Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 788/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116, 191, 122
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Zaorska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant referent Krzysztof Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2019 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz ze spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okresy rozliczeniowe od sierpnia 2015 r. do maja 2016 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1.1. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: Minister/organ odwoławczy) z dnia [...] stycznia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Prezes PFRON/organ pierwszej instancji) z dnia [...] marca 2018 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności T.Z. (dalej: Strona/Skarżący) jako byłego członka zarządu E. Sp. z o.o. (dalej: Spółka) za zaległości Spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: PFRON).

1.2. Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] marca 2018 r. orzekł, że odpowiedzialność Skarżącego za zaległości Spółki z tytułu wpłat na PFRON za okresy:

- 2015/08 w kwocie głównej: 5.494,00 zł w odsetkach: 1.101,00 zł;

- 2015/09 w kwocie głównej: 4.915,00 zł w odsetkach: 953,00 zł;

- 2015/10 w kwocie głównej: 4.852,00 zł w odsetkach: 908,00 zł;

- 2015/11 w kwocie głównej: 2.755,00 zł w odsetkach : 497,00 zł;

- 2015/12 w kwocie głównej: 2.160,00 zł w odsetkach: 375,00 zł;

- 2016/01 w kwocie głównej: 12,00 zł;

- 2016/02 w kwocie głównej: 1.583,00 zł w odsetkach: 254,00 zł;

- 2016/03 w kwocie głównej: 1.257,00 zł w odsetkach: 193,00 zł;

- 2016/04 w kwocie głównej: 1.056,00 zł w odsetkach: 156,00 zł;

- 2016/05 w kwocie głównej: 1.020,00 zł w odsetkach: 143,00 zł,

naliczonych na dzień wydania decyzji, ponosi Skarżący solidarnie ze Spółką.

Prezes PFRON uzasadniając rozstrzygnięcie z dnia 23 marca 2018 r. stwierdził, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki w okresie od 26 lutego 2015 r. do dnia 9 czerwca 2017 r. i w tym zakresie odpowiada za powstałe zaległości zgodnie z art. 116 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: O.p.).

Ponadto, według organu pierwszej instancji, pierwszym niezapłaconym zobowiązaniem Spółki w okresie, kiedy Skarżący był członkiem zarządu Spółki jest kwota 5.494,00 zł za sierpień 2015 r., której termin płatności przypadł na dzień 20 września 2015 r. Wobec powyższego wniosek o ogłoszenie upadłości powinien zostać złożony najpóźniej do dnia 5 października 2015 r. Organ pierwszej instancji podał, że wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony w dniu 27 lipca 2016 r. i został oddalony przez Sąd Rejonowy G. w G. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. z uwagi na fakt, że majątek dłużnika nie wystarczał na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego. W ocenie organu pierwszej instancji oddalenie przez Sąd wniosku o ogłoszenie upadłości na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe wywiera takie same skutki prawne, jak niezgłoszenie wniosku w terminie. Prezes PFRON stanął na stanowisku, że w trakcie postępowania Strona nie wykazała, że we właściwym czasie złożono wniosek o ogłoszenie upadłości ani nie przedstawiła dowodów potwierdzających, że nie ponosi winy za niezgłoszenie we właściwym czasie takiego wniosku ani wniosku o przeprowadzenie postępowania układowego.

1.3. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 116 § 1 i 2 O.p. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na wyciągnięciu błędnych wniosków ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i wydanie decyzji o orzeczeniu o odpowiedzialności Skarżącego jako byłego członka zarządu solidarnie ze Spółką za zaległości Spółki z tytułu wpłat na PFRON za wskazane okresy, wbrew materiałowi dowodowemu zgromadzonemu w ramach niniejszego postępowania oraz istnienia ustawowych przesłanek wyłączenia solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za zaległości Spółki;

2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 121 O.p., poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i wydanie decyzji podatkowej wbrew materiałowi dowodowemu zgromadzonemu w ramach niniejszego postępowania;

3) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 122 O.p., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegające na nieprzeprowadzeniu pełnego postępowania dowodowego i wydanie decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy zgromadzony w sprawie.

Z uwagi na powyższe Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie przez Ministra co do istoty sprawy poprzez odmowę orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości Spółki z tytułu wpłat na PFRON, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Ponadto, Strona wniosła przeprowadzenie dowodów z opinii biegłego z zakresu finansów i rachunkowości; zeznań świadków: A.D., K.P., J.S.; akt postępowania upadłościowego, które toczyło się przed Sądem Rejonowym G. w G. [...] Wydział Gospodarczy (sygn. [...]); sprawozdań finansowych Spółki za lata 2015 i 2016 - na okoliczność ustalenia stanu majątkowego Spółki, istnienia, wysokości oraz kategorii zobowiązań Spółki oraz na okoliczność ustalenia faktu, czy stan finansowy Spółki uzasadniał wniosek o zgłoszenie upadłości, a jeżeli tak, to w jakim okresie.

1.4. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa PFRON.

Uzasadniając decyzję Minister wskazał, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym m.in. kopii Uchwał Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki Nr [...] z dnia 26 lutego 2015 r., Nr [...] z dnia 10 maja 2016 r., Nr [...] z dnia 2 listopada 2017 r. oraz oświadczenia o rezygnacji z dnia 9 czerwca 2017 r. z funkcji prezesa zarządu Spółki ustalono, że Skarżący w okresie od dnia 26 lutego 2015 r. do dnia 9 czerwca 2017 r. pełnił funkcje w zarządzie Spółki.

Organ odwoławczy wskazał, że zaległości Spółki we wpłatach na PFRON zostały objęte tytułami wykonawczymi wydanymi przez Prezesa Zarządu PFRON w dniu: 11 maja 2016 r. za okres 2015/08-2015/11, 19 września 2016 r. za okres 2015/12-2016/04, 18 listopada 2016 r. za okres 2016/05.

Minister powołując się na ustalenia organu pierwszej instancji wskazał, że od końca roku kalendarzowego, w którym powstały zobowiązania nie upłynęło jeszcze 5 lat. Ostatni środek egzekucyjny przerywający bieg terminu przedawnienia został zastosowany w dniu 2 czerwca 2016 r. do tytułu wykonawczego z dnia 22 maja 2016 r. za okres 2015/08-2015/11, 17 października 2016 r. do tytułu wykonawczego z dnia 19 września 2016 r. za okres 2015/12-2016/04 oraz dnia 5 grudnia 2016 r. do tytułu wykonawczego z dnia 18 listopada 2016 r. za okres 2016/05.

Minister zwrócił uwagę, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. w W. na podstawie art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki, wskazując, że nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W postanowieniu tym wskazano, że dokonano skutecznych zajęć wierzytelności z rachunku bankowego Banku [...] S.A. Podkreślono przy tym, że brak środków na ww. rachunku uniemożliwił realizację zajęć. Poinformowano również, że Spółka nie posiada innych czynnych rachunków bankowych, nie składa deklaracji ani zeznań w których wykazywałaby ewentualne źródła dochodu. Nie posiada też żadnego majątku - nieruchomości, pojazdów mechanicznych czy wierzytelności podlegających skutecznej egzekucji. Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej pod wskazanym adresem ani nigdzie indziej.

W ocenie Ministra, organ pierwszej instancji wykazał, że egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna.

Minister zwrócił ponadto uwagę, że w zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji uznał, iż Strona nie wykazała, że we właściwym czasie złożono wniosek o ogłoszenie upadłości, ani nie przedstawiła dowodów potwierdzających, że nie ponosi winy za niezgłoszenie we właściwym czasie takiego wniosku. Skarżący podniósł jednak, że sytuacja majątkowa Spółki nie uzasadniała zgłoszenia wniosku o upadłość, w terminie wskazanym w decyzji Prezesa Zarządu PFRON. Spółka aż do końca maja 2016 r. regulowała (czasami z opóźnieniem) swoje zobowiązania wobec pracowników, kontrahentów, a także wobec organów publicznych (w tym podatkowych), a podstawy do złożenia wniosku miały miejsce dopiero na przełomie maja i czerwca 2016 r.

W odniesieniu do powyższego Minister wskazał, że z akt administracyjnych wynika, że Spółka była zobowiązana do dokonywania obowiązkowych wpłat wobec PFRON, z których za zobowiązania za okres od 2015/08 - 2016/05 nie wywiązywała się. Skarżący pełnił funkcje w zarządzie Spółki w okresie, w którym upływał termin płatności wskazanych w decyzji zobowiązań. W związku z powyższym, za bezpodstawne organ odwoławczy uznał twierdzenie Strony, że nie było podstaw do złożenia wniosku o upadłość Spółki. Minister wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r.) właściwym czasem był termin dwóch tygodni od dnia, w którym podmiot nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań, natomiast od 1 stycznia 2016 r., jest nim termin 30 dni od dnia, w którym nie wykonuje on swoich wymagalnych zobowiązań.

Minister zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie, data wymagalności pierwszego niezapłaconego zobowiązania za sierpień 2015 r. przypadała na dzień 21 września 2015 r. Wobec niedokonania zapłaty wniosek o upadłość winien zostać złożony do dnia 5 października 2015 r. i odpowiednio wobec zobowiązań za okres: 2015/09-2015/11. Natomiast data wymagalności niezapłaconego zobowiązania za grudzień 2015 r. przypadała na dzień 20 stycznia 2016 r. Wobec niedokonania zapłaty wniosek o upadłość winien zostać złożony do dnia 19 lutego 2016 r. i odpowiednio wobec pozostałych zobowiązań za okres: 2016/01-05.

Organ odwoławczy uznał, że pierwsza przesłanka, wynikająca z art. 11 ustawy Prawo upadłościowe, tj. niewykonywanie swoich wymagalnych zobowiązań (za okres 2015/08-11), świadcząca o niewypłacalności Spółki i obligująca Spółkę do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości zaistniała z chwilą, gdy podmiot ten przestał regulować zobowiązania wobec PFRON. Natomiast za okres 2015/11-2016/05 przesłanka z art. 11 ustawy Prawo upadłościowe zaistniała także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekroczyły wartość jego majątku, a stan ten utrzymywał się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące. Z tego względu Minister nie uwzględnił argumentacji Strony, że nie było podstaw do złożenia wniosku o upadłość Spółki z uwagi na nieuregulowanie zobowiązań za okresy wskazane w decyzji organu pierwszej instancji.

Zdaniem Ministra, postępowanie i wyjaśnienia Strony zmierzają w kierunku wskazania, że Spółka posiadała środki by spłacać swoje zobowiązania, jednakże tego nie robiła. Tym samym Spółka nie wywiązała się ze zobowiązań w czasie sprawowania przez Skarżącego funkcji członka zarządu. Takie postępowanie doprowadziło do pokrzywdzenia wierzyciela - PFRON, co z upływem czasu jest szczególnie widoczne. Minister dodał, że z dokumentów finansowych wynika zła sytuacja Spółki. Z analizy bilansu Spółki, według stanu na dzień 31 grudnia 2015 r. wynikało, że wskaźnik bieżącej płynności finansowej, przedstawiającej zdolność jednostki do regulowania swoich zobowiązań środkami obrotowymi wyniósł odpowiednio:

- na dzień 31 grudnia 2014 r. - 0,79,

- na dzień 31 grudnia 2015 r. - 0,41,

- na dzień 31 grudnia 2016 r. - 0,03

podczas gdy normą wartości ww. wskaźnika jest przedział od 1.2 do 2,0.

Oznaczało to, że Spółka nie była w stanie terminowo regulować swoich zobowiązań i stan ten pogłębiał się. Natomiast wskaźnik ogólnego zadłużenia wynosił odpowiednio:

- na dzień 31 grudnia 2014 r. - 1,28,

- na dzień 31 grudnia 2015 r. - 2,41,

- na dzień 31 grudnia 2016 r. - 36,52

podczas gdy normą wartości ww. wskaźnika jest przedział od 0.57 do 0.67.

Zdaniem Ministra, wskaźniki te świadczyły o wzrastającym ryzyku utraty przez Spółkę zdolności do spłaty długów. Ponadto, jak wynika z wprowadzenia do sprawozdania finansowego za rok zakończony dnia 31 grudnia 2015 r. - Spółka wykazuje ujemne kapitały własne (wynikające ze straty z lat 2014 oraz 2015). Ujemne kapitały własne oznaczają, że na dzień 31 grudnia 2015 r. majątek Spółki nie wystarczał na pokrycie zobowiązań Spółki i występuje niepewność co do kontynuacji działalności przez Spółkę. Natomiast w sprawozdaniu sporządzonym na dzień 31 grudnia 2016 r. wskazano, że rachunek zysków i strat za rok obrotowy od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. wykazuje stratę netto we kwocie 830 tysięcy złotych. Powyższe dane potwierdzały, że Spółka była w bardzo złej kondycji finansowej.

