Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 483/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1;
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 14 ust. 2 i 8, art. 15ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 3 pkt 4, pkt 34, pkt 39.
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia WSA Grażyna Jeżewska sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Protokolant : st. sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 marca 2010 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi skarga A. Spółka z ograniczona odpowiedzialnością w W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Strzeleckiego z dnia [...], nr [...], odmawiającą udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej S [....] na działce nr A obręb ewid. S., w S. przy ulicy [...].

Wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Inwestor – A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wystąpiła w dniu 16 lipca 2009r. do Starosty Strzeleckiego z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej S. [...]. Do wniosku inwestor dołączył 4 egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością nr [...] na cele budowlane. W wyniku analizy przedłożonych dokumentów organ uznał, że złożony projekt zawiera brak oświadczenia właściwej jednostki organizacyjnej o zapewnieniu dostaw energii oraz warunków przyłączenia obiektu do sieci elektroenergetycznej. Nadto, zdaniem organu inwestor winien przedstawić tytuł prawny do działek na których wystąpi ponadnormatywne oddziaływanie promieniowania oraz wyjaśnić, czy strona tytułowa orzeczenia technicznego ITB, świadczy o wykonaniu specjalistycznej opinii w trybie art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego.

Postanowieniem z dnia 22 lipca 2009r., Starosta Strzelecki, działając na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego o w/w dokumenty i oświadczenia. Inwestor uzupełnił brak wniosku o warunki przyłączenia oraz orzeczenie techniczne dotyczące dopuszczenia do zastosowania na terenie Polski wież strunobetonowych o wysokości 40m. W zakresie zobowiązania dotyczącego przedłożenia tytułów prawnych do sąsiednich nieruchomości oświadczył, że złożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nimi na cele budowlane byłoby wadliwym, gdyż inwestor nie będzie wykonywał robót budowlanych na sąsiednich nieruchomościach.

Decyzją z dnia [...], Nr [...], Starosta Strzelecki, w oparciu o przepis art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i art. 104 K.p.a., odmówił inwestorowi udzielenia pozwolenia na budowę.

Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że projektowana wieża z systemem anten oraz kontenerem wraz z urządzeniami towarzyszącymi zlokalizowana ma być na działce o nr ewid. A., co do której inwestor złożył oświadczenie o prawie dysponowania na cele budowlane. Wnioskowana inwestycja, stosownie do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Działka na której ma być zlokalizowana inwestycja objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Strzelce Opolskie, uchwalonym uchwałą z dnia 28 maja 2003r., Nr X/139/03, która ogłoszona została w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego z dnia 23 lipca 2003r. Postanowienia planu przewidują, że działka położona jest na obszarze oznaczonym symbolem 2 P/S (§ 6 ust. 1 pkt 4 uchwały), który przewiduje, że prowadzona działalność gospodarcza winna odpowiadać kryterium działalności nieuciążliwej. W § 5 pkt 3 planu uchwałodawca zdefiniował pojęcie działalności nieuciążliwej, przez którą rozumie się działalność gospodarczą, która nie powoduje przekroczenia standardów jakości środowiska poza teren do którego prowadzący działalność gospodarczą posiada tytuł prawny, z wykluczeniem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W § 5 pkt 1 planu postanowiono, że pod pojęciem standardy jakości środowiska rozumie się znaczenie nadane temu pojęciu w ujęciu ustawy Prawo ochrony środowiska. Art. 3 pkt 34 ustawy Prawo ochrony środowiska rozumie przez nie poziomy dopuszczalne substancji lub energii, które muszą być osiągnięte w określonym czasie przez środowisko jako całość lub jego poszczególne elementy. Wskazując na powyższe regulacje oraz wynikające z projektu zapisy, że projektowana stacja będzie źródłem ponadnormatywnego oddziaływania pola elektromagnetycznego, który obejmie sąsiednie działki o nr ewid. B., C., D., E., F., G., H., I., J., K. oraz o nr ewid. L., a który to obszar ponadnormatywnego oddziaływania odpowiada obszarowi zaznaczonemu nie tylko na mapie zawierającej projekt zagospodarowania terenu, ale także jest zgodny z obszarem przedstawionym w opracowaniu "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko", stwierdził, ż wnioskowana inwestycja nie odpowiada kryterium działalności nieuciążliwej określonej w § 5 pkt 3 planu, a tym samym nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor nie przedstawił bowiem tytułu prawnego do działek, na których wystąpi ponadnormatywne oddziaływanie.

Z treścią powyższej decyzji nie zgodził się inwestor A. sp. z o.o. w W. We wniesionym odwołaniu żądał zmiany zaskarżonej decyzji i zatwierdzenia złożonego projektu budowlanego ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podkreślał odwołujący, że organ I instancji nieprawidłowo zastosował przepis art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, a to poprzez wskazanie, że inwestor nie przedstawił tytułu prawnego do działek, na których wystąpi ponadnormatywne oddziaływanie pola magnetycznego emitowanego przez projektowaną stację telefonii komórkowej, a tym samym nie został spełniony warunek, co do zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powołując się na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko dowodził, że zamierzona inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania dotyczącego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a zatem trudno wskazywać na ponadnormatywne oddziaływanie pola magnetycznego emitowanego przez projektowaną stację telefonii komórkowej. Ponadto brak jest podstaw do uznania, że inwestycja związana jest z działalnością uciążliwą, co powoduje w konsekwencji, że nie można zgodzić się ze stwierdzeniem organu, że inwestycja nie jest zgodna z uchwałą Nr X/139/03 Rady Miejskiej w Strzelcach Opolskich z dnia 28 maja 2003r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Strzelce Opolskie, dotyczącego terenu w rejonie ulicy [...] w S. Podkreślał nadto odwołujący, że obecnie inwestor nie jest zobowiązany do udowadniania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a złożone przez niego oświadczenie w tym zakresie jest zgodne ze stanem faktycznym i prawnym i stąd też wadliwym byłoby przedłożenie oświadczenia dotyczącego możliwości dysponowania innymi działkami posadowionymi w sąsiedztwie nieruchomości, na której planowana jest inwestycja. Zarzucił także organowi I instancji naruszenia art. 77 § 1 K.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Wojewoda Opolski zaskarżoną decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty Strzeleckiego z dnia [...].

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania administracyjnego i stwierdził, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z analizy uchwały Rady Miejskiej w Strzelcach Opolskich z dnia 28 maja 2003r., Nr X/139/03, w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego miasta Strzelce Opolskie wynika, że działka o nr ewid. A., na której planowana jest inwestycja, znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 2P/S. § 2 planu zagospodarowania przestrzennego, w którym zamieszczony jest szczegółowy opis tego terenu, stanowi, że są to "tereny przemysłowo składowe oznaczone na rysunku symbolem P/S. § 6 ust. 1 pkt 4 analizowanego planu stanowi, że działalność na terenie oznaczonym symbolem 2P/S powinna odpowiadać kryterium działalności nieuciążliwej, przez którą stosownie do § 5 pkt 3 w/w planu rozumnie się działalność gospodarczą nie powodującą przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem do którego prowadzący działalność posiada tytuł prawny. Standardem jakości środowiska, stosownie do art. 3 pkt 34 Prawa ochrony środowiska, jest poziom dopuszczalnych substancji i energii, które muszą być osiągnięte w określonym czasie przez środowisko jako całość lub jego poszczególne elementy przyrodnicze. Uzasadniał dalej organ, że usługi nieuciążliwe to działalność gospodarcza, której ewentualna uciążliwość bądź szkodliwość dla środowiska wywoływana przez tę działalność nie może wykraczać poza granice obiektu i działki inwestora, do których posiada on tytuł prawny. Dalej argumentował organ, że z analizy aktualnej mapy zasadniczej służącej do celów projektowych z naniesieniem lokalizacji stacji telefonii komórkowej oraz z naniesieniem osi promieniowania anten sektorowych, jak i zasięgu obszaru ponadnormatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że szkodliwe oddziaływanie planowej inwestycji wykraczać będzie poza teren działki budowlanej o nr ewid. A., co przesądza o tym, iż planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zauważył nadto organ, że bez znaczenia w sprawie jest to, iż szkodliwe oddziaływanie na środowisko będzie występowało w przestrzeni rozciągającej się w płaszczyźnie ponad gruntem, gdyż naruszałoby ono granice przestrzenne nieruchomości gruntowej, wynikające z art. 143 Kodeksu cywilnego. Odnosząc się do zarzutu odwołania, podkreślono, że organ rozpatrując sprawę sprawdza zgodność planowanej inwestycji z przepisami prawa, w tym i zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem z uwagi właśnie na zapisy planu organ I instancji zasadnie wezwał inwestora do przedłożenia tytułów prawnych do sąsiednich działek, na których wystąpi szkodliwe oddziaływanie na środowisko. Na koniec organ odwoławczy zaakcentował, że w postępowaniu prowadzonym przed nim, nie zostały zebrane żadne nowe dowody, mające wpływ na rozstrzygnięcie, z którymi strony mogłyby zapoznać się przed wydaniem decyzji, dlatego nie zawiadomiono ich o możliwości wypowiedzenia się w trybie art. 10 K.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na powyższą decyzję wniósł inwestor – A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, zarzucając decyzji Wojewody Opolskiego :

- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że wnioskowana inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; § 2 ust. 1 pkt 1, § 6 ust. 1 pkt 4, § 5 ust. 3 uchwały Rady Miejskiej w Strzelcach Opolskich z dnia 28 maja 2003r., Nr X/139/03, w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego miasta Strzelce Opolskie; art. 143 Kodeksu cywilnego poprzez uznanie, że szkodliwe oddziaływanie na środowisko naruszałoby granice przestrzenne nieruchomości, rozciągające się nad powierzchnią gruntu oraz

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 107 K.p.a. w zakresie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz szczegółowego uzasadnienia decyzji. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Opolskiego i poprzedzającej ją decyzji Starosty Strzeleckiego oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący opisał stan faktyczny sprawy, przytoczył przepisy planu zagospodarowania przestrzennego miasta Strzelce Opolskie, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1277) i dowodził, że zamierzona inwestycja nie jest inwestycją szczególnie szkodliwą dla środowiska lub mogącą pogorszyć stan środowiska. Nie godząc się z interpretacją przepisu art. 143 Kodeksu cywilnego skarżący zauważył, że organ dokonał ograniczonej interpretacji zasięgu prawa własności gruntu, stosując w tym zakresie funkcjonalne kryterium społeczno-gospodarczego przeznaczenia gruntu. Nie dostrzegł jednak organ, że prawo własności nie daje właścicielowi prawa do nieograniczonego korzystania z tego prawa. Prawo to zostało ograniczone przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu, w jakim jest to niezbędne do realizacji funkcji przysługującego właścicielowi prawa. Zarzucił skarżący organom rozpoznającym sprawę niewykazanie, czy planowana inwestycja przekracza jakości standardy środowiska poza teren, do którego skarżący posiada tytuł prawny. Zauważył przy tym, że pojęcie działalności nieuciążliwej zdefiniowane w planie jest bardzo ogólne i można je interpretować różnie. Akcentował, że stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi urządzenie infrastruktury technicznej służące zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych oraz jest inwestycją celu publicznego, a uchwała Rady Miejskiej, będąca aktem prawa miejscowego musi respektować unormowania zawarte w aktach wyższego rzędu. Z przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika dopuszczalność wprowadzania zakazu realizacji określonych przedsięwzięć. Zdaniem skarżącego Wojewoda Opolski zastosował nadto w sposób nieprawidłowy przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że organ I instancji trafnie ustalił, iż zamierzona inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewoda Opolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym badana jest legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej P.p.s.a, uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ja poprzedzającej wykazała, że odpowiadają one kryterium legalności.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowił art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej Prawo budowlane. Art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przewiduje, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Z treści przytoczonego powyżej przepisu wynika jednoznacznie, że organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest do ustalenia, czy planowana inwestycja budowlana zgodna jest m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Badanie zgodności projektowanego obiektu budowlanego z rozwiązaniami przestrzenno-prawnymi nakłada na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek analizy treści poszczególnych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i oceny złożonego projektu pod kątem jego zgodności z rozwiązaniami przestrzenno-prawnymi. Organy administracji budowlano-architektonicznej w niniejszej sprawie, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, będąc zobowiązanymi do interpretacji przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dokonały nie tylko analizy złożonych dokumentów przez inwestora, ale także zbadały zgodność planowanej inwestycji z postanowieniami uchwały Rady Miejskiej w Strzelcach Opolskich z dnia 28 maja 2003r., Nr X/139/03, w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego miasta Strzelce Opolskie, która ogłoszona została w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego z dnia 23 lipca 2003r., nr 57, poz. 1129.

W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Stosownie do ust. 2 tegoż artykułu w planie miejscowym określa się m.in. obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (pkt 1), a także szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy (pkt 9). Przepis art. 15 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy nie zawiera ograniczeń (nakazów względnie zakazów), co do określenia rodzaju przeznaczenia terenu, gdyż należy to do organu stanowiącego. (vide w tym zakresie wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2006r., sygn. akt II OSK 1278/06; LEX nr 362107). Zatem rzeczą rady gminy było określenie możliwości zagospodarowania terenu i przeznaczenia terenu dotyczącego m.in. działki nr ewid. A., na której planowana jest inwestycja, a która położona jest w rejonie ulicy [...] w S.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest szczególnym aktem normatywnym, powszechnie obowiązującym, który zawiera ustalenia powszechnie wiążące na obszarze, na którym obowiązuje, tak długo dopóki nie zostanie stwierdzona jego nieważność, bądź zostanie uchylony. Postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiążą nie tylko właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości gruntowych położonych na jego obszarze, ale i gminy oraz inne organy państwa we właściwości, których pozostaje wypowiadanie się w kwestii praw i obowiązków właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości, na podstawie przepisów odrębnych.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy, zauważyć, że organy administracji architektoniczno-budowlanej, w wyniku dokonanej wykładni obowiązujących postanowień planu miejscowego, zasadnie uznały, że działka o nr ewid. A., na której planowana jest inwestycja, znajduje się w planie na terenie oznaczonym symbolem 2P/S. Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 planu zagospodarowania przestrzennego symbolem P/S określono tereny przemysłowo-składowe. W świetle zaś § 6 ust. 1 pkt 4 analizowanego planu działalność na terenie oznaczonym symbolem 2P/S powinna odpowiadać kryterium działalności nieuciążliwej, przez którą, wobec brzmienia § 5 pkt 3 w/w planu, rozumie się działalność gospodarczą niepowodującą przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący działalność posiada tytuł prawny, z wykluczeniem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W zakresie wyjaśnienia pojęcia standard jakości środowiska § 5 pkt 1 planu odsyła do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz.U. z 2008r., Nr 25, poz. 150). Standardem jakości środowiska, stosownie do art. 3 pkt 34 ustawy - Prawo ochrony środowiska, jest poziom dopuszczalnych substancji i energii, które muszą być osiągnięte w określonym czasie przez środowisko jako całość lub jego poszczególne elementy przyrodnicze. Środowisko zaś to ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnia ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami (art. 3 pkt 39 w/w ustawy). Wprowadzanie bezpośrednio lub pośrednio, w wyniku działalności człowieka, do powietrza, wody gleby lub ziemi m.in. pola magnetycznego jest emisją (art. 3 pkt 4 w/w ustawy). Pole zaś elektromagnetyczne to pole elektryczne, magnetyczne oraz elektromagnetyczne o częstotliwości od 0Hz do 300GHz. Ze złożonego przez inwestora projektu zagospodarowania terenu (s.8), na co wskazuje m.in. organ, wynika, że obszar o przekroczonych wartościach promieniowania niejonizującego będzie występował w zasięgu poziomym 70,0m, promieniowanie wystąpi jednak na wysokości 18,71 m nad poziomem terenu. Nadto z projektu budowlanego, który zawiera także projekt zagospodarowania terenu, z naniesioną lokalizacją stacji telefonii komórkowej oraz zaznaczonym zasięgiem obszaru, w którym wystąpi ponadnormatywne oddziaływanie pola magnetycznego wynika, że obszar ponadnormatywnego promieniowania będzie występował także na terenie działek sąsiednich o nr ewid. B, C., D., E., F., G, H, I., J., K oraz o nr ewid. L obręb S.

Powyższe ustalenia organów, nota bene wynikające bezpośrednio z dokumentów złożonych przez inwestora, uprawniały organy do przyjęcia, że realizacja przez inwestora planowanego przedsięwzięcia spowoduje wprowadzenie (emisję) do powietrza ponadnormatywnego pola magnetycznego. Emisja natomiast ponadnormatywnego pola magnetycznego zmieni istniejące dopuszczalne poziomy substancji i energii, a zatem spowoduje zmianę jakości standardu środowiska. Powietrze to bowiem jeden z elementów środowiska.

Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Strzelce Opolskie w sposób wyraźny i jednoznaczny statuuje ograniczenie w zakresie takiej zabudowy nieruchomości o nr ewid. A., położonej na terenie oznaczonym w planie symbolem 2P/S, która to zabudowa i działalność oraz związana z tym ewentualna uciążliwość bądź szkodliwość dla środowiska ograniczona winna zostać tylko i wyłącznie do terenu działki, do której inwestor posiada tytuł prawny. Planowana przez skarżącego inwestycja nie odpowiada wymogom zakreślonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, bowiem do środowiska wyemitowane zostanie ponadnormatywne pole elektromagnetyczne, czego skarżący nie neguje.

Podnoszony przez skarżącego w skardze zarzut błędnego zinterpretowania przepisu art. 143 Kodeksu cywilnego pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, albowiem dla prawidłowego rozpoznania sprawy decydujące znaczenia miała wykładnia przepisów obowiązującego planu zagospodarowania w zakresie przeznaczenia terenu oraz pojęcia działalności gospodarczej, która nie będzie przekraczać standardów środowiska, a więc ogółu elementów przyrodniczych, w szczególności powierzchni ziemi, wody, powietrza i wzajemnego oddziaływania pomiędzy nimi.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego zauważyć należy, że organ I instancji wzywał skarżącego do uzupełnienia braków złożonego wniosku, którego to postanowienia skarżący nie wykonał w całości. Podstawową powinnością organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zbadanie, czy podanie (wniosek) jest kompletny w sensie formalnym, a więc czy spełnia ogólne wymagania tego rodzaju pism, oraz czy nie zawiera braków materialnoprawnych, określonych w art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Tylko, bowiem w przypadku niekompletności złożonego wniosku o pozwolenie na budowę organ winien zastosować tryb postępowania przewidziany w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W przypadku, gdy organ ustali, że planowana inwestycja narusza postanowienia planu miejscowego, zastosowanie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i tak nie spowodowałoby, zmiany jego postanowień.

Organy procedujące w niniejszej sprawie, wydając decyzję odmowną, wskazały, które z obligatoryjnych wymagań nie zostały spełnione przez inwestora (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Ustalone przeszkody uniemożliwiające udzielenie pozwolenia budowlanego znajdują uzasadnienie w aktach sprawy, w tym i złożonych przez inwestora dokumentach, których wyczerpującej analizy dokonały organy. Organy w sposób jednoznaczny wyjaśniły, jakie wymagania winna spełniać inwestycja i uzasadniły swoje stanowisko wskazując, z jakich względów nie są one spełnione oraz z powodu, jakich cech i parametrów stacji telefonii komórkowej nie mogą być zaakceptowane.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 151 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.