Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 585/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant ref. staż. Anna Dziosa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2012 r. sprawy ze skargi P.K. i P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. solidarnie na rzecz skarżących P. K. i P. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 10 sierpnia 2011 r. zmienionym w dniu 4 października 2011 r.

A. i M. M., zwrócili się do Prezydenta Miasta S. o wydanie decyzji o

warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego

jednorodzinnego z garażem oraz budowie budynku garażowego na działkach nr

geod. [...] obręb [...] przy ul. [...] w S.

Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] Prezydent Miasta

S. ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, określając m.in:

1. szerokość elewacji frontowej:

* dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego -12 m z tolerancją do ±5%

* dla budynku garażowego -10 m z tolerancją do -20 %

2. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki:

- dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego - 7,5 m z tolerancją do - 25%,

- dla budynku garażowego - 3,0 m z tolerancją do +20%, w przypadku prostopadłego

usytuowania dachu jednospadowego względem elewacji frontowej - do wysokości

głównej kalenicy - 4,0 m z tolerancją do ±10%,

3. geometrię dachu:

* dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego - dach wielospadowy z kalenicą

główną równoległą lub prostopadła do elewacji frontowej na wysokości do 9 m

z tolerancją do ± 10%, spadek połaci od 30° do 45°,

* dla budynku garażowego - dach jednospadowy z kalenicą główną równoległą lub

prostopadła do elewacji frontowej na wysokości 4,0 m z tolerancją do

±10%, spadek połaci od 5° do 15°.

4. powierzchnię biologicznie czynną - min 25 % powierzchni terenu inwestycji.

Jednocześnie organ wskazał, że dopuszcza się możliwość lokalizacji budynku

garażowego bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami nr geod. 73-282 i 73-

9/6.

Organ I instancji stwierdził także, że wniosek Państwa A. i M. M.

zawiera informacje o planowanym przedsięwzięciu, a mianowicie rodzaj i skalę

inwestycji. Po przeprowadzeniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu

oraz jego zabudowy, zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o

planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.)

1

Sygn. akt IV SA/Wa 585/12

dopuszcza się zaś realizację wnioskowanej inwestycji na wskazanym terenie, przy

zachowaniu warunków wynikających z treści decyzji i przepisów szczególnych.

Podkreślono, że decyzja nie wymaga uzgodnienia z zarządcą drogi oraz organem

właściwym w sprawie ochrony gruntów rolnych, w oparciu o przepisy ustawy o

planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż funkcję tych organów pełni

Prezydent Miasta S. Stwierdzono, że ustalenia decyzji spełniają wymogi

ustawy o drogach publicznych odnośnie przedmiotowej inwestycji.

Od tej decyzji odwołanie wnieśli: P. K., P. K., H.

K., wskazując że nie zgadzają się z ustaleniami dotyczącymi budynku

garażowego w zakresie: możliwości usytuowania tego budynku bezpośrednio przy

granicy z działkami sąsiednimi, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej

krawędzi elewacji frontowej oraz wysokości kalenicy.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] Samorządowe

Kolegium Odwoławcze w S. powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a

utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 61 ust. 1 ustawy z

dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr

80 poz. 717 z późn. zm.). Wskazał że szczegółowe warunki analizy terenu, o której

mowa w art. 61 ust. 1 ustawy zawiera rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia

26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej

zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Uznał, że organ I

instancji wydając zaskarżoną decyzję, uwzględnił przepisy w/w rozporządzenia.

Jednocześnie podniesiono, że dyspozycja przepisu art. 56 w zw. z art. 64 ust.

1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazuje wprost, że nie

można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest

zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją

uznaniową, lecz decyzją związaną. Zatem jeśli wniosek o ustalenie dotyczy

inwestycji, której ustalenie warunków pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy oraz

unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych i czyni zadość

warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną.

Zasada uwzględniania przez organy administracji publicznej w planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, wymagań ładu przestrzennego, w tym

urbanistyki i architektury, sformułowana została w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o

2

Sygn. akt IV SA/Wa 585/12

planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zasada ta ma charakter normy

ogólnej (klauzuli generalnej), bezpośrednio nie nakłada ona na inwestora żadnych

ograniczeń w zakresie dopuszczalnego sposobu zabudowy i zagospodarowania

terenu. Tego typu norma nie może być samodzielnie podstawą do wydania decyzji

odmownej, zgodnie z art. 56 wyżej wymienionej ustawy.

W ocenie organu odwoławczego złożone w przedmiotowej sprawie odwołanie

nie wskazuje przepisów prawa, które stoją w sprzeczności z wydaną przez organ I

instancji decyzją. Sformułowane w nim zarzuty dotyczące budynku garażowego w

zakresie: możliwości usytuowania tego budynku bezpośrednio przy granicy z

działkami sąsiednimi, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi

elewacji frontowej oraz wysokości kalenicy nie mogą być podstawą do wydania w

przedmiotowej sprawie decyzji odmownej. Przywołał wyrok z dnia 2 kwietnia 1998 r.,

sygn. akt. IV SA/40/97 Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w którym

Sąd przyjął, iż wśród podstawowych elementów podlegających ocenie organu

wydającego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, należy

również wziąć pod uwagę ochronę interesów osób trzecich, które należy rozumieć

jednak jako ochronę interesów prawnych, a nie interesów faktycznych.

Organ podkreślił, że ochrona interesów osób trzecich w przedmiotowym

postępowaniu nie może być oceniana w takim zakresie jak na kolejnym etapie

postępowania inwestycyjnego - etapie pozwolenia na budowę, gdzie zagrożenia

interesów osób trzecich przybierają o wiele bardziej konkretny kształt. Tymczasem

decyzja ustalająca warunki zabudowy nie narusza bowiem prawa własności i innych

praw tych osób oraz nie uprawnia do wykonania inwestycji. Obwarowana jest

natomiast szeregiem wymagań postawionych inwestorowi, które mają zapewnić

osobom trzecim poszanowanie ich własności i swobodne korzystanie z ich

nieruchomości.

W tym stanie rzeczy organ wskazał, że załączona do wniosku dokumentacja

potwierdza, iż planowana inwestycja spełnia wymagania ustawy o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów szczególnych.

Reasumując, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uznało, że

wydana przez organ I instancji decyzja jest zgodna z przepisami ustawy o

planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu

3

Sygn. akt IV SA/Wa 585/12

Administracyjnego w Warszawie P. K., P. K., H.

K. zarzucając jej:

- naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 77 § 1 kpa poprzez nie

podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu

faktycznego przedmiotowej sprawy i nie uwzględnienia słusznego interesu

skarżących,

- naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 107§3 kpa poprzez

wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i zamieszczenie w nim

stwierdzeń i zarzutów odbiegających zupełnie od stanu faktycznego przedmiotowej

sprawy,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 61 § 1 pkt 1 ustawy

z dnia 27 marca 2003r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z

2003r., Nr 80, poz.717, z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię tego przepisu,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności § 12 pkt 3

rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. - w sprawie

warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.

z 2002r., Nr 75, poz.690, z późn. zm.).

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli:

1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz.1270, z

późn. zm.), o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo, w tym w

szczególności interes prawny Skarżących,

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji,

o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżących kosztów postępowania

według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący opisali dotychczasowy przebieg sprawy z ich

udziałem, podkreślając że w odwołaniu, od decyzji organu I instancji wskazali

precyzyjnie zakres jej uchybienia, które to dotyczy głównie dopuszczenia lokalizacji

budynku garażowego w ostrej granicy działki. Tym samym w ocenie skarżących

niezgodne ze stanem faktycznym i przepisami prawa jest stanowisko

Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące zaskarżoną decyzję w mocy

przy powołaniu się na brak wskazania przez skarżących przepisów prawa, które stoją

w sprzeczności z wydaną decyzją. Jak wynika z przepisów art.6, art.7 i art.8 k.p.a,

organy administracji publicznej "podejmują wszelkie czynności niezbędne do

4

Sygn. akt IV SA/Wa 585/12

dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego" oraz "prowadzą postępowanie w sposób

budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej". Zapisy tej ustawy nie

znajdują jednak zdaniem skarżących odzwierciedlenia w pracach i efektach

rozstrzygnięcia SKO. Uzasadnienie decyzji stanowi jedyną możliwość zapoznania się

z tokiem rozumowania i podejmowania decyzji przez SKO. Dokładna analiza tego

uzasadnienia wskazuje jednak na brak właściwej analizy stanu prawnego powstałego

po utrzymaniu w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji. SKO powołuje się na zapisy

art.61§ 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który to

przepis wskazuje, na dwa podstawowe aspekty pozwalające na uzyskanie decyzji o

warunkach zabudowy. Chodzi o zapis "działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi

publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań

dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i

wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym

gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz

intensywności wykorzystania terenu". W tym przypadku jedyna zabudowana

nieruchomość dostępna z tej samej drogi publicznej (to znaczy ul. [...]) to

działki nr geod. [...] obręb [...]. Trudno zatem doszukać się "kontynuacji funkcji,

parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania

terenu" w sytuacji dopuszczenia możliwości budowy wolnostojącego budynku

garażowego w granicy działki. Skarżący zwracają uwagę na jawną sprzeczność

dopuszczenia takiej zabudowy w zakresie: " kontynuacji funkcji", ,formy

architektonicznej obiektów budowlanych" oraz "intensywności wykorzystania terenu",

czego SKO w swoim rozstrzygnięciu nie komentuje.

Ponadto skarżący wskazali, że SKO stwierdza, że Prezydent Miasta S.

uwzględnił wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia

2003r. - w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i

zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego (Dz.U. z 2003r., Nr 164, poz.1588). Domagają się zatem

sprawdzenie i potwierdzenie zgodności z prawem, dopuszczenia możliwości budowy

dodatkowego wolnostojącego budynku garażowego w ostrej granicy działki podczas

gdy opisana w art.61 § 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym kontynuacja "funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania

zabudowy oraz zagospodarowania terenu" znajduje jedynie odzwierciedlenie w

5

Sygn. akt IV SA/Wa 585/12

sąsiadującej zabudowie budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym z garażem

wbudowanym. Jest to jedyny obiekt na tym terenie.

Podkreślili, że wbrew stanowisku organu odwoławczego, to właśnie na etapie

wydawania zaskarżonej decyzji organ rozstrzyga o możliwości wprowadzenia

uciążliwości oraz naruszeniu ich interesu prawnego, co potwierdza SKO w swoim

uzasadnieniu wskazując, że nie można odmówić wydania pozwolenia na budowę w

sytuacji gdy możliwość taka wynika z ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy.

Skarżący zarzucili SKO, że nie dokonał właściwej oceny § 12 pkt 3 w/w

rozporządzenia Ministra Infrastruktury, który definitywnie odbiera im możliwość

późniejszego odwoływania się od dopuszczenia budowy w ostrej granicy działki, co z

kolei narusza ich interes prawny. Realizacji budynku garażowego, o podanych w

decyzji parametrach, w szczególności w ostrej granicy należącej do skarżących

działki w ich ocenie skutkować będzie zniszczeniem ogrodzenia oraz istniejącej

roślinności podczas prowadzenia prac na działce sąsiedniej, prawdopodobne

uszkodzenia konstrukcji, jak też elewacji istniejącego na naszej działce budynku

garażowego w czasie realizacji robót budowlanych na działce sąsiedniej, zniszczenie

znajdujących się na terenie naszej działki nasadzeń i roślinności/upraw w wyniku

zmiany (pogorszenia) warunków wegetacji wynikających z niekorzystnej zmiany

warunków nasłonecznienia i oświetlenia naszej działki, brak możliwości

dotychczasowego wykorzystania terenu naszej nieruchomości przyległego do granicy

działki po zrealizowaniu przedmiotowego budynku garażowego, nieodwracalną utratę

dotychczasowych walorów użytkowych i funkcjonalnych naszej nieruchomości, jak

też utratę wartości finansowej całej naszej nieruchomości powstałą w wyniku

znaczącego pogorszenia jej walorów użytkowych i technicznych. Nieuwzględnienie

powyższych okoliczności przez organ odwoławczy stanowi zaś naruszenie art. 7

k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując

stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2012r. Sąd odrzucił skargę H.

K., zaś postanowieniem z dnia 18 maja 2012r. odmówił wstrzymania

wykonania zaskarżonej decyzji.

6

Sygn. akt IV SA/Wa 585/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między

innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 2012

poz. 270 zwanej w dalszej części P.p.s.a. ), sprowadzają się do kontroli działalności

administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki

przewidziane ustawie. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest

zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego

jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania

zaskarżonej decyzji i w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa wyeliminowanie

takiego aktu z obrotu prawnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc

związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1

p.p.s.a.).

Dokonana według powyższych kryteriów analiza zaskarżonej decyzji wskazuje,

że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd uznał, iż została ona wydana z naruszeniem

przepisów postępowania administracyjnego, któro mogło mieć wpływ na treść

roztrzygnięcia.

W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję z dnia

[...] listopada 2011r. Nr [...] Prezydenta Miasta S. ustalającą

warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego

jednorodzinnego z garażem oraz budowie budynku garażowego na działkach nr

geod. [...] obręb [...] przy ul. [...] w S.

Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) organ odwoławczy

obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją

organu I instancji. Istota dwuinstancyjności w postępowaniu administracyjnym polega

na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy oraz szczegółowego odniesienia się

do zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu. Przepis art. 138 k.p.a.

wyraźnie przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego

załatwienia sprawy, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Organ odwoławczy obowiązany jest zatem do uzasadnienia wydanego przez siebie

rozstrzygnięcia stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. W myśl tego przepisu decyzja

7

Sygn. akt IV SA/Wa 585/12

powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, a przez uzasadnienie faktyczne

decyzji należy rozumieć wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione,

dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom

odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś przez uzasadnienie prawne należy

rozumieć wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Tym samym nie może on ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji,

lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Istota administracyjnego toku

instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na

kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do rozstrzygnięcia

organu I instancji, przy czym kryteria kontroli podejmowanej przez organ odwoławczy

nie wyczerpują się na legalności decyzji, ale obejmują także celowość, racjonalność,

czy też słuszność wydanego przez organ I instancji rozstrzygnięcia (zob. np. wyrok

NSA z dnia 22 marca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, Nr 1, poz. 35;

wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Bd 786/07, Lex

nr 507212).

Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że z

uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ odwoławczy dokonał

ponownego rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ II instancji przywołał przepisy

prawa, orzecznictwo sądów i stwierdził, że załączona do wniosku dokumentacja

potwierdza, iż planowana inwestycja spełnia wymagania ustawy o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów szczególnych oraz, że wydana

przez organ I instancji decyzja jest zgodna z przepisami ustawy o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi. Odnosząc się zaś do

zarzutów podniesionych w odwołaniu organ uznał, że odwołanie cyt."..nie wskazuje

przepisów prawa, które stoją w sprzeczności z wydaną przez organ I instancji

decyzją. Sformułowane w nim zarzuty dotyczące budynku garażowego w zakresie:

możliwości usytuowania tego budynku bezpośrednio przy granicy z działkami

sąsiednimi, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji

frontowej oraz wysokości kalenicy nie mogą być podstawą do wydania w

przedmiotowej sprawie decyzji odmownej".

Powyższe w ocenie Sądu wskazuje, że organ odwoławczy nie rozpoznał

sprawy co do meritum, nie przeprowadził ponownie szczegółowej i rzetelnej jej

oceny zgodnie z przywołanymi przez siebie przepisami prawa tj. art. 61 ust. 1

8

Sygn. akt IV SA/Wa 585/12

ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz rozporządzenia

Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania

wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku

braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz.

1588). Nie rozpoznał także zarzutów podniesionych przez skarżących w odwołaniu,

w którym wskazali, że nie zgadzają się z ustaleniami dotyczącymi budynku

garażowego w zakresie: możliwości usytuowania tego budynku bezpośrednio przy

granicy z działkami sąsiednimi, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej

krawędzi elewacji frontowej oraz wysokości kalenicy.

Zaniechanie wyczerpującego uzasadnienia decyzji przez organ odwoławczy,

w zakresie przyjętych przez organ I instancji ustaleń warunków zabudowy dla

planowanej inwestycji, w tym m.in. dla dopuszczenia (na co zwraca szczególną

uwagę strona skarżąca) możliwości zabudowy bezpośrednio w granicy działki,

stanowi o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a., zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a),

zasady przekonywania (art. 11 k.p.a), jak również zasady pogłębiania zaufania

obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli (art. 8

k.p.a) i dokładnego wyjaśnienia sprawy (art. 7 k.p.a), co mogło mieć wpływ na treść

rozstrzygnięcia.

Powyższe skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponownie

rozpoznając sprawę Kolegium, rozpozna ją merytorycznie oraz odniesie się do

zarzutów zawartych w odwołaniu, a swoje stanowisko umotywuje zgodnie z art. 107

§ 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł w

pkt 1 o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a.,

Ponadto stosownie do treści art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł o wstrzymaniu zaskarżonej

decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku oraz o zasądzeniu zwrotu

kosztów postępowania na podstawie art. 200 cyt. ustawy.

9