Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 205/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1 i 1aa
journal: Dz.U. 2019 poz 2010
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.
article: art. 8
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lipca 2020 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na opróżnianie zbiorników i transport nieczystości ciekłych 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części, w jakiej utrzymuje w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] w części określonej w punkcie [...] i [...]; 2. uchyla poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] w części określonej w punkcie [...] i [...]; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. z [...] r. nr [...] w przedmiocie udzielenia skarżącej "A" Sp. z o.o. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych z terenu gminy S..

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Decyzją z [...] r. Burmistrz Miasta S. zezwolił "A" Sp. z o.o. w W. na prowadzenie na terenie gminy działalności w ww. zakresie na następujących warunkach:

I. Przedmiot i obszar wykonywanej działalności

Przedmiotem działalności objętej zezwoleniem jest działalność polegająca na opróżnianiu zbiorników bezodpływowych i transporcie nieczystości ciekłych z terenu Gminy S. do stacji zlewnej wskazanej w tym zezwoleniu.

II. Termin rozpoczęcia działalności: [...] r.

III. Wymagania w zakresie jakości usług objętych niniejszym zezwoleniem.

Przedsiębiorca zobowiązany jest do:

1. Prowadzenia działalności objętej zezwoleniem z zachowaniem odpowiednich warunków sanitarnych, BHP oraz przestrzegania zasad określonych w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy S..

2. Zawierania umów na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych z właścicielami nieruchomości lub z podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą.

3. Przekazywania odebranych nieczystości ciekłych na stacje zlewną oczyszczalni ścieków w S. przy ul. [...] na warunkach ustalonych z "B" sp. z o.o. w S..

5. Zapewnienia utrzymania czystości w miejscach opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych.

6. Prowadzenia działalności objętej zezwoleniem przy użyciu pojazdów spełniających wymagania określone w obowiązującym Ministra Infrastruktury w sprawie wymagań dla pojazdów asenizacyjnych.

7. Oznakowania sprzętu używanego do wywozu nieczystości płynnych w sposób umożliwiający identyfikację podmiotu świadczącego usługę.

8. Mycia pojazdów asenizacyjnych oraz odkażania części spustowych zbiornika.

9. Pobierania opłat za faktyczną ilość, odebranych nieczystości ciekłych

z danej nieruchomości.

10. Prowadzenia ewidencji zawartych umów z właścicielami nieruchomości oraz ewidencji ilości i jakości świadczonych usług, obejmującą w szczególności ewidencję odebranych nieczystości ciekłych.

11. Dostarczania Burmistrzowi kwartalnej informacji, w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy informacja, o ilości odebranych nieczystości płynnych z nieruchomości. Informacja winna zawierać adres nieruchomości, ilość odebranych ścieków z nieruchomości oraz datę wykonanej usługi.

IV. Niezbędne zabiegi z zakresu ochrony środowiska i ochrony sanitarnej wymagane po zakończeniu działalności objętej zezwoleniem.

1. Dokonać dezynfekcji i dezynsekcji pojazdu służącego do prowadzenia przedmiotowej działalności.

2. Wypowiedzieć umowy zawarte z właścicielami nieruchomości na odbiór i transport nieczystości ciekłych.

V. Warunki cofnięcia zezwolenia.

Niniejsze zezwolenie może zostać cofnięte przed upływem terminu określonego w decyzji w przypadku naruszania warunków zezwolenia, bez odszkodowania w trybie art. 9 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

VI. Zezwolenie wydaje się na okres 10 lat tj. do dnia [...] roku.

Od decyzji tej skarżąca wniosła odwołanie zaskarżając rozstrzygnięcie Burmistrza Miasta S. w części, to jest w zakresie:

1. punktu III ust. 1 i 2 zaskarżonej decyzji;

2. punktu III ust. 3 zaskarżonej decyzji w zakresie wyrażenia "na warunkach ustalonych z "B" sp. z o.o. w S.";

3. punktu III ust. 9-11 zaskarżonej decyzji;

4. punktu IV ust. 2 zaskarżonej decyzji;

5. punktu V zaskarżonej decyzji.

Wskazując zakres zaskarżenia pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił wydanemu zezwoleniu:

1. naruszenie art. 9 ust. 1 pkt 6 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej; ustawa o czystości), poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w postaci nieokreślenia w pkt. III ust. 1 tej decyzji konkretnych wymagań szczególnych wynikających z odrębnych przepisów;

2. naruszenie art. 9 ust. 1 i ust. 1aa ustawy o czystości, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów w postaci zawarcia w pkt III ust, 2, pkt III ust. 3 - w zaskarżonej części - oraz pkt III ust. 9-11, jak też pkt IV ust. 2 i pkt V tej decyzji elementów nieprzewidzianych w tych przepisach;

Podnosząc powyższe zarzuty, pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji we wskazanej części i umorzenie postępowania w pierwszej instancji w tym zakresie. Wniósł też o rozważenie przez organ I instancji zmiany zaskarżonej decyzji w trybie art. 132 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu odwołania stwierdził, że w punkcie III ust. 1 zaskarżonej decyzji nie zostały określone konkretne wymagania szczególne wynikające z odrębnych przepisów, lecz jedynie ogólny nakaz przestrzegania jednej ustawy, jednego aktu prawa miejscowego oraz bliżej nieokreślonych warunków sanitarnych i BHP - zaskarżona decyzja wydana została w powyższym zakresie z naruszeniem art. 9 ust. 1 pkt 6 ustawy o czystości i porządku w gminach. Stwierdził, że organ I instancji zamieszczając w decyzji postanowienia pkt III ust. 2, pkt III ust. 3 - w zaskarżonym zakresie - oraz pkt III ust. 9-11, jak też pkt IV ust. 2 i pkt V, wykroczył poza zakres elementów, jakie może zawierać zezwolenie, przewidziane w art. 9 ust. 1 i ust. 1aa ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, przez co naruszył te przepisy.

Zaskarżoną decyzją z [...] r. SKO w Bielsku-Białej utrzymało decyzję Burmistrza S. w mocy wskazując, że nie dopatrzyło się uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem zezwolenia w zaskarżonym zakresie.

Z rozstrzygnięciem tym skarżący się nie zgodził i wywiódł skargę do sądu administracyjnego zarzucając zaskarżonej decyzji:

1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 9 ust. 1 pkt 6 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i w związku z art. 6 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza w zakresie pkt III ust. 1, co spowodowało nieokreślenie w konkretnych wymagań szczególnych wynikających z odrębnych przepisów, podczas gdy organ II instancji winien był zastosować art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i uchylić decyzję organu I instancji w tej części oraz umorzyć postępowanie w pierwszej instancji w tej części;

2) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 9 ust. 1 i 1aa ustawy o czystości i w związku z art. 6 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonych pkt III ust. 2, pkt III ust. 3 - w zaskarżonej części - oraz pkt III ust. 9-11, jak też pkt IV ust. 2 i pkt V decyzji Burmistrza, co spowodowało zawarcie w decyzji I instancji elementów nieprzewidzianych w powołanych przepisach ustawy o czystości, podczas gdy organ II instancji winien był zastosować art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i uchylić decyzję Burmistrza w tej części oraz umorzyć postępowanie w pierwszej instancji w tej części;

3) naruszenie art. 8 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, co spowodowało odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym bez uzasadnionej przyczyny.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł:

1) o dopuszczenie dowodów z dokumentów powołanych w uzasadnieniu skargi i znajdujących się w aktach sprawy;

2) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz e p.p.s.a., jak też art. 135 p.p.s.a. -

o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji Burmistrza w zakresie jej pkt III ust. 1, pkt III ust. 2, pkt III ust. 3 (w zaskarżonym zakresie) oraz pkt III ust. 9-11, jak też pkt IV ust. 2 i pkt V;

3) na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. - o zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Uzasadniając swoje zarzuty podniósł, że:

Ad 1 zarzutów: Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 6 ustawy o czystości, w zezwoleniu określa się inne wymagania szczególne wynikające z odrębnych przepisów, w tym wymagania dotyczące standardu sanitarnego wykonywania usług, ochrony środowiska i obowiązku prowadzenia odpowiedniej dokumentacji działalności objętej zezwoleniem. Wymagań określonych w pkt III ust. 1 decyzji Burmistrza nie można uznać za inne wymagania szczególne wynikające z odrębnych przepisów w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 6 ustawy o czystości. Powołany przepis przewiduje bowiem określenie w zezwoleniu konkretnych wymagań mających źródło w przepisach innych niż ustawa o czystości. Tymczasem w pkt III ust. 1 decyzji Burmistrza nie zostały określone konkretne wymagania szczególne wynikające z odrębnych przepisów, lecz jedynie ogólny nakaz przestrzegania jednej ustawy, jednego aktu prawa miejscowego oraz bliżej nieokreślonych warunków sanitarnych i BHP. Natomiast organ winien w sposób jednoznaczny i precyzyjny określić jakie obowiązki ciążą na przedsiębiorcy na mocy odrębnych przepisów, jako że ich przestrzeganie stanowi przedmiot weryfikacji i może stanowić podstawę do ewentualnego podjęcia działań sanacyjnych zmierzających do cofnięcia zezwolenia. To na organie udzielającym zezwolenia, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 6 ustawy o czystości, spoczywa obowiązek wskazania w zezwoleniu wymagań szczególnych wynikających z przepisów prawa, a nie powielania samych przepisów ani tym bardziej podawania nazw aktów prawnych. Rzeczą organu jest takie dobranie obowiązków, aby przedsiębiorcy, który prowadzi działalność na podstawie zezwolenia, w sposób jasny i konkretny wskazano w zezwoleniu obowiązki, które ma spełniać pod rygorem ewentualnego podejmowania działań sanacyjnych, zmierzających do cofnięcia mu zezwolenia. Nadto, obowiązku przestrzegania przepisów ustawy o czystości nie można uznać za jedno z wymagań wynikających z odrębnych przepisów, skoro odwołuje się on wprost do przepisów tej ustawy.

Ad 2 zarzutów:

Przepisy ustawy o czystości dopuszczają zawarcie w treści decyzji administracyjnej obejmującej zezwolenie jedynie elementów określonych w art. 9 ust. 1 oraz ust. 1aa tej ustawy, a także innych wymagań szczególnych wynikających z odrębnych przepisów (ust. 1 pkt 6) a burmistrz nie jest uprawniony do zawarcia w treści decyzji żadnych innych elementów.

Natomiast obowiązek zawierania umów nie znajduje podstawy w żadnym z przepisów prawa, gdyż ustawa o czystości w art. 6 ust. 1 nakłada go jedynie na właścicieli nieruchomości.

Odnosząc się do obowiązku przekazywania odebranych nieczystości ciekłych na wskazaną stację zlewną na warunkach ustalonych z "B" sp. z o.o. w S. skarżący podniósł, że nie sposób doszukać się w treści przepisów ustawy wymogu przekazywania nieczystości ciekłych do stacji zlewnej na warunkach określonych przez właściciela tej stacji ani bycia stroną umowy z takim właścicielem. Jest to materia należąca do sfery stosunków pomiędzy przedsiębiorcą prowadzącym działalność objętą zezwoleniem a podmiotem prowadzącym stację zlewną i nie powinna być ona regulowana w treści zezwolenia. Tym samym uznać należy, że warunki umowy ze stacją zlewną co do zasady nie podlegają kontroli organu wydającego zezwolenie.

Co do obowiązku pobierania opłat za faktyczna ilość nieczystości ciekłych odebranych z danej nieruchomości (rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji w związku z pkt III ust. 9 decyzji Burmistrza) strona podniosła, że decyzja o udzieleniu zezwolenia nie może zawierać żadnych elementów poza wynikającymi z art. 9 ust. 1 oraz ust. 1aa ustawy o czystości. Natomiast postanowienie zawarte w pkt III ust. 9 decyzji Burmistrza nie może zostać zakwalifikowane jako żaden z elementów decyzji o udzieleniu zezwolenia, o których mowa w art. 9 ust. 1 oraz ust. 1aa ustawy. Z żadnego przepisu prawa nie wynika możliwość określania w treści zezwolenia postanowień umowy mającej łączyć przedsiębiorcę z właścicielem nieruchomości, w szczególności w zakresie sposobu ustalania wynagrodzenia za świadczone usługi. Tym samym przyjąć należy, iż ustawodawca pozostawia stronom pełną swobodę w zakresie kształtowania treści łączącej ich umowy również w tym zakresie. Tak sformułowane postanowienie wprowadzałoby nieuzasadnione ograniczenie dla przedsiębiorcy, bowiem wykluczałoby pobieranie zryczałtowanych opłat za serwis, co w przypadku skarżącego ma duże znaczenie z uwagi na specyfikę jego działalności (opróżnianie zbiorników bezodpływowych znajdujących się w przenośnych kabinach sanitarnych).

W zakresie obowiązku prowadzenia ewidencji zawartych umów (rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji w związku z pkt III ust. 10 decyzji Burmistrza) skarżący przypomniał, że nałożono na niego obowiązek prowadzenia ewidencji umów zawartych z właścicielami nieruchomości, który – jego zdaniem - nie znajduje podstawy w żadnym z przepisów prawa. Nie może zatem zostać zakwalifikowany jako wymóg szczególny wynikający z odrębnych przepisów. Art. 9o ustawy o czystości przewiduje obowiązek składania sprawozdań przez podmiot, któremu udzielono zezwolenia, nie jest to jednak obowiązek prowadzenia ewidencji i nie podlega on nałożeniu w zezwoleniu. Nadto stwierdził, że wymieniony obowiązek niewątpliwie nie może zostać uznany za jedno z wymagań w zakresie jakości usług objętych zezwoleniem (art. 9 ust. 1 pkt 4 ustawy o czystości), ponieważ obowiązek ten ma charakter ściśle sprawozdawczy. Nie można go uznać za przykład "obowiązku prowadzenia odpowiedniej dokumentacji działalności objętej zezwoleniem", o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 6 ustawy o czystości, nie znajduje bowiem podstawy w żadnym z obowiązujących przepisów prawa. Wymogi dotyczące jakości świadczonych usług powinny natomiast odnosić się do technicznych aspektów wykonywania działalności.

Odnośnie modyfikacji przepisu art. 9o ustawy o czystości (rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji w związku z pkt III ust. 11 decyzji Burmistrza) strona wskazała, że stosownie do art. 9 ust. 1 pkt 6 ustawy o czystości zezwolenie powinno określać w szczególności inne wymagania szczególne wynikające z odrębnych przepisów, w tym wymagania dotyczące standardu sanitarnego wykonywania usług, ochrony środowiska i obowiązku prowadzenia odpowiedniej dokumentacji działalności objętej zezwoleniem. Nie mogą to być jakiekolwiek wymagania wynikające z odrębnych przepisów, a jedynie takie wymagania wynikające z odrębnych przepisów, które dotyczą prowadzenia działalności objętej zezwoleniem. Nie mogą zostać uznane za jedno z wymagań szczególnych wynikających z odrębnych przepisów, bowiem nie znajdują podstawy w żadnym z przepisów prawa. Informacje, do przekazywania których wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta zobowiązany jest przedsiębiorca świadczący usługi w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, wskazane zostały enumeratywnie w art. 9o ustawy o czystości, przewidującym obowiązek sporządzania kwartalnych sprawozdań. Nie nakłada on obowiązku wskazywania ilości nieczystości ciekłych z nieruchomości, z jakich nieczystości te zostały odebrane, ale nakazuje podać zbiorczą ilość nieczystości, odebranych z całego obszaru objętego zezwoleniem. Nadto nakazuje on wskazać datę sporządzenia sprawozdania, a nie datę wykonanej usługi. Zatem obowiązki określone w pkt III ust. 11 decyzji Burmistrza stanowią modyfikację obowiązku składania kwartalnych sprawozdań, nałożonego w art. 9o ustawy o czystości.

W zakresie obowiązku wypowiedzenia umów (rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji w związku z pkt IV ust. 2 decyzji Burmistrza) strona podniosła, że w punkcie tym skarżący został zobowiązany do wypowiedzenia, po zakończeniu działalności objętej zezwoleniem, umów zawartych z właścicielami nieruchomości na odbiór i transport nieczystości ciekłych. Jego zdaniem powyższego obowiązku nie można zaliczyć do niezbędnych zabiegów z zakresu ochrony środowiska i ochrony sanitarnej wymaganych po zakończeniu działalności objętej zezwoleniem, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 5 ustawy o czystości. Wypowiadanie umów nie jest bowiem w ogóle czynnością z zakresu ochrony środowiska i ochrony sanitarnej, lecz polega na złożeniu drugiej stronie umowy oświadczenia woli, w wyniku którego następuje rozwiązanie umowy. Natomiast organy udzielające zezwoleń nie są upoważnione do nakładania na przedsiębiorców innych obowiązków. Nie może również zostać zaliczony do wymagań szczególnych wynikających z odrębnych przepisów, gdyż nie znajduje podstawy w żadnym z przepisów prawa. Nie może też być zakwalifikowany do wymagań w zakresie jakości usług objętych zezwoleniem, które na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 4 ustawy o czystości określane są w treści zezwolenia, bo nie odnosi się do jakości świadczonych usług, gdyż wymagania te powinny odnosić się do technicznych aspektów wykonywania działalności.

Wreszcie co do modyfikacji przepisu art. 9 ust. 2 ustawy o czystości (rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji w związku z pkt V decyzji Burmistrza) strona podniosła, że w punkcie tym organ zawarł postanowienie, zgodnie z którym zezwolenie może zostać cofnięte bez odszkodowania przed upływem terminu określonego w decyzji Burmistrza w przypadku naruszania warunków zezwolenia, w trybie art. 9 ust. 2 ustawy o czystości.

Rozstrzygnięcie to jest tożsame z treścią przepisu art. 9 ust. 2 ustawy o czystości, przy czym pomija ono przewidzianą w tym przepisie procedurę sanacyjną obejmującą wezwanie do niezwłocznego zaprzestania naruszeń przed cofnięciem zezwolenia. Postanowienia tego nie sposób uznać za żaden z elementów wymienionych w art. 9 ust. 1 lub ust. 1aa ustawy o czystości. Powołując się na decyzję SKO w C. skarżący stwierdził, że "brak jest podstaw prawnych do rozstrzygania w decyzji o wydaniu zezwolenia, o ewentualnych sankcjach z tytułu niewypełniania warunków w nim określonych. Organ może jedynie zawrzeć w decyzji informację o konsekwencjach niewypełniania warunków określonych w zezwoleniu. Nie jest to natomiast materia, o której rozstrzyga się w zezwoleniu."

Ad 3 zarzutów skargi.

Skarżący w poszczególnych punktach jej uzasadnienia przytoczył obszerne orzecznictwo zarówno sądów administracyjnych obu instancji, jak i samorządowych kolegiów odwoławczych, potwierdzających prezentowane przez niego stanowisko. Na tej podstawie zarzucił organom orzekającym w przedmiotowej sprawie naruszenie art. 8 § 2 k.p.a., nakazującego bez uzasadnionej przyczyny nie odstępować od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, co – jego zdaniem – uczyniły organy obu instancji wydając kwestionowane rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie jedynie w części.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Z przepisu art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej: p.p.s.a.) wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ponadto Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub postanowienia może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a.

Podstawą materialno-prawną zapadłych w sprawie decyzji organów administracyjnych były przepisy ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r., poz. 1454 ze zm.), dalej "ustawa o czystości").

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o czystości zezwolenie powinno określać:

1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby przedsiębiorcy;

2) przedmiot i obszar działalności objętej zezwoleniem;

3) termin podjęcia działalności;

4) wymagania w zakresie jakości usług objętych zezwoleniem;

5) niezbędne zabiegi z zakresu ochrony środowiska i ochrony sanitarnej wymagane po zakończeniu działalności objętej zezwoleniem;

6) inne wymagania szczególne wynikające z odrębnych przepisów, w tym wymagania dotyczące standardu sanitarnego wykonywania usług, ochrony środowiska i obowiązku prowadzenia odpowiedniej dokumentacji działalności objętej zezwoleniem.

Stosownie do art. 9 ust. 1aa ustawy o czystości zezwolenie na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych powinno określać również stacje zlewne.

