Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 543/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1- 3, art. 6 ust. 6, art. 7a
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 21 § 3 i 5, art. 191. 194, art. 120
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2052
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 15 zzs4 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 września 2021 r. sprawy ze skargi U. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...] maja 2021 r., znak: [...] [...] - wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 - zwanej w skrócie "O.p."), art. 2 ust. 1 pkt 2 , art 3 ust. 1 pkt 1,art. 4 ust. 1 pkt 2, art 5 ust. 1 pkt 2 lit. e), art 6 ust 6, 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach 1 opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm. - zwanej w skrócie "u.p.o.l."), uchwały Rady Miejskiej w D. nr [...] z dnia 04.11.2020r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Zach. z 2020r. poz. 4987), art 1, art 3 ust 1 pkt 1, art 4 ust. 1 pkt 2 , art 6 ust. 1 pkt 2 , art 6a ust 5, 6, art 6c ust. 1, ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku

rolnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 333 z późn. zm.], uchwały Rady Miejskiej w D. nr [...] z dnia 04.11.2020 r. w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta dla celów wymiaru podatku rolnego (Dz. Urz. Woj. Zach. z 2020 r., poz. 4986) - Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w wyniku rozpatrzenia odwołania podatniczki U. S. wniesionego pismem z dnia 09.03.2021 r., utrzymał w mocy decyzję Burmistrza D. z dnia [...].02.2021 r., znak: [...], ustalającą Podatniczce łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2021 w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło, że wyżej opisaną decyzją z dnia [...].02.2021 r., Burmistrz D. ustalił podatniczce U. S. (dalej "Strona", "Podatniczka", "Skarżąca") łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2021 w kwocie [...]zł, obejmujące wymiar podatku rolnego w wysokości [...] zł oraz wymiar podatku od nieruchomości w kwocie [...]zł.

Dalej wskazało, że decyzję tę zaskarżyła Podatniczka, reprezentowana przez pełnomocnika (radcę prawnego) wnosząc odwołanie (nadane listem poleconym w dniu 09.03.2021 r.), w którym zarzuciła niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie, a w szczególności tego, że Strona pomimo, że jest właścicielem, nigdy nie była i nie jest posiadaczem samoistnym nieruchomości. Dodała, że przed Komornikiem Sądowym działającym przy Sądzie Rejonowym w S. toczy się postępowanie egzekucyjne dotyczące tej nieruchomości pod sygn. akt Km [...], gdzie nieruchomość w udziale została zlicytowana, natomiast pozostała część nieruchomości będzie licytowana 25.03.2021 r. Skarżąca wskazała, że postępowanie egzekucyjne nie zakończyło się tylko dlatego, iż jeden ze współwłaścicieli tej nieruchomości zmarł i nie zostało jeszcze przeprowadzone postępowanie spadkowe. Okoliczności te, w ocenie pełnomocnika Skarżącej, mają istotny wpływ zarówno na jej obowiązek uiszczenia podatku od nieruchomości jak również na wysokość stawki podatkowej i w związku z tym Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji. Do odwołania załączyła postanowienie [...] Km [...] oraz pismo [...] o obwieszczeniu o licytacji nieruchomości.

Wyżej opisana zaskrzoną decyzja z dnia [...] maja 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Organu podatkowego I instancji z dnia [...] lutego 2021 r.

W pierwszej kolejności Kolegium wyjaśniło, że przedmiotem wymiaru opodatkowania ustalonego ww. decyzją z dnia [...].02.2021 r. jest działka nr [...] o powierzchni [...] ha położoną w D. w miejscowości O..

Wskazało przy tym, że Podatniczka własność tej działki nabyła aktem notarialnym Rep. A nr [...] z dnia 24.01.2013 r., włączonym do akt sprawy, i że wyłącznym właścicielem tej działki pozostaje Podatniczka także w roku 2021, co potwierdza wpis do księgi wieczystej KW nr [...] w Dziale II - Własność, a także zapisy ewidencji gruntów i budynków.

Kolegium stwierdziło zatem, że w przedmiotowym postępowaniu nie ma znaczenia wskazywana przez pełnomocnika Strony okoliczność zlicytowania udziału w nieruchomości, jak również bez znaczenia pozostaje fakt zawieszenia egzekucji w części dotyczącej udziału [...] z uwagi na konieczność ustalenia spadkobiercy po zmarłym współwłaścicielu tego udziału. Podniosło przy tym, że jak wynika z dokumentów załączonych do odwołania, działka której dotyczy stan współwłasności, to działka nr [...]. Nieruchomość ta pozostaje poza ramami niniejszego postępowania (art. 3 ust. 4 u.p.ol., art. 3 ust. 5 o podatku rolnym). Organ podatkowy w swej decyzji jednoznacznie określił przedmiot opodatkowania, jest nim zabudowana działka nr [...].

Następnie, przechodząc do weryfikacji decyzji Organu I instancji, Kolegium, po przytoczeniu przepisów art. 3 ust. 1 - 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (" u.p.o.l."), wskazało, że norma ta posiada swój odpowiednik w przytoczonym art. 3 ust. 1-2 ustawy o podatku rolnym ("u.p.r."), po czym wskazało, że przepisy art. 3 ust.1-3 u.p.o.l. i art. 3 ust. 1-2 u.p.r. kształtują zatem ogólną zasadę, stosownie do której podatnikami podatku od nieruchomości/podatku rolnego są właściciele, posiadacze samoistni oraz użytkownicy wieczyści nieruchomości [zasada ta doznaje wyjątku w sytuacji, gdy przedmiotem opodatkowania jest nieruchomość lub obiekt budowlany stanowiący własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego - stan ten nie dotyczy niniejszej sprawy).

