Wyrok NSA, sygn. akt IV SA 3856-3858/02
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2003-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 33
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 stycznia 1999 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Teza: W myśl art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ ustalenia miejscowego planu kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności.

Zestawienie tego przepisu z art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 tej ustawy wskazuje, że gmina działając w ramach swoich uprawnień planistycznych uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i ustalając przeznaczenie oraz zasady zagospodarowania terenu, określa sposób wykonywania prawa własności.

TEZY

W myśl art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ ustalenia miejscowego planu kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności.

Zestawienie tego przepisu z art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 tej ustawy wskazuje, że gmina działając w ramach swoich uprawnień planistycznych uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i ustalając przeznaczenie oraz zasady zagospodarowania terenu, określa sposób wykonywania prawa własności.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stanisława N., Zofii N. i Alicji P. na uchwałę Rady Gminy W. - W. z dnia 29 sierpnia 2002 r. (...) w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - skargę oddala.


UZASADNIENIE

Właściciele lokali mieszkalnych budynku przy ul. W. W. 2 wnieśli zastrzeżenia do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. W. i W. N. Z. dotyczące:

- naruszenia ich interesu prawnego m. in. przez pogorszenie warunków zamieszkania, spadek wartości wykupionych lokali mieszkalnych i działki, pogorszenia bezpieczeństwa oraz stanu zdrowia,

- zmiany ciągów pieszo - jezdnych na drogi dojazdowe o szerokości 7,5 do 10 m przy obecnej szerokości 4,5m, co spowoduje naruszenie ich prywatnej własności o 5,5 m gruntu,

- likwidacji istniejących boksów garażowych i przekwalifikowanie tego terenu na teren usług U-10 pod lokalizację ogólnodostępnego parkingu podziemnego i usług o wysokości 2 kondygnacji,

- przeznaczenie 20 procent terenu na powierzchnię biologicznie czynną - par. 61 projektu planu, a na terenie MWU-4 tylko 3 procent bądź 1-15 procent na innych terenach,

- przyjęcie w par. 21 projektu planu 1 miejsca parkingowego na 1 lokal mieszkalny, bez oznaczenia tych miejsc na planie. Likwidacja boksów garażowych jeszcze pogorszy ten stan,

- dopuszczenie na terenie MWU-4 zabudowy wyższej od już istniejącej w sąsiedztwie tego terenu i to aż do 7 kondygnacji tj. ponad 25 m.

Rada Gminy W. - W. uchwałą nr 864 z 29 sierpnia 2002 r. uwzględniła żądania mieszkańców i zrezygnowała z wyznaczenia w projekcie planu linii rozgraniczających drogi publiczne na terenie osiedla i z modernizacji istniejących sieci komunikacyjnych pozostawiając ją w dotychczasowym układzie i sposobie użytkowania.

W pozostałym zakresie zarzut odrzucono wskazując, że teren oznaczony U-10 ma obecnie takie samo przeznaczenie, albowiem zlokalizowane są tam boksy garażowe. Dopuszczalną wysokość zabudowy na tym terenie ustalono na 8 m, a liczba kondygnacji nie może być wyższa niż 2 przy wskaźniku intensywności zabudowy - 2. Lokalizacja podziemnego parkingu, a w kondygnacji przyziemia od strony dróg publicznych - usług, nie zmienia przeznaczenia terenu, ani nie pogorszy warunków zamieszkiwania. Pozwoli natomiast częściowo zaspokoić potrzeby parkingowe osiedla i wzbogaci go o funkcje usługowe.

Ustalenie 20 procent powierzchni działek jako terenu biologicznie czynnego na obszarze MWU-2 ma ograniczyć intensywność zabudowy w celu poprawy warunków zamieszkiwania. W projekcie ustalono również warunki zaspokojenia potrzeb parkingowych przyjmując zapis 1 miejsce parkingowe na jeden lokal mieszkalny przy zabudowie wielorodzinnej. Zapis ten jest zgodny z wnioskiem Zarządu Dróg Miejskich. Realizacja podziemnego parkingu pozwoli na częściowe zaspokojenie potrzeb parkingowych.

W skardze na tę uchwałę Stanisław N., Zofia N. i Alicja P. podnieśli następujące zarzuty:

- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym;

- podjęcia uchwały z naruszeniem art. 156 par. 1 pkt 2 i 3 Kpa,

- rażącego naruszenia interesu prawnego właścicieli lokali budynku przy ul. W. W. 2 i innych.

Zdaniem skarżących, jeżeli w decyzjach administracyjnych dotyczących działek nr 49 i 50 obr. 1-05-47, przy ul. W.-W., uznano za niedopuszczalne naruszenie kształtu architektonicznego osiedla W. III poprzez pozwolenie na budowę budynku 7 - kondygnacyjnego, to dopuszczenie w nowym planie zabudowy o takiej wysokości jest niedopuszczalne i stanowi działanie na szkodę mieszkańców.

Nadto skarżący podnieśli zarzut braku uzgodnień projektu planu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków i Wojewódzkim Konserwatorem Zieleni.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta St. W. wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko zawarte w zaskarżonej uchwale. W odniesieniu do zarzutów skargi Rada podniosła, iż rozstrzygnięcia administracyjne w zakresie pozwolenia na budowę nie wpływają na ustalenia przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla danego terenu. Za nietrafny uznano zarzut braku uzgodnienia projektu planu ze służbami ochrony zabytków i ochrony środowiska, albowiem projekt ten ma wszystkie wymagane uzgodnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

Stosownie do treści art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139/ do zadań własnych gminy należy ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Realizacja tego następuje przez uchwalanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - art. 2 ust. 1 ustawy. Wykonując to uprawnienie przy uwzględnieniu obowiązujących przepisów, gmina w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego może ustalić dla danego terenu określone funkcję jego wykorzystywania w tym, przeznaczyć pod budowę bądź usługi. Jak wynika z przedstawionych przez Radę dokumentów dla terenu MWU - 4 ustalono w projekcie planu zabudowę o wysokości nie przekraczającej 25m, a liczba kondygnacji nie może przekroczyć 7 m. Na uwagę zasługuje fakt, iż na skutek autopoprawki Rady Gminy zmniejszono wysokość zabudowy przyjmując, że nie może ona przekroczyć 14,5 m a liczba kondygnacji nie może przekroczyć 4. Zatem przyjęta wysokość zabudowy w żaden sposób nie odbiega od wysokości istniejącej już zabudowy na sąsiednich działkach.

Również nie narusza prawa ustalenie powierzchni biologicznie czynnych na minimum 20 procent. Należy dodać, iż dotyczy to wszystkich terenów MWU od 1-7.

Przeznaczenie terenu U-10 pod lokalizację ogólnodostępnego parkingu podziemnego, a w kondygnacji przyziemia od strony dróg publicznych pod funkcje usługowe to jedynie unowocześnienie i rozszerzenie już istniejącej funkcji garażowej. Obecnie na tym terenie znajdują się boksy garażowe, których pojemność jest niewielka. Skarżący sami wskazują na niewielką ilość miejsc parkingowych oraz na parkowanie samochodów na ciągach pieszo-jezdnych, co znacznie utrudnia ruch i pogarsza bezpieczeństwo na tym terenie. Wobec tego planowana lokalizacja parkingu podziemnego nie zmienia przeznaczenia terenu, a jednocześnie zwiększy ilość miejsc parkingowych, co jest zbieżne z postulatami skarżących. Ponadto uporządkuje wewnętrzną komunikację.

W myśl art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności. Zestawienie tego przepisu z art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 tej ustawy wskazują, że gmina działając w ramach swoich uprawnień planistycznych uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i ustalając przeznaczenie oraz zasady zagospodarowania terenu, określa sposób wykonywania prawa własności. Przedłożona dokumentacja wskazuje, że Rada Gminy me naruszyła procedury planistycznej określonej w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto zaskarżona uchwała odpowiada wymogom określonym w art. 24 ust. 3 tej ustawy, albowiem zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne.

Nie można zatem przyjąć, że gmina przeznaczając w projekcie planu teren pod funkcję kwestionowane przez skarżących naruszyła prawo. Przyjęte w projekcie planu ustalenia nie naruszają bowiem interesu prawnego skarżących w sposób niezgodny z prawem.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.