Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2939/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 120 ust. 4 i ust 10, art.122, art. 123, art 189, art. 191,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego za luty 2007 r. oraz określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od marca do grudnia 2007 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] sierpnia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. - na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, oraz art. 23 § 1 pkt 1, § 4, § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z dnia 3 lipca 2012 r., poz. 749 – dalej: "O.p."), art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1, art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 43 ust. 1 pkt 7, art. 99 ust. 1 i 12, art. 120 ust. 1 pkt 2 lit. b), ust. 4-8 i ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm. - dalej: "u.p.t.u."), po rozpatrzeniu odwołania S. L. (dalej: "Skarżący") od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego C. z [...] kwietnia 2012 r. umarzającej postępowanie podatkowe w sprawie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za luty 2007 r. oraz określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2007 r. – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Z akt sprawy wynika, że Skarżący w 2007 r. dokonywał za pośrednictwem portalu internetowego Allegro sprzedaży monet. W tym celu wykorzystywał trzy konta internetowe o nazwach identyfikacyjnych "bronek-39", "lasla" i "renia-1-46". Na podstawie wydruków zrealizowanych transakcji na portalu Allegro ustalono, że dokonał w 2007 r. łącznie 733 transakcji sprzedaży monet na łączną kwotę 45.348,11 zł. Natomiast według zapisów odnotowanych na rachunku Skarżącego w P., służącym do obsługi przedmiotowej sprzedaży internetowej wartość sprzedaży w 2007 r. wyniosła 55.715,60 zł. Po uwzględnieniu zwrotu pożyczki (wpływ na konto w dniu 15 stycznia 2007 r.) oraz wpływu z tytułu odsetek od środków bankowych zgromadzonych na rachunku bankowym za poszczególne miesiące 2007 r., wartość odpłatnej dostawy towarów (monet) według rachunku w P. wyniosła 52.206,78 zł. Ponadto Skarżący w tym okresie dokonał również 39 transakcji zakupu monet (głównie za pośrednictwem Allegro), które wraz z kosztami przesyłek stanowiły kwotę 12.126,77 zł. Skarżący nabywał również monety w: W. Centrum Numizmatycznym (zarówno w sklepie internetowym, jak i w stałym punkcie sprzedaży), od P. N. (za pośrednictwem strony Numizmatyka.pl), w punkcie sprzedaży na ul. Z. w W., w sklepie internetowym M. M. (P. Gabinet Numizmatyczny w B.) oraz na corocznych wystawach międzynarodowych C. w W..

W protokole kontroli z dnia 16 maja 2011r. Skarżący zeznał, że od ok. 1989r. jest kolekcjonerem monet. W 1999r. aktem notarialnym A nr [...] z dnia 26.02.1999 rodzice odpisując mu gospodarstwo, przekazali wraz z nim kolekcję monet. Kolekcja monet nie została jednak wyszczególniona w w/w. umowie darowizny.

W związku z ustaleniami kontroli Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. postanowieniem z [...] listopada 2011 r. wszczął postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług z tytułu niezaewidencjonowanej sprzedaży za okres 2 stycznia do 31 grudnia 2007 r., a następnie decyzją z [...] kwietnia 2012 r., umorzył postępowanie podatkowe w sprawie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za luty 2007 r. oraz określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2007 r.

W uzasadnieniu stwierdził, iż w świetle art. 15 ust. 1 u.p.t.u. Skarżący prowadził w 2007r. działalność gospodarczą polegającą na systematycznej, odpłatnej, sprzedaży monet za pośrednictwem portalu internetowego Allegro. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. podlegała ona opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Skarżący realizował zasadę zarobkowego, ciągłego i zorganizowanego działania polegającego na systematycznym handlu numizmatykami. Ciągłość tej działalności gospodarczej polegała na powtarzającym się regularnym wystawianiu monet do sprzedażny na portalu Allegro i zakupach monet na tym portalu oraz w oparciu o inne źródła. Podkreślił że nie były to czynności incydentalne i sporadyczne. Działaniom Skarżącego przypisano cechy organizowania, powołując się na rejestrację kont na portalu Allegro i ponoszenie kosztów obsługi kont aukcyjnych, założenie rachunku bankowego z przeznaczeniem na obsługę wyłącznie sprzedaży internetowej i pozyskiwanie dostawców i zakup w różnych formach towaru w postaci monet oraz pozyskiwanie ich odbiorców. Organ zamiar wykonywania działalności w sposób częstotliwy wywiódł z okoliczności nabywania towarów, a następnie ich sprzedaży przy zastosowaniu portalu aukcyjnego, a także z kontynuacji tych czynności w latach 2006-2009. Określił, iż celem czynności było osiągnięcie realnych wpływów, których wysokość zapewni stosowny zarobek. Działalność była wykonywana dla zaspokojenia potrzeb nabywców towarów.

Skarżący zobowiązany był do obliczania i wpłacania podatku, czego jednak nie dokonywał. Nie dokonał rejestracji działalności gospodarczej związanej z handlem za pośrednictwem aukcji internetowych Allegro. Działalność prowadził z pominięciem ewidencji i nie posiadał dokumentów potwierdzających zakup i sprzedaż towarów handlowych. Nie prowadził również ewidencji dla celów podatku VAT za 2007 r.

Określając podstawę opodatkowania, organ podatkowy wobec braku jakiejkolwiek dokumentacji źródłowej dotyczącej obrotu monetami, przyjął w drodze oszacowania wpływy i wydatki wykazane na rachunku bankowym Skarżącego powiększone o wpłaty gotówkowe za sprzedane monety (1.500 zł), wpłaty z przekazów pocztowych (1.000 zł) oraz zakupy dokonane poza rachunkiem (10.000 zł) określone szacunkowo przez Skarżącego i ujęte jednorazowo w styczniu 2007 r. Wartości te ustalono zgodnie z art. 29 ust. 1 u.p.t.u. łącznie z kosztami przesyłek.

Podstawę opodatkowania w drodze oszacowania za miesiące lipiec, sierpień, wrzesień i grudzień 2006 r. dokonano z uwzględnieniem ww. ustaleń w oparciu o art. 120 u.p.t.u. Organ podatkowy umorzył postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za luty 2007 r. z powodu zawyżenia w postępowaniu kontrolnym w lutym 2007 r. przychodów z tytułu wpływów na rachunek bankowy w kwocie 3.500 zł (dotyczących zwrotu pożyczki), które w rzeczywistości nastąpiły w styczniu 2007 r. i w tym miesiącu zostały ujęte.

W odwołaniu pełnomocnik Skarżącego zarzucił, że:

1) rażące naruszenie art. 15 ust. 2 u.p.t.u., polegające na mylnym przyjęciu, że sprzedaż monet kolekcjonerskich przez Skarżącego w 2007 r. podlegała przepisom ww. ustawy z powodu istnienia znamion działalności gospodarczej,

2) rażące naruszenie art. 3 pkt 9 O.p. przez nieuzasadnione przyjęcie, że działalność kolekcjonerska mieści się w definicji działalności gospodarczej określonej w ww. przepisie,

3) rażące naruszenie przepisów O.p., polegające na nie wyjaśnieniu istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, przez zaniechanie ustalenia danych dotyczących zakupu monet, które zostały przez Skarżącego sprzedane w 2007 r., konsekwencją czego było nieuzasadnione przyjęcie, iż sprzedaż monet kolekcjonerskich, których Strona stała się właścicielem w wyniku darowizny wykonanej w 1999 r. stanowi obrót podlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz rażące zaniżenie wartości monet, które w 2007 r. Skarżący nabył, czego konsekwencją było rażące zawyżenie naliczonego podatku VAT marża,

4) rażące naruszenie art. 120 ust. 4 u.p.t.u., polegające na bezzasadnym przyjęciu dla ustalenia marży danych dotyczących zakupu monet w 2007 r. przy braku danych o wprowadzeniu ich do obrotu i sprzedaży oraz całkowitym pominięciu dokonywanych w większości sprzedaży monet, otrzymanych w formie darowizny w 1999 r. Zdaniem pełnomocnika nie nastąpiło nabycie od podmiotów określonych w art. 120 ust. 10 u.p.t.u.,

5) rażące naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm. – dalej: "u.p.d.o.f.") polegające na pominięciu okoliczności zbycia monet po upływie 6 miesięcy od daty ich nabycia. Zarzucił błędne przyjęcie, iż Skarżący wykonywał w 2007 r. odpłatną dostawę towarów na terytorium kraju,

6) błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na rozstrzygnięcie, polegający na całkowicie błędnym przyjęciu, iż rejestracja kont na portalu Allegro, założenie rachunku bankowego i pozyskiwanie dostawców, a także zakup monet w różnych formach od różnych odbiorców stanowi przesłankę do uznania tego typu czynności za działalność gospodarczą,

7) nieprawidłowości w ustaleniu podstawy opodatkowania w drodze szacunku, polegające na ustaleniu marży jako różnicy pomiędzy całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszoną o kwotę podatku - co nastąpiło w wyniku błędnego przyjęcia, iż nabyte przez Skarżącego w 2007 r. monety numizmatyczne były przedmiotem obrotu w tymże roku, podczas gdy w ww. roku liczba transakcji sprzedaży wyniosła 733 zaś zakupu tylko 39, co wskazuje na fakt zbywania monet pochodzących z darowizny.

Pełnomocnik wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie. Wskazał, że sprzedaż monet kolekcjonerskich nie podlega przepisom u.p.t.u. Skarżący monety sprzedawał celem poszerzenia kolekcji i podniesienia jej jakości. Organ zaniechał wzywania Skarżącego celem przesłuchania, mimo istniejących rażących luk w materiale dowodowym. Nie uczynił tego, co jest wyrazem stronniczego postępowania. Wskazał, że dysponuje zestawieniem monet, które uzyskał wskutek darowizny, ale nikt od niego takowego zestawienia nie żądał.

Zaskarżoną decyzją, Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Skarżący dokonywał czynności zakupu i sprzedaży monet w 2007 r. w sposób częstotliwy (powtarzalny) zorganizowany i ciągły. Organ odwoławczy nie dał wiary wyjaśnieniom Skarżącego o dokonywaniu sporadycznych czynności zakupu i sprzedaży monet, w celu poszerzenia kolekcji i podniesienia jakości kolekcji.

Za dodatkowe potwierdzenie dokonywanych zakupów i sprzedaży monet w ramach działalności gospodarczej uznał pismo Skarżącego z 13 czerwca 2011 r., stanowiące zastrzeżenia i uwagi do protokołu kontroli podatkowej z dnia 31 maja 2011r. Zdaniem organu odwoławczego, wyjaśnienia Skarżącego wskazywały, iż nie wszystkie monety nabył w celach kolekcjonerskich, gdyż część monet uprzednio zakupionych sprzedał. Świadczyć to miało o ich zakupie z zamiarem sprzedaży. Z zeznania Strony wynikało, że dokonywał zakupu monet od 2001r., w okresie 2006-2009 sprzedawał monety zakupione po 2001r., nie potrafił jednak sprecyzować, których monet to dotyczyło. W ocenie organu odwoławczego o dokonywaniu zakupów na cele handlowe świadczą także ilości zakupionych monet. Ponadto z danych wynikających z historii konta prowadzonego w banku P. wynika, że Skarżący uzyskiwał obroty w handlu za pośrednictwem internetu w sposób ciągły i systematyczny. Wskazał, że systematyczne oferowanie przez Skarżącego do sprzedaży monet, w krótkich odstępach czasowych, nie jest charakterystyczne dla poszerzenia zgromadzonej kolekcji.

Reasumując, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. czynności Skarżącego podejmowane w związku z zakupem i sprzedażą monet wyczerpują znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u.

Ponadto Skarżący nie przedłożył do kontroli podatkowej przeprowadzonej w zakresie prawidłowości rozliczeń podatku od towarów i usług żadnych dokumentów księgowych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą za okres od stycznia do grudnia 2007 r. Stanowiło to podstawę do określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania.

Zaznaczył, że zestawienia transakcji dotyczących zakupu wskazują, że zakupy dokonywane przez Skarżącą na aukcjach internetowych w przeważającej części dokonywane były od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Jednocześnie stwierdził, że wskazane przez Skarżącego podmioty, od których dokonywała zakupu prowadzą sprzedaż rozliczaną systemem VAT-marża. Tym samym spełniony został warunek określony w art. 120 ust. 10 u.p.t.u. do zastosowania zasady opodatkowania marży. Skonstatował, iż przy szacowaniu podstawy opodatkowania prawidłowo zastosowano metodę opodatkowania marży, o której mowa w art. 120 ust. 5 u.p.t.u.

Odnośnie podnoszonych przez Skarżącego okoliczności zbywania monet pochodzących z otrzymanej darowizny od swojego ojca, organ odwoławczy wyjaśnił, że postanowieniem z dnia 2 grudnia 2011 r. wezwano Skarżącego w celu ustalenia stanu prywatnej kolekcji monet w poszczególnych latach objętych postępowaniem podatkowym, tj. w latach 2006-2009 i ustalenie udziału sprzedaży kolekcji prywatnej i sprzedaży dokonanej w ramach działalności gospodarczej Skarżący nie stawił się i nie wskazał tych okoliczności.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, z uwagi na brak dowodów na dokonanie darowizny rzekomej kolekcji przez ojca (organ nie uznał, że była to część darowanego gospodarstwa rolnego), ilość dokonywanych transakcji, brak jakiejkolwiek specyfikacji monet rzekomo darowanych, Skarżący wykonywał czynności, o których mowa w art. 5 pkt 1 u.p.t.u. w warunkach wskazanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy.

W ocenie organu bez znaczenia pozostawał argument, budowania kolekcji monet, gdyż Skarżący dokonywał w związku z tym zakupu monet, które następnie sprzedawał.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi ponownie przywołał argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu skarbowego w C. z [...] kwietnia 2012 r. (pomijając zarzut rażącego naruszenia art. 10 ust.1 pkt 8 u.p.d.o.f.). Skarżący podkreślił, że sprzedaż monet kolekcjonerskich nie podlega przepisom u.p.t.u. Stwierdził, że dokonywał zakupu monet w celu uzupełnienia zbiorów, a nie w celach zarobkowych. Wyjaśnił, iż sprzedawane monety pochodziły z jego majątku prywatnego. Dokonywał tylko wyprzedaży monet powtarzających się i nie pasujących do profili kolekcji. Uznał iż dokonując sprzedaż monet otrzymanych od rodziny oraz nabytych w latach 2001-2005 sprzedaż taka nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem nie stanowiła działalności gospodarczej.

Skarżący nie zgodził się ze sposobem szacunkowego ustalenia sprzedaży i zakupów w 2006 r. (brak konkretnie sprzedanych monet). Zarzucił brak ustalenia pochodzenia zbytych monet w 2007 r., skoro nie było transakcji zakupu w tym okresie. Podniósł również zarzut braku przesłuchania go w charakterze strony, co miało świadczyć o stronniczym prowadzeniu postępowania podatkowego. Nadmienił, iż dysponuje zestawieniem monet nabytych w latach 2000-2005.

Wskazując na zarzut zawyżenia marży i należnego podatku od towarów i usług wyjaśnił, że w 2007 r. dokonywał sprzedaży monet nabytych w formie darowizny oraz monet nabytych w latach 2000-2005. Podniósł, że nie nabywał ich od podmiotów wymienionych w art. 120 ust. 10 u.p.t.u.

W konsekwencji zarzucił niepodjęcie żadnych czynności mających na celu ustalenie danych dotyczących zakupu monet, sprzedanych następnie w 2007 r.

Końcowo zarzucił błędne ustalenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Zdaniem Skarżącego nieprawidłowo organ oparł się tylko na wydrukach z jego rachunku bankowego, bez jego analizy co do poszczególnych operacji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Organy podatkowe w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, jak również trafnie zastosowały w przedmiotowej sprawie przepisy prawa podatkowego.

Spór w sprawie sprowadzał się do odpowiedzi na pytanie, czy dokonywana przez Skarżącego w badanym okresie sprzedaż monet wypełnia znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust.1 u.p.t.u.i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Zgodnie z w/w. przepisem, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Z kolei, stosownie do ust. 2, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Skarżący wyjaśniał, że od około 1989r. jest kolekcjonerem monet. W 1999r. rodzice odpisując mu gospodarstwo przekazali, przekazali wraz z nim kolekcję monet należącą do ojca – ok. 960 sztuk. Jednak jak słusznie wskazały organy, kolekcja monet nie została wykazana w umowie darowizny. W par. 5 wskazano, że przedmiotem darowizny jest gospodarstwo rolne wraz z budynkami, maszynami rolniczymi, zapasami, inwentarzem żywym i martwym, prawami i obowiązkami z prowadzenia gospodarstwa. Skarżący podnosił, że monety te należały do jego majątku prywatnego, a dokonywał wyprzedaży jedynie monet powtarzających się lub niepasujących do profilu kolekcji.

Z materiału dowodowego wynika, że w badanym okresie Skarżący dokonywał sprzedaży monet za pośrednictwem portali internetowego. W tym celu wykorzystywał trzy konta internetowe, a do obsługi transakcji dokonywanych za pośrednictwem tych kont Strona używała konta w banku P., które służyło wyłącznie temu celowi. Na podstawie wydruków realizowanych transakcji na portalu Allegro Skarżący w badanym okresie dokonał łącznie 733 transakcji sprzedaży monet na łączną kwotę 45.348,11 zł. Podobnej sprzedaży Strona dokonywała także w latach 2006, 2008 i 2009. Skarżący dokonywał także zakupu monet – w roku 2007r. dokonał 39 takich transakcji.

Kwestia uznania za działalność gospodarczą sprzedaży towarów, które znajdują się w majątku osobistym – była wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych.

Działalnością opodatkowaną podatkiem VAT jest działalność prowadzona w sposób profesjonalny, niezależny, ciągły lub ze stałym wykorzystywaniem swojego majątku.

Takie cechy charakteryzują działalność Skarżącego na portalu Allegro. Okoliczności takie jak :

- duża częstotliwość i ciągłość sprzedaży dokonywanej na przestrzeni kilku lat,

- zorganizowany charakter działalności przejawiający się w : sprzedaży przez ogłoszenia za pośrednictwem portalu internetowego, założeniu trzech kont na allegro i ponoszeniu kosztów obsługi tych kont, posiadaniu konta bankowego wyłącznie do obsługi tych transakcji, wreszcie posługiwanie się regulaminem sprzedaży kolekcji (karta 24 akt sądowych),

- samodzielność w prowadzeniu działalności na własny rachunek,

w ocenie Sądu świadczą o tym, że Skarżący realizował zasadę ciągłego, zarobkowego, zorganizowanego działania, które wypełniało zmamiona działalności gospodarczej.

Powyżej przedstawione – zawarte w ustawie o podatku od towarów i usług rozumienie pojęcia podatnika całkowicie odpowiada ujęciu tego pojęcia zawartego w dyrektywie Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L 347/1), która na mocy artykułu 413 weszła w życie 1 stycznia 2007 r. W art. 9 zdefiniowano pojęcie podatnika jako: każdej osoby prowadzącej samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel, czy też rezultaty takiej działalności, przy czym działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. W definicji działalności gospodarczej, uregulowanej w art. 9 ust. 1 Dyrektywy 112, zawiera się również działalność handlowa, którą to należy rozumieć jako profesjonalne wykorzystywanie (sprzedaż) towarów dla celów zarobkowych. Kluczowy dla oceny handlowego charakteru danej działalności jest zamiar ujawniany w trakcie sprzedaży towaru, a nie w momencie jego nabycia. Przedmiotem profesjonalnego obrotu mogą być również składniki majątku nabyte pierwotnie do celów osobistych i w takich celach wykorzystywane.( por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013r. I FSK 237/12).

Należy przy tym wskazać, że prowadzenie działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależną od tego jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z działalnością tą związanych. Działalność gospodarczą należy bowiem oceniać na podstawie zbadania konkretnych okoliczności faktycznych wypełniających lub nie znamiona tej działalności. Przy czym wskazać należy, że bez znaczenia dla oceny, czy mamy do czynienia z działalnością gospodarczą jest fakt, czy działalność generuje zysk, czy też przynosi stratę. Systematyczne oferowanie do sprzedaży monet i to w krótkich odstępach czasu, nie jest charakterystyczne dla poszerzenia posiadanej kolekcji. Także fakt stałego zatrudnienia nie eliminuje zdaniem Sądu możliwości prowadzenia działalności gospodarczej za pośrednictwem portalu internetowego. Wskazać także należy, że działalność gospodarcza nie stoi w opozycji realizowaniem przez podatnika swojego hobby.

