Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 1499/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Halina Kremis, Protokolant Katarzyna Grott, po rozpoznaniu w dniu 14 października 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej Polskiej Telefonii Cyfrowej A na kościele w S. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]wydaną na podstawie art. 40 ust. 1 i 3 oraz art. 41 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) i planu zagospodarowania przestrzennego S. i J. G. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. Ś. z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. W. Nr [...], poz. [...]) Burmistrz S. Ś. ustalił dla A Sp. z o.o. w W. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej A w S. na kościele działka nr [...]. W decyzji określono, że inwestycja polegać będzie na zainstalowaniu anten na konstrukcji wieży kościoła na wysokości 14 m, zaś stacja promieniować będzie energię pola elektromagnetycznego. Ustalono, że obiekt położony jest na terenie kościoła wpisanego do rejestru zabytków i praca na nim wymaga zezwolenia Służby Ochrony Zabytków. Nakazano przeprowadzić bezpośrednio po uruchomieniu urządzeń pomiary kontrolne rozkładu rzeczywistej gęstości strumienia pola elektromagnetycznego, w celu weryfikacji obliczeń teoretycznych. Ustalono, że dopuszczalny poziom promieniowania niejonizującego nie powinien przekroczyć granicy działki.

W odwołaniu od tej decyzji W.P. działający jak pisze w interesie publicznym zarzucił, że plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje dla działki nr [...]budowy instalacji nadawczo-odbiorczych, ponadto nie doręczono mu postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...]uzasadniającego projekt decyzji, nie wyjaśniono sensu pomiarów kontrolnych po uruchomieniu stacji, nie ustosunkowano się do pisma skarżącego z dnia [...]dotyczącego wad w raporcie A. K., a w szczególności zastrzeżenia wobec stwierdzenia w raporcie o niewykraczaniu przestrzennie poza teren kościoła pól elektromagnetycznych o wartościach przekraczających wartość graniczną, zatem nie dokonano oceny opinii tego biegłego. Jak twierdził, organ przyjął opinię biegłego bezkrytycznie, chociaż nie trzeba być fachowcem aby zauważyć nieprawdziwość tego stwierdzenia, gdyż wystarczy na mapie stanowiącej załącznik do decyzji wyznaczyć azymut [...] i odnieść na nim odległość 20,9 m, a wówczas pole wykracza poza teren kościoła. Zarzucił dalej, że w raporcie brak jest graficznego przedstawienia pola.

Do odwołania dołączył wskazana mapę z zaznaczeniem od budynku kościoła azymutu [...] i linii 20,9 cm wykraczającej nieznacznie poza granice działki nr [...]. Na mapie tej nieznana osoba określiła punkt w budynku jako "prawdziwa lokalizacja anteny" i wykreśliła linię równoległą o długości 20,9 cm, która nie przekracza granicy działki. W końcu zarzucił, że decyzja ta posiada identyczny numer jak decyzja poprzednia, uchylona ze względów proceduralnych, co może prowadzić do nieprawidłowości.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu Kolegium podkreśliło, że ustalenie planu miejscowego dla działki nr [...] jako terenu kościoła nie stanowiło przeszkody dla uwzględnienia wniosku inwestora, gdyż nie istnieje obowiązek zmiany planu dla zamieszczenia w nim ustaleń dot. lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej (uzasadnienie uchwały NSA z dnia 15.02.1999r. sygn. akt OPK 13/98). Skarżący bezpodstawnie kwestionuje treść raportu oddziaływania na środowisko, nie przedstawiając żadnych dowodów na potwierdzenie zarzutów, że promieniowanie obliczone dla projektowanej stacji przekracza ustanowione normy lub spowoduje zagrożenie dla ludzi. Szczegółowe uzasadnienie zgodności projektowanej stacji z obowiązującymi normami zawiera postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...], ponadto decyzja wymaga dodatkowego przedstawienia przez inwestora projektu budowlanego stacji wraz z raportem jej oddziaływania na środowisko, do uzgodnienia z Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym.

W skardze na powyższą decyzję skarżący podtrzymał zarzut nie doręczenia mu postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz zarzucił naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez pominięcie w uzasadnieniu przyczyn odmówienia wiarygodności dołączonemu do odwołania planowi sytuacyjnemu wskazującemu wykraczanie pola elektromagnetycznego poza teren działki nr [...].

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację oraz dodało, że zarzut niedoręczenia postanowienia, uzgadniającego w toku innego postępowania, skierowany został do niewłaściwego organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przy wydawaniu zaskarżonej decyzji Kolegium uznało za istotne podkreślenie znaczenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jako dotyczącej przede wszystkim oceny niesprzeczności projektowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego, mającej charakter wstępny, gdyż szczegółowe badanie zgodności inwestycji z obowiązującymi normami nastąpi w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W trakcie tego kolejnego etapu procesu budowlanego inwestor będzie musiał przedłożyć raport oddziaływania na środowisko i uzyskać uzgodnienie w Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym. Odnosząc się do zarzutów zgłoszonych w odwołaniu Kolegium wskazało jedynie, że skarżący nie przedstawił dowodów wadliwości dotychczasowego raportu oraz ogólnikowo odwołało się do treści postanowienia Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]. Jak trafnie podkreślił skarżący w skardze, Kolegium z naruszeniem art. 107 §3 k.p.a. pominęło odniesienie się do zarzutów niedoręczenia stronie postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz do dołączonego przez skarżącego planu sytuacyjnego. Jednak zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 – dalej p.s.a.) uchylenie decyzji przez sąd jest możliwe w przypadku stwierdzenia, że organ naruszył przepisy postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu dostrzeżone naruszenie procedury administracyjnej nie miało takiego charakteru. Jak wzmiankowano, Kolegium przyjęło za własną argumentację przytoczoną w uzasadnieniu postanowienia Głównego Inspektora Sanitarnego, chociaż nie przytoczyło jej w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że przedmiotowa inwestycja należy do typowych stacji bazowych lokalizowanych na istniejących wieżach. Anteny umieszczone zostaną na wysokości 14,3 m npt. W najbliższym otoczeniu kościoła nie ma żadnej zabudowy. Pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających wartość dopuszczalną wystąpią na wysokości powyżej 13,5 m npt. i w maksymalnej odległości 20,9 m od anten, czyli na znacznych wysokościach, w wolnej przestrzeni, w miejscach niedostępnych dla ludzi i nie wykroczą przestrzennie przez teren należący do kościoła. Po uruchomieniu stacji wykonane zostaną pomiary kontrolne.

Jak wynika z raportu w sprawie oddziaływania na środowisko (s. 8) konieczna jest ochrona człowieka przed polami elektromagnetycznymi całkowicie eliminująca możliwość występowania szkodliwych oddziaływań, co osiąga się przez odpowiednie usytuowanie anten. W odniesieniu do innych elementów środowiska współczesna wiedza nie dostarczyła informacji świadczących o możliwości szkodliwych zmian pod wpływem użytkowania stacji. Skarżący nie kwestionuje zawartych w raporcie danych o zasięgu występowania wartości granicznej (s. 11-12), w tym oceny, że pola elektromagnetyczne mogące oddziaływać szkodliwie na ludzi występować będą w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Jedyne, co kwestionuje skarżący, to przedstawiony w raporcie (s. 21) graficznie zasięg pól. Jak wynika z tego rysunku pole wytwarzane w płaszczyźnie poziomej według azymutu [...] sięga przestrzeni nad granicą z działką skarżącego stanowiącą niezabudowane grunty orne. W przypadku zbliżenia punktu usytuowania anten wzdłuż tego azymutu w kierunku granicy z działką skarżącego, na rysunku pole elektromagnetyczne, nadal na wysokości 13,5 m, oczywiście znajdzie się na nieznacznym odcinku nad tą działką. W taki właśnie sposób, całkowicie dowolny, skarżący przez inne usytuowanie miejsca instalacji anten, starał się przekonać organ, że nieznaczny obszar pola znajdzie się na wysokości 13,5 m nad jego działką stanowiącą grunt uprawny. Jednocześnie skarżący nie twierdził, że biegły sporządzający raport w sposób błędny wyznaczył na rysunku usytuowanie anten. Z powołanych fragmentów uzasadnienia orzeczeń można było odnieść wrażenie, że organy nie tyle nadawały znaczenie okoliczności, czy pole przekroczy na nieznacznym obszarze granicę działki, lecz podkreślały, że i w takim przypadku pole to będzie znajdowało się na wysokości 13,5 m nad poziomem pola uprawnego, zatem i wówczas nie będzie oddziaływało szkodliwie na jakikolwiek element środowiska. Podzielając te oceny należy ponadto wskazać, że rysunek dołączony do odwołania nie stanowił dowodu, lecz element twierdzeń zawartych w odwołaniu, a skoro nie podważał wiarygodności raportu biegłego zarówno w tym fragmencie, jak i przede wszystkim w zasadniczych konkluzjach raportu, to sposób odniesienia się przez organ do tego twierdzenia był procesowo wystarczający.

Postanowienie uzgadniające Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nie zostało doręczone skarżącemu, a jedynie właścicielowi działki, na której znajduje się kościół. Doręczenie postanowienia stronie wywołało rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia odwołania także w odniesieniu do skarżącego, a wobec niezaskarżenia tego postanowienia nastąpiło prawidłowe wyczerpanie obowiązku współdziałania ustanowionego w art. 106 k.p.a. Brak odniesienia się do tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie stanowił istotnego uchybienia procesowego, co zaznaczono na wstępie rozważania.

Mając powyższe na uwadze oraz zgodnie z art. 151 p.s.a., orzeczono jak na wstępie.