Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1114/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 16 ust 1, ust 2, ar 3 ust 1
journal: Dz.U. 2010 nr 112 poz 744
law: Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2014 r. sprawy ze skargi P.S. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. wyznaczył P. S. (dalej: "skarżącego") na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. d, f, j, 1 i ust. 2 ustawy dnia 29 stycznia 2004 r., o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744, ze zm., dalej: "ustawa o inspekcji") do wykonywania na terenie powiatu [...] od dnia 9 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. następujących czynności:

1) sprawowania nadzoru nad ubojem zwierząt rzeźnych, w tym badania przedubojowego i poubojowego, oceny mięsa i nadzoru nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt w trakcie uboju,

2) sprawowania nadzoru nad rozbiorem, przetwórstwem lub przechowywaniem mięsa i wystawianiem wymaganych świadectw zdrowia,

3) pobierania próbek do badań,

4) badania laboratoryjnego mięsa na obecność włośni.

W dniu [...] stycznia 2012 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie uchylenia ww. decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie wyznaczenia skarżącego do wykonywania czynności weterynaryjnych.

Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. działając na podstawie art. 155 k.p.a. za zgodą strony uchylił w całości decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r.

W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że po uzyskaniu opinii prawnej, z której wynikało, że wyznaczony do badania może zostać lekarz weterynarii, który odbył 3 miesięczną praktykę w zakładzie prowadzącym działalność w zakresie uboju zwierząt rzeźnych już po uzyskaniu kwalifikacji zawodowych lekarza weterynarii, ustalił, że skarżący odbył ww. praktykę przed uzyskaniem kwalifikacji zawodowych lekarza weterynarii.

W dniu [...] listopada 2013 r. Wojewódzki Lekarz Weterynarii z siedzibą w [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...]:

1) z dnia [...] stycznia 2012 r. uchylającej decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r.,

2) z dnia [...] grudnia 2011 r. wyznaczającej skarżącego do wykonywania określonych w niej czynności.

[...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art 157 kpa stwierdził nieważność ostatecznej decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. wyznaczającej skarżącego do wykonywania określonych w niej czynności weterynaryjnych

W uzasadnieniu decyzji organ nadzoru wskazał, że wyznaczenie ww. lekarza weterynarii odbyło się z rażącym naruszeniem prawa.

Organ nadzoru podał, że uwzględniając czynności, do których skarżący miał być wyznaczony oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu czynności wykonywanych przez osoby niebędące pracownikami Inspekcji Weterynaryjnej oraz kwalifikacji tych osób (Dz. U. Nr 89, poz. 860, ze zm., dalej: "Rozporządzenie") - wyznaczony decyzją lekarz weterynarii powinien mieć 3 miesięczną praktykę w zakładzie prowadzącym działalność w zakresie uboju zwierząt rzeźnych wyznaczonym przez wojewódzkiego lekarza weterynarii.

Zdaniem [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z porównania art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych (Dz. U. z 2009 r., Nr 93, poz. 767, ze zm., dalej: "ustawa o zawodzie lekarza weterynarii) oraz art. 3 ust 1 ustawy o inspekcji wynika, że praktykę, o której mowa w § 2 pkt 2 Rozporządzenia, może odbywać tylko lekarz weterynarii mający prawo wykonywania zawodu. Z uwagi na powyższe, a także ze względu na fakt, że skarżący odbył ww. 3 miesięczną praktyką przed uzyskaniem prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii, to zdaniem Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, wyznaczenie skarżącego nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.

Następnie w dniu [...] grudnia 2013 r. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. uchylającej, na podstawie art. 155 kpa decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. wyznaczającej lekarza weterynarii P. S. do wykonywania określonych w niej czynności.

Skarżący od decyzji [...]Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] grudnia 2013 r. złożył odwołanie, zarzucając jej naruszenie:

- art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 6 kpa poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. w oparciu o przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, podczas gdy brak jest podstawy w przepisach prawa dla niewątpliwego stwierdzenia, iż przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa,

- art. 7 kpa poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy poprzez niewyjaśnienie, czy spełnienie w odniesieniu do skarżącego warunków określonych w załączniku I, sekcji III, rozdziału IV, działu A pkt 1-5 rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. Urz. UE L 139, z 2004, s. 206, dalej: "rozporządzenie 854/2004"), stanowiło o posiadaniu przez niego kwalifikacji do wykonywania czynności wymienionych w art. 16 ust. 1 lit. d, f, j oraz 1 ustawy o inspekcji,

- art. 77 § 1 kpa poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez nierozpatrzenie dowodów świadczących o posiadaniu przez skarżącego kwalifikacji określonych w załączniku, sekcji III, rozdziału IV, działu A, pkt 1-5 rozporządzenia nr 854/2004,

- art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, wskutek niedokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy udowodniona została okoliczność posiadania przez skarżącego kwalifikacji do wykonywania czynności wymienionych w art. 16 ust. 1- lit. d, f, j oraz 1 ustawy o inspekcji oraz braku wskazania dowodów, na których organ się oparł i przyczyn, z powodu, których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom świadczącym o spełnieniu przez skarżącego warunków określonych w załączniku I, sekcji III, rozdziału IV, działu A, pkt 1-5 rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady

-art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. d, f, j oraz 1 ustawy o inspekcji oraz przepisów załącznika I, sekcji III, rozdziału IV, działu A, pkt 1-5 rozporządzenia 854/2004 w zw. z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w zw. z art. 88 ust. 1 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. d, f, j oraz 1 ustawy o inspekcji poprzez uznanie, iż istnieje konieczność spełnienia przesłanek wymienionych w § 2 pkt 2 Rozporządzenia, jako warunek sine qua non ważności decyzji administracyjnej powiatowego lekarza weterynarii wyznaczającej takiego lekarza na czas określony do pełnienia czynności wymienionych w art. 16 ust. 1 lit. d, f, j, oraz 1 ustawy o inspekcji w sytuacji gdy zastosowanie powinny znaleźć w takim wypadku przepisy załącznika 1, sekcji III, rozdziału IV, działu A, pkt 1-5 w zw. z art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 854/2004.

Ponadto skarżący, z ostrożności procesowej, wniósł, w przypadku, w którym organ odwoławczy uznałby, iż organ I instancji nie znajdował się w posiadaniu dowodów świadczących o spełnieniu przez skarżącego warunków określonych w załączniku I, sekcji III, rozdziału IV, działu A, pkt 1-5 rozporządzenia nr 854/2004, ani że ta okoliczność nie była znana organowi I instancji z urzędu o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron na okoliczność posiadania przez skarżącego kwalifikacji zawodowych określonych w ww. przepisach rozporządzenia 854/2004.

Główny Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] grudnia 2013 r.

W ocenie organu odwoławczego Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] rażąco naruszył prawo wydając decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r., którą wyznaczył skarżącego do wykonywania określonych w niej czynności weterynaryjnych. Organ wskazał, że z materiału dowodowego wynika, że skarżący uzyskał prawo wykonywania zawodu lekarza weterynarii w dniu 15 grudnia 2011 r. (zaświadczenie Warszawskiej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej z dnia [...] grudnia 2011 r., str. nr 1 akt administracyjnych), a zatem nie mógł zostać wyznaczony do wykonywania czynności określonych w decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. od dnia 9 stycznia 2012 r., gdyż nie odbył wymaganej przez ww. § 2 pkt 2 Rozporządzenia 3-miesięcznej praktyki.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że zarzuty te byłyby zasadne w przypadku, w którym istniałyby podstawy do uznania, że kwalifikację osób ubiegających się o wyznaczenie do wykonywania czynności, o których mowa w art. 16 ustawy o inspekcji, w zakresie m.in. sprawowania nadzoru nad ubojem zwierząt rzeźnych, należy rozpatrywać tylko w oparciu o przepisy r rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady. Taka sytuacja jednakże nie zachodzi. Przepisy ww. rozporządzenia są jedną z regulacji odnoszących się do kwalifikacji osób, które mają zostać wyznaczone do ww. działań związanych z ubojem zwierząt. Co więcej przewidują one możliwość, aby kwalifikacje kandydatów na urzędowego lekarza weterynarii były oceniane na podstawie doświadczenia zawodowego, które należy zdobyć po uzyskaniu kwalifikacji lekarza weterynarii.

W Polsce kwestia minimalnego wymaganego doświadczenia zawodowego została uregulowana w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu czynności wykonywanych przez osoby niebędące pracownikami Inspekcji Weterynaryjnej oraz kwalifikacji tych osób. Przepisy te zostały rażąco naruszone w decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Z tego też powodu, nie zachodziły podstawy do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony na okoliczność posiadania kwalifikacji zawodowych określonych w rozporządzeniu 854/2004 WE.

Na powyższą decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] marca 2014 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga P. S., w której skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji lub jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- § 2 pkt 2 Rozporządzenia, w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit, d, f, j oraz 1 ustawy o inspekcji, w zw. z pkt. 1-5 rozdziału IV. działu A. sekcji Dl Załącznika 1 oraz art. 5 rozporządzenia 854/2004 poprzez błędne przyjęcie, iż posiadanie wymienionej w § 2 pkt. 2 Rozporządzenia trzymiesięcznej praktyki w zakładzie prowadzącym działalność w zakresie uboju zwierząt rzeźnych stanowi niezbędny warunek dla podjęcia, jak i ważności decyzji w sprawie wyznaczenia lekarza weterynarii niebędącego pracownikiem Inspekcji do wykonywania czynności, o których mowa wart. 16 ust.1 pkt 1 lit. d, f, j oraz 1 ustawy o inspekcji, w szczególności zaś wskutek błędnego przyjęcia, iż "kwestia uzyskania stosownej wiedzy przez kandydatów do zostania urzędowym lekarzem weterynarii uregulowana jest treścią § 2 pkt. 2 Rozporządzenia, podczas gdy warunki, jakie winien spełniać lekarz weterynarii niebędący pracownikiem Inspekcji, by móc uzyskać wyznaczenie do wykonywania czynności, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. d, f, j oraz 1 ustawy o Inspekcji, zawierają w sposób wyczerpujący postanowienia pkt. 1-5 rozdziału IV, działu A, sekcji III Załącznika 1 w zw. z art. 5 Rozporządzenia 854/2004 i w oparciu o te kryteria należy oceniać przygotowanie lekarza weterynarii do wykonywania rzeczonych czynności urzędowego lekarza weterynarii;

- pkt. 1-5 rozdziału IV, działu A, sekcji III Załącznika 1 Rozporządzenia 854/2004 w zw. z art. 5 Rozporządzenia 854/2004, w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit, d, f, i oraz 1 ustawy o inspekcji, w zw. z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004 r., Nr 90, poz.864/2 z późn. zm., dalej "TUE") oraz w zw. z art. 87 ust. 1 i art. 91 ust.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze zm.), poprzez błędne przyjęcie, iż zachodzi konieczność rozpatrywania norm zawartych w pkt. 1-5 rozdziału IV, działu A, sekcji III Załącznika 1 Rozporządzenia 854/2004, w tym konieczność rozpatrywania kwalifikacji zawodowych urzędowego lekarza weterynarii, zwłaszcza zaś znaczenia pojęcia "wymaganej wiedzy" (pkt 2 in fine rozdziału IV, działu A, sekcji III Załącznika 1 Rozporządzenia 854/2004) w oparciu o regulację prawa krajowego i to na gruncie §2 pkt. 2 Rozporządzenia, podczas gdy w świetle akcesji Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej (art. 2 Traktatu akcesyjnego), w związku z treścią art. 288 TUE i konstytucyjnym porządkiem źródeł prawa powszechnie obowiązującego, normy zawarte w pkt. 1-5 rozdziału IV, działu A, sekcji III Załącznika 1 Rozporządzenia 854/2004 są bezpośrednio obowiązujące, winny być bezpośrednio stosowane i są bezpośrednio skuteczne, a ponieważ stanowią normy-jasno, precyzyjnie i w sposób zupełny regulujące kwestię kwalifikacji zawodowych urzędowego lekarza weterynarii, w tym tryb zdobywania "wymaganej wiedzy" przez kandydatów na urzędowych lekarzy weterynarii, niedopuszczalnym jest opieranie się w tym zakresie na regulacji zamieszczonej w przepisach prawa krajowego, tj. treści §2 pkt. 2 Rozporządzenia;

- § 2 pkt 2 Rozporządzenia w zw. z art. 1 nst.1 pkt 5 oraz art. 1 ust.3 ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii poprzez błędne przyjęcie, iż wymieniona w treści § 2 pkt 2 Rozporządzenia trzymiesięczna praktyka w zakładzie prowadzącym działalność w zakresie uboju zwierząt rzeźnych stanowi wykonywanie zawodu lekarza weterynarii polegające na ochronie zdrowia zwierząt oraz weterynaryjnej ochronie zdrowia publicznego i środowiska, a dokładniej wykonywanie zawodu lekarza weterynarii polegające na badaniu zwierząt rzeźnych, mięsa i innych produktów pochodzenia zwierzęcego i jako taka, tj. jako stanowiąca wykonywanie zawodu lekarza weterynarii, o którym mowa w art. 1 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii, może być odbyta jedynie przez osobę, która uzyskała prawo wykonywania tego zawodu, podczas gdy przedmiotowa trzymiesięczna praktyka może być odbyta także w czasie studiów na kierunku weterynarii, w szczególności brak jest jakichkolwiek przepisów prawa powszechnie obowiązującego, które

uzależniałyby możliwość, skuteczność czy też ważność odbycia rzeczonej praktyki od uzyskania dyplomu lekarza weterynarii, zwłaszcza zaś postanowień takich nie zawiera ani Rozporządzenie, ani ustawa o zawodzie lekarza weterynarii, ani też ustawa o inspekcji;

