzeda rzeczy, prawa majątkowe lub wyświadczy usługi, gdyż przychód powstaje w dacie faktycznego otrzymania dywidendy. Wnioskodawca zapytał również, jak należy określić podstawę opodatkowania dla faktycznie otrzymywanych dochodów akcjonariusza. W przypadku nie uznania stanowiska wnioskodawcy za prawidłowe, a uznania, że dochód akcjonariusza powstaje na bieżąco, mając na uwadze zdarzenia szczególne takie jak m.in. dokonanie odpłatnego zbycia towarów handlowych lub środków trwałych, przychód z usługi rozliczanej w okresach rozliczeniowych, poniesienie

i księgowanie wskazanych kosztów, wystawienie lub otrzymanie przez spółkę faktur VAT, dokonanie odpisu amortyzacyjnego, wypłata wynagrodzenia z umowy o pracę w tym zaległego wynagrodzenia, wnioskodawca zadał pytanie, w jaki sposób akcjonariusz zobowiązany będzie określić wysokość zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiąc, w którym przez kilka dni posiadał akcje w spółce,

w jakim terminie zobowiązany będzie je wpłacić oraz w jaki sposób będzie zobowiązany obliczyć i wykazać w rocznym zeznaniu należny podatek, na dzień 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, w którym przez kilka dni był akcjonariuszem. W przypadku przyjęcia wykładni innej niż w pytaniu 2 i 3, tj. przyjęcia że przychód akcjonariusza powstaje na bieżąco. Zapytał też, czy dochód Wnioskodawcy jako akcjonariusza będzie opodatkowany na zasadach właściwych dla źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym - w zależności od wyboru Akcjonariusza - czy taki dochód może być opodatkowany na zasadach określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i czy faktyczna wypłata tego dochodu, tj. wypłata dywidendy nie będzie już opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Do tak zadanych pytań wnioskodawca przedstawił ponadto własne stanowisko w sprawie oceny prawnej przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego.

Następnie Minister Finansów, przytaczając treść art. 14b § 1 – 3, art. 14c i art. 14h o.p., omówił instytucję indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wskazał, że postępowanie w przedmiocie jej wydania jest wszczynane na wniosek zainteresowanego podmiotu, złożony w jego indywidualnej sprawie. Przedmiotem wniosku może być ocena prawna danego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego. Interpretacja może dotyczyć takich sytuacji faktycznych, które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej wnioskodawcy, obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego.

Zdaniem organu, przedmiotem wniosku w niniejszej sprawie nie jest interpretacja indywidualna. Istota wniosku sprowadza się do wydania interpretacji

o charakterze interpretacji ogólnej. Wnioskodawca żąda udzielenia interpretacji indywidualnej, która rozstrzygając na poziomie abstrakcyjnym o skutkach podatkowych różnych opcji zdarzeń przyszłych, miałaby gwarantować mu ochronę prawną w odniesieniu do wszelkich rzeczywistych sytuacji mieszczących się

w wyliczonych przez niego kategoriach zdarzeń. Liczba tych zdarzeń przyszłych może być nieograniczona. Nadto sposób przedstawienia zdarzeń przyszłych oraz szereg elementów wniosku wskazują, że może mieć on charakter czysto poglądowy

i nie został złożony w celu uzyskania informacji dotyczącej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie wnioskodawcy.

We wniesionym w terminie zażaleniu TMW domagał się uchylenia powyższego postanowienia oraz wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zarzucił naruszenie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h o.p. poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sytuacji spełnienia przez wniosek wszystkich wymogów wskazanych w art. 14b o.p.; art. 14b § 1 o.p. przez niewydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego mimo spełnienia wymogów, określonych w art. 14b oraz uznanie, że wskazany wniosek ma charakter wniosku

o wydanie interpretacji ogólnej; art. 14d o.p. w związku z niewydaniem interpretacji

w terminie 3 miesięcy od złożenia wniosku; art. 121 o.p. poprzez odmowę wydania interpretacji, podczas gdy w takich samych opisach zdarzeń przyszłych organ stwierdzał prawidłowość sformułowania wniosku i wydawał interpretację, co narusza zasadę zaufania do organów podatkowych; art. 120 o.p. przez nieznajdujące uzasadnienia w przepisach prawa podatkowego wydanie postanowienia na podstawie pozaprawnych przesłanek, takich jak stopień prawdopodobieństwa wystąpienia określonego zdarzenia przyszłego czy duża ilość zdarzeń przyszłych; art. 125 § 1 o.p. przez wskazanie, że opis zdarzenia przyszłego zawiera zbyt wiele zdarzeń gospodarczych, przez co organ wymaga składania kilkudziesięciu wniosków zamiast jednego, naruszając zasadę szybkości postępowania, a nadto art. 169 § 2

w zw. z art. 14h o.p. przez niewezwanie wnioskodawcy do wniesienia opłaty od wniosku w odpowiedniej wysokości, gdy organ uznał, że opłata jest niewystarczająca.

Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2012r., znak [...], wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 221 w zw. z art. 239 oraz art. 165a § 1 i art. 14h o.p., Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie własne.

W uzasadnieniu organ omówił charakter indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wskazał, że ocena możliwości wszczęcia tego rodzaju uproszczonego postępowania wymaga rozważenia, czy sposób skonstruowania problemowego zagadnienia, stanowiącego przedmiot wniosku, daje możliwość wydania interpretacji indywidualnej, zawierającej elementy wymagane dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje założone przez ustawodawcę.

Minister Finansów uznał, że przedmiotem wniosku w niniejszej sprawie nie jest interpretacja wymienionych w nim przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie wnioskodawcy. Istota wniosku sprowadza się do żądania wydania interpretacji o charakterze bardziej odpowiadającym interpretacji ogólnej. Organ ponownie zwrócił uwagę na nieograniczoną liczbę zdarzeń przyszłych, opisanych we wniosku. Taka konstrukcja przyszłej sytuacji faktycznej nie pozwala na uznanie, że wniosek dotyczy interpretacji indywidualnej.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, T.M.W. wniósł w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Żądał stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 2 listopada 2011r. w związku z rażącym naruszeniem przepisów o wydawaniu interpretacji indywidualnych, a w konsekwencji wydaniem postanowienia bez podstawy prawnej, względnie zaś – uchylenia obu postanowień, nadto zaś potwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 14d o.p., wskutek czego wydana została interpretacja milcząca, o której mowa w art. 14o o.p., względnie zaś – uznania, że stanowisko skarżącego przedstawione we wniosku jest w całości prawidłowe. Skarżący wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

- art. 226 w zw. z art. 238 o.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, podczas gdy zażalenie zasługiwało w całości na uwzględnienie;

- art. 14b § 3 o.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji i w efekcie niewydanie interpretacji indywidualnej, pomimo że wszelkie przesłanki formalne i merytoryczne wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wymagane przez te przepisy, zostały przez wnioskodawcę spełnione;

- art. 14a o.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, czego skutkiem jest niewydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy

w analogicznym stanie faktycznym przy analogicznej argumentacji prawnej organy podatkowe wydawały interpretacje indywidualne prawa podatkowego, co

w konsekwencji prowadzi do rażącego naruszenia obowiązku dążenia do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego;

- art. 14b § 5 oraz art. 165a § 1 o.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, w wyniku którego odmówiono wszczęcia postępowania

w sprawie wydania interpretacji indywidualnej bez spełnienia przesłanek, które stanowią podstawę do odmowy wydania takiej interpretacji;

- art. 14d o.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, na podstawie którego nie wydano interpretacji indywidualnej w terminie 3 miesięcy od złożenia wniosku;

- art. 120 w zw. z art. 14d o.p., poprzez nieuzasadnione utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji dotkniętego wadą nieważności,

a w konsekwencji niewydanie interpretacji indywidualnej w terminie, przez co nastąpiło wydanie tzw. interpretacji milczącej, aprobującej stanowisko wnioskodawcy;

- art. 121 w zw. z art. 14h o.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych arbitralnym działaniem, w sytuacji gdy podatnik miał prawo oczekiwać, iż jego sprawa zostanie rozpatrzona tak jak analogiczne sprawy rozpatrywane przez Ministra Finansów – upoważnionych przez niego dyrektorów izb skarbowych, indywidualnych sprawach innych podatników;

- art. 125 w zw. z art. 14h o.p. poprzez naruszenie zasady szybkości działania, związane z niewydaniem interpretacji, podczas gdy w analogicznym stanie faktycznym analogiczne sprawy były już rozpatrywane przez organy podatkowe,

a interpretacje w tych sprawach wydawane. Naruszenie zasady szybkości postępowania polegało też na tym, że wnioskodawca nadal zainteresowany uzyskaniem indywidualnej interpretacji złoży zamiast jednego kilka wniosków, które będą opisywały zdarzenie przyszłe oraz zawierały pytania sformułowane zgodnie

z życzeniem organu, co spowoduje wszczęcie nowych postępowań w tej samej sprawie.

