Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3845/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 par. 6
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), sędzia WSA Piotr Przybysz, Protokolant referent stażysta Magdalena Gajewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2015 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za poszczególne miesiące 2014 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 18 lutego 2014r., uzupełnionym w dniu 19 marca 2014r. "E." Sp. z o.o. (dalej: "Skarżąca", "Spółka" lub "Strona") wystąpiła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: "NUS") o ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń, luty i marzec 2014 r.

W uzasadnieniu wniosku Spółka podała, iż podstawa do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych za miesiąc styczeń 2014r. wynosi 3.266.000 zł, co oznacza, iż podlegająca wpłacie zaliczka na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiąc styczeń wynosić będzie 620.508 zł. Wskazała ponadto, iż dochód do opodatkowania za miesiąc styczeń 2014r. jest wynikiem zawartej w tym miesiącu transakcji sprzedaży nieruchomości położonej w J., gmina P., która musiała zostać zrealizowana w związku z koniecznością wywiązania się z ugody zawartej przez Skarżącą ze Spółką "D". Z powyższej sprzedaży nieruchomości w J. oraz sprzedaży części gospodarstwa rolnego w Ł., Spółka pod koniec stycznia 2014r. uzyskała środki w wysokości 23.743.215 zł i całość tych środków została wpłacona przez nabywców bezpośrednio na konto Spółki "D.", tak więc Spółka nie dysponuje żadnymi środkami pieniężnymi. Do zapłaty na Spółce ciąży jeszcze zobowiązanie z tytułu odsetek należnych Spółce "D." w kwocie 2.200.000 zł oraz inne mniejsze zobowiązania. Spółka podniosła również, iż zapłata wszystkich zobowiązań spowoduje wzrost kosztów podatkowych bieżącego roku - sama spłata odsetek dla "D." obniży dochód do opodatkowania za 2014r. o kwotę 2.200.000 zł, spłata zobowiązań z tytułu niewypłaconych wynagrodzeń spowoduje dalsze zwiększenie kosztów podatkowych o kwotę 278.000 zł, dalsze koszty funkcjonowania spółki to kwota ok. 100.000 zł miesięcznie oraz ewentualne koszty finansowe z tytułu zaciągnięcia kredytu na spłatę zobowiązań Spółki - oraz biorąc pod uwagę, że w bieżącym roku nie planuje innych transakcji sprzedaży, a więc nie uzyska znacznych dochodów podatkowych, uzasadnione jest postawienie prognozy, iż za cały rok podatkowy 2014 Spółka nie osiągnie dochodu do opodatkowania, a w konsekwencji zaliczka na podatek dochodowy za miesiąc styczeń 2014r. w kwocie 620.508 zł jest niewspółmiernie wysoka do kwoty podatku, jaki Spółka będzie winna uiścić za cały 2014 rok.

NUS decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...], odmówił Spółce ograniczenia poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2014 r. oraz ograniczył pobór zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za luty i marzec 2014 r. do kwoty 0,00 zł.

Organ pierwszej instancji wskazał m.in., iż analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wystarczająco uprawdopodobniła, że uiszczenie przez Spółkę zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób prawnych za luty i marzec 2014r. w kwotach wyższych niż 0,00 zł doprowadzi w rozliczeniu końcowym do nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych, ponieważ prognozowany rachunek zysków i strat wraz z wyliczeniem dochodu podatkowego za 2014r. przedstawiony przez Spółkę za okres 01.01.2014r. do 31.12.2014r. wykazuje zysk netto oraz brak podstawy opodatkowania. Jednocześnie NUS odmówił Spółce ograniczenia poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2014r. z uwagi na wniesienie wniosku o ograniczenie poboru zaliczki za ten miesiąc, po upływie terminu przewidzianego na dokonanie zapłaty zaliczki za ten miesiąc, tj. terminu określonego w art. 25 ust. 1a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. - o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm.; dalej: "u.p.d.o.p.").

Spółka pismem z dnia 9 maja 2014r. złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji NUS, w zakresie punktu 1 i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez ograniczenie poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiąc styczeń 2014r. do kwoty 0,00 zł, ewentualnie o uchylenie decyzji NUS w zakresie punktu 1 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odwołaniu Spółka zarzuciła naruszenie:

1) art. 12 § 6 oraz art. 165 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.; dalej: "O.p.") w związku z art. 25 ust. 1 u.p.d.o.p., poprzez przyjęcie, że dla uznania zachowania terminu przez podatnika bierze się pod uwagę datę wpływu pisma do organu podatkowego, a nie datę nadania wniosku w placówce pocztowej,

2) art. 22 § 2a O.p. poprzez przyjęcie, że dla rozstrzygnięcia o ograniczeniu poboru zaliczek wniosek podatnika o ograniczenie poboru zaliczki, musi być złożony wyłącznie przed upływem terminu dokonania wpłaty zaliczki;

3) art. 22 § 2a O.p. polegające na niezastosowaniu tego przepisu w sytuacji, kiedy zostały spełnione wszystkie przesłanki uprawniające podatnika do skorzystania z ograniczenia poboru zaliczki za miesiąc styczeń 2014r.

