Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 297/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu  - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi "A" z siedzibą w O. na bezczynność Dyrektora Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza bezczynność organu, 2) stwierdza, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do udzielenia informacji publicznej, 4) oddala wniosek w zakresie przyznania sumy pieniężnej, 5) zasądza od Dyrektora Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w Z. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. "A" - dalej strona, skarżący- wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Dyrektora Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w Z. – dalej Dyrektor - w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienia informacji publicznej zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (t.j. : Dz. U. 2019, poz. 1429) oraz art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o: zobowiązanie 1. Dyrektora Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w Z. do rozpatrzenia wniosku "A" o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2. stwierdzenie, że bezczynność organu - Dyrektora Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w Z. nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądzenie od organu - Dyrektora Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w Z. na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości 2.000 zł; 4. zasądzenie od organu - Dyrektora Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w Z. na rzecz skarżącego wszelkich kosztów postępowania, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, iż pismem z [...] r. zwrócił się do Dyrektora o udostępnienie informacji w następującym zakresie:

1. wysokości (kwoty) uposażenia zasadniczego dyrektora szpitala, zastępcy dyrektora szpitala do spraw lecznictwa w latach 2015, 2016, 2017, 2018 i 2019;

2. wysokości (kwoty) przyznanych premii dla dyrektora szpitala, zastępcy dyrektora szpitala do spraw lecznictwa w poszczególnych miesiącach 2015, 2016, 2017, 2018 i 2019. Jednocześnie skarżący domagał się przesłania żądanej informacji w formie elektronicznej na wskazany we wniosku adres mailowy.

Wnioskodawca wskazał, iż żądał wnioskowanych informacji, aby ustalić jak w skali całego kraju kształtują się zarobki władz szpitala i organów zarządzających szpitalem w odniesieniu do zarobków fizjoterapeutów i z czego ewentualnie wynikają istniejące dysproporcję pomiędzy fizjoterapeutami, a władzami szpitala, aby następnie móc podjąć odpowiednie kroki, w tym na szczeblu ogólnopolskim zmierzające do usprawnienia tego mechanizmu i wypracowania schematu wynagradzania, który nie będzie powodował dyskryminacji pomiędzy poszczególnymi grupami zawodowymi bądź osobami zatrudnionymi na poszczególnych stanowiskach u danych pracodawców.

Podkreślił, iż wniosek o udostępnienie informacji o wysokości zarobków dyrekcji szpitala oraz uzyskanych premii przez dyrekcję szpitala jest pytaniem o dysponowanie publicznymi środkami, a to podlega udostępnieniu zgodnie z zasadą jawności finansów sektora publicznego, tym samym wniosek skarżącego z punktu widzenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jest w pełni zasadny.

Zdaniem skarżącego Dyrektor jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, a zatem została spełniona przesłanka podmiotowa z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Żądana informacja jako związana z działalnością osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, mieści się w kategorii informacji publicznej, a tym samym została spełniona przesłanka przedmiotowa ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Skarżący wskazał, iż Dyrektor w piśmie z dnia [...] r. w zakresie informacji dotyczącej uposażenia dyrektora szpitala za lata 2015-2018 odesłał wnioskodawcę do Biuletynu Informacji Publicznej, wskazując wyłącznie wysokość zarobków dyrektora szpitala w 2019r. oraz wysokość uposażenia zasadniczego zastępcy dyrektor do spraw lecznictwa za lata 2015-2019. Nie udzielił w tym piśmie informacji w zakresie 2 punktu wniosku dotyczącego otrzymywanych premii przez dyrektora szpitala i jego zastępcę.

Skarżący zauważył, iż jak wynika z wyroku WSA w Białymstoku z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt II SAB/Bł 7/08 "Nieprawidłowe jest załatwienie wniosku poprzez odesłanie do stron Biuletynu Informacji Publicznej, gdy do uzyskania żądanej informacji konieczne jest zapoznanie się przez stronę z licznymi udostępnionymi na stronie BIP dokumentami źródłowymi, a następnie dokonanie selekcji zawartych w nich danych lub też gdy uzyskanie informacji polegać ma na interpretacji obszernych danych dostępnych w BIP, a następnie samodzielnym jej "wytworzeniu" na ich podstawie."

W konsekwencji zdaniem Skarżącego pismo z dnia [...] r. nie zawiera konkretnych (bezpośrednich) odpowiedzi na żądania zawarte we wniosku. Co prawda organ wskazał źródło BIP, przy czym nie wskazał konkretnej zakładki, nie uszczegółowił miejsca w BIP, gdzie żądane konkretne informację mogłyby się znajdować.

Skarżący zaznaczył, iż w rzeczywistości na stronie BIP szpitala nie zamieszczone są żadne informację, a już tym bardziej oświadczenia majątkowe władz szpitala, tym samym odesłanie do niedookreślonego miejsca na stronach BIP, nie może oznaczać, iż zadośćuczyniono żądaniu wnioskodawcy. Zatem organ pozostaje w bezczynności gdyż wprawdzie odpowiedział na wniosek strony, jednakże jego stanowisko zawarte w odpowiedzi, faktycznie nie odnosi się do zakresu wnioskowanej informacji.

Podniósł skarżący, iż nadto organ nie wydał decyzji odmownej w zakresie udostępnienia informacji żądanej w punkcie 2 wniosku , a to świadczy o tym, że organ dopuścił się rażącego naruszenia wskazanych w petitum skargi przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i dopuścił się bezczynności w tym zakresie.

Dyrektor Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w Z. w odpowiedzi na skargę wniósł o: oddalenie skargi, zasądzenie od skarżącego na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W treści pisma procesowego Dyrektor wskazał, iż w dniu [...] r. za pośrednictwem poczty elektronicznej, pismem datowanym na [...] r., udzielił skarżącemu odpowiedzi. Odpowiedź została udzielona w terminie wynikającym z treści art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 1429), zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

W treści odpowiedzi wskazano, że

1. Wysokość (kwota) uposażenia zasadniczego Dyrektora ZZOZ w Z. w latach 2015, 2016, 2017, 2018 wynika z informacji zamieszczonych w Biuletynie Informacji Publicznej ZZOZ w Z. (oświadczenia majątkowe za poszczególne lata).

2. Wysokość (kwota) uposażenia zasadniczego Dyrektora ZZOZ w Z. w roku 2019 r. wynosi; [...] zł.

3. Wysokość (kwota) uposażenia zasadniczego Zastępcy Dyrektora ds. Lecznictwa ZZOZ w Z. w latach 2015, 2016, 2017, 2018 i 2019 r. wynosi:

- od 01.11.2014 r. do 29.02.2016 r. - [...] zł pełny etat zatrudnienia,

- od 01.03.2016 r. do 30.06.2017 r. - [...] zł niepełny wymiar zatrudnienia, stawka przeliczeniowa - [...] zł,

- od 01.07.2017 r. do 30.06.2018 r. – [...] zł niepełny wymiar zatrudnienia, stawka przeliczeniowa - [...] zł,

- od O1.07.2018 r. – [...] zł niepełny wymiar zatrudnienia, stawka przeliczeniowa - [...] zł.

Jednocześnie wskazano, iż związku z tym, że w latach 2015, 2016, 2017, 2018 i 2019 Dyrektorowi ZZOZ w Z. oraz Zastępcy Dyrektora ds. Lecznictwa ZZOZ w Z. nie były przyznane jakiekolwiek premie, odpowiedź na informację publiczną nie wskazywała ich wysokości.

Dyrektor podkreślił, że udzielenie odpowiedzi o w/w treści spowodowane było jego przekonaniem że oświadczenia majątkowe publikowane są w BIP ZZOZ w Z.. Zaznaczył, iż gdyby jego postępowanie wykazywało znamiona złej woli to nie udzieliłby jakiejkolwiek odpowiedzi na złożony wniosek .Tymczasem na każdy z wniosków o udostępnienie informacji publicznej odpowiadano w terminie 14 dni, w sposób wyczerpujący.

Dyrektor zauważył, że niezwłocznie po zorientowaniu się, że oświadczenia majątkowe nie są publikowane w BIP pismem z dnia [...] r., przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu [...] r., uzupełniono odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w treści której strona przeciwna wskazała, że:

1. Wysokość (kwota) uposażenia zasadniczego Dyrektora ZZOZ w Z. w latach 2015, 2016, 2017, 2018 i 2019 wynosi: w 2015 r.- [...] zł, w 2016 r. - do 31.08.2016 r.: [...] zł, od 01.09.2016 r.: [...] zł, w 2017 r.- [...] zł, w 2018 r.- [...] zł w 2019 r.- [...] zł.

Wskazano, że jest to całość wynagrodzenia, które otrzymuje Dyrektor ZZOZ w Z., ustalona zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 2136 z późn. zm.) jako czterokrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w czwartym kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, z zastrzeżeniem, że Dyrektor ZZOZ w Z. wyraził zgodę na obniżenie wynagrodzenia do poziomu czterokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w czwartym kwartale 2014 r. (tj. czterokrotności kwoty [...] zł), gdy tymczasem wysokość przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w czwartym kwartale 2018 r., ogłoszonego przez Prezesa GUS stanowi kwotę [....] zł, w związku z czym wysokość wynagrodzenia Dyrektora ZZOZ w Z. powinna został ustalona na poziomie [...] zł.

2. Wysokość (kwota) uposażenia zasadniczego Zastępcy Dyrektora ds. Lecznictwa ZZOZ w Z. w latach 2015, 2016, 2017, 2018 i 2019 r. wynosi: od 01.11.2014 r. do 29.02.2016 r. - [...] zł pełny etat zatrudnienia od 01.03.2016 r. do 30.06.2017 r. - [...] zł niepełny wymiar zatrudnienia, stawka przeliczeniowa - [...] zł od 01.07.2017 r. do 30.06.2018 r. - [...] zł niepełny wymiar zatrudnienia, stawka przeliczeniowa -[...] zł, od 01.07.2018 r. - [...] zł niepełny wymiar zatrudnienia, stawka przeliczeniowa - [...] zł.

3. W latach 2015, 2016, 2017, 2018 i 2019 Dyrektor ZZOZ w Z. oraz Zastępca Dyrektora ds. Lecznictwa ZZOZ w Z. nie otrzymali premii.

W związku z powyższymi okolicznościami w ocenie Dyrektora w sprawie nie doszło do bezczynności jak i przewlekłości, co uzasadnia konieczność oddalenia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która – zgodnie z art. 1 § 2 tej ustawy – sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej: P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1– 4 P.p.s.a. Wobec tego w sprawach, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne w powyższym zakresie – możliwe jest zaskarżenie braku oczekiwanego zachowania się organu administracji, a uwzględnienie skargi w tym przypadku, w myśl art. 149 P.p.s.a., oznaczać będzie wydanie przez sąd administracyjny rozstrzygnięcia zobowiązującego organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 149 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 2). Oznacza to, że w sprawach, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa albo podejmowane czynności materialno-techniczne – możliwe jest zaskarżenie braku wymaganego prawem zachowania się organu administracji. Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu i wynikających z nich uprawnieniach i obowiązkach.

Obowiązujące przepisy prawa unijnego wyznaczają podstawowe zasady i reguły odnoszące się do zagadnień prawa dostępu do informacji publicznej. Prawo obejmuje wszelkie posiadane przez organy sektora publicznego przejawy działań, faktów lub informacji – oraz wszelkie kompilacje takich działań, faktów lub informacji – niezależnie od zastosowanego w tym celu środka (zapisane na papierze, zapisane w formie elektronicznej lub zarejestrowane w formie dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej – por. art. 2 pkt 3 lit a dyrektywy 2003/98 WE, Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego (Dz. Urz. WE 2003 seria L Nr 345, poz. 90 ze zm.).

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że celem skargi na bezczynność czy przewlekłość organu administracji jest zwalczanie braku działania czy też zwłoki w załatwianiu sprawy administracyjnej. W drugiej kolejności, że skarga na bezczynność podobnie jak przewlekłość organu ma na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.

Równocześnie należy wyjaśnić, że badanie przez sąd administracyjny bezczynności organów na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzedzone być musi oceną, czy żądanie domagającego się udzielenia informacji podmiotu mieści się w obszarze podmiotowo-przedmiotowym działalności adresata. Przesądzenie, że w sprawie będą miały zastosowanie przepisy dotyczące informacji publicznej, a więc że skarga jest dopuszczalna, pozwala dopiero na przejście do drugiego etapu kontroli – to jest do rozstrzygnięcia czy w sprawie występuje bezczynność.

W postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym skargi na bezczynność judykatura i doktryna przyjmuje, że o bezczynności organu można mówić wówczas, gdy organ, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia sprawy, w określonej formie i w określonym czasie, będąc do tego właściwym i zobowiązanym z mocy stosownych przepisów.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny – co do meritum – nie jest sporny i został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organu jak i strony skarżącej. W ocenie Sądu nie ma zatem konieczności jego ponownego przytaczania w tej części uzasadnienia.

Spór, co do zasady, koncentruje się wokół oceny czy organ w załatwieniu wniosku strony skierowanego w trybie dostępu do informacji publicznej prawidłowo procedował, a w efekcie w sposób przewidziany prawem załatwił żądanie strony.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że – co nie jest w sprawie sporne – podmiot, do którego skierowano żądanie, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

W drugiej zaś kolejności, co także nie jest sporne pomiędzy stronami zakres przedmiotowy objęty zapytaniem odnosił się – w pełnym zakresie – do informacji publicznej.

W następstwie tego sporne pozostaje to, czy organ w odpowiedzi na wniosek pozostał bezczynny do czasu kierowania skargi do Sądu, jak twierdzi strona skarżąca, czy wprost przeciwnie, jak twierdzi organ.

Mając na uwadze przedstawioną powyżej chronologię zdarzeń począwszy od wniosku strony do organu z dnia [...] r. do czasu jego załatwienia pismem z [...] r. stwierdzić trzeba, że organ załatwił wniosek z naruszeniem ustawowego 14-dniowego terminu. Udzielił odpowiedzi dopiero bowiem po wniesieniu skargi datowanej na dzień [...] r. – tj. [...] r., jak oświadczył organ w odpowiedzi na skargę, a czego nie zanegowała strona skarżąca. W tym bowiem zakresie bezspornym jest w ocenie Sądu, iż udzielenie w pełnym zakresie dot. odpowiedzi co do wysokości uposażenia zasadniczego Dyrektora ZZOZ w Z. za lata 2015,2016,2017,2018 nastąpiło pismem z [...] r. Nadto informacja w zakresie otrzymania premii a latach 2015,2016,2017,2018,2019 dla Dyrektora i Zastępcy Dyrektora ds. Lecznictwa została także podana w piśmie z [...] r. Wskazana sekwencja czasowa udzielonych informacji w ocenie składu orzekającego, oznacza iż podjęta czynność nastąpiła z przekroczeniem 14-dniowego terminu, gdyż dopiero po wniesieniu skargi do tut. Sądu. Natomiast zgodnie z art. 13 u.d.i.p. regulującym termin udostępnienia informacji publicznej – ust. 1 – udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Ust. 2 stanowi, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Dyrektor wprawdzie pismem datowanym na [...] r. poinformował skarżącego, iż informacje o wysokości uposażenia zasadniczego Dyrektora w latach 2015-2018 ujawnione są na stronie BIP ZZOZ w Z. , jednak informacja ta niezależnie od tego, iż nie widniała na wskazanej stronie internetowej podmiotu nie stanowiła o spełnieniu żądania wnioskodawcy w żądanym, pełnym zakresie co do kwoty uposażenia za lata 2015-2018 Dyrektora jak i informacji o premiach dla Dyrektora jak i Zastępcy. Udzielenie wyczerpującej w pełnym zakresie informacji nastąpiło dopiero pismem z [...] r .

Jak słusznie wskazał WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SAB/Gd 109/17, publ. LEX nr 2478190 bezczynność organu obowiązanego do udzielenia informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje j jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem. Z taką sytuacja zaś mamy do czynienia w niniejszej sprawie .

Mając na uwadze powyższe, Sąd uwzględnił wniosek skarżącego zawarty w skardze i stwierdził bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku. Stosownie do treści § 1a art. 149 P.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sąd jednocześnie stwierdza, czy miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana zawsze w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych.

Wyjaśnić należy, iż przepisy art. 149 § 1 pkt 1-3 oraz art. 149 § 1a w cytowanym i aktualnie obowiązującym brzmieniu zostały wprowadzone z dniem 15 sierpnia 2015 r. na mocy nowelizacji P.p.s.a. dokonanej na podstawie art. 1 pkt 40 lit. a i b ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658). Przed nowelizacją, w przypadku gdy organ administracji publicznej wydał akt albo dokonał czynności po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, sąd umarzał postępowanie jako bezprzedmiotowe nawet wówczas, gdy organ działał z naruszeniem terminu przewidzianego na załatwienie sprawy. Obecna treść art. 149 § 1 P.p.s.a. została ujęta w trzech odrębnych punktach. Uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ polega zatem na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji (pkt 1) lub stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 2). Powyższy przepis w pkt 3 – jako odrębną postać uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – przewiduje stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłości postępowania. Przepis ten przyznaje sądowi administracyjnemu kompetencję do stwierdzenia, że wystąpiła bezczynność lub przewlekłość, jeżeli z uwagi na zakończenie postępowania nie ma już potrzeby wydawania aktu lub dokonania czynności. Ta forma rozstrzygnięcia będzie zastosowana przez sąd administracyjny w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwi sprawę. W takiej sytuacji sąd, rozstrzygając sprawę, uwzględni stan istniejący w chwili wniesienia skargi. Jednocześnie w takim przypadku, w oparciu o art. 149 § 1a P.p.s.a. stwierdzi, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przepis art. 149 § 1a P.p.s.a. obejmuje wszystkie formy uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, a więc także samodzielnie formę określoną w art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., tj. gdy orzeczenie sądu ograniczy się do stwierdzenia, że miała miejsce bezczynność lub przewlekłość postępowania. Problematykę tę szczegółowo przedstawił NSA w wyroku z 12 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 3710/18, wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: CBOSA.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ odpowiedział na wniosek skarżącego, co nie jest sporne, po wniesieniu skargi, zatem w ocenie Sądu uzasadnione jest uznanie, że nie zaistniały podstawy do przypisania bezczynności organu kategorii rażącego naruszenia prawa.

Z kolei załatwienie ostateczne sprawy, w której złożono skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, wyłącza możliwość zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, oraz możliwość zobowiązania organu do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, ze względu na faktyczne załatwienie sprawy administracyjnej w dniu orzekania, co uzasadnia umorzenie postępowania w tym zakresie jako bezprzedmiotowego.

W ocenie Sądu nie było podstaw do przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych przyznanie sumy pieniężnej jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 maja 2017 r. IV SAB/Wa 294/16).Taka sytuacja nie miała miejsca w sprawie .

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącej kwotę 100 zł składa się zwrot kosztów postępowania: 100 zł wpis od skargi,

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji.