Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 62/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 2 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działanie urzędnika postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

G. S. pismem z dnia 30 września 2011 roku zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w załatwieniu skargi z dnia 12 lipca 2011 r. na pozaprawne działanie pracownika Urzędu Miasta w J. Z.. W skardze skarżący zarzucił Kolegium, że nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne z jego skargi, czym został naruszony przepis art. 233 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Kolegium zwróciło uwagę na to, że skarżący w skardze z dnia 12 lipca 2011 r. domagał się od Kolegium wydania decyzji oceniającej zgodność z prawem poczynań urzędnika samorządowego, pracownika Urzędu Miasta w J. Z.. Mając na względzie przedmiot skargi, a więc to, że dotyczy ona pracownika Urzędu Miasta J. Z. oraz to, że została ona złożona przez członka Wspólnoty Mieszkaniowej w zakresie udzielanej przez tego pracownika informacji w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu we własność, Kolegium przekazało pismem z dnia 14 lipca 2011 r. tę skargę do załatwienia przełożonemu pracownika, którego skarga dotyczy, a więc Burmistrzowi J. Z. i jednocześnie przekazując treść tego pisma skarżącemu. Następnie pismem z dnia 13 września 2011 r. skarżący ponownie wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, z powodu nie wszczęcia postępowania administracyjnego ze skargi z dnia 12 lipca 2011 r. Pismem z dnia 22 września 2011 r. Kolegium udzieliło odpowiedzi skarżącemu, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie co do sposobu załatwienia skargi z dnia 12 lipca 2011 r. Jak wynika z akt sprawy Zastępca Burmistrza J. Z. odpowiedział na skargę pismem z dnia 29 lipca 2011 r. Zdaniem Kolegium wniesiona skarga na bezczynność w załatwieniu skargi z dnia 12 lipca 2011 r., mającej na celu wszczęcie postępowania administracyjnego dokonującego ocenę prawną działania pracownika Urzędu Gminy jest nieuzasadniona w świetle przepisów prawa, albowiem Kolegium nie ma kompetencji, w oparciu o przepisy prawa materialnego do czynienia takiej oceny i w konsekwencji wydawania decyzji administracyjnej w tej sprawie. Kolegium zwróciło uwagę skarżącemu w swoim piśmie z dnia 14 lipca 2011 r., że pośredniej ocenie organu odwoławczego podlegają osoby biorące udział przy wydaniu zaskarżonej decyzji lub też ją wydające, przy rozpatrywaniu odwołania od wniesionej decyzji, jednak taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej.

Sprawami sądowoadministracyjnymi są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których z mocy odrębnych ustaw stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływana dalej jako p.p.s.a.

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę tego sądu w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego skarga podlega odrzuceniu.

Z akt sprawy wynika, że przedmiotem skargi G. S. jest bezczynność Kolegium w rozpatrywaniu jego skargi uregulowanej w dziale VIII K.p.a. zatytułowanym "Skargi i wnioski". W myśl art. 227 k.p.a. przedmiotem tego rodzaju skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub słusznych interesów obywateli, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że skarga ta stanowi odformalizowany środek obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Skargi takie są załatwiane w samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno – techniczną (zawiadomieniem o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi). W postępowaniu tym nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, nie jest wydawany akt administracyjny, ani dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zainteresowanemu podmiotowi nie przysługuje prawo do zaskarżenia niesatysfakcjonującej odpowiedzi, jak również bezczynności organu w jej udzieleniu. Jak zaś już wyżej wskazano sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w p.p.s.a., a ta forma działalności administracji (skargi powszechne w rozumieniu Działu VIII k.p.a.) nie została wymieniona w art. 3 § 2 p.p.s.a. (por. np. postanowienia NSA: z dnia 9 grudnia 1999r., III SAB 7/99 – ONSA 2001/1/27, z dnia 12 kwietnia 2001r., I SA 2668/00, z dnia 23 lipca 2001r., II SAB 213/00, z dnia 21 listopada 2000r., sygn. akt III SAB 108/99, z dnia 15 października 2009 r., I OSK 1382/09 dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepisy nie przewidują dopuszczalności zaskarżenia działań realizowanych w ramach tego postępowania. Ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. - w tym również zarzucanego w skardze naruszenia art. 233 k.p.a., nie podlega kontroli sądów administracyjnych.

Wobec powyższego należało uznać, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego i z tej przyczyny podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.