Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 597/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22 lit. l, art. 92a ust. 1, ust. 3 i 7
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 10 ust. 11
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca) Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lipca 2020 r., znak: [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy, GITD), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 tj., dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. l, art. 92a ust. 1, ust. 3 i 7 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140, dalej: u.t.d.), art. 10 ust. 11 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990, dalej: p.r.d.), § 2 pkt 3 lit. b) rozporządzenia Ministra Transportu z 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach (Dz. U. z 2019 r. poz. 1968, dalej: rozporządzenie MT) oraz lp. 1.11 załącznika nr 3 u.t.d., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: WITD, organ I instancji) z [...] października 2019 r., nr [...]

o nałożeniu na G. P. kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy:

Dnia 26 lipca 2019 r. o godz. 18:39 na autostradzie A2 w punkcie kontroli [...] (kierunek Ś.) miała miejsce kontrola drogowa pojazdu członowego, składającego się z ciągnika siodłowego marki Scania o nr rej. [...] i naczepy marki Wielton o nr rej. [...]. Kontrolowanym zespołem pojazdów kierował Ł. L..

W toku kontroli ustalono, że kontrolowanym zespołem pojazdów był wykonywany międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy w imieniu i na rzecz przewoźnika G. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w R. (dalej: strona, skarżący, przedsiębiorca). Po sprawdzeniu dokumentów przewozowych oraz samego ładunku stwierdzono, że zespół pojazdów poruszał się po drodze krajowej, pomimo obowiązywania ograniczeń i zakazów ruchu, przewożąc złom z Polski do Anglii.

Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...].

Pismem z 27 lipca 2019 r. zawiadomiono stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu, zaś w dniu [...] października 2019 r. WITD, działając na podstawie art. 92a ust. 1, 7, 11 u.t.d. w związku z załącznikiem nr 3 lp. 1.11 u.t.d., nałożył na skarżącego karę w wysokości [...] zł za wykonanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach.

Z ustaleń organu I instancji wynikało, że w chwili zatrzymania zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego i naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton poruszał się w trakcie obowiązywania okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach od godziny 18:00 do godziny 22:00 w dzień poprzedzający dzień określony w § 2 w pkt 1 lit. b-j rozporządzenia MT. Powyższe wyczerpuje znamiona naruszenia zawarte lp. 11.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości [...] zł wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach.

W odwołaniu od decyzji skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji oraz umorzenia postępowania. W ocenie skarżącego decyzja organu I instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa z zastosowaniem błędnej podstawy prawnej. Organ I instancji nieprawidłowo ustalił dzień objęty zakazem ruchu, który według skarżącego nie był dniem wskazanym w rozporządzeniu MT. Ponadto w protokole kontroli są błędy, które - w jego ocenie - winny być uwzględnione przy ocenie zaskarżonej decyzji i postępowania organu kontrolnego. Skarżący zarzucił również, że organ I instancji nie uwzględnił składanych przez niego wyjaśnień. Przedsiębiorca wskazywał w nich, że zapewnił prawidłowe planowanie realizacji zadania przewozowego, a fakt jazdy w trakcie zakazu był wyłączną winą kierowcy. Fakt ten winien zostać uwzględniony w oparciu o art. 92c pkt 1 ppkt 1 u.t.d.

Wskazaną na wstępie decyzją z [...] lipca 2020 r. GITD utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy powołał przepisy stanowiące prawną podstawę zaskarżonej decyzji i wskazał, że w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach.

Z protokołu kontroli nr [...] z 26 lipca 2019 r. oraz z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynikało bezsprzecznie, że kierowca Ł. L. został zatrzymany podczas poruszania się po autostradzie A2 około godz. 18:39. Doszło zatem do złamania okresowego zakazu ruchu, o którym mowa w § 2 pkt 3 lit. b rozporządzenia MT. Pojazd wraz z naczepą został zatrzymany w trakcie wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na trasie Polska - Anglia na rzecz przedsiębiorcy. Przejazd odbywał się w dzień i w godzinach, w których obowiązywał zakaz ruchu pojazdów powyżej 12 ton. Ww. pojazdem przewożono złom puszki aluminiowej, co potwierdza kserokopia dokumentów przewozowych. Organ odwoławczy ustalił zatem, że przewożony ładunek nie korzystał ze zwolnienia od stosowania zakazu ruchu.

Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że nie ma racji skarżący, że do naruszenia nie doszło, gdyż dzień, w którym zatrzymany został pojazd do kontroli, nie był objęty zakazem ruchu. 26 lipca 2019 r. (piątek) był dniem, w którym od godziny 18:00 do godziny 22:00 stosowny zakaz obowiązywał. Powyższa kwestia nie budzi żadnych wątpliwości, stąd zarzut ten jest całkowicie chybiony.

Organ odwoławczy podniósł również, że wskazane przez skarżącego błędy nie stanowią błędów merytorycznych, a oczywiste omyłki pisarskie, które nie wpływają negatywnie na ocenę samego protokołu oraz ustaleń z kontroli w nim zawartych. Protokół jako dokument urzędowy zawiera ustalenia z kontroli, dokumentuje podjęte

w trakcie kontroli czynności oraz ustalone fakty, których skarżący nie podważył.

Nie był również zasadny zarzut dotyczący braku wskazania podstawy prawnej decyzji, a jedynie samego przepisu sankcjonującego. Analiza treści zaskarżonej decyzji nie pozostawiła żadnych wątpliwości, że spełnia ona wymogi zawarte w art. 107 §1 i § 3 k.p.a. W zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazano jej podstawę prawną, czyli przepis, który został naruszony, a także przepis sankcjonujący.

W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności, by była ona prowadzona zgodnie z przepisami prawa, w przeciwnym razie przedsiębiorca winien liczyć się z konsekwencjami, jakie przewiduje ustawodawca za naruszenie u.t.d. Przedsiębiorca jest zatem zobowiązany podjąć odpowiednie czynności w celu właściwego zaplanowania pracy zatrudnionych przez siebie kierowców. Z tych względów nie mógł zostać zastosowany art. 92c ust. 1 u.t.d.

W sprawie nie miały także zastosowania art. 189d k.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. oraz art. 189e k.p.a. i art. 189f k.p.a.

Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł przedsiębiorca, domagając się umorzenia postępowania na podstawie art. 92c ust. 1 u.t.d. oraz stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zarzucił naruszenie art. 32 pkt 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 156 § 1 pkt 2, 3 i 7 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ nie uwzględnił wyjaśnień kierowcy z 3 sierpnia 2019 r. co do tego, że naruszenie przepisów wynikało tylko z jego roztargnienia i chęci dojechania do bezpiecznego i wygodnego dla niego parkingu. Za to naruszenie kierowca został ukarany mandatem karnym, który przyjął bez zastrzeżeń. Nie zostały uwzględnione również wyjaśnienia skarżącego o zaplanowaniu kierowcy trasy w ten sposób, żeby wykonać transport bez naruszeń obowiązujących przepisów.

Zdaniem skarżącego organ I instancji i organ odwoławczy, wydając decyzję, naruszyli art. 35 k.p.a., zatem decyzje były wydane z rażącym naruszeniem prawa, co zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. było wystarczającą przesłanką do stwierdzenia jej nieważności.

Ponadto w decyzji organu I instancji jak i w protokole z kontroli nr [...] została wskazana błędna podstawa prawna, co skutkuje naruszeniem art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ I instancji wskazał naruszenie § 2 pkt 1 lit. b-j rozporządzenia MT, zamiast naruszenia § 2 pkt 3 Iit. a rozporządzenia MT. Wskazanie w dwóch różnych dokumentach złej podstawy prawnej trudno nazwać błędem pisarskim. Powyższe winno skutkować nieważnością decyzji zgodnie z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę, podtrzymując argumentację wskazaną w zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Po dokonaniu oceny legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej reguł Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jak również decyzja ją poprzedzająca nie narusza przepisów prawa w sposób wpływający na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 92a u.t.d., który

w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji przez organ I instancji stanowił, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12.000 zł za każde naruszenie (ust. 1). Stosownie do art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do u.t.d.

W niniejszej sprawie organy ustaliły, że doszło do naruszenia lp. 1.11 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. wykonywania przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, za co ustawodawca przewidział karę w wysokości [...] zł. Zdaniem Sądu ustalony stan faktyczny uprawnia do wniosku, że kwalifikacja i wymiar kary nie budzą wątpliwości.

Podzielić należało ocenę organu odwoławczego co do tego, że w dacie kontroli obowiązywało okresowe ograniczenie ruchu pojazdów wynikające z § 2 pkt 3 lit. a (organ omyłkowo wskazał § 2 pkt 3 lit. b) rozporządzenia MT, zgodnie z którym

w okresie od najbliższego piątku po zakończeniu zajęć dydaktyczno-wychowawczych albo w piątek, w który kończą się zajęcia dydaktyczno-wychowawcze w szkołach do ostatniej niedzieli przed rozpoczęciem zajęć dydaktyczno-wychowawczych w szkołach – obowiązuje dla pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton,

z wyłączeniem autobusów - zakaz ruchu na drogach na obszarze całego kraju od godz. 18:00 do godz. 22:00 w piątek.

Data zakończenia zajęć dydaktyczno-wychowawczych w szkołach została określona w § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 11 sierpnia 2017 r.

w sprawie organizacji roku szkolnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1603), który stanowi, że zajęcia dydaktyczno-wychowawcze kończą się w najbliższy piątek po dniu 20 czerwca. W roku szkolnym 2018/2019 termin ten przypadał w piątek, 21 czerwca 2019 roku.

Bezspornym jest, że kontroli dokonano w piątek 26 lipca 2019 r.

Z niepodważonych zaś przez skarżącego ustaleń dokonanych w jej toku wynika, że pracownik strony o godzinie 18:39 tego dnia wykonywał międzynarodowy przewóz rzeczy pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton. Jednocześnie skarżący nie był podmiotem, do którego omawiany zakaz nie miał zastosowania, nie przewoził także towarów wymienionych w § 3 rozporządzenia MT. Obowiązywał go zatem ww. zakaz, którego nie przestrzegał.

Chcąc zwolnić się z odpowiedzialności za powyższe naruszenie, skarżący nie przedstawił jakichkolwiek okoliczności wyłączających odpowiedzialność. Realizacją powyższego z pewnością nie mogą stanowić, podnoszone w toku postępowania, okoliczności związane z zaplanowaniem przez przedsiębiorcę trasy w taki sposób, aby kierowca mógł ją pokonać bez dokonywania naruszeń i przerzucanie w tym zakresie odpowiedzialności na pracownika. Zdaniem Sądu organ odwoławczy zasadnie przyjął, że w sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d. Stosownie do jego treści nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miały wpływu na powstanie naruszenia,

a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że dla zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. – na który w sprawie niniejszej w istocie powołuje się skarżący - niezbędne jest zaistnienie łącznie obu wskazanych tam przesłanek, przy czym przepis ten odnosi się do takich zdarzeń i okoliczności, które nie są typowe, lecz są nadzwyczajne, ponadprzeciętne, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć (por. wyroki NSA: z 20 listopada 2020 r., II GSK 427/18; z 10 września 2019 r., II GSK 2352/17; z 18 listopada 2014 r., II GSK 1473/13; z 10 września 2019 r., II GSK 2352/17, wszystkie opubl. w CBOSA). Należy także zauważyć, że z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że przesłanki uwalniające od odpowiedzialności przewoźnika nie odnoszą się do zachowania przedsiębiorcy, jego działań lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności (por. wyrok NSA z 24 września 2020 r.,

II GSK 78/18, LEX nr 3088580).

Według skarżącego okolicznością, której nie mógł obiektywnie przewidzieć było to, że pomimo zapewnienia właściwej organizacji pracy, roztargniony kierowca chciał dojechać do bezpiecznego i wygodnego dla niego parkingu. W ocenie Sądu twierdzenia te nie były wystarczające dla uznania, że w sprawie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zaaprobowanie bowiem zaprezentowanego przez skarżącego poglądu, że wina kierowcy zwalnia przedsiębiorcę z odpowiedzialności za powstałe naruszenia, prowadziłaby do nieakceptowalnego skutku w postaci przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej

z przedsiębiorcy na zatrudnionych u niego kierowców. Ponadto przedsiębiorca musi wykazać, a nie tylko wskazać (jak miało to miejsce w sprawie niniejszej), że dołożył należytej staranności, organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Obowiązkowi temu skarżący nie sprostał, a zatem obciążyły go konsekwencje zaistniałego z winy kierowcy naruszenia.

Wyrażone powyżej stanowisko Sądu jest ugruntowane w orzecznictwie. Nie ma obecnie sporu co do tego, że nie może mieć miejsca wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy w sytuacji, gdy naruszenie wynika z zawinionego działania kierowcy, którym się on posługuje przy wykonywaniu transportu drogowego. Nie jest to bowiem działanie nadzwyczajne, wynikające z niemożliwych do przewidzenia okoliczności i na które nie ma on wpływu. Przyjęcie przeciwnego poglądu prowadziłoby bowiem do możliwości każdorazowego uniknięcia sankcji przez ten podmiot za błędy w szkoleniu, nadzorze i doborze pracowników. Samowolne działanie kierowcy prowadzące do naruszenia wymogów, jakie przewidują przepisy prawa regulujące wykonywanie działalności w zakresie transportu drogowego nigdy nie może zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych

i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Jest ono wyłącznie skutkiem niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań mających na celu zdyscyplinowanie pracownika (por. wyrok NSA z 3 listopada 2016 r., II GSK 1068/15, LEX nr 522284327; wyrok WSA w Krakowie z 9 lipca 2020 r., III SA/Kr 66/20, LEX nr 3055953.). Zatem to podmiot wykonujący transport drogowy jako pracodawca jest obciążony skutkami niewłaściwego doboru pracowników i w konsekwencji zmuszony jest ponosić straty wynikłe z ich działań. Dlatego profesjonalny przewoźnik winien mieć świadomość, że sprawowany przez niego nadzór nad przestrzeganiem przez kierowców przepisów powinien być nadzorem ciągłym, realnym i skutecznym. Poza tym odpowiedzialność kierowcy jest niezależna od odpowiedzialności przedsiębiorcy: na przedsiębiorcę nakłada się administracyjną karę pieniężną, natomiast na kierowcę karę grzywny. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego transport, tj. przedsiębiorcy, ma charakter obiektywny, co oznacza, że jest ona niezależna od winy podmiotu naruszającego obowiązki lub warunki przewozu, to jest winy kierowcy.

Sąd dostrzegł także, że stanowisko skarżącego nie było konsekwentne. Z jednej strony bowiem domagał się umorzenia postępowania, powołując się na podstawy wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a z drugiej - negował zaistnienie naruszenia podnosząc, że dzień 26 lipca 2019 r. nie był dniem obowiązywania zakazów

i ograniczeń określonych w rozporządzeniu MT.

Niezasadny był także zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., według którego organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Ze stanowiska doktryny oraz orzecznictwa sądów administracyjnych, które Sąd orzekający w sprawie niniejszej

w pełni podziela i przyjmuje za własne, wynika jednoznacznie, że brak wskazania podstawy prawnej lub błędne powołanie podstawy prawnej w decyzji organu administracji publicznej w okolicznościach, w których podstawa taka obiektywnie istnieje w przepisach prawa, a nadto przesłanki do jej zastosowania w danej sprawie zostały spełnione nie daje podstawy do uznania, że takie uchybienie ma przymiot wady, o której mowa w art. 156 § pkt 2 k.p.a. Nie jest to również uchybienie art. 107 § 1 k.p.a., które miałoby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2013 r.,

I OSK 117/12, LEX nr 2021714; J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2005, str. 723 i nast.).

W kontrolowanej sprawie organ I instancji jako prawną podstawę naruszenia prawidłowo wskazał art. 92a ust. 1 u.t.d., popełniając błąd przy wskazaniu § 2 pkt 1 lit. b-j rozporządzenia MT, zamiast § 2 pkt 3 lit. a rozporządzenia MT. Przepis rozporządzenia MT został powołany błędnie także w komparycji decyzji wydanej przez GITD (wskazano § 2 pkt 3 lit. b rozporządzenia MT dotyczący ograniczeń i zakazów obowiązujących w sobotę). W ocenie Sądu uchybienia te nie miały jednak wpływu na wynik sprawy; nie umniejszyły roli i wagi prawidłowo wskazanemu przepisowi art. 92a ust. 1 u.t.d. w związku z lp. 1.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

Sąd nie dopatrzył się także wystąpienia innych przesłanek determinujących stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w tym wskazanych przez skarżącego przesłanek zawartych w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco) oraz art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. (zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa). Naruszenia tych przepisów strona upatrywała w przewlekłym prowadzeniu spraw przez orzekające w sprawie organy. Wywodziła, że na skutek przekroczenia terminów wskazanych w art. 35 k.p.a. sprawa została załatwiona w sposób milczący. Jednak na ocenę zaskarżonej decyzji okoliczności te nie mogły mieć wpływu. W pierwszej kolejności podnieść należy, że w sprawie nie miały zastosowania przepisy dotyczące milczącego załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 122a k.p.a. sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. W u.t.d. nie zawarto zaś postanowień, że w przypadku niewydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej

w określonym terminie, sprawa może być załatwiona milcząco. Sprzeciwia się temu też sama istota postępowania o nałożeniu kary pieniężnej. Po drugie, jeżeli organy działały w sprawie przewlekle, to strona – jeszcze na etapie postępowania administracyjnego – dysponowała środkami prawnymi do ich zwalczania. Podnoszenie tych zarzutów na obecnym etapie postępowania nie może odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że poczynione przez organy obu instancji ustalenia wynikają z prawidłowo zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez nich ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów u.t.d. dotyczących przypisanych skarżącemu naruszeń nie budzi zastrzeżeń i uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z przypisanym naruszeniem. Dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.