Zatem art. 9 ust. 1 i ust. 1aa ustawy o czystości określa elementy, jakie powinny się znaleźć w zezwoleniu na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych. Organ wydający decyzję w tym przedmiocie może w niej określić tylko takie wymogi, które wynikają z przepisów prawa. Wymienione w art. 9 ust. 1 i ust. 1aa ustawy o czystości elementy stanowią katalog zamknięty, co oznacza, że w konkretnym zezwoleniu na prowadzenie działalności polegającej na opróżnianiu zbiorników bezodpływowych organ nie może pominąć żadnego z nich, ale też nie może swobodnie kształtować treści zezwolenia poprzez nakładanie na przedsiębiorcę innych obowiązków niż przewidziane w tym przepisie (por. wyroki: WSA w Olsztynie z 29 października 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 832/13, WSA w Rzeszowie z 9 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 580/15).

Sąd orzekający podziela ten pogląd, zwraca jednak uwagę, że wykładnia przepisów ustawy o czystości nie może być dokonywana w oderwaniu od celów, jakie ustawa ta ma realizować i dlatego nie może uwzględniać jedynie interesów przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie odbioru nieczystości, jak tego wydaje się oczekiwać skarżący. Nadto winna również brać pod uwagę obowiązki, jakie ciążą w omawianym zakresie na organach jednostek samorządu terytorialnego. Innymi słowy treść przepisów ustawy o czystości winna być wykładana nie tylko w sposób chroniący interesy przedsiębiorców, jak to wąsko ujmuje skarżący, ale w sposób równoważnie gwarantujący realizację celów wszystkich zainteresowanych: przedsiębiorców, gmin, podmiotów wytwarzających nieczystości, ale także poszanowanie celów ogólnych, np. ochrony środowiska jako dobra wspólnego.

W kwestii obowiązków gmin w zakresie utrzymania czystości i porządku przywołać należy art. 7 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z 8 marca 1990 r. – o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020r., poz. 713 t.j.), zgodnie z którym:

1. Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy:

1) ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej;

3) wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz.

Nadto stosownie do art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o czystości, utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do obowiązkowych zadań własnych gminy (1). Gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania (2) (pogrubienie Sądu).

Na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o czystości stosowne obowiązki ciążą także na właścicielach nieruchomości, którzy zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez:

2) przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych (...),

3a) gromadzenie nieczystości ciekłych w zbiornikach bezodpływowych.

Przechodząc na grunt badanej sprawy przypomnieć należy, że w wyniku wydania decyzji I instancji, utrzymanej następnie w mocy rozstrzygnięciem SKO w obrocie prawnym pozostały, zaskarżone przez skarżącego, następujące obowiązki:

1) nałożony w pkt III ust. I decyzji Burmistrza - prowadzenia działalności objętej zezwoleniem z zachowaniem odpowiednich warunków sanitarnych, BHP oraz przestrzegania zasad określonych w ustawie o czystości, jak też regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy S. (Regulamin);

2) przewidziany w pkt III ust. 2 decyzji Burmistrza - zawierania umów na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych z właścicielami nieruchomości lub podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą;

3) wskazany w pkt III ust. 3 decyzji Burmistrza - przekazywania odebranych nieczystości ciekłych na wskazaną stację zlewną w części, w jakiej decyzja nakazuje to czynić na warunkach ustalonych z "B" sp. z o.o. w S.;

4) nałożony w pkt III ust. 9 decyzji Burmistrza - pobierania opłat za faktyczną ilość nieczystości ciekłych odebranych z danej nieruchomości;

5) wyrażony w pkt III ust. 10 decyzji Burmistrza - prowadzenia ewidencji umów zawartych z właścicielami nieruchomości oraz ewidencji ilości i jakości świadczonych usług, obejmującej w szczególności ewidencję odebranych nieczystości ciekłych;

6) przewidziany w pkt III ust. 11 decyzji Burmistrza - dostarczania Burmistrzowi kwartalnej informacji, w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy informacja, o ilości odebranych nieczystości płynnych z nieruchomości, przy czym informacja powinna zawierać adres nieruchomości, ilość odebranych ścieków z nieruchomości oraz datę wykonanej usługi;

7) wskazany w pkt IV ust. 2 decyzji Burmistrza - wypowiedzenia, po zakończeniu działalności objętej zezwoleniem, umów zawartych z właścicielami nieruchomości na odbiór i transport nieczystości ciekłych.

Ponadto, utrzymane zostało również postanowienie zawarte w pkt V decyzji Burmistrza, zgodnie z którym zezwolenie może zostać cofnięte bez odszkodowania przed upływem terminu określonego w decyzji Burmistrza w przypadku naruszania warunków zezwolenia, w trybie art. 9 ust. 2 ustawy o czystości.

Uwzględniając to, co powiedziano wyżej o konieczności równoważnego traktowania praw i obowiązków wszystkich zainteresowanych, uczestniczących w procesie wytwarzania, odbierania i unieszkodliwiania nieczystości płynnych, za zasadne uznał Sąd jedynie zarzuty dotyczące pkt. III.11 (dot. treści kwartalnego sprawozdania) i IV.2 (dot. obowiązku wypowiedzenia umów zawartych z właścicielami nieruchomości na odbiór nieczystości po upływie ważności zezwolenia).

Odnośnie pierwszego z nich zauważyć należy, że obowiązek sporządzania kwartalnego sprawozdania wynika z art. 9o ustawy o czystości.

W myśl powołanego przepisu:

1. Podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych jest obowiązany do sporządzania kwartalnych sprawozdań.

2. Sprawozdanie jest przekazywane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy.

3. Sprawozdanie zawiera:

1) imię i nazwisko lub nazwę, adres zamieszkania lub siedziby podmiotu prowadzącego działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, numer decyzji w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie tej działalności, o ile nie jest zwolniony z obowiązku jej posiadania, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile został nadany;

2) informację, za który kwartał i rok sporządzane jest sprawozdanie;

3) informacje o ilości odebranych z obszaru gminy nieczystości ciekłych:

a) bytowych,

b) przemysłowych;

4) informacje o ilości przekazanych do stacji zlewnej odebranych z obszaru gminy nieczystości ciekłych:

a) bytowych,

b) przemysłowych

- wraz ze wskazaniem nazwy i adresu stacji zlewnej, do której zostały przekazane odebrane nieczystości ciekłe;

5) wyjaśnienia dotyczące różnicy między ilością nieczystości ciekłych odebranych z obszaru gminy a ilością tych nieczystości przekazanych do stacji zlewnych, jeżeli występuje taka różnica;

6) liczbę właścicieli nieruchomości, od których zostały odebrane nieczystości ciekłe;

7) datę sporządzenia sprawozdania;

8) podpis prowadzącego działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych lub podpis osoby upoważnionej do występowania w jego imieniu na podstawie pełnomocnictwa.

4. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, dołącza do sprawozdania wykaz właścicieli nieruchomości, z którymi w okresie objętym sprawozdaniem zawarł umowy na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych, oraz wykaz właścicieli nieruchomości, z którymi umowy te uległy rozwiązaniu lub wygasły. W wykazach zamieszcza się imię i nazwisko albo nazwę oraz adres właściciela nieruchomości, a także adres nieruchomości.

Z powyższego wynika, że zobowiązanie strony w zaskarżonej decyzji do ujęcia w sprawozdaniu także informacji o adresie nieruchomości, z których odebrano ścieki, ich ilości i daty usługi istotnie nie znajduje podstawy prawnej.

Jako zasadny ocenił Sąd także zarzut odnoszący się do pkt. IV 2 decyzji I instancji, w którym skarżący został zobligowany do wypowiedzenia po zakończeniu działalności umów zawartych z właścicielami nieruchomości na odbiór nieczystości.

W polskim systemie prawa obowiązuje zasada swobody umów, która pozostawia podmiotom wolność zarówno co do woli zawarcia umowy w ogóle i analogicznie także jej rozwiązania, jak i jej treści. Normatywnym wyrazem tej zasady jest art. 3531 K.c., zgodnie z którym strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Zatem organ administracji, który nie jest stroną umowy co do zasady nie może władczo w nią ingerować nakazując jej zawarcie lub rozwiązanie, o ile nie znajduje to oparcia w przepisach, a tak jest w przypadku omawianej regulacji.

Nie uznał natomiast Sąd zasadności pozostałych zarzutów skargi.

W kwestii uregulowanej w pkt III ust. 1 decyzji Burmistrza - prowadzenia działalności objętej zezwoleniem z zachowaniem odpowiednich warunków sanitarnych, BHP oraz przestrzegania zasad określonych w ustawie o czystości, jak też regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy S. (Regulamin) Sąd nie podziela poglądu strony co do tego, że obowiązki te winny być konkretnie wyspecyfikowane w decyzji.

Wyjaśniając powyższe stwierdzenie Sąd wyraża pogląd, że żądanie, aby decyzja zezwalająca na prowadzenie działalności wymieniała wszystkie regulacje, jakich prowadzący działalność winien przestrzegać w jej toku nie tylko nie znajduje podstawy w obowiązujących przepisach, ale także jest nieracjonalne, a wręcz niewykonalne. Po pierwsze, organ nie ma wiedzy, jakie konkretnie przepisy mogą znaleźć zastosowanie w odniesieniu do konkretnego podmiotu – np. czy zatrudnia on osoby niepełnosprawne, młodociane albo kobiety w ciąży. A w odniesieniu do każdej w tych grup obowiązują wszak przepisy prawa pracy odrębne od regulacji powszechnych. Po wtóre, zezwolenie udzielane jest na okres 10 lat, zatem z całą pewnością należy przyjąć, że w tym okresie nastąpią jakieś zmiany stanu prawnego w zakresie regulującym omawiane sfery (warunki sanitarne, BHP etc.). Pojawia się zatem pytanie czy przez cały okres, na jaki zezwolenie zostało udzielone organ miałby monitorować zmiany stanu prawnego i wprowadzać je do treści decyzji w sprawie zezwolenia? I w jakim trybie miałby to czynić? W myśl art. 155 K.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony (...). Z powyższego wynika, że nie można zmienić takiej decyzji bez zgody strony. Jakie konsekwencje miałby brak takiej zgody? Po trzecie wreszcie, skarżący jest podmiotem profesjonalnie zajmującym się odbieraniem nieczystości. Z tego względu winien znać i przestrzegać wszelkich przepisów regulujących działalność, którą zawodowo się zajmuje.

Odnośnie obowiązku zawierania umów na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości, nałożonego w pkt III ust. 2 decyzji Burmistrza Sąd zauważa, że strona wybiórczo analizuje poszczególne przepisy ustawy o czystości w oderwaniu od innych, podczas gdy, zdaniem Sądu, przy wykładni tych przepisów należy uwzględniać wszystkie regulacje, gdyż łącznie tworzą one logiczną całość. Wykładnia systemowa nakazuje ustalać znaczenie tekstów prawnych biorąc pod uwagę ich kontekst systemowy, a więc także inne normy prawne tworzące system, do którego należy wyinterpretowana norma. Sąd zauważa zatem, że art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o czystości stanowi, że:

1. Właściciele nieruchomości, którzy pozbywają się z terenu nieruchomości nieczystości ciekłych (...), wykonując obowiązek określony w art. 5 ust. 1 pkt 3b, są obowiązani do udokumentowania w formie umowy korzystania z usług wykonywanych przez:

1) gminną jednostkę organizacyjną lub przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych przez okazanie takich umów i dowodów uiszczania opłat za te usługi.

Faktem jest, że jest to przepis adresowany wprost do właścicieli nieruchomości, a nie przedsiębiorców odbierających nieczystości, tym niemniej – zakładając racjonalność ustawodawcy - jedyny oczywisty i logiczny wniosek, jaki z niego wynika jest taki, że aby doszło do zawarcia umowy musi istnieć jej druga strona. Skoro właściciele nieruchomości obowiązani są do zawarcia takich umów, i to w formie pisemnej, na co wskazuje zwrot "okazanie takich umów" to oznacza to, że jedyną podstawą do prowadzenia legalnej działalności w zakresie odbierania nieczystości jest zawarcie przez przedsiębiorcę stosownej umowy z podmiotami, od których nieczystości odbiera.

Końcowo przypomnieć należy, że art. 9o ustawy o czystości, dot. obowiązków sprawozdawczych, zobowiązuje podmiot prowadzący działalność do dołączania do kwartalnego sprawozdania wykazu właścicieli nieruchomości, z którymi w okresie sprawozdawczym taki przedsiębiorca zawarł umowy na opróżnianie zbiorników oraz tych, z którymi w tym czasie umowy wygasły lub uległy rozwiązaniu. To potwierdza słuszność stanowiska organów o konieczności zawarcia umów z właścicielami nieruchomości. Natomiast okoliczność, że ma to być umowa pisemna wynika z wyżej omawianego art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o czystości.

W kwestii obowiązku przekazywania odebranych nieczystości ciekłych na wskazaną stację zlewną (pkt III 3 decyzji) zauważyć należy, że jest to zapis kwestionowany tylko w tej części, w jakiej nakazuje to czynić na warunkach ustalonych z "B" sp. z o.o. w S.. Zapis ten nie nakłada więc na stronę żadnych nowych obowiązków, wręcz przeciwnie – warunki te mają być "ustalone z" a nie "ustalone przez", co oznacza, że skarżący także ma wpływ na treść tych ustaleń, nie ma ich za to Burmistrz S., który nie zastrzegł dla siebie żadnej formy ingerencji w dokonane ustalenia. Z tego względu nie jest zasadny zarzut strony, że "Nie sposób doszukać się w treści przepisów tej ustawy wymogu przekazywania nieczystości ciekłych do stacji zlewnej na warunkach określonych przez właściciela tej stacji ani bycia stroną umowy z takim właścicielem." Ani jedna ani druga sytuacja nie miała bowiem w niniejszej sprawie miejsca.

W ocenie Sądu, zastrzeżenie to ma charakter czysto techniczny i organizacyjny – nie budzi wątpliwości Sądu, że konieczne może być np. ustalenie dni czy godzin dostaw nieczystości, co może być spowodowane harmonogramem pracy spółki "B" czy ilości ścieków, jakie jednorazowo mogą być odebrane lub innych jeszcze zagadnień technicznych czy z zakresu organizacji dostaw. Skoro skarżący będzie dostarczał nieczystości do tej zlewni, to logicznym jest, że to z nią (a nie innym podmiotem) ustali techniczne i organizacyjne zasady dostaw. Na marginesie pojawia się w tym miejscu pytanie jak skarżący wyobraża sobie organizację dostaw i współpracę ze Spółką "B", skoro kwestionuje zarówno umowną, jak i władczą formę ustalenia współpracy.

W zakresie obowiązku wynikającego z pkt III ust. 9 decyzji Burmistrza tj. pobierania opłat za faktyczną ilość nieczystości ciekłych odebranych z danej nieruchomości Sąd również nie dopatrzył się naruszenia prawa. Umowa o odbiór nieczystości ma charakter umowy adhezyjnej, przy której wpływ strony przystępującej do umowy na jej treść jest ograniczona. Innymi słowy właściciel nieruchomości nie ma wpływu na cenę usługi. Kwestionowany zapis, pozostający niewątpliwie w interesie słabszych stron umów czyli członków wspólnoty samorządowej, którą na zewnątrz reprezentuje Burmistrz wskazuje jedynie, że przedsiębiorca nie może w żądanej od właścicieli cenie usług ukryć jakichś opłat nie związanych z ilością pobranych ścieków. Nadto nie zasługuje na uwzględnienie zarzut strony, że zapis ten jest dla niej niekorzystny z uwagi na wyłączenie możliwości pobierania zryczałtowanych opłat za serwis. Zauważyć bowiem należy, że kwestionowany zapis wprost odnosi się do opłat za pobrane nieczystości i nie reguluje należności za serwis kabin przenośnych i ewentualnych kosztów ich udostępnienia.

Sąd zauważa także, że w omawianym zakresie strona jest niekonsekwentna. Z jednej strony bowiem kwestionuje obowiązek zawierania umów z właścicielami nieruchomości wyrażony w punkcie III 2 decyzji I instancji, z drugiej – kwestionuje prawo organu do ingerencji w treść umowy z nabywcami usług, co oznacza, że jednak planuje ich zawarcie.

Co do obowiązku prowadzenia ewidencji umów zawartych z właścicielami nieruchomości oraz ewidencji ilości i jakości świadczonych usług, obejmującej w szczególności ewidencję odebranych nieczystości ciekłych, nałożonego w pkt III ust. 10 decyzji Burmistrza Sąd zauważa, że art. 9o nakłada na przedsiębiorcę obowiązek sporządzania kwartalnych sprawozdań obejmujących m.in. informację o ilości odebranych z obszaru gminy nieczystości (art. 9o ust. 3 pkt 3 ustawy o czystości) oraz wykaz właścicieli z którymi w okresie sprawozdawczym zawarł umowy, a także takie które uległy rozwiązaniu lub wygasły (art. 9o ust. 4 ustawy). W ocenie Sądu jeśli na stronie na mocy ustawy ciąży taki obowiązek, to towarzyszy mu – jakkolwiek niewyrażony wprost w ustawie – obowiązek gromadzenia takich danych źródłowych, które pozwolą na sporządzenie, a w razie potrzeby także weryfikację poprawności i prawdziwości sporządzonego sprawozdania, gdyż stosownie do art. 9u ust. 1 ustawy wójt, burmistrz lub prezydent miasta sprawuje kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów ustawy.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zapisu pkt V decyzji Burmistrza, zgodnie z którym zezwolenie może zostać cofnięte bez odszkodowania przed upływem terminu określonego w decyzji Burmistrza w przypadku naruszania warunków zezwolenia, w trybie art. 9 ust. 2 ustawy o czystości Sąd nie stwierdził, aby naruszał on prawo. Zgodnie z powołanym przepisem, jeżeli przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie, nie wypełnia określonych w nim warunków, organ, który wydał zezwolenie, wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszania tych warunków. Jeżeli przedsiębiorca mimo wezwania nadal narusza te warunki, organ cofa, w drodze decyzji, zezwolenie bez odszkodowania. W przedmiocie tego zarzutu Sąd stanął na stanowisku, że pkt. V decyzji nie można uznać za władcze rozstrzygnięcie, gdy się zważy, że przywołuje ono zapis ustawowy (art. 9 ust. 2 ustawy o czystości) i jest w istocie pouczeniem (choć niekompletnym), jedynie przypominającym o konsekwencjach niezachowania warunków udzielonego zezwolenia, które – w sytuacji spełnienia przesłanek ustawowych – i tak by wystąpiły, niezależnie od tego, czy kwestionowany zapis znalazłby się w treści decyzji czy też nie. Oczywistym jest, że w takim przypadku ewentualne cofnięcie zezwolenia musiałoby być poprzedzone procedurą sanacyjną, gdyż jest to obligatoryjny element wygaszenia zezwolenia, wynikający z przepisu bezwzględnie obowiązującego i nie zmienia tego okoliczność, że decyzja o niej nie mówi.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że decyzja SKO, jak i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy jedynie w określonej w niniejszym wyroku części. W związku z tym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie I i II sentencji wyroku, zaś na podstawie art. 151 p.p.s.a. dalej idącą skargę oddalono.

Ponownie rozpoznając sprawę w części, w jakiej decyzja została uchylona, organ I instancji zobowiąże skarżącą do składania sprawozdania tylko o takiej treści i na takich zasadach, jakie przewiduje ustawa o czystości.

Sąd nie dostrzegł natomiast naruszenia art. 8 § 2 K.p.a. stanowiącego, że organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Zauważyć bowiem należy, że w zakresie analizowanego zagadnienia trudno mówić o "utrwalonej praktyce". Nadto stosownie do art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, zatem organ nie jest zobowiązany a wręcz nie może rozpoznawać danej sprawy w sposób, jaki uważa za niezgodny z prawem tylko dlatego, że inne organy wydały rozstrzygnięcie odmienne w podobnym stanie faktycznym.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty składały się: kwota wpisu sądowego od skargi ([...]zł), wynagrodzenie adwokata ([...]zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).