Skarżący podniósł, że gdyby Minister Finansów nie naruszył powyższych przepisów o.p., mógłby wydać typową indywidualną interpretację, tak jak w innych analogicznych sprawach, gdzie takie interpretacje były wydawane. W takiej interpretacji zostałoby stwierdzone, do jakiego źródła przychodów należy kwalifikować dochody wnioskodawcy jako akcjonariusza spółki komandytowo-akcyjnej, w jakim momencie powstanie u wnioskodawcy jako akcjonariusza przychód, czy wnioskodawcy, przed otrzymaniem dywidend ze spółki, dotyczy obowiązek comiesięcznego uiszczania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych przez wnioskodawcę jako akcjonariusza, czy faktycznie otrzymana dywidenda stanowi dla wnioskodawcy podstawę opodatkowania podatkiem od osób fizycznych oraz w jaki sposób wnioskodawca powinien obliczać zaliczki na podatek dochodowy oraz dochód jako akcjonariusz spółki komandytowo-akcyjnej, przy założeniu, że w spółce tej będą miały typowe zdarzenia gospodarcze, jak np. sprzedaż towarów handlowych, sprzedaż środków trwałych, zawarcie umowy leasingu, wypłata wynagrodzeń pracowniczych, dokonanie odpisów amortyzacyjnych.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 – dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje

w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Podstawą do uchylenia zaskarżonego aktu jest między innymi – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie trzeba przypomnieć, że zgodnie z art. 14b § 1 o.p., minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W myśl art. 14b § 2 o.p., wniosek

o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych, zaś – jak wynika z art. 14b § 3 o.p. - składający wniosek

o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Jak podkreśla się w orzecznictwie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2011r., sygn. akt III SA/Wa 1047/11, dostępny w bazie orzeczeń pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl), organ podatkowy winien oceniać obowiązki wnioskodawcy w postępowaniu

o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego właśnie przez pryzmat art. 14b § 2 i § 3 o.p. Tymczasem stanowisko Ministra Finansów, zaprezentowane w niniejszej sprawie, zmierza do nałożenia na wnioskodawcę obowiązku jednoznacznego sformułowania opisów zdarzeń przyszłych

z wykluczeniem ich warunkowego charakteru oraz przypisania do każdego przedstawionego zdarzenia przyszłego oddzielnie pytań oraz oddzielnie stanowiska w sprawie oceny prawnej.

Organ podatkowy skupił swoją uwagę na sposobie opisania we wniosku zdarzeń przyszłych. Uznał, że ich liczba jest praktycznie nieograniczona, zatem wniosek zmierza do uzyskania interpretacji o charakterze ogólnym, a jego celem jest nie tyle uzyskanie gwarancji ze strony organu, ale otrzymanie informacji dla celów poznawczych. Zasadniczą motywacją odmowy wszczęcia postępowania było przyjęcie oceny, że stopień abstrakcyjności i hipotetyczności zdarzeń przyszłych, opisanych we wniosku, nie pozwala tegoż wniosku traktować jako zmierzającego do otrzymania interpretacji indywidualnej.

Sąd w składzie, rozpoznającym niniejszą sprawę, w całości podziela pogląd orzecznictwa (zaprezentowany w powołanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie), zgodnie z którym Minister Finansów w tego rodzaju sprawach nie posiada uprawnienia do uzależnienia udzielenia merytorycznej odpowiedzi od stopnia hipotetyczności zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku. Jak słusznie podnosi się w tym orzeczeniu, art. 14b § 1 o.p. pozwala podmiotowi uprawnionemu do sformułowania wniosku dotyczącego zdarzenia przyszłego, czyli do opisania zdarzenia hipotetycznego, abstrakcyjnego, które dopiero ma lub może (w zależności od decyzji podmiotu) się zdarzyć. Każde zdarzenie przyszłe jest ze swej natury niepewne, warunkowe, hipotetyczne. Zdarzenie przyszłe jest niepewne nie tylko, gdy strony nie mają wpływu na jego ziszczenie się, ale także wtedy gdy od decyzji jednej lub obu stron zależy jego spełnienie się. Zdarzeniem przyszłym

i pewnym jest jedynie termin, o czym wiadomo z ogólnej części prawa cywilnego (art. 110 i n. k.c.). Nie znajduje uzasadnienia zawężanie pojęcia "zdarzenia przyszłego"

w rozumieniu art. 14b § 2 o.p., wyłącznie do zdarzeń pewnych, czy planowanych wobec braku normatywnej definicji tego pojęcia (por. powołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 440/10, Lex Omega nr 673057). Prawdopodobieństwo nie jest ustawowo określoną cechą zdarzenia przyszłego, którego może dotyczyć wniosek

o interpretację. Niemniej jednak w niniejszej sprawie zdarzenia przyszłe opisanym we wniosku są prawdopodobne, jako że dotyczą legalnych czynności z zakresu obrotu gospodarczego i ich konsekwencji, w którym to obrocie uczestniczą także spółki komandytowo – akcyjne.

