Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2892/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 58
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2017 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz A. R. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] (dalej "zaskarżonym postanowieniem") Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej także "GIOŚ"), po rozpatrzeniu wniosku A. R. (dalej "skarżącej"), reprezentowanej przez adwokata J. M., o przywrócenie skarżącej terminu do złożenia zażalenia na postanowienie GIOŚ z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...], odmówił przywrócenia w/w terminu.

II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez GIOŚ zaskarżonego obecnie postanowienia z dnia [...] sierpnia 2016 r., przedstawia się następująco:

1. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...] GIOŚ zobowiązał skarżącą do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, poprzez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganą w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania postanowienia.

2. Postanowienie z dnia [...] stycznia 2015 r. zostało doręczone skarżącej za zwrotnym potwierdzeniem odbioru dnia 2 lutego 2015 r. Strona skorzystała z przysługującego jej uprawnienia i w dniu 11 lutego 2015 r. wniosła zażalenie na ww. postanowienie.

3. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] GIOŚ rozpatrzył zażalenie skarżącej co do meritum, częściowo reformując a częściowo utrzymując w mocy własne postanowienie z dnia [...] stycznia 2015 r.

4. Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3411/15, wydanym w wyniku rozpatrzenia skargi skarżącej na postanowienie GIOŚ z dnia 31 sierpnia 2015 r., tut. Sąd stwierdził nieważność w/w postanowienia oraz zobowiązał GIOŚ do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Uzasadniając w/w wyrok, Sąd stwierdził że skarżąca wniosła środek zaskarżenia (tj. zażalenie na postanowienie z dnia z dnia [...] stycznia 2015 r.) z dwudniowym opóźnieniem, czyli z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

5. Odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3411/15, wraz z aktami sprawy, wpłynął do siedziby Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w dniu 11 marca 2016 r.

6. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] stwierdził na podstawie art.134 k.p.a. uchybienie przez skarżącą terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie GIOŚ z dnia [...] stycznia 2015 r.

7. Postanowienie GIOŚ z dnia [...] marca 2016 r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 31 marca 2016 r.

8. W dniu 7 kwietnia 2016 r. (data nadania pisma drogą pocztową) skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do GIOŚ o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie GIOŚ z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...], zobowiązujące skarżącą do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. We w/w wniosku skarżącą zawarła obszerną argumentację, mającą na celu wykazanie, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło bez jej winy.

III. Zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r., wydanym na podstawie art.58 § 1 i § 2 k.p.a., GIOŚ odmówił przywrócenia przedmiotowego terminu.

Uzasadniając orzeczenie, GIOŚ wskazał w szczególności, co następuje:

Zgodnie z art. 58 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23), w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, zaś zgodnie z § 2 omawianego przepisu, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

Z uwagi na powyższy stan prawny, należy stwierdzić, że pełnomocnik Strony nie dopełnił wymogów formalnych wskazanych w ww. przepisie, bowiem zgodnie z informacją uzyskaną z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrok ww. Sądu z dnia 8 stycznia 2016r., o sygn. akt: IV SA/Wa 3411/15, został doręczony pełnomocnikowi Strony w dniu 28 stycznia 2016r.

Należy zatem stwierdzić, że przyczyna uchybienia terminu do złożenia zażalenia ustała w dniu 28 stycznia 2016r., kiedy to pełnomocnik Strony otrzymał ww. wyrok WSA wraz z uzasadnieniem, w którym wskazane zostało 2-dniowe uchybienie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska znak: [...], z dnia [...]stycznia 2015r., zaś dopiero w dniu 7 kwietnia 2016r. pełnomocnik Strony wniósł do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na ww. postanowienie, tj. po 69 dniach od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Należy zatem wskazać, że Strona nie dotrzymała określonego w ww. przepisie 7-dnioweuo terminu.

Bez znaczenia zatem pozostają dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, obszerne wyjaśnienia pełnomocnika Strony oraz załączony przez niego materiał dowodowy, uprawdopodobniające brak winy Pani A. R. w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie, bowiem pełnomocnik Strony nie dotrzymał wskazanego przez ustawodawcę 7-dniowego terminu na wniesienie rozpatrywanego wniosku.

Należy zaznaczyć, że przepisy art. 58 §1 i 2 ww. ustawy, wskazują, że termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie cztery przesłanki: Strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; Strona uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.

Niezależnie jednak od powyższego należy wyjaśnić, że w ocenie organu, w niniejszej sprawie nie wystąpiła okoliczność braku winy Strony w uchybieniu terminu do złożenia zażalenia. Należy wskazać, że zgodnie z art. 43 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie

jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Dalej, zgodnie z art. 44 §1 ww. ustawy, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. §2 omawianego przepisu stanowi zaś, że zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w §1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.

Z informacji umieszczonej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru postanowienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska znak: [...], z dnia [...] stycznia 2015r., jak również z wyjaśnień uzyskanych od Poczty Polskiej S.A. w piśmie z dnia 22 czerwca 2016r. wynika, że omawiane postanowienie zostało doręczone pełnoletniemu domownikowi - Panu Z. J., (który podjął się oddania przesyłki adresatowi), a zatem, w świetle ww. przepisu, należy uznać, że omawiane postanowienie zostało doręczone prawidłowo. Powyższe ustalenia organu zostały potwierdzone również w piśmie Urzędu [...] z dnia 17 maja 2016r., z treści którego wynika, że zarówno Strona - Pani A. R., jak i Pan Z. J., byli zameldowani pod tym samym adresem: ul. ., [...]W., w dacie doręczenia ww. przesyłki.

Należy wyjaśnić, że pojęcie domownika zdefiniował Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach (postanowienie NSA OZ w Katowicach z dnia 28 lutego 1996 r., SA/Ka 2074/95, niepubl.), który wyraził następujący pogląd - W przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu dopuszczalne jest tzw. "doręczenie zastępcze", polegające na doręczeniu pisma za pokwitowaniem do rąk dorosłego domownika, gdy osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi /art. 43 Kpa/. Wymóg, by osoba ta prowadziła z adresatem wspólne gospodarstwo domowe, nie jest uzasadniony. Nie ma też znaczenia podnoszony przez skarżącego fakt, iż nikogo nie upoważniał do odbioru adresowanej do niego korespondencji. Możliwość dokonania doręczenia zastępczego wynika wprost z regulacji ustawowej, zgoda strony czy jej upoważnienie pozostaje tu bez znaczenia. Innymi słowy, we wskazanym orzeczeniu sąd nadał terminowi "domownik" szerokie znaczenie potoczne. Mając na uwadze to orzeczenie, należy przyjąć, ii osoba ta nie musi pozostawać we wspólnym gospodarstwie domowym z adresatem, a sama strona nie musi wyrazić zgody na odbieranie przez nią korespondencji.

Analiza zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, w tym zapisów umieszczonych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki nr [...], oraz koperty zawierającej ww. przesyłkę, wykazała, że sporna przesyłka została w dniu 30 stycznia 2015r. awizowana w placówce Poczty Polskiej S.A., a następnie w dniu 2 lutego 2015r. została odebrana przez dorosłego domownika - Pana Z. J.. Zgodnie z oświadczeniem Pana Z. J. z dnia 5 kwietnia 2016r., zawiadomienie o pozostawieniu ww. przesyłki wraz z informacją o możliwości jej odbioru zostało przez niego wyjęte ze skrzynki na listy i okazane na Poczcie. Zarówno Pan Z. J., jak i skarżąca, jak wykazano powyżej, byli zameldowani w rozpatrywanym okresie pod tym samym adresem - ul. [...], W. Z treści pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 22 czerwca 2016r. wynika, że ww. przesyłka została doręczona zgodnie z art. 43 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego - dorosłemu domownikowi Panu Z. J., zgodnie z adresem umieszczonym na przesyłce, tj. ul. [...], W.. Pan Z. J. zobowiązał się przekazać ww. przesyłkę Stronie, zgodnie z adnotacją na zwrotnym potwierdzeniu odbioru omawianej przesyłki.

Należy zatem podkreślić, że wszystkie zgromadzone dowody świadczą o tym, że ww. przesyłka została skutecznie doręczona dorosłemu domownikowi - Panu Z. J.. co wyczerpuje dyspozycję art. 43 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, zaś brak pisemnego lub ustnego upoważnienia Pana Z. J. do obioru ww. przesyłki, jak również okoliczności odbioru omawianej przesyłki, pozostają bez wpływu na skuteczność omawianego doręczenia, co potwierdza ww. wyrok NSA. Ewentualne opóźnienie w przekazaniu Stronie ww. przesyłki przez Pana Z. J., pozostaje kwestią czysto teoretyczną i nie ma wpływu na skuteczność omawianego doręczenia.

Ponadto, odnosząc się do treści pisma pełnomocnika Strony z dnia 20 maja 2016r., gdzie pełnomocnik Strony poinformował, że Poczta Polska S.A. pozostawiła reklamację Strony bez rozpoznania, z powodu braku legitymacji do jej wniesienia, co, w ocenie pełnomocnika Strony, stanowi potwierdzenie okoliczności, iż przesyłka o numerze [...], nie została doręczona adresatowi, tj. Pani A. R., należy wskazać, że z treści ww. pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 22 czerwca 2016r. wynika, że została odebrana przez Pana Z. J. - co czyniło omawiane doręczenie skutecznym. Niemniej jednak, stan faktyczny sprawy wskazuje, że ww. przesyłka nie została doręczona bezpośrednio przez Pocztę do rąk własnych adresata, tj. Pani A.R., co spowodowało pozostawienie bez rozpoznania reklamacji złożonej przez Stronę, zgodnie z treścią pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 21 kwietnia 2014r.

Reasumując, z uwagi na wskazane powyżej uchybienia formalne, należy odmówić wnioskowi Strony o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska znak: [...], z dnia [...] stycznia 2015r.

IV. Pismem z dnia 2 października 2016 r. skarżąca wniosła do tut. Sądu skargę na postanowienie GIOŚ z dnia [...] sierpnia 2016 r., podnosząc przeciwko temu orzeczeniu następujące zarzuty:

I. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 58 § 1 k.p.a. poprzez nietrafne przyjęcie, jakoby termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu liczony być powinien od 28 stycznia 2016 r., tj. od daty doręczenia pełnomocnikowi Strony wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2016 r. sygn. akt: IV SA/Wa 3411/15, podczas gdy termin ten rozpoczął swój bieg w następstwie doręczenia pełnomocnikowi Strony w dniu 31 marca 2016 r. postanowienia Organu w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, albowiem:

a. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2016 r. w dacie jego doręczenia Stronie nie był prawomocny, a tym samym w wypadku wniesienia wniosku o przywrócenie terminu Organ stanąłby przed dylematem co do trybu jego rozpoznania. Kwestia skorzystania/nieskorzystania przez Stronę z uprawnienia do wniesienia skargi kasacyjnej nie ma przy tym żadnego znaczenia, ponieważ w każdym przypadku wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w terminie sugerowanym przez Organ oznaczałoby konieczność rozstrzygania przez Organ co do kwestii, w której nie została jeszcze zakończona procedura sądowo- administracyjna (jak Organ sam przyznaje prawomocne orzeczenie zostało doręczone Organowi dopiero U marca 2016 r.

:

b. dopiero w następstwie doręczenia organowi wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego organ rozstrzygał o dostrzeżonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny kwestii terminu wniesienia zażalenia i w tym zakresie organ nie był związany stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co wynika wprost z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która związanie orzeczeniem przewiduje tylko w odniesieniu do prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 170 p.p.s.a. a contrario) a tym samym wnoszenie wniosku o przywrócenie terminu w terminie sugerowanym przez organ byłoby co najmniej przedwczesne, tym bardziej, iż strona pozostawała w uzasadnionym i usprawiedliwionym przekonaniu, że organ może wydać rozstrzygnięcie odmienne od wskazanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a to z uwagi na fakt, iż przed skierowaniem sprawy do postępowania sądowo - administracyjnego nie tylko organ przyjął zażalenie strony do rozpoznania, ale także prowadził w sprawie długie postępowanie, na żadnym etapie nie sygnalizując zresztą ewentualnych nieprawidłowości w zakresie terminu wniesienia przedmiotowego zażalenia, co z punktu widzenia strony było równoznaczne z tym, iż organ uznał, że nie doszło do naruszenia jakichkolwiek terminów;

2. art. 42 k.p.a.. 43 k.p.a. i 44 k.p.a. w zw. z art. 37 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe - t.j. Dz.U. z 2016 r.. poz. 1113 - poprzez ich nieprawidłową wykładnię i nietrafne przyjęcie, iż:

a. kwestia meldunku ma jakiekolwiek znaczenie z punktu widzenia oceny procesu doręczania korespondencji w toku postępowania administracyjnego, podczas gdy art. 42 k.p.a. stanowi wprost o doręczeniu w mieszkaniu (miejscu zamieszkania) lub miejscu pracy, które w żadnym wypadku nie mogą być utożsamiane z miejscem zameldowania;

b. doręczenie korespondencji w trybie zastępczym (art. 44 § 1 pkt 1) k.p.a.) przewiduje możliwość wydania korespondencji na rzecz osoby dorosłej, która posiada ten sam adres zameldowania co adresat korespondencji, podczas gdy art. 43 i 44 § 1 pkt 1) k.p.a. stanowią o dwóch, całkowicie odrębnych trybach doręczeń korespondencji, tj.:

• o doręczeniu za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi (ect.), a więc nie tyle osobie dorosłej posiadającej ten sam adres meldunku, co adresat, co osobie dorosłej, która posiada to samo co adresat miejsce zamieszkania, a ponadto z tym zastrzeżeniem, że doręczenie to może mieć miejsce wyłącznie w domu — miejscu zamieszkania adresata;

oraz

• doręczeniu zastępczym, prowadzonym m.in. w myśl ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, które w żadnym wypadku nie zakłada możliwości wydania awizowanej korespondencji bez stosownego upoważnienia udzielonego przez adresata, ani na rzecz osoby dorosłej posiadającej to samo miejsce zamieszkania, co adresat, ani tym bardziej na rzecz osoby, która posiada ten sam co adresat adres zameldowania (za wyjątkiem przedstawiciela ustawowego):

3. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz niezebranie całego materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, tj.: nieustalenie, jakie ostatecznie jest stanowisko Poczta Polska S.A. w zakresie reklamacji wniesionej przez Stronę — Organ otrzymał dwa całkowicie rozbieżne dokumenty, tj.:

a. przedłożone przez Stronę pismo z dnia 21 kwietnia 2014 r., w którym Poczta Polska S.A. poinformowała, że pozostawiła reklamację Strony bez rozpoznania;

oraz

b. pismo Poczta Polska S.A. z dnia 22 czerwca 2016 r., które wpłynąć miało bezpośrednio do Organu, a z którego wynikać miałoby, ze ostatecznie reklamacja Strony został przez Poczta Polska SA. rozpoznana:

i pomimo tak oczywistej sprzeczności organ nie podjął żadnych działań w celu zweryfikowania wiążącego stanowiska Poczta Polska S.A. w ww. sprawie, podczas gdy kwestia ta jest bezsprzecznie istotna dla oceny zasadności wniosku Strony o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, zaś absolutnie wykluczone jest, aby reklamacja Strony została jednocześnie pozostawiona bez rozpoznania i rozpoznana. Nadmienić należy, iż Poczta Polska S.A. nie doręczała stronie pisma z dnia 22 czerwca 2016 r.. na które Organ powołuje się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

4. art. 6 k.p.a" 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem zasady praworządności i w sposób burzący zaufanie obywateli do działalności Organu, w szczególności w kontekście sposobu procedowania Organu przed rozpoznaniem skargi Strony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 stycznia 2016 r. oraz z naruszeniem obowiązku dotyczącego należytego wyjaśnienia przyczyn, którymi organ kierował się przy rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu, tj. w szczególności nie wyjaśnienie okoliczności dotyczących sprzecznych stanowisk Poczta Polska S.A. w sprawie reklamacji wniesionej przez Stronę, jak również niewyjaśnienie, dlaczego Organ odmówił wiarygodności dokumentom przedstawionym przez A. R. i jednocześnie przyjął za podstawę zaskarżonego postanowienia dokumentację uzyskaną przez Organ samodzielnie, a dotyczącą tych samych, istotnych dla sprawy okoliczności (pismo Poczta Polska S.A. z dnia 22 czerwca 2016 r.).

V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 7 listopada 2016 r., GIOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VI. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

Zgodnie z art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2016 r. zapadło z naruszeniem art.7 i 77 § 1 w związku z art.58 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tej racji postanowienie to należało wyeliminować z obrotu prawnego.

VII. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2016 r. prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w którym zaskarżonym obecnie postanowieniem orzekł GIOŚ, było rozstrzygnięcie czy spełnione zostały przesłanki, wskazane w art.58 k.p.a., upoważniające organ do przywrócenia skarżącej uchybionego terminu do złożenia zażalenia na postanowienie GIOŚ z dnia [...] stycznia 2015 r. W ocenie Sądu przyjęcie przez organ, że wniosku o przywrócenie w/w terminu nie można uwzględnić, jest przedwczesne, albowiem nie wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, istotne dla jej rozstrzygnięcia, zostały przez organ zbadane.

2. Stosownie do art.58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. ( § 2) Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. (§ 3) Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Wynika stąd, że w myśl art. 58 k.p.a. do przywrócenia terminu koniecznie jest łączne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie: (1) uchybienie terminowi, (2) złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, (3) uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminu oraz (4) dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie pozostają dwie zasadnicze kwestie, tj. to czy skarżąca zachowała przepisany siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu oraz to czy uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie GIOŚ z dnia [...] stycznia 2015 r. nie nastąpiło z jej winy.

3. W pierwszej kolejności podkreślić należy generalną słuszność wywodów skargi, że wbrew ocenie GIOŚ przewidziany w art.58 § 2 k.p.a. siedmiodniowy termin od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, który bezwzględnie wiąże stronę postępowania przy wnoszeniu o przywrócenie uchybionego terminu, winien być liczony w niniejszej sprawie nie od dnia doręczenia pełnomocnikowi skarżącej odpisu wyroku tut. Sądu z dnia 8 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3411/15, w którym to Sąd stwierdził, iż zachodzą przesłanki do stwierdzenia wniesienia zażalenia skarżącej na postanowienie GIOŚ z dnia [...] stycznia 2015 r. z uchybieniem terminu, a od daty doręczenia pełnomocnikowi postanowienia GIOŚ z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], formalnie stwierdzającego takie uchybienie na podstawie art.134 k.p.a. Aczkolwiek zdecydowanie nietrafnie wywodzi skarżąca, że GIOŚ nie był związany wyrokiem Sądu z dnia 8 stycznia 2016 r., które to stanowisko nie da się pogodzić z art.153 p.p.s.a., niemniej zgodzić się trzeba ze skargą, że to dopiero fakt wejścia do obrotu prawnego postanowienia GIOŚ z dnia [...] marca 2016 r., opartego na art.134 k.p.a., doprowadził do ostatecznego, formalnego przesądzenia nieskuteczności wniesienia przez skarżącą zażalenia na postanowienie GIOŚ z dnia [...] stycznia 2015 r., wynikającej z uchybienia terminu do wniesienia tego zażalenia. Bezsporne wniesienie przez pełnomocnika wniosku o przywrócenie uchybionego terminu w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania postanowienia GIOŚ z dnia [...] marca 2016 r., stwierdzającego w/w uchybienie (31 marca 2016 r. – doręczenie pełnomocnikowi postanowienia GIOŚ z dnia [...] marca 2016 r., 7 kwietnia 2016 r. – nadanie przez pełnomocnika wniosku drogą pocztową), należy w tej sytuacji traktować jako zadośćuczynienie terminowi z art.58 § 2 k.p.a.

4. Swoje twierdzenie, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia, skarżąca opiera na argumentacji, że w sprawie nie doszło do skutecznego doręczenia jej postanowienia GIOŚ z dnia [...] stycznia 2015 r., odebranego w dniu 2 lutego 2015 r. w placówce pocztowej (po uprzednim awizowaniu przesyłki przez listonosza) nie przez samą zainteresowaną, a przez osobę współzameldowaną z nią pod tym samym adresem. O ile co do zasady Sąd w całości przychyla się do stanowiska organu, że osobę zameldowaną pod tym samym adresem co strona postępowania administracyjnego należy traktować jako jej domownika, czy też osobę zamieszkującą ze stroną, o tyle nie można przyjąć, tak jak wskazał organ, że doręczenie przedmiotowej przesyłki nastąpiło na podstawie art.43 k.p.a. (regulującego skuteczność doręczenia przesyłek wyłącznie pod adresem zamieszkania strony), podczas gdy jak wynika z akt sprawy do doręczenia doszło nie pod adresem zamieszkania skarżącej a w placówce pocztowej. Tym samym doręczenie nastąpiło nie na podstawie art.43 k.p.a., a w związku z procedurą uregulowaną w art.44 k.p.a. (tj. procedurą alternatywną wobec procedury z art.43 k.p.a., uruchamianą w sytuacji niemożności dokonania doręczenia na zasadach określonych w art.43 k.p.a.). W sytuacji, w której art.44 k.p.a. nie reguluje kwestii zasad doręczenia (w placówce pocztowej) stronie przesyłek awizowanych, sięgnąć należy do właściwych przepisów prawa pocztowego, tj. w szczególności art.37 tej ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe. Oceny stanu faktycznego sprawy w tym kontekście tychże przepisów organ jednakże nie dokonał.

5. W świetle powyższych okoliczności uznać należy, że zaskarżone postanowienie GIOŚ zostało wydane z naruszeniem wskazanych na wstępie przepisów postępiania administracyjnego, co obligowało Sąd do wyeliminowania orzeczenia z obrotu prawnego. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku GIOŚ ponownie rozpatrzy wniosek skarżącej o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia zażalenia na własne z dnia [...] stycznia 2015 r., uwzględniając oceny sformułowane powyżej.

Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c i art.200 p.p.s.a.