Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 39/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 115 poz 728
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
article: art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 267 poz 2259
law: Ustawa z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania"

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 5 listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz adwokata Ł. S. kwotę 292 zł 80 gr. (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 24 marca 2009r., nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta, udzielono J. K. pomocy w postaci świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności (zasiłek celowy) w wysokości po 70 zł miesięcznie od dnia 1 kwietnia 2009r. do 31 maja 2009r.

Decyzja została wydana na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej ( tekst jednolity Dz. U. z 2008r. Nr 115, poz.728) w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 2005r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267, poz. 2259).

Organ ustalił, że dochód wnioskującego o pomoc równy 556,02 zł nie przekracza 150% kryterium dochodowego ustalonego zgodnie z ustawą o pomocy społecznej, które dla jednoosobowego gospodarstwa wynosi 715,50 zł. Nadto organ wskazał na długotrwałą lub ciężką chorobę. W tej sytuacji postanowił przyznać pomoc we wnioskowanej formie.

W odwołaniu od decyzji J. K. wniósł o przyznanie pomocy w wyższej wysokości, wskazując, że z przyznanej kwoty nie jest w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb bytowych.

Po rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 5 listopada 2009r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy orzekł na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 3, art. 4 i art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. z 2009, 175, poz. 1362).

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że zgodnie z treścią art. 3 ustawy o pomocy społecznej zadaniem pomocy społecznej jest wspieranie osób w wysiłkach zmierzających do pokolenie niezbędnych potrzeb. Organ udzielając pomocy musi się kierować zarówno potrzebami wszystkich osób ubiegających się o pomoc, jak też potencjalnymi możliwościami zaspokojenia przez nich potrzeb we własnym zakresie. Świadczenia z zakresu pomocy społecznej mają charakter subsydiarny i wspomagający, i jako takie nie mogą zaspokoić wszystkich zgłaszanych potrzeb. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja wydana przez organ I instancji nie narusza przepisów postępowania administracyjnego ani też przepisów prawa materialnego. Jednocześnie wskazał, że nie znajduje podstaw do uchylenia bądź zmiany tej decyzji. W szczególności zaś stwierdził, że podstawy do zmiany decyzji nie może stanowić fakt, że skarżący oczekuje pomocy w większym rozmiarze. Wskazał przy tym, że nie wyklucza to możliwości ponownego występowania przez skarżącego o pomoc.

J. K. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarżący zarzucił, że decyzja jest dla niego krzywdząca, ponieważ wysokość przyznanej pomocy w żadnej mierze nie pozwoli na zaspokojenie jego aktualnych potrzeb związanych przede wszystkim z koniecznością leczenia stomatologicznego.

Nadto w piśmie z dnia 31 marca 2010r. skarżący stwierdził, że brak środków nie może uzasadniać odmowy przyznania świadczenia, jeśli się weźmie pod uwagę charakter wnioskowanej pomocy oraz rolę pomocy społecznej wynikającą z art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

Z akt administracyjnych wynika, że w dniu 2 marca 2009r. J. K. wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej o przyznanie pomocy finansowej na kontynuację leczenia, żywność, zakup ubrania i obuwia oraz inne rzeczy konieczne do normalnej egzystencji. W trakcie aktualizacji wywiadu środowiskowego stwierdził, że oczekuje pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego na leki, leczenie, żywność, ubranie, obuwie w łącznej kwocie 6.000 zł.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją przyznano J. K. świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności (zasiłek celowy) w wysokości po 70 zł miesięcznie na kwiecień i maj 2009 r., tj. łącznie 140 zł. Jednocześnie organ pomocy społecznej decyzjami z tego samego dnia przyznał wnioskodawcy specjalny zasiłek celowy w wysokości 60 zł na pokrycie kosztów zakupu leków w kwietniu 2009r. oraz odmówił przyznania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w formie specjalnego zasiłku celowego na pokrycie kosztów leczenia, zakup odzieży i zakup obuwia.

Podstawę zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowiła ustawa z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. 05r., Nr 267, poz. 2259). Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 lit. c i art. 5 ust. 1 tej ustawy pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, jeżeli dochód nie przekracza 150% kryterium dochodu określonego w ustawie o pomocy społecznej. Zgodnie zaś z art. 7 tej ustawy do udzielania pomocy w zakresie dożywiania mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy o pomocy społecznej, dotyczące udzielania świadczeń z pomocy społecznej.

Stosownie do art. 106 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. z 2009, 175, poz. 1362) przyznanie świadczeń z pomocy społecznej następuje w formie decyzji administracyjnej.

Z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej wynika nadto, że zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej.

Decyzja o przyznaniu zasiłku celowego ma charakter uznaniowy, co wynika z użytego przez ustawodawcę słowa "może". Podejmowana jest więc na podstawie uznania administracyjnego. W taki sam sposób sformułowany jest art. 5 ustawy z dnia 29 grudnia 2005r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", a zatem opiera się również na uznaniu administracyjnym.

Skoro zatem decyzja o przyznaniu tego rodzaju pomocy wydawana jest w ramach uznania administracyjnego, to organ może odmówić przyznania świadczenia lub też przyznać je w innym rozmiarze niż domaga się strona we wniosku. Zarówno przyznanie świadczenia, jak i jego wysokość, uzależnione są od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz ilości innych osób potrzebujących i zamieszkujących na terenie danej gminy.

Z w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej wynika bowiem, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia z pomocy powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, przy czym potrzeby osób korzystających z pomocy powinny być uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 stycznia 2008r. (sygn. akt l OSK 624/2007, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Organ rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego musi bowiem mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej.

Nie ulega wątpliwości, że uzyskiwany przez skarżącego dochód w kwocie 556,02 zł nie przekracza ustalonego w ustawie o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" kryterium, wynoszącego dla osoby samotnie gospodarującej 150 % kwoty 477zł, czyli 715,50 zł.

Zasadne było zatem przyznanie skarżącemu pomocy w postaci świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności.

Wskazać nadto należy, że organ pierwszej instancji w wydanej tego samego dnia decyzji przyznano skarżącemu specjalny zasiłek celowy w wysokości 60 zł na pokrycie kosztów zakupu leków w kwietniu 2009r. Świadczy to objęciu skarżącego pomocą zgodną z jej celami i zadaniami określonymi w art. 2 i 3 ustawy.

Nadto z kolejnej wydanej również 24 marca 2009r. decyzji nr [...] odmawiającej innych świadczeń organ wskazał, że na realizację wszystkich świadczeń z pomocy społecznej w roku 2009r. dysponował środkami finansowymi w kwocie 4.758.705 zł, co przy szacowanej liczbie osób korzystających z pomocy wynoszącej 7674, powoduje, że średnio rocznie na jedną osobę przypada kwota 620, 10 zł, natomiast miesięcznie kwota 51,68 zł.

W ocenie Sądu przyznanie przedmiotowego świadczenia w wysokości po 70 zł miesięcznie na kwiecień i maj 2009r. jest zgodne z zasadami określonymi w ustawie o pomocy społecznej, dotyczącymi rozmiaru świadczenia, który powinien być odpowiedni do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a także do możliwości pomocy społecznej.

W sytuacji gdy organ dokonując oceny wszystkich okoliczności sprawy, do czego zobowiązuje go art. 7 i art. 77 1 kpa, uznał że sytuacja bytowa i finansowa skarżącego uzasadniała przyznanie mu pomocy w łącznej kwocie 140 zł na okres od 1 kwietnia 2009r. do 31 maja 2009r. i wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji motywy takiego rozstrzygnięcia, nie można uznać, że decyzja ta narusza prawo.

W ocenie Sądu organy obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej oraz ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" .

Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).