Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1561/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-10-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 lipca 2014r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II kwartał 2007r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 lipca 2014r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II kwartał 2007r. B.W., działając za pośrednictwem swego pełnomocnika, sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że wykonanie przedmiotowej decyzji grozi wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody i spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków polegających na pobraniu od niego oznaczonej w decyzji kwoty zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami, w sytuacji gdy jest to jedno z kilku postępowań prowadzonych wobec skarżącego w związku z rozliczeniami podatkowymi za lata 2007-2009.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") – po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.

Z powołanego wyżej przepisu wynika, że sąd może uwzględnić wniosek strony, gdy zachodzi co najmniej jedna z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Należy podkreślić, że wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na skarżącym. Jak podnoszono wielokrotnie w orzecznictwie, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, lecz wykazanie tego faktu ciąży na wnioskodawcy.

Pozostaje bowiem poza sporem, że przytoczona regulacja nakłada określone obowiązki nie tylko na sąd administracyjny, ale i na wnioskodawcę. Jest on zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877).

Jak z powyższego wynika, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o istnieniu powyższych zagrożeń, co dopiero uzasadniać może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentacja takiego wniosku musi być odpowiednia, tzn. w sposób przekonujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a.. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w istocie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Tymczasem wnioskodawca nie uzasadnił bliżej swojego żądania, nie przedstawił żadnego konkretnego argumentu wskazującego na potrzebę czy konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz nie okazał żadnych dokumentów przemawiających na rzecz wniosku. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004r., sygn. akt FZ 65/04).

Skarżący ograniczył się w praktyce do powtórzenia ustawowych zapisów wskazując, iż w przypadku wykonania decyzji zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzeń tych nie poparto jednak żadną merytoryczną argumentacją pozwalającą na ocenę, czy wykonanie decyzji rzeczywiście może takie skutki wywołać. Zarówno bowiem przywołana szkoda jak i nieodwracalne następstwa muszą przybrać bliżej określoną formę, a to przez ich dostatecznie precyzyjne określenie i uprawdopodobnienie w treści wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Odpowiadając na tak abstrakcyjne argumenty wniosku stwierdzić natomiast można, iż w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. "Nieodwracalne" skutki nie są zaś równoznaczne jedynie z niewątpliwą uciążliwością, jaką jest konieczność jednorazowego spełnienia znacznego świadczenia.

Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z przywołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności takiej nie stanowi sama w sobie konieczność zapłaty zobowiązania podatkowego określonego decyzją organu podatkowego, choćby nawet była ona realizowana w trybie egzekucji administracyjnej. Pomimo jej niewątpliwej uciążliwości oraz dotkliwego uszczuplenia majątku zobowiązanego jest ona przecież naturalną konsekwencją wydania takiej decyzji i z tego punktu widzenia nie ma na pewno charakteru nadzwyczajnego (por. postanowienie NSA z dnia 29 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FZ 365/08, LEX nr 443847).

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, za podstawę biorąc art. 61 § 3 p.p.s.a.