Nie można również zgodzić się z oceną, jakoby wniosek złożony w niniejszej sprawie miał charakter czysto poglądowy i nie został złożony w celu uzyskania informacji dotyczącej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie wnioskodawcy. Skarżący zadał pytanie o mogące wystąpić zdarzenia przyszłe w rozumieniu art. 14b § 2 o.p. Fakt, że wnioskodawca wskazuje liczne, a być może nawet wszystkie możliwe zdarzenia gospodarcze, których uczestnikiem może być spółka komandytowo - akcyjna, nie dyskwalifikuje wniosku, bo wszystkie te zdarzenia są przez niego rozważane.

Nadto trzeba zauważyć, że interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego może pełnić funkcję swoistej porady prawnej, zatem spełnia funkcję nie tylko gwarancyjną, ale również informacyjną. Prawem podatnika jest zwrócić się do organu o interpretację z myślą o uzyskaniu stanowiska co do pewnego, dopiero projektowanego zdarzenia. Z kolei intencja podmiotu zainteresowanego

w optymalizacji podatkowej danego przedsięwzięcia jest immanentną cechą instytucji interpretacji (por. powołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie). Istotne jest, czy zainteresowany prawidłowo ocenia stan prawnopodatkowy w odniesieniu do zdarzenia, które jeszcze nie nastąpiło

w stosunku do wnioskodawcy, ale które może nastąpić. Wnioskodawca może być zainteresowany skutkami podatkowymi swojego potencjalnego zachowania, które dopiero projektuje, ale którego podjęcie uzależnia od wyniku interpretacji indywidualnej (por. komentarz do art. 14b O.p. [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa - komentarz, Lex Omega 2007). Cechą oczekiwanej interpretacji była także pewna porada podatkowa, ale zasadniczym i uprawnionym celem skarżącego było uzyskanie poglądu Ministra Finansów przedstawionym zakresie.

Osobną kwestią jest to, że jeżeli wniosek zawiera opis wielu zdarzeń przyszłych, wydane mogą zostać osobne interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego. Jeśli z wniosku wynika, że zawiera on wiele zdarzeń przyszłych, organ może dokonać takiego rozdzielenia, nadto może żądać uzupełnienia opłaty od wniosku, ta bowiem winna być uiszczona od każdego zdarzenia przyszłego oddzielnie.

Z powyższego wynika, że większość zarzutów, podniesionych w skardze, była zasadna. Zaskarżone postanowienie, a także poprzedzające je postanowienie z dnia 2 listopada 2011r. podlegały zatem uchyleniu, jako naruszające art. 165a § 1 oraz art. 14b § 1 i § 2 o.p. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Za niezasadne należało natomiast uznać zarzuty naruszenia art. 14o § 1 o.p., art. 14d o.p. i art. 125 o.p.

Nie można potwierdzić – jak chciał tego skarżący – że w niniejszej sprawie została wydana tzw. interpretacja milcząca, o której mowa w art. 14o § 1 o.p. Wydanie postanowienia w trybie art. 165a § 1 o.p., nawet jeżeli nastąpiło

z naruszeniem przepisów prawa, powoduje, że skutki niewydania interpretacji indywidualnej w ustawowym terminie nie zostaną zrealizowane. Zgodnie z art. 14o § 1 w zw. z art. 14d o.p., w przypadku niewydania przez organ interpretacji indywidualnej w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji, uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. Powyższe przepisy określają więc podstawowy termin wydania interpretacji. Dotyczy to jednak sytuacji, kiedy wniosek skutecznie wszczął postępowanie w przedmiocie wydania interpretacji, a zatem nie zapadło postanowienie o pozostawieniu go bez rozpatrzenia albo

o odmowie wszczęcia postępowania. Jeżeli któreś z tych postanowień zostało wydane, trzymiesięczny termin do wydania interpretacji nie rozpoczyna wówczas biegu. Niewydanie interpretacji w takim przypadku przez organ podatkowy nie powoduje powstania skutku, o którym mowa w art. 14o § 1 o.p.

Nie można też przyjąć, aby organ podatkowy dopuścił się naruszenia zasady szybkości postępowania, o której mowa w art. 125 o.p. Minister Finansów bez zbędnej zwłoki zapoznał się z wnioskiem zainteresowanego, a uznawszy – aczkolwiek błędnie - że wniosek nie dotyczy wydania interpretacji indywidualnej – odmówił wszczęcia postępowania.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku, a o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. jak w pkt II. wyroku.