Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 651/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11, art. 6, art. 18 ust. 5 lit. a, art. 92
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędzia del. WSA Krystyna Czajecka-Szpringer Sędzia NSA Andrzej Kuba Protokolant Karol Pachnik po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "A." spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 14 października 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1252/08 w sprawie ze skargi "A." spółki z o.o. w W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. (WSA) wyrokiem z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1252/08 oddalił skargę "A." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (A.) na decyzję Komendanta Stołecznego Policji (KSP) z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Komendant Rejonowy Policji Warszawa IV decyzją [...] nałożył karę pieniężną na spółkę A. w kwocie 10 000 zł, na co składała się kwota 5 000 zł jako kara za naruszenie zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz kwota 5 000 zł za naruszenie zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia dokonane 13 grudnia 2007 r. w W. podczas kontroli samochodu marki Mercedes Benz o nr rej. [...], użytkowanego przez skarżącą spółkę i kierowanego przez T. W. W toku kontroli stwierdzono, że pojazd skarżącej, niebędący taksówką osobową, wyposażony był w urządzenie techniczne w postaci podświetlonego transparentu (lampy) zainstalowanego na dachu pojazdu, na którym widniały napisy "[...]", a w środku pojazdu zamontowany był sprawny taksometr fiskalny marki "Cezar" o nr fabrycznym [...]. W toku kontroli kierowca okazał wypis z licencji i wystawione przez skarżącą, zaświadczenie o zatrudnieniu i spełnianiu wszystkich wymagań. Wykonano także dokumentację fotograficzną.

A. w dniu 12 lutego 2008 r. złożyła odwołanie na powyższą decyzję do Komendanta Stołecznego Policji, który decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. [...] utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Decyzja Komendanta Stołecznego Policji została zaskarżona przez spółkę A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. W skardze spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i zastosowanie przepisu art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125 poz. 874) (u.t.d.) oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego : art. 7, 10 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071) (k.p.a.) przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała w szczególności swoje dotychczasowe stanowisko i argumenty wyrażone w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Sąd uznał, że organy Policji prawidłowo ustaliły, że okazana podczas kontroli licencja nie spełniała warunków określonych w art. 6 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Licencja nie była licencją na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym, jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

Na dachu kontrolowanego pojazdu zainstalowano urządzenie techniczne w postaci podświetlonego transparentu (lampy), a w pojeździe był zainstalowany i używany taksometr, przy czym organ kontroli załączył do protokołu kontroli kopię paragonu fiskalnego z tego taksometru.

W konsekwencji, zdaniem WSA, organ prawidłowo zebrał i ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Tym samym, organy Policji prawidłowo zastosowały przepisy art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 2.9 pkt 1 i 3 nakładając wymienione wyżej kary pieniężne.

Sąd nie podzielił podniesionego w skardze zarzutu, że przepis art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym narusza konstytucyjną zasadę wolności gospodarczej określoną w art. 20 i art. 22 Konstytucji RP. Sąd I instancji nie uwzględnił również zarzutu naruszenia przepisów postępowania przez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Jak wynika z akt administracyjnych, organ I instancji w piśmie informującym o wszczęciu postępowania administracyjnego powiadomił stronę o możliwości zapoznania się z aktami administracyjnymi oraz wezwał ją do złożenia wyjaśnień i zajęcia stanowiska.

WSA nie zgodził się z zarzutem skarżącej, zawartym w piśmie procesowym, jakoby Komendant Rejonowy Policji działał bez podstawy prawnej, co oznacza, że decyzja organu I instancji dotknięta jest wadą nieważności. Wbrew twierdzeniom strony organy obu instancji wskazały podstawę prawną rozstrzygnięcia. Stanowił ją art. 18 ust. 5 a i c w zw. z 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (oraz powołane normy załącznika do ustawy) - co wynika wprost z decyzji.

WSA nie podzielił również zarzutu skarżącej, że decyzja organu I instancji została wydana wobec osoby niebędącej stroną postępowania. Podczas kontroli, kierujący pojazdem okazał wypis z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób wystawionej na skarżącą, wydruk z kasy fiskalnej stanowiącej jej własność, jak również wystawione przez skarżącą spółkę zaświadczenie o spełnianiu przez T. W. wszystkich wymagań określonych w art. 39 a ust. 1 pkt 1- 5 ustawy o transporcie drogowym. Co więcej, nie tylko skarżąca sama przyznała, że posiadaną licencję przewozową użycza wykonującemu przewozy na jej rzecz, ale i zeznania kierowcy z daty kontroli potwierdzają okoliczność wykonywania przez kierowcę działalności na rzecz skarżącej i w jej imieniu.

W ocenie WSA nie był uzasadniony zarzut nieważności decyzji z powodu wydania jej po zakończeniu kontroli. W myśl art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmioty uprawnione do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1 ustawy, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej, przy czym z ust. 8 art. 93 wynika konieczność wszczęcia postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub innego podmiotu realizującego przewóz drogowy. Postępowanie to powinno spełniać wymogi k.p.a., między innymi co do zebrania materiału dowodowego, poinformowania stron, umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, a jego podstawą faktyczną są właśnie ustalenia poczynione w trakcie kontroli. Za błędny należy uznać więc wniosek strony skarżącej, że z brzmienia art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym ograniczającego sumę kar nakładanych w wyniku jednej kontroli, wynika obowiązek wydania decyzji z pominięciem powyższych wymogów dotyczących procedury administracyjnej.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. spółka A. złożyła skargę kasacyjną zarzucając wyrokowi :

naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe

zastosowanie:

1) art. 4 pkt. 11 ustawy o transporcie drogowym przez bezzasadne

wyłączenie spod definicji przewozów okazjonalnych przewozu dokonywanego

taksówką,

2) art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym przez błędne

ustalenie przedmiotowego i podmiotowego zakresu obowiązywania tego przepisu,

3) art. 6 ustawy o transporcie drogowym przez przyjęcie, że określa

on, obok transportu drogowego taksówką, także rodzaj przewozu taksówkowego,

4) art. 92 ustawy o transporcie drogowym, przez przyjęcie kary

łącznej w miejsce kar za każde naruszenie przepisu ustawy z osobna,

5) art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym, przez

zrównanie taksometru z drogomierzem - dalmierzem, a zatem urządzenia

którego stosowanie nie narusza art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym,

6) art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym, przez uznanie

na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że w pojeździe był

zamontowany taksometr podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału

dowodowego nie wynika aby urządzeniem zamontowanym w pojeździe był taksometr w rozumieniu definicji legalnej tego urządzenia,

7) art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym przez uznanie, że niepodłączony do instalacji elektrycznej banner reklamowy jest lampą lub innym urządzeniem technicznym, podczas gdy ze zgromadzonego w aktach postępowania materiału dowodowego, nie wynika powyższa okoliczność,

8) naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. c

ustawy o transporcie drogowym poprzez uznanie, że na pojeździe było umieszczone urządzenie, które było lampą lub innym urządzeniem technicznym, podczas gdy ze zgromadzonego w aktach postępowania materiału dowodowego, nie wynika okoliczność aby urządzenie zamontowane na dachu samochodu było lampą lub urządzeniem technicznym, które konstrukcyjnie odpowiada urządzeniom określonym w art. 18 ust 5 lit c ustawy o transporcie drogowym.

Ponadto kasator zarzucił naruszenie prawa procesowego:

1) w postaci naruszenia art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) , art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270) (p.p.s.a.) art. 141 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. ,art. 77 § 1 k.p.a. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w skarżonym wyroku, że w samochodzie był zamontowany taksometr oraz, że nie ma różnicy pomiędzy taksometrem (urządzeniem które posiada swoją legalna definicję), a drogomierzem - dalmierzem (tj. urządzeniem niespełniającym cech taksometru), które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem powyższe błędne ustalenie WSA skutkuje wyczerpaniem hipotezy przepisu art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym wobec skarżących oraz mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną,

2) w postaci naruszenia art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 § 2 p.p.s.a., art. 141 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. , art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z 151 p.p.s.a. przez błędne uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w zaskarżonym wyroku, że organy administracyjne obydwu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, tj. okoliczność, że na pojeździe była umieszczona podświetlona lampa (lub inne urządzenie techniczne), które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem to błędne ustalenie WSA wyczerpuje hipotezę przepisu art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym i przez to spowodowało oddalenie skargi wniesionej na decyzję administracyjną,

3) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 oraz § 2, ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy sąd zobowiązany był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wobec faktu, że decyzje skierowano do skarżącej spółki zamiast do kierującego pojazdem - samodzielnego przedsiębiorcy, co mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną,

