Wyrok NSA, sygn. akt V SA 1892/02
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2003-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Powołane przepisy: article: art. 23, art. 64, art. 65 par. 4 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2001 nr 75 poz. 802
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 czerwca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks celny.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi "UCB P." - Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 10 lipca 2002 r. (...) w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 10 lipca 2002 r. (...) Dyrektor Izby Celnej w W. dokonując jedynie korekty podstawy prawnej rozstrzygnięcia utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w W. z 27 marca 2002 r. (...), mocą której organ celny uznał za nieprawidłowe zgłoszenia celne dokonane w 1999 r. (...), o nr (...), w zakresie dotyczącym wartości celnej i w tym zakresie orzekł ponownie. W decyzji powołano przepisy art. 233 par. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926/, przepisy art. 262, art. 23 par. 1 i par. 9, art. 85 par. 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /t.j. Dz.U. 2001 nr 75 poz. 802 ze zm./ oraz art. 4 ust. 1 w związku z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 41 poz. 365/. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ orzekający stwierdził, iż "UCB P." - Spółka z o.o. w W., wskazanymi wyżej zgłoszeniami celnymi zawnioskowała o objęcie leków sprowadzonych ze Szwajcarii i z Belgii procedurą dopuszczenia do obrotu.

Dyrektor Urzędu Celnego w W. przyjął ww. zgłoszenie celne jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 64 par. 1 i 2 Kodeksu celnego, co z mocy prawa spowodowało objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną. Towary zostały następnie zwolnione dla wykorzystania ich w celach określonych przez procedurę celną, którą zostały objęte. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych po zwolnieniu przedmiotowego towaru ujawniono umowę dystrybucji z dnia 11 stycznia 1995 r., zawartą pomiędzy "UCB P." -Sp. z o.o. w W. a firmą P. S.A. w Szwajcarii, umowę dystrybucji z dnia 18 września 1995 r. zawartą pomiędzy "UCB P." -Sp. z o.o. w W. a firmą UCB S.A. w Belgii, oraz noty kredytowe (...), obniżające wartość importowanych leków podaną na fakturach handlowych.

Postanowieniami z dnia 5 lutego 2002 r. Dyrektor Urzędu Celnego w W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie deklarowanej wartości celnej towaru w podanych wyżej zgłoszeniach celnych, następnie powołaną wyżej decyzją z dnia 27 marca 2002 r. uznał zgłoszenia celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej oraz ponownie orzekł w tym zakresie na podstawie pełnej dokumentacji dotyczącej zakupu importowanych leków.

Orzekając w następstwie odwołania Spółki, Dyrektor Izby Celnej zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy, korygując ją jedynie w zakresie podstawy prawnej.

Jak ustalono w trakcie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, "UCB P." - Spółka z o.o. przekazywała kontrahentom zagranicznym środki pieniężne w kwotach zgodnych z kwotami wynikającymi z faktur handlowych załączonych do zgłoszenia celnego, a następnie po otrzymaniu i zaksięgowaniu not kredytowych przez importera, kontrahenci zagraniczni przekazywali na rachunek "UCB P." - Spółka z o.o. środki pieniężne w kwotach wynikających z not kredytowych. A zatem całkowitą płatnością za przedmiotowy towar /cena transakcyjna/ jest kwota podana w fakturze handlowej, pomniejszona o kwotę wynikającą z odpowiedniej noty kredytowej. Przy ustalaniu wartości celnej importowanego towaru należało uwzględnić całość dokumentacji dotyczącej przedmiotowej transakcji handlowej, zarówno faktury jak i wystawione noty kredytowe, mając na uwadze postanowienia zawartych umów dystrybucji. Skoro zgłaszający nie przedstawił organowi celnemu przy dokonywaniu zgłoszeń celnych wszystkich dokumentów mających wpływ na wartość celną, organ celny w oparciu o art. 83 par. 3 Kodeksu celnego zobligowany był do podjęcia niezbędnych działań w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane.

Organowi celnemu nie zostały przedstawione umowy dystrybucji. Zgłaszający złożył oświadczenie /pole 10b DWC/ o prawdziwości danych i zobowiązanie do dostarczenia dodatkowych informacji i dokumentów służących do ustalenia wartości celnej przywiezionych towarów. W polu 5 DWC dotyczącym danych kontraktu, wpisano informację "Uzgodniono telefonicznie", pomimo istnienia umów dystrybucyjnych zawartych w 1995 r. Z treści umów wynikało /w jednakowo brzmiących pkt 6 ww. umów/, iż "Ceny mogą ulegać zmianie za obopólną zgodą stron". A zatem ceny leków wskazane na załączonych do zgłoszenia celnego fakturach nie były ostateczne i Strona zgłaszając towar do procedury dopuszczenia do obrotu o tym fakcie wiedziała. Nie przedstawiono również not kredytowych pomimo, iż większość z nich istniała w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego.

Noty kredytowe do poszczególnych faktur handlowych, wskazujące nowe, niższe ceny farmaceutyków, wystawiane były na podstawie zawartych w 1995 r. powołanych wyżej umów dystrybucji. Noty kredytowe dotyczyły tych samych towarów, w tych samych ilościach, zmianie ulegała jedynie cena; a zatem nie ma wątpliwości, iż dotyczyły towaru odprawionego według zgłoszeń celnych o nr jak wyżej.

Tak więc faktycznie Strona dysponowała dokumentami, które służyły do rozliczeń z organami państwowymi, i odrębnie dokumentami przeznaczonymi do rozliczeń między kontrahentami transakcji. Biorąc pod uwagę fakt, iż umowy i noty kredytowe nigdy nie znalazły się wśród dokumentów okazywanych przy dokonywaniu zgłoszeń celnych, w ocenie organu celnego takie postępowanie mogło zmierzać do ominięcia przepisów prawa celnego w celu świadomego zawyżania wartości celnej towaru i ustalenia jej na innym poziomie niż wynika to z przepisów prawa celnego.

Ustosunkowując się do argumentu skarżącej, iż noty kredytowe były formą premii pieniężnych na sfinansowanie działań importera oraz nagrody w przypadku osiągnięcia pewnych celów komercyjnych, organ celny uznał, że skarżąca nie skonkretyzowała w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego charakteru tych premii i nagród. W sytuacji gdy noty kredytowe dotyczą konkretnych faktur oraz towarów w nich wyszczególnionych, twierdzenia Strony należy w ocenie organu celnego uznać za bezzasadne i nie mające żadnego potwierdzenia w stanie faktycznym, ustalonym na podstawie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego.

Powyższą decyzję zaskarżyła "UCB P." - Spółka z o.o., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w W., a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie art. 23 par. 1 oraz art. 85 par. 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /t.j. Dz.U. 2001 nr 75 poz. 802 ze zm./, poprzez zmianę wartości celnej na podstawie noty kredytowej o nieznanej dacie wystawienia,

2. naruszenie art. 65 par. 4 Kodeksu celnego poprzez stwierdzenie, że w przypadku, gdy wartość transakcyjna wynikająca z faktury załączonej do zgłoszenia celnego ulega korekcie, strona powinna wystąpić z wnioskiem o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe,

3. naruszenie art. 262 oraz art. 65 par. 7 Kodeksu celnego poprzez nieuwzględnienie zmiany wynikającej z art. 65 par. 7 Kodeksu celnego oraz wydanie postanowień o wszczęciu postępowania,

4. naruszenie art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, poprzez naruszenie zasady działania na podstawie przepisów prawa wyrażonej w tym artykule,

5. naruszenie art. 121 par. 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie zaskarżonych decyzji, które są sprzeczne z wcześniejszą decyzją Dyrektora Urzędu Celnego w W. z dnia 7 lipca 1999 r. (...),

6. naruszenie art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

7. naruszenie komentarza 9.1 Wyjaśnień dotyczących wartości celnej z Załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999 r. /Dz.U. Załącznik do nr 80 poz. 908 z dnia 8 października 1999 r./.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, uprawnienia Naczelnego Sądu Administracyjnego sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie należy stwierdzić, że zarzuty "UCB P." -Spółka z o.o. w W. nie są zasadne.

Zgodnie z art. 85 par. 1 Kodeksu celnego, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Wartością celną towarów jest - stosownie do treści art. 23 par. 1 Kodeksu celnego - wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny. W świetle art. 23 par. 9 Kodeksu celnego, ceną faktycznie zapłaconą lub należną za towar jest całkowita kwota płatności dokonanej lub mającej być dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedawcy za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży towarów kupującemu albo płatności dokonane lub mające być dokonane przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedawcy. Płatność ta może zostać dokonana w formie przelewu pieniężnego lub za pomocą innych form zapłaty, bezpośrednio lub pośrednio. Ustalenia wartości celnej i kwoty wynikającej z długu celnego dokonuje się na podstawie wniosku o dokonanie zgłoszenia celnego i dokumentów przedstawionych przez zgłaszającego. Zgłoszenie celne powinno być podpisane przez zgłaszającego i zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany /art. 64 par. 1 Kodeksu celnego/. Zgodnie z art. 64 par. 2 Kodeksu celnego, do zgłoszenia celnego zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany.

Ustawodawca wprowadził jednocześnie - na podstawie art. 83 par. 1 Kodeksu celnego - możliwość tzw. kontroli postimportowej zgłoszenia celnego. Na podstawie tego przepisu organ celny może w szczególności /zgodnie z par. 2 ww. przepisu/ kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również późniejszych operacji handlowych dotyczących tych towarów.

Stosownie do art. 83 par. 3 Kodeksu celnego, jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane.

W niniejszej sprawie, w wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Działu Powtórnej Kontroli UC w W. w siedzibie Spółki ujawniono dokumenty /tj. umowa dystrybucji z dnia 11 stycznia 1995 r. zawarta z firmą F.-CH. S.A. ze Szwajcarii, umowa dystrybucji z dnia 18 września 1995 r. Zawarta z firmą UCB S.A. z Belgii/ oraz noty kredytowe zarejestrowane w księgowości skarżącej, nieznane organowi celnemu. Konsekwencją zaś zawarcia ww. umów i wprowadzenia ich do obrotu gospodarczego, powinno być bezwzględne przedstawienie ich organowi celnemu w dniu dokonania zgłoszenia celnego.

Firma "UCB P." - Sp. z o.o. nie ujawniła w dniu przyjęcia zgłoszeń celnych istniejących już w 1995 r. umów dystrybucji zawartych z kontrahentami zagranicznymi, pomimo złożenia oświadczenia /pole 10b DWC/ o prawdziwości danych i zobowiązania do dostarczenia dodatkowych informacji i dokumentów służących do ustalenia wartości celnej przywiezionych towarów. Fakt ten uzasadniał wszczęcie postępowania w sprawie prawidłowości zgłoszeń celnych.

Zgodnie z przepisem art. 85 par. 1 Kodeksu celnego, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Zgodnie z tą zasadą, datę zgłoszenia celnego uznaje się za wiążącą dla określenia jakie przepisy, a zatem jakie stawki celne należy stosować do zgłaszanego towaru. Ustalenie wartości celnej oraz kwoty wynikającej z długu celnego następuje na podstawie przedstawionego przez zgłaszającego zgłoszenia celnego i załączonych do niego dokumentów. Za prawidłowe dokonanie zgłoszenia celnego odpowiedzialny jest zgłaszający. On też powinien złożyć odpowiednie dokumenty służące do ustalenia prawidłowej wartości celnej /art. 64 par. 2 Kodeksu celnego/. Jeżeli już po zgłoszeniu towaru, cena wynikająca z faktury ulega zmianie, to importer powinien zawiadomić o tym organ celny, /vide wyrok NSA z dnia 5 lutego 2003 r., V SA 1704/02 - Monitor Prawa Celnego 2003 nr 4 str. 173/

Zgodnie z utrwalonym i jednolitym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zapłacona cena towaru nie jest elementem składowym pojęcia "stan towaru", przez który należy rozumieć jedynie jego jakość, formę, postać, ilość oraz inne właściwości odróżniające go od innych towarów, /vide wyrok NSA z dnia 17 marca 1994 r., SA/Wr 1817/93 - Monitor Podatkowy 1994 nr 10 str. 304; wyrok NSA z dnia 17 września 1992 r., III SA 676/92 - Wokanda 1993 nr 1 str. 11 - dodatek/. Konsekwencją powyższego jest możliwość ustalenia, że wartość celna towaru jest odmienna od przyjętej w dacie odprawy celnej, a także możliwość skorygowania we właściwym trybie należności celnych. Taki też jest cel regulacji związanej ze sprawdzeniem rzetelności i kompletności danych wynikających ze zgłoszenia celnego, która to weryfikacja prowadzić może do uznania zgłoszenia za nieprawidłowe i ponownego określenia kwoty wynikającej z długu celnego /art. 65 par. 4 pkt 2 lit. "b" Kodeksu celnego/.

Organy celne prawidłowo przyjęły, iż kwoty określone w notach kredytowych odnosiły się do poszczególnych zgłoszeń celnych i obniżały wartość celną zadeklarowaną w tych zgłoszeniach. Nie jest zasadny zarzut skarżącej, iż noty kredytowe nie mają oznaczonej daty, nie mogą więc wpływać na wartość celną ustaloną na podstawie dokumentów istniejących w dniu dokonania zgłoszenia celnego. Noty kredytowe oznaczone są w polu "invoice datę" datą, która pokrywa się z datą wystawienia faktur (...). Pomimo, że sam dokument nie jest nazwany fakturą, wystawca w trzech miejscach używa dla noty kredytowej nazwy "invoice" /Invoice Date - dla wskazania daty wystawienia dokumentu, Invoice Number - dla oznaczenia numeru dokumentu, "(...) this invoice (...)" w dolnej części dokumentu/. Noty kredytowe konkretnych faktur handlowych i sprowadzanych na ich podstawie towarów, tj. określonych co do nazwy i ilości leku.

Nie znajdują uzasadnienia w zgromadzonym materiale twierdzenia skarżącej, iż kwoty określone w notach kredytowych stanowiły techniczną formę udzielenia premii finansowych dla "UCB P." - Sp. z o.o.

Żadne z postanowień umów dystrybucji nie stanowi o udzielaniu premii pieniężnych, nie ma również mowy o wspomaganiu finansowym. W umowach nie wskazano żadnych form realizacji takiej pomocy. W tym kontekście nie może także ostać się zarzut skarżącej, iż organy celne naruszyły przepisy art. 122 i art. 187 Ordynacji Podatkowej, ponieważ nie zebrały wyczerpującego materiału dowodowego dotyczącego przyznawanych importerowi premii pieniężnych. Zgodnie z art. 187 par. 1 Ordynacji Podatkowej, organ prowadzący postępowanie obowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zebranie całego materiału dowodowego musi nastąpić z inicjatywy i poprzez czynności organu administracji. Należy jednakże zauważyć, że funkcjonariusze celni przeprowadzili w firmie "UCB P." - Spółka z o.o. kontrolę celną. Zgodnie z art. 277[16] par. 1 i 2 Kodeksu Celnego, kontrolowany ma obowiązek zapewnić wgląd w dokumenty handlowe, księgowe i finansowe, a także udzielić wszelkich wyjaśnień w sprawach objętych zakresem kontroli. Jeśli więc obowiązywały między stronami ustalenia dotyczące premii finansowych, kontrolowany miał obowiązek udostępnić dokumenty kreujące takie zobowiązania. Należy także zauważyć, iż zarzut dotyczący przyznawania przez eksportera premii finansowych pojawił się na etapie postępowania odwoławczego, a zgodnie z treścią art. 222 Ordynacji Podatkowej, odwołanie powinno określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.

Nie jest także zasadny zarzut dotyczący naruszenia przez organy celne art. 65 par. 7 Kodeksu celnego poprzez wydanie postanowień o wszczęciu postępowania. Przepis ten stanowi, iż jeżeli organ celny po przyjęciu zgłoszenia celnego wydaje decyzję, w której uznaje zgłoszenie celne za prawidłowe lub nieprawidłowe, nie wydaje się postanowienia o wszczęciu postępowania, a za datę wszczęcia postępowania przyjmuje się datę przyjęcia zgłoszenia celnego. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie toczyło się postępowanie po przyjęciu zgłoszenia celnego, które zakończyło się wydaniem decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Bezspornym jest także, że Dyrektor Urzędu Celnego wszczął postępowanie postanowieniami z dnia 5 lutego 2002 r. Przyjęcie argumentacji skarżącej, iż w sprawie nie powinny być wydane postanowienia o wszczęciu postępowania prowadziłoby do tego, że w sprawach celnych toczyłyby się postępowania bez formalnego powiadomienia stron o wszczęciu tych postępowań. Należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie od dnia przyjęcia zgłoszeń celnych do dnia uruchomienia postępowania upłynęły prawie trzy lata. Zastosowanie wprost przepisu art. 65 par. 7 Kodeksu celnego skutkowałoby tym, że formalnie postępowanie toczyłoby się od kwietnia 1999 r., przy czym strona nie miałaby świadomości, że takie postępowanie jest w toku. W ocenie Sądu uprawnione jest stanowisko organu celnego, iż przepis art. 65 par. 7 Kodeksu celnego ma zastosowanie w sytuacji, gdy towar nie został jeszcze zwolniony, ponieważ w takim wypadku strona wie o toczącym się postępowaniu. Prowadzenie postępowania po zwolnieniu towaru, powinno być poprzedzone wydaniem postanowienia o jego wszczęciu.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przez organ drugiej instancji przepisu art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez zmianę podstawy prawnej decyzji organu pierwszej instancji należy zauważyć, iż organ odwoławczy obowiązany jest do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skontrolowania postępowania oraz decyzji organu pierwszej instancji, zarówno z punktu widzenia legalności jak i jej celowości. Kontrola organu odwoławczego zawsze więc jest kontrolą pełną, polegającą na ponownym merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy, co wynika wprost z art. 138 Kpa. Jeżeli organ pierwszej instancji powołał w swojej decyzji nieprawidłową podstawę prawną, organ kontrolujący decyzję ma obowiązek skorygować decyzję, także w zakresie nieprawidłowo powołanej podstawy prawnej.

Nie może ostać się także zarzut naruszenia zasady określonej w art. 121 par. 1 Ordynacji Podatkowej poprzez następczą zmianę stanowiska organów celnych. W ocenie skarżącej, zaskarżona decyzja jest sprzeczna z wcześniejszą decyzją Dyrektora Urzędu Celnego w podobnej sprawie. Mianowicie w decyzji (...) z 7 lipca 1999 r. Dyrektor Urzędu Celnego w W. odmówił "UCB P." - Sp. z o.o. uwzględnienia jej wniosku o zmianę zgłoszenia celnego, mimo otrzymania przez "UCB P." nowej, wyższej faktury na zaimportowany lek. W ten sposób Dyrektor Urzędu Celnego w W. rozstrzygnął, że zmiana ceny importowej nie powoduje zmiany wartości celnej. W zaskarżonej decyzji organy celne dokonały - zdaniem skarżącej -odwrotnego rozstrzygnięcia. Należy zgodzić się z Dyrektorem Izby Celnej w W., iż każda sprawa ma charakter indywidualny i rozpatrywana jest w oparciu o zgromadzony w danej sprawie materiał dowodowy. Analiza informacji podanych przez skarżącą pozwala na wnioskowanie, iż wskazana wyżej decyzja, a także powołane przez skarżącą wyroki NSA, dotyczą innego stanu faktycznego, a mianowicie wystawienia przez eksportera nowej, wyższej faktury na importowany towar. W sprawie będącej przedmiotem skargi mamy natomiast do czynienia z notami kredytowymi, dotyczącymi konkretnych faktur importowych.

Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia Wyjaśnień dotyczących wartości celnej z Załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999 r. /Dz.U. nr 80 poz. 908 - załącznik/. W ocenie skarżącej zaskarżone decyzje naruszają punkt 4 komentarza 9.1 tych Wyjaśnień "Postępowanie wobec kosztu czynności, które miały miejsce w kraju importu". Ustosunkowując się do zarzutu należy zauważyć, iż ten punkt "Wyjaśnień" dotyczy określonych czynności podejmowanych w kraju importu. W sytuacji zatem udowodnienia w niniejszej sprawie, iż noty kredytowe dotyczyły cen leków uwidocznionych na poszczególnych fakturach handlowych, nie były zaś wynagrodzeniem za podejmowane czynności /tj. działania mające na celu osiągnięcie pewnych celów komercyjnych/, należy zgodzić się z organami celnymi, iż powyższy komentarz 9.1. dotyczy innego stanu faktycznego i prawnego oraz nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Nie doszło do naruszenia zasady ochrony słusznego interesu skarżącego czy też zasady zaufania obywateli do organów Państwa. W toku postępowania nie doszło do naruszenia zasad opisanych w art. 120-122 Ordynacji podatkowej. Wydając rozstrzygnięcie organy celne działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów celnych i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W ocenie Sądu wnioski organu odwoławczego wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, a zatem nie naruszają prawa.

Z tych względów należało na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ oddalić skargę, jako nieuzasadnioną.