Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2124/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2017 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję wydaną przez działającego z upoważnienia Prezydenta m. [...] Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu.

Rozstrzygnięcie to zostało wydane w następujących okolicznościach sprawy.

W dniu [...] maja 2013 r., działając na podstawie art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), funkcjonariusz Straży Miejskiej wydał dyspozycję usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] z ulicy [...] w [...]. W związku z tym, że w trakcie czynności usuwania pojazdu zgłosił się kierujący pojazdem G. M., na podstawie art. 130a ust. 2a ww. ustawy, od usunięcia pojazdu odstąpiono.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 130a ust. 2a, ust. 10h, ust. 10j oraz ust 6 i 6a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta [...] (Dz. U. Nr 41 poz. 361 z późn. zm.) w związku z art. 104 i art. 107 k.p.a., Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich w [...] działający z upoważnienia Prezydenta m. [...] ustalił G. M. i N. Ż. tj. osobie we władaniu której znajdowała [...] nr rej. [...] oraz właścicielce tego pojazdu, wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia przedmiotowego pojazdu na kwotę 478 zł, stosownie do załącznika Nr 2 do Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2012 r. poz. [...]).

Od powyższej decyzji odwołał się G. M., podnosząc, iż strażnik miejski odstąpił od wymierzenia mandatu za rzekomo nieprawidłowe parkowanie, a Zarząd Dróg Miejskich tworząc fałszywe dokumenty ukarał go fikcyjną kwotą 478 zł.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji wskazując, że zgodnie z art. 130a ust. 2a ustawy - Prawo o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym od dnia 19 października 2012 r.), od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowoduje powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu.

W rozpoznawanej sprawie ustalono, że G. M. zaparkował pojazd marki [...], nr rej. [...], w strefie obowiązywania znaku drogowego B-36 "zakaz zatrzymywania się" z tabliczką T-24 wskazującą, że pojazd pozostawiony w miejscu, w którym obowiązuje zakaz wyrażony tym znakiem zostanie usunięty na koszt właściciela pojazdu. Czyn ten, stanowiący wykroczenie z art. 92 § 1 ustawy dnia 20 maja 1971r. Kodeks wykroczeń, odpowiada dyspozycji przepisu art. 130a ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, stanowiącym o obligatoryjnym usunięciu pojazdu. Dyspozycja usunięcia pojazdu (odholowania) wydana została przez funkcjonariusza Straży Miejskiej m. [...]. W związku z tym, że na miejsce zdarzenia G. M. przybył przed rozpoczęciem przygotowania do wciągnięcia pojazdu na holownik, funkcjonariusz Straży Miejskiej odstąpił na zasadzie art. 130a ust. 2 ww. ustawy od usunięcia pojazdu. Możliwość taka zachodzi także wówczas, gdy w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Niemniej, pomimo tego, że do faktycznego odholowania pojazdu na parking strzeżony nie doszło, to wezwanie holownika, a więc podjęcie czynności usunięcia pojazdu, wygenerowało koszty usunięcia, o których obowiązku poniesienia informuje tabliczka T-24, a które zgodnie z załącznikiem Nr 2 do uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu dla pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.500 kg wynoszą 478 zł.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. przez G. M. skarżący podniósł, że z akt sprawy nie wynika, aby jakiekolwiek koszty odstąpienia od holowania powstały. Z dokumentu sporządzonego w dniu [...] maja 2013 r. na miejscu zdarzenia przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej - dyspozycji usunięcia pojazdu - wynika, że prowadzili oni czynności od godz. 16.21 do godz. 16.47, co daje 16 minut. Skarżący stwierdził stanowczo, że wezwanie holownika i jego odwołanie dzielił znacznie krótszy okres czasu niż 16 minut. Skarżący oraz N. Ż. byli świadkami jednej i drugiej czynności. Skarżący stwierdził, że w aktach sprawy nie odnalazł informacji o rzeczywistym powstaniu kosztów odstąpienia od holowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz poprawność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle ww. kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy na wstępie przypomnieć, że na mocy zaskarżonej decyzji organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2015 r. ustalającą G. M. i N. Ż. wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] na kwotę 478 zł. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 130a ust. 2a, ust. 10h, ust. 10j oraz ust 6 i 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta [...] (Dz. U. Nr 41. poz. 361 z późn. zm.) w związku z art. 104 i art. 107 k.p.a. oraz załącznikiem Nr 2 do Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu.

Zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia go w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio (art. 130a ust. 2a ww. ustawy).

Rozpoznawana skarga w swoim jedynym zarzucie kwestionuje istnienie uprawnionej podstawy faktycznej do wydania decyzji ustalającej wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...]. Autor skargi podważa w niej ustalenia organów, iż wydanie dyspozycji usunięcia tego pojazdu spowodowało powstanie kosztów, do poniesienie których zobowiązać należało podmioty, o których mowa w art. 30a ust. 1 oraz ust. 10i ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarzut ten uznaje za bezzasadny.

Jak wynika bowiem z akt sprawy, w dniu [...] maja 2013 r. skarżący zaparkował ww. pojazd w strefie obowiązywania znaku drogowego B-36 "zakaz zatrzymywania się" z tabliczką T-24 wskazującą, że pojazd pozostawiony w miejscu, w którym obowiązuje zakaz wyrażony tym znakiem zostanie usunięty na koszt właściciela pojazdu. Organy zasadnie uznały, że powyższy czyn stanowił wykroczenie z art. 92 § 1 ustawy dnia 20 maja 1971r. Kodeks wykroczeń i zarazem uzasadniał zastosowanie art. 130a ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, przewidującego uprawnienie organów do usunięcia pojazdu z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Akta sprawy wskazują, że w związku z powyższymi ustaleniami wszczęto procedurę usunięcia pojazdu w oparciu o art. 130a ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym - dyspozycja usunięcia pojazdu (odholowania) nr [...] wydana została przez funkcjonariusza Straży Miejskiej m. [...] o godzinie 16:21. Z dyspozycji usunięcia pojazdu wynika, że usunięcia pojazdu dokonać miała firma System A-Z pojazdem [...]. Adnotacja dokonana na dokumencie dyspozycji usunięcia pojazdu wskazuje, że o godz. 16:47 podmiot dokonujący usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] potwierdził przyjęcie tego pojazdu. Z notatki urzędowej sporządzonej przez wykonującego swoje czynności służbowe strażnika miejskiego wynika, że w związku z tym, że w trakcie procedury usuwania pojazdu na miejsce zdarzenia zgłosił się skarżący, dysponujący tym pojazdem na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, o godz. 16:47 strażnik miejski na podstawie art. 130a ust. 2a ustawy – Prawo o ruchu drogowym, odstąpił do usunięcia pojazdu. W tych warunkach za nieuprawnione uznać należy twierdzenie skarżącego, że akta sprawy nie zawierają informacji niezbędnych do stwierdzenia, iż powstały rzeczywiste koszty odstąpienia od usunięcia pojazdu. Należy zauważyć, że podane w skardze wyliczenia skarżącego co do czasu trwania czynności przeprowadzonych w dniu [...] maja 2013 r. przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej na miejscu zdarzenia obarczone są elementarnym błędem arytmetycznym. Odwołując się do treści dyspozycji usunięcia pojazdu obejmującej wskazanie, że czynności te prowadzone były od godz. 16:21 do godz. 16:47 skarżący nieprawidłowo obliczył, że trwały one 16 minut, podczas gdy z materiału źródłowego wynika, że trwały one minut 26. Ponadto wymaga zauważenia, że w świetle treści zestawienia pojazdów wobec których odstąpiono od zabrania w maju 2013 r. (zestawienie do faktury nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r.), pojazd holowniczy firmy System AZ miał do pokonania 19 km dojazdowych. Można zatem w sposób uprawniony przyjąć, że w godzinach popołudniowych dnia świątecznego jakim był dzień [...] maja 2013 r. (piątek), przypadający na święto narodowe Trzeciego Maja podczas tzw. "długiego weekendu majowego" w prawie półgodzinnym okresie czasu, jaki minął od wezwania holownika, pojazd holowniczy wskazaną w załączniku do faktury odległość mógł przebyć. Twierdzenia skarżącego kwestionującego zapisy dokumentów urzędowych znajdujących się w aktach sprawy, w którego subiektywnym odczuciu od wezwania pojazdu holującego do odstąpienia od usunięcia pojazdu minęło mniej niż 16 minut, w opisanych powyżej warunkach, w ocenie Sądu, uznać należało za gołosłowne i niewystarczające do podważenia ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że objęte skargą G. M. decyzje wydane zostały w oparciu o prawidłowe ustalenie, że uzasadnione podjęcie przez Staż Miejską czynności zmierzających bezpośrednio do usunięcia pojazdu wygenerowało koszty tego usunięcia, co uzasadniało wydanie decyzji ustalającej na zasadzie wynikającej z art. 130 ust. 2a ustawy – Prawo o ruchu drogowym wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia ww. pojazdu. Wynika to bezsprzecznie z dyspozycji usunięcia pojazdu i stanowi wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że skarżący wraz z właścicielką pojazdu obowiązani byli do solidarnego uiszczenia kosztów na podstawie art. 130 ust. 2a ustawy – Prawo o ruchu drogowym (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2017 r. I OSK 2897/16).

Wysokość ustalonych kosztów usunięcia pojazdu nie jest przez skarżącego kwestionowana, niemniej wzgląd na zasadę wyrażoną w art. 134 § 1 p.p.s.a ("Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną [...]) nakazuje Sądowi potwierdzić, że i w tym zakresie zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Wysokość tych kosztów w odniesieniu do samochodu marki [...] została bowiem przez organ I instancji prawidłowo ustalona na kwotę 478 zł stosownie do treści załącznika nr 2 obowiązującej w dacie odstąpienia od usunięcia pojazdu uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu. Jak zauważa skarżący w odwołaniu z dnia [...] września 2015 r., wysokość kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu została w ww. akcie prawnym precyzyjnie wskazana, zatem nie można uznać, że ustalenie kosztów w wysokości podanej w opublikowanym akcie prawa miejscowego w przypadkach przewidzianych ustawą – Prawo o ruchu drogowym mogło stronę zaskakiwać, a ponadto że podważa zaufanie obywateli do organów państwa. Nie można też podzielić stanowiska skarżącego wyrażonego w odwołaniu, że ustalenie wysokości kosztów powstałych w związku wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu w postępowaniu trwającym przez dwa i pół roku jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Zasady współżycia społecznego są regułami postępowania ludzkiego, niebędące jednocześnie regułami prawnymi, które rodzą się i ugruntowują w społeczeństwie (por. A. Wolter, J. Ignatowicz, K. Stefaniuk, Prawo cywilne, 2001, s. 77). Zasady współżycie społecznego nie wyznaczają jednak granic działania organów administracji państwowej, organy te bowiem związane są bowiem zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a., zobowiązującą je do stania na straży praworządności oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie m.in. interes społeczny i słuszny interes obywateli.

W świetle art. 130a ust. 2 a w zw. z art. 130a ust. 10i ustawy – Prawo o ruchu drogowym nie budzi ponadto zastrzeżeń solidarne obciążenie kosztami powstałymi w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu właścicielki tego pojazdu – N. Ż. oraz skarżącego G. M., który w chwili wydania dyspozycji usunięcia pojazdu dysponował tym pojazdem na podstawie innego niż własność tytułu prawnego.

Mając powyższe na uwadze, wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja organu I instancji ustalająca wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu wydane zostały w postępowaniu administracyjnym, w którym nie doszło do naruszenia norm prawa procesowego oraz prawa materialnego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.