Kolegium wskazało przy tym, że przepis art 3 ust. 3 u.p.o.l. i odpowiednio art 3 ust. 2 u.p.r. wyklucza stosowanie art 3 ust 1 pkt 1 - właściciel jako podatnik podatku od nieruchomości - wtedy, gdy kto inny jest właścicielem, a kto inny posiadaczem samoistnym nieruchomości.

Jak dalej Kolegium wskazało, przepis art. 3 ust. 3 u.p.o.l. i 3 ust. 2 u.p.r. rozstrzyga zatem sytuację zbiegu do przedmiotu opodatkowania, tytułu własności i posiadania samoistnego przez wskazanie, że podatnikiem jest posiadacz samoistny. Z kolei art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art 3 ust. 1 pkt 2 u.p.r. wprost przypisuje status podatnika samoistnemu posiadaczowi nieruchomości.

Dodało także, że pojęcie "posiadania" zdefiniowane jest wyłącznie na gruncie prawa cywilnego, przy czym jednolita jest linia orzecznicza sądów administracyjnych przyjmującą, że przy wykładni art 3 ust 3 u.p.o.l./ art 3 ust2 u.p.r. należy posłużyć się definicją posiadania zawartą w art. 336 K.c.

W myśl zaś art. 336 K.c., posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).

Wskazuje się, że posiadacz samoistny to taki, którego zakres faktycznego władania rzeczą jest taki sam jak właściciela i który znajduje się w położeniu pozwalającym na korzystanie z rzeczy w taki sposób, jak może to czynić właściciel. Z kolei tych cech nie można przypisać tym, którzy władają nieruchomością w zakresie innego prawa zależnego (najem, użytkowanie), a także tym, którzy korzystają z nieruchomości za zgodą właściciela, w zakresie przez właściciela określonym i tolerowanym, choćby nie łączył ich z właścicielem żaden stosunek prawny.

Kolegium zwróciło przy tym uwagę na brzmienie powyżej przywołanego art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., i u.p.r., z którego wynika, że w sytuacji zbiegu do przedmiotu opodatkowania tytułu własności i posiadania samoistnego, obowiązek podatkowy posiadacza samoistnego wyprzedza obowiązek podatkowy właściciela nieruchomości.

W niniejszej sprawie - jak wskazało Kolegium - Skarżąca nie wskazała, czyje posiadanie pozostaje w zbiegu z tytułem własności. Wbrew temu co zarzuca Skarżąca, organ podatkowy nie ma obowiązku poszukiwania czy identyfikowania osoby samoistnego posiadacza niemającego przymiotu właściciela. Słusznie Organ I instancji ustosunkowując się do zarzutów odwołania zauważył, że obowiązek podatkowy zgłoszony przez Stronę informacją podatkową z dnia 25.02.2013 r., nigdy nie został przez nią skorygowany. Z kolei z akt sprawy, jak również z samego odwołania nie można wysnuć, kto w ocenie Strony uważa się za właściciela przedmiotowej działki.

Kolegium podkreśliło, że działka nr [...] posiada uregulowany stan prawny, a tym samym w pierwszym rzędzie status podatnika podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego (działka nr [...] nie jest gospodarstwem rolnym w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.p.r.) należy ustalić na gruncie art 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i u.p.r. Natomiast do "uchylenia" statusu podatnika wynikającego z tytułu własności na rzecz samoistnego posiadacza, nie wystarczy twierdzenie pełnomocnika, że Skarżąca mimo, że jest właścicielem, nigdy nie była jej posiadaczem samoistnym. Nie jest bowiem możliwa sytuacja, że nieruchomość o uregulowanym stanie prawnym, tj. posiadająca właściciela, nie ma zarazem posiadacza samoistnego. Podkreślono przy tym, że posiadanie samoistne wynika przede wszystkim z tytułu własności. Skoro Skarżąca przed organem podatkowym nie potrafi wskazać samoistnego posiadacza, to już ta okoliczność czyni wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji bezpodstawnym. Organ nie może prowadzić postępowania wyjaśniającego wobec niezidentyfikowanego posiadacza samoistnego. Strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, chcąc uzyskać oczekiwane przez siebie rozstrzygnięcie, winna wykazać posługując się odpowiednimi środkami dowodowymi, że wobec przedmiotowej nieruchomości nastąpił zbieg tytułu własności z samoistnym posiadaniem innej osoby. Skoro Strona tego nie uczyniła, to nie może skutecznie zarzucać Organowi I instancji, że niezasadnie przypisał status podatnika właścicielce nieruchomości. Niewątpliwie, Strona do aktu notarialnego z dnia 24.01.2013 r. oświadczyła, że wydanie na Jej rzecz przedmiotu darowizny nastąpiło w dniu zawarcia aktu. Co więcej, okoliczność tę potwierdziła zgłaszając się jako podatnik do organu podatkowego. Podkreślono także, że przy ocenie, czy dana osoba jest posiadaczem samoistnym, nie jest wymagane stwierdzenie efektywnego korzystania z rzeczy. O ile z nieruchomości Strony korzysta inna osoba - zastrzegając przy tym, że w odwołaniu okoliczność ta nie została w ogóle podniesiona - to nic nie wskazuje by Strona sprzeciwiała się takiemu stanowi rzeczy. Zauważył także, że właściciel co do zasady nie traci przymiotu samoistnego posiadania przez to, że udostępnia nieruchomość innej osobie i osoba ta korzysta z nieruchomości za jego zgodą i w zakresie przez niego tolerowanym. Co istotne, Skarżąca w ogóle nie twierdzi, a przede wszystkim nie dowodzi, że z posiadania właścicielskiego została wyzuta.

Odnosząc się natomiast do okoliczności co do zajęcia nieruchomości przez komornika sądowego, w tym prowadzenia licytacji nieruchomości, Kolegium wskazało, że okoliczność ta nie uchyla obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, jak również w podatku rolnym. Właściciel nieruchomości, z której prowadzona jest egzekucja, nadal zachowuje swój status podatnika. Co oczywiste, samoistnym posiadaczem nie staje się komornik. Nie sposób mu przypisać ani władztwa faktycznego, ani zamiaru władania nieruchomością dla siebie. Komornik, którego status wynika z ustawy z dnia 22 marca 2018r. o komornikach sądowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 121), dokonując egzekucyjnego zajęcia nieruchomości, w ogóle nie staje się jej posiadaczem (czy to zależnym, czy to samoistnym). W myśl art. 3 ust. 1 tej ustawy, komornik jest organem władzy publicznej w zakresie wykonywania czynności w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym.

Jak wskazał NSA w wyroku z dnia z dnia 13 września 2018 r., II FSK 319/, na posiadanie składają się dwa elementy: corpus oraz animus, tj. zdolność władania rzeczą w taki sposób, jak podmiot, któremu przysługuje odpowiednie prawo do rzeczy oraz wola wykonywania tego prawa, wyrażająca się w takim postępowaniu posiadacza, z którego wynika, iż uważa się on za podmiot prawa do tej rzeczy.

Z kolei jak wynika z postanowień komorniczych dołączonych do odwołania, wierzycielem egzekwującym z nieruchomości oznaczonej działką nr [...] jest Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, przy czym egzekucja ta jest skierowana wobec B. S. i Ł. S.. Organ odwoławczy z racji prowadzenia postępowania z odwołania strony (U. S.) od decyzji Burmistrza D. z dnia [...].02.2021 r., znak: [...], odmawiającej umorzenia zaległości podatkowych w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2020 r., wie że uczyniona aktem notarialnym Rep. A nr [...] z dnia 24.01.2013 r. darowizna, obejmująca działkę nr [...] na rzecz U. S. uznana została za bezskuteczną względem wierzyciela - AGiMR, o czym orzekł Sąd Okręgowy w wyroku z dnia 07.11.2014 r., o sygn. akt I C [...] 9 (wyrok ten jest ujawniony w księdze wieczystej). W tym stanie rzeczy obdarowana przez swych synów U. S., musi znosić egzekucje z nieruchomości prowadzoną z wniosku wierzyciela. Jednakże sama okoliczność prowadzenia egzekucji z nieruchomości przez

wierzyciela egzekwującego zadłużenie względem darczyńców, nie oznacza że wierzyciel, uruchamiając egzekucje z przedmiotowej nieruchomości, objął tę nieruchomość w posiadanie właścicielskie. Nie ulega wątpliwości, że wierzyciel chce doprowadzić do spieniężenia zajętej nieruchomości w celu pokrycia istniejącego zadłużenia. Temu służy postępowanie egzekucyjne.

Kolegium zaznaczyło przy tym także, że wyrok uznający bezskuteczność darowizny nieruchomość daje jedynie wierzycielowi prawo do zaspokojenia się z przedmiotu darowizny, który to przedmiot wszedł do majątku obdarowanej. Uznanie czynności za bezskuteczną nie powoduje powrotu nieruchomości do dłużników. Ponad wszelką wątpliwość, właścicielem tej nieruchomości na podstawie umowy darowizny stała się obdarowana U. S., co potwierdza wpis do księgi wieczystej KW [...] Nawet zetem, jeśli Strona nie dysponuje nieruchomością w taki sposób jak zamierzała przyjmując darowiznę, to uzyskując tytuł własności nieruchomości nabyła zarazem status podatnika, na co słusznie wskazał Organ I instancji. Jak zaznaczono natomiast wyżej, w sprawie nie wykazano zbiegu posiadanego tytułu własności z samoistnym posiadaniem innej osoby. Zarówno treść odwołania, jak i dowody załączone do odwołania nie dają podstaw do uznania, że doszło do utraty przez Stronę posiadania samoistnego na rzecz innej osoby. Zaznaczono przy tym, że zgodnie z art. 222 O.p., odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.

Sumując, Kolegium wskazało, że choć Skarżąca wykazała okoliczność prowadzenia egzekucji z nieruchomości oznaczonej nr działki nr [...], jednakże mylnie uznała, że okoliczność ta jest istotna dla podejmowanego rozstrzygnięcia. Jak wskazano wyżej, fakt prowadzenia egzekucji nie wpływa ani na status podatnika, ani również na stawkę podatkową.

Według zapisów kartoteki budynków, budynek posadowiony na działce nr [...] posiada przypisaną funkcję "budynki produkcyjne usługowe i gospodarcze dla rolnictwa" (jak wynika z opisu nieruchomości zawartym w obwieszczeniu o licytacji jest to budynek byłej chlewni). Zastosowanie do niego znajduje stawka dla budynków pozostałych, wynikająca z uchwały Rady Miejskiej w D. nr [...] z dnia 04.11.2020r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości zgodnie tj. w wysokości [...] zł/m˛. Kolegium podkreśliło przy tym, że Podatniczka w informacji podatkowej odnośnie tego budynku zgłosiła do opodatkowana powierzchnię użytkową wynoszącą [...] m˛. Zdaniem Kolegium, Organ I instancji dokonał zatem wymiaru podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości zgodnie z danymi wskazanymi przez Stronę, stosując właściwą stawkę podatkową.

Z kolei opodatkowanie powierzchni gruntów w działce nr [...] nastąpiło zgodnie z ustawą o podatku rolnym . Grunty te zgodnie z ewidencją posiadają użytek rolny, tj. pow. [...] ha sklasyfikowana jest jako RIVb, zaś powierzchnia [...] ha oznaczona jest symbolem B-RIVb. Do gruntów tych, organ zastosował stawkę uchwały Rady Miejskiej w D. nr [...] z dnia 04.11.2020 r. w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta dla celów wymiaru podatku rolnego, tj. [...] zł za 1 ha. Zaznaczyło przy tym, że średnia cena skupu żyta ustalana jest na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w terminie do dnia 20 października roku poprzedzającego rok podatkowy, z tym że ma mocy delegacji, zawartej w art. 6 ust. 3 u.p.r., rady gmin są uprawnione do obniżenia cen skupu określonych w ust. 2, przyjmowanych jako podstawa obliczania podatku rolnego na obszarze gminy. Tym samym, Kolegium nie dopatrzyło się nieprawidłowości przy opodatkowaniu przedmiotowego gruntu.

Dodało przy tym, że zgodnie z art. 6c u.p.r., osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym], z zastrzeżeniem ust. 2. Przepisy art. 6a ust. 6a i 10a stosuje się odpowiednio.

Tym samym, zdaniem Kolegium, Organ podatkowy I instancji ustalając dla Strony zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym z tytułu gruntu rolnego oraz w podatku od nieruchomości z tytułu budynku, prawidłowo zastosował formę opodatkowania wydając w sprawie nakaz płatniczy, tj. decyzję ustalającą dla Strony - U. S. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2021 r. w kwocie [...]zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2021 r. Strona, reprezentowana przez pełnomocnika (radcę prawnego), wnosząc o jej uchylenie w całości, zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie;

2. naruszenie prawa materialnegoar.3 ust. 1-3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez błędną wykładnię i brak zastosowania pomimo wystąpienia przesłanek zastosowania art. 3 ust. 2 i 3 u.p.o.l.;

3. dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Skarżąca nie wniosła o rozpatrzenie sprawy na rozprawie.

W przypadku uznania skargi za zasadną, Skarżąca wniosła o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca przypomniała przebieg postępowania w niniejszej sprawie. Wskazała, że decyzją z dnia [...].02.2021 r., znak: [...], Burmistrz D. ustalił Skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2021 w kwocie [...]zł, obejmujące wymiar zobowiązania podatkowego w podatku rolnym w wysokości [...] zł oraz wymiar zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w kwocie [...]zł.

Pełnomocnik Skarżącej wskazała przy tym, że Skarżąca zaskarżyła tę decyzję albowiem jest właścicielem, a nie jest posiadaczem samoistnym tej nieruchomości. Nigdy nie była ona w jej władaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2021 r. sygn. akt: [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazała przy tym, że Organ I i II instancji zapoznany jest szczegółowo z materiałami w sprawie, w tym z okolicznością, iż Pani U. S. nigdy nie władała nieruchomością a jej sytuacja finansowa jest bardzo trudna. Pani U. S. jest wyłącznym właścicielem zabudowanej działki nr [...] o pow[...] ha, a udział w działce [...] została zbyta na rzecz p. Ł. M.. Sytuacja finansowa Skarżącej wraz z okolicznością, iż Skarżąca nie ma możliwości korzystania z nieruchomości, winny łącznie stanowić o zwolnieniu od kosztów postępowania. Skarżąca ani nie korzysta z nieruchomości, ani nie może korzystać z pożytków na tej nieruchomości. W ocenie Skarżącej, należy uznać to, iż Skarżąca otrzymuje emeryturę w tak niskiej wysokości w prawie polskim, iż po opłaceniu czynszu za lokal mieszkalny, mediów, leków, zostaje jej kwota około [...] zł na jedzenie i środki czystości oraz przejazdy, co jest kwotą niewystarczającą. Wysokość świadczenia emerytalnego stanowi zatem o wyjątkowości przesłanki pozwalającej na zwolnienie Skarżącej od ponoszenia kosztów postępowania, w tym kosztów wpisu od skargi. Zbycie tej nieruchomości w części zostało uznane za bezskuteczne /na rzecz Pani U. S./ a w pozostałej części za skuteczne.

Spadkobiercy zaproponowali również zbycie pozostałej nieruchomości na rzecz Agencji w celu pokrycia zobowiązań. Agencja na to nie przystała i dlatego toczy się postępowanie egzekucyjne z nieruchomości, a Pani U. S. nie ma możliwości zbycia tej nieruchomości samodzielnie z uwagi na toczące się postępowanie egzekucyjne.

Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, będące min. właścicielami nieruchomości, posiadaczami samoistnymi (art. 3 ust 1-3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym

Przepisy art. 3 ust. 1-3 ustawy kształtują zatem ogólną zasadę, stosownie do której podatnikami podatku od nieruchomości. Zasada ta doznaje ograniczenia. Przepis art. 3 ust. 3 ustawy wyklucza stosowanie art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy, właściciel jako podatnik podatku od nieruchomości nie jest obciążany podatkiem jeżeli nieruchomość jest we władaniu samoistnym posiadacza samoistnego. Pełnomocnik Skarżącej dodała, iż pojęcie posiadania zdefiniowane zostało wyłącznie na gruncie prawa cywilnego, przy czym istnieje jednolita linia orzecznictwa administracyjnego, że w odniesieniu do art. 3 ust. 2 ustawy, należy posługiwać się definicją posiadania zawartą w art. 336 K.c. W ocenie Skarżącej, organ winien wziąć pod uwagę całokształt materiału dowodowego a nie jedynie wybiórcze okoliczności. Na całokształt zaś materiału dowodowego składa się nie tylko sytuacja finansowa skarżącej, ale również okoliczność, iż nie była ona nigdy we władaniu tej nieruchomości, a toczące się postępowanie egzekucyjne przedłuża się albowiem nie ma chętnych na nabycie tej nieruchomości. Nieruchomość była i jest w posiadaniu P. A. p. według wiedzy Skarżącej. Uprzednio ta osoba płaciła podatki, następnie oświadczyła, iż nie jest już posiadaczem samoistnym, a organ, nie weryfikując tej okoliczności, obciąża podatkiem Panią U. S. jako obecną właścicielkę pomimo iż nie ma ona możliwości objęcia w posiadanie tej działki z uwagi na to iż jest ona w posiadaniu tej osoby trzeciej. Działka ta była objęta dzierżawą bezpłatną, gdzie Sąd uznał, iż nie została ona wypowiedziana i zasądził odszkodowanie/ odstępne z tego tytułu przy sprzedaży innych działek objętych tą sprzedażą/. Skarżąca nie ma możliwości dysponowania nieruchomością nr [...].

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.

Skarga jest niezasadna, Sąd bowiem, w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, nie stwierdził by Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 3 ust. 1- 3 u.p.o.l.) lub przepisów postępowania (brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy) w sposób, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego ustawodawca dla uchylenia zaskarżonego aktu wymaga w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a. W konsekwencji brak było uprawnionych podstaw do uwzględnienia skargi.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza D. z dnia [...].02.2021 r., którą ustalono Skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2021 w wysokości [...] zł, w tym podatek rolny w kwocie [...]zł oraz podatek od nieruchomości w kwocie [...]zł.

U podstaw wydania tej decyzji legły niesporne ustalenia faktyczne Organu podatkowego, a mianowicie, że w roku podatkowym 2021 Skarżąca była wyłącznym właścicielem nieruchomości, obejmującej działkę nr [...] o powierzchni [...] ha, położoną w miejscowości O., gmina D., a potwierdzają to wpis do księgi wieczystej KW nr [...] w Dziale II - Własność, a także zapisy ewidencji gruntów i budynków.

W skardze Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, podnosząc zarzuty (brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności w sprawie oraz dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a także naruszenie prawa materialnego art. 3 ust. 1-3 u.p.o.l. przez błędną wykładnię i brak zastosowania, pomimo wystąpienia przesłanek zastosowania art. 3 ust. 2 i 3 u.p.o.l.), nie kwestionuje, że jest wyłącznym właścicielem zabudowanej działki nr [...] o powierzchni [...] ha. Jednak zdaniem Skarżącej, przepis art. 3 ust. 3 u.p.o.l. wyklucza stosowanie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i właściciel nieruchomości jako podatnik podatku od nieruchomości nie jest obciążony podatkiem, jeżeli nieruchomość jest we władaniu samoistnym posiadacza samoistnego. Nieruchomość ta, według wiedzy Skarżącej, była i jest w posiadaniu osoby trzeciej (Pana A. P., który uprzednio płacił podatki, a następnie oświadczył, że nie jest już posiadaczem samoistnym), a organ, nie weryfikując tej okoliczności, obciąża podatkiem Skarżącą jako obecną właścicielkę, pomimo, że nie ma ona możliwości dysponowania tą nieruchomością nr [...].

W tak zakreślonych ramach sporu Sąd orzekający w sprawie stwierdził, że zaskarżone stanowisko Organu podatkowego jest zgodne z prawem.

W pierwszej kolejności należy przytoczyć przepisy znajdujące zastosowanie w spornej materii, tj. art. 3 ust. 1 - 3 u.p.o.l. I tak.

Przepisy art. 3 ust. 1 - 3 u.p.o.l. stanowią, że:

"1. Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Obowiązek podatkowy dotyczący przedmiotów opodatkowania wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - ciąży odpowiednio na jednostkach organizacyjnych Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa i jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych, faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi.

3. Jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym.".

W świetle przytoczonej regulacji - w kontekście zarzutów skargi - istotne zatem było ustalenie przez Organ statusu podatkowego Skarżącej.

Poza sporem jest, że Skarżąca w roku podatkowym 2021 była wyłącznym właścicielem nieruchomości, obejmującej działkę nr [...] o powierzchni [...] ha, położoną w miejscowości O., a wynika to wprost z załączonych do akt administracyjnych badanej sprawy dokumentów, tj. z treści księgi wieczystej KW nr [...] w Dziale II - Własność (według stanu na dzień 12.04.2021 r.), a także danych z rejestru gruntów (według stanu na 12.04.2021 r.).

Nadto, jak wynika z załączonej do akt sprawy dokumentacji, Skarżąca nabyła prawo własności m. in. do zabudowanej działki nr [...] o powierzchni [...] ha, położonej w miejscowości O., gmina D., powiat s. , województwo z. - na mocy umowy darowizny - aktu notarialnego z dnia 24.01.2013 r., Rep. A Nr [...]. Natomiast na żądanie Burmistrza D. z dnia 12.02.2013 r. Skarżąca w dniu 25.02.2013 r. złożyła w Urzędzie Gminy w D. na formularzu RLN -1 "Informację w sprawie podatku rolnego, od nieruchomości i leśnego na rok 2013". Przy czym, z urzędu Sądowi jest wiadome (wynika z akt rozpoznawanej innej sprawy ze skargi U. S. o sygn. akt I SA/Sz 471/21), że nieruchomość ta (nr [...]) jest objęta postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym w stosunku do Ł. S. i B. S. (synów Skarżącej). Uczyniona z nieruchomości darowizna na rzecz U. S. uznana została za bezskuteczną wobec wierzyciela - Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, a wynika to z wyroku Sądu Okręgowego z dnia 07.11.2014 r. w sprawie o sygn. akt I C [...]. W tym stanie sprawy Skarżąca, jako obdarowana przez swoich synów, musi znosić egzekucję z tej nieruchomości prowadzoną z wniosku wskazanego wierzyciela, dopóki nie wykaże, że nie posiada statusu podatnika.

Tym samym, okoliczności istotnych w kontekście przytoczonych wyżej przepisów u.p.o.l. co do statusu podatnika, Skarżąca w żaden sposób nie podważyła.

Zatem, okoliczności, takie jak np. toczące się postępowanie egzekucyjne z tej nieruchomości, stanowiącej przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2021 rok, nie są i nie mogą być dla organu podatkowego podstawą faktyczną do ustalania wymiaru podatku od nieruchomości, w tym także, czy dany podmiot posiada status podatnika.

Zatem, niekwestionowane ustalenie, że Skarżąca jest właścicielem nieruchomości nakazało Organowi podatkowemu zastosowanie art. 3 ust.1 pkt 1 u.p.o.l. i na jego podstawie obciążenie Skarżącej opodatkowaniem w podatku od nieruchomości za 2021 rok, wykluczyło zaś zastosowanie przepisu art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., i odpowiednio art 3 ust. 2 u.p.r. (który stanowi, że: "Jeżeli grunty znajdują się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego ciąży na posiadaczu samoistnym").

Kolegium trafnie zauważyło, że Skarżąca przede wszystkim nie wykazała, czyje posiadanie pozostaje w zbiegu z tytułem własności. Zgodzić się także należy z Kolegium, że organ podatkowy nie ma obowiązku poszukiwania czy identyfikowania osoby samoistnego posiadacza niemającego przymiotu właściciela. Zasadnie także zauważono, że obowiązek podatkowy zgłoszony przez Skarżącą przez złożenie Informacji podatkowej z dnia 25.02.2013 r., nigdy nie został przez Podatniczkę skorygowany, zaś sama Skarżąca w skardze jedynie gołosłownie twierdzi, że, cyt.: "Nieruchomość była i jest w posiadaniu P. A. P. wg wiedzy skarżącej". Tezy tej bowiem nie poparła żadnym dowodem. Sama teza, bez poparcia jej rzetelnymi dowodami z dokumentów podważającymi niespornie dane z ewidencji gruntów i budynków, a więc, że Skarżąca nie posiada statusu podatnika, gdyż faktycznie nie włada nieruchomością, jest ona bowiem w posiadaniu osoby trzeciej, jest niewystarczająca dla uznania jej za prawdziwą. Takich dokumentów Skarżąca nie przedstawiła. Okoliczności te stanowiły podstawę do uznania, że ustalenia Organów podatkowych obu instancji zostały dokonane w niniejszej sprawie z zachowaniem zasad prowadzenia postępowania podatkowego przewidzianych przepisami ustawy – Ordynacja podatkowa, a ich ocena znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy, jak i w obowiązujących przepisach prawa materialnego.

W ocenie Sądu, decyzja Organu podatkowego I instancji, oparta została na danych z informacji złożonej przez skarżącą Podatniczkę, korespondujących z danymi z ewidencji gruntów i budynków, które, stosownie do art. 21 ust.1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, stanowią podstawę ustalania wymiaru podatku od nieruchomości.

Wyjaśnić przy tym również należy, że jeżeli osoba fizyczna jest podatnikiem podatku od nieruchomości, zobowiązana jest wówczas do złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru, w której podaje składniki swojego majątku podlegające opodatkowaniu (art. 6 ust. 6 u.p.o.l.), co znajduje oparcie w art. 21 § 5 O.p., zgodnie z którym, jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. Oznacza to, że dane wynikające z takiej informacji są dla organu podatkowego wiążące przy wydaniu decyzji podatkowej za określony rok podatkowy, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym, stosownie do art. 21 § 5 O.p. Tymi przepisami szczególnymi w rozpoznawanej sprawie są przepisy ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, a w szczególności art. 21 ust. 1, który przewiduje wiążącą organ podatkowy zasadę w zakresie orzekania w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości.

A zatem, dane wynikające z informacji podatkowej o nieruchomościach złożonej przez podatnika są dla organu podatkowego wiążące przy wydaniu decyzji podatkowej za określony rok podatkowy, o ile nie są sprzeczne z danymi z ewidencji gruntów i budynków. W przypadku zaś, gdy zachodzi rozbieżność lub wątpliwość co do prawidłowości danych zawartych w informacji podatkowej, wówczas organ podatkowy zobowiązany jest wszcząć postępowanie podatkowe w celu ustalenia podatku od nieruchomości we właściwej wysokości zgodnie z art. 21 § 3 O.p. Tryb ten stosuje się do wydania decyzji ustalającej (określającej) wysokość podatku podatnikowi.

Nadto, należy zwrócić uwagę, że wyjątkowo organy i sąd mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów, a mianowicie, tylko w przypadku przewidzianym w art. 194 § 3 O.p.

W myśl art. 194 § 1 O.p., dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Dokumentami urzędowymi w rozumieniu tego przepisu są ewidencje gruntów i budynków (szczegółowe zasady jej prowadzenia regulują obowiązujące od dnia 31 lipca 2021 r. przepisy rozporządzeniu Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - Dz. U. z 2021 r., poz. 1390). Zgodnie zaś art. 194 § 2 O.p., przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Natomiast z § 3 art. 194 O.p. wynika, że przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach. Nie wyłącza jej w szczególności art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2007 r., II FSK 958/06). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Z akt badanej sprawy nie wynika bowiem by Skarżąca kwestionowała lub, że kwestionuje zapisy ewidencji gruntów i budynków w drodze odrębnego postępowania ewidencyjnego. W tej sytuacji Organ podatkowy, będąc związany treścią danych z ewidencji gruntów i budynków, w sposób uprawniony ustalił status podatkowy Skarżącej, a tym samym wymiar łącznego zobowiązania podatkowego jako podmiotowi zobowiązanemu do uiszczenia podatku od nieruchomości, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

Istotne również znaczenie w rozpoznawanej sprawie z punktu widzenia zarzutów Skargi jest również nawiązanie w tej samej ustawie o podatkach i opłatach lokalnych do instytucji ewidencji gruntów i budynków. A mianowicie, obowiązujący od dnia 01 stycznia 2003 r. przepis art. 7a u.p.o.l., stanowi, że:

"1. Dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym.

2. Ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej, a w szczególności:

1) przed dniem wejścia w życie ustawy;

2) aktów notarialnych;

3) ewidencji decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę;

4) planu zagospodarowania przestrzennego;

5) ewidencji prowadzonych przez urzędy skarbowe;

6) Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników.

3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, zasady prowadzenia ewidencji podatkowej nieruchomości w systemie informatycznym, z uwzględnieniem zapewnienia współdziałania z ewidencją gruntów i budynków. W rozporządzeniu minister określi zakres informacji objętych ewidencją, w tym w szczególności dane osobowe podatnika oraz dane dotyczące przedmiotu opodatkowania.".

Z zacytowanego przepisu art. 7a u.p.o.l. wynika, że podatkowa ewidencja nieruchomości nie jest podstawą do podejmowania decyzji podatkowych, jednakże, że ma ona charakter wtórny w stosunku do ewidencji gruntów i budynków, co oznacza, że w przypadku niezgodności danych pomiędzy tymi ewidencjami miarodajne są zawsze dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stanowisko to uzasadnia określenie użyte w ust. 2 art. 7a, tj. "Ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie (...), danych (...) w ewidencji gruntów i budynków oraz (...), a także zapis ust. 3 art. 7a wskazujący, że zasady prowadzenia ewidencji podatkowej nieruchomości w systemie informatycznym, muszą zapewniać współdziałanie z ewidencją gruntów i budynków.

A zatem, zarówno dane składające się na zakres przedmiotowy (klasyfikacja gruntu, budynku, powierzchnia), jak i podmiotowy ewidencji gruntów i budynków, stanowią wyłączną i wiążącą organ podatkowy podstawę wymierzania podatku od nieruchomości.

Obowiązujące brzmienie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r., poz. 20520), zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, nie daje podstaw do podziału tych danych na te, które są wiążące dla organów podatkowych, i te, które takiego waloru nie mają. Norma prawna, wynikająca z art. 21 ust.1 Prawo geodezyjne, nakazuje określonym w ust. 2 podmiotom określony sposób postępowania, a zatem ma charakter normy bezwzględnie obowiązującej, na co wskazują użyte określenia, tj. "Podstawę (...) wymiaru podatków i świadczeń (...) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków". Norma ta jest adresowana do konkretnych podmiotów, mianowicie, realizujących zadania określone w ust. 1 art. 21, tutaj, zadania w zakresie wymierzania podatków i świadczeń, a zatem norma ta adresowana jest do organów podatkowych, co tym samym wskazuje, że norma prawna wynikająca z art. 21 ust.1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne jest dla organu podatkowego wiążącą wskazówką postępowania w przedmiocie wymierzania podatków, zaś ewidencja gruntów i budynków jest obligatoryjnym urzędowym dokumentem, jako nie budzącym wątpliwości i niespornym źródłem informacji o osobie właściciela lub osoby władającej oraz o samej nieruchomości, tj. o gruncie, budynkach, w oparciu o który organy podatkowe zobowiązane są ustalać wymiar podatku od nieruchomości. Takim źródłem, stanowiącym podstawę orzekania co do wymiaru podatku od nieruchomości, nie mogą być zatem inne dokumenty, np. protokół z oględzin nieruchomości czy zajęcia egzekucyjnego nieruchomości, niż dane z ewidencji gruntów i budynków, gdyż przepisy prawa nie przewidują w tym zakresie innego urzędowego źródła jako podstawy faktycznej wymierzania podatku od nieruchomości.

W nadal aktualnym wyroku z dnia 8 marca 2012 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Ke 411/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał, że: "(...) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji".

Przedstawione wyżej stanowisko dominuje w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a mianowicie, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do przedmiotu opodatkowania, jak i podmiotu podatkowego. Od zasady tej, przewidzianej w art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków, co oznacza, że organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie mają kompetencji do przyjęcia w zasadzie innej podstawy wymiaru podatku niż dane wynikające z ewidencji gruntów (por. uchwała NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2010 r., II FSK 1243/08, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2009 r., II FSK 1410/07). Należy bowiem wskazać, że dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w odrębnie wszczętym postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów i budynków organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/0). Organ podatkowy nie jest uprawniony załatwiać spraw dotyczących wzruszania danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, te bowiem leżą w kompetencjach innego organu administracyjnego. Zasadą jest, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta (art. 22 ust. 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne), a dopiero zmienione dane w ewidencji gruntów i budynków stanowią dla organu podatkowego podstawę do orzekania w przedmiocie wymiaru podatku.

Jak wynika z akt administracyjnych badanej sprawy, zaskarżona decyzja Kolegium, zasadnie akceptująca stanowisko Organu podatkowego I instancji, wydana została zgodnie z zasadą materialną przewidzianą w art. 21 ust. 1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, bowiem jako podstawę orzekania w przedmiocie podatku od nieruchomości Organ podatkowy przyjął, oprócz danych z informacji podatkowej Skarżącej, także dane z ewidencji gruntów i budynków. Zatem, co do zasady stanowisko Kolegium odnośnie obciążenia Skarżącej podatkiem od nieruchomości jest w pełni uprawnione, opiera się bowiem na danych z informacji podatkowej Skarżącej, które są zgodne z obowiązującymi w roku podatkowym 2021 danymi z ewidencji gruntów w zakresie podmiotowym i przedmiotowym, co w konsekwencji pozwoliło przyjąć, że Organy podatkowe obu instancji zasadnie ustaliły Skarżącej łączne podatkowe zobowiązanie pieniężne za 2021 rok, zgodnie bowiem z przepisami prawa materialnego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.), jak i przepisami postępowania (art. 21 ust.1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne). Zatem, Organy podatkowe, rozstrzygając sprawę, działały na podstawie przepisów prawa, zgodnie z obowiązującą je zasadą legalności przewidzianą w art. 120 O.p.

Nadto, w wyniku przeprowadzonej kontroli Sąd orzekający w niniejszej sprawie także stwierdził, że zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne znajdujące oparcie w dowodach zgromadzonych w sprawie, wskazuje fakty, które uznano za udowodnione, dowody, którym dano wiarę, a nadto zawiera uzasadnienie prawne, wskazuje bowiem przepisy prawa materialnego znajdujące zastosowanie w sprawie, a także przepisy, w oparciu o które organ wydał zaskarżoną decyzję. Tym samym, w ocenie Sądu, Organ podatkowy rozstrzygnął merytorycznie niniejszą sprawę nie naruszając przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tej sytuacji Sąd stwierdził, że bezpodstawne są zarzuty skargi co do braku wyjaśnienia okoliczności sprawy czy też dowolnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a także co do naruszenia przepisów prawa materialnego art. 3 ust. 1-3 u.p.o.l. przez ich błędną wykładnię i brak zastosowania mimo wystąpienia przesłanek zastosowania art. 3 ust. 2-3 u.p.o.l., w istocie bowiem sprowadzają się tylko do kwestionowania oceny Organu podatkowego. Skarżąca nie przedstawiła żadnych przeciwdowodów na przeciwną tezę. Zdaniem Sądu, Organ podatkowy podjął w badanej sprawie wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, kierując się przy tym właściwymi przepisami prawa materialnego znajdującymi w niej zastosowanie i w ich zakresie zebrał wystarczający materiał dowodowy, który wyczerpująco został rozpatrzony. Sąd nie stwierdził by przeprowadzona analiza i ocena zebranych dowodów wykraczała poza granice wynikające z art. 191 O.p. i była dowolna czy powierzchowna. Tym samym Sąd nie dopatrzył się uchybień ze strony Organów podatkowych w zakresie dokonanych ustaleń faktycznych i ich oceny w przedmiocie opodatkowania wyżej opisanej nieruchomości podatkiem od nieruchomości oraz podatkiem rolnym. Organ opisał szczegółowo przedmiot i podmiot opodatkowania za rok 2021, wyjaśnił podstawę prawną oraz przedstawił sposób ustalenia wymiaru opodatkowania, a ustalenia te znajdują oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie.

Wobec tego, Sąd stwierdził, że decyzje Organów podatkowych obu instancji nie naruszają przepisów prawa, ani materialnego ani przepisów postępowania, co skutkowało oddaleniem skargi jako nieuzasadnionej, o czym Sąd orzekł, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Z uwagi na realnie istniejące zagrożenie dla zdrowia osób uczestniczących w rozprawie, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 29 lipca 2021 r., o czym poinformowano Strony postępowania.

Wyżej powołane orzeczenia publikowane są w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl