Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 16/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71, art. 72 , art. 73
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Dnia 5 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.), Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi S. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 16/08

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71, art. 72 ust. 1, 6, art. 73 ust. 1 pkt 1 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze. zm.), Prezydent Miasta Ł. przyznał S. P. status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji tj. od dnia 2 kwietnia 2007 r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 100% zasiłku podstawowego na okres 6 miesięcy tj. od dnia 10 kwietnia 2007 r.

Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 1 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Prezydent Miasta Ł. orzekł o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 10 października 2007 r. przez S. P., z powodu upływu okresu pobierania zasiłku.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 10 kwietnia 2007 r. S. P. nabył prawo do zasiłku dla bezrobotnego na okres 6 miesięcy, w wyniku tego pobierał zasiłek do dnia 9 października 2007 r. Z uwagi na wyczerpanie okresu zasiłkowego orzeczono jak w sentencji.

W pouczeniu organ wskazał, że w okresie pozostawania osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku istnieje nadal obowiązek zgłaszania się w wyznaczonych terminach do PUP Nr [...] w Ł. w celu potwierdzenia gotowości do pracy. Oświadczenie o osiągnięciu przychodów należy złożyć w terminie 7 dni od dnia ich uzyskania.

Od powyższej decyzji odwołał się S. P. Podniósł, że decyzja nie jest zgodna z prawem. Ustawa, na którą powołuje się Powiatowy Urząd Pracy jest niezgodna z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem odwołującego ma prawo do zasiłku dla bezrobotnego.

Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 4, art.10 ust. 4 pkt 2, art. 72 ust. 11, art. 73 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. b i pkt 3 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ II instancji wyjaśnił, że w myśl art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, okres pobierania zasiłku wynosi 6 miesięcy dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 125 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju. S. P., jako mieszkaniec Miasta Ł., był uprawniony do pobierania zasiłku przez okres 6 miesięcy. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu, Statystycznego z dnia 26.09.2006 r. (M.P nr 67 z 2006 r., poz. 693), przeciętna stopa bezrobocia na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy nr [...] w Ł. w dniu 30 czerwca 2006 r. wynosiła 13,9 % i nie przekraczała 125 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju wynoszącej 19,875 % (przeciętna stopa bezrobocia w kraju 15,9 x 125 %). Wobec tego, zamieszkałym na terenie Miasta Ł. bezrobotnym, rejestrującym się w Powiatowym Urzędzie Pracy nr [...] w Ł. w 2007 roku, na podstawie przepisów art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przysługiwało prawo do zasiłku przez okres 6 miesięcy.

Organ II instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, iż Powiatowy Urząd Pracy nr [...] w Ł. wypłacił S. P. zasiłek dla bezrobotnych za okres od dnia 10.04.2007 r. do dnia 9.10.2007 r., tj. za 6 miesięcy.

Wojewoda [...] stwierdził, iż z dniem 10.10.2007 r. upłynął pełny, przysługujący S. P., okres zasiłkowy tj. 6 miesięcy ustalony zgodnie z art. 72 ust. 11 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w związku z tym zasadna merytorycznie jest decyzja Prezydenta Miasta Ł. wydana w dniu [...] nr [...] o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 10.10.2007 r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że sytuacja skarżącego nie uzasadnia przedłużenia okresu zasiłkowego na podstawie przepisów art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b i pkt 3 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b stanowi, iż okres pobierania zasiłku wynosi 12 miesięcy dla bezrobotnych, którzy są bezrobotnymi powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20 - letni okres uprawniający do zasiłku. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym w dacie rejestracji skarżącego, pojęcie bezrobotny powyżej 50 roku życia oznaczało bezrobotnego, który w dniu zastosowania wobec niego usług lub instrumentów rynku pracy ukończył co najmniej 50 lat życia. Przepis ten zawiera więc dwa wymogi, których łączne spełnienie pozwala na otrzymanie zasiłku na okres 12 miesięcy, a mianowicie: 1. ukończone w dniu dokonania rejestracji 50 lat, 2. legitymowanie się co najmniej 20 - letnim okresem uprawniającym do zasiłku.

