Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2581/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 3 pkt 1 lit. b, pkt 2 lit. b i ust. 4, art. 20 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: § 3, § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 462
law: Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy  projektu budowlanego
article: art. 36 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 932
law: Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nadania uprawnień budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

Krajowa Komisja Kwalifikacyjna (w skrócie: Komisja Kwalifikacyjna) decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej: k.p.a. oraz w związku z art. 36 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2013 r., poz. 932 z późn. zm.), dalej: ustawa o samorządach zawodowych, po rozpatrzeniu odwołania L.B. (dalej: wnioskodawca, skarżący) od decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (w skrócie: Okręgowa Komisja) z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w sprawie odmowy nadania uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności drogowej bez przeprowadzania egzaminu, utrzymała w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Do wydania powyższych decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:

Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. wnioskodawca wystąpił o nadanie uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności drogowej. Załączył do wniosku odpis dyplomu ukończenia wyższych studiów magisterskich na kierunku budownictwo na Politechnice [...] i uzyskania w dniu [...] października 2012 r. tytułu zawodowego magistra inżyniera oraz książkę praktyk zawodowych.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Okręgowa Komisja odmówiła nadania skarżącemu uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności drogowej bez przeprowadzania egzaminu. W uzasadnieniu, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ wskazał, że praktyki projektowe wnioskodawcy nadzorowane przez mgr inż. D. S., która pełniła przy pracach projektowych wskazanych w książce praktyk funkcję sprawdzającego, nie mogą zostać zaliczone, gdyż nie spełniają wymogów, o których mowa w art. 14 ust. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), w skrócie: p.bud. Powoduje to, że praktyka zawodowa osoby ubiegającej się o uprawnienia budowlane nie odpowiada wymogom z § 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 83, poz. 578 z późn. zm.), dalej: rozporządzenie z 28 kwietnia 2006 r.

W zakreślonym terminie skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 14 ust. 4 p.bud. oraz przepisów art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy o samorządach zawodowych, jak i art. 6 w zw. z art. 7 Konstytucji RP. Jednocześnie skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w całości i dopuszczenie do egzaminu w celu uzyskania uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności drogowej, a na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka mgr inż. D. S. w sprawie kierowania przez nią tworzeniem projektów wskazanych przez skarżącego, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów umowy o pracę i zakresu obowiązków skarżącego oraz umowy o pracę i zakresu obowiązków mgr inż. D. S. w sprawie spełnienia przez skarżącego warunku wskazanego w art. 14 ust. 4 p.bud.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że orzecznictwo sądów nie ma w polskim systemie prawnym charakteru źródła prawa, a każda sprawa powinna być rozstrzygana indywidualnie z uwzględnieniem jej charakteru i okoliczności. Ponadto wskazał, że istotą uznania praktyk za zaliczone w rozumieniu art. 14 ust. 4 p.bud. jest, aby osoba posiadająca właściwe uprawnienia faktycznie kierowała pracami projektanta, przy czym bez znaczenia jest formalne stanowisko tej osoby w określonym projekcie. Skarżący stanął na stanowisku, że funkcja kierownika projektu, w której ramach odbywało się sprawdzanie projektów zakwestionowanych przez organ, ma szerszy wymiar niż funkcja podmiotu, do którego obowiązków należy wyłącznie sprawdzanie projektów, i polegała m.in. na osobistym nadzorze w toku sporządzania projektu, kierowaniu procesem projektowania, przekazywaniu praktycznych umiejętności oraz na ponoszeniu odpowiedzialności za czynności podejmowane przez skarżącego. Zdaniem skarżącego art. 14 ust. 4 p.bud. nie wymaga, aby kierownik praktyk był jednocześnie autorem projektu, a z zakresu obowiązków wnioskodawcy jako asystenta projektanta wynikało, iż wykonywał on pracę pod ścisłym kierownictwem i kontrolą mgr inż. D. S., spełniając wymóg określony w art. 14 ust. 4 p.bud. Wnioskodawca wskazał także, że organ pominął okoliczność potwierdzenia przez kierownika praktyk odbytej praktyki i jej pozytywnego zaopiniowania.

Skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji niepodjęcie czynności mających na celu wyjaśnienia roli mgr inż. D. S. w projektach wskazanych w dokumentach złożonych w celu nabycia uprawnień zawodowych oraz odbycia przez skarżącego praktyk na budowie. Podniósł także, że Okręgowa Komisja, wydając decyzję, nie wskazała podstawy prawnej ustalenia składu orzekającego oraz nie wskazała dowodów, na których podstawie doszła do przekonania, iż mgr inż. D. S. nie kierowała pracami skarżącego oraz nie wyjaśniła podstawy prawnej decyzji.

Powołaną decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Komisja Kwalifikacyjna utrzymała w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie Okręgowej Komisji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że warunkiem zaliczenia praktyki projektowej jest bezpośredni udział w pracach projektowych pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane, a nadzór osoby kierującej praktyką ma dotyczyć etapu sporządzania projektu, tj. przede wszystkim etapu tworzenia projektu, kierowania procesem projektowania, dokonywania obliczeń, sporządzania opisu technicznego czy dokumentacji technicznej. Sprawdzanie procesu projektowania, zdaniem Komisji Kwalifikacyjnej, nie dotyczyło samego procesu projektowania i związane było z oceną gotowego projektu lub jego poszczególnych części i jako takie nie było związane ze sporządzaniem projektu.

Dokonując wykładni funkcjonalnej i systemowej art. 14 ust. 4 p.bud. organ uznał, że praktyka projektowa ma na celu przyuczenie do wykonywania zawodu projektanta, a więc samodzielnego wykonywania funkcji technicznej w budownictwie, polegającej na sporządzaniu projektów budowlanych. Aby cel ten został osiągnięty, praktyka powinna być częścią konkretnego i realnego procesu budowlanego, co oznacza, że projekty sporządzane w trakcie praktyki powinny być sporządzane dla potrzeb uzyskania konkretnego zezwolenia budowlanego i konkretnej inwestycji.

Zdaniem Komisji Kwalifikacyjnej projekty opisane w książce praktyk spełniały ten warunek.

Jednak projekty takie mogły być sporządzone jedynie przez projektanta, co wynikało z art. 14 ust. 4 p.bud. w powiązaniu z art. 20 ust. 1 p.bud., określającego podstawowe obowiązki projektanta. Projektant w myśl art. 17 p.bud. jest uczestnikiem procesu budowlanego. Ponadto według art. 20 ust. 2 p.bud. projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego.

Skoro praktyka projektowa ma umożliwić poznanie warunków wykonywania zawodu projektanta, to praktykant powinien w jej trakcie wykonywać obowiązki i zadania, ustawowo przypisane projektantowi, z tym że nie może ich wykonywać samodzielnie; powinien jej wykonywać w imieniu i pod kierownictwem projektanta. Odbywanie praktyki może nastąpić pod kierownictwem osoby, która nie tylko posiada uprawnienia budowlane do projektowania, ale jest również autorem konkretnego projektu opracowanego przez projektanta w ramach praktyki budowlanej. Inna osoba, nawet stale uczestnicząca w pracach projektowych, jak sprawdzający projekt, nie może zastąpić projektanta w realizacji czynności określonych w art. 14 ust. 4 p.bud. Sprawdzający projekt, w myśl art. 20 ust. 2 p.bud. nie może brać bezpośredniego udziału w pracach projektowych. Ma dokonać obiektywnej oceny projektu, co ma zwiększyć bezpieczeństwo procesów budowlanych. Dokonuje taka osoba oceny gotowego projektu sporządzonego przez projektanta albo zespół projektantów.

Organ zauważył, że mgr inż. D. S. w toku prac projektowych pełniła funkcję sprawdzającego, tj. funkcję odrębną od funkcji projektanta (autora projektu), o której jest mowa w art. 14 ust. 4 p.bud. Tym samym jako osoba sprawdzająca projekt nie mogła kierować praktyką projektową.

Z formalnoprawnego punktu widzenia projektantem jest osoba wskazana w tym charakterze w metryce projektu.

W ocenie Komisji Kwalifikacyjnej organ pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 7, 77, 107 § 1 i 3 k.p.a., gdyż nie kwestionował prawdziwości przedłożonych dokumentów, nie podważał okoliczności faktycznych ustalonych na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Spór bowiem dotyczył subsumcji. Z metryk projektów zaś wynikało, że mgr inż. D. S. była osobą sprawdzającą, a nie projektantem, co było wystarczającym dowodem w rozumieniu art. 78 § 2 k.p.a.

Co do naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewskazanie podstawy prawnej ustalania składu orzekającego, organ odwoławczy wskazał, że przepisy k.p.a. wymagają podania w decyzji podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a nie podania podstawy prawnej ustalenia składu orzekającego. Mimo tego norma kompetencyjna, upoważniająca Komisję Kwalifikacyjną do wydawania decyzji została powołana w podstawie prawnej decyzji.

Z powyższych względów Komisja Kwalifikacyjna uznała, że wnioskodawca nie odbył praktyki zawodowej przy sporządzaniu projektów w wymiarze wymaganym przez art. 14 ust. 3 pkt 1 lit. b) p.bud.

Na decyzję tę L. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, żądając jej uchylenia w całości, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka mgr inż. D. S. oraz z dokumentów – umowy o pracę i zakresu obowiązków skarżącego oraz mgr inż. D. S.. Jednocześnie powtórzył zarzuty i argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji Okręgowej Komisji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Obecni na rozprawie pełnomocnicy stron podtrzymali stanowisko zajęte w skardze i w odpowiedzi na nią.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Odnosząc się na wstępie do zgłoszonych w skardze wniosków dowodowych, należy zauważyć, że na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Zgodnie z tym przepisem nie jest dopuszczalne przeprowadzanie przed sądem administracyjnym dowodu z przesłuchań: świadków czy stron. Dlatego nie było możliwe przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka – D. S .

Natomiast co do dokumentów obejmujących umowy o pracę i zakresy obowiązków skarżącego czy D. S., dowody te nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zakresy obowiązków wskazanych podmiotów nie były kwestionowane. Spór dotyczył statusu mgr inż. D. S. w pracach projektowych, uwidocznionych w dzienniku praktyk skarżącego i metrykach projektów. Przedstawione dokumenty nie pozwalały na rozstrzygnięcie tej kwestii.

Skarga L. B. nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Przyjęte przez organy obu instancji ustalenia faktyczne zostały ustalone bez naruszenia przepisów procesowych.

Co do kompetencji Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej, w kwestionowanej decyzji został powołany art. 36 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządach zawodowych (według niego Komisja Kwalifikacyjna wydaje decyzje w sprawie nadania tytułu rzeczoznawcy budowlanego, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane) czyli błędnie, zamiast art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządach zawodowych mówiącego, że Komisja kwalifikacyjna prowadzi postępowanie odwoławcze i wydaje decyzje w drugiej instancji w sprawach, o których mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2 i 3 (komisja okręgowa przeprowadza egzaminy w sprawach nadawania uprawnień budowlanych i wydaje decyzje o nadaniu tych uprawnień, z zastrzeżeniem art. 33 pkt 9; oraz przeprowadza egzamin oraz potwierdza kwalifikacje osób, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 3-5, z zastrzeżeniem art. 33 pkt 8).

Przechodząc do oceny merytorycznych zarzutów należało podzielić zarówno tok rozumowania, jak i pogląd wyrażony w decyzjach organów I i II instancji, że praktyką odbywaną w zgodzie z wymaganiami art. 14 ust. 4 p.bud. jest praktyka odbywana pod kierunkiem uprawnionej osoby, nie zaś innej osoby (sprawdzającego). Odmiennego stanowiska skarżącego nie można przyjąć.

Jak ustalono w toku postępowania administracyjnego, w książce praktyki zawodowej - zarejestrowanej w dniu [...] października 2006 r. w [...] Okręgowej Izbie Inżynierów Budownictwa pod nr [...] - znajdują się wpisy potwierdzające, że skarżący odbywał praktykę zawodową przy sporządzaniu projektów w okresie oraz na budowie w łącznym okresie od [...] stycznia 2009 r. do grudnia 2013 r. Gdy chodzi o praktyki przy sporządzaniu projektów, były one potwierdzane, nie przez autora projektu, lecz przez inną osobę, tj. mgr inż. D. S., która pełniła funkcję podmiotu sprawdzającego projekty. Jedynie w przypadku trzech projektów w branży drogowej – D. S. była ich autorem, co nie pozwoliło na zaliczenie pełnego wymaganego okresu praktyki przy sporządzaniu projektów. Pozwoliło to na zaliczenie jedynie 1 miesiąca praktyk projektowych. Wobec powyższego ocena tego stanu rzeczy nie daje podstaw do uznania, że praktyka zawodowa L. B. spełnia wymóg wynikający z art. 14 ust. 3 pkt 1 lit. b) p.bud., ponieważ odbycie praktyki w przypadkach przez wyżej wymienionego zostało potwierdzone przez osobę, która z racji pełnionej funkcji nie uczestniczyła bezpośrednio w procesie projektowania (nie sporządzała projektu). Nie mogła zatem D. S. w tych przypadkach pełnić bezpośredniego kierownictwa nad pracami projektowymi wykonywanymi przez skarżącego.

Wniosek taki wynika z metryk projektów, w pracach nad którymi skarżący bezpośrednio uczestniczył. Prawidłowość sporządzenia przedłożonych przez wnioskodawcę metryk projektów nie była kwestionowana.

Ponadto należy zauważyć, że rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 z późn. zm.) w § 3 i § 4 stanowi:

"§ 3. 1. Na stronie tytułowej projektu budowlanego należy zamieścić:

1) nazwę, adres obiektu budowlanego oraz jednostkę ewidencyjną, obręb i numery działek ewidencyjnych, na których obiekt jest usytuowany;

2) imię i nazwisko lub nazwę inwestora oraz jego adres;

3) nazwę i adres jednostki projektowania;

4) imiona i nazwiska projektantów opracowujących poszczególne części projektu budowlanego, wraz z określeniem zakresu ich opracowania, specjalności i numeru posiadanych uprawnień budowlanych oraz datę opracowania i podpisy;

5) spis zawartości projektu budowlanego wraz z wykazem załączonych do projektu wymaganych przepisami szczególnymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii, także specjalistycznych, oraz, stosownie do potrzeb, oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt 3 ustawy.

2. Jeżeli projekt architektoniczno-budowlany podlega sprawdzeniu, na stronie (stronach) tytułowej należy zamieścić imiona i nazwiska osób sprawdzających projekt, wraz z podaniem przez każdą z nich specjalności i numeru posiadanych uprawnień budowlanych, datę i podpisy.

§ 4. 1. Na rysunkach wchodzących w skład projektu budowlanego należy umieścić metrykę projektu zawierającą:

1) nazwę i adres obiektu budowlanego;

2) tytuł (nazwę), skalę i numer rysunku;

3) imię i nazwisko projektanta (projektantów), specjalność i numer uprawnień budowlanych;

4) datę i podpis.

2. W projekcie architektoniczno-budowlanym, objętym obowiązkiem sprawdzenia, należy umieścić w metryce, o której mowa w ust. 1, imię i nazwisko osoby sprawdzającej rysunek, specjalność i numer posiadanych uprawnień budowlanych oraz datę i podpis potwierdzający sprawdzenie.".

W świetle powołanych uregulowań w metryce projektu, jak i rysunków wchodzących w skład takiego projektu muszą być jednoznacznie i odrębnie wymienieni projektanci (projektant) oraz osoby sprawdzające projekt.

Powołane uregulowania korespondują z art. 20 ust. 1 i 2 p.bud. Przepis art. 20 ust. 1 p.bud. wymienia podstawowe obowiązki projektanta, w tym:

1)opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 i 238), lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014), wymaganiami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej;

1a) zapewnienie, w razie potrzeby, udziału w opracowaniu projektu osób posiadających uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności oraz wzajemne skoordynowanie techniczne wykonanych przez te osoby opracowań projektowych, zapewniające uwzględnienie zawartych w przepisach zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w procesie budowy, z uwzględnieniem specyfiki projektowanego obiektu budowlanego;

1b) sporządzenie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego, uwzględnianej w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia;

2) uzyskanie wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń rozwiązań projektowych w zakresie wynikającym z przepisów.".

Z kolei w myśl art. 20 ust. 2 p.bud. projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego.

W przepisach tych zostały rozdzielone funkcje projektanta opracowującego projekt budowlany i osoby sprawdzającej projekt, która także musi posiadać uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub być rzeczoznawcą budowlanym. Zatem sprawdzanie projektu pod względem zastosowanych rozwiązań technicznych nie dotyczy samego procesu projektowania. Związane jest natomiast z oceną gotowego projektu lub jego poszczególnych części. Nadzór na tym etapem nie dotyczy zatem sporządzenia projektu. D. S. jako osoba sprawdzająca nie spełniała tego warunku, nie kierowała bowiem praktyką "przy sporządzaniu projektu", jak tego wymaga art. 14 ust. 4 p.bud. Przepis ten stanowi zaś, że warunkiem zaliczenia praktyki zawodowej jest praca polegająca na bezpośrednim uczestnictwie w pracach projektowych pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane. Nie wystarczy zatem odbycie praktyki pod kierunkiem osoby sprawdzającej projekt, gdyż to nie ona kieruje pracami projektowymi. Stanowisko takie, na tle tożsamego w zasadzie stanu faktycznego, zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 55 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 694/11 (opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący także odwoływał się do tego orzeczenia, jednakże błędnie go interpretując. Ponadto ścisłe i rygorystyczne wykładanie i stosowanie przepisów dotyczących praktyk zawodowych przy sporządzaniu projektów, wymaganych przez art. 14 ust. 3 pkt 2 lit. b) p.bud. zaprezentował NSA w wyroku z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II GSK 674/12, (opubl.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skład orzekający przychyla się do poglądów NSA.

Nie oznacza to, że rozstrzygnięcia organów i Sądu zapadły na podstawie powołanych orzeczeń NSA. zostały one wydane na podstawie wyżej omówionych przepisów, a przywołane wyroki NSA jedynie potwierdzają przyjęty sposób interpretacji tychże uregulowań.

W tej sytuacji ustaleniom organów, które sprowadzają się do tego, że zapisy w dzienniku praktyk, potwierdzone metrykami projektów nie dają podstaw do stwierdzenia, że odbyta praktyka odpowiadała wymaganiom prawa, nie sposób zarzucić nietrafności. Konsekwencją zaś powyższego stwierdzenia musi być z kolei uznanie, że organ, odmawiając uznania praktyki za odbytą prawidłowo, nie naruszył prawa.

Nie jest też możliwe przyjęcie, tak jak wnioskował to skarżący, aby uznać, że odbył on wymaganą przez powyższy przepis praktykę, pomimo iż nie spełnił podstawowego warunku odbycia praktyki pod kierunkiem wskazanej przez przepis osoby, chociaż, jak twierdzi, faktycznie przygotowywał projekty. Warunek ten nie ma tylko charakteru formalnego, gdyż od faktycznego przebiegu nauki pod kierunkiem uprawnionej osoby kierującej i przekazującej jednocześnie praktyczne umiejętności niezbędne w całym procesie projektowania zależy to, czy wnioskodawca nabędzie umiejętności wymagane przez przepisy prawa.

Nie zostały więc naruszone ani art. 6 k.p.a., ani art. 7 Konstytucji RP.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 7, 77 § 1, art. 107 § 1 i 3, art. 138 § 2 k.p.a. stosowanych na mocy art. 11 ust. 1 ustawy o samorządach zawodowych (do postępowania w sprawach indywidualnych uregulowanych w ustawie, z wyjątkiem spraw dyscyplinarnych, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego), skoro został zebrany wyczerpujący materiał dowodowy, a następnie prawidłowo oceniony, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Nie można uznać za błąd postępowania niezbadanie przez organy czy skarżący odbył prawidłowo roczną praktykę na budowie, wymaganą przez art. 14 ust. 3 pkt 1 lit. c) p.bud., skoro do uzyskania uprawnień do projektowania bez ograniczeń i sprawdzania projektów architektoniczno – budowlanych muszą być spełnione przez kandydata łącznie przesłanki określone w art. 14 ust. 3 pkt 1 lit. a) – c) p.bud.: ukończenie studiów magisterskich, w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym, na kierunku odpowiednim dla danej specjalności (lit. a), odbycie dwuletniej praktyki przy sporządzaniu projektów (lit. b), odbycie rocznej praktyki na budowie (lit. c).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a Sąd skargę oddalił.