Jednocześnie Minister wyjaśnił, że sam fakt wszczęcia, a nawet przeprowadzenia postępowania upadłościowego przez sąd nie przesądza o tym, że wniosek taki nie powinien być zgłoszony wcześniej - okoliczność ta nie może być zatem uznana za dowód tego, iż wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony we właściwym terminie w rozumieniu art. 21 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe, a tym samym w rozumieniu art. 116 O.p. Minister podkreślił, że wniosek Skarżącego o ogłoszenie upadłości Spółki obejmującej likwidację majątku dłużnika został złożony dopiero w dniu 27 lipca 2016 r. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy G. w G. [...] Wydział Gospodarczy oddalił wniosek Strony z uwagi na brak środków na pokrycie kosztów egzekucyjnych. Okoliczność ta, zdaniem Ministra, niezaprzeczalnie potwierdziła, że wniosek został złożony zbyt późno, co w rezultacie skutkowało tym, że PFRON nie uzyskał kwot zaspakajających całą zgłoszoną wierzytelność.

Z uwagi na powyższe, w ocenie Ministra, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że Skarżący jako osoba pełniąca funkcje w zarządzie Spółki ponosi odpowiedzialność za zobowiązania Spółki za okres 2015/08-2016/05.

Minister dodał, że pismem z dnia 13 września 2018 r. wezwał Stronę do przesłania dowodów potwierdzających przesłankę uwalniającą od odpowiedzialności wskazanych w art. 116 § 1 O.p. W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia 16 października 2018 r. Strona powtórzyła swoje argumenty przedstawione odwołaniu od decyzji Prezesa PFRON i przesłała kopie sprawozdań finansowych, które potwierdziły złą kondycję finansową Spółki i konieczność złożenia wniosku o upadłość Spółki wcześniej, niż to uczyniła Strona.

Jednocześnie Minister wyjaśnił, że zasadność twierdzenia, iż organ podatkowy naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów, wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu organu do korzystania z mocy procesowej tej zasady. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie Strony o innej, niż przyjął organ, wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmienna ocena niż ocena organu. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Ministra, organ pierwszej instancji zrealizował obowiązki wynikające z art. 121 i 122 O.p. Wyjaśnił również w uzasadnieniu decyzji przyczyny, dla których, pomimo przedłożenia przez Stronę szeregu dokumentów uznał, iż wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki nie został złożony we właściwym czasie.

W opinii Ministra, z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu wynika, że postępowanie przed Prezesem PFRON było prowadzone w sposób prawidłowy, a decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. W trakcie postępowania Strona nie wykazała, że we właściwym czasie złożono wniosek o ogłoszenie upadłości. Nie wskazała również mienia Spółki, z którego egzekucja mogłaby umożliwić zaspokojenie zaległości w znacznej części.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją Ministra i złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Strona wniosła również o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.

2.2. Skarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 180, 181 i 188 w art. 116 § 1 O.p. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości i finansów oraz z przesłuchania świadków, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie w kwestii ewentualnej odpowiedzialności Skarżącego określonej w art. 116 § 1 O.p.;

2) art. 191 O.p. poprzez uznanie, że materiał dowodowy zgromadzony w ramach postępowania podatkowego i postępowania odwoławczego jest pełny i daje podstawę do orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego, w sytuacji gdy w rzeczywistości materiał ten był niepełny, nie wyjaśniał w całości wszystkich okoliczności sprawy i nie dawał podstaw do uznania, że sprawa jest gotowa do rozstrzygnięcia;

3) art. 122 O.p. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (przejawiające się odmową dopuszczenia dowodów zawnioskowanych przez Skarżącego).

2.3. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

3.1. Skarga nie jest zasadna.

3.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. b i lit. c ustawy p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

3.3. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa.

3.4. W pierwszej kolejności odnieść się należy do przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie.

Przesłanki odpowiedzialności osób trzecich, w tym członków zarządu spółek z ograniczoną odpowiedzialnością za ich zaległości podatkowe zostały przewidziane w art. 116 § 1 O.p. Według postanowień tego przepisu, w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Z kolei zgodnie z art. 116 § 2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.

W myśl art. 116 § 4 O.p. ww. przepisy § 1 - 3 stosuje się również do byłego członka zarządu.

Literalne brzmienie powołanego przepisu art. 116 § 1 O.p. ustanawia zatem cztery przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o., tj.:

1) bezskuteczność, w całości lub w części, egzekucji z majątku spółki;

2) wykazanie, że zaległości wynikają z zobowiązań, których termin płatności upłynął w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu;

3) niewykazanie przez członka zarządu, że złożono we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo wykazanie braku winy w niepodjęciu działań w tym kierunku;

4) niewskazanie przez członka zarządu mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych.

W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że organ podatkowy zobowiązany jest wskazać okoliczności pełnienia obowiązków przez członka zarządu w czasie kiedy upływał termin płatności zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz, że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Natomiast ciężar wykazania którejkolwiek z okoliczności uwalniających od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu.

Jak wynika z treści przywołanego przepisu, członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe poprzez wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości, lub wszczęto postępowanie układowe albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości, lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy. Przesłanką egzoneracyjną jest również wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

3.5. Odnosząc powyższe regulacje art. 116 O.p. do stanu faktycznego niniejszej sprawy przyznać należy za Ministrem, że w sprawie wystąpiły przesłanki do obciążenia Skarżącego odpowiedzialnością za zaległości podatkowe Spółki.

3.6. Po pierwsze, nie budzi wątpliwość, że w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązań we wpłatach na PFRON za okresy od sierpnia do grudnia 2015 r. oraz od stycznia do maja 2016 r. Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki (art. 116 § 2 O.p.). Jak wynika z akt postepowania, w tym z kopii Uchwał Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki Nr [...] z dnia 26 lutego 2015 r., Nr [...] z dnia 10 maja 2016 r., Nr [...] z dnia 2 listopada 2017 r. oraz oświadczenia o rezygnacji z dnia 9 czerwca 2017 r. z funkcji prezesa zarządu Spółki, Skarżący w okresie od dnia 26 lutego 2015 r. do dnia 9 czerwca 2017 r. pełnił funkcje w zarządzie Spółki i zarząd był jednoosobowy.

Organy prawidłowo zatem uznały, że spełniona została pierwsza z pozytywnych przesłanek warunkująca przeniesienie na Skarżącego odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki.

3.7. Przechodząc do oceny, czy zasadnie organy podatkowe wykazały również zaistnienie drugiej z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 § 1 O.p., czyli bezskuteczności egzekucji wobec Spółki, zauważyć należy, że organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia przedstawił przebieg postępowania egzekucyjnego, wskazał na czynności organu egzekucyjnego podjęte w celu wyegzekwowania przedmiotowych zaległości Spółki, powołał się również na fakt umorzenia postępowania egzekucyjnego postanowieniem organu egzekucyjnego z dnia [...] listopada 2017 r.

Należy zaznaczyć, że postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki jest postępowaniem odrębnym w stosunku do postępowania podatkowego (w niniejszej sprawie - w zakresie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej), uregulowanym w przepisach innej ustawy, tj. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i posiadającym właściwe dla siebie, przewidziane w tej ustawie środki prawne, służące weryfikacji prawidłowości jego prowadzenia.

Z powyższych powodów, a więc zasadniczo wynikających z konieczności nakreślenia granic danej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.), nie jest możliwe poddanie w ramach niniejszej sprawy pełnej kontroli prawidłowości przeprowadzonego wobec Spółki postępowania egzekucyjnego w jego całokształcie. Możliwość badania w ramach postępowania w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich określonych aspektów dotyczących postępowania egzekucyjnego istnieje tylko w takim zakresie, w jakim istnieje powiązanie normatywne pomiędzy tymi dwoma rodzajami postępowania. W rozpoznawanej sprawie takie powiązanie normatywne bezsprzecznie występuje, gdyż możliwość wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej uzależniona jest m.in. od wcześniejszego wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanej Spółki oraz stwierdzenia bezskuteczności tego postępowania.

Jest poza sporem, że przed wszczęciem postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej Skarżącego doszło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec Spółki. Powstaje pytanie, czy to postępowanie egzekucyjne było bezskuteczne w rozumieniu art. 116 § 1 O.p.

Pojęcie bezskutecznej egzekucji nie zostało zdefiniowane ani w przepisach prawa podatkowego, ani w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym (administracyjnym czy kodeksie postępowania cywilnego). Bezskuteczność egzekucji w rozumieniu art. 116 § 1 O.p. oznacza, że w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku spółki nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela. Pod pojęciem bezskutecznej egzekucji należy zatem rozumieć sytuację, w której nie ma wątpliwości, że nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku spółki. Należy przy tym nadmienić, że zgodnie z art. 116 § 1 O.p. do uznania egzekucji za bezskuteczną wystarczający jest choćby częściowy brak możliwości zaspokojenia wierzyciela.

Wymaga podkreślenia, że w uchwale z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn. akt II FPS 6/08, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż stwierdzenie przez organ podatkowy bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 O.p., powinno być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego. Ponadto stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. Z kolei w wyroku z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 203/11, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że jeżeli egzekucja prowadzona przeciwko spółce okazała się bezskuteczna, to za każdy dopuszczalny prawnie dowód w rozumieniu ww. uchwały, należało uznać tytuły wykonawcze i czynione na nich adnotacje o podjętych czynnościach egzekucyjnych i ich skutkach oraz o braku środków na rachunkach bankowych. O bezskuteczności egzekucji przesądzały czynności faktyczne podjęte i udokumentowane, a nie następne formalne stwierdzenie tych okoliczności.

Odwołując się do stanu faktycznego i akt sprawy należy wskazać, że organ egzekucyjny poszukiwał majątku Spółki i podjął szereg czynności w toku postępowania. Podjęte zostały próby zajęcia rachunków bankowych i okazały się one skuteczne w Banku [...] S.A. jednak nie uzyskano żadnych środków. Organ ustalił, że stwierdzono brak pojazdów i nieruchomości należących do Spółki. Minister wskazał także, że Spółka nie posiada innych czynnych rachunków bankowych, nie składa deklaracji ani zeznań, w których wykazywałaby ewentualne źródła dochodu. Nie posiada też żadnego majątku (nieruchomości, pojazdów mechanicznych czy wierzytelności podlegających skutecznej egzekucji). Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej pod wskazanym adresem ani nigdzie indziej.

Reasumując w postępowaniu egzekucyjnym nie ustalono składników majątkowych Spółki, do których możliwe byłoby skierowanie egzekucji wobec czego postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. NUS umorzył postępowanie egzekucyjne wobec Spółki. Pomimo podjęcia niezbędnych czynności mających na celu wyegzekwowanie należności, postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki okazało się bezskuteczne.

W ocenie Sądu organy prawidłowo zatem uznały, że spełniona została druga z pozytywnych przesłanek warunkująca przeniesienie na Skarżącego odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki, to jest egzekucja z majątku Spółki okazała się w bezskuteczna.

3.8. Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest to, czy spełniła się w stanie faktycznym sprawy przesłanka uwalniająca Skarżącego od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki odnosząca się do braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie.

Poza sporem pozostaje fakt, że Skarżący złożył w dniu 27 lipca 2016 r. wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki obejmującej likwidację majątku dłużnika, jednak postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy G. w G. [...] Wydział Gospodarczy oddalił wniosek Strony z uwagi na brak środków na pokrycie kosztów egzekucyjnych. Okoliczność ta niezaprzeczalnie potwierdziła, że wniosek został złożony zbyt późno.

Zauważyć w tym miejscu należy, że choć ciężar wykazania ziszczenia się negatywnych przesłanek odpowiedzialności z woli ustawodawcy ciąży na stronie postępowania, to zgodnie z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w tym w uchwale NSA z dnia 10 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FPS 3/09, które Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni aprobuje, w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu, organ podatkowy zobowiązany jest zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości, gdyż tylko niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 O.p.

Odpowiedzialność członka zarządu może zatem wchodzić w rachubę tylko wówczas, gdy w stosunku do Spółki wystąpiły przesłanki upadłości. Z kolei członek zarządu tylko wtedy ponosi odpowiedzialność, kiedy obowiązku w zakresie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego nie wypełnił w terminie lub też, że ponosi winę za jego niewypełnienie. W każdym przypadku organ podatkowy powinien poczynić ustalenia, że taki obowiązek w ogóle na członku zarządu ciążył oraz kiedy powinien być dopełniony.

Dokonując oceny skarżonego rozstrzygnięcia pod tym kątem Sąd uznał, że organy podatkowe dopełniły wyżej wskazanych obowiązków.

Oceny spornej kwestii należy dokonać w świetle art. 21 ust. 1 w związku z art. 10 i art. 11 Prawa upadłościowego obowiązującego w czasie, gdy przesłanki te występowały. Ustalenie, czy we właściwym czasie zgłoszono upadłość wymaga zaś uprzedniego stwierdzenia odnośnie tego, czy i kiedy dłużnik stał się niewypłacalny. Zgodnie bowiem z art. 10 Prawa upadłościowego upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Przepis art. 11 ust. 1 i ust. 2 Prawa upadłościowego stanowi zaś, iż dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań (ust. 1). Dłużnika będącego osobą prawną uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje (ust. 2). Stosownie do art. 21 ust. 1 Prawa upadłościowego, dłużnik jest zobowiązany nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika przy tym, że członek zarządu spółki kapitałowej może odpowiadać za jej zaległości podatkowe, jeżeli nie złoży wniosku o ogłoszenie upadłości w odpowiednim terminie. W przypadku złożenia powyższego wniosku po upływie właściwego terminu, odpowiedzialność za zaległości spółki nie jest wyłączona i dotyczy to zarówno zaległości powstałych przed złożeniem wniosku, jak też powstałych po złożeniu wniosku (tak m.in. w wyroku NSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I FSK 85/06).

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że niespełnienie tego obowiązku, choćby w minimalnym stopniu, stanowi niewątpliwie dowód nieprawidłowości w prowadzeniu działalności gospodarczej. Niewykonywanie wymagalnych zobowiązań nie musi się zatem odnosić do wszystkich zobowiązań dłużnika, nie ma też znaczenia ich charakter, tzn. czy są to zobowiązania cywilnoprawne czy publicznoprawne. Nieistotny jest przy tym rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań, bowiem nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność. Dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia jest też przyczyna niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje więc nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn. Tym samym moment ziszczenia się choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 11 Prawie upadłościowym jest tym czasem, kiedy to członek zarządu, chcący uwolnić się od odpowiedzialności z art. 116 O.p., powinien złożyć wniosek o upadłość bądź wszczęcie postępowania układowego.

Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy Sąd wskazuje, że w świetle okoliczności wynikających z akt, Spółka nie wykonywała swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych już w okresie od września 2015 r. (termin zapłaty zobowiązań we wpłatach na PFRON za sierpień 2015 r. to dzień 20 września 2015 r.) i stan ten się utrwalał, gdyż kolejno nie były płacone przez Spółkę zobowiązania za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2015 r., a następnie za miesiące od stycznia do czerwca 2016 r. Wobec powyższego uznać należało, że stan niewypłacalności, o którym mowa w wyżej przywołanych przepisach Prawa upadłościowego na podstawie art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego ze względu na niewykonywanie przez Spółkę jej wymagalnych zobowiązań pieniężnych zaistniał już od dnia 20 listopada 2015 r. kiedy to Spółka nie uregulowała trzech kolejnych zobowiązań we wpłatach na PFRON. Spółka obowiązana więc była nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości (20 listopada 2015 r.), zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości.

Biorąc powyższe pod uwagę, że obowiązek wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Spółki z uwagi na trwałe zaprzestanie płacenia wymagalnych zobowiązań pieniężnych w rozumieniu art. 10 w zw. z art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego, wystąpił najpóźniej na początku grudnia 2015 r. Skarżący jako reprezentant Spółki był zobowiązany wystąpić z takim wnioskiem nie później niż w terminie dwóch tygodni, od dnia w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, za która uznać należało dzień 20 listopada 2015 r., kiedy to niezapłacona została trzecia zaległości za miesiąc październik 2015 r. Okoliczność, że organ odwoławczy przyjął, iż wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki powinien zostać złożony już 5 października 2015 r. w związku z niezapłaceniem pierwszej zaległości za sierpień 2015 r. nie zmienia oceny prawnej Sądu, zgodnie z którą zaskarżona decyzja DIAS jest zgodna z prawem. Podstawy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości powstały w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji zarządu Spółki, jednocześnie co trafnie podkreślił organ odwoławczy, wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki złożony w dniu 27 lipca 2016 r. wniesiony był zbyt późno.

Niezależnie od powyższego podkreślić też należy, że organy dokonały również oceny sytuacji majątkowej Spółki i trafnie wskazały, że jak wynika z wprowadzenia do sprawozdania finansowego za rok zakończony dnia 31 grudnia 2015 r., Spółka wykazywała ujemne kapitały własne (wynikające ze straty z lat 2014 oraz 2015). Ujemne kapitały własne oznaczają, że na dzień 31 grudnia 2015 r. majątek Spółki nie wystarczał na pokrycie zobowiązań spółki, co stanowi przesłankę do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości również w świetle art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego.

3.9. W świetle stanowiska Ministra wyrażonego w zaskarżonej decyzji i zaaprobowanego przez Sąd odnośnie zaistnienia w stanie faktycznym sprawy przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki w związku z zaistnieniem stanu niewypłacalności, o którym mowa w art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego nawiązującego do niewykonywania przez dłużnika jego wymagalnych zobowiązań pieniężnych, bezprzedmiotowe są wszystkie zarzuty i argumenty Strony, które odnoszą się do kwestii braku oceny sytuacji majątkowej Spółki w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu przez Skarżącego, czyli zaistnienia przesłanki niewypłacalności określonej w art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego. Organy bowiem, co omówiono już wyżej, przyjęły ostatecznie, że w rozpoznawanej sprawie niewypłacalność Spółki powstała na podstawie art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego ze względu na niewykonywanie przez Spółkę jej wymagalnych zobowiązań pieniężnych.

Wobec powyższego zgłaszane na etapie postępowania przed organami twierdzenia i wnioski dowodowe (w tym z przesłuchania świadków, z opinii biegłego, czy akt postępowania upadłościowego) odnoszące się do zaniechania badania sytuacji majątkowej Spółki, w czasie gdy funkcje prezesa zarządu pełnił Skarżący, nie stanowią okoliczności istotnych dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie prawidłowego zastosowania art. 116 O.p. Stąd zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 180 O.p., 181 O.p. i 188 O.p. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych na okoliczność sytuacji majątkowe Spółki uznać należało za niezasadne. Raz jeszcze podkreślić bowiem należy, że sytuacja majątkowa Spółki i jej kondycja finansowa w 2015 r. nie mają znaczenia dla oceny kwestii niewypłacalności Spółki w sytuacji, gdy zaszły okoliczności do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki w związku z zaistnieniem stanu niewypłacalności, o którym mowa w art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego nawiązującego do niewykonywania przez dłużnika jego wymagalnych zobowiązań pieniężnych, co wykazały organ w toku prowadzonego wobec Skarżącego postępowania. Niezależnie od powyższego przypomnieć należy, że w sprawozdań finansowych Spółki za lata 2015 i 2016, które poddane zostały ocenie w toku postępowania wynika za rok zakończony dnia 31 grudnia 2015 r. - Spółka wykazuje ujemne kapitały własne (wynikające ze straty z lat 2014 oraz 2015). Ujemne kapitały własne oznaczają, że na dzień 31 grudnia 2015 r. majątek Spółki nie wystarcza na pokrycie zobowiązań spółki. Natomiast w sprawozdaniu sporządzonym na dzień 31 grudnia 2016 r. wskazano, że rachunek zysków i strat za rok obrotowy od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. wykazuje stratę netto we kwocie 830 tysięcy złotych.

3.10. Odnosząc się końcowo do ostatniej z przesłanek przewidzianych przez ustawodawcę umożliwiających osobie trzeciej uwolnienie się z orzeczenia o odpowiedzialności tj. wskazania mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części (art. 116 § 1 pkt 2 O.p.) uznać należy, że i ten warunek nie zaistniał w stanie faktycznym sprawy. Skarżący nie wskazał majątku Spółki, z którego możliwa jest egzekucja należności podatkowych, co uwolniłoby go od orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki.

3.11. W świetle powyższego uznać należy, że organy podatkowe dysponowały materiałem dowodowym pozwalającym na dokonanie ustaleń w zakresie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego wraz ze Spółką za zaległości podatkowe Spółki. Materiał ten został zebrany przez organy w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów, stąd zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 191 O.p. i art. 122 O.p. uznać należało za niezasadne. Organy podatkowe rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego. Wobec powyższego zarzuty Skarżącego dotyczące naruszenia przywołanych w skardze przepisów postępowania są nieuzasadnione. Pomiędzy ustaleniami, a podjętymi ocenami organów nie wystąpiły sprzeczności. Fakt, że organy podatkowe dokonały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ocen odmiennych od tych, które prezentuje Skarżący, nie świadczy o dowolnej ocenie materiału dowodowego.

W rozpoznawanej sprawie zaistniały wszystkie przesłanki pozytywne warunkujące odpowiedzialność Skarżącego jako członka zarządu za zaległości Spółki. Terminy płatności zobowiązań podatkowych, które wobec ich nieuregulowania przekształciły się w zaległości podatkowe, przypadały na okres, kiedy Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki. Prowadzona wobec Spółki egzekucja okazała się bezskuteczna. Jednocześnie Skarżący nie wykazał, aby wystąpiła którakolwiek z przesłanek warunkujących wyłączenie jego odpowiedzialności.

Z powyższych rozważań wynika, że zarówno decyzja organu pierwszej instancji, jak i decyzja organu odwoławczego były zgodne z prawem, a zarzuty skargi okazały się niezasadne.

3.12. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się także innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą decyzji.

Reasumując, zdaniem Sądu, skoro organy wykazały przesłanki przeniesienia na Skarżącego odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki, zaś Skarżący nie wykazał wystąpienia przesłanek egzoneracyjnych, to wobec braku naruszeń przepisów postępowania organy zasadnie zastosowały w sprawie przepisy art. 116 O.p.

3.13. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.