W uzasadnieniu odwołania Spółka wskazała, iż przy przyjęciu zasadności wniosku "co do zasady", odmowa ograniczenia poboru zaliczki za miesiąc styczeń 2014r., a więc za miesiąc, w którym jako jedynym wystąpiło zdarzenie, z którego Spółka uzyskała znaczne dochody podatkowe, jest decyzją nieuprawnioną i sprzeczną z art. 22 § 2a O.p., a także z celem wprowadzenia tego przepisu. Wskazała, iż termin z art. 165 § 3 O.p. jest terminem wskazanym jako termin wszczęcia postępowania i ma znaczenie dla organu podatkowego jako termin np. liczony jako początkowy do załatwienia sprawy, a nie dla uznania prawidłowości terminowego wykonania przez podatnika obowiązków lub uprawnień podatkowych. Zdaniem Spółki, zgodnie z przepisami O.p., termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23.11.2012r. Prawo pocztowe (art. 12 § 6 O.p.). Ponadto, zdaniem Spółki, przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują terminu złożenia przez podatnika wniosku o ograniczenie poboru zaliczki na podatek, a w szczególności brak jest podstaw by terminem tym był termin dokonania wpłaty zaliczki na podatek, w związku z czym wszczęcie postępowania o ograniczenie poboru zaliczki może mieć miejsce zarówno przed, jak i po upływie terminu płatności zaliczki. Spółka podniosła również, iż stanowisko organu podatkowego jest nieuzasadnione bowiem nawet w przypadku wszczęcia postępowania o ograniczenie poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiąc styczeń 2014r., przed datą 20.02.2014r., to wobec okresu rozstrzygania sprawy (1-2 miesiące) ewentualna decyzja o ograniczeniu poboru zaliczki na podatek również byłaby wydana po upływie terminu na dokonanie wpłaty zaliczki na podatek dochodowy za miesiąc styczeń 2014r., a więc data złożenia wniosku o ograniczenie poboru zaliczek nie jest ograniczona terminem płatności zaliczki i nie ma podstaw do takiego ograniczenia uprawnień podatników. Wskazała, iż biorąc pod uwagę przepisy postępowania podatkowego, ograniczenie poboru zaliczki na podatek dochodowy powinno zamykać się w okresie roku kalendarzowego, bowiem po zakończeniu roku przedmiotem postępowania podatkowego może być tylko określenie zobowiązania podatkowego za rok podatkowy. Na poparcie powyższego twierdzenia Spółka powołała się na wyrok NSA z dnia 11 września 1998r sygn. akt I SA/Gd 766/96, wyrok NSA z dnia 9 lutego 1999r. sygn. akt I SA/Łd 261/97 oraz wyrok NSA z dnia 5 lipca 2004r. sygn. akt FSK 176/04.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "DIS") decyzją z dnia [...] września 2014r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy ograniczenia poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2014 r. i w tej części umorzył postępowanie w sprawie, w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Organ powołał się na przepisy regulujące kwestię zaliczek, tj. art. 22 § 2a, art. 3 pkt 3 lit. c, art. 51 § 2 O.p. oraz art. 25 ust. 1 u.p.d.o.p.

Wskazał, powołując się na art. 165 § 3 O.p., że określając datę wszczęcia postępowania na żądanie strony ustawodawca powiązał ją z datą otrzymania wniosku przez organ (dzień wpływu pisma do organu), co powoduje, iż nie można utożsamiać tej daty z dniem nadania pisma w sprawie w placówce pocztowej tj. z dniem dokonania czynności określonych w art. 12 § 6 O.p. Należy bowiem odróżnić datę wszczęcia postępowania i doręczenia wniosku strony organowi, od zachowania przez stronę terminu. Art. 12 § 6 O.p. odnosi się bowiem do kwestii zachowania terminu dokonania czynności przez stronę i nie ma zastosowania do daty wszczęcia postępowania. Stanowisko powyższe ugruntowane jest w szerokim w tym zakresie orzecznictwie sądów administracyjnych m. in. wyrok NSA z dnia 31.07.2012r. sygn. akt II FSK 71/11; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14.12.2010r. sygn. akt I SA/Gd 875/10; wyrok NSA z dnia 1.06.2012r. sygn. akt II FSK 2420/10. W związku z powyższym DIS stwierdził, iż zarzut Spółki o naruszeniu przez organ pierwszej instancji art. 12 § 6, art. 22 § 2a i art. 165 § 3 O.p. jest bezzasadny. Organ ten nie mógł uwzględnić wniosku Spółki i ograniczyć poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiąc styczeń 2014r., bowiem wpłynął on do organu pierwszej instancji po upływie ustawowego terminu przewidzianego na dokonanie wpłaty zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiąc styczeń 2014r. Nie uregulowanie zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiąc styczeń 2014r. w terminie określonym w art. 25 ust. 1a u.p.d.o.p., jak również nie złożenie we wskazanym przepisie terminie, wniosku o ograniczenie poboru zaliczki za ten miesiąc spowodowało wygaśnięcie terminu i powstanie zaległości podatkowej (art. 51 § 2 O.p.).

W związku z powyższym, DIS stwierdził, iż w sprawie zaistniały przesłanki, które skutkują umorzeniem postępowania jako bezprzedmiotowego w zakresie wniosku Strony o ograniczenie poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2014r., gdyż brak w przepisach podatkowych podstaw do merytorycznego rozpatrzenia żądania Strony. W sytuacji zatem, gdy brak jest podstaw prawnych do prowadzenia postępowania, ponieważ przepisy O.p. (art. 22 § 2a) nie przewidują możliwości ograniczenia poboru zaległości podatkowej, zasadnym jest na podstawie art. 208 § 1 O.p., umorzenie postępowania w zakresie ograniczenia poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiąc styczeń 2014r.

DIS ustosunkowując się do przywołanych i cytowanych przez Spółkę fragmentów z orzeczeń Sądów Administracyjnych zauważył, iż zostały one wydane w zupełnie innych stanach faktycznych i prawnych, w związku z czym nie mogły mieć zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

DIS zaaprobował stanowisko NUS, iż Spółka w wystarczający sposób uprawdopodobniła, iż uiszczenie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiąc luty i marzec 2014r. w kwotach wyższych niż 0,00 zł doprowadzi w rozliczeniu końcowym do powstania nadpłaty w przedmiotowym podatku ponieważ prognozowany rachunek zysków i strat wraz z wyliczeniem dochodu podatkowego za 2014r. przedstawiony przez Spółkę za okres 1 stycznia 2014r. do 31 grudnia 2014r. wykazuje zysk netto oraz brak podstawy opodatkowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie umorzenia postępowania w zakresie wniosku o ograniczenia poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiąc styczeń 2014r. oraz poprzedzającej ją decyzji NUS w zakresie odmowy ograniczenia poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2014r. i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Spółka zarzuciła naruszenie:

1) art. 233 § 1 pkt. 2 lit. a) w związku z art. 208 § 1, art. 22 § 2a, art. 12 § 6 pkt 2, art. 165 § 3 O.p. oraz art. 25 ust. 1 u.p.d.o.p. - poprzez uznanie wniosku Spółki o ograniczenie poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2014r. za bezprzedmiotowy i w konsekwencji umorzenie postępowania w tym zakresie pomimo, że wniosek został złożony w dniu 19 lutego 2014r. (nadany w polskiej placówce pocztowej), a więc przed terminem płatności zaliczki na p.d.o.p. za styczeń 2014r.;

Zdaniem Spółki art. 165 § 3 O.p. pełni funkcję gwarancyjną dla organów podatkowych co do momentu rozpoczęcia biegu terminu do załatwienia sprawy, jednakże nie może on wpływać na ograniczenie prawa Stron do składania wniosków czy podań do organów podatkowych. Podniosła, iż w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy ogólne Ordynacji podatkowej dotyczące terminów i doręczeń w tym art. 12 O.p.

2) art. 22 § 2a w zw. z art. 51 § 2 O.p. polegające na błędnej wykładni ww. przepisów w wyniku, której uznano, że Spółka była zobowiązana do złożenia wniosku o ograniczenie poboru zaliczki za styczeń 2014r. przed upływem płatności zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych (do 20 lutego 2014r.);

Spółki stwierdziła, iż żaden przepis O.p. w szczególności art. 22 § 2a nie wskazuje terminu do złożenia wniosku o ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy. Podniosła, że skoro zaliczki na podatek dochodowy tracą swój niezależny byt dopiero w dacie złożenia rocznego zeznania podatkowego, to ewentualnie ta data mogłaby być uznana za datę krańcową do której podatnik jest uprawniony do złożenia wniosku o ograniczenie zaliczek w danym roku podatkowym.

3) art. 22 § 2a w zw. z art. 121 § 1 O.p. polegające za wydaniu przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. decyzji sprzecznej z publicznymi komunikatami organów podatkowych w zakresie terminu, w którym podatnik ma możliwość złożenia wniosku o ograniczenie poboru zaliczek.

Spółka podniosła, że ocena, czy podatnik dochował terminu na złożenie podania powinna być dokonywana na podstawie art. 12 § 6 pkt 2 O.p., bowiem takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych np.: wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1345/10 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 23 stycznia 2013r., sygn. akt I SA/Gd 1353/12.

4) art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 210 § 1 pkt 6, art. 187 § 1 O.p. poprzez niewystarczające rozpatrzenie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz niewystarczające uzasadnienie prawne decyzji.

W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych aktów z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi, powinien jednak rozstrzygać w granicach danej sprawy, co wynika wprost z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy DIS prawidłowo uznał, iż wniosek Spółki o ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2014 r. został złożony przez Stronę po upływie terminu płatności zaliczki.

Według Skarżącej wniosek o ograniczenie poboru zaliczek został złożony w terminie, bowiem decydujące znaczenie w sprawie miała data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej, czyli 19 lutego 2014 r. Zdaniem organu natomiast decydujące znaczenie miała nie data nadania pisma zawierającego wniosek Spółki o ograniczenie poboru zaliczki, a data wpływu wniosku do organu tj. dzień 25 lutego 2014 r.

Sąd stwierdził, że rację w powyższym sporze należy przyznać Dyrektorowi Izby Skarbowej w W.

Zgodnie z art. 165 § 3 O.p. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu, z zastrzeżeniem art. 165a § 1 O.p. Z powyższego przepisu, w ocenie Sądu, wyraźnie wynika, że ustawodawca określając datę wszczęcia postępowania na żądanie strony powiązał ją z datą otrzymania wniosku przez organ (dzień wpływu pisma do organu), co powoduje, iż nie można utożsamiać tej daty z dniem nadania pisma w sprawie w placówce pocztowej tj. z dniem dokonania czynności określonych w art. 12 § 6 O.p. Należy bowiem odróżnić datę wszczęcia postępowania i doręczenia wniosku strony organowi, od zachowania przez stronę terminu. Art. 12 § 6 O.p. odnosi się bowiem do kwestii zachowania terminu dokonania czynności przez stronę i nie ma zastosowania do daty wszczęcia postępowania. Stanowisko powyższe ugruntowane jest w szerokim w tym zakresie orzecznictwie sądów administracyjnych (m. in. wyrok NSA z dnia 31.07.2012r. sygn. akt II FSK 71/11, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14.12.2010r., sygn. akt I SA/Gd 875/10, wyrok NSA z dnia 1.06.2012r., sygn. akt II FSK 2420/10).

W konsekwencji powyższego Sąd uznał, że organy prawidłowo nie uwzględniły wniosku Spółki o ograniczenie poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiąc styczeń 2014r., z uwagi na fakt, iż wpłynął on do organu pierwszej instancji po upływie ustawowego terminu przewidzianego na dokonanie wpłaty zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiąc styczeń 2014r.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 22 § 2a O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, ogranicza pobór zaliczek na podatek, jeżeli podatnik uprawdopodobni, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu przewidywanego na dany rok podatkowy.

Zaliczki na podatek traktowane są w Ordynacji podatkowej (art. 3 pkt 3 lit. c), jak sam podatek - są bowiem przymusowym świadczeniem pieniężnym na rzecz Skarbu Państwa regulowanym w okresach miesięcznych na poczet podatku należnego za rok podatkowy - a nie wpłacona w terminie zaliczka jest uważana za zaległość podatkową (art. 51 § 2 Ordynacji podatkowej). Instytucja zaliczki, jej charakter, okres naliczania, termin płatności i pobór na podatek dochodowy od osób prawnych zostało uregulowane w rozdziale VI u.p.d.o.p. Nie budzącym wątpliwości jest, iż na gruncie ww. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, pojęcie zaliczki ma charakter czasowy i funkcjonuje do momentu pojawienia się zobowiązania podatkowego, którego elementem rozliczeniowym stają się zaliczki pobrane na jego poczet. Zatem z chwilą pojawienia się zobowiązania podatkowego zaliczka staje się jego częścią i przestaje istnieć, traci swój byt prawny. Dlatego też decyzje dotyczące ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy możliwe są wyłącznie w odniesieniu do tych zaliczek, których termin płatności jeszcze nie upłynął.

Stosownie do uregulowań zawartych w art. 25 ust. 1 u.p.d.o.p. podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 1b, 2a, 3-6a oraz art. 21 i 22, są obowiązani wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące. Natomiast w myśl ust. 1a zaliczki miesięczne, o których mowa w ust. 1, podatnik wpłaca w terminie do 20 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zaliczkę za ostatni miesiąc roku podatkowego podatnik wpłaca w terminie do 20 dnia pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego. Podatnik nie wpłaca zaliczki za ostatni miesiąc, jeżeli przed upływem terminu do jej wpłaty złoży zeznanie i dokona zapłaty podatku na zasadach określonych w art. 27 ust. 1. Podkreślić należy, że nie uregulowanie zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiąc styczeń 2014r. w terminie określonym w art. 25 ust. 1a u.p.d.o.p., jak również nie złożenie we wskazanym przepisie terminie, wniosku o ograniczenie poboru zaliczki za ten miesiąc powoduje wygaśnięcie terminu i powstanie zaległości podatkowej (art. 51 § 2 O.p.).

Skoro więc, wniosek Spółki wpłynął do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. w dniu [...] lutego 2014r. to zdaniem Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej słusznie uznał, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki, które skutkowały umorzeniem postępowania jako bezprzedmiotowego w zakresie wniosku Strony o ograniczenie poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiąc styczeń 2014r., gdyż w przepisach podatkowych brak było podstaw do merytorycznego rozpatrzenia żądania Strony. W sytuacji zatem, gdy brak było podstaw prawnych do prowadzenia postępowania, zasadnym było na podstawie art. 208 § 1 O.p., umorzenie postępowania w zakresie ograniczenia poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiąc styczeń 2014r. Przepis art. 208 § 1 O.p. obliguje bowiem organ podatkowy do umorzenia postępowania podatkowego gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe.

Również zarzut naruszenia art. 22 § 2a w zw. z art. 121 § 1 O.p. polegający za wydaniu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej sprzecznej z publicznymi komunikatami organów podatkowych w zakresie terminu, w którym podatnik ma możliwość złożenia wniosku o ograniczenie poboru zaliczek należy uznać za bezzasadny. Wskazać należy, że komunikaty niewątpliwie nie stanowią źródła prawa powszechnie obowiązującego w Polsce oraz nie wiążą w żadnej indywidualnej sprawie. Ponadto jak wynika z załączonych do skargi dokumentów Skarżąca w momencie składania wniosku o ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy, tj. w dniu 19 lutego 2014 r. miała wiedzę, iż wniosek taki należy złożyć przed upływem terminu płatności zaliczki. Błędna interpretacja Strony odnośnie zachowania powyższego terminu, nie może stanowić uzasadnienia zarzutu dotyczącego naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych i wprowadzenia jej w błąd przez organy podatkowe. Z załączonych do akt sądowych komunikatów organów podatkowych, wynika, iż od grudnia 2012 r. oraz na dzień złożenia wniosku przez Stronę stanowisko organów podatkowych było jednolite, co do terminu na złożenie wniosku o ograniczeniu poboru zaliczek tj. przed upływem terminu płatności podatku. To, że organy podatkowe dwa lata wcześniej wyraziły błędny pogląd w tej kwestii, nie oznacza , iż mimo, że skorygowały swoje stanowisko Strona, ma prawo wykorzystać tę okoliczność, w celu osiągnięcia korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, a w każdym razie stanowić o naruszeniu zasady zaufania do organów podatkowych.

Oceniając natomiast legalność postępowania podatkowego, należy uznać, że – wbrew zarzutom skargi – postępowanie to zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami O.p., stan faktyczny sprawy ustalony został prawidłowo, w zakresie wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Nie można przy tym uznać aby organy niewystarczająco rozpatrzyły materiał dowodowy, na co wskazuje strona. Wydane przez organy obu instancji decyzje odpowiadały wymogom przepisu art. 210 § 1 pkt 6 O.p. W tym kontekście nie zasługuje na uwzględnienie zarzut strony jakoby organy podatkowe nie uzasadniły w swoich decyzjach wystarczająco swojego rozstrzygnięcia.

Reasumując, Sąd stwierdził, że organy działały na podstawie przepisów prawa, a w wydanych decyzjach organy wyjaśniły stronie Skarżącej zasadność przesłanek, którymi się kierowały, dając temu wyraz w uzasadnieniach decyzji z powołaniem się na właściwą podstawę prawną.

Uwzględniając powyższe okoliczności, Sąd - na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł o oddaleniu skargi, jako nieuzasadnionej.