Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1156/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2007 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 1156/07

Uzasadnienie

Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. cofnął A. K. pozwolenie na broń palna myśliwską.

W uzasadnieniu podano, że A. K. został prawomocnie skazany wyrokiem z dnia [...] czerwca 2006 r. Sądu Rejonowego w B. w sprawie [...] z art. 263 § 2 k.k. i art. 270 § 1 k.k. za posiadanie bez wymaganego zezwolenia amunicji przeznaczonej dla celów wojskowych oraz za podrobienie dokumentu rozliczenia z kołem łowieckim dostarczenia dziczyzny przez wpisanie na tym dokumencie nazwiska L. K.

W tych okolicznościach organ uznał, iż zaszły podstawy z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) do cofnięcia pozwolenia na broń wobec spełnienia przez A. K. przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy.

Od decyzji tej A. K. złożył odwołanie wnosząc o umorzenie postępowania lub zmianę decyzji i nie karanie go cofnięciem pozwolenia na broń.

Zdaniem skarżącego jego nieprzemyślane postępowanie, polegające na wejściu w posiadanie amunicji wojskowej, nie daje podstaw do obaw, że w przyszłości użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jako były oficer zawodowy zdaje sobie sprawę, że posiadanie broni myśliwskiej nakłada na niego szczególną odpowiedzialność, dlatego nigdy nie było w stosunku do skarżącego zarzutów, tak w służbie wojskowej, jak i w kole łowieckim, czego dowodem było poręczenie udzielone przez to koło.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2007 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ administracji stwierdził, że skarżący sprzeniewierzył się zasadom dotyczącym posiadania broni i amunicji, a nadto popełnił przestępstwo przeciwko dokumentom. Skazanie za te przestępstwa uzasadnia obawę użycia broni niezgodnie z prawem. Dostrzegając fakt, iż skazanie za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów co prawda nie łączy się bezpośrednio z posiadaniem lub użyciem broni, to jednakże w ocenie organu dodatkowo popełnienie tego czynu wskazuje na lekceważący stosunek skarżącego do przepisów prawa i porządku prawnego.

To, że A. K. cieszy się dobrą opinią i poparciem członków koła łowieckiego nie mogło, w ocenie organu administracji, mieć wpływu na rozstrzygnięcie.

Odnosząc się do wniosku o umorzenie postępowania organ stwierdził, że nie zachodzą przesłanki za zastosowaniem art. 105 § 1 k.p.a., a umorzenie na podstawie art. 105 § 2 k.p.a. nie mogło nastąpić ponieważ postępowanie zostało wszczęte z urzędu.

Na powyższą decyzję A. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie decyzji i uchylenie decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.

Skarżący nie zgadzał się ze stanowiskiem organów Policji, iż w stosunku do niego istnieje uzasadniona obawa użycia broni niezgodnie z prawem. Jak wywodził, amunicję wojskową kupił na bazarze w celu użycia jej do celów łowieckich. Natomiast podpis za syna złożył na dokumencie dostarczenia zwierzyny, gdyż syn nie miał czasu by upolowanego jelenia dostarczyć do punktu skupu.

W ocenie skarżącego organy Policji nie wyjaśniły w postępowaniu administracyjnym okoliczności w jakich doszło do popełnienia przestępstw, ani motywów jakimi się skarżący kierował. Nie uwzględniono również dotychczasowego postępowania skarżącego i dobrych opinii o nim.

Nadto podnosił, że obie decyzje zostały wydane przez osoby nieupoważnione.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Odnosząc się do wydania decyzji przez osoby nieupoważnione wskazał na umocowania osób, które wydały obie decyzje administracyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

Organy administracji publicznej tak w postępowaniu administracyjnym, jak i w zaskarżonej decyzji nie naruszyły przepisów postępowania. Postępowanie zostało przeprowadzone z zachowaniem zasady praworządności określonej w art. 7 k.p.a., a organy wydały decyzje po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, uzasadniając je stosownie do wymagań art. 107 § 3 k.p.a. Decyzje zostały wydane w ramach udzielonych upoważnień odpowiednio: przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] – decyzja Nr [...] - Naczelnikowi Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...] mł. Insp. A. G. oraz Ekspertowi Wydziału Postępowań Administracyjnych Biura Prawnego KGP – podinsp. H. K. – przez Komendanta Głównego Policji decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r.

Stosownie do art. 18 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Zgodnie z powołanym art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

A. K. został skazany prawomocnym wyrokiem z dnia [...] czerwca 2006 r. Sądu Rejonowego w B. w sprawie [...] za posiadanie bez wymaganego zezwolenia amunicji wojskowej oraz za podrobienie dokumentu przez podpisanie się imieniem i nazwiskiem syna.

Skarżący tłumaczył, że amunicję wojskowa kupił na bazarze od nieustalonych osób w celu użycia jej w posiadanej broni myśliwskiej na polowaniu. Należy zatem w tym miejscu wskazać, iż zgodnie z art. 14 ustawy o broni i amunicji, amunicję można nabywać na podstawie legitymacji posiadacza broni lub świadectwa broni, wyłącznie dla tej broni, która jest określona w legitymacji albo na podstawie świadectwa broni i pisemnego zamówienia podmiotu uprawnionego do nabycia amunicji. Jednocześnie zgodnie z art. 21 ust. 1 ww. ustawy dopuszcza się zbywanie broni i amunicji do tej broni pomiędzy osobami posiadającymi pozwolenie na ten sam rodzaj broni.

Jest poza sporem, iż A. K. miał pozwolenie na broń myśliwską, a wejście w posiadanie amunicji do broni wojskowej było przestępstwem o jakim mowa w art. 263 § 2 k.k. A. K. nie mógł również użyć nabytej amunicji w broni myśliwskiej, na którą posiadał pozwolenie. Jednakże, jak wynika z pkt III wyroku Sądu Rejonowego w B., sąd ten orzekł przepadek, między innymi, dwunastu łusek po odstrzelonych już nabojach co by wskazywało na to, że skarżący nie tylko nabył nielegalnie amunicję wojskową lecz także amunicji tej użył.

Skarżący podnosił, że był oficerem zawodowym Wojska Polskiego i zdawał sobie doskonale sprawę z tego, że posiadanie broni myśliwskiej nakładało na niego ogromną odpowiedzialność. Jest to niewątpliwie trafne spostrzeżenie lecz stwierdzające równocześnie, iż w pełnej świadomości myśliwy ten złamał przepisy regulujące warunki posiadania broni i amunicji. Świadomie także dopuścił się drugiego przestępstwa podrabiając podpis syna na dokumencie zdania tuszy odstrzelonego jelenia.

Przy takim stanie faktycznym, w ocenie Sądu orzekającego w sprawie, organ administracji trafnie doszedł do przekonania, iż w stosunku do skarżącego wystąpiła przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, skutkująca obowiązkiem wynikającym z art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – cofnięciem pozwolenia na broń. Zakupując nielegalnie amunicję nieprzystosowaną do posiadanej broni skarżący nie tylko złamał wymienione wyżej przepisy ustawy o broni i amunicji lecz również spowodował realne zagrożenie dla bezpieczeństwa. Nie wymaga bowiem szerszego udowadniania jakie skutki mogły wystąpić w przypadku samego przechowywania starej amunicji z lat trzydziestych i pięćdziesiątych, natomiast jej użycie w broni nieprzystosowanej do tej amunicji niebezpieczeństwo to potęgowało. Tych wszystkich zagrożeń skarżący, jako były żołnierz zawodowy, był świadomy. Dopuszczając się zatem przestępstwa, za które został skazany, spowodował zaistnienie uzasadnionej obawy o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Z tych wszystkich względów, wobec stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.