Do odmiennej oceny nie może prowadzić argumentacja Skarżącego, że celem sprzedaży kolekcji było jedynie poszerzenie kolekcji oraz podniesienie jej jakości. Skarżący w zastrzeżeniach do protokołu kontroli wskazywał, że jest w stanie udowodnić, że zdecydowana większość monet, jakie nabył na allegro nadal jest w jego posiadaniu, co - jak podnosił, czyniłoby bezpodstawnym argument o zakupach handlowych w celu dalszej odsprzedaży. W odwołaniu wskazywał, że dysponuje zastawieniem monet, które uzyskał wskutek darowizny. Podnoszonych okoliczności Skarżący jednak nie udowodnił. Nadto oświadczenie Skarżącego, że jest w stanie wykazać, że większość monet, jakie nabył na allegro jest w jego posiadaniu, stoi w sprzeczności z jego twierdzeniami zawartymi w protokole przesłuchania, gdzie zeznając, że w okresie 2006-2009 dokonywał sprzedaży monet zakupionych na allegro po 2001r., wskazał, że nie jest w stanie sprecyzować, jakich to monet dotyczyło.

Przepis art. 122 O.p., ustanawiający ogólną zasadę postępowania, tj. zasadę prawdy obiektywnej, nie może sam w sobie stanowić uzasadnienia wszystkich argumentów strony co do braków postępowania dowodowego. Z art. 122 O.p. wynika co prawda, że obowiązek ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności obciąża organ, jednak kwestia rozłożenia ciężaru dowodu nie przedstawia się tak jednoznacznie, jak zdaje się mniemać Skarżący. W sprawie takiej jak rozpoznawana, gdy bez wątpienia to strona dysponuje najszerszym dostępem do informacji i dowodów mogących się przyczynić do najpełniejszego wyjaśnienia stanu faktycznego, ograniczenie się do formułowania ogólnikowych twierdzeń podważających ustalenia organów i powoływanie się na posiadane dowody, bez ich ujawnienia, nie może zostać uznane za świadczące o naruszeniu zasady prawdy obiektywnej. Zaznaczyć należy, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie aprobowane jest stanowisko, zgodnie z którym dążąc do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego organ podatkowy może żądać od podatnika dowodów na poparcie jego twierdzeń, z których podatnik wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy przeprowadzenie dowodu z urzędu – wobec braku wiedzy organu na temat istotnych faktów – okazało się niemożliwe.

W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji wzywał dwukrotnie Skarżącego do przedłożenia wszelkich dokumentów będących w jego posiadaniu, mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2011r. wyznaczono Skarżącemu 3 – dniowy termin do przedstawienia wszelkich dowodów w sprawie, mających wpływ na jej wynik. Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2011r. organ podatkowy wezwał Skarżącego do osobistego zgłoszenia się celem przesłuchania w charakterze strony, którego przedmiotem miało być ustalenie stanu prywatnej kolekcji monet. Jednocześnie, zgodnie z art. 189 O.p. organ wezwał Stronę do przedłożenia wszelkich dowodów będących w jej posiadaniu, a mających wpływ i znaczenie w w/w. postępowaniu, pod rygorem ich pominięcia. Skarżący nie stawił się w wyznaczonym terminie, poinformował, że wszystkie monety, które sprzedawał w latach 2006 – 2009 stanowiły część jego prywatnej kolekcji. Nie przedłożył jednak na tę okoliczność żadnych wykazów, czy zestawień monet, o których twierdził, że takowe posiadał. W takiej sytuacji brak przedstawienia dowodu przez podatnika będzie się równał niewykazaniu okoliczności, z której podatnik wywodzi korzystne dla siebie skutki (por. np. B. Gruszczyński w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. 3, Warszawa 2006, str. 475-477). Warto tu wskazać również np. na wyrok NSA z 19 lutego 2003r, I SA/Gd 1658/00, gdzie uznano, że art. 122 O.p. nie oznacza obciążenia organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czy na wyrok z 17 sierpnia 2001 r., III SA 1826/00, gdzie NSA zaznaczył, że również na gruncie prawa podatkowego zastosowanie znajduje zasada, iż ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.

Należy podkreślić, że prawem strony w postępowaniu podatkowym pozostaje zarówno bierna postawa przy gromadzeniu dowodów zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, jak również kwestionowanie działań organów podatkowych, ale trzeba zaakceptować wówczas i ten skutek takiej postawy, że dokonane ustalenia bazować będą na tym materiale, który uda się organom zgromadzić. Podatnik nie może czerpać korzyści procesowych z nieskorzystania ze swoich uprawnień w zakresie postępowania dowodowego, które gwarantuje art. 123 Ordynacji podatkowej. Bierność podatnika nie może prowadzić do skutków pozytywnych, faworyzujących stanowisko podatnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym względem organu podatkowego, gdyż inaczej zostałaby naruszona zasada sprawiedliwości (vide wyrok NSA z 13 lipca 2010r. sygn. akt: II FSK 502/09 LEX nr 785318).

Mając powyższe na uwadze, dokonana przez organ ocena zgromadzonego materiału dowodowego, zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, nie budzi zastrzeżeń, przeprowadzona została, zgodnie z art. 191 O.p, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, nadto jest ona logiczna, kompletna i mieści się w granicach doświadczenia życiowego. Organy, formułując wniosek, wedle którego w badanym okresie Skarżący prowadził działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży monet za pośrednictwem portalu internetowego w uzasadnieniach swoich decyzji wskazały okoliczności faktyczne potwierdzające ten wniosek, podały również przyczyny, z powodu którym pewnym okolicznościom nie dały wiary, a które uznały za wiarygodne.

Jako niezasadne ocenić należy także zarzuty związane z określeniem podstawy opodatkowania. W związku z brakiem dokumentacji źródłowej organ zobowiązany był do określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Organy mają uprawnienia do szacowania tej podstawy zarówno na zasadach ogólnych, jak i w systemie marży.

Przepis art. 120 ust. 4 u.p.t.u. stanowi, że w przypadku podatnika wykonującego czynności polegające na dostawie towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków nabytych uprzednio przez tego podatnika dla celów prowadzonej działalności lub importowanych w celu odprzedaży, podstawą opodatkowania podatkiem jest marża stanowiąca różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku. Jeśli jednak rodzaj poszczególnych przedmiotów kolekcjonerskich lub specyfika ich dostaw czyni skomplikowanym lub niemożliwym określenie marży zgodnie z ust.4, podatnik może, za zgodą naczelnika urzędu skarbowego obliczać marżę jako różnicę pomiędzy łączną wartością dostaw a łączną wartością nabyć określonego rodzaju przedmiotów kolekcjonerskich w okresie rozliczeniowym ( art. 120 ust. 5 ustawy o VAT).

Zgodnie z art. 120 ust.10 u.p.t.u. powyższą zasadę opodatkowania marży stosuje się towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, które podatnik nabył od:

1) osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, niebędącej podatnikiem, o którym mowa w art. 15, lub niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej;

2) podatników, o których mowa w art. 15, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113;

3) podatników, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana zgodnie z ust. 4 i 5;

4) podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113;

5) podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana podatkiem od wartości dodanej na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w ust. 4 i 5, a nabywca posiada dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach.

Nie jest zatem wystarczające do przyjęcia opodatkowania w systemie marży dokonanej transakcji ustalenie, że dostawa ta dotyczyła dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich, antyków lub towarów używanych, lecz istotne są także okoliczności, ich nabycia od określonych podmiotów. W przedmiotowej sprawie wskazane wyżej kryteria, warunkujące możliwość zastosowania procedury marży zostały spełnione, co zostało wykazane w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego.

Należy zauważyć, że Skarżący poza kwestionowaniem zasadności oszacowania, nie udowodnił wskazywanych przez siebie okoliczności. Konsekwencją szacowania podstawy opodatkowania jest dopuszczenie do rozbieżności między ustaloną przez organ podstawą opodatkowania, a rzeczywistym obrotem. Trzeba podkreślić, że organ podatkowy dał Skarżącemu możliwość wyodrębnienia transakcji niepodlegających opodatkowaniu. Rzeczą podatnika, a nie organu było więc precyzyjnie wskazać te transakcje. Jeżeli więc podatnik (reprezentowany przez fachowego pełnomocnika) nie wykorzystuje postępowania podatkowego do obrony swych interesów, to nie można zarzucać organom, że nie zebrały całego materiału dowodowego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił. [pic][pic][pic][pic][pic][pic][pic]