Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 457/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: ar 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na pismo Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2017r. nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku do organu właściwego postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 23 grudnia 2017r. A. F. (dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego przekazujące zgodnie z właściwością pismo z dnia 30 października 2017r. w przedmiocie "wniosku o wydanie decyzji zgodnie z art. 104 K.p.a., zgodnie z art. 109 K.p.a. wskazującej właściwy organ Skarbu Państwa do kontynuowania celów prześladowania i rejestracji obywateli polskich narodowości [...] podczas II wojny światowej na terenie Z. (...)".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; dalej jako P.p.s.a.), ewentualnie o jej oddalenie w całości. Organ wskazał, że zaskarżone pismo nie jest decyzją administracyjną, nie podlega więc zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem.

Na wstępie wskazać trzeba, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 P.p.s.a. W ramach tej wstępnej kontroli dokonuje przede wszystkim badania swojej właściwości biorąc pod uwagę treść art. 3 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z regulacją zawartą w 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i oraz 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W świetle treści art. 3 § 2a P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także

w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Ponadto, z art. 3 § 3 P.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Pismo Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] grudnia 2017r., które skarżący uczynił przedmiotem skargi, nie ma charakteru decyzji administracyjnej,

w rozumieniu art. 107 § 1 K.p.a. ani nie jest innym, niż określone w pkt 1 – 3 cytowanego wyżej przepisu, aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W orzecznictwie ukształtował się pogląd, że istnieje możliwość zakwalifikowania określonych aktów jako decyzji, mimo iż nie posiadają one formy w pełni odpowiadającej treści art. 107 § 1 K.p.a. Jednak by tego rodzaju akty mogły być uznane za decyzje, muszą zawierać minimum elementów niezbędnych do przyjęcia, iż są decyzjami. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji.

Pismo z dnia [...] grudnia 2017r., jakkolwiek pochodzi od organu administracji

i wskazuje adresata, to jednak nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jest ono w istocie pismem informującym skarżącego, że jego wniosek z dnia 30 października 2017r. dotyczący "wydania decyzji zgodnie z art. 104 K.p.a., zgodnie z art. 109 K.p.a. wskazującej właściwy organ Skarbu Państwa do kontynuowania celów prześladowania

i rejestracji obywateli polskich narodowości [...] podczas II Wojny Światowej na terenie Z. znajdującego się w nieruchomości w Z., a kontynuowany przez Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą wspólnie z NKWD przez wydanie decyzji o zbędności nieruchomości bądź kontynuowaniu celów na dzień 30 październik 2017 roku (...)" został przekazany do właściwego organu (art. 243 K.p.a.) celem udzielenia informacji. W związku z powyższym, w ocenie Sądu ww. pismo nie może zostać uznane za akt, na który służy skarga do sądu administracyjnego. Decyzja administracyjna podejmowana jest w ściśle określonym trybie i każdorazowo zmierza do zastosowania normy prawa materialnego, kreując w ten sposób określony stosunek administracyjnoprawny. Tymczasem zaskarżone pismo niczego nie urzeczywistnia w sferze praw i obowiązków zainteresowanego.

Reasumując, stwierdzić należy, iż treść art. 3 § 2 P.p.s.a. nie obejmuje skarg na pisma informacyjne, zatem skargi tego rodzaju nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Brak jest także przepisów szczególnych, które przewidywałyby

w tego rodzaju sprawach sądową kontrolę (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Oznacza to, że sprawa nie mieści się w katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne, a więc

w takiej sytuacji skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.