Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 449/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1, art. 54 pkt 2 lit. c
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 15
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 października 2015 r. sygn. akt II SA/Po 601/15 w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 października 2015r. sygn. akt II SA/Po 601/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2015r. w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Wnioskiem z dnia 01 sierpnia 2014 r. [...] zwróciła się do Urzędu Miasta P. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno - biurowo - handlowego wraz z parkingiem, podziemną halą garażową, elementami reklamowymi i wjazdami publicznymi, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], ark. [...], obręb [...] położonej w P. przy ul. [...] i ul. [...]. Jak sprecyzowano we wniosku planowana inwestycja miała polegać na budowie 1 lub 2 budynków o charakterze mieszkaniowym wielorodzinnym z biurami oraz lokalami handlowymi na parterze, której powierzchnia zabudowy ma wynosić do 60%. Liczbę kondygnacji ustalono jako 6 (do 20 m. wysokości), natomiast obsługę komunikacyjną wjazdu i zjazdu określono jako przebudowa istniejącego zjazdu z ul. [...]. Zaplanowano również budowę dwóch nowych zjazdów z ul. [...] o funkcji wjazdu i wyjazdu dla obsługi funkcji mieszkaniowej oraz dla obsługi funkcji handlowo - usługowej (dostawa towaru).

Decyzją z dnia [...] listopada 2014r. nr [...] Prezydent Miasta P. działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej jako "k.p.a.", ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno - biurowo - handlowego wraz z parkingiem, podziemną halą garażową, elementami reklamowymi i wjazdami publicznymi przewidzianej do realizacji na działce nr [...],[...] (cz.), ark. [...], obręb [...] położonej w P. przy ulicy [...] i ul. [...]. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał, że przeprowadzona analiza urbanistyczna wykazała, iż na terenie analizowanym znajduje się co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Planowane zamierzenie kontynuuje funkcję oraz parametry sąsiedniej zabudowy znajdującej się na badanym terenie. Dwa budynki zostaną usytuowane w liniach zabudowy sąsiednich budynków znajdujących się wzdłuż ul. [...] i ul. [...]. Wartość wskaźnika zabudowy działki i szerokość elewacji frontowej jednego z budynków przekraczają wartość średnią, jednakże przy zaproponowanym rozwiązaniu zwłaszcza od strony ul. [...] zostanie stworzona szansa na wytworzenie nowej pierzei ulicy z zabudową o zrównanej wysokości gzymsów dachowych. Natomiast wysokość zabudowy wzdłuż ul. [...], poprzez wprowadzenie zabudowy nawiązującej do najbliższego budynku przy ul. [...] pozwoli wykształcić niemal spójny wysokościowo odcinek pierzei począwszy od zbiegu z ul. [...]. Zdaniem organu ustalenie większych parametrów powierzchni zabudowy również nie wpłynie negatywnie na zabudowę sąsiednią. Pozwoli natomiast na realizację budynków odpowiadających gabarytami zabudowie pierzejowej, charakterystycznej dla ulic ścisłego śródmieścia.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. C., J. D. oraz G. K.

M. C. w swoim odwołaniu, zakwestionował prawidłowość przyjętej wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki podnosząc, że przekracza ona średnią występującą na terenie analizowanym. Dodatkowo odwołujący wskazał na nieprawidłowe ustalenie dopuszczalnej szerokości elewacji frontowej od strony ul. [...] oraz wysokości planowanej zabudowy, która odbiega od zabudowy istniejącej na działkach sąsiadujących.

J. D. podniósł, że planowana inwestycja nie spełnia warunków "dobrego sąsiedztwa", jak również zakwestionował sposób wyznaczenia obszaru analizowanego oraz przyjęcie, że na terenie analizowanym istnieje zabudowa pierzejowa. W jego ocenie planowana inwestycja powinna być dostosowana do istniejącej realnie zabudowy, gdyż w przeciwnym razie grozi katastrofą budowlaną, powstaniem zagrożenia dla zdrowia i życia oraz przyczyni się do obniżenia wartości nieruchomości.

G. K. podniósł z kolei, że zarówno szerokość elewacji frontowej jak i wysokość krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki zostały ustalone w decyzji o warunkach zabudowy w sposób umożliwiający inwestorowi swobodne kształtowanie tych wielkości, bowiem uwarunkowania te określono poprzez wskazanie wyłącznie maksymalnej wielkości parametru wysokości i szerokości. Dodatkowo podniósł, że w zaskarżonej decyzji ilość oraz sposób urządzenia miejsc parkingowych i postojowych określone zostały w sposób arbitralny, nie wskazano przy tym według jakich kryteriów je ustalono. Nadto wskazał, że powstanie obiektu handlowego na działce objętej wnioskiem z pewnością spowoduje duży wzrost natężenia ruchu drogowego i może doprowadzić do zablokowania ruchu kołowego na sąsiednich ulicach, a określona przez organ ilość miejsc parkingowych nie zaspokoi potrzeb tego typu obiektu bez uszczerbku dla mieszkańców sąsiednich nieruchomości. Zdaniem odwołującego wymagana liczba miejsc postojowych powinna być przedmiotem analizy, z uwzględnieniem specyfiki rejonu i zamierzonego sposobu wykorzystania terenu, tj. czy budynek sklepu znanej sieci dyskontowej nie utrudni płynności komunikacji drogowej w okolicy i nie spowoduje utrudnień dla stałych użytkowników ulic i parkingów. Istnieje bowiem uzasadniona obawa, iż decyzja lokalizacyjna umożliwi w przyszłości inwestorowi bezprawne naruszenie prawa własności nieruchomości sąsiednich. Odwołujący wskazał również na wadliwy sposób wyznaczenia obszaru analizowanego.

Pismem z dnia 21 stycznia 2015 r. inwestor wniósł odpowiedź na wniesione odwołania argumentując, że sposób określenia elewacji frontowej i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej uznać należało za prawidłowy, odpowiadający aktualnej linii orzeczniczej sądów administracyjnej. Odnosząc się do zarzutu wadliwego ustalenia miejsc parkingowych i postojowych, inwestor wskazał, że dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno - budowlany, po zapoznaniu się z projektem budowlanym, będzie dokonywał oceny, czy planowana przez inwestora liczba miejsc parkingowych i postojowych, nie mniejsza niż wynikająca z zaskarżonej decyzji, jest odpowiednia dla planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Inwestor wyjaśnił, że zamierza zaplanować większą ilość miejsc parkingowych niż ilość określona w decyzji o warunkach zabudowy, oraz podkreślił, że nawet w przypadku zastosowania minimalnego współczynnika miejsc parkingowych, ustalonego dla powierzchni użytkowej, zapewnione zostanie prawidłowe funkcjonowanie obiektów usługowo - biurowych, jak również nie powstanie zagrożenie dla ruchu kołowego sąsiadujących ulic. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego ustalenia granic obszaru poddanego analizie urbanistycznej inwestor wyjaśnił, że główny wjazd na działkę odbywać się będzie od strony ul. [...] i właśnie od strony tej ulicy zlokalizowany będzie front działki, zatem organ prawidłowo przyjął trzykrotność szerokości działki w tym miejscu, jako podstawę do wyznaczenia obszaru analizowanego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Kolegium przytoczyło dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść przepisów regulujących procedurę wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Następnie Kolegium odwołało się do stanowiska zajmowanego przez sądy administracyjne, wskazując, że w ich świetle decyzja organu I instancji odpowiada prawu, gdyż w ramach ustalania warunków zabudowy nie ma obowiązku zachowania dokładnie takich samych parametrów, jak parametry istniejącej zabudowy na terenie analizowanym. Odnosząc się do zarzutów dotyczących niewystarczającej ilości miejsc postojowych i parkingowych wyjaśniło, że brak jest przepisów, które by nakazywały ścisłe określenie ilości miejsc postojowych. Kolegium podkreśliło, że analiza urbanistyczna wykazała, że w obszarze analizowanym znajdują się budynki, które pozwoliły na ustalenie warunków zabudowy, zgodnie ze złożonym wnioskiem. W tym stanie sprawy nie było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy, gdyż wszystkie przesłanki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały spełnione.

Skargę na powyższą decyzję SKO w P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł G. K. zarzucając naruszenie art. 15, art. 77 oraz art. 107 k.p.a. W uzasadnieniu skarżący powtórzył zaprezentowane w odwołaniu zarzuty dotyczące określenia niewystarczającej ilości miejsc postojowych i parkingowych oraz wskazał na brak odniesienia się do tych zarzutów przez organ odwoławczy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podtrzymało swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji i na tej podstawie wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga nie jest zasadna. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Sąd wskazał, że to na podstawie wniosku inwestora organ uznał, że obsługa komunikacyjna ma odbywać się od strony ul. [...]. Jednocześnie inwestor w toku całego postępowania nie zakwestionował powyższej okoliczności. Co więcej, w swoim piśmie z dnia 21 stycznia 2015 r. inwestor sam sprecyzował, że w przedmiotowej sprawie, główny wjazd na działkę będzie się odbywać od strony ul. [...], a zatem właśnie od strony tej ulicy zlokalizowany będzie front działki. Dlatego w ocenie Sądu należało przyjąć, że obszar analizowany został wyznaczony w sposób prawidłowy, jako trzykrotność frontu działki od strony ul. [...]. Jako okoliczność bezsporną Sąd I instancji wskazał występowanie w obszarze analizowanym zabudowy, której funkcja odpowiada funkcji planowanej inwestycji. Z kolei dokonując oceny przyjętych w decyzji wskaźników dotyczących planowanej inwestycji Sąd wskazał, że o ile większość z nich odpowiada wartościom średnim, istniejącym na terenie analizowanym, o tyle trzy spośród nich, posiadają wartości wyższe niż wartości określone jako średnie w przeprowadzonej analizie. Jednakże w ocenie Sądu powołana w skarżonej decyzji argumentacja znajdująca potwierdzenie w wynikach przeprowadzonej analizy urbanistycznej uzasadnia przyjęcie wskazanych w decyzji wskaźników. Jako prawidłowe Sąd przyjął również określenie współczynników zabudowy, poprzez wskazanie jedynie ich maksymalnych wartości. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego ilości miejsc postojowych i parkingowych wskazał, że niewątpliwie kwestia ta nie może być pozostawiona do rozstrzygnięcia na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i konieczne jest ustalenie ilości tych miejsc już w decyzji o warunkach zabudowy, to jednak nie ma jednoznacznej podstawy prawnej do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna określać w sposób konkretny liczbę miejsc parkingowych. Ponadto podnoszone przez skarżącego zarzuty nie odnosiły się przy tym do samego określenia ilości miejsc parkingowych, lecz braku stosownego uzasadnienia przyjętych wymagań. Zdaniem Sądu uchybienie w tym zakresie przez organ I instancji pozostawało bez wpływu na treść wydanej decyzji, bowiem organ II instancji odniósł się do stawianego zarzutu stwierdzając, że wskazanie konkretnej minimalnej liczby miejsc postojowych, należy uznać za wystarczające wypełnienie wymogów określonych w art. 54 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się z kolei do zarzutów dotyczących naruszenia zasady dwuinstancyjności Sąd wskazał, że wadliwa konstrukcja uzasadnienia organu odwoławczego nie oznaczała, że w sprawie doszło do naruszenia ogólnej zasady postępowania administracyjnego, jaką jest określona w art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności. Zauważył przy tym, że istotnie uzasadnienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w większości zostało oparte na przytoczeniu stanowisk sądów administracyjnych (zajętych w innych sprawach, nie będących przedmiotem skargi), jednak w dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do poszczególnych zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł G. K., zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

- art. 107 k.p.a. polegające na nie zawarciu w treści decyzji uzasadnienia faktycznego oraz prawnego,

- art. 15 k.p.a. polegające na naruszeniu dwuinstancyjności postępowania administracyjnego,

- art. 77 k.p.a. polegające na nierozpoznaniu istoty sprawy.

Na tej podstawie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku sądu administracyjnego I instancji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wskazało, że skarżący nie uzasadnił trafności zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów i wniosło o oddalenie w całości skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Oceniając zasadność zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej wskazać należy, że nie posiadają on usprawiedliwionej podstawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy wskazać, że prawidłowa konstrukcja zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej przewidzianej art. 174 pkt 2 p.p.s.a., uwzględniając treść wniesionego środka zaskarżenia, winna wskazywać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w związku z konkretnymi przepisami postępowania dowodowego, którego naruszenie dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku, tymczasem skarżący kasacyjnie nie wskazał w zarzucie naruszenia przepisów p.p.s.a. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów ( por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2017r. sygn. akt I FSK 1063/15, LEX nr 2249197).

Jako zarzuty procesowe autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie art. 15, art. 77 oraz art. 107 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady dwuinstancyjności, nierozpoznaniu istoty sprawy oraz braku uzasadnienia faktycznego i prawnego. Pomijając fakt, że skarżący kasacyjnie nie wskazał prawidłowo jednostek redakcyjnych poszczególnych przepisów, bowiem art. 77 w swojej jednostce redakcyjnej zawiera cztery paragrafy, a art. 107 pięć paragrafów, z których każdy reguluje inną kwestię, to należy stwierdzić, że Sąd I instancji nie mógł naruszyć wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a., bowiem nie znajdują one zastosowania w postępowaniu sądowym, co najwyżej mógł dokonać niewłaściwej oceny przeprowadzonego w oparciu o powołane przepisy postępowania przed organami administracji publicznej, ale takiego zarzutu skarga kasacyjna nie zawiera. Zatem stwierdzić należy, że w zakresie naruszeń przepisów postępowania Sąd I instancji może naruszyć wymienione w skardze kasacyjnej przepisy k.p.a. tylko w ten sposób, że dokonał wadliwej oceny sposobu ich stosowania przez organ. A jeśli tak, to skarga kasacyjna powinna wskazywać, jakie przepisy zostały naruszone przez Sąd I instancji, więc te, które ten Sąd stosował i które objęte są procedurą właściwą dla tego Sądu (art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a.). Zresztą sam autor skargi kasacyjnej w uzasadnieniu podniesionych zarzutów wskazuje na naruszenie przepisów postępowania przez organy administracji publicznej, poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy, którą w ocenie skarżącego jest kwestia prawidłowego ustalenia ilości miejsc postojowych i parkingowych w decyzji o warunkach zabudowy.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że wprawdzie decyzja Prezydenta Miasta P. pomimo, że zawierała rozstrzygnięcie w tym zakresie, to jednak nie zawierała uzasadnienia przyjętego rozwiązania, co jednak pozostawało bez wpływu na prawidłowość samego rozstrzygnięcia. Słusznie również Sąd I instancji wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. ponownie rozpoznając sprawę wyjaśniło, że brak jest przepisów, które nakazywałyby ścisłe określenie ilości miejsc postojowych. Dlatego zgodnie z powołanym w decyzji orzeczeniem sądu administracyjnego wskazanie konkretnej minimalnej liczby miejsc parkingowych, należało uznać za wystarczające wypełnienie wymogów określonych w art. 54 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Takie stanowisko zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać należy za prawidłowe, bowiem art. 54 pkt 2 lit. c powołanej ustawy nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji i nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych i postojowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu. Z treści powołanego przepisu wynika jedynie wymóg określenia w decyzji o warunkach zabudowy warunków obsługi w zakresie infrastruktury i komunikacji (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2009r., sygn. akt II OSK 1129/08, wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2016r. sygn. akt II OSK 1871/15, wyrok NSA z dnia 8 października 2015r. sygn. akt II OSK 346/14, wyrok NSA z dnia 27 marca 2012r. sygn. akt II OSK 2448/10 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1681/10, a także z dnia 5 marca 2015r., sygn. akt VIII SA/Wa 694/14, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 października 2013r., sygn. akt IV SA/Po 497/13, publ. CBOSA).

Dlatego jako dopuszczalne należało przyjąć określenie w decyzji o warunkach zabudowy jedynie minimalnej ilości miejsc parkingowych. Z kolei określenie konkretnej liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych następuje na późniejszym etapie, tj. na etapie tworzenia projektu budowlanego (w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę) z uwzględnieniem zapisów decyzji o warunkach zabudowy oraz uwzględnieniem § 19-21 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2016r. sygn. akt II OSK 3016/14, LEX nr 2143531, wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2012r. sygn. akt II OSK 1543/11, LEX nr 1367321).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak uzasadnienia przez organ I instancji motywów, którymi kierował się ustalając minimalną ilość miejsc parkingowych i postojowych pozostawało bez wpływu na treść wydanej przez ten organ decyzji. Przypadek kwalifikujący się do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1it. c p.p.s.a. zachodzi wówczas gdy zostanie wykazane, że może zachodzić związek przyczynowy między stwierdzonym naruszeniem przepisów proceduralnych a treścią rozstrzygnięcia, tj. wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wynik rozstrzygnięcia mógłby być inny, a stwierdzone uchybienia były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał aby brak uzasadnienia w tym zakresie w jakikolwiek sposób wpłyną na prawidłowość tego rozstrzygnięcia. Sam fakt, że organ I instancji wadliwie uzasadnił decyzję o warunkach zabudowy w tym zakresie, nie przesądza jeszcze o tym, iż było to naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przepis 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Z kolei wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy ( por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2017r. sygn. akt II GSK 1978/15, LEX nr 2301521). Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc wykazać, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, wyrok sądu I instancji byłby inny. Takiej argumentacji jednak skarga kasacyjna nie zawiera.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe stanowisko Sądu I instancji, że organ odwoławczy nie naruszył zasady dwuinstancyjności postępowania, które miało polegać na nie odniesieniu się do argumentów skarżącego dotyczących prawidłowego wyznaczenia miejsc parkingowych w decyzji ustalającej warunki zabudowy, co w konsekwencji miało również spowodować naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. ( błędnie powołany art. 107 k.p.a.) Z uzasadnienia decyzji organu II Instancji jednoznacznie bowiem wynika, że kwestia ta była przedmiotem analizy dokonanej przez organ odwoławczy, który jak już wyżej wskazano stwierdził, że wobec barku przepisów, które nakładałyby obowiązek ścisłego określenie ilości miejsc postojowych, stanowisko organu I instancji w tym zakresie było prawidłowe. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji wyjaśnił podstawy wydanego rozstrzygnięcia, oceniając przy tym zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz dokonując wykładni stosowanych w sprawie przepisów prawa, co czyni zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. bezzasadnym.

Z przedstawionych powyżej względów, wobec braku wskazania takich podstaw skargi kasacyjnej, które pozwalałyby na jej uwzględnienie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.