- art. 156 §1 pkt 2 kpa w zw. z art. 156 §1 pkt 2 kpa poprzez stwierdzenie , nieważności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. wyznaczającej skarżącego do wykonywania czynności urzędowego lekarza weterynarii, o których mowa w art. 16 ust.1 pkt 1 lit. d, f, j oraz 1 ustawy o inspekcji, jako decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy decyzja ta została wydana w zgodzie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności w zgodzie z pkt. 1-5 rozdziału IV, działu A, sekcji HI Załącznika 1 Rozporządzenia 854/2004 w zw. z art. 5 Rozporządzenia 854/2004, zaś odmawiając jej legalności organ sam rażąco naruszył prawo.

- art. 7, 77 §1,107 § 3 oraz art. 80 w zw. 77 §4 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jak również dowolną, a nie swobodną i nieopartą na całokształcie materiału dowodowego ocenę, czy została udowodniona okoliczność spełnienia przez skarżącego wymogów do wykonywania czynności wymienionych w art. 16 ust. 1 lit. d, f, j oraz 1 ustawy o inspekcji, poprzez pominięcie przez organ przy dokonywaniu tej oceny następujących faktów:

1) przed dniem [...] grudnia 2011 r. skarżący zdał test spełniający wymogi pkt 2 rozdziału IV, działu A, sekcji III Załącznika 1 Rozporządzenia 854/2004,

2) przed dniem [...] grudnia 2011 r. skarżący posiadał wymaganą wiedzę dla kandydatów na urzędowego lekarza weterynarii, uzyskaną w toku podstawowego wykształcenia w zakresie weterynarii, obejmującą zarówno elementy teoretyczne jak i praktyczne, przy czym wiedzę praktyczną uzyskał m.in. podczas praktyk objętych obowiązkowym programem szkolenia w toku studiów jak i dzięki odbyciu trzymiesięcznej praktyki w zakładzie prowadzącym działalność w zakresie uboju zwierząt rzeźnych - Zakłady [...] Spółka Jawna w K.,

3) zanim skarżący rozpoczął samodzielne wykonywanie czynności urzędowego lekarza weterynarii, do których został wyznaczony decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. pracował przez okres próbny pod nadzorem funkcjonujących już urzędowych lekarzy,

4) aktualizował (i stale aktualizuje) swoją wiedzę, ukończył istotne szkolenie "Badanie mięsa świń i dzików metodą wytrawiania próby zbiorczej z zastosowaniem metody magnetycznego mieszania", które obyło się w dniach 23-24 lutego 2012 r.,co doprowadziło do braku ustalenia przez organ, czy skarżący spełnia wymagane kwalifikacje zawodowe urzędowego lekarza weterynarii, określone w pkt 1-5 rozdziału IV, działu A, sekcji III Załącznika 1 Rozporządzenia 854/2004, przy jednoczesnej wadliwości uzasadnienia zaskarżonej decyzji, gdzie w szczególności jej uzasadnienie faktyczne nie zawiera wskazania przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej w. pominiętym faktom;

- art. 138 §1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji [...] Lekarza Weterynarii z dnia [...] grudnia 2013 r. podczas gdy obowiązkiem organu było wydać rozstrzygnięcie w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 kpa.

Jednocześnie z ostrożności procesowej, na wypadek gdyby organ kwestionował, iż fakty wymienione w ww. zarzucie nie były organowi znane z urzędu, zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, 77 §1, 107 § 3 w zw. z 86 i 75 §1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, niezebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, poprzez niedopuszczenie jako dowodu, mogącego przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, przesłuchania skarżącego w charakterze strony, na okoliczności zaistnienia rzeczonych faktów, będących faktami istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy, co jednocześnie pociągnęło za sobą brak ich ustalenia oraz brak wskazania w uzasadnieniu przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej faktom świadczącym o spełnianiu przez skarżącego wymogów określonych w pkt. 1-5 rozdziału IV, działu A, sekcji III Załącznika 1.

W odpowiedzi na skargę Główny Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze.

Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że postępowanie przed organami obu instancji było prowadzone w trybie nadzoru dotyczyło bowiem stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., którą wyznaczono P. S. na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. d, f, j, 1 i ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744, ze zm.) do wykonywania na terenie powiatu [...] od dnia 9 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. określonych czynności w tym m.in. sprawowania nadzoru nad ubojem zwierząt rzeźnych, w tym badania przed ubojowego i poubojowego, oceny mięsa i nadzoru nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt w trakcie uboju.

Podkreślić należy, że wyznaczenie lekarza weterynarii P. S. do wykonywania ww. czynności odbyło się z rażącym naruszeniem prawa. Uwzględniając czynności, do których skarżący został wyznaczony oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu czynności wykonywanych przez osoby niebędące pracownikami Inspekcji Weterynaryjnej oraz kwalifikacji tych osób (Dz. U. Nr 89, poz. 860, ze zm.) - Sąd stwierdza, że osoba wyznaczona do ww. czynności powinna mieć 3 miesięczną praktykę w zakładzie prowadzącym działalność w zakresie uboju zwierząt rzeźnych wyznaczonym przez wojewódzkiego lekarza weterynarii.

Z porównania art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych (Dz. U. z 2009 r., Nr 93, poz. 767, ze zm.) oraz art. 3 ust 1 ustawy o inspekcji wynika, że praktykę, o której mowa w § 2 pkt 2 Rozporządzenia, może odbywać tylko lekarz weterynarii mający prawo wykonywania zawodu. Ponieważ skarżący uzyskał prawo wykonywania zawodu w dniu 15 grudnia 2011 r. to nie miał możliwości odbycia 3 miesięcznej praktyki przez dniem 9 stycznia 2012r. tj. przed początkową datą określoną w unieważnionej decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. Z uwagi na powyższe, a także ze względu na fakt, że skarżący odbył 3 miesięczną praktyką przed uzyskaniem prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii, to, wyznaczenie skarżącego - w badanej w trybie nadzoru decyzji - nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.

Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] rażąco naruszył prawo wydając decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r., którą wyznaczył skarżącego do wykonywania określonych w niej czynności. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skoro skarżący uzyskał prawo wykonywania zawodu lekarza weterynarii w dniu 15 grudnia 2011 r., to nie mógł zostać wyznaczony do wykonywania czynności określonych w decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. od dnia 9 stycznia 2012 r., gdyż nie odbył wymaganej przez ww. § 2 pkt 2 Rozporządzenia praktyki.

Zdaniem Sądu zarzuty podnoszone przez skarżącego już na etapie postępowania odwoławczego nie mogły być uwzględnione, ponieważ brak było podstaw do uznania, że kwalifikację osób ubiegających się o wyznaczenie do wykonywania czynności, o których mowa w art. 16 ustawy o inspekcji, w zakresie m.in. sprawowania nadzoru nad ubojem zwierząt rzeźnych, należy rozpatrywać tylko w oparciu o przepisy rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady. Przepisy tego rozporządzenia są jedną z regulacji odnoszących się do kwalifikacji osób, które mają zostać wyznaczone do ww. działań związanych z ubojem zwierząt. Przewidują one możliwość, aby kwalifikacje kandydatów na urzędowego lekarza weterynarii były oceniane na podstawie doświadczenia zawodowego, które należy zdobyć po uzyskaniu kwalifikacji lekarza weterynarii.

W Polsce kwestia minimalnego wymaganego doświadczenia zawodowego została uregulowana w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu czynności wykonywanych przez osoby niebędące pracownikami Inspekcji Weterynaryjnej oraz kwalifikacji tych osób.Przepisy te zostały rażąco naruszone w decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Z tego powodu, za zasadne należało uznać rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność przedmiotowej decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r, którą wyznaczono skarżącego do wykonywania określonych w niej czynności weterynaryjnych.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasad postępowania administracyjnego Sąd stwierdza, iż materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a., został zebrany i rozpatrzony wnikliwie, co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, spełniających wymogi art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy, Sąd stwierdza, iż organ dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, uzasadnił podstawę prawną wskazaną w decyzji i dokonując właściwej interpretacji przepisów wydał decyzję zgodną z prawem.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), należało oddalić skargę jako niezasadną.