Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2918/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.) sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 115/12 w sprawie ze skargi M. K. na uchwałę Rady Gminy Zagrodno z dnia 31 marca 2008 r. nr XV/81/08 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowej w rejonie wsi Modlikowice 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. K. na rzecz Gminy Zagrodno kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 115/12 oddalił skargę M. K. na uchwałę Rady Gminy Zagrodno z dnia 31 marca 2008 r., nr XV/81/08 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych w rejonie wsi Modlikowice.

W powyższym wyroku Sąd wskazał, że zaskarżona uchwała podjęta została na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w związku z uchwałą Rady Gminy Zagrodno z dnia 20 października 2006 r. Nr XL/210/06 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych w rejonie wsi Modlikowice Rada Gminy Zagrodno uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych w rejonie wsi Modlikowice.

W skardze na powyższą uchwałę M. K. powołał się na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zarzucił kwestionowanej uchwale:

1) naruszenie prawa materialnego tj. przepisów art.17 pkt 6 lit c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 7 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz.U. z 2004 r. Nr 121 poz. 1266 ze zm.) wyrażające się w nie uzyskaniu zgody Ministra właściwego ds. rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, na których zaplanowano budowę (lokalizację) farm wiatrowych pomimo tego, że obowiązek taki wynikał z treści wskazanych przepisów, tj. zwarty obszar projektowany gruntów rolnych przeznaczony w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego na lokalizację farm wiatrowych przekraczał 0,5 ha;

2) naruszenie prawa materialnego art.15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez sformułowanie w zaskarżonych uchwałach zapisów określających w sposób warunkowy zagospodarowanie terenów pod farmy wiatrowe co powoduje, że zapisy te są niedookreślone, a tym samym niedozwolone;

3) naruszenie prawa materialnego art. 15 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez sporządzenie projektów planów miejscowych (zaskarżonych uchwał), które nie były zgodne z przepisami obowiązującego na dzień sporządzenia studium, a także poprzez procedowanie w sprawie podjęcia zaskarżonych uchwał pomimo tego, że przez większość czasu nie były one zgodne z obowiązującym dla tych terenów studium;

4) naruszenie prawa materialnego tj. art. 41 oraz art. 43 ust.1 Prawa ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. Nr 129 poz. 902 ze zm. - w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonych uchwał) wyrażające się w szczególności poprzez:

- brak analizy w zakresie oddziaływania elektrowni wiatrowych na ludzi i nie uwzględnienia, że tereny te znajdują się blisko zabudowy mieszkalnej;

- nie przedstawienie w wykonanej prognozie rozwiązań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko mogących być rezultatem realizacji projektowanego projektu; a także

- nie poddanie opracowanych projektów uchwał wraz ze sporządzonym raportami oddziaływania na środowisko projektowanych przedsięwzięć opiniowaniu przez organ ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, o którym stanowi art. 45 Prawa ochrony środowiska.

5) naruszenie prawa procesowego art. 20 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie zaskarżonych uchwał pomimo faktu, że naruszały one obowiązujące w dniu podjęcia uchwał studium.

Zdaniem pełnomocnika wskazane w petitum skargi uchybienia powodują konieczność zastosowania w odniesieniu do zaskarżonego aktu przepisu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że M.K. jest właścicielem nieruchomości rolnych położonych na terenach objętych ustaleniami zaskarżonej uchwały planistycznej, a dom mieszkalny skarżącego jest usytuowany w odległości ok. 800 m w linii prostej od posadowionych turbin elektrowni wiatrowych, co stwarza niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia skarżącego i jego rodziny. Pełnomocnik wskazał ponadto, że jak wynika z treści raportów oddziaływania na środowisko projektowanego przedsięwzięcia "Farmy Wiatrowej Modlikowice" elektrownie wiatrowe emitują określone poziomy hałasu, a szczególnie narażone na oddziaływanie hałasu są obiekty mieszkalne oddalone do 1600 m, a nieruchomości mieszkalne położone w odległości do 3 km od turbin wiatrowych narażone są na "skumulowane oddziaływanie obiektów na krajobraz".

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Zagrodno podniosła, że przedmiotowa uchwała nie narusza w żaden sposób uprawnień skarżącego wynikających z jego prawa do posiadanych na tym terenie nieruchomości, co świadczy jednoznacznie o braku naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Obawy skarżącego, że kwestionowane ustalenia zaskarżonych planów miejscowych będą miały negatywny wpływ na jego prawo własności, pogorszenie sytuacji życiowej, nie są argumentami świadczącymi o tym, że postanowienia zaskarżonych uchwał naruszają jego interesy prawne lub uprawnienia. W dalszej części odpowiedzi na skargę przedstawiona została szczegółowa kontrargumentacja, w której wyjaśniono m.in., że w ramach procedury planistycznej była uzyskana zgoda Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych klasy Ilia o powierzchni 3,270 ha, które stanowiły zwarty obszar przeznaczony w miejscowym planie pod budowę stacji GPZ zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W uzasadnieniu wniosku o zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych opisano całe przedsięwzięcie inwestycyjne, podana została ustalona w planie maksymalna powierzchnia jaką może zająć pojedyncza wieża oraz maksymalna ilość wież możliwych do usytuowania w granicach poszczególnych terenów, podana została także informacja o przeważającym udziale gleb klasy II i III oraz o pozostawieniu w użytkowaniu rolniczym terenów wokół wież elektrowni wiatrowych. Wniosek został rozpatrzony pozytywnie.

Wskazano również, że działki będące własnością skarżącego objęte są ustaleniami mpzp Modlikowice. Są to działki o numerach ewidencyjnych: [...], położone w obrębie [...]. Działki te znajdują się w granicach terenu oznaczonego w planie symbolem 9R - teren rolniczy. Teren 9R nie został przeznaczony pod farmy wiatrowe, w jego obrębie nie ma możliwości lokalizowania wież elektrowni wiatrowych. Zarzut, że zapisy w sposób warunkowy określają zagospodarowanie terenów pod farmy wiatrowe nie może dotyczyć działek skarżącego, ponieważ na terenie tych działek nie zostały wyznaczone tereny przeznaczone pod farmy wiatrowe.

Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Rada Gminy Zagrodno podała, że zarzut ten jest nieuzasadniony i chybiony ponieważ uchwalenie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Zagrodno dla obszarów w rejonie wsi: Zagrodno, Łukaszów, Modlikowice nastąpiło Uchwałą Nr XIII/72/07 Rady Gminy Zagrodno z dnia 28 grudnia 2007r., natomiast zaskarżona uchwała była uchwalona w następnym roku, w dniu 31 marca 2008 roku.

Na rozprawie przed Sądem I instancji M. K. oświadczył, że jest właścicielem czterech działek rolnych znajdujących się w obrębie [...], którego dotyczy zaskarżona uchwała, a jego budynek mieszkalny usytuowany jest w odległości 800-850 m od najbliższej wieży wiatrowej. Ponadto skarżący złożył do akt prospekt dotyczący farm wiatrowych.

Po zamknięciu sprawy Sąd postanowił odroczyć termin ogłoszenia orzeczenia w sprawie i wyznaczyć go na dzień 18 maja 2012 r. Na posiedzeniu w dniu 18 maja 2012 r. Sąd zamkniętą rozprawę otworzył na nowo. Na pytanie Sądu pełnomocnik organu oświadczył, że na potrzeby zaskarżonego planu zagospodarowania przestrzennego sporządzony był raport oddziaływania na środowisko z uwzględnieniem poziomu hałasu powodowanego przez wieże wiatrowe. Pełnomocnik skarżącego zobowiązał się do doręczenia raportu w terminie 21 dni, a Sąd postanowił rozprawę odroczyć i nowy termin wyznaczyć z urzędu.

W dniu 6 czerwca 2012 r. doręczona została Sądowi kserokopia Raportu oddziaływania na środowisko projektowanego przedsięwzięcia "Farmy Wiatrowej Modlikowice".

Na rozprawie wyznaczonej na dzień 23 sierpnia 2012 r. pełnomocnik organu złożył do akt graficzne dokumenty geodezyjne wraz z fotomapą, obrazujące usytuowanie skrajnych wież wiatrowych położonych najbliżej nieruchomości zabudowanych skarżącego, wyjaśniając jednocześnie, że najbliższa odległość wieży od zabudowań skarżącego wynosi 1.684 m w linii prostej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał skargę za nieuzasadnioną, wobec czego oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W pierwszej kolejności Sąd zaznaczył, że z uwagi na szczególny tryb wniesionej w niniejszej sprawie skargi zadaniem Sądu było zbadanie, czy interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostało naruszone zaskarżoną uchwałą. Skoro bowiem w myśl art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, skarżącym może być każdy kto wykaże, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, to oznacza to tyle, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym przypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" /a nie wyłącznie faktyczną/ sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, związek polegający na tym, że uchwała ta narusza, czyli pozbawia lub ogranicza właśnie jego interes prawny lub uprawnienie. W niniejszej sprawie, skarżący obowiązany był zatem wykazać, że w wyniku podjętej uchwały doszło do naruszenia jego interesu prawnego albo uprawnienia, polegającego na istnieniu związku między zawartym w kwestionowanej uchwale unormowaniem a jego własną, indywidualną sytuacją prawną, wynikającą z prawa materialnego.

W ocenie Sądu, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego takiego naruszenia nie można się dopatrzyć. Skarżący nie przedstawił takiego rodzaju argumentu (okoliczności), który mógłby świadczyć o tym, że zaskarżona przez niego uchwała naruszyła jego interes prawny lub uprawnienie, a zatem skarżący nie spełnił przesłanki, która uprawniałaby jego do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący dysponuje prawem własności do nieruchomości zlokalizowanych w obszarze objętym kwestionowanymi działaniami planistycznymi. Z materiału sprawy, w tym z treści Raportu oddziaływania na środowisko projektowanego przedsięwzięcia "Farmy Wiatrowej Modlikowice" wynika, że przyjęte zaskarżoną uchwałą ustalenia planistyczne nie zmieniają sytuacji prawnej skarżącego. Ponadto usytuowanie nieruchomości zabudowanych skarżącego w odległości 1684 m w linii prostej od najbliżej położonej wieży wiatrowej sprawia, że powstają one poza sferą szkodliwej emisji hałasu.

Natomiast zamieszczone w Raporcie uwagi dotyczące skumulowanego oddziaływania wszystkich wież wiatrowych zlokalizowanych na terenie gminy Zagrodno na krajobraz uwzględniają ewentualny odbiór zewnętrznych obserwatorów rozległego terenu.

W ocenie Sądu przedstawiona przez skarżącego argumentacja wskazuje na możliwość rozważenia w rozpoznawanej sprawie naruszenia jedynie interesu faktycznego, który jednakże nie został uwzględniony w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Stwierdzając zatem, że brak jest legitymacji po stronie skarżącego do wniesienia skargi na uchwałę Rady Gminy Zagrodno z dnia 31 marca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych w rejonie wsi Modlikowice – w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Sąd wskazał, że brak jest podstaw do żądania kontroli legalności zaskarżonej uchwały. Sytuacja ta powoduje, że Sąd nie był uprawniony do badania merytorycznych zarzutów skargi, a także dokonywania oceny celowości, czy też słuszności działania organów gminy.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku M. K., reprezentowany przez adwokata, podniósł następujące zarzuty:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy, a wyrażające się w pominięciu przez Sąd faktu pozostawania przez skarżącego właścicielem działek objętych zapisami kwestionowanego planu miejscowego oznaczonych symbolem 9R, których zagospodarowanie (zabudowanie) znacznie ogranicza kwestionowany plan miejscowy w stosunku do nieruchomości oznaczonych w planie miejscowym symbolami 5 E/R i 8 E/R, co niewątpliwie wpływa na treść wykonywania prawa własności do nieruchomości (oznaczonych w planie symbolem 9R) przez skarżącego, a tym samym powoduje naruszenie jego interesu prawnego umożliwiając tym samym skuteczne złożenie skargi na uchwałę w sprawie tego planu miejscowego;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co w konsekwencji miało wpływ na wynik sprawy, wyrażające się w pominięciu przez Sąd I instancji istotnej okoliczności faktycznej zmierzającej do właściwej oceny interesu prawnego skarżącego we wniesieniu skargi, a którą to okolicznością był fakt pozostawania przez skarżącego właścicielem nieruchomości rolnych objętych zaskarżoną uchwałą w sprawie planu miejscowego i które to nieruchomości rolne zostały objęte zapisami zaskarżonego planu (oznaczonych w planie symbolem 9R), co w konsekwencji skutkowało nie rozważeniem przez Sąd I instancji, czy ograniczenia stawiane przez zaskarżony plan miejscowy w stosunku do działek skarżącego umożliwiają mu skuteczne złożenie skargi w oparciu o treść art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Gminy Zagrodno wniosła o oddalenie tej skargi i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie stwierdziwszy przesłanek zaistnienia nieważności niniejszego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zawarte w skardze kasacyjnej podstawy zaskarżenia wyroku nie dają, zgodnie z intencją jej autora, podstaw do jej uwzględnienia, zaskarżony bowiem wyrok odpowiada prawu.

Przede wszystkim podkreślić należy, że podstawą wniesienia skargi na uchwałę organu stanowiącego gminy jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (aktualnie: t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.).

W świetle powyższego przepisu przesłanką do merytorycznej oceny przez sąd zaskarżonego aktu jest naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przysługującego stronie skarżącej. Skarżący musi zatem nie tylko wykazać się indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem któregoś z nich. Posiadanie interesu prawnego przy próbie zakwestionowania uchwały rady gminy, oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą. Interes prawny lub uprawnienie nie musi mieć podstawy wyłącznie w przepisach materialnych prawa administracyjnego. W piśmiennictwie podkreśla się, że uchwały organów samorządowych, mieszcząc się w zakresie "administracji publicznej", mogą przecież ograniczać uprawnienia ze sfery prawa cywilnego, pozbawiając stronę prawa własności lub innego prawa rzeczowego. Interes, o którym mowa w powołanym przepisie musi być konkretny i realny, a związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożonych obowiązków. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się również, że o naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu powołanego przepisu rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1305/09, dostępny w internecie na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie zaskarżoną przez M. K. uchwałą, Rada Gminy Zagrodno określiła przeznaczenie terenu w rejonie wsi Modlikowice umożliwiając lokalizację elektrowni wiatrowych. Skarżący wywodził w skardze swój interes prawny z naruszenia prawa własności nieruchomości rolnych usytuowanych w odległości 800 m od turbin elektrowni wiatrowych, co – jak wskazywał – wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem dla życia i zdrowia jego i jego rodziny.

W tej kwestii podzielić należy ocenę Sądu I instancji, że przywołana argumentacja w świetle akt sprawy nie stanowi okoliczności świadczących o posiadaniu przez skarżącego interesu prawnego, którego naruszenie, w rozumieniu przywołanego art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, umożliwiałoby przyjęcie do merytorycznego rozpoznania skargi złożonej na powyższą uchwałę. Zgodzić należy się ze stwierdzeniem, że nieruchomości będące własnością skarżącego znajdują się w sporej odległości od planowanego przedsięwzięcia, a zatem uwzględniając opracowany dla Farmy Wiatrowej Modlikowice Raport oddziaływania na środowisko, przyjąć należało, że zasięg oddziaływania planowanych inwestycji nie obejmuje nieruchomości skarżącego. Powyższe świadczy o braku możliwości wywodzenia w niniejszej sprawie interesu prawnego ze szkodliwego oddziaływania tego rodzaju przedsięwzięcia na życie i zdrowie skarżącego i jego rodziny. Tym bardziej nie mógł świadczyć o naruszeniu interesu prawnego argument dotyczący wpływu hałasu emitowanego przez turbiny wiatraków, którego szkodliwości nie potwierdza powoływany wcześniej Raport.

Nie sposób również zgodzić się z przytoczoną przez autora skargi kasacyjnej argumentacją, iż do naruszenia przez Sąd przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym doszło poprzez brak uwzględnienia, że tereny, których właścicielem jest skarżący zostały ograniczone w zakresie ich zabudowania zapisami planu miejscowego w porównaniu do innych terenów objętych zapisami planu, a konkretnie oznaczonych symbolami 5E/R i 8E/R. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że powyższa okoliczność została po raz pierwszy podniesiona w skardze kasacyjnej, już zatem z tego powodu, nie można zarzucić Sądowi I instancji braku uwzględnienia powyższej okoliczności. Podkreślić należy, że to skarżący jest obowiązany wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia. Tym niemniej dokonując oceny powołanych okoliczności nie można uznać, by stanowiły one o posiadaniu przez skarżącego legitymacji do zaskarżenia uchwały Rady Gminy Zagrodno. Na mocy postanowień zaskarżonego planu zostało zachowane dotychczasowe przeznaczenie terenu stanowiącego własność skarżącego, a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia praw nabytych, czy właścicielskich wyznaczonych art. 140 Kodeksu cywilnego, co uprawniałoby skarżącego do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Powtórzyć należy, że strona skarżąca musi nie tylko wykazać się indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem któregoś z nich. Posiadanie interesu prawnego przy próbie zakwestionowania uchwały rady gminy, oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą. Związek między własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożonych obowiązków (por. Z. Niewiadomski w Komentarzu do ustawy o samorządzie gminnym, s. 809, wyd. Beck z 2001 r. i powołane tam orzecznictwo NSA). W niniejszej sprawie brak jest tak rozumianego związku uprawnienia skarżącego wynikającego z prawa własności z postanowieniami zaskarżonej uchwały.

Z tych przyczyn brak spełnienia warunku określonego w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wiązać się musi z uznaniem za prawidłowe oddalenie przez Sąd I instancji skargi na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z uwagi na powyższe skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na mocy art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 pow. ustawy.