Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 971/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 106
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c"
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Ewa Rynczak AWSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2008r. sprawy ze skargi J. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] w przedmiocie uzgodnienia zamiaru inwestycyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego J. Ł. kwotę 100 zł ( sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r., znak: [...], Wydział Architektury Urzędu Miejskiego w [...] zwrócił się do Urzędu Miejskiego w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji pn. budowa dwóch budynków mieszkalnych z garażami na działce nr [...] w [...] w odległości 1,5 m od granicy z drogami od strony północnej i południowej, zjazdami z drogi gminnej (dz. Nr [...]), przygotowanego dla M. P.

Postanowieniem z dni [...] r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 53 ust. 4 pakt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717, zwanej dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), art. 106 i 1234 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r., Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), Burmistrz Miasta [...] uzgodnił pozytywnie projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji pn. budowa dwóch budynków mieszkalnych z garażami na działce nr [...] w [...] w odległości 1,5 m od granicy z drogami od strony północnej i południowej, zjazdami z drogi gminnej Nr [...], przygotowanego dla M. P, w zakresie budowy zjazdów z drogi gminnej nr [...]

Burmistrz określił także, że warunkiem pozytywnego uzgodnienia budowy dwóch budynków mieszkalnych wraz z garażami jest ich usytuowanie w odległości 4,0 m od granicy między działką nr [...] a ul. [...] (działka nr [...]). Wskazał, że warunek ten jest zgodny z art. 12 pakt 3.1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Z powyższym postanowieniem nie zgodziła się M. P. wnosząc na nie zażalenie. Podniosła w nim, że w projekcie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, które będzie realizować, zapisano, że ustala się linię zabudowy w odległości 1,50 m od drogi (w linii istniejącej zabudowy. Nie zgadza się więc z Wydziałem Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta [...], który ustala jej odległość zabudowy 4,00 m od granic w przypadku, gdy wszystkie działki są wąskie w tym rejonie i zabudowane prawie w granicach działek. Podniosła, że po sprawdzeniu okazało się, że w obowiązujących planach jest zapis, że w przypadku wąskich działek dopuszcza się zabudowę w odległości 1,5 m od granic działek.

W projekcie planu miasta [...] również jest taki zapis. Zaskakuje ją więc opinia Wydziału Gospodarki Komunalnej w [...], która uniemożliwia jej zainwestowanie.

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 53 ust. 4 pakt 9 i ust. 5, art. 60 ust. 1 i 4, art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 106 oraz art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że zaskarżone postanowienie nie jest prawidłowe, a zarzutom, zgłoszonym w zażaleniu nie można odmówić słuszności.

Kolegium podniosło, że zgodnie z art. art. 53 ust. 4 pkt. 9 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje o ustalenie warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi -

w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Uzgodnienie to następuje w trybie art. 106 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zwracając się o zajęcie stanowiska, zawiadamia się o tym strony. Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin. Może on wyrazie potrzeby przeprowadzić także postępowanie wyjaśniające. Zajęcie stanowiska następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie.

Kolegium wskazało, że nie ulega kwestii, że przedmiotowe uzgodnienie następuje w oparciu o przepisy właściwe dla działania organu uzgadniającego,

a więc w niniejszej sprawie - w oparciu o przepisy dotyczące dróg publicznych.

W przedmiotowym postanowieniu organ I instancji określił wymagania dotyczące komunikacji w zakresie swojej właściwości.

Zdaniem Kolegium przedmiotowe postanowienie nie odpowiada jednak wymogom formalnym zawartym w art. 124 k.p.a., zgodnie z którym postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. uzasadnienie faktyczne postanowienia powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Kolegium podkreśliło, że w przedmiotowej sprawie postanowienie objęte zażaleniem zawiera jedynie lakoniczne stwierdzenie, że nałożono warunek usytuowania dwóch budynków mieszkalnych z garażami w odległości 4m od granicy między działką nr [...], a ul. [...] (działka nr [...]), co wynika z art. 12 pkt 3. 1 a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W ocenie Kolegium błędnie i przedwcześnie został powołany przez organ I instancji przepis cyt. rozporządzenia, które będzie miało zastosowanie dopiero na następnym etapie postępowania - uzyskania pozwolenia na budowę.

Ponadto Kolegium zwróciło uwagę, że organ I instancji powinien działać

w szczególności w oparciu o przepis art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r.

o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), który precyzuje odległości w jakich winny być usytuowane obiekty budowlane przy drogach. Kolegium wskazało także, że nadesłany organowi I instancji przez Wydział Architektury Urzędu Miasta w [...], materiał do oceny i dokonania uzgodnienia jest niewystarczający, gdyż nie zawiera samego wniosku inwestora,

a jedynie projekt decyzji, a z przekazanych dokumentów nie wynika czego faktycznie planowana inwestycja ma dotyczyć i na czym konkretnie polega. Samo stwierdzenie "budowa dwóch budynków mieszkalnych z garażami na działce nr [...]

w [...] w odległości l,5m od granicy z drogami od strony północnej

i południowej, zjazdami z drogi gminnej (dz. Nr [...]), bez uszczegółowienia

w zakresie wielkości obiektów kubaturowych, czy też innych form zagospodarowania terenu służących celowi budowy, nie może dać obrazu odnośnie planowanej inwestycji, co powoduje, zdaniem Kolegium, niemożność skutecznego

i prawidłowego dokonania uzgodnienia. Stąd organ I instancji orzekając w sprawie, również ogólnikowo określił jego warunki, co w rzeczywistości, tj., w toku realizacji inwestycji może okazać się niewystarczającym.

Ponadto, zdaniem Kolegium, organ I instancji winien dokonać uzgodnienia w zakresie obszarów przyległych do pasa drogowego drogi będącej w jego zarządzie, a tymczasem warunek nakładający na inwestora obowiązek, by planowane budynki znajdowały się w odległości 4 m od granicy między działką nr [...] a ul. [...] wykracza poza ten zakres – "wskazany w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym."

Natomiast ocena prawidłowości zawartego w projekcie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji w punkcie I 2a warunku dotyczącego ustalenia linii zabudowy w odległości 1,5 m od drogi (w linii istniejącej zabudowy) - pozostaje poza zakresem badania przez Kolegium w tym postępowaniu zażaleniowym.

Wobec braku wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, wskazującego motywy podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia, a także braku w aktach sprawy kopii wniosku i innych dokumentów dołączonych przez inwestora, a dotyczących planowanej inwestycji Kolegium nie może dokonać weryfikacji prawidłowości i zasadności podjętego rozstrzygnięcia w zakresie nałożonego warunku. Kolegium wskazało, że mogłyby one pomóc w przybliżeniu i wyjaśnieniu na czym polegać ma projektowane zamierzenie, a także w dokonaniu oceny celowości narzuconego przez organ I instancji rozwiązania.

Ponadto Kolegium stwierdziło, że organ I instancji winien dokonać uzgodnienia pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego, a w szczególności stosownie do treści art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204 póz. 2086 ze zm.), ustalić zachowanie odpowiednich odległości planowanych obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni oraz to uzasadnić.

Ponownie Kolegium podkreśliło, że po dokonaniu merytorycznego rozstrzygnięcia należy je uzasadnić. Prawidłowe uzasadnienie powinno wskazać okoliczności i fakty, które brano pod uwagę przy wydawaniu postanowienia oraz winno starannie i wyczerpująco wyjaśnić jakie to właśnie okoliczności faktyczne

i prawne miały wpływ na treść postanowienia. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ I instancji w żaden sposób nie wyjaśnił przesłanek rozstrzygnięcia.

Kolegium wskazało następnie, że organ I instancji winien działać w zakresie swoich kompetencji i wydać postanowienie uwzględniające obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa, w szczególności przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r.

o drogach publicznych oraz wydanych na jej podstawie rozporządzeń wykonawczych. Organ I instancji jest władny do uzgadniania projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy jedynie w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji oraz planowanego zagospodarowania układu drogowego w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego lub obszarów przyległych do ujętej w planie projektowanej inwestycji drogowej.

Kolegium zaznaczyło, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 1981 r. (SA 910/80; OSNA 1981, z. 1, poz. 7) "Wadliwości uzasadnienia decyzji stanowią jedną z częstszych przyczyn uchylenia postanowień administracyjnych przez NSA, zwłaszcza gdy nie ujawniają one motywów, którymi kierował się organ wydając decyzję."

Kolegium stwierdziło, że z akt sprawy wynika, iż zaskarżone postanowienie nie zostało doręczone wszystkim stronom postępowania. Mianowicie, wymienione wyżej postanowienie zostało doręczone tylko organowi I instancji i wnioskodawczyni, czym pozbawiono strony możliwości kontroli i wniesienia ewentualnego zażalenia na niekorzystne dla nich rozstrzygnięcie, a taka sytuacja jest niedopuszczalna. Kolegium podkreśliło i przypomniało o obowiązku doręczenia postanowienia wraz

z pouczeniem o terminie i przysługującym środku zaskarżenia wszystkim stronom postępowania, a następnie zgromadzenia i przekazania do głównych akt sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru.

Kolegium uznało, że pozostałe zarzuty zgłoszone w zażaleniu nie mogą mieć wpływu na treść zaskarżonego postanowienia. Dotyczą bowiem kwestii, które będą przedmiotem rozstrzygnięcia o ustalenia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, a także pozwolenia na budowę, kiedy to będą dopiero rozstrzygane kwestie usytuowania obiektów na działce (w tym odległości od działek sąsiednich).

Kolegium Odwoławcze wskazało, że na tym etapie postępowania nie jest prawidłowe wypowiadanie się co do odległości od granic działki w jakiej planowane zamierzenie inwestycyjne ma być usytuowane. Odległości te określa organ administracji architektoniczno-budowlanej na następnym etapie inwestycyjnym - uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz.. 690 ze zm.),

w którym to w §12 ustanowiono, że jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż:

1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,

2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

2. Odległość od granicy, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się w poziomie od najbliższej krawędzi zewnętrznej otworu drzwiowego lub okiennego ściany lub

w połaci dachowej budynku zwróconej w stronę tej granicy lub od najbliższej krawędzi otworu okiennego umieszczonego w dachu.

3. Sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust: 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli:

1) wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

2) nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki.

4. Jeżeli na sąsiedniej działce:

1) w odległości od 1,5 m do 3 m od granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych w takiej samej odległości od tej granicy, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej,

2) bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

Natomiast, jak wskazało Kolegium wyżej, dopuszczalne jest ustalenie odległości planowanej zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni - stosownie do art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, póz. 2086 ze zm.), który stanowi, iż obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej: 30 m w terenie zabudowy i 50 m poza terenem zabudowy w przypadku autostrady, 20 m

w terenie zabudowy, 40 m poza tym terenem w przypadku drogi ekspresowej, 10 m w terenie zabudowy i 25 m poza terenem zabudowy w przypadku drogi krajowej, 8 m w terenie zabudowy i 20 m poza tym teren w przypadku drogi wojewódzkiej

i powiatowej, 6 m w terenie zabudowy i 15 m poza terenem zabudowy w przypadku drogi gminnej. W myśl ust. 2 w/w artykułu: "W szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 lp. 3 tabeli, w odległości mniejszej niż określona w ust, 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydana przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Przepis art. 38 ust. 3 stosuje się odpowiednio."

Kolegium zaznaczyło, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wskazują wprost, jakie przesłanki powinny być brane pod uwagę przez organ dokonujący wymienionych w art. 53 uzgodnień. Zasadne jest uznanie, iż właściwy organ powinien przede wszystkim uwzględniać ogólne zasady cyt. ustawy, co też częściowo uczynił w niniejszej sprawie Zarząd Dróg i Komunikacji.

Mając powyższe na uwadze Samorządowe kolegium Odwoławcze w [...] orzekło jak w sentencji postanowienia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie wniósł J. L. Podniósł w niej, że: "(...) dojazd do parceli [...]

w [...] jest tylko od ul. [...]." Nie wyraził zgody na zjazd i wyjazd przez drogę przy ul. [...], jak podał: "(...) bocznej od strony południowej o nr [...]o pow. [...] należącej do [...] osób."

