Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1379/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska sędzia NSA Elżbieta Kremer Protokolant asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad i Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 2242/11 w sprawie ze skargi H.S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 16 września 2011 r. nr [..] w przedmiocie umorzenia postępowania wywłaszczeniowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 2242/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi H.S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 16 września 2011 r. nr [..] w przedmiocie umorzenia postępowania wywłaszczeniowego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 6 czerwca 2011 r. nr [..] oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że zaskarżoną decyzją z dnia 16 września 2011 r., nr [..]11 Minister Infrastruktury po rozpatrzeniu odwołania H.S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 6 czerwca 2011 r., nr [..] orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w obrębie 5[..], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [..] o pow. 0,6117, nr [..] o pow. 0,1623 ha, nr [..] o pow. 0,0035 ha, nr [..] o pow. 0,1260 ha, nr [..] pow. 0,1856 ha, nr [..] o pow. 0,1682 ha i nr [..] o pow. 0,2492 ha stanowiącej własność H.S..

Powyższe rozstrzygniecie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Opisana wyżej nieruchomość została przeznaczona pod budowę drogi ekspresowej nr S[..] na odcinku od węzła "[..]" do węzła "[..]" na długości 10,5 km.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wnioskiem 14 września 2010 r. wystąpił do Wojewody Lubelskiego o wszczęcie postępowania celem wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa opisanej w nim nieruchomości. Po wszczęciu postępowania wnioskiem z dnia 30 maja 2011 r., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wystąpił do Wojewody Lubelskiego o umorzenie postępowania wywłaszczeniowego. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że w dniu 23 maja 2011 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad złożył wniosek do Wojewody Lubelskiego o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pod budowę drogi ekspresowej S-[..] odcinek [..] – [..]: zadanie nr 3 odcinek węzeł "[..]" – węzeł "[..]" (wraz z węzłem) i odcinek drogi krajowej nr [..] klasy GP węzeł "[..]" – granica administracyjna miasta Lublina. Wnioskodawca stwierdził, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w znaczący sposób zmieni zakres inwestycji, określonej dotychczas w decyzji lokalizacyjnej z dnia 29 września 2005 r., a także, że osiągnięcie celu przedmiotowego postępowania wywłaszczeniowego stało się nieaktualne. Inwestycja drogowa prowadzona będzie na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. nr 193, poz. 1194).

Wojewoda Lubelski decyzją z dnia 6 czerwca 2011 r., nr [..] orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa opisanej w niej nieruchomości.

Od powyższej decyzji H.S. wniósł odwołanie do Ministra Infrastruktury. Odwołujący się zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 105 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż postępowanie wywłaszczeniowe stało się bezprzedmiotowe skoro osiągniecie celu postępowania stało się nieaktualne z uwagi na złożenie przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wniosku z dnia 23 maja 2011 r. o postępowania w przedmiocie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację opisanej wyżej inwestycji.

W piśmie z dnia 22 czerwca 2011 r., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad sprecyzował, że wniosek o umorzenie postępowania należy traktować równoznacznie z cofnięciem wniosku o wywłaszczenie nieruchomości.

W toku postępowania odwoławczego Minister Infrastruktury stwierdził, iż stosownie do treści art. 105 § 1 k.p.a., jeśli postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Natomiast zgodnie z § 2 powołanego przepisu organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie jeśli wystąpi o to strona, na żądanie której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Organ odwoławczy zauważył, że w przepisie art. 105 § 1 k.p.a. uregulowane zostało tzw. obligatoryjne umorzenie postępowania, natomiast w § 2 ww. przepisu fakultatywne umorzenie postępowania, które jednak obwarowane jest koniecznością spełnienia ustawowych warunków dopuszczalności umorzenia postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad pismem z dnia 30 maja 2011 r. wycofał swój wniosek o wywłaszczenie przedmiotowej nieruchomości. Skoro jak wynika z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., (Dz. U. nr 80, poz. 721 ze zm.) wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego wymaga stosownego wniosku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w ocenie Ministra Infrastruktury w przedmiotowej sprawie zaistniała faktyczna podstawa do obligatoryjnego umorzenia postępowania wywłaszczeniowego, gdyż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wycofał swój wniosek o wywłaszczenie nieruchomości, co należy interpretować jako utratę przez inwestora zainteresowania w uzyskaniu merytorycznego rozstrzygnięcia. Minister Infrastruktury podkreślił, że umorzenie postępowania należy odczytywać w kontekście specyfiki postępowania wywłaszczeniowego. Postępowanie takie może być zainicjowane tylko przez określony podmiot, organ nie może działać z urzędu, również inne strony nie mają możliwości wpływu na wszczęcie tego postępowania. Dlatego też wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad jako element postępowania wywłaszczeniowego nie tylko inicjuje postępowanie, ale wyraża wolę inwestora rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że bez względu na to w jakiej formie inwestor wyrazi brak woli nie kontynuowania postępowania – czy cofnie wniosek czy wystąpi z żądaniem umorzenia postępowania należy to rozumieć jako brak wniosku, co wskazuje, że postępowanie jest bezprzedmiotowe z uwagi na brak jednego z elementów warunkujących wszczęcie i prowadzenie postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko Minister Infrastruktury powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych.

Uwzględniając powyższe Minister Infrastruktury decyzją z 16 września 2011 r., nr [..] utrzymał w mocy decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 6 czerwca 2011 r., nr [..] orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa opisanej w niej nieruchomości.

Na powyższą decyzję H.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 105 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe, gdyż osiągniecie celu postępowania stało się nieaktualne z uwagi na wszczęcie na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i autostrad postępowania, jak również pominięcie, iż w odniesieniu do określonych wyżej nieruchomości zachodzi przeszkoda do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, albowiem w dalszym ciągu funkcjonuje w obrocie prawnym decyzja Wojewody Lubelskiego z dnia 29 września 2005 r., którą to decyzją objęte są również ww. nieruchomości. W uzasadnieniu skargi H.S. wyjaśnił, że w chwili wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o umorzeniu postępowania nie została jeszcze wydana powoływana w uzasadnieniu decyzji umarzającej decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Tym samym decyzja ta nie istnieje w obrocie prawnym i nie mogła wywołać żadnych skutków prawnych, jak również nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że postępowanie wywłaszczeniowe było bezprzedmiotowe. Zatem z uwagi na objęcie tych nieruchomości decyzją lokalizacyjną Wojewody Lubelskiego z dnia 29 września 2005 r., jednym trybem w ramach, którego możliwe jest zrealizowanie przejawianej przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad woli nabycia ich własności jest postępowanie wywłaszczeniowe, którego z tej przyczyny nie sposób uznać za bezprzedmiotowe.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że nie stanowią one nowych okoliczności w sprawie lecz były znane organowi w przedmiotowym postępowaniu, gdzie się do nich ustosunkowano.

Sąd I instancji uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, iż przepis art. 105 k.p.a. rozróżnia dwa przypadki bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Pierwszym jest bezwarunkowa bezprzedmiotowość uregulowana w § 1 ww. przepisu, kiedy organ ma obowiązek umorzenia postępowania, przy czym w doktrynie uważa się, że aby umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. organ musi stwierdzić brak jakiegokolwiek elementu stosunku materialnoprawnego. W związku z czym nie jest możliwe wydanie decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty. Natomiast w orzecznictwie podkreśla się, że sformułowanie z art. 105 § 1 k.p.a. "postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe" obejmuje sytuacje, gdy żądanie strony, jest nieaktualne, lub wygasło z mocy prawa. O bezprzedmiotowości postępowania w sprawie można zatem mówić, gdy zachodzi brak jego strony lub brak przedmiotu, czyli brak jest podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. W drugim przypadku umorzenia postępowania, unormowanym w przepisie art. 105 § 2 k.p.a., mówi się o tzw. względnej dyspozycyjności, która oznacza możliwość dysponowania przez stronę postępowaniem wszczętym na jej żądanie i jednocześnie poddanie jej wniosku o umorzenie postępowania kontroli innych stron postępowania. W tym przypadku postępowanie staje się bezprzedmiotowe jako rezultat żądania strony, która wniosła o rozstrzygnięcie sprawy, a aktualnie nie jest zainteresowana jej merytorycznym zakończeniem. Zatem w takim przypadku tym elementy stosunku administracyjnoprawnego mogą istnieć.

W ocenie Sąd I instancji, okoliczności sprawy nie dawały Wojewodzie Lubelskiemu prawa do umorzenia postępowania administracyjnego w trybie art. 105 § 1 k.p.a., gdyż nie wystąpiła z niniejszej sprawie bezprzedmiotowość postępowania określona w tym przepisie. Sąd zauważył, że postępowanie o wywłaszczenie nieruchomości skarżącego, mimo wycofania wniosku przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, nie stało się bezprzedmiotowe, ani z przyczyn podmiotowych, ani też przedmiotowych, nawet jeśli postępowanie to jest postępowaniem wszczynanym wyłącznie na wniosek. Przyczyną bezprzedmiotowości w rozumieniu powołanego przepisu nie jest także toczące się postępowanie o wydanie decyzji o zezwoleniu na zrealizowanie inwestycji drogowej w trybie przewidzianym przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. nr 80, poz. 721 ze zm.). Tym bardziej, że jak zauważył skarżący, w chwili wydawania decyzji o umorzeniu nie została wydana decyzja o zezwoleniu na realizację decyzji drogowej, nie funkcjonowała ona w obrocie prawnym. Bez wątpienia także przepis, na podstawie którego organ mógłby wydać swoje rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie należy do prawa materialnego administracyjnego. Wojewoda Lubelski w dacie wydania decyzji z dnia 6 czerwca 2011 r. był zatem uprawniony do rozstrzygnięcia sprawy o niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Z tego względu nie zaistniała żadna z przyczyn określonych przez art. 105 § 1 k.p.a.

Zdaniem Sądu Wojewoda Lubelski, wobec złożonego przez Generalną Dyrekcje dróg Krajowych i Autostrad wniosku, winien rozważyć w niniejszej sprawie zastosowanie przepisu art. 105 § 2 k.p.a. i ewentualnie w tym trybie rozpoznać wniosek o umorzenie postępowania. W związku z czym zobligowany byłby postąpić zgodnie z przesłankami określonymi w tym przepisie, tj. zbadać, czy umorzeniu postępowania nie sprzeciwiają się inne strony i czy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Takich ustaleń nie poczyniono w niniejszym postępowaniu, co w związku z wycofaniem przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad wniosku o umorzenie postępowania stanowiło swoiste nadużycie prawa poprzez istotne naruszenie ww. przepisu, a także art. 7, 77 § 1 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, zaskarżając go w całości zarzucił mu naruszenie prawa procesowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 61 § 1 oraz art. 105 § 1 i art. 105 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez wadliwe uznanie, że przedmiotowe postępowanie administracyjne nie stało się bezprzedmiotowe w związku z cofnięciem wniosku przez wnioskodawcę, co stanowiło by obligatoryjną przesłankę do umorzenia w oparciu o art. 105 § 1 kpa;

2) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. poprzez uznanie ,że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że w przypadku cofnięcia przez stronę wniosku o wszczęcie postępowania bez znaczenia dla konieczności umorzenia przez organ takiego postępowania w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. jest okoliczność ,że strona wnioskująca o wszczęcie postępowania na podstawie art. 61 §1 k.p.a. a następnie o jego umorzenie, inicjuje nowe postępowanie którego skutkiem będzie osiągnięcie między innymi celu umorzonego postępowania, o ile obowiązuję w tym zakresie przepisy nie będą się temu sprzeciwiały. W niniejszej sprawie wnioskodawca zainicjował nowe postępowanie o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej dla budowy drogi S- [..] odcinek [..] – [..[ : zadanie 3 odcinek węzeł " [..]" - węzeł "[..] " - granica administracyjna miasta Lublina, przy czym Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, że decyzja ta w znaczący sposób zmieni zakres inwestycji, określonej dotychczas w decyzji lokalizacyjnej z dnia 29 września 2005 r. Podniesiono dodatkowo, że zainicjowane przez skarżącego nowe postępowanie nie jest postępowaniem tożsamym w oparciu, o który uzyskano decyzję lokalizacyjną. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest wydawana w oparciu o inne przepisy prawne . Ponadto to do skarżącego należy prawo wyboru na podstawie której decyzji będzie realizował swoją inwestycję drogową. Rozpoczęcie inwestycji drogowej na podstawie jednej z w/w decyzji wyłącza możliwość wykorzystania drugiej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł również Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, zaskarżając go w całości zarzucił mu naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 105 § 1 Kpa w zw. z art. 15 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2003r., Nr 80, poz. 721 ze zm.), poprzez wadliwe uznanie, że w sprawie nie zachodził przypadek bezprzedmiotowości postępowania umożliwiający utrzymanie przez organ odwoławczy w mocy decyzji umarzającej postępowanie administracyjne na podstawie art. 105 § 1 Kpa.

W konkluzji skargi kasacyjnej podniesiono, iż specyfika postępowania wywłaszczeniowego pozawala stwierdzić, że wniosek GDDKiA jest jednym z elementów przedmiotu postępowania administracyjnego, tj. przyznania prawa własności nieruchomości. Ten wniosek nie tylko inicjuje postępowanie, ale wyraża wolę inwestora rozstrzygnięcia sprawy. Wola ta musi istnieć przez cały tok postępowania aby można było mówić, że postępowanie ma przedmiot. Wniosek działa nie tylko w sferze procesowej - wszczęcia postępowania, ale musi być "aktywny" przez cały czas trwania postępowania. Tylko istnienie woli inwestora pozwala doprowadzić sprawę do rozstrzygnięcia merytorycznego. Bez względu w jakiej formie inwestor wyrazi brak woli kontynuowania postępowania (cofnięcie wniosku czy też żądanie umorzenia postępowania), należy taką sytuację oceniać jednolicie jako brak wniosku (rozumianego nie literalnie, jako pismo inicjujące postępowanie, ale jako wola, uzyskania rozstrzygnięcia). W taki sposób inwestor neguje istnienie wniosku, a więc wskazuje, że postępowanie jest bezprzedmiotowe z uwagi na brak jednego z elementów warunkujących wszczęcie i prowadzenie postępowania. Tym samym organ stwierdził, że gdyby Sąd I instancji prawidłowo uznał, że wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o umorzenie postępowania powinien być rozumiany jako wycofanie wniosku o wydanie decyzji wywłaszczeniowej, powinien był dojść do przekonania, że nastąpiła bezprzedmiotowość postępowania, z uwagi na brak możliwości kontynuowania postępowania bez wniosku (woli inwestora). W takim przypadku zarówno decyzja Ministra Infrastruktury jak i Wojewody Lubelskiego powinna zostać oceniona jako prawidłowa, a skarga powinna była być oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W sprawie zainicjowanej wnioskiem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 14 września 2010r. wobec jego cofnięcia pismem z dnia 30 maja 2011r. wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania o jakiej mowa w art.105 § 1 k.p.a.

Zgodnie z tym przepisem gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

Postępowanie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpi brak jednego z podstawowych elementów stosunku administracyjnoprawnego to jest przedmiotu, podmiotu, podstawy prawnej rozstrzygnięcia będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Zatem o bezprzedmiotowość postępowania (art. 105 §1 k.p.a.) zachodzi gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie wszczyna się na wniosek lub z urzędu. We wniosku o wszczęcie postępowania strona zwraca się do organu administracji o załatwienie wskazanej przez nią sprawy w oparciu o konkretny przepis prawa materialnego. Strona określa sprawę administracyjną, rozstrzygnięciem której jest zainteresowana.

Wniosek złożony przez podmiot uprawniony na podstawie w/wym. przepisu określa przedmiot postępowania i wszczyna konkretną sprawę administracyjną. W rozpoznawanej sprawie jej przedmiotem było wywłaszczenie nieruchomości opisanej we wniosku, a stanowiącej własność H.S. . Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jako podmiot inicjujący postępowanie jest jedynym podmiotem uprawnionym do decydowania o przebiegu tego postępowania. Cofnięcie wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego jest równoznaczne z brakiem żądania uprawnionego podmiotu do rozpoznania konkretnej sprawy administracyjnej, co oznacza, że przedmiot postępowania, oznaczony we wniosku przestał istnieć.

Inaczej rzecz ujmując z chwilą cofnięcia wniosku odpadł jeden z koniecznych elementów sprawy administracyjnej (przedmiot), co obligowało organ do umorzenia postępowania (tzw. obiektywna konieczność umorzenia postępowania) na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Nie mają przy tym znaczenia przyczyny dla jakich doszło do cofnięcia wniosku.

W tej sytuacji zarzut naruszenia art.145 § 1 pkt. 1 lit. Ppsa w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. podnoszony w obydwu skargach kasacyjnych jest uzasadniony.

Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że w sprawie znajdował zastosowania art. 105 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym.

Fakultatywne umorzenie postępowania określone w art. 105 § 2 k.p.a. następuje w sytuacji gdy jedna ze stron przestała być zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy, co nie jest równoznaczne z bezprzedmiotowością postępowania.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 Ppsa w zw. z art. 207 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

.