Organ stwierdził, iż powyższe przepisy nie mają zastosowania w przypadku S. P., bowiem w dniu rejestracji, tj. w dniu 2.04.2007 r. pomimo, iż miał ukończone 50 lat (data urodzin 28.02.1957 r.), ale nie udokumentował 20 letniego stażu pracy.

Organ odwoławczy wskazał, iż przeanalizował również sytuację S. P. na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepis ten stanowi, iż okres pobierania zasiłku wynosi 18 miesięcy dla bezrobotnych, którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego. Przepis ten zawiera więc dwa wymogi, których łączne spełnienie pozwala na otrzymanie zasiłku przez okres 18 miesięcy, a mianowicie gdy: 1. bezrobotny ma na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, 2. małżonek bezrobotnego jest również bezrobotnym i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez bezrobotnego. Przepis ten nie może mieć zastosowania wobec S. P., ponieważ jest on osobą stanu wolnego i nie ma na utrzymaniu dziecka w wieku do 15 lat, co wynika z karty rejestracyjnej.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że cytowane przepisy dotyczące wypłat zasiłków dla bezrobotnych mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują możliwości kontynuowania wypłaty zasiłku z uwagi na trudną sytuację zdrowotną bądź materialną. S. P. mając trudną sytuację zdrowotną bądź finansową ma natomiast możliwość ubiegania się o udzielenie wsparcia materialnego ze środków właściwego ośrodka pomocy społecznej.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podniósł, że nie otrzymał odpowiedzi na pytanie, czy decyzja Urzędu Pracy jest zgodna z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto podał, że ze względu na uznaniowy charakter pomocy z Ośrodka Pomocy Społecznej nie ma tam zagwarantowanego zabezpieczenia społecznego, dlatego też uważa, że decyzja o pozbawieniu go zasiłku jest niezgodna z prawem.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie. Powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Przepis art. 71 powołanej ustawy zawiera generalną regułę, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu pod dwoma warunkami: 1) nie ma dla bezrobotnego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, bezrobotny wykazał łącznie okres co najmniej 365 dni okresów uprawniających do zasiłku, szczegółowo wymienionych w ust. 1 pkt 2 oraz w ust. 2 powołanego art. 71.

Oba warunki muszą być spełnione łącznie.

Stosownie do treści art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wysokość zasiłku wynosi 504,20 zł miesięcznie. Bezrobotnemu, którego łączne okresy wymienione w art. 71 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5 oraz 7, zwane dalej "okresem uprawniającym do zasiłku", wynoszą mniej niż 5 lat przysługuje zasiłek w wysokości 80 % kwoty zasiłku określonego w ust. 1 (art. 72 ust. 2 ustawy). Bezrobotnemu, którego okres uprawniający do zasiłku wynosi co najmniej 20 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 120 % kwoty zasiłku określonego w ust. 1 (ust. 3 art. 72 ).

W niniejszej sprawie kwestią sporną jest utrata przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego pobierania.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy okres pobierania zasiłku wynosi 6 miesięcy dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekroczyła 125% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju.

Skarżącemu został przyznany zasiłek na okres 6 miesięcy, gdyż spełniał przesłanki określone w ww. art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Zdaniem Sądu, prawidłowo organy administracji przyjęły, iż w przypadku skarżącego nie zachodzą przesłanki określone w art. 73 ust. 1 pkt 2 i pkt 3, uprawniające do przyznania mu zasiłku na okres 12 miesięcy, czy 18 miesięcy. Powyższe wyczerpująco wyjaśnił organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, na podstawie której organy administracji orzekły o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku, wskazać należy, iż zgodnie z art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W niniejszej sprawie podstawę działania organów administracji stanowiła ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a Trybunał Konstytucyjny nie orzekł o niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej tego aktu prawnego.

Zdaniem Sądu, organy administracji wyjaśniły dokładnie stan faktyczny i prawny sprawy i prawidłowo ustaliły okres pobierania zasiłku dla bezrobotnego przez skarżącego, a w związku z tym prawidłowo orzekły o utracie tego prawa od dnia 10 października 2007 r.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym oddalił skargę.

e.k.