Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SO/Rz 3/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny - W TRYBIE 55 CZY 154
Powołane przepisy: article: art. 55 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 czerwca 2013 r. sprawy z wniosku A. K. przeciwko A. S.A. w przedmiocie wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. - postanawia – I. wymierzyć A. S.A. grzywnę w wysokości 200 zł /słownie: dwieście złotych/; II. zasądzić od A. S.A. na rzecz skarżącego A. K. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Sygn. II SO/Rz 3/13

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 19 lutego 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) A. K. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o wymierzenie, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwana dalej "P.p.s.a."/, A. S.A. grzywny z tytułu nieprzekazania Sądowi skargi wraz z odpowiedzią na nią, w terminie określonym w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm. – zwana dalej "ustawą") tj. w terminie 15 dni od dnia jej doręczenia. A. K. zawnioskował również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu 8 listopada 2012 r. zwrócił się do ww. Przedsiębiorstwa o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej kontroli biletów prowadzonej w komunikacji autobusowej realizowanej przez A. Informacje które żądał, w jego ocenie podlegają udostępnieniu na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) i f) ustawy a skoro nie zostały opublikowane na stronach internetowych organu, w tym BIP, to zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy powinny być udostępnione na wniosek. Skarżący podał, że pismem z dnia 22 listopada 2012 r. Prezes Zarządu A. odmówił udostępnienia powyższych informacji. Dlatego też złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (doręczony do organu 6 grudnia 2012 r.). Wobec faktu, że pismo pozostało bez reakcji, w dniu 24 stycznia 2013 r. złożył, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie. Skarga ta została doręczona A. w dniu 28 stycznia 2013 r.

W dniu 25 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przekazał ww. wniosek A. S.A.

Dnia 15 marca 2013 r. do tut. Sądu wpłynęła odpowiedź A. S.A. na powyższy wniosek o wymierzenie grzywny. W piśmie tym strona zawnioskowała o oddalenie wniosku i obciążenie skarżącego kosztami postępowania.

W uzasadnieniu podkreślono, że A. S.A. nie jest organem administracji publicznej zobowiązanym, w rozumieniu k.p.a., do wydawania decyzji administracyjnych. Jest spółką akcyjną, działającą zgodnie z obowiązującym Statutem i przepisami kodeksu spółek handlowych. Posiada osobowość prawną i organy w postaci Zarządu, Rady Nadzorczej i Walnego Zgromadzenia. Powiat [...] jest akcjonariuszem Spółki. Podano, że A. S.A. ani w obecnej strukturze, ani poprzedniej, gdy właścicielem 100% akcji był Skarb Państwa oraz wcześniej gdy był przedsiębiorstwem państwowym nie wydawał decyzji administracyjnych.

W dalszej części wskazano, że skarżący domaga się udzielenia informacji dotyczącej organizacji kontroli biletów w A., w tym nazw i adresów podmiotów z którymi spółka zawarła umowy na usługę kontroli biletów. W ocenie A. S.A. fakt otrzymywania dopłat do ulgowych biletów nie czyni ze Spółki organu administracji publicznej. Spółka jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu transportu lądowego pasażerskiego oraz towarzyszącej temu zakresowi działalności usługowej. W ocenie Spółki skoro wykonywanie działalności polega na usługowym wykonywaniu działalności gospodarczej, to wszelkie umowy zawierane z kontrahentami, w tym i umowy dotyczące kontroli przewozów mają charakter poufny i stanowią "tajemnicę przedsiębiorstwa" w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. Nr 153, poz. 1503 ze zm.). Nie mogą zostać ujawnione osobom trzecim, w tym A. K.

Organ zaznaczył, że o powyższych okolicznościach informował skarżącego. W ocenie Spółki prawdopodobnym motywem działania skarżącego może być zamiar uprawniania nieuczciwej konkurencji.

W odpowiedzi na wezwanie tut. Sądu o uzupełnienie akt administracyjnych A. S.A. w piśmie procesowym z dnia 5 kwietnia 2013 r. (data wpływu do Sądu) podtrzymało dotychczasowe stanowisko, raz jeszcze wnioskując o oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny. Dodatkowo wyjaśniło, że nie dysponuje oryginałem skargi A. K. z dnia 24 stycznia 2013 r. skierowanej do WSA w Rzeszowie, gdyż skarga ta wraz z kopertą odesłana została wnioskodawcy.

A. S.A. podało, że żądane przez skarżącego informacje nie są informacją publiczną a nawet gdyby były to mają charakter poufny, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, podlegającą ochronie, zatem nie mogą być ujawnione. Zaznaczono, że co do zasady Spółka nie ujawnia żadnych umów, poza tymi z zakresu zamówień publicznych. Na potrzeby postępowania wyjaśniono, że zawarta została jedna umowa z firmą zewnętrzną w zakresie kontroli biletów w autobusach PKS oraz kierowców – konduktorów.

Końcowo wskazano, że z informacji które posiada Spółka wynika, że A. K. wykonuje prawdopodobnie obowiązki kontrolera w jednej z firm kontrolerskich i w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej zdobywa dane, które wykorzystuje w swojej działalności zawodowej (nieuczciwa konkurencja). Taki wniosek wypływa również z analizy treści wyroku WSA w Gliwicach z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt IV SAB/Gl 122/12, który dotyczy skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje:

Przepis art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. Nr 153, poz. 270 ze zm./ stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, zaś na podstawie § 2 tego przepisu organ ten, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.

Mając na uwadze charakter prawa dostępu do informacji publicznej uregulowanej ustawą z dnia z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji /Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm./ ustawodawca w art. 21 pkt 1 tej ustawy skrócił termin przekazania akt i odpowiedzi na skargę do 15 dni od dnia otrzymania skargi. Stosownie do treści art. 55 § 1 przywołanej wyżej ustawy, w przypadku niezastosowania się przez organ administracji publicznej do powyższego obowiązku, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości dziesięciokrotnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów /art. 154 § 6/.

Mając na uwadze przytoczone wyżej regulacje prawne, a także orzecznictwo sadowoadministracyjne, w tym również uchwałę NSA z dnia 7 kwietnia 2008 r., II FPS 1/08 / ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42/ podnieść należy, że grzywna wymierzana w trybie przywołanych wyżej przepisów ma nie tylko charakter dyscyplinujący organy administracji publicznej lecz także charakter represyjny zmierzający do zapobieżenia przetrzymywania skarg przez organy administracji publicznej /B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne 2007, s. 437- 438/.

W realiach rozpoznawanej sprawy, A. K., skargę na odmowę udostępnienia informacji publicznej, datowaną 24 stycznia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył w A., która została doręczona w dniu 28 stycznia 2013 r. Z lektury akt wynika, że skarga A. K. nie została przesłana do Sądu lecz wraz z pismem z dnia 8 lutego 2013 r. została zwrócona skarżącemu bez nadania sprawie biegu.

Wnioskiem z dnia 18 lutego 2013 r, wniesionym za pośrednictwem urzędu pocztowego w dniu 19 lutego 2013 r., skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek o ukaranie organu – A. S.A., grzywną na podstawie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, zaistniały w rozpoznawanej sprawie przesłanki do orzeczenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż niewątpliwie skarga, w określonym 15 - dniowym terminie, nie została przekazana do Sądu, a organ sam dokonał oceny niedopuszczalności skargi.

Wymierzając więc grzywnę w wysokości 200 zł Sąd wziął pod uwagę okoliczności sprawy, zaś przede wszystkim to, że organ niezwłocznie po doręczeniu mu wezwania Sądu wykonał przewidziany prawem obowiązek. Miarkując w okolicznościach sprawy wysokość grzywny Sąd wziął również pod uwagę, że regulacje dotyczące udostępnienia informacji publicznej budzą wielokrotnie wątpliwości interpretacyjne, a zachowanie adresata wniosku w kontrolowanej sprawie świadczyło o błędnej wykładni zastosowanych przepisów. Z lektury akt wynika bowiem, że A. S.A. kwestionuje, że jest podmiotem zobowiązanym do merytorycznego załatwienia wniosku skarżącego zawierającego pytania o kwestie stanowiące informację publiczną. Nie bez znaczenia dla wymierzenia grzywny w tej wysokości są również okoliczności podnoszone przez organ, w tym również przedłożone wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt IV SAB/G1122/12 oraz z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt IV SAB/Gl 70/12 zapadłe ze skarg A. K.

Z przyczyn wyżej naprowadzonych Sąd działając na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ orzekł jak w sentencji.