Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 601/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7  ust. 2
journal: Dz.U. 1945 nr 50 poz 279
law: Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.
article: art. 156  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Maria Tarnowska Sędzia WSA Dorota Apostolidis Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2011 r. sprawy ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji administracyjnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku P. [...] S.A. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] stwierdzającą, że decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 1999 r., nr [...] została wydana z naruszeniem prawa proceduralnego oraz stwierdzającą, że brak jest podstaw do uchylenia tej decyzji, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca treści decyzji dotychczasowej.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie sprawy.

Nieruchomość [...] położona przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], stanowiła współwłasność M. D. i J. N. (zaświadczenie Sądu Grodzkiego w W., Oddziału Ksiąg Wieczystych z [...] października 1948 r,, nr [...]). Obecnie nieruchomość ta wchodzi w skład działki ewidencyjnej nr [..], stanowiącej własność komunalną, oraz działki [...] stanowiącej własność Skarbu Państwa z obrębu [...].

Wnioskiem z dnia 18 października 1948 r., M. D. zwróciła się do Zarządu Miejskiego w W. o przyznanie jej prawa własności czasowej do ww. nieruchomości.

Prezydium Rady Narodowej [...] orzeczeniem z dnia [...] grudnia 1956 r., nr [...] odmówiło J. J. N. i M. D. przyznania prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości.

J. N. zmarła, a spadek po niej nabyła M. D., po której spadek nabyli J. D. i S. D., a zatem spadkobiercami zmarłych właścicielek przedmiotowej nieruchomości są J. D. i S. D.

Wnioskiem z 23 września 1996 r. J. D. i S. D. wystąpili o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] grudnia 1956 r.

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] października 1999 r., nr [...], stwierdził nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] grudnia 1956 r., nr [...], w części dotyczącej gruntu wchodzącego w skład działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...].

Wnioskiem z dnia 29 maja 2002 r. P. [...] S.A. wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 1999 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że nie był zawiadomiony o toczącym się postępowaniu mimo, że przysługiwał mu przymiot strony. Swój interes prawny wnioskodawca uzasadnił przysługującym mu do przedmiotowego gruntu prawem użytkowania wieczystego na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1992 r., nr [...].

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. Minister Infrastruktury wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 1999 r., nr [...].

Rozpoznając sprawę organ zauważył, że decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 1999 r., nr [...] dotyczyła nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], w części stanowiącej aktualnie własność Skarbu Państwa, to jest część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...].

Organ ustalił, że działka ta zarówno w dacie prowadzenia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] października 1999 r., jak również aktualnie znajduje się w użytkowaniu wieczystym P. [...] Spółki Akcyjnej, a zatem [...] S.A. będący użytkownikiem wieczystym gruntu, którego dotyczyło postępowanie posiadał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] października 1999 r., a mimo to nie brał udziału w tym postępowaniu, co wypełnia przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Minister zauważył, że powyższe obliguje organ do ponownego rozstrzygnięcia istoty sprawy stosownie do treści art. 149 § 2 kpa.

Minister podkreślił, że brak udziału w postępowaniu strony, to jest [...] S.A. nie miał wpływu na merytoryczną zasadność decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 1999 r. Minister podzielił stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wskazanej decyzji, w którym stwierdzono, że orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] grudnia 1956 r. rażąco naruszało prawo bowiem organ nie ustalił przeznaczenia nieruchomości ozn. nr hip. [...] w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego, a oparł się jedynie na planie opracowywanym. Podkreślił, że kwestionowane orzeczenie administracyjne z dnia [...] grudnia 1956 r. wydane zostało z powołaniem się na przepisy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.). Organ wskazał, że dekret ten, w art. 7 ust. 1 i 2 określa sztywne reguły przyznawania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] i nakazuje ustalenie, co do przeznaczenia nieruchomości według planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydania decyzji w tym przedmiocie.

Minister Infrastruktury wskazał, że orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] grudnia 1956 r. zostało skierowane m.in. do J. N., która w dacie orzekania nie żyła, a zatem przedmiotowe orzeczenie zostało skierowane do osoby nieżyjącej czym również rażąco naruszono prawo.

Minister Infrastruktury podkreślił, że skoro ukształtowane orzecznictwo sądowe przyjmuje, że wystarczające jest ustalenie, że występuje tylko jedna okoliczność pozwalająca na stwierdzenie, że zachodzi podstawa do zastosowania art. 156 § 1 kpa. Zdaniem organu nie jest zatem bezwzględnie konieczne drobiazgowe ustalanie wszystkich pozostałych wad kwestionowanej decyzji, gdyż nie wpłynęłoby to na rozstrzygnięcie sprawy. Tym samym organ naczelny wskazał, że nie analizował możliwości pogodzenia korzystania z przedmiotowej nieruchomości przez dotychczasowe właścicielki w świetle obowiązującego na datę orzekania planu zagospodarowania przestrzennego.

Jednocześnie organ nie stwierdził nieodwracalnych skutków prawnych, gdyż nieruchomość stanowi aktualnie własność Skarbu Państwa, a użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości jest w wyniku uwłaszczenia [...] S.A.

Minister zaznaczył, że organ administracyjny rozpoznający sprawę po wznowieniu postępowania musi badać czy na przeszkodzie ewentualnemu rozstrzygnięciu sprawy co istoty nie stoją okoliczności o jakich mowa w art. 146 kpa bowiem wystąpienie tych przesłanek nie ogranicza dopuszczalności wznowienia postępowania lecz ogranicza możliwość rozstrzygnięcia sprawy we wznowionym postępowaniu, co do istoty. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy Minister Infrastruktury przyjął, że wspomniana okoliczność w niej występuje, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Stąd tez organ ograniczył się do stwierdzenia wydania decyzji z dnia [...] października 1999 r. z naruszeniem prawa.

W związku z powyższym Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], na podstawie art. 146 § 2 w związku z art. 151 § 2 kpa stwierdził, że decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 1999 r., nr [...] została wydana z naruszeniem prawa proceduralnego, jednak nie uchylił jej, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca treści decyzji dotychczasowej.

Od powyższej decyzji [...] S.A. złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.

W toku postępowania odwoławczego Minister Infrastruktury powołał się na treść art. 146 § 2 kpa i zaznaczył, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo ich usunięcia treść rozstrzygnięcia powinna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W tym wypadku nie uchyla się zaskarżonej decyzji, lecz w uzasadnieniu wskazuje się jakiego naruszenia prawa procesowego dopuścił się organ administracji w poprzednim postępowaniu oraz, że naruszenie to nie miało żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Minister Infrastruktury zaznaczył więc, że organ administracji powinien wykazać, że gdyby nawet uchylił zaskarżoną decyzję z powodów procesowych, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia to podjęte w sprawie nowe rozstrzygnięcie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dodatkowym, które jest zgodne z prawem materialnym.

Minister Infrastruktury zauważył, że nie ulega wątpliwości, iż [...] S.A. była w dacie wydania decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 1999 r. i nadal pozostaje użytkownikiem wieczystym gruntu, którego dotyczyło kwestionowane orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] grudnia 1956 r. oraz właścicielem posadowionego na nim budynku. Bank posiadał więc interes prawny i zgodnie z art. 79 kpa powinien zostać zawiadomiony o toczącym się postępowaniu oraz otrzymywać kończącą ją decyzję.

Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że organ dekretowy był zobligowany do ustalenia jakim planem objęta jest dana nieruchomość oraz jakie jest jej przeznaczenie, a następnie do wszechstronnego rozważenia czy dotychczasowy właściciel może w ten sposób korzystać z tej nieruchomości. Powinien to być plan prawomocny to znaczy uchwalony i ogłoszony w sposób prawidłowy. Tymczasem Prezydium Rady Narodowej w W. w uzasadnieniu orzeczenia administracyjnego z dnia [...] grudnia 1956 r. powołało się na plan opracowywany co oznacza, że nie przeprowadzono w sposób prawidłowy niezbędnego postępowania wyjaśniającego.

Minister Infrastruktury nie zgodził się z twierdzeniem [...] S.A., iż przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego pod budynki i urządzenia użyteczności publicznej wykluczało przyznanie prawa własności czasowej dotychczasowej właścicielce. Zdaniem organu, uwzględniając nawet miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący przedmiotową nieruchomość nie można wykluczyć pogodzenia jej przeznaczenia w planie z wykorzystaniem przez prywatnego właściciela.

Ponadto Minister Infrastruktury nie zgodził się z twierdzeniem wnioskodawcy, że skierowanie kwestionowanego orzeczenia administracyjnego do nieżyjącej od dwunastu lat J. N. świadczy jedynie o pomyłce organu tym bardziej, że został on poinformowany, że osoba ta nie żyje. Organ podał, że do wniosku o przyznanie prawa własności czasowej M. D. załączyła bowiem protokół wprowadzenia w posiadanie nieruchomości z dnia [...] stycznia 1947 r. w którym znajduje się informacja o zgonie J. N. Oznacza to, że rozstrzygnięcie dekretowe rozstrzygające o sytuacji pranej osoby nieżyjącej uznać należało za rażąco naruszające prawo będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji. Organ dekretowy prowadząc postępowanie w stosunku do określonej nieruchomości powinien był ustalić wszystkich jej właścicieli lub spadkobierców oraz skierować do nich decyzję.

Wobec powyższego Minister Infrastruktury decyzją z dnia [..] stycznia 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy poprzednią decyzję z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...].

Na decyzję Ministra infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r. [..] S.A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 77, art. 80, art. 146 § 2 i art. 156 § 1 pkt 2 kpa polegające na niewłaściwej i wybiórczej ocenie materiału dowodowego, które spowodowało, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej to jest stwierdzająca nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] grudnia 1956 r., jak również naruszenie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy poprzez błędne uznanie, że orzeczenie, którego nieważność stwierdzono narusza ten przepis co skutkowało zastosowaniem art. 156 § 1 pkt 2 kpa i w konsekwencji dało podstawę do utrzymania w mocy decyzji z dnia [...] października 1999 r. W uzasadnieniu [..] S.A. wskazał, że w ocenie Banku błędne powołanie się w decyzji z dnia [...] grudnia 1956 r. na opracowywany plan zagospodarowania przestrzennego nie stanowi rażącego naruszenia prawa w sytuacji, gdy obiektywnie istniała prawna przesłanka w postaci miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] uchwalonego w dniu [...] maja 1949 r. przez Naczelną Radę Odbudowy W., który moc obowiązującą uzyskał z dniem 25 maja 1949 r., uniemożliwiająca pogodzenie korzystania z gruntu przez dotychczasowego właściciela z celem określonym przez ten plan. Zdaniem [...] S.A., gdyby organ ustalił przeznaczenie nieruchomości według planu obowiązującego, o którym mowa wyżej mogłaby zapaść decyzja wyłącznie odpowiadająca treści decyzji z dnia [...] grudnia 1956 r., gdyż sposób korzystania z nieruchomości przez jego właścicieli na dzień wydania orzeczenia nie dał się pogodzić z przeznaczeniem nieruchomości według planu zabudowy z dnia [...] maja 1949 r. Bank zaznaczył, że bezsprzecznie było to naruszenie prawa, ale nie rażące mając na uwadze zapisy obowiązującego na tym terenie planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] z 1949 r.

Skarżący podkreślił, że w przedmiotowej sprawie zachodziła sprzeczność bowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 1949 r. zawierał swoistą definicję użyteczności publicznej wykluczającą wykorzystanie nieruchomości na cele handlowe, mieszkaniowe i biurowe. Ponadto legenda tego planu zawierała barwne oznaczenie dla terenów przeznaczonych pod budynki na cele biurowe, handlowe i mieszkaniowe – kolor "jasny brąz" natomiast dla terenów przeznaczonych pod budynki użyteczności publicznej – kolor "różowy". Przedmiotowa nieruchomość oznaczona była kolorem różowym co jasno wskazuje, że przedmiotowy plan wyraźnie rozgraniczała tereny przeznaczone pod budynki i urządzenia użyteczności publicznej i budynki poznaczone na działalność handlową, biurową i mieszkalną i w tym zakresie uszczegółowił on znaczenie pojęcia użyteczności publicznej wyłączać poza nią cele biurowe, handlowe i mieszkaniowe. Bank podkreślił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że budynki znajdujące się na ww. terenie w dacie wydania kwestionowanych decyzji z uwagi na zniszczenia wojenne przeznaczone były do częściowej rozbiórki i obiektywnie mogły spełniać funkcje głównie handlowe i mieszkaniowe. W związku z tym sposób korzystania z nieruchomości był sprzeczny z postanowieniami obowiązującego planu zabudowy i istniała obiektywna przesłanka do odmowy przyznania praw własności czasowej na podstawie art. 7 dekretu.

Za niesłuszny uznał skarżący pogląd wyrażony przez organ, że decyzja dekretowa z 1956 r. rażąco narusza prawo, gdyż została skierowana do osoby nieżyjącej J. N. Zdaniem skarżącego, postępowanie zostało wszczęte na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. na wniosek osoby żyjącej M. D. i również do niej zostało skierowane wydane w sprawie orzeczenie. Oznacza to, że jeśli wniosek składa żyjąca właścicielka, to skierowanie orzeczenia do J. N. nie może świadczyć o rażącym naruszeniu prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Reasumując skarżący zauważył, że materiał dowodowy w sprawie został przez Ministra Infrastruktury zgromadzony w sposób wybiórczy i fragmentaryczny, co skutkowało uznaniem, że w wyniku wznowienia postępowania nie zapadłaby decyzja inna w swej istocie, niż decyzja dotychczasowa to znaczy stwierdzająca nieważność decyzji odmawiającej przyznania własności czasowej.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Organ nie zgodził się z zarzutami skargi, a w szczególności z podnoszonym przez skarżącego argumentem, że przeznaczenie nieruchomości pod użyteczność publiczną bez bliższego sprecyzowania funkcji wykluczało przyznanie prawa własności czasowej dotychczasowej właścicielce.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie Minister Infrastruktury prawidłowo zastosował przepisy art. 146 § 2 i art. 151 § 2 Kpa, stwierdzając, że decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 1999 r., nr [...] została wydana z naruszeniem prawa proceduralnego oraz stwierdzając, że brak jest podstaw do uchylenia tej decyzji, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej.

W pierwszej kolejności należy zgodzić się z Ministrem Infrastruktury, że w postępowaniu nadzorczym zakończonym opisaną wyżej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nie brała udziału [...] jako użytkownik wieczysty części nieruchomości o dawnym nr hip. [...] oznaczonej obecnie jako działka nr [...] (odpis z Kw nr [...]). Wobec tego w niniejszej sprawie wniosek [...] S.A. z dnia [..] maja 2002 r. słusznie został oparty na ustawowej podstawie wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, był wniesiony z zachowaniem terminu z art. 148 Kpa i przez to uzasadniał wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania i przeprowadzenie postępowania, o którym mowa w art. 149 § 2 Kpa.

Za trafne Sąd uznał też stanowisko Ministra Infrastruktury, co do tego, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie świadczy o tym, iż mimo przeprowadzenia postępowania nieważnościowego z wadą opisaną w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, treść decyzji wydanej w trybie wznowienia postępowania nadzorczego odpowiadała by w swej istocie decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 1999 r., nr [...] stwierdzającej nieważność kontrolowanego orzeczenia dekretowego.

Z treści uzasadnienia orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] grudnia 1956 r., nr [...] wynika, że powodem wydania negatywnego rozstrzygnięcia było to, iż korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela nie da się pogodzić z przeznaczeniem terenu według opracowywanego planu zagospodarowania przestrzennego. Słusznie zatem uznał Minister Infrastruktury, że zestawienie motywów rozstrzygnięcia orzeczenia administracyjnego z treścią przepisu art. 7 ust. 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy świadczy o rażącym naruszeniu tego przepisu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Przepis art. 7 ust. 2 wymagał bowiem, aby organ dekretowy przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające celem ustalenia na dzień wydania orzeczenia: 1) w jaki sposób dotychczasowy właściciel korzysta z gruntu; 2) jaki plan zagospodarowania przestrzennego ma moc obowiązującą i jakie przeznaczenie w tym planie przewidziano dla terenu objętego wnioskiem. Dopiero wyjaśnienie powyższych okoliczności dawało organowi dekretowemu podstawę do oceny, czy konkretne zapisy części tekstowej i graficznej planu uniemożliwiają przeddekretowemu właścicielowi gruntu dalsze z niego korzystanie. Z treści orzeczenia dekretowego oraz z akt sprawy nie wynika, aby organ przeprowadził wymagane przepisami ówcześnie obowiązującej procedury postępowanie mające na celu wszechstronne wyjaśnienie sprawy w kontekście wskazanych wyżej przesłanek materialnoprawnych (art. 47 ust. 1 rozp. Prezydenta RP z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnem – Dz. U. Nr 36, poz. 341 ze zm.), a następnie dokonał swobodnej oceny wyników postępowania dowodowego (art. 50 rozp.) i dał temu wyraz w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia (art. 75 ust. 2 rozp.).

Skoro zatem w orzeczeniu dekretowym organ rozstrzygnął o losach wniosku M. D w sposób zupełnie dowolny, to w ramach wznowienia postępowania nadzorczego musiała by zapaść decyzja o identycznym rozstrzygnięciu jak decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [..] października 1999 r., nr [...]. Poza sporem jest bowiem, że w sprawie zarówno w 1999 r. jak i obecnie nie wystąpiły nieodwracalne skutki prawne, o których mowa w art. 156 § 2 Kpa. Uwłaszczenie [...] na podstawie decyzji administracyjnej (której ważność pozostaje nadal kwestią otwartą) takich skutków nie rodzi, ponieważ odwrócenie tych skutków leży w zakresie kompetencji organu administracji.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zwraca uwagę, że celem postępowania nadzorczego które zakończyło się decyzją z 1999 r. jak i postępowania nadzorczego prowadzonego w trybie wznowienia postępowania była ocena legalności konkretnej decyzji – orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] grudnia 1956 r., nr [...], którym w indywidualnej sprawie odmówiono przyznania prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości. Celem zarówno Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast jak i Ministra Infrastruktury nie było dokonanie ponownej oceny merytorycznej wniosku dekretowego. (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1096/10, opub. CBOSA). W niniejszej sprawie zadanie organów nadzoru nie polegało na dokonaniu rekonstrukcji pewnej sytuacji prowizorycznej celem ustalenia – jakie byłoby rozstrzygnięcie, gdyby organ dekretowy prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające i prawidłowo ocenił zgromadzony materiał dowodowy. W niniejszej sprawie zarówno PUMiRM jak i Minister Infrastruktury oceniali wynik działalności Prezydium Rady Narodowej w m. st. W. w konkretnej sprawie. Wobec tego zarzut skarżącego, że Minister powinien dokonać analizy sprawy z uwzględnieniem obiektywnie istniejącego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] uchwalonego przez Naczelną Radę Odbudowy Stolicy w dniu 6 maja 1949 r. nie miał wpływu na wynik niniejszej sprawy. Przeciwnie argumentacja skarżącego świadczy o zasadności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast oraz decyzji Ministra Infrastruktury. Przyjęcie bowiem, że ów plan (a nie bliżej nieokreślony opracowywany plan) winien stanowić podstawę rozstrzygnięcia orzeczenia dekretowego, należałoby dojść do wniosku, że organ wydał negatywne orzeczenie bez przeprowadzenia jakiejkolwiek procedury. Poza tym błędne jest twierdzenie skarżącego, że przeznaczenie w planie nr [...] gruntu pod budynki i urządzenia użyteczności publicznej świadczyło niejako "automatycznie", iż wniosek dekretowy należało rozpoznać odmownie. W ocenie Sądu, tak ogólnie określone przeznaczenie gruntu wymagało od organu dekretowego pogłębionej analizy tej kwestii celem wyjaśnienia jaki konkretnie cel użyteczności publicznej miał być na tym terenie realizowany (por. uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 5/08, ONSAiWSA 2009/2/18).

Sąd – co do zasady – podziela stanowisko Ministra Infrastruktury, że decyzja wydana w stosunku do osoby zmarłej jest uznawana za decyzję wydaną z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Faktem jest, że stanowisko sądów administracyjnych w tym zakresie jest jednolite, lecz w sytuacji gdy skutkiem takiego działania organu jest wydanie decyzji w nieistniejącej sprawie indywidualnej (co do której nie zawiązał się lub w toku postępowania ustał stosunek administracyjnoprawny między organem, a stroną). Uszło uwadze Ministra, że w niniejszej sprawie istniał podmiot, o prawach którego organ dekretowy miał obowiązek orzec. Sąd zwraca uwagę, że postępowanie dekretowe skutecznie wszczął wniosek M. D. M. D. w momencie złożenia wniosku była osobą uprawnioną do całej nieruchomości ozn. nr hip. [...], ponieważ - prócz tego że była właścicielką części gruntu - to w 1944 r. z chwilą śmierci J. N. nabyła z mocy samego prawa (art.3 § 1, art. 17 § 1, art. 32 dekretu z dnia 8 października 1946 r. Prawo spadkowe – Dz. U. Nr 60, poz. 328 ze zm.) drugą część tej nieruchomości (prawomocne postanowienie z dnia [...] września 1999 r., sygn. akt [...]). Wobec tego wymienienie w treści orzeczenia dekretowego J. N. w tej konkretnej sprawie nie mogło świadczyć o wydaniu orzeczenia w warunkach rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Śmierć J. N. kilka lat przed złożeniem wniosku dekretowego nie przełożyła się bowiem na skutek w postaci braku sprawy administracyjnej, nieistnienia postępowania i w konsekwencji na kwalifikowaną wadliwość orzeczenia dekretowego (podobnie: wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 129/10, LEX nr 744970).

Uznając zasadność zarzutu [...] S.A. w tym zakresie Sąd stwierdza, że odmienna ocena tego zagadnienia nie ma wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], ponieważ samo ustalenie, że orzeczenie dekretowe zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisu art. 7 ust. 2 dekretu obligowało Ministra Infrastruktury do zastosowania przepisu art. 146 § 2 Kpa i wydania orzeczenia na podstawie art. 151 § 2 Kpa.

Biorąc to wszystko pod uwagę i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.