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zawartą

w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Na rozprawie w dniu [...] r. skarżący podtrzymał swoją skargę. Uczestnik postępowania Z. M. podniósł natomiast, ze działka nr [...] z jednej strony graniczy z działką nr [...] (która jest drogą gminną), a z drugiej strony z działką nr [...], która jest drogą prywatną. Dlatego on jak i skarżący nie zgadzają się na zjazd z działki nr [...] na działkę nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Skarga J. L. wywarła swój zamierzony skutek, ale nie z powodów w niej podniesionych.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

(Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również

z urzędu. W ramach tej kontroli, w myśl art. 1 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne dokonują oceny zgodności z prawem działalności administracji publicznej,

w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych i postanowień ( art. 1 i art. 3 p.p.s.a.).

Przeprowadzona wedle powyższego kryterium sądowa kontrola wykazała, że zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji są niezgodne z przepisami prawa, dlatego też skarga J. L. została uwzględniona.

W rozpatrywanej sprawie w ogóle umknęła uwadze organowi odwoławczemu zasadnicza kwestia, mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia, mianowicie, czy w tym przypadku zastosowanie ma art. 106 k.p.a.

Istotnie, w myśl postanowień tego przepisu: "jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaję się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Treść art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym także przekonuje, że zajęcie stanowiska przez organy wymienione

w ust. 4 następuje w trybie art. 106 k.p.a., ale czy w sytuacji, gdy organem uzgadniającym jest ten sam organ, który właściwy jest do wydania decyzji

w postępowaniu głównym, w tym wypadku właściwym do ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, przepis art. 106 k.p.a. ma zastosowanie. Bynajmniej nie decyduje o tym jego przywołanie w postanowieniu organu I instancji.

Zdaniem Sądu w okolicznościach tej konkretnej sprawy art. 106 k.p.a. nie mógł być podstawą działania organu uzgadniającego. Ma on zastosowanie do organów, którym owszem przepisy prawa materialnego przyznały uprawnienia do załatwienia określonego rodzaju spraw w drodze decyzji administracyjnych lub postanowień i które to organy współdziałające pod względem ustrojowym

i organizacyjnym organy współdziałające są organami równorzędnymi, lecz każdy

z nich posiada samodzielne i autonomiczne kompetencje.

Tak więc w tym przypadku, gdy organem głównym, kompetentnym do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy był Burmistrz Miasta [...], podobnie jak i organem kompetentnym do wydania uzgodnienia przed wydaniem tejże decyzji, art. 106 k.p.a. nie mógł mieć zastosowania. Organem prowadzącym postępowanie główne jak i organem uzgadniającym jest bowiem ten sam organ.

Uwagę na powyższe zwrócił Naczelny Sądu Administracyjny w uchwale

z dnia 1 marca 1999 r. (OPK 1/99, ONSA 1999, nr 3, poz. 84), wydanej co prawda

w odniesieniu do innego stanu faktycznego, ale odnoszącej się do istoty stosowania art. 106 k.p.a., podkreślając, że: "postanowienie wyrażające opinię co do zgodności proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego jest wydawane w toku postępowania administracyjnego w sprawie o podział nieruchomości, rozstrzyganej w drodze decyzji. Oba te postępowania (i w sprawie podziału, i postępowanie opiniujące) prowadzone są przez ten sam organ administracyjny, zatem do wydania tego postanowienia przepisu art. 106 k.p.a. nie stosuje się. Innymi słowy art. 106 § 1 k.p.a. będzie miał zastosowanie wyłącznie w wypadkach, gdy organ prowadzący postępowanie będzie zobowiązany lub uprawniony do zasięgnięcia na przykład opinii innego organu.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w tym konkretnym przypadku. Postanowienia organów obu instancji zapadły więc z naruszeniem przepisu art. 106 k.p.a. W sytuacji, gdy w ogóle przepis ten nie miał zastosowanie wadliwe było zatem uchylenie przez organ odwoławczy postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a.

Organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania: art. 106 i 138 § 2 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.),orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jak w punkcie II sentencji wyroku.