Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 401/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 27 e w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 88 ust. 3a pkt 2 oraz art. 112 b ust. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2018 poz 2174
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.),, sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 września 2020 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2018 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] organ dokonał Spółce B. Sp. z o.o. w S. (zwanej dalej: "Skarżącą") za grudzień 2018 r. odmiennego rozliczenia podatku od towarów i usług, aniżeli zadeklarowano w kontrolowanym okresie oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30 % kwoty zwrotu różnicy podatku wyższej od kwoty należnej w wysokości 134.550 zł. W wyniku przeprowadzonego postępowania zakwestionowano Spółce prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury VAT z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] wystawionej przez "T." R. Z. na sprzedaż nieruchomości - ul. [...]. o wartości netto 1.950.000 zł, VAT 448.500. Stwierdzono, że faktura ta oraz faktura nr [...] wystawiona przez ten sam podmiot w miesiącu następnym (2 dni później – [...] stycznia 2019 r.) na zakup maszyn i urządzeń do produkcji okien drewnianych, pomimo rozdzielenia czynności na dwie transakcje i udokumentowanie ich dwoma fakturami VAT, dokumentowała zakup zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Organ wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm., zwanej dalej: "u.p.t.u."), do czynności tej nie stosuje się przepisów u.p.t.u. Skutkowało to, zdaniem organu I instancji, koniecznością zastosowania przepisu art. 88 ust. 3 a pkt 2 u.p.t.u., który stanowi, iż nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu.

Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie, w którym zaskarżyła naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 2 pkt 27 e w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 88 ust. 3a pkt 2 oraz art. 112 b ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.t.u.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. (zwany dalej: "DIAS") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie oraz w zakresie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2018 r.

Organ odwoławczy podniósł, że z akt sprawy wynika, że w kontrolowanym okresie Spółka była czynnym podatnikiem VAT. Przedmiotem jej działalności była produkcja okien i drzwi drewnianych. W prowadzonym dla potrzeb podatku od towarów i usług rejestrze zakupu za kontrolowany okres, tj. grudzień 2018r. Spółka wykazała fakturę VAT z dnia [...] grudnia 2018 r. wystawioną przez "T." R. Z. na zakup nieruchomości - ul. [...] o wartości netto 1.950.000 zł, VAT 448.500. Tego samego dnia tj. [...] grudnia 2018 r. firma ta wystawia również fakturę pro forma nr [...], której przedmiotem były "maszyny, urządzenia do produkcji okien drewnianych". Ostatecznie transakcja zakupu maszyn i urządzeń do produkcji okien drewnianych o wartości netto 2.850.000 zł, podatek VAT 655.500 zł została udokumentowana fakturą z dnia [...] stycznia 2019 r., a podatnik wykazał ją w następnym okresie rozliczeniowym, tj.

w styczniu 2019 r.

Następnie DIAS wskazał, że odnośnie transakcji nabycia nieruchomości przy ul. [...]. strony zdecydowały, iż opodatkują przedmiotową dostawę, korzystając w tym zakresie z możliwości złożenia oświadczenia o wyborze opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części, o którym mowa w art. 43 ust. 10 u.p.t.u. Oświadczenie złożono do Naczelnika Urzędu Skarbowego

w A. dnia [...] grudnia 2018 r. Dnia 31 grudnia 2018 r. został zawarty pomiędzy Z. R. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą T. (sprzedający) a A. B. reprezentującym spółkę pod nazwą: B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Akt Notarialny Repertorium A numer [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. potwierdzający umowę przeniesienia własności nieruchomości oraz oświadczenie o ustanowieniu hipotek, z którego nabycie w dniu [...] grudnia 2018 r.od T. R. Z. nieruchomości zabudowanej halą do produkcji okien aluminiowo drewnianych z częścią socjalną położoną w S. przy ul. [...]. Z zapisów ww. aktu wynika również, że przedmiotowa nieruchomość z infrastrukturą techniczną: przyłączem wodociągowym, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej i energetycznym, wraz z parkingiem na 11 miejsc postojowych samochodów osobowych oraz wjazdem z ul. [...], z dostępem do drogi publicznej położona jest na terenie S. Specjalnej Strefy Ekonomicznej. W akcie ujęto także zobowiązanie sprzedającego do wydania kupującej Spółce przedmiotowej nieruchomości w terminie do dnia [...] stycznia 2019 r. Zakupione maszyny i urządzenia zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych, ewidencji wyposażenia i przyjęte do użytkowania od 2 stycznia 2019 r.

Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy dał podstawę do kwestionowania prawa Spółki do odliczenia podatku naliczonego, bowiem wystawione przez "T." R. Z. faktury dokumentują zakup przez podatnika zorganizowanej części przedsiębiorstwa (o którym mowa w art. 2 pkt 27e u.p.t.u.), co oznacza, iż w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 6 pkt 1 u.p.t.u., tj. transakcja nie podlegała opodatkowaniu. Następnie DIAS wyjaśnił, że aby skorzystać z wyłączenia przewidzianego w art. 6 pkt 1 u.p.t.u., zgodnie z którym przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa, podstawowym wymogiem jest to, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa stanowiła zespół składników materialnych i niematerialnych, a kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego zespołu na trzech płaszczyznach: organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej.

Organ odwoławczy podniósł, że zbyty na rzecz Skarżącą majątek stanowił na tyle zorganizowany zespół składników majątkowych, że umożliwił mu, bez jakichkolwiek modyfikacji, produkcję okien. Potwierdzeniem tego stanowiska są zebrane w sprawię dowody, które DIAS opisał szczegółowo w zaskarżonej decyzji na stronach od 7 do 11.

Z akt sprawy wynika z akt sprawy (m.in. z pisma Z. R. prowadzącego "T. " z dnia [...] marca 2019 r.) przy ul. [...] prowadzona była produkcja i sprzedaż wyrobów z drewna, usługi serwisowe i montażowe, zaś przy ul. [...] prowadzona była produkcja i sprzedaż wyrobów ze szkła oraz handel materiałami budowlanymi. Nabyta przez B. sp. z o.o. część przedsiębiorstwa przy ul. [...] na dzień dokonania tej transakcji była w pełni zdolna do kontynuowania produkcji i produkcja taka miała miejsce w rzeczywistości bez konieczności dokonywania jakichkolwiek dodatkowych nakładów. Zarówno Spółka B., jak i też sprzedający, po dokonaniu transakcji prowadzili i prowadzą nadal dotychczasową działalność, jako odrębne przedsiębiorstwa. R. Z. po zbyciu zakładu produkcji okien przy ul. [...] nadal prowadzi działalność gospodarczą w zakładzie produkcji szkła do okien, co potwierdza, że oba te zakłady mogą funkcjonować niezależnie od siebie. Do każdego miejsca działalności przypisany był określony zespół składników majątkowych

z uwagi na odrębne profile działalności (produkcja szkła oraz produkcja okien), kadra pracownicza odrębna w poszczególnych zakładach, co potwierdza, iż oba zakłady były odrębnymi zakładami, niezależnymi od siebie, z możliwością prowadzenia odrębnych działalności.

Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że zakład produkcji okien prowadzony przez T. mieszczący się przy ul. [...] w S. działał na terenie S. Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Wybudowany został od podstaw, i wyposażony w linie produkcyjne, zaplecze techniczne, socjalne. Działka była uzbrojona, posiada dojazdy, miejsca parkingowe. Przeznaczony był do realizacji określonych zadań gospodarczych. W zakładzie zatrudniona była odrębna załoga. Do momentu zbycia, jak też obecnie w zakładzie produkuje się okna. Oprócz nieruchomości, maszyn, urządzeń, wyposażenia Strona nabywa również od T. R. Z. materiały do produkcji (wg spisu z natury sporządzonego przez T. wg stanu na dzień 31 grudnia 2018 r.). Nastąpiło również przejęcie z dniem 1 stycznia 2019 r. pracowników firmy T. świadczących pracę przy ul. [...]. Zatem Spółka B. przejęła zakład z pracownikami i kontynuuje tę samą działalność co poprzedni właściciel.

W ocenie DIAS fakt, że w "T." pozostał jeden pracownik, który nie został zatrudniony w firmie podatnika oraz, że osobą zarządzającą w tej firmie był szef, tj. Z. R., a jego funkcję przejął prezes Spółki B. nie ma znaczenia dla uznania, że strona skarżąca nabyła zorganizowaną część przedsiębiorstwa. Bez wpływu na zmianę stanowiska jest również argument stanowiący o tym, że strona nie nabyła od firmy "T." wszystkich środków trwałych, narzędzi czy przedmiotów leasingu m.in. samochodu - na dowód czego podatnik załączył ewidencję środków trwałych, sprzedającego, wykaz narzędzi czy fakturę na ratę leasingową.

Organ odwoławczy podniósł również, że w przedmiotowej sprawie został również spełniony warunek wyodrębnienia finansowego. Z akt sprawy wynika, że możliwe było wyodrębnienie z całości przychodów i kosztów firmy T. tylko tych wartości, które odnosiły się do zakładu produkcyjnego przy ul. [...]. Wskazuje na to m.in. pismo Z. R. z dnia [...] marca 2018r. (które m.in. podatnik załącza do pisma z dnia [...] lutego 2020 r.), gdzie ww. podaje, iż: "po zakończeniu miesiąca poniesione wydatki zakwalifikowane jako koszty uzyskania przychodu przyporządkowywano do przychodów opodatkowanych i zwolnionych". Firma T. sporządzała zestawienie przychodów i kosztów uzyskanych z powyższego tytułu, chociażby w celu monitorowania stopnia wykorzystania limitu pomocy publicznej z tytułu działalności prowadzonej na terenie S. Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dochody z tytułu działalności prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej - jako dochody zwolnione od podatku dochodowego wykazywane są w składanych zeznaniach podatkowych). Stąd też, z całości dochodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej przez T., pomimo więc prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (załączonej przez stronę do pisma z [...] lutego 2020 r.) do całej działalności, istniała możliwość wyodrębnienia dochodów z działalności prowadzonej na terenie Strefy, gdzie odbywała się produkcja okien drewnianych.

W ocenie DIAS został też spełniony warunek wyodrębnienia funkcjonalnego.

Organ odwoławczy podniósł, że Spółka przejęła od T. wszystko, co było potrzebne do prowadzenia działalności gospodarczej w zakładzie produkcji okien przy ul. [...]. Były to: budynek, maszyny, urządzenia, wyposażenie, materiały do produkcji, wykwalifikowanych pracowników. Pozostałe składniki majątku firmy T. znajdujące się w innym miejscu, tj. przy ul. [...] oraz pracownicy pracujący w zakładzie pod tym adresem stanowiły odrębny zakład — zakład produkcji szkła, który funkcjonuje samodzielnie do chwili obecnej.

Nabyty przez Spółkę, co wynika też m.in. z zeznań A. B. z dnia [...] marca 2019 r., zespół składników majątkowych wraz z pracownikami posiadał,

w momencie jego nabycia - zdolność do prowadzenia działalności w zakresie produkcji okien bez potrzeby uzupełniania go o dodatkowe elementy, tzn. był on zdolny do prowadzenia działalności w ramach tej samej roli, jaką pełnił

w przedsiębiorstwie zbywcy. Nabywca przejmując ten zakład oraz pracowników kontynuuje ten sam rodzaj działalności, co poprzedni właściciel tego zakładu. Spółka (na bazie nabytego majątku) rozpoczęła produkcję okien i drzwi w zakładzie przy ul. [...] bez żadnych przestojów, tj. dnia [...] stycznia 2019 r. Spółka podejmuje produkcję bez jakichkolwiek dodatkowych nakładów. Kontynuuje działalność na bazie majątku nabytego od T. oraz materiałów do produkcji nabytych od tej firmy, kontynuuje jest na tych samych standardach, co potwierdziła Strona "Bazą produkcji 90% okien produkowanych na rynku europejskim jest tzw. Profil IV Europejski (jest to standardowy profil). I moja firma i T. na tym profilu opiera się..."Ponadto DIAS wskazał, że Spółka - jak wynika z wyjaśnień zawartych w piśmie z [...] października 2019 r. - realizuje także wcześniejsze zlecenia T. (kończyła zlecenia przyjęte przez Zbywcę). Ponadto z niektórych kserokopii zleceń wynika, iż Spółka uczestniczyła w produkcji okien i drzwi jeszcze przed formalnym przejęciem zakładu.

Mając powyższe organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż w niniejszej sprawie przedmiot transakcji spełniał wszystkie określone w art. 2 pkt 27e u.p.t.u. warunki, pozwalające uznać, że przedmiotem umowy sprzedaży była zorganizowana część przedsiębiorstwa, czyli transakcja niepodlegająca przepisom ustawy o VAT na podstawie art. 6 pkt 1. Zatem Spółce, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 u.p.t.u., nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanej faktury. Z uwagi na fakt, że Spółka w złożonej deklaracji VAT-7 za XII 2018 r. wykazała kwotę zwrotu wyższą od kwoty należnej - zgodnie z art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.t.u.- zasadnie (wbrew twierdzeniom strony) określono jej sankcję w postaci dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 30% w kwocie 134.550 zł (liczonej od kwoty zawyżenia zwrotu, tj. 448.500 zł x30%).

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka złożyła skargę do tutejszego Sądu. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie prawa procesowego:

- art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (Dz. U. z

2019 r. poz. 900 ze zm. zwanej dalej: "o.p.",

- art. 187 § 1 o.p.,

- art. 191 o.p.

2) naruszenie prawa materialnego:

— art. 2 pkt 27e w związku z art. 6 ust. 1 u.p.t.u., poprzez uznanie, że doszło do nabycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa;

— art. 88 ust 3a pkt 2 u.p.t.u., poprzez jego zastosowanie w sprawie i uznanie, że dostawa nieruchomości położonej przy ul. [...] w S. nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, co w konsekwencji powoduje, że Skarżącemu nie przysługuje prawo od obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury VAT wystawionej przez zbywcę dokumentującej sprzedaż nieruchomości,

- art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.t.u. poprzez błędne uznanie, że w deklaracji podatkowej VAT-7 za miesiąc grudzień 2018 r. Skarżąca wskazała kwotę zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej, co skutkuje nałożeniem na niego sankcji w postaci dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 30% kwoty zwrotu podatku naliczonego, w sytuacji kiedy nie zachodzą przesłanki do zastosowania tego przepisu.

W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko

w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w skrócie "p.u.s.a."), sąd administracyjny przeprowadza kontrolę pod względem zgodności z prawem aktów wydawanych przez organy administracji publicznej. Z przepisu art. 1 p.u.s.a. wynika, że sądowoadministracyjna kontrola administracji publicznej zawsze powinna uwzględniać trzy aspekty, a mianowicie: 1) ocenę zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym; b) ocenę dochowania wymaganej procedury; c) ocenę respektowania reguł kompetencji. Kontrola ta polega więc na wszechstronnym zbadaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, a sąd powinien poddać szczególnie gruntownej ocenie i analizie te wszystkie aspekty sprawy, w odniesieniu do których istnieją wątpliwości, a ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń strony. Należy również dodać, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.")).

W przedmiotowej sprawie spór dotyczył kwalifikacji przedmiotów transakcji, udokumentowanych fakturą z dnia 31.12.2018 r. w kontekście wystawionej faktury z dnia 02.01.2019 r., w których stroną nabywającą była skarżąca tj. czy stanowią one zorganizowaną część przedsiębiorstwa jak uważają organy podatkowe i w myśl art. 6 pkt 1 u.p.t.u. nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług czy też tylko składnik majątku, jak twierdzi skarżąca, która z tego tytułu rości sobie prawo do odliczenia podatku naliczonego wskazanego w ww. fakturze.

Sąd w tak zakreślonym sporze przychyla się do stanowiska organu –Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. uznając, że okoliczności niniejszej sprawy przemawiają za uznaniem, iż przedmiotem spornych transakcji była zorganizowana część przedsiębiorstwa, a nie składniki majątku zbywcy.

W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów naruszenia prawa materialnego tj. art. 2 pkt 27e w zw. z art. 6 pkt 1 u.p.t.u.

Zgodnie z art. 6 pkt 1 u.p.t.u. przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji przedsiębiorstwa. "Przedsiębiorstwo" w rozumieniu art. 6 pkt 1 u.p.t.u. oznacza każdy zespół składników służących do realizacji określonych zadań gospodarczych, jeżeli jest wystarczający do prowadzenia przez nabywcę w oparciu o przekazane składniki majątkowe w sposób trwały samodzielnej działalności gospodarczej. Natomiast w myśl art. 2 pkt 27e u.p.t.u. zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.

Zarówno przepis art. 6 ust. 1 u.p.t.u. jak i art. 2 pkt 27e u.p.t.u. stanowi implementację art. 19 dyrektywy 112 mówiącą o tym, że w razie przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie traktowana jako następca prawny przekazującego.

W orzecznictwie TSUE jak i krajowych sądów niejednokrotnie podkreślano, iż zbycie przedsiębiorstwa lub niezależnej jego części następuje wtedy, gdy zbyte składniki majątkowe pozwalają na prowadzenie niezależnej działalności gospodarczej. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 27 sierpnia 2019 r. w sprawie I FSK 1265/17 istotne jest więc, aby zbyta zorganizowana część przedsiębiorstwa służyła nabywcy do prowadzenia działalności gospodarczej z zachowaniem przeznaczenia nabytego zespołu składników majątkowych, aby nie została zlikwidowana działalność, której tenże zespół składników majątkowych może służyć. Oznacza to, że stwierdzenie czy doszło do przekazania przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części wymaga oceny czy całość przekazanych składników pozwalała na prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej. Charakter prowadzonej działalności gospodarczej będzie też przesądzał o tym czy całość ta musi obejmować zarówno dobra ruchome jak i nieruchome.

W niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż zbyty na rzecz skarżącej majątek stanowił na tyle zorganizowany zespół składników majątkowych, że umożliwił jej bez jakichkolwiek modyfikacji prowadzenie działalności gospodarczej w zakładzie produkcji okien czego potwierdzeniem są zebrane w sprawie dowody szeroko omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim trzeba zauważyć, że skarżąca nabyła budynki, maszyny, urządzenia, wyposażenie, materiały do produkcji jak również wykwalifikowanych pracowników.

Zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzy zespół składników majątkowych umożliwiających prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej i podejmowania konkretnych działań gospodarczych niezależnie od chwili połączenia z innymi składnikami majątkowymi, czy też dopiero w połączeniu z przedsiębiorstwem nabywcy. Zatem przez niezależność prowadzenia działalności gospodarczej rozumie się taki zespół składników majątkowych posiadających zdolność do prowadzenia działalności, który sam w sobie, bez uzupełniania go o dodatkowe elementy (po nabyciu i włączeniu do przedsiębiorstwa nabywcy) zdolny jest do prowadzenia działalności. W takiej sytuacji można go uznać za zorganizowaną część przedsiębiorstwa.

Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 27.09.2011r. w sprawie I FSK 1383/10 dla bytu zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) konieczny jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania, co oznacza, że zespół ten nie musi obejmować działów obsługujących przedsiębiorstwo pod względem niematerialnym, w zakresie obsługi kadrowej, informatycznej i finansowej, które nie są niezbędne do realizacji, przez zespół tak wyodrębnionych składników majątkowych, jego określonych zadań gospodarczych.

Z ustaleń w sprawie wynika, że zbyty majątek spełniał wymóg wyodrębnienia organizacyjnego, funkcjonalnego i finansowego. Świadczy o tym m.in. to, że w nabytym przez skarżącą budynku przy ul. [...] w S., gdzie prowadzona była produkcja wyrobów i sprzedaż wyrobów z drewna, usługi serwisowe i montażowe. Zaznaczyć należy, że produkcja ta choć prowadzona w ramach jednego przedsiębiorstwa T. była prowadzona niezależnie od produkcji i sprzedaż wyrobów ze szkła oraz handlu materiałami budowalnymi przy ul. [...] w S. Zatem skarżąca nabywając część przedsiębiorstwa przy ul. [...] w S. mogła w pełni kontynuować produkcję bez dokonywania dodatkowych nakładów. Natomiast Z. R. i ma możliwość niezależnego kontynuowania działalności gospodarczej w zakresie produkcji szkła do okien. Aktualnie oba zakłady mogą funkcjonować niezależnie od siebie. Istotne jest również, że skarżąca nabyła od Z. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą T. nie tylko zakład produkcji okien przy ul. [...] w S. (wyposażony w linie produkcyjne, zaplecze techniczne, socjalne), ale również z dniem [...].01.2019 r. przejęła pracowników do tej pory zatrudnianych przez Z. R., którzy świadczyli pracę w zakładzie przy ul. [...] w S.. Kontynuowanie działalności w zakresie produkcji okien przez B. Sp. z o.o. nie wymagało przeprowadzenia restrukturyzacji organizacyjnej przejętych składników i ponoszenia dodatkowych nakładów finansowych w tym zakresie. Nabyty przez skarżącą zespół składników majątkowych wraz z pracownikami umożliwiał prowadzenie działalności gospodarczej bez konieczności czynienia dodatkowych nakładów.

Słusznie wskazał Organ, że możliwe było wyodrębnienie z całości przychodów i kosztów firmy T. tylko tych wartości, które odnosiły się do zakładu produkcji przy ul. [...]. Wskazuje na to m.in. pismo Z. R. z dnia [...].03.2018 r., gdzie podaje się, iż "po zakończeniu miesiąca poniesione wydatki zakwalifikowane jako koszty uzyskania przychodu przyporządkowano do przychodów opodatkowanych i zwolnionych". Z całości dochodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej przez T. pomimo, więc prowadzenia działalności istniała możliwość wyodrębnienia dochodów z działalności prowadzonej na terenie S. Strefy Ekonomicznej, gdzie zlokalizowany był nabyty przez skarżącą zakład o profilu produkcji okien przy ul. [...].

Reasumując w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że Organ prawidłowo w stanie faktycznym sprawy uznały, że przedmioty transakcji spełniały wszystkie określone w art. 2 pkt 27e u.p.t.u. warunki, pozwalające uznać, iż przedmiotem umowy sprzedaży była zorganizowana część przedsiębiorstwa, czyli transakcja niepodlegająca przepisom ww. ustawy na podstawie art. 6 pkt 1.

W konsekwencji należy uznać, że nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty dotyczące naruszenia art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT oraz art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.t.u. B. sp. z o.o. nieprawidłowo odliczyła podatek naliczony i wynikający z faktur VAT dokumentujących ten zakup. Transakcja nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 6 pkt 1 cyt. ustawy, a faktury VAT wystawione przez "T." R. Z. to faktury prawidłowe pod względem formalnym, ale nieprawidłowe pod względem materialnym, bowiem transakcja zbycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części nie podlega opodatkowaniu VAT. Zatem, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 u.p.t.u., skarżącej nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktur. Jednocześnie, na podstawie art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.t.u. należało ustalić dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30 % kwoty zawyżenia zwrotu podatku naliczonego.

Przechodząc do rozpoznania zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego wskazać należy, że Sąd nie znalazł też podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonego przez organy skarbowe postępowania dowodowego i trafności oceny przeprowadzonych dowodów. Organ dokonując ustaleń w przedmiotowej sprawie przeprowadził postępowanie z zachowaniem zasad wynikających z art. 180 § 1, art. 187 i art. 191 o.p. Sam fakt, że postępowanie podatkowe nie zostało zakończone rozstrzygnięciem korzystnym dla podatnika nie oznacza jeszcze, że organ podatkowy zgromadził dowody w sposób wybiórczy a co za tym idzie dokonaną przez niego ocenę dowodów można uznać za dowolną. W kontrolowanej sprawie podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Z wyrażonej w art. 191 o.p. zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że organ podatkowy - przy ocenie stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów. Organ ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne według swej wiedzy, doświadczenia i wewnętrznego przekonania. Wyciągnięte w sprawie wnioski należy ocenić jako logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Każdy z dowodów został poddany szczegółowej analizie i ocenie zarówno osobno jak i we wzajemnej łączności. Ponadto organ dokonał oceny argumentacji zaprezentowanej przez stronę. Organy podały stornie również zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Zatem przeprowadzone postępowanie i podjęte rozstrzygnięcia w pełni odpowiadają przepisom postępowania oraz przepisom prawa materialnego.

Z powyższych względów, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalono.