Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 236/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 154
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] listopada 2015r, znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania E. K. utrzymał w mocy decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2015 r., nr [...] odmawiającą zmiany decyzji ostatecznej w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

W uzasadnieniu wskazał, że E. K. wnioskiem z dnia [...] lipca 2013 r. zwróciła się do Głównego Inspektora Sanitarnego o zmianę w trybie art. 154 k.p.a. ostatecznej decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2010 r.

Z akt sprawy wynika, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2010r nie znalazł podstaw do stwierdzenia u E. K. choroby zawodowej – zespół cieśni w obrębie nadgarstka.

Następnie [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Skarga E. K. na powyższą decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 listopada 2010r, sygn. akt. III SA/Gd 308/10.

Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lipca 2011r, sygn. akt. II OSK 620/11 oddalił skargę kasacyjną E. K..

[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] września 2015 r. odmówił zmiany w trybie art. 154 k.p.a. własnej, ostatecznej decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r.

Rozpoznając odwołanie E. K. Główny Inspektor Sanitarny wyjaśnił, że trybu określonego w art. 154 k.p.a. nie można traktować jako służącego do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej już decyzją ostateczną. Istota tego postępowania sprowadza się do zbadania, czy interes społeczny lub słuszny interes strony przemawiają za zmianą lub uchyleniem dotychczasowej decyzji. Jest to możliwe tylko w przypadku decyzji uznaniowych, natomiast możliwość zmiany w powyższym trybie decyzji związanych jest niemożliwa.

W ocenie Głównego Inspektora Sanitarnego decyzja, której zmiany domaga się wnioskująca jest decyzją o charakterze związanym.

Organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej podczas wydawania decyzji o stwierdzeniu lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej jest związany przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367) - podejmując powyższą decyzję związany jest bezwzględnie orzeczeniem lekarskim wydanym w danej sprawie zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367).

Główny Inspektor Sanitarny wskazał, że skoro zarówno orzeczenia lekarskie wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] jak i Instytut Medycyny Pracy w [...] były negatywne - nie rozpoznano choroby zawodowej u E. K., to organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej był zobligowany do wydania decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Skoro zatem decyzja o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej jest decyzją o charakterze związanym to nie może ona być objęta żądaniem z art. 154 k.p.a., który odnosi się wyłącznie do decyzji uznaniowych.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie, albowiem pełnomocnik skarżącej zarzucając szereg uchybień przepisów procesowych, poza wskazaniem ich w odwołaniu, nie wykazał wpływu zarzucanych naruszeń na końcowe orzeczenie. Wojewódzki Inspektor Sanitarny dokonał rozstrzygnięcia po wnikliwej analizie wniosku E. K. i słusznie odmówił uchylenia decyzji ostatecznej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła E. K., wnosząc o uchylenie obu zaskarżonych decyzji wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 10 § 1 i art. 154 k.p.a., w związku z art.7, art. 31 ust. 2 i 3 i art. 87 ust.1 Konstytucji RP, przez niewłaściwe zastosowanie lub błędną wykładnię, które miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu, podniosła, iż organ administracji dokonał błędnej wykładni art.154 k.p.a., albowiem z jednoznacznego brzmienia, treści art.154 nie wynika ograniczenie zastosowania tego przepisu do decyzji uznaniowych.

Skarżąca podkreśliła też, że nie domaga się od organu administracji wydania decyzji sprzecznej z prawem. Od kilku lat w postępowaniu m.in. przed Wojewódzkim i Głównym Inspektorem Sanitarnych podnosiła jako wadę postępowania, że chociaż była leczona i operowana przez lekarzy neurologów i neurochirurgów, ze względu na przewidzianą w właściwych przepisach jako chorobę zawodową chorobę w postaci zespołu cieśni nadgarstków, to o tym czy wystąpiła u niej choroba zawodowa nie wypowiedzieli się dotąd biegli specjaliści wymienionych specjalności (neurolodzy lub neurochirurdzy) lecz lekarze chorób płuc lub chorób wewnętrznych. Zarzuciła, że lekarze nie zapoznali się ze sposobem wykonywania pracy przez skarżącą, polegającym na wykonywaniu przez skarżącą przy wprowadzaniu danych do systemu informatycznego pracy ciągłych: "ruchów zginania i prostowania nadgarstka w długotrwałych przedziałach czasowych, połączonych z koniecznością chwytania palcami narzędzi w postaci długopisu, pieczątki, myszki komputera i dokumentów".

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu.

Wniosek skarżącej E. K. dotyczył zmiany w trybie art. 154 k.p.a. ostatecznej decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2010r utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2010r o braku podstaw do stwierdzenia u E. K. choroby zawodowej – zespół cieśni w obrębie nadgarstka.

Wnioskowana do zmiany w trybie art. 154 k.p.a. decyzja w przedmiocie choroby zawodowej wydana została na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367) zgodnie z którymi organ był związany orzeczeniem lekarskim ( § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia ).

Zarówno Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] jak i Instytut Medycyny Pracy w [...] nie stwierdziły u skarżącej choroby zawodowej.

Decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2010r o braku podstaw do stwierdzenia u E. K. choroby zawodowej – zespół cieśni w obrębie nadgarstka była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 18 listopada 2010r, sygn. akt. III SA/Gd 308/10 oddalił skargę E. K..

Natomiast skarga kasacyjna E. K. od powyższego wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lipca 2011r, sygn. akt. II OSK 620/11.

Wzruszenie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w trybie art. 154 k.p.a. ( wskazanym przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącej ) nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy lecz ma na celu wyłącznie przeprowadzenie weryfikacji wydanej już w sprawie decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.

Pojęcie słusznego interesu strony nie może być rozumiane jako orzekanie zgodnie z wolą strony w sposób sprzeczny z przepisami prawa.

Uwzględnienie interesu strony należy rozumieć w ten sposób, że mając do wyboru możliwość korzystniejszego dla strony rozstrzygnięcia, niepozostającego jednakże w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym, organ działając w granicach uznania administracyjnego, przyjmuje ten sposób orzekania, zmieniając decyzję mniej korzystną dla strony.

W niniejszej sprawie organy obu instancji trafnie wskazały, że decyzja o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej jest decyzją o charakterze związanym i nie może być objęta żądaniem zmiany lub uchylenia w trybie art. 154 k.p.a.

W niepublikowanym wyroku z dnia 1 marca 1996 r. sygn. akt III SA 362/95 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż wzruszenie decyzji w trybie art. 154 k.p.a. może dotyczyć tylko decyzji, które mają charakter uznaniowy lub przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, z których każde jest zgodne z prawem.

Podobnie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005r, sygn. akt. I OSK 815/05, LEX nr 217423 stwierdzono, że " w sprawach w których nie jest możliwe rozpoznanie sprawy w ramach tzw. uznania administracyjnego, wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a. nie jest możliwe".

Trafne są ustalenia organów obu instancji dotyczące braku istnienia przesłanek z art. 154 Kpa do uchylenia wnioskowanej decyzji bowiem do decyzji ostatecznych, o jakich mowa we wskazanym przepisie nie należą decyzje o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

Z tego względu zarzut naruszenia przez organ art. 154 k.p.a. nie jest zasadny.

Nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 kpa bowiem stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, a organ wyjaśnił, że słuszny interes strony nie może być sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa, które jednoznacznie obligują do wydania rozstrzygnięcia przewidzianego decyzją ostateczną [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2010r.

Prawidłowe rozstrzygnięcie organów i bezzasadność zgłoszonych zarzutów skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm).