Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1446/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: 131 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 1; 134; art. 145 par. 1 pkt 2; art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156 par. 1 pkt 2; art. 141 par. 1 i par. 2 art. 106 par. 5.; art. 28; art. 138 par. 1 w zw. z 144; art. 134; art. 124 par. 1 i par. 2; art. 107 par. 3; art. 126; 29; 63 par. 2 art. 58
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 5 stycznia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2010 roku sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z [...] czerwca 2009 r. - zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie -po rozpoznaniu zażalenia "mieszkańców wsi R.", utrzymał w mocy postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w L., z upoważnienia którego działał Kierownik Delegatury w P. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w L., z [...] września 2008 r. uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku kurnika o obsadzie [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, adaptacji istniejących zabudowań na gabinet weterynaryjny, garaże i magazyn paszowy na terenie nieruchomości położonej w miejscowości R., dz. nr [...], obręb R., gm. M.

Uzasadniając swoje rozstrzygniecie Minister wskazał, iż teren planowanej inwestycji położony jest na obszarze zabytkowego parku, wpisanego do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. z [...] lutego 1990 r. organ uznał, iż zakres planowanych działań inwestycyjnych jest dopuszczalny z konserwatorskiego punktu widzenia, nie wpłynie bowiem na obniżenie wartości zabytkowego parku. Lokalizacja budynku kurnika planowana jest na terenie działki nr [...], obecnie wydzielonym siatką na słupach betonowych i nie koliduje z zielenią parkową. Ponadto w północno - zachodnim narożniku umiejscowiony jest dawny budynek gospodarczy. Nadto planowana inwestycja, określona we wniosku i w projekcie decyzji o warunkach zabudowy uwzględnia zalecenia konserwatorskie odnośnie możliwości realizacji inwestycji -wskazane w piśmie Kierownika Delegatury w P. z [...] lipca 2007 r, - określające szereg warunków konserwatorskich dotyczących lokalizacji i rozwiązań architektoniczno - budowlanych nowoprojektowanego budynku kurnika.

J. K. w skardze wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu pierwszej instancji. Skarżący zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust, 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), art. 6 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, ze zm.) oraz art. 7, art, 8, art. 10 § 1, art. 107 § 1 i 3 K.p.a.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż treść zaskarżonego postanowienia przekracza granice uznania administracyjnego i ma charakter dowolny. Argumentacja przedstawiona przez organ - zdaniem skarżącego - była niewystarczająca dla podjęcia pozytywnego rozstrzygnięcia w sprawie. Planowana inwestycja wpłynie bowiem negatywnie nie tylko na sam Park, ale również na jego sąsiedztwo, czego organ nie wziął pod uwagę. Nadto postanowienie z [...] czerwca 2008 r. narusza art, 107 § 1 i 3 K.p.a. w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego, a także zasadę jednolitości poglądów w rozstrzygnięciach organów administracji publicznej, bowiem nie uwzględnia wydanych wcześniej rozstrzygnięć dotyczących tego samego terenu.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Uczestniczka postępowania D. K. (inwestorka) w piśmie procesowym zatytułowanym "odpowiedź uczestniczki na skargę" z [...] grudnia 2009r, podniosła, iż skarżący nie jest osobą uprawnioną do wniesienia skargi, dlatego - jej zdaniem - skarga jest niedopuszczalna i powinna zostać odrzucona ewentualnie oddalona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj, kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę, niemniej jednak z przyczyn, które wziął pod uwagę z urzędu. W konsekwencji uznał, iż postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] czerwca 2009r. zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego, zatem wobec zaistniała

przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. należało je wyeliminować z obrotu prawnego.

Stosownie do art. 141 § 1 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zajęcie stanowiska przez inny organ niż ten, który jest właściwy do wydania decyzji w sprawie następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie {art. 106 § 5 K.p.a,). Zażalenie - w myśl art. 141 § 2 K.p.a. - wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie [...]. Organ administracji publicznej wyższego stopnia w przypadku wniesienia zażalenia przez podmiot niebędący stroną postępowania, a więc niemający interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. wydaje - na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 144 K.p.a, - rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania zażaleniowego, zaś w przypadku wniesienia zażalenia z przekroczeniem siedmiodniowego terminu do jego wniesienia stwierdza w drodze postanowienia - na zasadzie art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a. - uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.

Postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym - według normy art. 124 § 1 K.p.a. - powinno zawierać m. in. oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu. Elementem struktury postanowienia jest więc konkretyzacja jego adresata. Oznaczenia strony będącej osobą fizyczną dokonuje się przez wskazanie jej danych personalnych (imienia i nazwiska). Stronę będącą osobą prawną, państwową jednostką organizacyjną, czy organizacją społeczną nieposiadającą osobowości prawnej oznacza się przez wskazanie jej nazwy oraz siedziby. Bez wątpienia spośród wszystkich osób biorących udział w postępowaniu, postanowienie w części oznaczenia stron powinno określać jedynie tę osobę, do której postanowienie jest skierowane (adresata), a taką osobą w postępowaniu zażaleniowym jest inicjator tego postępowania, czyli podmiot, który wniósł zażalenie, W ocenie Sądu wskazanie w uzasadnieniu aktu administracyjnego, że ów akt wydawany został na wniosek (na skutek rozpoznania środka zaskarżenia) określonej strony, mogłoby zostać uznane za spełnienie obowiązku oznaczenia strony postępowania administracyjnego, aczkolwiek prawidłowe jest oznaczenie strony zgodnie z art. 124 § 1 K.p.a. Nadto postanowienie, na które służy skarga do sądu administracyjnego, powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 124 § 2, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a.).

Z przytoczonych regulacji prawnych należy wywieść, iż organ właściwy do rozpoznania środka zaskarżenia jakim jest zażalenie, po jego wniesieniu zobowiązany jest w postępowaniu wstępnym zbadać - czy zażalenie od kwestionowanego postanowienia zostało wniesione przez stronę postępowania, a w przypadku pozytywnych ustaleń w tej kwestii - czy zażalenie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie.

Legitymację do wniesienia środka zaskarżenia ma strona, a więc podmiot który spełnia przesłanki z art. 28 K.p.a., stanowiącego iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające osobowości prawnej, co wynika z art. 29 K.p.a. W tej sytuacji postępowanie odwoławcze (w przypadku sprawy postępowanie zażaleniowe) może być zainicjowane środkiem zaskarżenia wniesionym przez osoby wymienione w art. 28 w zw. z art. 29 K.p.a., przy czym - zgodnie z art. 63 § 2 K.p.a. - podanie zawierające żądanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Niezbędnym jest wykazanie, że podmiot który wnosi środek zaskarżenia posiada przymiot strony w rozumieniu art, 28 K.p.a., czyli jego interesu prawnego dotyczy zaskarżony akt administracyjny.

Powyższe dowodzi, iż warunkiem skuteczności czynności procesowej -wniesienia zażalenia - jest pochodzenie zażalenia od strony postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a., jak i zachowanie ustawowego terminu do wniesienia zażalenia. Innymi słowy postępowanie administracyjne (zażaleniowe) może być wszczęte wyłącznie na skutek podania wniesionego przez podmiot posiadający interes prawny (art. 28 K.p.a.), wskazanego w art. 29 K.p.a., a w postanowieniu rozstrzygającym sprawę konieczne jest oznaczenie strony występującej z żądaniem (art. 124 § 1 K.p.a.). Uchybienie terminowi do wniesienia środka zaskarżenia powoduje jego bezskuteczność, czego następstwem jest ostateczność postanowienia organu pierwszej instancji. Z kolei rozpatrzenie zażalenia niepochodzącego od strony oraz wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony (termin może być przywrócony w trybie i na zasadach określonych w art. 58 K.p.a.) winno być rozważane w kategoriach rażącego naruszenia prawa (art.

156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Również sytuacja ma się podobnie odnośnie braku oznaczenia strony w osnowie aktu administracyjnego, niekowalidowanego w jego treści.

Z przedstawionego stanu sprawy wynika, iż zaskarżone postanowienie z [...] czerwca 2009 r. zostało wydane w następstwie wniesionego zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji z [...] września 2008 r. uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy. Jak wynika z akt sprawy zażalenie z [...] września 2008 r, zostało oznaczone jako zażalenie "mieszkańców wsi R.", a pod zażaleniem podpisało się dziesięć osób, tj. J. K., A. W., W. W., M. P., M. B., R. S., R. S., S. W., M. W. i J. M. W następstwie powyższego organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu oznaczył jako stronę wnoszącą środek zaskarżenia "mieszkańców wsi R." i takim też określeniem posłużył się w uzasadnieniu. Oznacza to, iż organ w "części wstępnej" postanowienia nie wymienił z imienia i nazwiska osób, które wniosły zażalenie i nie konwalidował tego uchybienia w treści postanowienia. W tej sytuacji należało uznać, iż zaskarżone postanowienie nie spełnia ustawowych wymagań, wskazując jako stronę postępowania administracyjnego "mieszkańców wsi R.". Taka, bliżej nieoznaczona społeczność i określony in gremio podmiot, nie może w sposób skuteczny zainicjować jakiegokolwiek postępowania administracyjnego. Zadość obowiązkowi oznaczenia stron nie czyni także wymienienie "mieszkańców wsi R." z imienia i nazwiska w punkcie 1 "rozdzielnika" zaskarżonego postanowienia, bowiem w wyliczeniu tym nie ujęto wszystkich osób, które podpisały się pod zażaleniem z [...] września 2008r., w szczególności A. W. (którą wymieniono w punkcie 6 "rozdzielnika") i M. W. (która także podpisała się pod zażaleniem, zaś w postępowaniu zażaleniowym, jak i w "rozdzielniku", w ogóle ją pominięto); ponadto "rozdzielnik" nie stanowi części składowej postanowienia w rozumieniu art. 124 K.p.a. Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy przedstawione zastosowane formy określenia stron należało uznać za kwalifikowane naruszenie prawa.

Następnie przytoczone okoliczności oraz analiza akt sprawy wskazują, iż Minister nie czynił ustaleń dotyczących interesu prawnego osób podpisanych pod zażaleniem w kwestionowaniu postanowienia organu pierwszej instancji oraz terminowości wniesienia zażalenia (pomimo takiej deklaracji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia). W ocenie Sądu po pierwsze wykazany brak precyzyjnego oznaczenia strony inicjującej postępowanie zażaleniowe uniemożliwia

zbadanie czy przedmiotowe zażalenie zostało wniesione z zachowanie terminu. Skoro w niniejszej sprawie organ nie wskazał kto wystąpił z zażaleniem to tym samym nie mógł ustalić czy zażalenie zostało wniesione z zachowaniem ustawowego termin. Po drugie z treści prezentaty widniejącej na zażaleniu nie wynika, czy zażalenie zostało złożone w organie osobiście, czy też nadane pocztą (w aktach brak koperty). Niezrozumiałe jest zatem stwierdzenie organu w zaskarżonym postanowieniu, iż zażalenie zostało złożone w ustawowym terminie.

Podsumowując powyższe obowiązkiem Ministra, jako organu właściwego do rozpoznania środka zaskarżenia, było w pierwszej kolejności ustalenie, czy osoby, które wniosły zażalenie mają przymiot strony w rozumieniu art, 28 K.p.a., a następnie czy dochowały terminu do wniesienia zażalenia; w efekcie wydanie stosownego aktu administracyjnego zawierającego oznaczenie stron wnoszących zażalenie ze wskazaniem ich z imienia i nazwiska. Rozważając przymiot strony organ winien mieć na względzie, iż przyjmuje się, że stronami postępowania ustalającego warunki zabudowy, w tym również postępowania wpadkowego (jakim jest postępowanie uzgodnieniowe), z zasady są wnioskodawca (inwestor), właściciele i użytkownicy wieczyści działki, której dotyczy to postępowanie oraz działek sąsiadujących z działką, na której ma być zlokalizowania planowana inwestycja. Natomiast badając terminowość wniesionego zażalenia organ winien najpierw ustalić sposób i datę wpływu zażalenia do organu pierwszej instancji, bowiem obecnie z zestawienia dat widniejących na potwierdzeniach odbioru postanowienia organu pierwszej instancji ([...].09.2008r.) i na prezentacje odciśniętej na zażaleniu ([...].09.2008r.) wynika, iż środek zaskarżenia mógł zostać wniesiony z jednodniowym przekroczeniem siedmiodniowego terminu do wniesienia zażalenia.

Dodatkowo należy podkreślić, iż bez znaczenia pozostaje okoliczność, że postępowanie uzgodnieniowe jest postępowaniem wpadkowym postępowania głównego - warunków zabudowy, bowiem nie zwalnia to organu od obowiązku zbadania m. in. interesu prawnego osób występujących z zażaleniem.

Na marginesie Sąd również wskazuje, iż przywołana w "komparycji" zaskarżonego postanowienia data [...] października 2008 r., określona jako "data wpływu" zażalenia, jest datą, w której środek zaskarżenia wpłynął do organu odwoławczego, nie zaś datą jego wpływu do organu pierwszej instancji ([...].09.2008r.).

Sąd wobec wydania zaskarżonego postanowienia z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, zwłaszcza art. 124 § 1, art. 141 w zw. z art, 28 K.p.a., czyli zaistnienia przesłanki uzasadniającej stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, nie badał jego legalności w zakresie naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy i prawa procesowego administracyjnego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem i z tego powodu nie ustosunkował się merytorycznie do zarzutów skargi.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego - przy ponownym rozpoznawaniu sprawy - zastosuje się do oceny prawnej i wskazań wynikających z niniejszego wyroku, w konsekwencji wyda akt administracyjny (ewentualnie akty administracyjne) odpowiadający (-e) wymogom z art, 124 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 i art, 144 K.p.a.

W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 145 § 1 pkt 2 i art. 152 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku.