Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2971/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2016 r. sprawy ze skarg W. K., K. K. oraz M. R., E. W., I. K., Z. J., A. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz: skarżącego W. K. kwotę 500 (pięćset) złotych, skarżącego K. K. kwotę 500 (pięćset) złotych oraz solidarnie na rzecz skarżących: M. R., E. W., I. K., Z. J., A. K. kwotę 1257 (tysiąc dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych - tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 2971/15

UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...].07.2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju (zwany dalej Ministrem) - po rozpatrzeniu odwołań K. K., E. W., spółki K. Sp. z o.o., J. S., M. R., I. K., K. K., W. K., S. S., Z. J., A. C. oraz spółki B. Sp. j. z siedzibą w K., od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...].02.2015 r., nr [...], o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pn.: "Przebudowa szlaku [...] od km 33,326 do km 44,800 linii nr 133 w ramach projektów: Modernizacja linii kolejowej [...], etap II, odcinek [...], przetarg nr 2 - Modernizacja odcinka [...] (km 29,110 - 46,700 linii nr [...]) oraz Modernizacja linii kolejowej [...], etap II, odcinek [...]. Przetarg nr 4 - Sygnalizacja dla obszaru: [...]; [...]; [...] (0,000 - 6,847 linii nr [...]) oraz (km 15,810 - 67,636 linii nr [...])", sprostowanej postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r., nr WI-VI.747.1.4.2014.KA:

-1. uchylił:

załączniki nr 1/11, 1/17, 1/18 i 1/20 do zaskarżonej decyzji, stanowiące arkusze nr 2.4, 2.10, 2.11 i 2.13 mapy w skali 1:500, przedstawiającej linie rozgraniczające teren inwestycji, proponowany przebieg linii kolejowej, granice i numery działek, teren niezbędny dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu,

w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujący na stronie 8, w wierszach 1- 17 licząc od dołu strony, oraz na stronie 9, w wierszach 1-2 licząc od góry strony, zapis:

"Linie rozgraniczające teren linii kolejowej, określające powierzchnię terenu niezbędnego dla realizacji ww. inwestycji, zostały wyznaczone na załącznikach Nr 1 do niniejszej decyzji, tj. na mapach zawierających przebieg linii kolejowej linią koloru ciemnoniebieskiego (zgodnie z legendą). Część terenu, na którym zostanie

zrealizowana inwestycja, jest w chwili obecnej zajęta przez istniejące linie kolejowe, natomiast część terenu stanowią działki ewidencyjne, będące własnością osób prywatnych, które zagospodarowane są na cele mieszkaniowe oraz rolne. W związku z powyższym inwestycja będzie wymagać zajęcia nowych działek. Linie rozgraniczające, opisane i pokazane na ww. załączniku nr 1, wyznaczają jednocześnie granice terenu linii kolejowej oraz linie podziału nieruchomości. Objęcie liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, części nieruchomości będących przedmiotem własności albo użytkowania wieczystego P. SA lub P. SA, nie wywołuje skutku podziału tych nieruchomości w miejscu, w którym przebiega granica terenu niezbędnego dla projektowanej inwestycji (linia rozgraniczająca teren), gdyż nie jest to konieczne z uwagi na brak wystąpienia skutków prawnych, określonych w art. 9s ust. 3 i ust. 3b ustawy o transporcie kolejowym.

Nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren inwestycji - z uwagi na ustalenie decyzją lokalizacji linii kolejowej, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej stanie się ostateczna (dotyczy nieruchomości niebędących w dniu wydania decyzji przedmiotem własności lub użytkowania wieczystego P. S.A. lub P. S.A.)." i orzekł w tym zakresie poprzez:

- zatwierdzenie, w miejsce uchylenia, arkuszy zamiennych mapy w skali 1:500 przedstawiającej linie rozgraniczające teren inwestycji, proponowany przebieg linii kolejowej, granice i numery działek, teren niezbędny dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, stanowiących załączniki nr 1.1, 1.2, 1.3, 1.4 do niniejszej decyzji,

- ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu:

"Linie rozgraniczające teren inwestycji przedstawiono linią koloru ciemnoniebieskiego na mapie w skali 1:500, przedstawiającej linie rozgraniczające teren inwestycji, proponowany przebieg linii kolejowej, granice i numery działek, teren niezbędny dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, stanowiącej integralną część decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji kolejowej.

Część terenu, na którym zostanie zrealizowana inwestycja, jest w chwili obecnej zajęta przez istniejące linie kolejowe, natomiast część terenu stanowią działki ewidencyjne, będące własnością osób prywatnych, które zagospodarowane są na

cele mieszkaniowe oraz rolne. W związku z powyższym inwestycja będzie wymagać zajęcia nowych działek.

Linie rozgraniczające, opisane i pokazane na ww. mapie wyznaczają jednocześnie granice terenu linii kolejowej oraz linie podziału nieruchomości. Objęcie liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, części nieruchomości będących przedmiotem własności albo użytkowania wieczystego P. SA lub P. SA, nie wywołuje skutku podziału tych nieruchomości w miejscu, w którym przebiega granica terenu niezbędnego dla projektowanej inwestycji (linia rozgraniczająca teren), gdyż nie jest to konieczne z uwagi na brak wystąpienia skutków prawnych, określonych w art. 9s ust. 3 i ust. 3b ustawy o transporcie kolejowym.

Nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren inwestycji - z uwagi na ustalenie decyzją lokalizacji linii kolejowej - wskazane w lit. d, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej stanie się ostateczna." -II. uchylił:

w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujący na stronie 79, w wierszach 2-7 licząc od dołu strony, zapis:

"Działka ewid. nr [...] o pow. 0.4486 ha dzieli się na działki:

- nr [...] o pow. 0.0987 ha - przeznaczona pod linię kolejową,

- nr [...] o pow. 0.3499 ha - pozostająca w dotychczasowym władaniu, Działka ewid. nr [...] o pow. 0.3972 ha dzieli się na działki:

- nr [...] o pow. 0.0507 ha - przeznaczona pod linię kolejową,

- nr [...] o pow. 0.3465 ha - pozostająca w dotychczasowym władaniu"

- w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujący na stronie 94, w wierszach 1 -3 licząc od góry strony, zapis:

"Działka ewid. nr [...] o pow. 0.0272 ha dzieli się na działki:

- nr [...] o pow. 0.0112 ha - przeznaczona pod linię kolejową,

- nr [...] o pow. 0.0160 ha - pozostająca w dotychczasowym władaniu"

- załączniki nr 2/1/111, 2/1/112 i 2/III/39 do zaskarżonej decyzji, stanowiące mapy w skali 1:1000 zawierające projekty podziału nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] i [...], z obrębu [...], oraz działki nr [...], z obrębu [...], wraz z wykazami zmian gruntowych,

i orzekam w tym zakresie poprzez:

- ustalenie, w miejsce uchylenia, na stronie 79, nowego zapisu:

"Działka ewid. nr [...] o pow. 0.4486 ha dzieli się na działki:

- nr [...] o pow. 0.0934 ha - przeznaczona pod linię kolejową,

- nr [...] o pow. 0.3552 ha - pozostająca w dotychczasowym władaniu,

Działka ewid. nr [...] o pow. 0.3972 ha dzieli się na działki:

- nr [...] o pow. 0.0373 ha - przeznaczona pod linię kolejową,

- nr [...] o pow. 0.3599 ha - pozostająca w dotychczasowym władaniu"

- ustalenie, w miejsce uchylenia, na stronie 94, nowego zapisu:

"Działka ewid. nr [...] o pow. 0.0272 ha dzieli się na działki:

- nr [...] o pow. 0.0073 ha - przeznaczona pod linię kolejową,

- nr [...] o pow. 0.0199 ha - pozostająca w dotychczasowym władaniu"

- zatwierdzenie map z projektami podziału nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] i [...], z obrębu [...], oraz działka nr [...], z obrębu [...], wraz z wykazami zmian gruntowych, które stanowią załączniki nr 2.1, 2.2 i 2.3 do niniejszej decyzji,

- III. w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister podał, że inwestor wniósł o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny i gospodarczy. Uzasadniając wniosek w tym zakresie inwestor wskazał, że linia kolejowa [...], na której znajduje się przebudowywany szlak [...], wchodzi w skład międzynarodowego korytarza przewozowego relacji [...], będąc jedną z podstawowych inwestycji realizowanych w ramach poprawy infrastruktury kolejowej w Polsce.

Minister szczegółowo opisał zarzuty zawarte we wszystkich wniesionych w terminie odwołaniach i rozpatrzył zarzuty w nich podniesione..

Na wstępie wyjaśnił, że w dniu 25 lutego 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 15 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 200 - zwana dalej ustawą zmieniającą), której art. 1 wprowadził zmiany m.in. w przepisach rozdziału 2b ustawy, określającego szczególne zasady i warunki przygotowania inwestycji dotyczących linii kolejowych. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy zmieniającej, do postępowań w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, o której mowa w rozdziale 2b ustawy,

wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepisy dotychczasowe.

Nadmienił, że w myśl art. 7 ust. 2 ustawy zmieniającej, na wniosek P. S.A. do postępowań, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

Wobec niezłożenia przez P. S.A. wniosku, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy zmieniającej, w przedmiotowym postępowaniu zastosowanie znajdowały przepisy dotychczasowe.

Minister stwierdził, że po wielu uzupełnieniach Inwestor złożył wniosek zupełny.

Przed złożeniem wniosku, zgodnie z art. 9o ust. 3 pkt 4 ustawy, Inwestor uzyskał następujące opinie:

- pismo Zastępcy Dyrektora Departamentu Organizacji Ochrony Zdrowia w Ministerstwie Zdrowia z dnia [...] lutego 2014 r" znak: [...],

- postanowienie Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...],

- pismo Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...],

- pismo Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...],

- pismo Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] kwietnia 2014 r,, znak: [...],

- pismo Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...],

- postanowienie Marszałka Województwa M. z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...],

- pismo Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...].

Ponadto, przed złożeniem wniosku, zgodnie z art. 9o ust. 3 pkt 4 ustawy, Inwestor zwrócił się pismem z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], do Starosty Powiatu [...], pismem z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], do Starosty Powiatu [...], pismem dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], do Zarządu Województwa [...], pismem z dnia [...] lutego 2014 r., znak

[...], do Zarządu Powiatu [...], pismem z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], do Zarządu Powiatu [...], oraz pismem z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], do Burmistrza Gminy [...], z prośbą o wydanie opinii do wniosku w przedmiocie ustalenia lokalizacji przedmiotowej linii kolejowej. Niewydanie opinii w terminie 30 dni od dnia zwrócenia się o nią przez Inwestora, zgodnie z treścią art 9o ust 4 ustawy, uznano za brak zastrzeżeń do wniosku.

Nadto, mając na uwadze treść art. 72 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.), Inwestor dołączył także do wniosku decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn.: "Modernizacja linii kolejowej [...] (III korytarz) na odcinku [...] w granicach województwa [...]" (zwaną dalej decyzją RDOŚ z [...].12.2008 r.), zmienioną decyzjami Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] października 2012 r., znak: [...], z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...], z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], z dnia [...] lipca 2014 r., znak[...], z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...], oraz z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...].

Minister podkreślił, iż decyzja RDOŚ z dnia [...].12.2008 r. została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 - zwanej dalej P.o.ś.). Oznacza to, iż przy dokonywaniu oceny ważności tej decyzji zastosowanie znajdowały zasady określone właśnie w tej ustawie. Z tego wywiódł, że organ administracji, do którego wpłynął wniosek o wydanie decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji linii kolejowej obowiązany jest, stosownie do treści art. 46 ust. 4b Prawo ochrony środowiska, ustalić w pierwszej kolejności, czy złożenie wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej nastąpiło przed upływem czterech lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. W przypadku gdyby się okazało, że wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej został złożony po upływie tego terminu, organ zobowiązany był zbadać, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia

mogącego znacząco oddziaływać na środowisko przebiega etapowo oraz, czy nie zmieniły się warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W przypadku bowiem, gdy inwestycja jest realizowana etapowo, a warunki nie uległy zmianie, zgodnie z art 46 ust. 4c ustawy Prawo ochrony środowiska, termin na złożenie wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej mógł ulec wydłużeniu o dwa lata.

Minister wyjaśnił, że w niniejszej sprawie decyzja RDOŚ z [...].12.2008 r. stała się ostateczna w dniu [...] lutego 2009 r, a więc 4-letni termin na złożenie wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej upłynął w dniu [...] lutego 2013 r. Natomiast wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji został złożony w [...] Urzędzie Wojewódzkim w K. w dniu [...] października 2014 r. Wobec tego, zadaniem organu orzekającego w sprawie o ustaleniu lokalizacji planowanego przedsięwzięcia było ustalenie, czy inwestycja przebiega etapowo oraz czy nie uległy zmianie warunki określone w decyzji RDOŚ z [...].12.2008 r., następnie kilkakrotnie zmienianej.

Minister następnie poinformował, iż w okresie 4 lat od uostatecznienia się decyzji RDOŚ z [...].12.2008 r. inwestor uzyskał:

decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego {obiekt [...]: szlak [...]),

decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (obiekt [...]: szlak [...]),

decyzję Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (obiekt [...]: szlak [...]),

decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. o pozwoleniu na budowę z wyłączeniem obiektów inżynieryjnych (obiekt [...]: szlak [...]),

decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. o pozwoleniu na budowę obiektów inżynieryjnych (obiekt [...]: szlak [...]).

Wynika z tego, iż przedsięwzięcie, którego dotyczy decyzja RDOŚ z [...].12.2008 r. przebiega etapowo.

Dalej stwierdził, że nie zmieniły się także warunki określone w decyzji RDOŚ z [...].12.2008 r., zmienionej decyzjami Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] października 2012 r, z dnia [...] marca 2014 r., z dnia [...] kwietnia 2014 r., z dnia [...] lipca 2014 r., z dnia [...] sierpnia 2014 r., oraz z dnia [...] grudnia 2014 r.

Nastąpiło zatem przedłużenie możliwości złożenia wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej w oparciu o przedmiotową decyzję RDOŚ z [...].12.2008 r. o dwa lata, tj. do dnia [...] lutego 2015 r.

Oznacza to, zdaniem Ministra, iż przedłożona przez Inwestora decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację ww. przedsięwzięcia jest ważna i mogła stanowić podstawę do złożenia w dniu [...] października 2014 r. wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji.

Co za tym idzie, wniosek inwestora z dnia [...] października 2014 r., skorygowany i uzupełniony pismami z dnia [...] grudnia 2014 r., z dnia [...] stycznia 2015 r., z dnia [...] stycznia 2015 r., z dnia [...] lutego 2015 r. z dnia [...] lutego 2015 r., oraz z dnia [...] lutego 2015 r., zawierał wszystkie wymagane prawem elementy.

Przystępując do oceny prawidłowości przebiegu postępowania lokalizacyjnego Minister zaznaczył, że udokumentowano fakt zamieszczenia prawidłowych obwieszczeń, a w aktach sprawy znajdują się także zwrotne potwierdzenia odbioru zawiadomień o wszczęciu postępowania przez dotychczasowych właścicieli nieruchomości oraz użytkowników wieczystych.

Minister wyjaśnił, że Organ I. instancji, wypełniając obowiązek określony w art. 9q ust. 2 ustawy, doręczył decyzję wnioskodawcy oraz wysłał zawiadomienia o jej wydaniu właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji, na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony o wydaniu powyższej decyzji poinformowane zostały w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim i w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg linii kolejowej, na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie lokalnej.

Reasumując ten wątek, Minister potwierdził, że kontrolowana decyzja czyniła zadość wymogom przedstawionym w art. 9q ust. 1 ustawy, zawierała bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie, jak również określała

termin wydania nieruchomości, o którym mowa w art. 9q ust. 6 ustawy, co było konieczne z uwagi na nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Minister nadmienił także, iż w trakcie trwania postępowania odwoławczego, Inwestor dokonał zmian w zakresie przebiegu linii rozgraniczającej teren przez kilka nieruchomości.

W związku z tym, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w punkcie I niniejszej decyzji Minister uchylił załączniki nr 1/11, 1/17, 1/18 i 1/20 do zaskarżonej decyzji, stanowiące rys. 2.4, 2.10, 2.11 i 2.13 mapy w skali 1:500, przedstawiające linie rozgraniczające teren inwestycji, proponowany przebieg linii kolejowej, granice i numery działek, teren niezbędny dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, jak również zapisy zaskarżonej decyzji dotyczące sposobu oznaczenia linii rozgraniczających teren inwestycji i zapisy wskazujące nieruchomości które staną się własnością Skarbu Państwa (zamieszczone na stronach 8 i 9), oraz orzekł o zatwierdzeniu, w miejsce uchylenia, arkuszy zamiennych mapy w skali 1:500 przedstawiających linie rozgraniczające teren inwestycji, proponowany przebieg linii kolejowej, granice i numery działek, teren niezbędny dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, stanowiących załączniki nr 1.1, 1.2, 1.3 i 1.4 do niniejszej decyzji, jak również orzekł o ustaleniu nowych zapisów zaskarżonej decyzji wskazujących sposób oznaczenia linii rozgraniczających teren przedmiotowej inwestycji. W punkcie I niniejszej decyzji Minister ustalił także nowy zapis zaskarżonej decyzji wskazujący, iż nieruchomości, które zgodnie z art. 9s ust. 3 ustawy staną się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja Wojewody [...] stanie się ostateczna, zostały wyszczególnione w pkt 1 lit. d) decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji.

Biorąc pod uwagę fakt, iż Inwestor zmienił zakres zajętości terenu w obrębie działek nr [...] i [...], z obrębu [...], oraz działki nr [...], z obrębu [...], konieczne stało się dokonanie zmiany map z projektem podziału ww. nieruchomości, zatwierdzonych decyzją Wojewody [...], w celu zgodności z mapami przedstawiającymi linie rozgraniczające teren inwestycji, proponowany przebieg linii kolejowej, granice i numery działek, teren niezbędny dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu.

W związku z tym, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w punkcie II niniejszej decyzji Minister uchylił zapisy decyzji Wojewody [...] wskazujące powierzchnię działek powstałych po podziale działek nr [...] i [...], z obrębu [...], oraz działki nr [...], z obrębu [...], wyznaczonych linią rozgraniczającą teren inwestycji skorygowaną przez inwestora, jak również uchylił załączniki nr 2/1/111,2/1/112 oraz 2/III/39 do zaskarżonej decyzji, stanowiące mapy w skali 1:1000 zawierające projekty podziału nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...], [...] i [...], wraz z wykazami zmian gruntowych, oraz orzekł o zatwierdzeniu, w miejsce uchylenia, zapisów uwzględniających prawidłowe powierzchnie działek powstałych po podziale ww. nieruchomości oraz arkuszy zamiennych mapy w skali 1:1000 zawierających projekty podziału tych nieruchomości.

Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom ustawy, oraz że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w punktach liii sentencji niniejszej decyzji.

Minister nie podzielił natomiast zarzutów podniesionych w odwołaniach.

Zauważył, że zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach wniosku Inwestora i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach ustawy. Organ orzekający w przedmiocie lokalizacji linii kolejowej nie może modyfikować wniosku P. S.A., ani też korygować przebiegu linii. Zadaniem organu jest sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające linii kolejowej odpowiadają woli ustawodawcy, wyrażonej w regulacjach prawnych mających znaczenie dla wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej.

Minister wzywał inwestora do ustosunkowania się do zagadnień poruszonych przez odwołujących się, w tym do wypowiedzenia się w kwestii dotyczącej możliwości ewentualnej zmiany lokalizacji inwestycji kolejowej zgodnie z żądaniami skarżących, a w przypadku braku takiej możliwości do szczegółowego uzasadnienia przyczyn nieuwzględnienia zgłaszanych przez skarżące żądań.

Inwestor wyjaśnił powody przyjętych rozwiązań projektowych oraz przekonał Organ odwoławczy o ich prawidłowości.

Po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym stanowiska Inwestora zaprezentowanego w pismach z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz z dnia [...] czerwca 2015, jak również zarzutów zawartych w odwołaniach i pismach je uzupełniających, Organ II. instancji - podzielając stanowisko Inwestora - uznał, że objęcie liniami rozgraniczającymi terenu inwestycji nieruchomości Odwołujących się w sposób zaproponowany przez Inwestora, nie narusza prawa, a rozwiązania projektowe zatwierdzone w decyzji Wojewody [...] są prawidłowe.

Za bezzasadny uznał - podniesiony przez K. K. w odwołaniu oraz w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. - zarzut, iż droga, która ma przebiegać przed budynkiem zlokalizowanym na działce nr [...], z obrębu [...] (powstałej po podziale działki nr [...]), o szerokości ok. 16 m, jest drogą do kilku domów i do lasu oraz, że będzie ona służyć jedynie osobom tam zamieszkałym i kilku domom wybudowanym na B.

Jak wynika z wyjaśnień inwestora zawartych w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r., jak również z przeprowadzonej przez Ministra analizy mapy przedstawiającej przebieg linii rozgraniczających teren przedmiotowej inwestycji kolejowej, stanowiącej załącznik nr [...] do decyzji Wojewody [...], zaprojektowany fragment drogi, przebiegający wzdłuż działki nr [...], stanowić będzie jedyne połączenie z drogą krajową nr [...], która jest niezbędna do wybudowania w związku z likwidacją przejazdu w poziomie szyn na ul. [...],

Szerokość pasa drogowego (16 m) to szerokość jezdni, chodnika, poboczy, skarp nasypu i rowu odwadniającego. Pasy ruchu posiadają szerokość 5,5 m (z wymaganymi poszerzeniami na łukach), a szerokość chodnika wynosi 2 m. Inwestor podkreślił, iż ze względu na wysokie zwierciadło wody gruntowej oraz obecność gruntów słabonośnych niezbędne było wyniesienie drogi ponad istniejący teren, zgodnie z Polską Normą PN-S-02204 pkt. 2.1.3 "W obrębie korpusu drogi zwierciadło wody gruntowej nie powinno sięgać wyżej niż do rzędnej położonej 1,0 m poniżej najniższego punktu spodu konstrukcji nawierzchni". Stwierdzone poziomy zwierciadła wód gruntowych w okolicach km 0+333 to 0,30 m poniżej istniejącego terenu.

Inwestor oświadczył, że podjął wszelkie możliwe kroki zmierzające do jak najbardziej optymalnego i racjonalnego zaprojektowania przebiegu linii

rozgraniczających, a tym samym zajęcia terenów stanowiących własność osób prywatnych. W tym celu m.in. obniżona została wysokość skrajni pod obiektem inżynieryjnym w km 39,953 z 7 m do 6,4 m, co skróciło najazdy na ten wiadukt, a tym samym pozwoliło na ograniczenie terenu zajętości "głównej drogi" z tyłu domu właściciela działki nr [...]. Po uzyskaniu decyzji RDOŚ z [...].12.2008 r. w zakresie dróg równoległych, inwestor wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z prośbą o złagodzenie zapisów odnośnie nachylenia skarp nasypów wynoszących 1:2 do standardowych 1:1,5. Działania te pozwoliły na ograniczenie do niezbędnego minimum zajęcia terenów pod przedmiotową inwestycję.

Inwestor wyjaśnił, że droga objazdowa biegnąca od południa działki nr [...] łączy się z drogą, która wiaduktem drogowym w km 39,953 przeprowadza ruch w kierunku drogi krajowej nr [...]. Skrzyżowanie zlokalizowano w najbliższym miejscu, które spełnia wymagania techniczne dla skrzyżowań. Mając na uwadze konieczność zachowania istniejących budynków oraz zapewnienie działkom dostępu do drogi publicznej, oś drogi została poprowadzona w sposób jak najmniej ingerujący w pobliskie budynki.

Pozostałe elementy projektowe (profile podłużne, przekroje, zjazdy) to wypadkowa składowych, o których mowa powyżej Obowiązkiem każdego projektanta jest wykonanie prac projektowych zgodnie z obowiązującymi przepisami i normami. Inwestor podtrzymuje, że rozwiązanie projektowe dróg w rejonie działki nr [...] zostało opracowane w sposób optymalny, przy założeniu spełnienia przepisów i warunków technicznych oraz warunków wydanych przez Burmistrza Gminy K. i GDDKiA. Jak wskazał bowiem Inwestor w piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r., stanowiącym załącznik do pisma z dnia [...] kwietnia 2015 r., zawierającym stanowisko Inwestora w zakresie uwag i zastrzeżeń m in. K. K., zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] z 2004 r (obowiązującego obecnie) w okolicy działki nr [...] planowana była budowa drogi klasy Z. Projektowana w ramach przedmiotowej inwestycji kolejowej nowa droga posiada natomiast parametry drogi klasy L, czyli niższej klasy, niż założona w miejscowym pianie zagospodarowania przestrzennego z 2004 r.

Inwestor podkreślił również, że lokalizacja połączenia z drogą krajową została przyjęta na podstawie negatywnej opinii Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i

Autostrad (pismo z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...]). Zarządca drogi nie wyraził bowiem zgody na włączenie drogi w miejscu istniejącego połączenia ul. [...] z drogą krajową nr [...] ze względu na powstanie skrzyżowania o przesuniętych wlotach w ciągu drogi krajowej nr [...]. Rozwiązanie takie, w ocenie zarządcy, wpływałoby niekorzystnie na płynność ruchu i warunki bezpieczeństwa.

Zgodnie z § 44 ust. 2 rozporządzenia, szerokość chodnika przyjezdni lub przy pasie postojowym nie powinna być mniejsza niż 2,0 m, a w przypadku przebudowy albo remontu drogi dopuszcza się miejscowe zmniejszenie szerokości chodnika do 1,25 m, jeżeli jest on przeznaczony wyłącznie do ruchu pieszych. W przypadku projektowanych dróg mamy do czynienia z budową nowej drogi, tak więc minimalna szerokość chodnika musi wynosić 2,0 m. Budowa chodnika była spowodowana warunkami technicznymi i uzgodnieniami projektowanych dróg przez zarządców: Zarząd Dróg Powiatu [...] i Urzędu Miejskiego w K..

Inwestor zaznaczył również, że ze względu na stokowy charakter terenu w kierunku nowobudowanej drogi należało zabezpieczyć korpus nasypu przed napływem wody opadowej. W tym celu zaprojektowano rów od strony północnej. Wymóg wykonania odwodnienia został zawarty również w pkt 1 ppkt 1.3 decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa i przebudowa infrastruktury drogowej (drogi, przepusty, mosty oraz wiadukty drogowe) w związku z modernizacją linii kolejowej [...], na odcinku granica województwa [...] (km 24,094 - 67s 636 linii kolejowej)".

Za niezasadne Minister uznał także - podniesione przez E. W., M. R., I. K. oraz Z. J. - zarzuty dotyczące niedochowania przez inwestora należytej staranności przy projektowaniu drogi objazdowej zlokalizowanej w km 42,071 do 44,570 linii kolejowej nr [...], która docelowo ma przebiegać m. in. przez działki nr [...], [...], [...]; [...], [...], [...] i [...], z obrębu [...], stanowiące własność odwołujących się.

Minister podzielił stanowisko Inwestora wyrażone w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r., iż przyjęte parametry drogi od km 42,071 do km 44,570 zaprojektowano ze względu na funkcje drogi, wynikające z istniejącego i przyszłego zagospodarowania

terenu (lokalizacji istniejących zakładów produkcyjnych i baz magazynowo- transportowych obsługiwanych przez liczny tabor samochodów ciężarowych oraz możliwą rozbudowę stref aktywności gospodarczej). W ocenie Inwestora, przyjęte parametry dróg pozwolą w przyszłości połączyć drogi powiatowe [...] i [...]. Szerokość jezdni wynosząca 6,0 m wynika z parametrów przyjętych na podstawie przepisów rozporządzenia, jak również z przyszłej lokalizacji krawężnika (zgodnie z uzgodnieniem Urzędu Miejskiego w K. dla projektowanego odcinka drogi od km 42,071 do km 44,570 pozostawiono rezerwę terenu pod chodnik zlokalizowany przy jezdni). Inwestor podkreślił, iż uwzględniono możliwość poruszania się tymi drogami specjalnych pojazdów ratowniczych. Wyniesienie niwelety drogi ponad teren istniejący wynika natomiast z poziomu wód gruntowych i konieczności wyniesienia spodu konstrukcji nawierzchni 1,0 m ponad poziom wód zgodnie z Polską Normą PN-S-02204 pkt 2.1.3.

Inwestor podkreślił, że droga od strony zachodniej docelowo będzie się łączyła z drogą o takich samych parametrach, łączącą się z ul. [...], na której znajduje się przejazd kolejowy w km 41,213, dalej ul. [...] do nowoprojektowanej drogi powiatowej DP [...] prowadzącej na zachód. Fragment tej drogi zobowiązała się wykonać Gmina K.. W związku z koniecznością połączenia istniejącej ul. [...] (jezdnia szer. max 4m) i nowoprojektowanego odcinka drogi dojazdowej, zdecydowano o wprowadzeniu organizacji ruchu jednokierunkowego na odcinku drogi dojazdowej ul. [...] - ul. [...]. Do czasu budowy odcinka drogi przez Gminę K. jest to rozwiązanie optymalne, pozwalające na wykorzystanie istniejącej sieci dróg w obrębie ul. [...] i ul. [...].

Odnosząc się do zarzutu, jakoby planowana droga objazdowa była niezgodna z wymaganiami zawartymi w rozporządzeniu, z uwagi na wskazanie w decyzji Wojewody [...], iż projektowana szerokość pasa ruchu wynosić będzie 3,0 m, Minister wskazał, że zgodnie z § 15 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, szerokość pasów ruchu na drodze klasy D powinna wynosić 2,5 m. Podkreślił jednak, że stosownie do § 15 ust. 2 rozporządzenia, na drogach klas Z, L i D szerokość pasa ruchu może być zwiększona do maksymalnie 3,50 m, jeżeli taka potrzeba wynika z prognozowanej struktury rodzajowej lub ilościowej ruchu.

W niniejszej sytuacji inwestor przewidział zatem zwiększenie szerokości pasa ruchu określonej w § 15 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, z uwagi na istniejące i przyszłe

zagospodarowanie terenu (lokalizację istniejących zakładów produkcyjnych i baz magazynowo-transportowych obsługiwanych przez liczny tabor samochodów ciężarowych oraz możliwą rozbudowę stref aktywności gospodarczej).

Odnosząc się do zarzutu, iż parametry wielkościowe zaprojektowanej drogi objazdowej w km 42,071 do 44,570 poza niezgodnością z rozporządzeniem, są również niezgodne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...], zatwierdzonym Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] marca 2004 r. (Dz. Urz. Województwa [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] maja 2004 r), że na mocy ustawy w dnia 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym (Dz. U, z 2013 r., poz. 1152) uchylony został art. 9ad ust. 2 ustawy stanowiący, iż w sprawach dotyczących lokalizacji linii kolejowych przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się, z zastrzeżeniem art. 9o ust. 3 pkt 4 lit. g. Niemniej jednak na mocy art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2014 r., poz. 962), do art. 9ad został dodany ust. 3, zgodnie z którym w sprawach dotyczących lokalizacji linii kolejowych przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuję się, z zastrzeżeniem art. 9n ust. 2 i art. 9oust. 3 pkt 4 lit. g ustawy z dnia 27 marca 2003 r, o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199, ze zm.), zwanej dalej "ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym".

Wobec tego, mając na uwadze treść art. 9ad ust. 3 ustawy, Minister uznał, iż rozstrzygając w niniejszej sprawie, nie jest związany postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], z obrębu [...], uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] marca 2004 r.

Ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie są bowiem wiążące dla ustalenia lokalizacji inwestycji dotyczącej linii kolejowej.

Odnosząc się do braku zgody odwołujących się na zaproponowany przez Inwestora podział nieruchomości oznaczonych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], z obrębu [...], w sposób zatwierdzony decyzją Wojewody [...], wyjaśnił, że przepisy ustawy nie wymagają uzyskania zgody właściciela nieruchomości na zajęcie jej pod linię kolejową. Zgodnie bowiem z art. 9s ust. 3 ustawy, nieruchomości lub ich części stają się z mocy prawa własnością

Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej stała się ostateczna. Natomiast wysokość odszkodowania za przejęcie tych nieruchomości lub ich części Wojewoda [...] ustała w odrębnym postępowaniu.

Minister podał, że z uwagi na fakt, iż zaskarżonej decyzji nadany został na podstawie art 9w ust. 1 ustawy rygor natychmiastowej wykonalności, to z mocy prawa następuje zobowiązanie do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. Zgodnie zaś z art. 9s ust. 5 ustawy, decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutu, że zarówno Inwestor, jak i Gmina K., nie wykonają chodnika wzdłuż planowanej drogi objazdowej, uznać go należy nietrafny. Jak bowiem wyjaśnił Inwestor w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r., przytoczony w odwołaniu cytat "Gmina nie będzie ponosić jakichkolwiek kosztów związanych z realizacją inwestycji", stanowi część zdania o brzmieniu: "Gmina nie będzie ponosić jakichkolwiek kosztów związanych z realizacją w/w inwestycji, nie będzie zobowiązana do wypłaty jakichkolwiek odszkodowań oraz realizacji ewentualnych roszczeń osób trzecich powstałych w związku z inwestycją", zawartego w piśmie Burmistrza Gminy K. z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...]. Podkreślić zatem trzeba, że przytoczone przez skarżące stwierdzenie nie odnosi się do rzekomego odstąpienia od budowy chodnika przez Miasto K., a dotyczy kwestii kosztów inwestycji oraz ewentualnych roszczeń.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących sposobu zaprojektowania zjazdów drogowych do posesji oraz miejsca ich usytuowania, podkreślić należy, iż zjazdy do działek zostały zaprojektowane zgodnie z przepisami § 78 i § 79 rozporządzenia. Minister podkreślił przy tym, iż brak jest przepisów prawa, które zobowiązywałyby inwestora do prowadzenia konsultacji z właścicielem nieruchomości, do której ma zostać zaprojektowany zjazd. To inwestor jest kreatorem wniosku, a więc również i takich elementów technicznych jak zjazdy. Po analizie map przedstawiających proponowany przebieg linii kolejowej Minister stwierdza, iż tak usytuowane zjazdy nie naruszają ww. przepisów rozporządzenia.

Odnosząc się do zarzutu E. W. podniesionego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r., że budowa drogi na działce nr [...] mogłaby zniszczyć siedliska storczyka krwistego, uznać go należy za nietrafny.

Zgodnie z informacją zawartą w piśmie Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...], łąka, na której występuje storczyk krwisty, położona na działce nr [...] nie przedstawia wysokich walorów przyrodniczych, kwalifikujących ją do objęcia ochroną rezerwatową.

Na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin (Dz. U z 2014 r., poz. 1409), storczyk krwisty objęty jest częściową ochroną gatunkową. W stosunku do tego gatunku obowiązują zakazy ujęte w cyt. rozporządzeniu, w tym m in. zakaz niszczenia okazów roślin oraz siedlisk ich występowania.

Jak podkreślił inwestor w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r., w ramach prowadzonych inwentaryzacji i wielokrotnych wizji lokalnych, nie stwierdzono obecności gatunków chronionych na tej działce. Jednocześnie inwestor wskazał, że w związku z prowadzoną inwestycją, w ramach uzyskanych decyzji środowiskowych, został nałożony na inwestora obowiązek prowadzenia nadzoru przyrodniczego podczas prac budowlanych. Inwestor zapewni, iż w przypadku zidentyfikowania przed rozpoczęciem prac budowlanych tego lub innych gatunków podlegających ochronie, zostaną przedsięwzięte stosowne czynności, zgodnie z przepisami wynikającymi z cyt. rozporządzenia.

W kwestii dotyczącej oblodzenia zjazdów inwestor poinformował, że obsługę poszczególnych działek zaprojektowano poprzez budowę zjazdów indywidualnych i publicznych, których parametry są zgodne z § 78 i § 79 rozporządzenia. Natomiast co do kwestii utrzymania zjazdów, inwestor poinformował, że do zasadniczych powinności spoczywających na zarządcy drogi (w tym wypadku - Gminy K.) jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu także w porze zimowej poprzez m in. jej odśnieżanie, zwalczanie śliskości czy też usuwanie powstających zimą ubytków w nawierzchni drogowej, w tym również zjazdów znajdujących się w liniach rozgraniczających teren inwestycji.

Odnosząc się do podniesionego w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. zarzutu, iż planowane podniesienie poziomu drogi spowoduje zagrożenie dla sąsiadujących nieruchomości np. przez zalewanie przez wody opadowe, jak również uciążliwe korzystanie ze zjazdów w okresie zimowym (oblodzenie zjazdów), uznać go należy za niezasadny.

Jak wyjaśnił inwestor w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r., teren istniejący, na którym zlokalizowana jest zarówno linia kolejowa, jak i projektowana droga objazdowa od km 42,071 do km 44,570, posiada niekorzystny układ stokowy przebiegający z północy na południe. W chwili obecnej wody opadowe z nasypu kolejowego w sposób niekontrolowany spływają w kierunku nieruchomości zlokalizowanych po południowej stronie nasypu kolejowego. Rozwiązanie projektowe przewiduje budowę drogi o jednostronnym pochyleniu poprzecznym umożliwiającym spływ wody w kierunku przeciwnym do spadku terenu (i działek zabudowanych budynkami mieszkalnymi), do rowu zaprojektowanego pomiędzy linią kolejową a drogą. Tak więc wody opadowe, zarówno z linii kolejowej, jak i z projektowanej jezdni, przechwytywane będą przez rów znajdujący się pomiędzy linią kolejową i drogą, a wody opadowe odprowadzane będą po odpowiednim oczyszczeniu do odbiorników. Zatem zupełnie nieuzasadniona jest obawa właścicieli odnośnie zalewania nieruchomości sąsiadujących z drogą objazdową, gdyż rozwiązania projektowe zapewniają ograniczenie napływu wód opadowych w kierunku południowym.

Reasumując Organ odwoławczy podzielał w całości stanowisko zaprezentowane przez Inwestora, wyrażone w przytoczonych pismach.

Minister stwierdził także, iż ewentualne nieprawidłowości w dokonaniu pomiarów powierzchni działek stanowiących własność E. W., M. R., I. K. i Z. J., nie mogły zostać zakwestionowane w toku postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Wojewody [...]. Zauważył też, że kwestia, dotycząca realizacji i eksploatacji planowanej drogi dojazdowej, nie jest przedmiotem postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji linii kolejowej.

Organ odwoławczy zauważył także, iż Ograniczenie nacisku na oś pojazdu oraz ograniczenie pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej wprowadza zarządca drogi, o ile zajdzie taka konieczność. Inwestor zapewnił, iż nie zamierza wprowadzać żadnych ograniczeń w tym zakresie.

W związku z powyższym, w ocenie Ministra, nie ma potrzeby dookreślenia treści ustanowionych w decyzji Wojewody [...] służebności przejazdu i przechodu dla działek nr [...] i nr [...] w zakresie wykonywania przejazdu środkami transportu o ładowności 24 tony (masie całkowitej 40 ton), jak również dookreślenia parametrów drogi objazdowej od km 42,071 do km 44,570, wraz z

mostem drogowym w rejonie km 44,232 (nowy km 44,236) oraz placem manewrowym. Ograniczone prawo rzeczowe w postaci służebności przejazdu i przechodu ustanowione w decyzji Wojewody [...] zacznie obowiązywać po uostatecznieniu się decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji kolejowej. Obawy skarżącej Spółki dotyczące braku dostępu do drogi publicznej są nieuzasadnione, gdyż demontaż przejazdu w km 43,219 linii kolejowej [...] możliwy będzie dopiero po zakończeniu robót budowlanych związanych z budową dróg objazdowych. Na inwestorze ciąży bowiem obowiązek zapewnienia nieprzerwanego dostępu do drogi publicznej przez cały okres trwania inwestycji.

Mając na uwadze zawarte w odwołaniu J. S., zarzuty związane z planowanym przebiegiem gazociągu [...] na działkach nr [...] i [...], z obrębu [...], stanowiących jej własność podkreślił raz jeszcze, że zarówno wojewoda orzekający w sprawie jako organ I. instancji, jak i Minister działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwymi do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej, nie są uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań.

Wychodząc naprzeciw jej oczekiwaniom, inwestor w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. poinformował, że uwzględnił sugestię J. S. polegającą na rezygnacji z budowy układu zaporowo-upustowego po północnej stronie linii kolejowej na działce nr [...], przekazując skorygowaną mapę z projektem podziału ww. nieruchomości. Przy piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. inwestor przekazał natomiast skorygowane rys. 2.10 i 2.11 mapy przedstawiającej proponowany przebieg linii kolejowej, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla planowanych obiektów budowlanych, na których uwzględniono zmianę przebiegu linii rozgraniczającej teren przedmiotowej inwestycji kolejowej przez działkę nr [...].

Biorąc pod uwagę fakt, że zajętość części działki o nr ew. [...] przeznaczonej pod planowane przedsięwzięcie została zmniejszona, Minister w pkt I. i II. niniejszej decyzji, uchylił decyzję Wojewody [...] w części dotyczącej sposobu przebiegu linii rozgraniczającej teren inwestycji przez ww. nieruchomość, oraz zatwierdzenia podziału przedmiotowej działki, orzekając o nowym przebiegu linii rozgraniczającej teren inwestycji, stanowiącej jednocześnie linię podziału nieruchomości, w sposób uwzględniający oczekiwania odwołującej się.

Inwestor poinformował w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r., że prace geodezyjne wykonywane były zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 782), w związku z przepisami ustawy, ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. Nr 268, poz. 2663). Były one realizowane na podstawie obowiązujących przepisów i w oparciu o materiał otrzymany ze Starostwa Powiatowego w K., stąd też do podziału przyjęto działki nr [...] i nr [...], z obrębu [...].

Inwestor wskazał, że operat podziałowy został przyjęty do Starostwa Powiatowego w [...] w dniu [...] września 2014 r. pod nr [...] i do dnia [...] kwietnia 2015 r. (czyli do dnia otrzymania przez inwestora ostatnich wypisów z rejestru gruntów dla ww. działek) obowiązywały ww. numery działek. Numery działek [...] i [...], z obrębu Miasto K., podane przez J. S. w odwołaniu, są numerami projektowanymi w związku z prowadzeniem prac przez jednostkę wykonawstwa geodezyjnego, a dotyczącym zmiany granic miasta K.. Z pozyskanych przez inwestora informacji wynika, iż na dzień [...] kwietnia 2015 r. nie są one obowiązujące.

Odnosząc się do stwierdzenia J. S., iż wyraża zgodę na zapewnienie dostępu do drogi publicznej do działek nr [...], [...], [...] i [...], bez "dodatkowych udziwnień (zębów)" w przebiegu granicy działek, wskazać należy, iż w wyniku dokonania przez inwestora zmiany przebiegu linii rozgraniczającej teren inwestycji w obrębie działki nr [...], obecnie linia rozgraniczająca biegnie w linii prostej. Niemniej jednak, podkreślić należy, że dostęp do działek powstałych w wyniku podziału nieruchomości został zapewniony przez działki, które będą stanowiły drogę ogólnodostępną, powszechnego korzystania. Przedmiotowe działki na podstawie ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej będą stanowiły własność Skarbu Państwa, a P. S.A. nabędzie do nich prawo użytkowania wieczystego, stąd też nie jest wymagana zgoda dotychczasowego właściciela tych działek, na sposób zapewnienia im dostępu do drogi publicznej.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu K. K. zarzutu niezgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego Minister wskazał, że zgodnie z art. 9ad ust. 3 ustawy w sprawach dotyczących lokalizacji linii kolejowych, realizowanych w trybie niniejszego rozdziału, przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się, z zastrzeżeniem art. 9n ust. 2 i art. 9o ust. 3 pkt 4 lit. g ustawy. A zatem Wojewoda [...], wydając decyzję o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej linii kolejowej, nie miał obowiązku uwzględniania zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odpowiadając na zarzut dotyczący braku dostępu do drogi publicznej z należącej do K. K. działki nr [...] z obrębu [...], Minister wskazał, że w decyzji Wojewody [...] (strona 35, ostatni akapit) orzeczono o ustanowieniu służebności przechodu i przejazdu przez działki nr [...], [...],[...], [...],[...], [...],[...], [...],[...], [...],[...], [...],[...], [...],[...], [...],[...], [...], do ul. [...] zlokalizowanej na działce nr [...], w celu zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla działki nr [...], powstałej po podziale działki nr [...].

Ponadto w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. Inwestor poinformował, że analizował możliwość wykonania zjazdu bezpośrednio z ul. [...] na teren przedmiotowej działki, jednak wyniesienie konstrukcji jezdni ul. [...] oraz warunki techniczne nie pozwalają na lokalizację zjazdu w jego dotychczasowym położeniu. Inwestor wyjaśnił, że zapewnienie bezpośredniego dostępu do drogi publicznej dla omawianej działki, z uwagi na warunki terenowe, spowodowałaby zajęcie połowy jej obszaru powierzchnią zjazdu. Zatem najkorzystniejszym rozwiązaniem (zmniejszającym zajętość terenu) jest wykonanie "drogi dojazdowej równoległej".

Odnosząc się do zawartego w odwołaniu przez W. K. żądania dotyczącego uchylenia decyzji Wojewody [...] w zakresie dotyczącym lokalizacji inwestycji na działce nr [...], z obrębu nr [...], stanowiącej jego własność, oraz przesunięcia pasa drogowego o ok. 3 m w kierunku działek o nr [...] i [...], Minister powołał się na art 9o ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy, z którego wynika, że to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej decyduje o jej przebiegu oraz o wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg linii kolejowej oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku i

nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach ustawy.

Jak wynika z przeprowadzonej przez Ministra analizy mapy przedstawiającej przebieg linii rozgraniczających teren przedmiotowej inwestycji kolejowej, stanowiącej załącznik nr [...] do decyzji Wojewody [...], jak również ze stanowiska inwestora przedstawionego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r., zaprojektowany fragment drogi, przebiegający wzdłuż działki nr [...] stanowić będzie jedyne połączenie z drogą krajową nr [...], która jest niezbędna do wybudowania w związku z likwidacją przejazdu w poziomie szyn na ul. [...].

Analogicznie jak w odniesieniu do zastrzeżeń przedstawionych przez K. K., właściciela działki nr [...], sąsiadującej bezpośrednio z działką nr [...], Inwestor wyjaśnił, iż szerokość pasa drogowego (16 m) to szerokość jezdni, chodnika, poboczy, skarp nasypu i rowu odwadniającego. Pasy ruchu posiadają szerokość 5,5 m (z wymaganymi poszerzeniami na łukach), a szerokość chodnika wynosi 2 m. Inwestor podkreślił, iż ze względu na wysokie zwierciadło wody gruntowej oraz obecność gruntów słabonośnych niezbędne było wyniesienie drogi ponad istniejący teren, zgodnie z Polską Normą PN-S-02204 pkt. 2.1.3 "W obrębie korpusu drogi zwierciadło wody gruntowej nie powinno sięgać wyżej niż do rzędnej położonej 1,0 m poniżej najniższego punktu spodu konstrukcji nawierzchni". Stwierdzone poziomy zwierciadła wód gruntowych w okolicach km 0+333 to 0,30 m poniżej istniejącego terenu.

Inwestor oświadczył, że podjął wszelkie możliwe kroki zmierzające do jak najbardziej optymalnego i racjonalnego zaprojektowania przebiegu linii rozgraniczających, a tym samym zajęcia terenów stanowiących własność osób prywatnych. W tym celu m in. obniżona została wysokość skrajni pod obiektem inżynieryjnym w km 39,953 z 7 m do 6,4 m, co skróciło najazdy na ten wiadukt, a tym samym pozwoliło na ograniczenie terenu zajętości "głównej drogi" z tyłu domu właściciela działki nr [...]. Po uzyskaniu decyzji RDOŚ z [...].12.2008 r. w zakresie dróg równoległych, inwestor wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z prośbą o złagodzenie zapisów odnośnie nachylenia skarp nasypów

wynoszących 1:2 do standardowych 1:1,5. Ww. działania pozwoliły na ograniczenie do niezbędnego minimum zajęcia terenów pod przedmiotową inwestycję.

Inwestor wyjaśnił, że droga objazdowa biegnąca od południa działki nr [...] łączy się z drogą, która wiaduktem drogowym w km 39,953 przeprowadza ruch w kierunku drogi krajowej nr [...]. Skrzyżowanie zlokalizowano w najbliższym miejscu, które spełnia wymagania techniczne dla skrzyżowań. Mając na uwadze konieczność zachowania istniejących budynków oraz zapewnienie działkom dostępu do drogi publicznej, oś drogi została poprowadzona w sposób jak najmniej ingerujący w pobliskie budynki. Pozostałe elementy projektowe (profile podłużne, przekroje, zjazdy) to wypadkowa składowych, o których mowa powyżej. Obowiązkiem każdego projektanta jest wykonanie prac projektowych zgodnie z obowiązującymi przepisami i normami. Inwestor podtrzymuje, że rozwiązanie projektowe dróg w rejonie działki nr [...] zostało opracowane w sposób optymalny, przy założeniu spełnienia przepisów i warunków technicznych oraz warunków wydanych przez Burmistrza Gminy K. i GDDKiA.

Wnioskowane przez W. K. przesunięcie drogi biegnącej po południowej stronie o ok. 3m w kierunku południowym, a tym samym jej odsunięcie w kierunku działek nr [...] i nr [...], w celu "zachowania proporcji pomiędzy zajęciem parceli nr [...] i parceli [...] i [...]" jest niemożliwe. Przyjęcie takiego rozwiązania skutkowałoby niespełnieniem wymagań wynikających z rozporządzenia, które są podstawą projektowania Inwestor podtrzymuje swoje stanowisko, że spełnienie żądań strony w tym zakresie niosłoby za sobą konieczność wyburzenia budynku mieszkalnego na działce nr [...].

Wnioskowane natomiast przez niego przesunięcie drogi biegnącej po północnej stronie działki nr [...] o ok. 10 m w kierunku północnym, również nie jest możliwe, gdyż niespełnione zostałyby wymagania wynikające z przepisów rozporządzenia. Przesuniecie drogi w miejscu wskazanym przez W. K. spowodowałoby konieczność przesunięcia całej drogi w kierunku północnym na znacznej długości, co z kolei pociągnęłoby za sobą konieczność ingerencji w zabudowania znajdujące się na działkach nr [...] i nr [...].

Inwestor wyjaśnił, że kluczową sprawą w lokalizacji wiaduktu drogowego w km 39,953 była konieczność "wpasowania się" nowopowstałą drogą w istniejące już skrzyżowanie na drodze krajowej [...] i brak możliwości zaprojektowania

skrzyżowania o przesuniętych wlotach. Przesunięcie ww. drogi o 10 m w kierunku północnym uniemożliwia budowę wiaduktu drogowego i włączenie się do drogi krajowej [...] w sposób przewidziany w warunkach GDDKiA.

Odnosząc się do stwierdzenia, iż zaproponowane rozwiązanie wyeliminuje potrzebę przebudowy sieci wodociągowej i gazowej, Minister podziela stanowisko inwestora zaprezentowane w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r., że przebudowa sieci sanitarnych wynika z konieczności dostosowania do obowiązujących przepisów. W ocenie inwestora, przebudowa sieci gazowej nie wpłynie na stabilność konstrukcji fundamentów. Ponadto Inwestor zapewnił, że nie będzie ingerował w taras budynku zlokalizowanego na działce nr [...].

Odnosząc się do podniesionego przez W. K. zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zignorowanie przez organ orzekający wniosków składanych w trakcie trwania postępowania przed organem I. instancji, Minister uznał go za niezasadny.

Odnosząc się natomiast do postulatu o nabycie całości działki nr [...], Minister wskazał, iż w przypadku uznania przez W. K., iż pozostała po podziale część nieruchomości nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, ma on możliwość wystąpienia, na podstawie art. 9t ust. 2 ustawy, do P. S A. o nabycie w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa tej części nieruchomości. Jednocześnie wyjaśnić należy, iż kwestia uregulowana w art. 9t ust. 2 ustawy ma charakter roszczenia cywilnoprawnego i nie podlega rozpatrzeniu w toku niniejszego postępowania odwoławczego.

Minister wyjaśnił, że mapa przedłożona przez W. K., to koncepcja przebiegu dróg objazdowych wykonana w 2011 r., która została przesłana do zatwierdzenia do Burmistrza Gminy K. oraz Zarządu Dróg Powiatu [...] w styczniu 2012 r. Jest to koncepcja, która w zakresie dróg w obrębie działki nr [...] została ostatecznie zaakceptowana przez urząd i rozwinięta w projektach budowlanych, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Koncepcja z przedstawionego rysunku nie zawiera odpowiednich poszerzeń, barier, odwodnienia itp. elementów niezbędnych dla prowadzenia ruchu drogowego. Po rozwinięciu koncepcji i naniesieniu linii rozgraniczającej teren inwestycji od strony północnej, należy wskazać, że budynek znajdujący się na działce nr [...] znajduje się ok. 14,5 m od linii rozgraniczającej teren inwestycji i 17,5 m od krawędzi rowu odwadniającego

nasyp drogowy oraz 19 m od podstawy nasypu drogowego. W ocenie Inwestora, nie są to odległości uniemożliwiające wykorzystywanie działki na dotychczasowe cele zgodnie z art 9t ust. 2 ustawy.

Inwestor podkreślił również, że właściciel kupując działkę i planując na niej budowę domu posiadał zapewne wiedzę, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z 2004 r. północna część działki (teren 1/3 działki) była przeznaczona pod budowę drogi.

Odnosząc się do zawartego w odwołaniu S. S. stwierdzenia, że należące do niej działki nie są działkami rolnymi, a jedynie w ewidencji gruntów są oznaczone jako R.IVK, należy wskazać, że organ administracji publicznej orzeka w danej sprawie na podstawie okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w dniu wydania rozstrzygnięcia. Dotyczy to również okoliczności odnoszących się do nieruchomości objętych wnioskiem o ustalenie lokalizacji linii kolejowej.

Odnosząc się do wniosku skarżącej o wykup działki nr [...] w całości oraz budynku posadowionego na działce nr [...], Minister podkreślił, iż zgodnie z art. 9t ust. 2 ustawy, w przypadku, gdy została przejęta część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, P. S.A. nabywa ją, w drodze umowy, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa.

Biorąc to pod uwagę, Minister stwierdził, iż badanie tej kwestii nie należy do kompetencji organu prowadzącego postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, lecz do P. S.A., która zobowiązana była do rozpatrzenia wniosku złożonego przez właściciela powstałej po podziale działki, po uostatecznieniu się tej decyzji. Zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym taki wniosek nie jest rozpatrywany w trybie postępowania administracyjnego, gdyż nie jest to sprawa administracyjna w rozumieniu k.p.a. Takie żądanie właściciela nie jest prostą kontynuacją postępowania wywłaszczeniowego, czy też nowym postępowaniem administracyjnym w tym przedmiocie. Kwestia nieprzydatności do dalszego użytkowania wydzielonej działki ma charakter cywilnoprawny, wobec czego nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej.

Odnosząc się do zawartego w odwołaniu A. C. postulatu wyjaśnienia wpływu planowanej inwestycji na istniejący tunel ekologiczny

należy stwierdzić, iż tego rodzaju kwestie są przedmiotem postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia i nie mogą być weryfikowane w toku postępowania o ustalenie lokalizacji linii kolejowej. Zgodnie bowiem z art. 86 ustawy o środowiskowych uwarunkowaniach, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. Ponadto skarżąca miała możliwość zgłoszenia w toku postępowania zakończonego decyzją RDOŚ z [...].12.2008 r. uwag i wniosków, gdyż stosownie do treści art. 5 ustawy o środowiskowych uwarunkowaniach każdy ma prawo uczestniczenia, na warunkach określonych ustawą, w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa.

Minister nadmienił, że w ramach modernizacji linii kolejowej inwestor, w oparciu o warunki wynikające z uzyskanych decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przewiduje przebudowę istniejących przepustów kolejowych w km 39,729, 40,081, 40,277 i 40,745, w sposób umożliwiający wykorzystanie ich jako przejścia dla drobnych zwierząt pod linią kolejową.

W odniesieniu do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez spółkę B. Sp.j. dotyczących ustalenia przebiegu linii rozgraniczających teren inwestycji w sposób przekraczający zakres niezbędnej potrzeby na cele inwestycji w zakresie działki nr [...] (wydzielonej z działki nr [...] oraz działki nr [...] (wydzielonej z działki nr [...]), wskazać należy, co następuje.

Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom skarżącej Spółki, inwestor w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. poinformował, że uwzględnił żądania strony poprzez zmniejszenie zajętości działek nr [...] i [...], z obrębu [...], przekazując w załączeniu skorygowany rys. 2.13 mapy przedstawiającej proponowany przebieg linii kolejowej, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla planowanych obiektów budowlanych, na którym uwzględniono zmianę przebiegu linii rozgraniczającej teren przedmiotowej inwestycji kolejowej przez te działki. Przy piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. inwestor przekazał natomiast, skorygowane mapy z projektem podziału ww. nieruchomości, a Organ odwoławczy uwzględnił to w swej decyzji rozstrzygając w tym zakresie reformatoryjnie.

Po przeanalizowaniu całokształtu materiału dowodowego Minister stwierdził, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, jak i zaskarżona decyzja Wojewody [...] - poza częścią

uchyloną niniejszą decyzją - nie naruszają prawa, a zarzuty zawarte w odwołaniach, poza uwzględnionymi w niniejszej decyzji, nie zasługują na uwzględnienie.

Skargi na to rozstrzygnięcie wnieśli W. K. i K. K. oraz profesjonalny pełnomocnik: M. R., E. W., I. K., Z. J. oraz A. K..

W skardze W. K. i K. K., podobnie jak w odwołaniu, zakwestionowano w szczególności przebieg drogi dojazdowej do ul. [...].

Skarżący podnieśli, że decydując się na budowę domów na parcelach [...] i [...] kierowali się zapisami aktualnego wówczas planu zagospodarowania przestrzennego, wg którego przebieg dróg w rejonie tych działek przebiegał po ich północnej stronie (dot. zjazdu z planowanego wiaduktu kolejowego jak i objazd do ul. [..] w zawiązku z likwidacją przejazdu kolejowego w poziomie torów). Początkowo przebieg drogi miał być zgodny z tym planem, ale doszło do zmiany koncepcji. Kolejny plan zakładał szerokość drogi 7 m, pomiędzy parcelami [...] i [...] a [...] i [...]. Do tego planu skarżący zgłosili uwagi co do zasadności tego typu rozwiązań, zwracając uwagę na fakt, że pomiędzy linią kolejową a parcelami [...] i [...] jest rozległy teren niezabudowany, gdzie występują same nieużytki i teren ten idealnie nadaje się na realizację tej drogi (tak zjazdu z wiaduktu kolejowego jak i drogi dojazdowej do ul. [...] w ramach likwidacji przejazdu do tej ulicy w poziomie torów - oczywiście uwzględniając częściowe zajęcie działki [...]).

Skarżący podali, że możliwość taką odrzucił Inwestor wyjaśniając, że przesunięcie granic przebiegu zjazdu drogi z wiaduktu kolejowego w kierunku północnym, spowodowałoby wyburzenie budynków na parceli [...] - bud. A, B i bud. C parcela [...], stąd poprowadzenie tej drogi pomiędzy parcelami [...] i [...] a [...] i [...] jest rozwiązaniem optymalnym.

Skarżący zakwestionowali słuszność tych ustaleń, występując o przeprowadzenie wizji lokalnej, przesłali też fotografie obrazujące aktualny stan przedmiotowych budynków, z których wynikało, że obiekt A - to rozwalająca się stodoła, a obiekt B - to resztki murów ceglanych zabudowania gospodarczego, natomiast obiekt C - to stara stodoła gospodarstwa niezamieszkałego od ponad 30 lat, która i tak nie wchodziłaby w światło przebiegu drogi.

Mimo tych wyjaśnień Inwestor stanowiska nie zmienił powołując się na konieczność zasypania niewielkiego, zarośniętego rowu melioracyjnego, co w ocenie Skarżących nie powinno stanowić przeszkody do uwzględnienia ich stanowiska.

Skarżący podnieśli także, iż gdy otrzymali końcowy plan przebiegu dróg, zwłaszcza drogi biegnącej pomiędzy parcelami [...] i [...] i [...] i [...] byli zaskoczeni. Poprzednio zakładany pas drogowy o szer. 7 m powiększył się do 18 m i praktycznie w całości przebiega przez parcelę [...], w odległości jedynie 2 m od budynku, niwecząc dotychczasowe plany zamieszkania w nowo wybudowanym domu.

Podobnie jak w odwołaniu zarzucili, że ta droga o szerokości 18 m prowadzi do ul. [...], która to ulica ma szerokość 4 m i jest ulicą ślepą, prowadzącą jedynie do paru domów (ok. 14 domów). Z jej realizacją będzie się wiązała konieczność przebudowy linii energetycznej oraz sieci gazowej, podczas gdy, ich zdaniem, realizacja dojazdu do ul. [...], po północnej stronie parcel [...] i [...], nie generowałby dodatkowych kosztów.

Skarżący wyrazili przekonanie, że ten a nie inny przebieg drogi dojazdowej do ul. [...] wiąże się, z faktem, że na parceli [....] mieszka matka oraz siostra byłej kierownik Wydziału Planowania Przestrzennego Urzędu Miejskiego w K.. Taki też przebieg drogi ostatecznie rozwiązuje problem dojazdu do budynków położonych na parceli [...], które - zdaniem Skarżących - nie mają uregulowań prawnych.

W skardze złożonej przez profesjonalnego pełnomocnika w imieniu: M. R., E. W., I. K., Z. J. oraz A. K. wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim odnosi się ona do przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości, na których ma być posadowiona droga dojazdowa zlokalizowana w km 42,071 do 44,570 linii kolejowej nr [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zarzucono:

- pozbawienie A. K. możliwości uczestniczenia w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji przejmującej na własność Skarbu Państwa nieruchomość, której była współwłaścicielką (działki nr [...]), a nie otrzymała zawiadomienia o jej wydaniu. Pełnomocni nadmienił, że A. K. zwróciła się tak do Ministra Infrastruktury i Rozwoju jak i do Wojewody [...]

o przesłanie jej zawiadomienia o wydaniu decyzji - do dnia dzisiejszego decyzji tych nie otrzymała;

- użycie ustawy o transporcie kolejowym, a więc ustawy szczególnej, jako podstawy prawnej przejęcia własności prywatnej przez Skarb Państwa do realizacji celów, które wydają się wykraczać poza zakres realizowanej inwestycji kolejowej. Zdaniem pełnomocnika, niczym nie zostało zweryfikowane twierdzenie Inwestora o "newralgiczności" odcinka przebiegającego przez działki Skarżących (prawdopodobnie tyczy to odcinka 42,071 do 44,570), co ma uzasadniać konieczność budowy drogi dojazdowej o parametrach podwyższonych w stosunku do swojej, projektowanej klasy;

- Inwestor nie będzie zarządcą tej drogi, a inny podmiot (Gmina K. czy Starostwo [...]).

- zakres projektowanych dróg przekraczających swym rozmachem ustawową definicję "modernizacji" linii kolejowych, (wg. art. 4 pkt 43 (19) ustawy "modernizacja" to poprawienie całkowitych osiągów podsystemu);

- Organ tak I. jak i II. instancji nie zażądał od Inwestora wyjaśnienia tych kwestii, nie badał sprawy pod kątem, w jakim minimalnym zakresie koniecznym do uzyskania celu tj. zmodernizowania linii kolejowej dla prędkości V=160 km/h, konieczna jest budowa dróg kołowych, o takich jak zakłada się parametrach i na tym konkretnie odcinku.

Reasumując, pełnomocnik Skarżących podniósł, że ustawa o transporcie kolejowym stanowi efektywny instrument wywłaszczania i dopuszcza wyjątek od konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności. Dlatego sprawdzenie, czy nie dochodzi do przypadku nadużycia jej stosowania, W odpowiedzi na skargę

Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skargi zasługują na uwzględnienie, jakkolwiek z innych przyczyn niż w nich podniesione.

Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy nie dostrzegł bowiem pominięcia przy wydawaniu decyzji lokalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...].02.2015 r., wynikającego z art. 72 ust. 1 pkt 11 w zw. z ust. 3 i 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., zwanej dalej u.o.ś.), wymogu uzyskania w formie zaskarżalnego postanowienia stanowiska organu, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone w tej decyzji. Trzeba przy tym nadmienić, że w odwołaniach podnoszone były zastrzeżenia co do kwestii podlegających unormowaniu w decyzji środowiskowej.

I tak A. C. we wniesionym odwołaniu postulowała wyjaśnienie wpływu planowanej inwestycji na istniejący tunel ekologiczny. Organ zaś stwierdził, iż tego rodzaju kwestie są przedmiotem postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia i nie mogą być weryfikowane w toku postępowania o ustalenie lokalizacji linii kolejowej. Zgodnie bowiem z art. 86 ustawy o środowiskowych uwarunkowaniach, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. Ponadto skarżąca miała możliwość zgłoszenia w toku postępowania zakończonego decyzją RDOŚ z [...].12.2008 r. uwag i wniosków, gdyż

stosownie do treści art. 5 ustawy o środowiskowych uwarunkowaniach każdy ma prawo uczestniczenia, na warunkach określonych ustawą, w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa.

Podobnie decyzja środowiskowa i jej ustalenia miały być podstawą do nieuwzględnienia zarzutu E. W., podniesionego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. podnoszącego, że budowa drogi na działce nr [...] mogłaby zniszczyć siedliska storczyka krwistego, podlegającego częściowej ochronie.

Niewątpliwie Organy obu instancji, a w szczególności Minister, który jako Organ odwoławczy, był zobowiązany w trybie art. 15 k.p.a. do ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, błędnie przyjęły, że skoro decyzja RDOŚ z dnia [...].12.2008 r. została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 - zwanej dalej P.o.ś.), oznacza to, iż przy dokonywaniu oceny jej ważności, zastosowanie znajdowały zasady określone właśnie w ustawie P.o.ś.

To błędne stanowisko nie zasługuje na aprobatę.

Artykuł 72 ust. 1 pkt 11 w zw. z ust. 3 i 4 u.o.ś. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji lokalizacyjnej, wymagał, aby inwestor przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej uprzednio uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzję taką dołączał do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej, przy czym złożenie wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej powinno nastąpić w terminie 4 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Przepisy przewidywały możliwość złożenia wniosku w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, ale warunkiem było otrzymanie przez inwestora - przed upływem 4 lat - stanowiska organu, który wydał decyzję środowiskową, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone w tej decyzji. Zajęcie stanowiska następowało w formie postanowienia, na które przysługiwało zażalenie (art. 72 ust. 4 i 4a u.o.ś.). Przywołane normy ustalały zatem cezurę czasową, w której mogła być wykorzystana wydana uprzednio decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Cezura tą był okres lat 4 od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna.

Jeżeli jednak inwestor, przed upływem tego terminu, był w stanie przewidzieć, że nie zmieści się w nim z zamierzeniem inwestycyjnym, przysługiwała mu

możliwość wydłużenia ważności owej decyzji środowiskowej do okresu lat 6. Musiał jednak zawczasu (przed upływem owych 4 lat) złożyć do organu, który wydał decyzję środowiskową wniosek o zajęcie stanowiska, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz czy nie zmieniły się warunki określone w tej decyzji.

Ustawodawca jednoznacznie przyjął zatem, że konieczne jest uprzednie uzyskanie tego postanowienia przez inwestora, przez co należy rozumieć wydanie postanowienia przez organ I. instancji. W ocenie Sądu, ewentualne przedłużenie postępowania administracyjnego o rozpatrzenie zażalenia nie mogłoby mieć wpływu na zachowanie tego terminu.

Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca owo "przedłużenie" ważności decyzji środowiskowej zastrzegł do wyłącznej kompetencji tego organu administracji, który wydał decyzję środowiskową. Nie jest zatem możliwe delegowanie owego uprawnienia na inny organ, choćby wydający decyzją lokalizacyjną.

W rozpatrywanej sprawie decyzję środowiskową z dnia [...].12.2008 r. wydał Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, a do wydania decyzji lokalizacyjnej dla owej linii kolejowej w I. instancji uprawniony był [...]. Niewątpliwie doszło do bezskutecznego upływu owego 4 letniego terminu (od [...].02.2009 r. do [...].02.2013 r.) i Inwestor w tym czasie nie wystąpił do RDOŚ o zajęcie stanowiska, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz czy nie zmieniły się warunki określone w owej decyzji środowiskowej z dnia [...].12.2008 r.

W zamian za to, Organ wydający decyzję lokalizacyjną, a w szczególności Organ odwoławczy, poczynił w tym zakresie własne ustalenia, zastępując niejako postępowanie, które w tym przedmiocie winno toczyć się odrębnie, przed właściwym Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska i kończyło się zaskarżalnym postanowieniem (służyło na nie zażalenie).

Reasumując, postępowanie to, tyczące ustalenia, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz czy nie zmieniły się warunki określone w wydanej decyzji środowiskowej z 2008 r., winno kończyć się samodzielnym rozstrzygnięciem, w dodatku - zaskarżalnym zażaleniem.

Jak zostało już nadmienione, z akt administracyjnych rozpatrywanej sprawy nie wynika, by takie postanowienie zatwierdzające decyzję środowiskową zostało wydane, a ono dopiero uprawniałoby Inwestora do wystąpienia z wnioskiem o

wydanie decyzji lokalizacyjnej w terminie do lat 6 od dnia, kiedy decyzja środowiskowa stała się ostateczna.

Odnotowania wymaga przy tym, że Minister przyjął, iż skoro decyzja środowiskowa z dnia [...].12.2008 r. została wydana pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów ustawy P.o.ś., regulujących postępowanie w sprawie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, to oceny "ważności" takiej decyzji należy dokonać w oparciu o te same przepisy.

Na marginesie należy dodać, że poprzednio obowiązujące przepisy P.o.ś. tj. do czasu wejścia w życie ustawy z 2008 r. przewidywały w art 46 ust. 4b i 4c, że złożenie wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej powinno nastąpić nie później niż przed upływem czterech lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Termin ten mógł ulec wydłużeniu o dwa lata, jeżeli realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko przebiega etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepis ten przewidywał zatem tożsame przesłanki materialne, jak ma to miejsce w obecnie obowiązującej ustawie. Istniała jednak jedna zasadnicza różnica. Możliwości wydłużenia terminu do wystąpienia z wnioskiem o lokalizację inwestycji, nie uzależniał od zatwierdzenia decyzji środowiskowej w odrębnym postępowaniu, kończącym się zaskarżalnym rozstrzygnięciem, przy zachowaniu wymogu uzyskania rozstrzygnięcia w sprawie przed upływem owych 4 lat.

Konstrukcja następnie przyjętych przepisów w tym zakresie, jest jednoznaczna (art. 72 ust. 4 i 4a u.o.ś.). W terminie nieprzekraczającym lat 4 inwestor musi wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji lokalizacyjnej lub przed upływem owego terminu legitymować się postanowieniem zatwierdzającym decyzję środowiskową, tyczącą planowanej inwestycji.

W tym stanie rzeczy, zasadniczą kwestią, która wymagała przesądzenia było jednoznaczne stwierdzenie, które przepisy tj. u.o.ś. czy p.o.ś. (jak przyjął Minister) należało zastosować przy ocenie legalności decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie lokalizacji inwestycji pn.: "Przebudowa szlaku [...] od km 33,326 do km 44,800 linii nr 133 w ramach projektów: Modernizacja linii kolejowej [...], etap II, odcinek [...], przetarg nr 2 - Modernizacja odcinka [...] (km 29,110 - 46,700 linii nr [...]) oraz

Modernizacja linii kolejowej [...], etap II, odcinek [...]. Przetarg nr 4 - Sygnalizacja dla obszaru: [...]; [...]; [...] (0,000 - 6,847 linii nr [...]) oraz (km 15,810 - 67,636 linii nr [...])", sprostowanej postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r., nr [...].

Analiza przepisów u.o.ś. nie daje na to zagadnienie jednoznacznej odpowiedzi. W szczególności nie ma jednoznacznego zapisu, z którego by wynikało, że decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach wydane pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów, stają się decyzjami środowiskowymi w rozumieniu u.o.ś.

Analizując tę kwestię należy zauważyć, iż w orzecznictwie wskazuje się, że brak jednoznacznego stanowiska ustawodawcy co do tego, jakie przepisy należy stosować do zdarzeń mających miejsce przed wejściem w życie nowych przepisów, nie oznacza istnienia luki w prawie (por. uchwała NSA składu pięciu sędziów z 20 października 1997 r., FPK 11/97, ONSA 1998, z. 1, poz. 10; wyrok TK z 10 maja 2004 r., SK 39/03, OTK ZU 2004, nr 5/A, poz. 40). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że w sytuacjach, kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych należy przyjąć, że nowa ustawa ma zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak również do zdarzeń, które miały miejsce wcześniej, lecz trwają nadal - po wejściu w życie nowej ustawy (por. uchwała 7 sędziów NSA z 10 kwietnia 2006r., I OPS 1/06, ONSAiWSA 2006, nr 3 poz. 71). Stanowisko, że zasada bezpośredniego działania nowej ustawy powinna mieć zastosowanie do tych ustaw, które zawierają jedynie formułę o ich wejściu w życie z dniem ogłoszenia, podzielił także NSA w uchwale z 20 października 1997 r., FPK 11/97 (ONSA 1998, Nr 1, poz. 10).

Wobec tego należy stwierdzić, że w rozważanym przypadku mamy do czynienia z tzw. retrospektywnością prawa, tj. sytuacją, gdy przepisy nowego prawa regulują zdarzenia bądź stosunki prawne o charakterze otwartym, ciągłym, które nie znalazły swojego zakończenia, które rozpoczęły się pod rządami dawnego prawa i trwają dalej, po wejściu w życie przepisów nowej ustawy. Zgodnie z zasadą bezpośredniego działania nowego prawa - od momentu wejścia w życie nowego prawa jedynie ono jest właściwe do oceny sytuacji z elementem dawnym (stosunkiem prawnym, zdarzeniem oraz stanem rzeczy określonego rodzaju), które powstały przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, ale które trwają nadal w

momencie jej wejścia w życie (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2013r., sygn. akt Il OSK 2873/12).

Zastosowanie w rozpoznawanej sprawie zasady bezpośredniego stosowania prawa nowego prowadzi zatem do konieczności stwierdzenia, że organy wydające decyzję lokalizacyjną miały obowiązek stosowania prawa obowiązującego w dacie orzekania, nie zaś przywoływania przepisów, które utraciły moc.

W tym kontekście należy zauważyć, że okres lat 4 w rozpatrywanej sprawie, rozpoczął bieg już pod rządami obowiązywania ustawy u.o.ś. (z dniem 15 listopada 2008 r. weszły w życie nowe regulacje - u.o.ś). Jego bieg rozpoczął się w dniu [...].02.2009 r., a zakończył w dniu [...].02.2013 r. W żadnym razie nie upływał pod rządami uchylonych 17 października 2008 r. przepisów P.o.ś. Tym samym, zgodnie z zasadą bezpośredniego działania prawa, ocena "ważności" decyzji środowiskowej powinna odbywać się wedle reguł określonych w u.o.ś., co implikowało konieczność przeprowadzenia procedury aktualizacji decyzji środowiskowej, zgodnie z art. 72 ust. 4 i 4a u.o.ś.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził z urzędu, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Wojewoda nie był bowiem uprawniony do wydania decyzji lokalizacyjnej bez przedłożenia mu postanowienia spełniającego wymogi z art. 72 ust. 4 i 4 u.o.ś.

Ustalenia poczynione przez Sąd na rozprawie przed WSA w Warszawie nie dają jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy Inwestor rozpoczął już realizację przedmiotowej inwestycji. Pełnomocnik Inwestora twierdził, że jeszcze nie, podczas gdy pełnomocnik Skarżących twierdził, że do rozpoczęcia inwestycji doszło, wydzielono bowiem teren pod inwestycję, a Skarżący utracili własność swych działek, zostały im odebrane pod inwestycję. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że decyzja lokalizacyjna wydana przez Wojewodę [...], została zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności.

Niewykluczone więc, że występują w tej sprawie ograniczenia odnośnie możliwości procedowania przez Sąd wojewódzki. Analogiczne zapisy zawiera ustawa z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tj. Dz. U. z 2013r. poz. 687 ze zm.) w art. 31 na tle stosowania przytoczonej normy zaistniały wątpliwości interpretacyjne, Sąd

35

orzekający natomiast przychyla się do poglądu zaprezentowanego w wyroku NSA z dnia 30 listopada 2010r. (sygn. akt II OSK 2148/10). NSA stanął w tym orzeczeniu na stanowisku, że przepis art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), w brzmieniu przed jego zmianą ustawą z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 154, poz. 958), odnosi się do decyzji organu pierwszej instancji o pozwoleniu na budowę drogi, decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, i nie zawiera ograniczeń w zakresie orzekania przez sąd administracyjny w stosunku do decyzji organu odwoławczego. W wyroku tym przeprowadzono racjonalną i uzasadnioną kompetencjami sądu administracyjnego wykładnię prowadzącą do przyjęcia tego stanowiska. W tej sytuacji Sąd wojewódzki, nawet gdyby inwestycja ta była już realizowana, stwierdzając wady zaskarżonej decyzji dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego jest uprawniony do jej uchylenia, co miało miejsce w pkt. 1 sentencji wyroku. Wobec niewyjaśnionej sytuacji i sprzecznych oświadczeń Stron Sąd nie uchylił decyzji wydanej przez organ I. instancji. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku koniecznych precyzyjnych ustaleń w tym zakresie winien dokonać Organ odwoławczy.

Odnośnie zakresu uchylenia decyzji organu odwoławczego konieczne jest przywołanie art. 9r ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem w postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka linii kolejowej, nieruchomości lub działki. Ochrona decyzji lokalizacyjnej obowiązująca także przed sądem administracyjnym polega na tym, że wadliwość decyzji ze względu na charakter inwestycji z reguły dotyczy jakiegoś odcinka lub konkretnej nieruchomości należącej do skarżącego.

W rozpatrywanej sprawie, skoro wadliwość dotyczy całej decyzji środowiskowej, która z kolei obejmuje cały przebieg planowanej inwestycji nie było możliwości częściowego uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tego względu Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w całości.

W tym stanie rzeczy, ze względu na stwierdzone uchybienie, które może

36

skutkować także uchyleniem decyzji I. instancji w całości, Sąd uznał za przedwczesne wypowiadanie się odnośnie zarzutów skarg, odnoszących się do przebiegu i parametrów niektórych dróg, mających połączyć obie strony projektowanej linii kolejowej i powiązanych z tą inwestycją.

Na marginesie jedynie wspomnieć należy, że wyjaśnienia wymagało także, czy A. K., która w trakcie postępowania administracyjnego wnosiła o doręczenie jej decyzji obu instancji, była ujawniona jako współwłaścicielka działki nr [...] już w postępowaniu prowadzonym przed I. instancją, czy też miało to miejsce dopiero podczas postępowania toczącego się przed Ministrem. Na Organie, w myśl art. 9q ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym spoczywał obowiązek wysłania zawiadomień o wydaniu decyzji tylko właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o jej wydanie, na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Z akt administracyjnych tej sprawy wynika jednoznacznie, że informację o wydaniu zaskarżonej decyzji A. K. otrzymała już po wniesieniu skargi, a mianowicie w dniu [...].08.2014 r. (odbiór potwierdziła jej matka). Uprzednio zawiadomienia wysyłane były tylko do jej matki, również współwłaścicielki tej nieruchomości. Wobec tego, w pierwszej kolejności ustalenia wymagało w jakiej dacie ujawniona została Ona w katastrze nieruchomości, a następnie ewentualnego wyjaśnienia wymagało, w jakiej dacie A. K. dowiedziała się o wydaniu decyzji I. instancji, w kontekście dopełniła wymogu z art. 148 k.p.a.

Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w pkt 1 sentencji.

O kosztach postępowania - w pkt. 2 sentencji - orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a., dokonując zwrotu uiszczonych wpisów sądowych na rzecz Skarżących oraz przyznając zwrot kosztów zastępstwa procesowego solidarnie na rzecz: M. R., E. W., I. K., Z. J. oraz A. K..

Ponownie rozpoznając wniesione odwołania, Organ winien zastosować się do wskazań i oceny prawnej, wyrażonych w niniejszym wyroku.

37