Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 643/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Dnia 21 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Piotr Fronc WSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 października 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2021 roku, znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej L. S. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 stycznia 2021r, sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia 27 sierpnia 2019 r., znak [...] orzekającej o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa instalacji radiokomunikacyjnej operatora Firma A o nazwie SĘDZISZÓW II w skład której wchodzi:

- nowa stalowa wieża kratowa typu PROTEL o wysokości H+50,48 (wraz ze sztycą odgromową 55,00 m) na fundamencie oraz system anten nadawczo-odbiorczych wraz z urządzeniami sterującymi na ruszcie u podstawy wieży, osprzętem, instalacją zasilającą oraz ogrodzeniem terenu inwestycji na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości K., gmina Kozłów".

L. S. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając naruszenie:

1. Art. 8 § 1 kpa poprzez naruszenie zasady zaufania do organu, ponieważ nie dokonano w istocie oceny, jakie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko odnoszące się do stacji bazowych stosował Wójt Gminy Kozłów oraz jak je uzasadnił.

2. Art. 54 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wymaga sprecyzowania parametrów technicznych (moce EIRP, pochylenia, ilość anten) w sytuacji, w której stanowi to zdaniem NSA rażące naruszenie prawa.

3. § 2 ust. 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku poprzez nie ustalenie maksymalnych tiltów, sumarycznej mocy anten, maksymalnej mocy EIRP anten z jednoczesnym uznaniem, iż 6 elementów przedsięwzięcia nie wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (tych ustaleń brak w decyzjach).

Ponadto decyzji Wójta zarzucono naruszenie:

1. Art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 kpa poprzez nie sprecyzowanie decyzji w zakresie mocy, ilości anten, ich maksymalnego pochylenia wraz z uzasadnieniem tej kwestii w sposób możliwy do kontroli.

2. Art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 kpa poprzez nie podanie konkretnej jednostki prawnej z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wraz z jej uzasadnieniem, co stanowi rażące naruszenie prawa albowiem taka decyzja jest nie do odkodowania albowiem organ winien podać, jak ustalił a szczególnie na podstawie, jakich danych maksymalne moce, tilty anten, oraz jak rozumie pojęcie miejsc dostępnych dla ludności w rozumieniu art. 64 ust 3 Konstytucji RP.

3. Art. 7, 87 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP poprzez sporządzenie decyzji bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co uniemożliwia złożenie ewentualnej skargi kasacyjnej albowiem Trybunał Konstytucyjny kontroluje naruszenie konkretnego zastosowanego przepisu a nie całości danego aktu normatywnego.

4. Art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm. dalej: p.o.ś.) w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 poz. 1227) w powiązaniu § 2 ust. 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt l a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nie uwzględnienie maksymalnych mocy, tiltów anten.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 26.04.2021r. nr SKO. [...], działając na podstawie art. 53 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U.2021.741) oraz art. 156 § 1, art. 157 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podał, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego. Zgodnie art. 6 pkt 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. 2020.1990 t.j.), do którego odwołuje się wprost art. 2 pkt 5 u.p.z.p., definiujący pojęcie inwestycji celu publicznego na potrzeby u.p.z.p. Art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ( Dz. U. z 2019.2410 t.j.) wskazuje, że inwestycje z zakresu łączności publicznej są inwestycjami celu publicznego. Wobec takich uregulowań prawnych nie budzi wątpliwości, że tego rodzaju zamierzenia, jakim jest budowa instalacji radiokomunikacyjnej mają zastosowanie przepisy o lokalizacji inwestycji celu publicznego, które przewidują szczególny tryb procedowania w ta (ich sprawach.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje sią odpowiednio. Brak uchwalenia planu miejscowego dla objętego wnioskiem terenu stanowi, co do zasady, warunek wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z uwagi na okoliczność, że teren inwestycji posiada już status działki budowlanej nie jest wymagana zgoda, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Bezsporne jest również spełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Wnioskowana inwestycja nie należy do tego rodzaju inwestycji, których lokalizacja, zgodnie z przepisami odrębnymi, może nastąpić wyłącznie w oparciu o ustalenia planu miejscowego (art. 50 ust. 2b u.p.z.p.). Właściwy organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli nieruchomość nie jest objęta planem miejscowym, a zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W świetle art. 56 u.p.z.p., wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego ustawodawca nie pozostawił uznaniu organu wykonawczego gminy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się realizacji wnioskowanej inwestycji, to właściwy organ jest zobligowany do pozytywnego załatwienia sprawy w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tym samym, decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest rozstrzygnięciem związanym. Organ administracji publicznej w tych sprawach nie ma uprawnień kształtujących (takich jakie przysługiwałyby mu przy realizacji władztwa planistycznego) i ma obowiązek załatwić

wniosek pozytywnie, gdy stwierdzi brak naruszenia przepisów prawa. Takie działanie koresponduje z zasadą wolności zagospodarowania terenu, określoną w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Wymagania ładu przestrzennego oraz walory architektoniczne i krajobrazowe nie mogą stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W konsekwencji lokalizacja inwestycji celu publicznego jest dopuszczalna nawet, gdy nie będzie harmonizowała z otoczeniem, bez względu na oczekiwania społeczno-gospodarcze, czy kompozycyjno-estetyczne, do których nawiązuje definicja ładu przestrzennego zawarta w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jeżeli tylko lokalizacji inwestycji celu publicznego nie sprzeciwiają się przepisy odrębne. Odstąpienie przez ustawodawcę od respektowania wymagań ładu przestrzennego i walorów krajobrazowych przy lokalizacji inwestycji celu publicznego służy niewątpliwie realizacji celu ważnego dla funkcjonowania ogółu społeczeństwa, mieszczącego się w zamkniętym katalogu celów publicznych określonych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy:

1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych;

2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację

inwestycji.

Art. 54 u.p.z.p. mówi o tym, co określa decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Są to:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren Inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Unormowania te nie konkretyzują przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wynikają one z przepisów odrębnych, w tym m.in. z treści art. 61 u.p.z.p. ust. 2a tego artykułu. Z unormowania tego wynika, że określone w art. 61 wymogi: 1. dobrego sąsiedztwa , 2. dostępu do drogi publicznej, 3. uzbrojenia terenu oraz 4. zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, dotyczą także co do zasady inwestycji celu publicznego, oprócz wyszczególnionych w tym przepisie rodzajów celów publicznych. W art. 61 ust. 3 u.p.z.p. ustawodawca jednak zastrzegł dodatkowo, że przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się m.in. do urządzeń infrastruktury technicznej. W art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wskazuje się na sposób rozumienia budowy urządzeń infrastruktury technicznej jako budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. W świetle natomiast art. 2 pkt 8 ustawa z dnia 16 lipca 2004r Prawo telekomunikacyjne, który przez pojęcie infrastruktury telekomunikacyjnej, rozumie urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności lilie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Konsekwencją powyższego jest przyjęcie, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie musi spełniać warunku dobrego sąsiedztwa, w rozumień u art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a więc nie musi być spełniona kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Obszar oddziaływania planowanych na wieży anten i wytwarzanych przez nie pól elektromagnetycznych został ustalony prawidłowo. Inwestor spełnił ten wymóg wynikający z at. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p., przedkładając dokument zawierający analizę środowiskową instalacji radiokomunikacyjnej [...] W opracowaniu tym przedstawiono charakterystykę projektowanej stacji, podając dokładne parametry anten, kierunki na jakich będą działały. Ich moc, wysokość na jakiej będą umieszczone na wieży i ich maksymalny zasięg promieniowania. W świetle § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. 2016. 71t.j.), który obowiązywał w chwili wydania decyzji przez organ I instancji, utracił on bowiem moc obowiązującą dopiero w dniu 11 października 2019r, instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, ze względu na emisję do otoczenia elektromagnetycznego promieniowania, mogły zostać zaliczone do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia w przedmiotowej sprawie nie była wymagana. W świetle bowiem § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a powołanego rozporządzenia do ww. przedsięwzięć zaliczała się także zabudowa przemysłowa lub magazynowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Przy planowanym przedsięwzięciu nie zachodzą ww. okoliczności t.j. inwestycja nie jest wymieniona w ww. rozporządzeniu a powierzchnia zabudowy planowanej inwestycji jest mniejsza niż 0,5 ha.

Na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę złożyła L. S. powtarzając zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu podkreślono powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, iż dla oceny legalności decyzji lokalizacyjnej, która w niniejszej sprawie oceniana była przez pryzmat przesłanek nieważnościowych z art 156 § 1 Kpa, w tym rażącego naruszenia prawa, kluczowe jest zagadnienie sumowania (kumulacji) i w tym kontekście ocena czy przedmiotowa inwestycja wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto konieczne jest rozważenie dodatkowo wpływu na legalność decyzji braku ustalenia maksymalnych tiltów. Z uwzględnieniem powyższej wykładni art. 72 ust 1 pkt 3 ustawy ocenowej w zw. z § 2 ust 1 pkt 7 lit b oraz § 3 ust. 1 pkt 7 lit f rozporządzenia. Ponadto kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tzw. tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania.

Zawnioskowano o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Również inwestor Firma A wniósł o oddalenie skargi podając, iż nie doszło rażącego naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 27, dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, gdyż w kontrolowanej decyzji organ w ogóle nie rozpoznał wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego dotyczącego budowy instalacji radiokomunikacyjnej operatora Firma A W efekcie doszło do naruszenia art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 kpa.

Kontrolowana sprawa dotyczyła samego stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia 27 sierpnia 2019 r., znak [...] orzekającej o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczącej budowy instalacji radiokomunikacyjnej, a zatem nie dotyczyła jedynie ogólnych kwestii związanych z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zatem uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawierające jedynie ogólniki odnoszące się do przesłanek wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w tym wyszczególnienie składników jakie powinna taka decyzja zawierać, nie spełnia wymogów z art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 kpa w zw. z art. 156 kpa. Powyższe elementy dotyczące tego jak ma wyglądać decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, są niewystarczające w kontekście sprawy o stwierdzenie nieważności wobec sformułowania we wniosku o stwierdzenie nieważności konkretnych zarzutów np. w zakresie tiltów czyli pochylenia anten. We wniosku o stwierdzenie nieważności, a także następnie we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wprost powołano się na kwestie techniczne odnoszące się do braku sprecyzowania parametrów technicznych (moce EIRP, tilty, ilość anten) w świetle konkretnie powołanych przepisów m.in. § 2 ust 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016. 71 t.j.).

Zatem skoro sformułowano takie konkretne zarzuty we wniosku o stwierdzenie nieważności np. iż kwestionowana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczącej budowy instalacji radiokomunikacyjnej, nie zawiera wymaganych parametrów w zakresie tiltów, to organ rozpatrujący taki wniosek powinien najpierw ocenić czy decyzja zawiera takie rozstrzygnięcie, jeśli nie to czy powinna zawierać, a jeśli powinna to jakiego rodzaju naruszenie stanowi zaistniały brak. Podobnie rzecz dotyczy pozostałych szczegółowo wskazanych we wniosku kwestii i parametrów technicznych. Organ w żaden sposób się do nich nie odniósł w powołanym powyżej zakresie, a zatem czy kwestionowana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiera wymagane parametry, czy powinna zawierać, czy jeśli powinna to jakiego rodzaju naruszenie stanowi brak itp. Istotność uchybienia w zakresie braku zbadania i odniesienia się do w/w zarzutów podanych we wniosku o stwierdzenie nieważności, wynika również z podkreślanej w orzecznictwie sądów administracyjnych konieczności badania również w trybach nadzwyczajnych w sprawach odnoszących się do lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczącej budowy instalacji radiokomunikacyjnych, kwestii faktycznego pochylenia anten większej niż deklarowana przez inwestora, ustalenia oddziaływania anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten możliwe jest ewentualne oddziaływanie i promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w przypadku nachylenia anten pod różnym kątem (por. wyrok NSA z dnia 12.03.2020r. sygn. II OSK 1271/18). Ponadto podkreśla się konieczność rozważenia wpływu na legalność decyzji braku ustalenia maksymalnych tiltów, w kwestii oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga się uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tzw. tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania (por. wyrok NSA z dnia 2106.2016 roku sygn. II OSK 2538/14). Również wykładnia § 3 ust 2 pkt 3 w/w rozporządzenia Rady Ministrów z 2010, nakazuje uwzględnienie kumulacji oddziaływań w odniesieniu do przedsięwzięć wskazanych w § 3 ust 2 pkt 8 tegoż rozporządzenia (por. wyrok NSA z dnia 27.01.2021r. sygn. II OSK 2336/20).

Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku przez organ odwoławczy winien on zatem odnieść się w powołanym powyżej zakresie do każdego z zarzutów wniosku o stwierdzenie nieważności tj. do podanych we wniosku kwestii i parametrów technicznych.

Powyższe skutkowało uchyleniem decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., które obejmują uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, koszty zastępstwa adwokackiego 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie) oraz opłatę od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.