Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 80/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 469
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A. D. i B. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania urządzeń zapobiegających szkodom 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] r., 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. rzecz skarżących solidarnie kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia [...] r. C. M. zwrócił się do Wójta Gminy S. o przeprowadzenie postępowania, w szczególności w oparciu o przepisy ustawy Prawo wodne, celem sprawdzenia czy w związku podniesieniem terenu na działce sąsiedniej nr [...] nie doszło do naruszenia przepisów związanych z gospodarką wodną. Podał, że w następstwie tego podniesienia zalewana jest działka nr [...] stanowiąca jego współwłasność z żoną A. M.

Po wszczęciu i przeprowadzeniu w tym przedmiocie postępowania Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną m.in. na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469 ze zm., zwanej dalej ustawą lub Prawem wodnym) nakazał A. i B. małżonkom D. jako współwłaścicielom działki nr [...] oraz A. i C. małżonkom M. jako współwłaścicielom działki nr [...] wykonanie określonych bliżej w tej decyzji urządzeń i zaleceń. W uzasadnieniu tego orzeczenia opierając się na wydanej w toku postępowania przez inż. A. B. opinii organ ustalił, że na obu działkach strony dokonały zmian stanu wody skutkującymi nieprawidłowym zagospodarowaniem wód opadowych. Właściciele działki nr [...] kierują część wód opadowych z tej działki poprzez ulicę [...] na działkę sąsiednią nr [...], natomiast właściciele działki nr [...] zmieniając nieznacznie kierunek odpływu poprzez wykonanie niewielkiego ogrodzenia doprowadzili do stagnacji wody opadowej na własnej działce w północno-zachodniej jej części.

W następstwie wniesionego od tej decyzji przez małżonków D. odwołania została ona uchylona a sprawa przekazana Wójtowi Gminy S. do ponownego rozpatrzenia decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...]. SKO stwierdziło, że sprawa nie została należycie wyjaśniona do końcowego jej załatwienia. Nałożone na strony obowiązki zostały nieprecyzyjnie określone, błędnie nałożono obowiązki zmierzające do wykonania innego aktu (decyzji) wydanego w innym postepowaniu, błędne jest orzekanie w jednej decyzji o obowiązkach nakładanych na właścicieli dwóch różnych działek, nieuzasadnione jest nakładanie obowiązku na właścicieli działek jeżeli ich działania na tych działkach nie oddziaływają szkodliwie na działki sąsiednie. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że uregulowaniu z art. 29 Prawa wodnego nie podlegają zmiany stany wód będące następstwem realizacji robót budowlanych wykonywanych na podstawie pozwoleń na budowę.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy i po uzupełnieniu materiału dowodowego wyjaśnieniem biegłego inż. A. B. do sporządzonej przez niego w kwietniu 2016 r. opinii, Wójt Gminy S. orzekając ponownie, na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego decyzją z dnia [...] r. nr [...] nakazał właścicielom działki nr [...] wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom tj. odwodnień korytkami dwóch miejsc utwardzonych kostką brukową, usytuowanych przed budynkiem mieszkalnym od strony północnej, które zapewnią odbiór wody opadowej uniemożliwiając jej spływ na działkę sąsiednią nr [...]. Nakazał także wykonanie przez nich odbiornika wód opadowych w postaci dołu chłonnego lub studni chłonnej pozwalającej na zagospodarowanie całej ilości wody zebranej z części odwodnieniowej z uwzględnieniem możliwości technicznych ich wykonania, usytuowanego w północno-wschodnim narożniku działki, przy czym sieć drenażowa oraz odwodnienie liniowe winny stanowić hydrauliczną ciągłość, zapewniającą swobodny spływ wody w kierunku dołu chłonnego lub studni chłonnej.

Uzasadniając to orzeczenie stwierdził, że działania właścicieli działki nr [...] doprowadziły do skierowania części wody opadowej w ilości 5,05 l/s na działkę nr [...], stanowiącą własność A. i C. M. Taki stan rzeczy jest również następstwem braku odwodnienia miejsc przekształconych poprzez nadsypanie o około 40 cm i ich utwardzenie. Ustalenia te zostały oparte na opinii biegłego, z której jednoznacznie wynika, że właściciele działki nr [...] zmienili stan wody na własnym gruncie, utwardzając grunt przed budynkiem, ograniczając w ten sposób wsiąkanie wody w ziemię oraz jej naturalny spływ. Wody opadowe z utwardzonego terenu nie zostały w żaden sposób zebrane i zagospodarowane na własnej działce. W trakcie zaistniałych opadów deszczu spływająca woda z działki nr [...] w ilości 5,05 l/s powoduje występowanie szkody na działce nr [...]. Dokonana zmiana ukształtowania terenu doprowadziła do zmiany kierunku spływu wód opadowych w stronę przeciwną niż wynika to ze stanu sprzed realizacji miejsc utwardzonych. Takie stany wód zarówno sprzed realizacji miejsc utwardzonych jak również po ich realizacji oraz kierunki spływu wód opadowych zostały potwierdzone analizą hydrologiczną zawartą w opinii biegłego.

Podkreślił też Wójt, że zgodnie ze stanowczym stwierdzeniem biegłego działania właścicieli działki nr [...] powodują szkody na gruntach sąsiednich, natomiast właściciele działki nr [...] w żadnym przypadku nie powodują szkodliwego oddziaływania na działkę nr [...].

W odwołaniu od tej decyzji A. i B. małżonkowie D. wnieśli o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego. Zarzucili, że Wójt Gminy S. orzekając w sprawie naruszył art. 7, 77 i 80 Kpa poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego. Odwołujący przytoczyli wnioski zawarte w opinii biegłego powołanego do sprawy i podnieśli, że działania dokonane na działce nr [...] również mogły wpłynąć na stosunki wodne. W ocenie odwołujących obowiązki zostały określone w sposób nieprecyzyjny, a postępowanie było prowadzone z naruszeniem zasad wynikających z art. 9, art. 75 oraz art. 77 § 2 Kpa ponieważ organ nie wydał postanowienia o dopuszczeniu dowodu z uzupełniającej opinii biegłego jak również nie poinformował stron o przeprowadzeniu takiego dowodu.

Uzasadniając te zarzuty oraz naruszenie art. 29 Prawa wodnego podnieśli, że ani z decyzji organu pierwszej instancji ani z opinii biegłego nie wynika jaka konkretna szkoda na działce sąsiedniej nr [...] jest wynikiem działań na ich działce.

W tym kontekście odwołujący się stwierdzili, że z uwagi na ukształtowanie terenu tylko niewielka część z 5 litrów wody opadowej na sekundę, która przedostaje się z utwardzonego terenu ich działki na ulicę [...] może przedostawać się na działkę sąsiednią nr [...]. Znaczna część spływa bowiem poza tę działkę drogą (ulicą). Nadto naturalną przeszkodę w takim przepływie stanowi trawnik na tej działce od strony ulicy oraz podmurówka ogrodzenia. Zwrócono też uwagę, że z uwagi na naturalne nachylenie terenu woda z ich działki powinna spływać na działkę nr [...]. Zarzucili nadto odwołujący się, że organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę toczącego się równolegle postępowania przed organami nadzoru związanego z podniesieniem i utwardzeniem terenu działki sąsiedniej niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę budynku mieszkalnego, którego przedmiotem jest również odprowadzenie wód z tej części działki na [...]. Zarzucili też, że nałożone na nich obowiązki zostały określone nieprecyzyjnie co do usytuowania liniowych urządzeń odwadniających oraz wielkości (parametrów) i położenia studni chłonnej. Ich zdaniem parametry nakazanych urządzeń odwadniających są zawyżone, co naraża ich na wyższe nieuzasadnione koszty. Nie wzięto też pod uwagę innej możliwości zapobieżenia wystąpienia szkody na działce sąsiedniej np. przez wybudowanie podmurówki od strony ulicy i tym samym skierowanie spływu wód na teren ich działki.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z powołaniem się na treść art. 29 ust. 3 Prawa wodnego oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, decyzję organu pierwszej instancji utrzymało w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdziło, że stan faktyczny sprawy został ustalony wyczerpująco i w świetle jego treści decyzja organu pierwszej instancji jest zasadna i zgodna z prawem. Wbrew zarzutom odwołania organ pierwszej instancji szczegółowo określił jakie mają być parametry odwodnienia. Ustaleń tych dokonał w oparciu o opinię biegłego, który posiada wiadomości specjalne w tym zakresie, stąd też nie ma podstaw do ich kwestionowania. Wielkość studni chłonnej będzie natomiast uzależniona od możliwości technicznych (należy wziąć pod uwagę podziemne uzbrojenie terenu).

W ocenie Kolegium obowiązki nałożone na stronę nie są ekonomiczne nieuzasadnione i niemożliwe do wykonania, a także są określone w sposób możliwy do ich wyegzekwowania.

Podkreśliło SKO, że w sprawie została sporządzona opinia dotycząca naruszenia stosunków wodnych na działce nr [...] i [...] w R.

Z treści opinii wynika, że zarówno właściciele działki nr [...] jak i właściciele działki nr [...] dokonali zmian stanu wody na gruncie skutkującymi nieprawidłowym zagospodarowaniem wód opadowych. Z treści tego opracowania jak i pozostałych akt sprawy wynika jednak, że zmiany te zaistniały na skutek budowy domów na obydwu działkach. Jak podniesiono bowiem w opinii każda inwestycja w zakresie budowy obiektu budowlanego wiąże się z ingerencją w stan środowiska, czego konsekwencją jest zmiana stosunków wodnych.

Zmiana stosunków wodnych w następstwie wykonania robót budowlanych nie wyklucza jednak zdaniem SKO rozpoznania sprawy w trybie art. 29 Prawa wodnego. Z przepisu tego wynika bowiem, że regulacja w nim zawarta dotyczy wszelkich zmian stanu wody, także kierunku wody opadowej, jeżeli mogłaby być ona szkodliwa dla gruntów sąsiednich.

Zdaniem Kolegium w sprawie zachodzi sytuacja o jakiej mowa w wyroku WSA w Krakowie z 13 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 22/13 zgodnie z którym zmiana stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich bardzo często wiąże się z budową obiektów budowlanych, ich remontem, czy modernizacją, co nie oznacza, po pierwsze, że przedmiotem zmiany nie jest "grunt" tylko obiekt budowlany (przecież obiekt budowlany, w tej sprawie droga, położony jest właśnie na gruncie), a po drugie, że następuje automatyczne przeniesienie uprawnienia do orzekania w tym przedmiocie na organy nadzoru budowlanego. Nie jest bowiem wykluczona możliwość dochodzenia ochrony interesów w trybie art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, w sytuacji gdy zmiana stanu wody na gruncie wynika z faktu realizacji inwestycji na podstawie pozwolenia na budowę, a ochrona ta nie jest realizowana zgodnie z prawem, na przykład wskutek wadliwości pozwolenia na budowę w tym zakresie (brak uregulowania w ogóle tej kwestii, czy tylko częściowe rozważenie wpływu inwestycji objętej pozwoleniem na budowę na stosunki wodnoprawne).

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO A. i B. małżonkowie D. wnieśli o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Zarzucili, że została ona wydana z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a w szczególności:

1. art. 7 poprzez niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy,

2. art. 77 poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący,

3. art. 107 § 3 poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji do uwag podniesionych w odwołaniu z dnia [...] r.,

oraz art. 29 ustawy Prawo wodne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi powtórzono w ogólnym zarysie argumenty i zarzuty powołane wcześniej w odwołaniu. Dodatkowo zarzucono, że z naruszeniem art. 15 Kpa SKO nie rozpoznało sprawy ponownie merytorycznie w pełnym zakresie ograniczając się do ogólnej informacji, że podziela ocenę dokonaną zgodnie z przepisami postępowania przez organ pierwszej instancji. Zarzucili też, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania.

W odpowiedzi na skargę SKO w B. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej.

Na rozprawie sądowej w dniu 5 kwietnia 2017 r. skarżący na pytanie Sądu oświadczył, że w postępowaniu legalizacyjnym przed organami nadzoru budowlanego została wydana nieostateczna decyzja zobowiązująca skarżących do przedłożenia zamiennego projektu budowlanego z innym usytuowaniem wybudowanych miejsc postojowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek nie wszystkie sformułowane w niej zarzuty są zasadne.

Niewątpliwie jednak sprawa z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa nie została rozpoznana i rozważona w dostateczny sposób do jej końcowego załatwienia, które to uchybienie proceduralne mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Wobec niedostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy nie można też odeprzeć zarzutu skargi wydania zaskarżonej decyzji z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 29 Prawa wodnego.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości i również skarżący tego nie kwestionują, że zmienili oni ukształtowanie terenu na swojej działce nr [...], którego następstwem jest też zmiana spływu wód opadowych z części tej działki. Ustalenie takie nie przesądza jednak jeszcze, że w każdym takim przypadku istnieją podstawy do wydania decyzji opartej na treści art. 29 ust. 3 Prawa wodnego, przepis ten nie ma bowiem co do zasady zastosowania gdy naruszenie takie jest następstwem robót budowlanych objętych odrębnym postępowaniem prowadzonym przez właściwe w tym przedmiocie organy. Wtedy bowiem sprawa naruszenia stosunków wodnych będących następstwem takich robót powinna być rozstrzygnięta w tamtym postępowaniu.

Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku SKO, w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją o jakiej mowa w powołanym przez ten organ wyroku WSA w Krakowie z dnia 13 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 22/13. Należy mieć bowiem na uwadze, iż w przedmiocie robót budowlanych których następstwem jest naruszenie w niniejszej sprawie stosunków wodnych, odmiennie niż w sprawie objętej w/w wyrokiem toczy się postępowanie legalizacyjne przed organami nadzoru budowlanego w toku którego została wydana m.in. decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] r. dotycząca przebudowy miejsc postojowych zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie granicy z działką nr [...], a więc terenu, którego zmiana ukształtowania jest przedmiotem niniejszej sprawy. W decyzji tej nakazano m.in. zmianę usytuowania tych miejsc postojowych oraz wykonanie odwodnień wzdłuż granicy z działką nr [...] z odprowadzeniem wód opadowych do dołu chłonnego, celem zabezpieczenia działki nr [...] przed spływem wód opadowych z terenu działki skarżących nr [...]. Jak wynika z opinii biegłego inż. A. B. (strona 14) postępowaniem legalizacyjnym objęte są też najprawdopodobniej roboty związane z wykonaniem zjazdu z działki nr [...] na działkę drogową, który zgodnie z decyzją o uzgodnieniu jego lokalizacji powinien być wykonany m.in. z odpowiednim zabezpieczeniem przed niekontrolowanym spływem wód opadowych na działkę drogową. Również to wskazuje, że przedmioty niniejszego postępowania oraz postępowania legalizacyjnego w znacznej części się pokrywają.

Decyzja ta została co prawda uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. (karta 23 akt organu pierwszej instancji), ale nie ulega wątpliwości, że zmiana stanu wody na gruncie związana z tymi samymi co rozpatrywanymi w niniejszej sprawę robotami budowlanymi jest przedmiotem postępowania legalizacyjnego.

Jak wynika przy tym z wypowiedzi skarżącego na rozprawie sądowej w dniu 5 kwietnia 2017 r. w sprawie legalizacyjnej została wydana nieostateczna decyzja organu pierwszej instancji zobowiązująca skarżących do przedłożenia projektu zamiennego z innym usytuowaniem miejsc postojowych.

W tej sytuacji postępowanie legalizacyjne wyprzedza postępowanie prowadzone w trybie art. 29 Prawa wodnego. Nie zostało bowiem wykazane, a nawet podnoszone, aby do ewentualnego naruszenia stosunków wodnych objętych niniejszym postępowaniem doszło z innego powodu niż w następstwie wykonania robót budowlanych objętych postępowaniem legalizacyjnym prowadzonym przez organami nadzoru budowlanego.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie powinno zostać zatem zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa do czasu zakończenia postępowania legalizacyjnego, co uczyni Wójt Gminy S. przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Dopiero po zakończeniu postępowania legalizacyjnego postępowanie w niniejszej sprawie powinno zostać podjęte i kontynuowane, jeżeli w następstwie zakończenia sprawy legalizacyjnej nie stanie się bezprzedmiotowe.

Decyzje organów obu instancji nie mogły się ostać nawet gdyby przyjąć, że nie było podstaw do zawieszenia niniejszego postępowania w związku z postępowaniem legalizacyjnym.

Zasadnie zarzucają bowiem skarżący, że sprawa nie została należycie wyjaśniona i rozważona zarówno gdy chodzi o ustalenie zmiany stanu wody na gruncie, jak i szkodliwości wpływu tej zmiany na działkę nr [...], tj. w zakresie przesłanek zastosowania w sprawie art. 29 ust. 1 i 3 Prawa wodnego.

Z załączonej do dopuszczonej w sprawie opinii biegłego inż. A. B. z dnia [...] r. mapy zasadniczej jednoznacznie wynika nachylenie terenu w kierunku północno-wschodnim. Tak też został zaznaczony na tej mapie pierwotny kierunek odpływu wód opadowych. Oznacza to, że przy naturalnym ukształtowaniu terenu wody opadowe z działki skarżących nr [...] w większości spływałyby na działkę sąsiednią nr [...]. To zaś oznacza, przyjmując ustalenia biegłego i organów orzekających, że w tym względzie nie nastąpiła w następstwie podwyższenia i zmiany ukształtowania terenu na działce skarżących istotna zmiana. Zgodnie z tymi ustaleniami wody z objętego postępowaniem terenu wpływają bowiem w dalszym ciągu na działkę sąsiednią, tylko, że nie bezpośrednio, a z działki drogowej nr [...] ul. [...]. Nie musi to jednak oznaczać, że w takiej sytuacji nie doszło do zmiany stanu wody na gruncie w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zmiana taka może bowiem m.in. polegać na skoncentrowaniu czy też zintensyfikowaniu spływu wód na danym, jednym lub kilku kierunkach, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Ze zgormadzonego dotychczas w sprawie materiału dowodowego te okoliczności zdaniem Sądu jednak w dostateczny sposób nie wynikają. Co więcej ustaleń w tym względzie brak jest zarówno w opinii biegłego jak i w decyzjach organów obu instancji. Biegły wielokrotnie zarówno w opinii jak i w piśmie ją uzupełniającym (z dnia [...] r.) twierdzi, że kierowanie wód opadowych z działki skarżących na działkę [...] następuje ze szkodą dla tej działki jednak brak jest tam stwierdzenia na czym konkretnie szkoda ta polega. Organ pierwszej instancji z oczywistą obrazą art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa w ogóle w tym zakresie żadnego ustalenia nie poczynił. SKO w zaskarżonej decyzji stwierdziło w tej kwestii, że "szkoda przejawia się w zalewaniu działki P. M." Powołało się przy tym na "dokument uzupełniający opinię" tj. pismo biegłego z dnia [...] r., w którym jak już podniesiono wyżej, takiego stwierdzenia trudno się doszukać. Brak jest też ustaleń wskazujących konkretnie na intensyfikację czy na skoncentrowanie spływu wód na danym lub kilku kierunkach. W tym względzie do wyjaśnienia pozostają też twierdzenia skarżących, że część wód opadowych z ich działki, która spływa na drogę w ogóle nie przedostaje się na działkę małżonków M. bo spływa poza nią ul. [...] (z uwagi na nachylenie terenu) oraz, że spływ tej wody na działkę nr [...] jest ograniczony przez zagospodarowanie tej działki od strony ul. [...] trawnikiem oraz podmurówką ogrodzenia. Nad tymi, jak się wydaje oczywistymi i istotnymi dla rozpoznania niniejszej sprawy okolicznościami zarówno biegły jak i organy obu instancji przeszły do porządku.

W związku z wynikającym z mapy i opinii biegłego naturalnym nachyleniem terenu w kierunku działki uczestników, ewentualne "zalewanie" według twierdzeń SKO ich działki mogłoby wynikać tylko z niedopuszczalnego ukierunkowania i koncentracji spływu wód. Również jednak wtedy należałoby wziąć pod uwagę, że w następstwie zabudowy działki przez uczestników również prawie cała woda opadowa z północno-zachodniej i południowej części ich działki kierowana jest w miejsce gdzie według opinii biegłego tworzy się na tej działce zastoisko wody oraz, iż właśnie na tę część działki nr [...] spływałaby w większości woda opadowa z północno-wschodniej części działki nr [...] (to jest z terenu na którym doszło do zmiany jego ukształtowania), przy pozostawieniu naturalnego ukształtowania terenu obu działek.

Tych wszystkich aspektów mających zasadnicze znaczenie z punktu widzenia zastosowania treści art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa wodnego biegły i organy orzekające nie wyjaśnili i nie wzięli pod uwagę. Należy je zaś wyjaśnić przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Na uwzględnienie nie zasługują zaś zarzuty skargi odnoszące się do niewykonalności nałożonych na skarżących obowiązków oraz braku ich ekonomicznego uzasadnienia. Zakres obowiązków został bowiem dostatecznie dla ich wykonania sprecyzowany (na tym etapie postępowania). Ewentualne wątpliwości w tym względzie mogą zostać usunięte na etapie wykonania lub postępowania egzekucyjnego w trybie treści art. 113 § 2 Kpa. Skarżący podnosząc zarzut "przewymiarowania" odwodnień liniowych nie naprowadzili w tym względzie żadnych obiektywnych i przekonujących dowodów.

Z tych wszystkich względów decyzje organów obu instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy p.p.s.a.

Wskazania co do postępowania przy ponownym rozpoznaniu sprawy wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 202 § 2, art. 205 § 1, art. 209 i art. 211 ustawy p.p.s.a.