Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 225/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek - sprawozdawca, Sędzia WSA Katarzyna Radom, Protokolant Edyta Luniak, po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2012 r. w Wydziale I na rozprawie przy udziale uczestnika postępowania T.K. – nadzorcy sądowego sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w upadłości układowej z siedzibą w L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za niezasadny zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej: oddala skargę


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n.

Przedmiotem skargi A. sp. z o.o. w upadłości układowej (dalej: spółka, skarżący, strona) jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 2 stycznia 2012r. nr [...] - wydane po rozpoznaniu zażalenia spółki na postanowienie Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia 30 listopada 2011r. nr [...], wydane w przedmiocie uznania za niezasadny zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 19 września 2011r. nr [...] obejmującego zaległości w podatku od towarów i usług za II kwartał 2011r. – utrzymujące ww. postanowienie w mocy.

W stanie faktycznym, w dniu 24 lipca 2011r. spółka złożyła deklarację podatkową dla podatku od towarów i usług VAT-7D za II kwartał 2011r. Strona nie zapłaciła zadeklarowanego podatku. Organ podatkowy w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, dotyczącego powstałej zaległości, zawiadomieniami z dnia 10 października 2011r. i z dnia 13 grudnia 2011r. dokonał zajęcia rachunków bankowych oraz wierzytelności strony skarżącej.

Pismem z dnia 25 października 2011r. (sprecyzowanym pismami z dnia 21 i 25 listopada 2011r.) spółka wniosła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 pkt 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., nr 229, poz. 1954 t.j. ze zm., dalej u.p.e.a.). W uzasadnieniu wskazała, że w dniu 7 lipca 2011r. Sąd Rejonowy w L. Wydział V Gospodarczy ogłosił upadłość z możliwością zawarcia układu w stosunku do skarżącej. A stosownie do treści art. 87 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2009r. nr 175, poz. 1361 j.t. ze zm., dalej p.u.n.), w związku z art. 272 i 273 p.u.n., zobowiązany nie może zaspokoić należności wierzyciela, które z mocy prawa objęte są układem. Tytuł wykonawczy z dnia 19 września 2011r. obejmuje zaległości w podatku od towarów i usług za II kwartał 2011r., czyli dotyczy zobowiązań podatkowych za okres sprzed ogłoszenia upadłości, a zatem wierzyciel powinien zgłosić swoją wierzytelność Sędziemu Komisarzowi, a nie prowadzić egzekucję.

Postanowieniem z dnia 30 listopada 2011r. Naczelnik D. Urzędu Skarbowego (dalej: organ podatkowy I instancji) zarzut strony niedopuszczalności egzekucji administracyjnej uznał za niezasadny. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z przepisami obowiązek podatkowy powstaje z dniem zaistnienia określonego zdarzenia, jednak obowiązek przekształca się w zobowiązanie podatkowe, które, zdaniem organu, jest wierzytelnością w rozumieniu powołanego przez stronę art. 272 p.u.n., dopiero z dniem terminu płatności. W rozpatrywanej sprawie obowiązek podatkowy powstał w II kwartale 2011r., ale przekształcił się w zobowiązanie podatkowe 25 dnia miesiąca następującego po kwartale, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zobowiązanie skarżącej za II kwartał 2011r. powstało więc w dniu 25 lipca 2011r., a więc po dacie ogłoszenia upadłości z możliwością zawarcia układu, a więc wierzytelność Skarbu Państwa nie jest objęta układem.

W zażaleniu na ww. postanowienie strona podniosła, że dla zastosowania art. 272 p.u.n., dla objęcia wierzytelności postępowaniem układowym, bez znaczenia jest podnoszona przez organ data wymagalności zobowiązania.

Postanowieniem z dnia 2 stycznia 2012r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. (dalej: Dyrektor Izby Skarbowej, organ podatkowy II instancji) utrzymał postanowienie w mocy. W uzasadnieniu podzielił pogląd organu podatkowego I instancji, że pojęcie zobowiązania podatkowego konstruowane winno być w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm., dalej: O.p.). W przedmiotowej sprawie zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za II kwartał 2011r. nie mogło być objęte układem, ponieważ termin płatności tego podatku upłynął w dniu 25 lipca 2011r., gdy tymczasem upadłość skarżącej z możliwością zawarcia układu Sąd Rejonowy w L. Wydział V Gospodarczy ogłosił już w dniu 7 lipca 2011r. Na poparcie swojego stanowiska organ odwoławczy powołał się na poglądy doktryny i orzecznictwa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, tj.: 1) art. 272 w zw. z art. 87 p.u.n., polegające na bezpodstawnym uznaniu, że zobowiązanie podatkowe spółki z tytułu podatku VAT za II kwartał 2011r., stało się wierzytelnością, o której mowa w ww. przepisie dopiero po ogłoszeniu upadłości, tj. od 26 lipca 2011r., a nie jak twierdzi skarżąca przed 7 lipca 2011r.- przed wydaniem postanowienia o ogłoszeniu upadłości; 2) art. 59 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w zw. z art. 146 p.u.n. polegające na pominięciu tego przepisu przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia, podczas gdy przepis ten odnosi się do wszystkich postępowań wszczętych po ogłoszeniu upadłości i dyspozycja tego przepisu zabrania wszczynania postępowań po ogłoszeniu upadłości, a w konsekwencji wszczęte postępowanie powinno być umorzone stosownie do treści art. 59 § 1 pkt 10 u.p.e.a.; 3) art. 33 pkt 6 u.p.e.a. polegające na uznaniu, że egzekucja przeciwko skarżącemu jest dopuszczalna, mimo tego, że świadczenie pieniężne objęte jest układem i zgodnie z art. 236 p.u.n. powinno być zgłoszone na listę wierzytelności.

Przy tak sformułowanych zarzutach strona wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych. W uzasadnieniu strona podniosła, że art. 272 p.u.n. jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów podatkowych i nie posługuje się terminami zobowiązania podatkowego czy też obowiązku podatkowego, lecz pojęciem wierzytelności. Wszelkie rozważania powinny więc dotyczyć tego pojęcia i rozumienia go na gruncie przepisów prawa upadłościowego i naprawczego, a zwłaszcza cytowanego art. 272. Wskazała strona, że w komentarzu do art. 272 p.u.n. (Wydawnictwo C. H. Beck 7. wydanie) autor Stanisław Gurgul na str. 850 w pkt 2 stwierdza, że brzmienie przepisu 272 ust. 1, w zestawieniu z treścią art. 273 p.u.n., nie pozwala żywić wątpliwości, że skutki zawarcia układu obejmują w zasadzie wszystkie zobowiązania upadłego, które powstały przed dniem ogłoszenia upadłości. Konstatacja ta, w świetle uznanej powszechnie reguły wykładni wyrażonej paremią exceptiones non sunt extendendae, przesądza zarazem wniosek, że wszelkie wątpliwości co do charakteru prawnego i czasu powstania wierzytelności, których dłużnikiem jest upadły, należy rozstrzygać na korzyść obowiązywania układu. Zdaniem strony przez wierzytelność z art. 272 p.u.n. rozumie się wszystkie zobowiązania upadłego, które powstały przed dniem ogłoszenia upadłości, bez znaczenia przy tym jest, czy wierzytelność jest wymagalna.

Dalej strona powołała się na treść uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia 18 listopada 2011r. sygn. Akt [...], gdzie Sąd stwierdził, że sporna wierzytelność powinna być objęta układem, gdyż dotyczy okresu przed wydaniem postanowienia o ogłoszeniu upadłości układowej skarżącej.

W odpowiedzi na skargę organ nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska przedstawionego w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Ponadto wskazał, że wykładnia art. 272 p.u.n. nakazuje przyjąć, że na użytek tego przepisu - wierzytelność należy definiować tak jak to zostało uczynione w przepisie art. 353 § 1 Kodeksu Cywilnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę, rozstrzygniętą decyzją ostateczną, z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji (bądź postanowienia) w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać też trzeba, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór między stronami dotyczy zasadności prowadzenia egzekucji administracyjnej dotyczącej zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za II kwartał 2011r. w sytuacji, kiedy w dniu 7 lipca 2011r. Sąd Rejonowy w L. Wydział V Gospodarczy – Sekcja dla spraw postępowania upadłościowego i naprawczego sygn. akt [...] ogłosił upadłość z możliwością zawarcia układu A. spółki z o.o. w L. Zdaniem skarżącej spółki wierzytelność, którą stanowi należność z tytułu podatku od towarów i usług za II kwartał 2011r., jako powstała przed ogłoszeniem upadłości z możliwością zawarcia układu - powinna zostać zgłoszona do układu i egzekucja jest niedopuszczalna. Według strony bez znaczenia dla objęcia wierzytelności układem pozostaje jej wymagalność, co oznacza, że termin płatności podatku, tj. 25 lipiec 2011r. nie ma znaczenia. Natomiast zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej ww. należność nie podlega zgłoszeniu do układu i egzekucja jest dopuszczalna, ponieważ termin płatności podatku od towarów i usług za II kwartał 2011r. upływał 25 lipca 2011r., czyli już po ogłoszeniu upadłości. Organ podatkowy stoi na stanowisku, że przed terminem płatności podatku zobowiązanie podatkowe, a tym samym wierzytelność, o której mowa w art. 272 p.u.n. nie powstaje.

Dla przejrzystości wywodu zdaniem Sądu niezbędne jest uporządkowanie i omówienie pojęć i przepisów, jakimi posługują się obie strony sporu, a które mają znaczenie dla sprawy. Zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej w swoim postanowieniu odwołał się do przepisów ustawy Ordynacja podatkowa i pojęcia obowiązku podatkowego i zobowiązania podatkowego oraz przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r., nr 54, poz. 535 ze zm., dalej uVAT). Słusznie wskazała również strona skarżąca, że niezbędne jest odniesienie się do pojęcia wierzytelności w rozumieniu przepisów Prawa upadłościowego i naprawczego.

Zgodnie z art. 4 O.p. obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych, nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. A art. 5 O.p. stanowi, że zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonym w przepisach prawa podatkowego. Obowiązek podatkowy jest kategorią prawną i faktyczną, powstającą w warunkach przez ustawę określonych, niezależnie od woli podmiotów podlegających temu obowiązkowi. A zobowiązanie podatkowe stanowi konkretyzację abstrakcyjnego obowiązku podatkowego poprzez uwzględnienie łącznie czterech elementów: terminu, miejsca zapłaty podatku, wysokości oraz wskazania podmiotów, na rzecz których podatnik ma dokonać płatności. Dodać również należy, że przepisy ustawy Ordynacja podatkowa przewidują dwa sposoby powstania zobowiązań podatkowych, zgodnie z art. 21 § 1 O.p. zobowiązanie powstaje z mocy prawa, tj. wskutek zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy wiążą powstanie takiego zobowiązania bądź też w drodze doręczenia decyzji wymiarowej organu podatkowego, w której treści następuje ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego.

O tym w jaki sposób powstaje zobowiązanie podatkowe, przesądza konstrukcja prawna danego podatku. Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: uVAT)) stanowi w art. 19 ust. 1 uVAT, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1. A zgodnie z art. 99 uVAT podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10 i art. 133 (ust. 1). Zgodnie z ust. 2 art. 99 mali podatnicy, którzy wybrali metodę kasową, składają w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy kwartalne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym kwartale. A w ust. 3 stanowi, że podatnicy, o których mowa w ust. 1, inni niż podatnicy rozliczający się metodą kasową, mogą również składać deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 2, po uprzednim pisemnym zawiadomieniu naczelnika urzędu skarbowego, najpóźniej do 25. dnia drugiego miesiąca kwartału, za który będzie po raz pierwszy złożona kwartalna deklaracja podatkowa (kwartalne składanie deklaracje wybrała skarżąca spółka). Jednocześnie zgodnie art. 103 ust. 2 uVAT podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 2 i 3, są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy kwartalne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po kwartale, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem ust. 2a-2g, 3 i 4 oraz art. 33.

W świetle powyższych uwag zdaniem Sądu uprawnione jest stwierdzenie, że skonkretyzowanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług powstałego na skutek dokonania określonej czynności (wydania towaru lub wykonania usługi) i przekształcenie go w zobowiązanie podatkowe następuje po zakończeniu danego okresu rozliczeniowego. A konkretyzacja co do wielkości kwoty przypadającej za dany okres rozliczeniowy (w sprawie kwartał) i co do terminu i miejsca zapłaty następuje do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu (kwartale), w którym powstał obowiązek podatkowy.

A zatem zobowiązanie w podatku od towarów i usług za II kwartał 2011 r. mogło się w pełni skonkretyzować dopiero w zakreślonym ustawą terminie - do 25 lipca 2011r. przewidzianym do złożenia deklaracji podatkowej VAT-7 i zapłaty podatku.

Przy czym nie podziela Sąd twierdzenia organu podatkowego II instancji, że na gruncie uVAT sformułowana jest zasada, że "zobowiązanie podatkowe w tym podatku powstaje po spełnieniu warunków określonych w art. 99 (złożenie deklaracji) i art. 103 ust. 1 (samoobliczenie podatku w ustalonym terminie obejmującym okres - w tym przypadku kwartalnym, w którym powstał obowiązek podatkowy)" - str. 5 postanowienia. Takie stwierdzenie jest o tyle nieuprawnione, że sama czynność złożenia deklaracji i obliczenia podatku nie ma wpływu na powstanie zobowiązania podatkowego; czynność złożenia deklaracji nie kreuje zobowiązania podatkowego.

Powyższe nie ma jednak wpływu na wynik sprawy, ponieważ organ prawidłowo wskazał, że decydujące znaczenie dla powstania wierzytelności z art. 272 p.u.n. ma termin płatności podatku, co Sąd omówi dalej.

Przechodząc na grunt ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, wskazać należy na art. 272 ust. 1 p.u.n., który stanowi, że układem objęte są wszystkie wierzytelności w stosunku do upadłego powstałe przed dniem ogłoszenia upadłości. Zauważa przy tym Sąd, że przepis ten mówi o wierzytelnościach powstałych przed dniem ogłoszenia upadłości, a nie o stosunkach zobowiązaniowych powstałych przed dniem ogłoszenia upadłości.

Na podstawie treści art. 272 należy przyjąć, iż nie są objęte układem wierzytelności w stosunku do upadłego, które powstały po dniu ogłoszenia upadłości, nawet jeżeli wierzytelność ta powstała na podstawie stosunku istniejącego przed dniem ogłoszenia upadłości. Z tej racji nie są objęte układem świadczenia powtarzające się (np. czynsze), które upadły powinien świadczyć po dniu ogłoszenia upadłości. Od tej zasady istnieją wyjątki wymienione w art. 272 ust. 3. Budowa art. 272 ust. 3 wskazuje, że wierzytelności tam wymienione (wierzytelności warunkowe) stanowią wyjątek od reguły wymienionej w art. 272 ust. 1 i stąd jako wyjątek nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający (patrz: Feliks Zedler Komentarz do art.272 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze, LEX).

Dla określenia wierzytelności z art. 272 p.u.n., zdaniem Sądu należy sięgnąć do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 1964r., nr 16, poz.93 ze zm., dalej kc) i art. 353 kc, który stanowi, że wierzyciel może żądać od dłużnika spełnienia świadczenia, a dłużnik powinien to świadczenie spełnić. "Podstawowym elementem treści zobowiązania jest wierzytelność, którą określa bardzo ogólnie przepis art. 353 k.c. jako możliwość żądania od dłużnika świadczenia. Wierzytelność jest prawem podmiotowym (...). Określa złożoną sytuację prawną podmiotu, na którą składa się pewien zespół funkcjonalnie powiązanych ze sobą poszczególnych uprawnień, uprawnień kształtujących, roszczeń, kompetencji. (...) Najistotniejszym elementem każdej wierzytelności jest przysługujące wierzycielowi uprawnienie do żądania od dłużnika świadczenia, które przybiera postać roszczenia, gdy strony stosunku są już indywidualnie oznaczone, a samo świadczenie skonkretyzowane. (...) Powinność dłużnika zachowania się zgodnego z treścią zobowiązania określana jest mianem długu i obejmuje wszelkie obowiązki ciążące na dłużniku w ramach danego zobowiązania. Dług stanowi w ten sposób korelat wierzytelności, gdyż wykonanie tych obowiązków zaspokoi interes wierzyciela, co jest głównym celem zobowiązania." (komentarz do art. 353 kc, Adam Olejniczak, LEX; podkreśl. własne). A zatem dla istnienia wierzytelności niezbędne jest istnienie długu.

Zdaniem Sądu w świetle poczynionych uwag nie ma podstaw, aby omówione wcześniej pojęcie zobowiązania podatkowego uznać za tożsame z pojęciem wierzytelności w rozumieniu ww. art. 272 p.u.n. W ocenie Sądu w przypadku zobowiązania podatkowego o istnieniu wierzytelności i odpowiadającego jej długu z tytułu tego zobowiązania można mówić dopiero po upływie terminu płatności podatku. Dopiero wówczas po stronie wierzyciela –Skarbu Państwa powstaje uprawnienie do żądania od dłużnika świadczenia (dług), które jest (i może zostać) skonkretyzowane również co do wielkości. Zwrócić trzeba uwagę, że dopiero po tej dacie organ mógłby "skonkretyzować" (określić) zobowiązanie w drodze decyzji. Powstanie wierzytelności w tym przypadku jest związane z terminem wykonania świadczenia. Słuszne jest tym samym stanowisko organu podatkowego, że dla powstania wierzytelności, o jakiej stanowi art. 272 p.u.n. decydujące znaczenie ma termin płatności podatku, tj. 25 lipiec 2011r.

Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że w przedmiotowej sprawie wierzytelność z tytułu podatku od towarów i usług za II kwartał 2011 r. nie mogła być objęte układem, ponieważ powstała już po ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu, tj. po dniu 7 lipca 2011r. Nie doszło zatem do naruszenia art. 272 w zw. z art. 87 p.u.n.

Nie stwierdził Sąd również naruszenia art. 59 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w zw. z art. 146 p.u.n. Art. 146 p.u.n. ma zastosowanie w przypadku ogłoszenia upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego, wskazuje na to tytuł rozdziału, w którym zamieszczony jest ww. przepis – "Rozdział 2 Wpływ ogłoszenia upadłości na inne postępowania w razie ogłoszenia upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego". W sprawie ogłoszona została upadłość z możliwością zawarcia układu, tym samym nie mogło dojść do wskazywanego naruszenia ww. przepisów.

Z uwagi na przedstawione wcześniej stanowisko o braku podstaw do objęcia spornych wierzytelności układem i zgłoszenia ich do układu, jako niezasadny ocenia Sąd również zarzut naruszenia art. 33 pkt 6 u.p.e.a.

Wobec braku stwierdzenia w sprawie uchybień procesowych, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.