4) naruszenie art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy sąd,

zobowiązany był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz

poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wobec faktu, że na skarżących nałożono karę nieznaną ustawie, co mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję

administracyjną,

5) w postaci naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 § 2 p.p.s.a., art. 141 p.p.s.a., 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 68 § 1 k.p.a., art. 74 ustawy o transporcie drogowym w zw. z 151 p.p.s.a. - przez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w skarżonym wyroku, na podstawie sporządzonego protokołu kontroli jako dowodzie, który został sporządzony z naruszeniem art. 68 § 1 k.p.a. oraz art. 74 ustawy o transporcie drogowym, za udowodnione okoliczności: umieszczenia i używania w pojeździe taksometru oraz zamontowania na dachu pojazdu podświetlanej lampy, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem powyższe błędne ustalenie WSA wyczerpuje hipotezę przepisu art. 18 ust. 5 lit a ustawy o transporcie drogowym i przez to mogło spowodować oddalenie skargi wniesionej na decyzję administracyjną,

6) w postaci naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 § 2 p.p.s.a., art. 141 p.p.s.a., 145 § 1 pkt lit. c p.p.s.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z 151 p.p.s.a. - przez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w skarżonym wyroku, że zgromadzony w sprawie materiał fotograficzny, stanowi dowód na okoliczność zamontowania w pojeździe taksometru, oraz zamontowania na dachu pojazdu podświetlanej lampy, lub innego urządzenia technicznego, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem powyższe błędne ustalenie WSA wyczerpuje hipotezę przepisu art. 18 ust. 5 lit. a oraz lit. c ustawy o transporcie drogowym i przez to mogło spowodować oddalenie skargi wniesionej na decyzję administracyjną,

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca spółka odniosła się szczegółowo do każdego z tych zarzutów.

Stawiając te zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W., zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz wstrzymanie zaskarżonej decyzji, a także o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie zgodności z Konstytucją art. 18 ist. 5 ustawy o transporcie drogowym.

Komendant Stołeczny Policji nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przystępując do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów należy na wstępie wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł uzasadnionych podstaw do uwzględnienia złożonego w skardze kasacyjnej, wniosku o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego co do zgodności z Konstytucją art. 18 ust. 5 u.t.d., który był podstawą materialnoprawną nałożenia kary pieniężnej na skarżącą.

Przepis art. 193 Konstytucji RP daje sądowi administracyjnemu uprawnienie do przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności aktu normatywnego z ustawą zasadniczą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Warunkiem wystąpienia z pytaniem prawnym jest wątpliwość powstała u składu orzekającego co do zgodności przepisów prawa z Konstytucją RP.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie ma wątpliwości co do zgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP, a argumentacja podana na uzasadnienie tego wniosku nie jest zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przekonywująca, ponieważ została oparta na bardzo swoistym, niemożliwym do zaakceptowania, bo promującym nieuczciwą konkurencję, rozumieniu wolności gospodarczej.

W pierwszej kolejności należałoby odnieść się do tych zarzutów skargi kasacyjnej które dotyczą naruszenia prawa procesowego i prawa materialnego w związku z dokonaniem przez organy administracyjne błędnych, zdaniem kasatora, ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę nałożenia kary pieniężnej. Podstawą tych ustaleń był przede wszystkim protokół kontroli z 13 grudnia 2007 r. Z protokołu tego wynika dość jasno, kto, kiedy i w jakich okolicznościach przeprowadzał kontrolę i jakie były jej ustalenia. Widnieją na nim również podpisy osoby kontrolowanej i osoby kontrolującej. Nie są więc zasadne związane z tym protokołem zarzuty naruszenia przepisów art. 68 § 1 k.p.a. i art. 74 ustawy o transporcie drogowym. W aktach sprawy jest również protokół przesłuchania świadka T. W., kierowcę kontrolowanego samochodu, sporządzony przez funkcjonariusza Policji w dniu 13 grudnia 2007 r. Kierowca uprzedzony o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy podał m. in., że świadczył usługi przewozu osób dla firmy A., sam zaś jest przedsiębiorcą prowadzącym własną działalność gospodarczą. Samochód którym wykonuje tę działalność otrzymał od osób zarządzających firmą A. i przez tę firmą samochód został wyposażony w taksometr (kierowca przedstawił świadectwo legalizacji taksometru). Taksometr służy naliczaniu należności za wykonywane usługi, a wydruki paragonów kasy fiskalnej są podstawą jego cotygodniowych rozliczeń z firmą A.. Kierowca wyjaśnił też, że firma A. zamontowała na dachu samochodu baner reklamowy z określonym napisem i to urządzenie jest podłączone do instalacji elektrycznej pojazdu ; załącza się po uruchomieniu silnika. Jest więc podświetlane.

W skardze kasacyjnej nie podnoszono zarzutów dotyczących tego środka dowodowego. Już więc na tej podstawie można przyjąć, że Sąd I instancji nie popełnił błędu co oceny ustaleń faktycznych organów administracyjnych, stanowiących przesłankę nałożenia na firmę A. kary za naruszenie zakazów określonych w art. 18 ust. 5 lit. a i c ustawy o transporcie drogowym. Kontrolowany samochód należał do firmy A., kierowca wykonywał usługi transportowe w jej imieniu i na jej rzecz. Samochód był wyposażony w taksometr (nazwany przez kasatora dalmierzem), na co wskazuje okazane przez kierowcę świadectwo legalizacji, wydane pod rządami obowiązującego w dniu przeprowadzania kontroli rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz. U. Nr 108, poz. 1014). Zgodnie z powołanym rozporządzeniem taksometr to elektroniczny przyrząd pomiarowy, który służy do obliczania według ustalonych taryf należności za długość drogi przebytej przez taksówkę, a poniżej prędkości granicznej, za czas wynajęcia taksówki. Z kolei § 5 tego rozporządzenia stanowił, że taksometr powinien współpracować z kasą rejestrującą, która może być w niego wbudowana lub podłączona, w sposób niezakłócający jego działania, jeżeli obowiązek taki wynika z przepisów odrębnych. Na dachu samochodu było umieszczone opisane wyżej urządzenie techniczne z podświetleniem. Trzeba dodać, że w aktach sprawy znajduje się również dokumentacja fotograficzna kontrolowanego samochodu, potwierdzająca opis wyposażenia samochodu zawarty w protokole kontroli i w protokole przesłuchania świadka (kierowcy).

Na tej podstawie Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za bezzasadne zarzuty skargi kasacyjnej określone – w zakresie pierwszej podstawy kasacyjnej – w pkt 5, 6, 7 i 8 i w zakresie drugiej podstawy kasacyjnej - w pkt 1, 2, 3, 5 i 6.

Nie są również zasadne zarzuty 1, 2 i 3 podniesione w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej. W sprawie nie jest sporne, że kontrolowany samochód nie był taksówką w rozumieniu przepisów prawa i kierowca nie legitymował się licencją na wykonywanie transportu drogowego taksówką, o jakiej mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Nie budzi też wątpliwości stwierdzenie Sądu I instancji, że ustawodawca zróżnicował zasady wykonywania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Wynika to w sposób dość oczywisty z ustawy o transporcie drogowym, która wymaga szczególnej, przewidzianej w art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Do wykonywania transportu drogowego taksówką nie wystarcza więc licencja uprawniająca do wykonywania transportu drogowego w zakresie przewozu osób. Do tego też ograniczają się stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd nie wypowiadał się co do tego, że w świetle art. 4 pkt 11 wykonywanie przewozu osób taksówką nie mieści się w pojęciu przewozu okazjonalnego, choćby dlatego, że w rozpatrywanej sprawie kwestia wykonywania transportu drogowego taksówką nie istniała. Przewozy wykonywane samochodem firmy A. poddanym kontroli w dniu 13 grudnia 2007 r. niewątpliwie mieszczą się w pojęciu przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym. Zakazy określone w art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym odnoszą się do pojazdów używanych do wykonywania przewozów okazjonalnych. Tym samym nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 18 ust. 5 ustawy przez błędne ustalenie przedmiotowego i podmiotowego zakresu obowiązywania tego przepisu.

Zdaniem NSA nie jest też uzasadniony zarzut dotyczący nałożenia na skarżącą kary łącznej, nieznanej ustawie, zamiast kar za każde naruszenie prawa. Określenie przez organ I instancji w osnowie decyzji ogólnej kwoty kary z wyszczególnieniem w uzasadnieniu decyzji liczby stwierdzonych naruszeń i odpowiadających im sankcji pieniężnych nie stanowi naruszenia art. 92 u.t.d. Jest to tylko suma kar za poszczególne naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, a nie rodzajowo odrębna kara. Wskazany przepis daje podstawę do sumowania kar i takie sumowanie nakazuje, ze względu na ustaloną w nim maksymalną wysokość kar nakładanych podczas jednej kontroli. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd taki można uznać za utrwalony (por. wyrok NSA z 8 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1083/08 oraz wyrok NSA z 14 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1091/08 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzecznia.nsa.gov.pl).

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 183 § 1 i p.p.s.a. art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.