Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1660/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 107 § 1, art. 138 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 92b i art. 92c
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Piotr Popek / spr./ WSA Tomasz Smoleń Protokolant sekr. sąd. Aleksandra Baczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2017 r. sprawy ze skargi A. sp. j. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej "A" sp. j. w [...] kwotę 2.508 (dwa tysiące pięćset osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3) zwraca na rzecz skarżącej "A" sp. j. w [....] kwotę 142 (sto czterdzieści dwa) złotych tytułem nadpłaconego wpisu.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Firmy A. Spółka Jawna (dalej: skarżąca/spółka) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej GITD) z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, wydana w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Na podstawie upoważnienia Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: PWITD) nr [...] z dnia 30 grudnia 2015 r. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę w siedzibie skarżącej. Zakres kontroli obejmował okres od 1 marca 2015 r. do 30 listopada 2015 r., zaś jej przedmiotem było:

- przestrzeganie przepisów odnośnie wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych określonych w przepisach regulujących wykonywanie transportu drogowego oraz przepisach wykonawczych do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej: u.t.d.).

- przestrzeganie przepisów odnośnie wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. nr 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.06.102. z 11 kwietnia 2006 r.., dalej: rozporządzenie nr 561/2006) oraz AETR, jak również rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego dalej (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm., dalej: rozporządzenie 3821/85),

- przestrzeganie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 4 pkt. 22 u.t.d..

W następstwie stwierdzonych naruszeń PWITD wszczął z urzędu postępowanie i decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] nałożył na skarżącą karę w wysokości 8.400,00 zł za naruszenia stwierdzone w protokole kontroli.

W odwołaniu od powyższej decyzji spółka zarzuciła organowi I instancji oparcie zaskarżonej decyzji na nienależytym wyjaśnieniu stanu faktycznego, zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, nienależyte uzasadnienie decyzji.

Spółka zarzuciła także, że organ I instancji niezasadnie przyjął dni kalendarzowe w odniesieniu do stwierdzenia naruszeń sankcjonowanych przez lp. 6.3.11 oraz lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d., wskazując jednocześnie na przepisy rozporządzenia 581/2010, i na konieczność przyjęcia do obliczeń wymaganego terminu na wczytanie danych wyłącznie dni zarejestrowanej działalności.

Ponadto w ocenie skarżącej nie doszło do naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.6 załącznika nr 3 do utd, gdyż wpisanie inicjałów imienia kierowcy z jednoczesnym wpisaniem pełnego nazwiska nie powoduje niemożliwości ustalenia kto kierował pojazdem. Według spółki Inspekcja Transportu Drogowego na gruncie obowiązujących przepisów nie posiada delegacji ustawowej do karania za naruszenia, dla których podstawę prawną stanowią przepisy rozporządzenia 165/2014 oraz uchylonego przez ww. akt prawny rozporządzenia 3821/85. Odnośnie zaś naruszeń sankcjonowanych przez lp. 5.2 załącznika nr 3 do utd (str. 13 decyzji WITD), skarżąca wyjaśniła, że powstało ono na skutek nieprawidłowego operowania selektorem tachografu przez kierowcę, który zamiast zaznaczenia aktywności "odpoczynek" wybrał aktywność "dyspozycja". Wniosła również w odwołaniu o ponowną, szczegółową analizę zapisów aktywności kierowcy w zakresie skrócenia odpoczynków tygodniowych kierowców. W ocenie odwołującej się spółki zasadnym w przedmiotowej sprawie jest zastosowanie przepisów wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia, tj. art. 92b oraz art. 92c utd.

W wyniku rozpatrzenia odwołania opisaną na wstępie decyzją GITD uchylił decyzję organu I instancji w całości i nałożył na spółkę karę w wysokości 6.450,00 zł w podstawie prawnej powołując art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. ,dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 5, art. 5b, art. 92 a ust. 1-6, art. 92c u.t.d., lp. 5.1.1, lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 5.3.1, lp. 6.3.1, lp. 6.3.6, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d.,. art. 4, art. 6-8, 10, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, art. 34 rozporządzenia 165/2006, art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, zwanego dalej "" (Dz.U.UE L z dnia 2 lipca 2010 r., dalej: rozporządzenie 581/2010).

Organ II instancji za nieprawidłowe uznał nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1.450 zł z tytułu naruszenia określonego w lp.6.3.6 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na tym, że w pojeździe wyposażonym w analogowy tachograf na swoją wykresówkę kierowca S. S. nie wpisywał pełnego imienia i nazwiska, a wykresówki podpisane zostały w polu na imię i nazwisko kierowcy jako "S. S.". Powyższe stało się podstawą faktyczną do nałożenia przez organ I instancji na spółkę kary w wysokości 1.450,00 zł, natomiast w ocenie GITD w niniejszej sprawie ww. wykresówki S. S. ponad wszelką wątpliwość pozwalały na identyfikację kierowcy, który podpisał się pod wykresówkami. Organ uznał tym samym zarzuty dotyczące przedmiotowej kary.

Jako błąd organ uznał także naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego, tj. dotyczących naruszenia z lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d.. Organ zaznaczył, że od odczytu danych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe marki Volvo o nr rej. [...] w dniu 15.07.2015 r. do kolejnego odczytu w dniu 21.11.2015 r. upłynęło 129 dni. W tym czasie w pamięci tachografu zapisanych zostało 84 dni zarejestrowanej aktywności. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD kara w wysokości 500 zł z tytułu przedmiotowego naruszenia została nałożona niezasadnie, i należało ją uchylić. Podobnie w przypadku danych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe marki Scania o nr rej. [...] w dniu 17.06.2015 r. do kolejnego odczytu w dniu 16.09.2015 r. upłynęło 91 dni. W tym czasie w pamięci tachografu zapisanych zostało jednakże 78 dni zarejestrowanej aktywności. Zatem również kara w wysokości 500 zł z tytułu przedmiotowego naruszenia została nałożona niezasadnie, i należało ją uchylić.

Organ odwoławczy skonkludował, że łączna kara w wysokości 1.500 zł z tytułu naruszeń sankcjonowanych przez lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie jedynie w części dotyczącej pojazdu marki Volvo o nr rej. [...], w wysokości 500 zł. W pozostałym zakresie, tj. w części dotyczącej pojazdu marki Volvo o nr rej. [...] oraz pojazdu marki Scania o nr rej. [...], w łącznej wysokości 1.000 zł. kara ta nie została nałożona zasadnie, i tym samym została uchylona przez organ odwoławczy.

Organ odwoławczy w pozostałym zakresie podzielił ustalenia organu I instancji co do stwierdzonych naruszeń sankcjonowanych w lp 5.1., lp. 5.2, l.p. 5.3., lp. 5.4 i l.p. 6.3.1. załącznika do u.t.d. i potwierdził zasadność nałożonych na tej podstawie kar.

Odnośnie zastosowania przesłanek egzoneracyjnych z art. 92b oraz art. 92c u.t.d. w niniejszej sprawie, GITD po analizie materiału dowodowego nie znalazł podstaw do ich zastosowania.

W skardze na przedmiotową decyzję spółka wniosła o jej uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1, art. 81 i art. 111 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach faktycznych, które z uwagi na brak uwzględnienia wniosku o uzupełnienie decyzji przez organ, w zakresie rozstrzygnięcia oraz poprzedzających je dowodów w ogóle nie mogą być uznane za udowodnione, nie mogą stanowić podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji;

- art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez

- brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego;

- brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych;

- zinterpretowanie wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób;

- art. 92 a ust. 1u.t.d. poprzez przyjęcie, że skarżąca dopuściła się naruszenia obowiązków wynikających z tej ustawy, a w konsekwencji poprzez przyjęcie, iż zasadne było nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 6.450,00 zł;

- art. 93 ust. 3 u.t.d. w zw. z art. 92 c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy okoliczności i materiał dowodowy sprawy wskazywały, że skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, samo zaś naruszenie nastąpiło wskutek okoliczności, których skarżąca nie mogła przewidzieć;

- art. 93 ust. 3 u.t.d. w zw. z art. 92 b u.t.d., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy okoliczności i materiał dowodowy sprawy wskazywały, że skarżąca zapewniła

właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych; właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia nr 561/2006 oraz rozporządzenia nr 165/2014, a także prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia nr 561/2006 oraz do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego;

- umowy międzynarodowej AETR oraz rozporządzenia nr 561/2006 i rozporządzenia nr 165/2014 - przez nieprzeprowadzenie oceny istnienia (lub braku) wymienionych tam okoliczności egzoneracyjnych;

- zignorowanie przez organy wniosku o przeprowadzenie przesłuchania właścicieli firmy oraz kierowców, w zakresie stwierdzonych naruszeń oraz ustalenia okoliczności powstania naruszeń, pominięcie zastrzeżeń określonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji;

- naruszenie terminów wskazanych w k.p.a. ponieważ organ nie dochował przepisowych terminów na rozpatrzenie odwołania złożonego przez stronę od decyzji organu I instancji.

Ponadto Skarżąca zarzuciła, że organ błędnie uznał, że doszło do naruszenia polegającego na nieterminowym pobieraniu danych z kart kierowców oraz z tachografów cyfrowych, przez co naruszył przepisy Rozporządzenia nr 581/2010; a przede wszystkim nieprawidłowo zliczył sumę kar wynikającą z poszczególnych naruszeń. Z treści opisu naruszeń wynika, że organ uznał zasadność odwołania strony w zakresie, za które nałożono karę 1.450 zł oraz 1.000 zł (w sumie organ II instancji uchylił naruszenia na łączną sumę 2.450 zł). W związku z powyższym pierwotna kara pieniężna w wysokości 8.400 zł powinna zostać pomniejszona o kwotę 2.450 zł. Następstwem uchylenia decyzji organu I instancji powinno być nałożenie kary w wysokości 5.950 zł, a nie 6.450 zł.

W uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła argumentację z odwołania co do sposobu liczenia terminów do wczytywania danych z urządzeń rejestrujących oraz kart kierowców oraz o braku podstaw organów do kontroli przestrzegania obowiązków wynikających z rozporządzenia nr 165/2014 r., które nie zostało wymienione w katalogu z art. 4 pkt 22 u.t.d.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie sąd stwierdza, że organ II instancji wydał zaskarżoną decyzję z istotnym naruszeniem prawa procesowego.

Skutek związany z kierunkiem rozstrzygnięcia przez sąd odniósł podniesiony w skardze zarzut dotyczący sprzeczności pomiędzy sentencją zaskarżonej decyzji a jej uzasadnieniem. Orzekając reformacyjnie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w miejsce wymierzonej skarżącej przez organ I instancji kary pieniężnej w kwocie 8 400 zł, organ wymierzył skarżącej karę pieniężną w kwocie 6 450 zł. Było to związane z uwzględnieniem przez organ stanowiska skarżącego co do braku podstaw faktycznych wymierzenia kary w kwocie 1 450 zł na podstawie l.p. 6.3.1. załącznika nr 3 – brak w wykresówce odpowiednich danych kierowcy, oraz konieczności uwzględnienia dni rejestrowych a nie kalendarzowych przy obliczaniu maksymalnych terminów do wczytywania danych z karty kierowcy i z urządzenia rejestrującego co skutkowało zmniejszeniem kary w kwocie 1 500 zł do kwoty 500 zł na podstawie l.p. 6.3.12. załącznika 3. Uwzględniono więc bezzasadność nałożenia kar za naruszenia, których suma wynosi 2 450 zł. Oznacza to, że organ jako prawidłowe uznał nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 5 950 zł, tymczasem orzekł o nałożeniu kary w wysokości 6 450 zł.

Godzi się zauważyć, że pisemne uzasadnienie decyzji nie może zastępować treści rozstrzygnięcia ani je korygować, służy jedynie wyjaśnieniu motywów rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Uzasadnienie faktyczne i prawne musi odpowiadać rozstrzygnięciu, w którym wyrażona zostaje wola organu. Dlatego w razie sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem decyzji a jej uzasadnieniem, za właściwą należy przyjąć treść rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie jako element decyzji (art. 107 § 1 k.p.a.) musi się cechować kategorycznością, jasnością i zrozumiałością treści, bowiem dotyczy sfery podporządkowania władzy państwowej i kształtuje sytuację prawną strony. Kardynalnym wręcz jest obowiązek organów zrozumiałego, precyzyjnego i wyczerpującego sformułowania osnowy decyzji i jej spójności z treścią uzasadnienia. Zaskarżona decyzja tych wymagań nie spełnia. Waga uchybienia jest tym bardziej znacząca, że z decyzji wynika większe obciążenie finansowe strony, aniżeli uzasadniałyby to uznane naruszenia.

W ten sposób organ II instancji z obrazą przepisów prawa procesowego a to art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. doprowadził do wydania decyzji wewnętrznie sprzecznej, bowiem wynikająca z ostatecznej decyzji wysokość kary pieniężnej za naruszenie przepisów w zakresie czasu pracy kierowców nie odpowiada sumie składających się na nią kar jednostkowych za poszczególne naruszenia.

Niezrozumiałe są natomiast zarzuty skargi dotyczące błędnej wykładni przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart, skoro tożsame zarzuty odwołania znalazły uznanie organu odwoławczego, który podzielił stanowisko strony o konieczności uwzględnienia przy obliczaniu wskazanych terminów dni rejestrowych, a nie wszystkich dni kalendarzowych następujących pomiędzy jednym, a drugi wczytaniem danych. W tym zakresie organ częściowo orzekł reformacyjnie, uchylając kary za niektóre naruszenia związane z przekroczeniem maksymalnych terminów do wczytywania danych, jako wymierzone z naruszeniem przepisów prawa materialnego to jest błędnej ich wykładni i zastosowania. Zaprezentowane przez organ stanowisko w tej kwestii jest więc zbieżne ze stanowiskiem skarżącego i odpowiada w istocie orzeczeniom wskazanych zresztą tak w skardze jak i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wobec braku w tej kwestii rozbieżności w stanowisku stron, przywołać w tym miejscu można jako przykładowy, wyrok NSA z dnia 3 listopada 2015 r., II GSK 2396/14, w którym podkreślono, że naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął, iż dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji nr 581/2010) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe jak przyjął to GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi.

Faktem jest, że ostatecznie organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji o zasadności wymierzenia kary także za jednostkowe naruszenia sankcjonowane w l.p. 6 ust. 3 pkt 11 i l.p. 6 ust. 3 pkt 12 załącznika nr 3 do u.t.d., ale w tym zakresie jego stanowisko uznać należy co do zasady, z pominięciem błędnej arytmetyki, za prawidłowe.

W pierwszym wypadku organ na podstawie zapisów cyfrowych stanowiących materiał dowodowy jednoznacznie wykazał, że odczyt karty kierowcy M. Z. dokonany za okres pomiędzy 29 czerwca 2015r. a 5 sierpnia 2016 r. (37 dni kalendarzowych) został dokonany z ewidentnym naruszeniem maksymalnego okresu 28 dni rejestrowych, bowiem w tym czasie karta była logowana do tachografu cyfrowego w 34 dniach.

W drugim przypadku dotyczącym pojazdu VOLVO nr. Rej. [...], organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji o istnieniu podstawy do wymierzenia kary bowiem plik dotyczący danych urządzenia rejestrującego był uszkodzony i nie pozwalał na ustalenie aktywności pojazdu. Trafnie wiec organy przyjęły, że skarżąca nie wywiązała się obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego w wymaganym terminie. Brak zweryfikowania przez przedsiębiorstwo transportowe czy wczytywanie zostało dokonane prawidłowo, skutkuje pozbawieniem możliwości dokonania przez stosowne organy skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Taką sytuację należy traktować równoznacznie z niedochowaniem przez skarżącą obowiązku wczytywania danych z wymaganym terminie.

Wypada zresztą zauważyć, że poza ogólnym zarzutem błędnej interpretacji przepisów prawa w zakresie liczenia maksymalnych terminów wczytywania, nie ma w skardze konkretnych zarzutów, ani nie wskazano dowodów na odmienny stan faktyczny jaki w tym zakresie ustaliły organy, ani tez nie podniesiono żadnych argumentów przemawiających za odmienną oceną tych ustaleń.

Sąd natomiast, co do zasady, nie podziela zarzutu skargi, który w założeniu ma podważać legalność poczynionych przez organu ustaleń w sprawie, z uwagi na nie uwzględnienie dowodów z przesłuchania właściciela i kierowców odnośnie stwierdzonych naruszeń, czego nawet w toku postępowania administracyjnego skarżąca nawet nie wnioskowała. Sąd zwraca uwagę, że w sprawach o naruszenie czasu pracy, możliwości dowodzenia okoliczności uzasadniających odstępstwa od rygorów ustanowionych w art. 6-9 rozporządzenia 561/2006 są ograniczone zarówno temporalnie, jak i co do formy. Jak wynika bowiem z art. 12 rozporządzenia kierowca może wskazać przyczyny odstąpienia od zasad wyznaczających czas pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój, a po drugie, może tego dokonać wyłącznie poprzez odręczną adnotację na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego. Tym samym ogranicza to zakres postępowania dowodowego wyrażonego w przepisach k.p.a. gdyż prawodawca w pewnym sensie nawiązał tu do tzw. formalnej teorii dowodów, zgodnie z którą określone okoliczności mogą być wykazane tylko przy pomocy ściśle określonych dowodów. Skoro w art. 12 tego rozporządzenia wyraźnie określono sposób dokumentowania odstępstw od czasu pracy kierowców, to posłużenie się przez organy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym innymi środkami dowodowymi na te okoliczności, byłoby sprzeczne z obowiązującym prawem i naruszałoby dyspozycję art. 75 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2012 r., II GSK 1776/11 czy z dnia 24 listopada 2011 r. sygn.. akt II GSK 1183/10).

Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie jednak pod uwagę fakt, że skarżąca wprawdzie dopiero w skardze wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, nie tylko na okoliczność zasadności odstąpienia od reguł prawnych wyznaczających czas pracy kierowców, ale także w celu wykazania, iż w sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 92b i art. 92c u.t.p.. Zważyć należy na incydentalny charakter stwierdzonych uchybień, zwłaszcza jeśli się weźmie pod uwagę okres objęty kontrolą oraz to, że skarżąca zatrudniała w tym czasie 68 kierowców. Gdyby przyjąć założenie, którym najwyraźniej kieruje się organ odwoławczy, że stwierdzenie naruszeń przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, pozbawia przedsiębiorstwo możliwość powołania się na okoliczność egzoneracyjną z art. 92b u.t.d. to przepis ten umożliwiający uwolnienie się od odpowiedzialności podmiotów wykonujących przewóz, jeżeli zapewnili właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów unijnych o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, oraz zapewnili prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia nr 561/2006 lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, byłby bezprzedmiotowy, pustą literą prawa. Podkreślenia wymaga też, że w tym wypadku nie obowiązują już reglamentacje dowodowe, o których była mowa wyżej, stąd ewentualne oddalenie wniosku dowodowego strony powinno być oparte na odpowiednich przepisach prawa i należycie uzasadnione, choć in concreto przesłuchanie właścicieli wydaje się być nieodzowne, bo tylko w ten sposób można zweryfikować czy przedsiębiorca należycie realizował obowiązki w zakresie działalności transportowej.

Końcowo odnosząc się do twierdzeń skarżącego o braku podstaw prawnych inspekcji w zakresie kontroli obowiązków wynikających z rozporządzenia nr 165/2014 zauważyć należy, że to rozporządzenie rzeczywiście zastąpiło uprzednio obowiązujące rozporządzenie nr 3821/1985, wymienione w katalogu art. 4 pkt 22 u.t.d.. W związku z wejściem w życie rozporządzenia nr 165/2014, stosownie do jego art. 47 uchylone zostało rozporządzenie (EWG) nr 3821/85, jednakowoż odesłania do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odesłania do aktualnego rozporządzenia. Zgodnie natomiast z art. 48 rozporządzenia nr 165/2014, z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, rozporządzenie to ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Wprawdzie przepisy art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r., ale przewidują one analogiczne obowiązki przedsiębiorcy transportowego jak w uchylonym rozporządzeniu. W związku z tym nie sposób przyjąć za logiczną i uprawnioną interpretację skarżącej, że przedsiębiorstwa transportowe w okresie pomiędzy 2 marca 2015 r. a 2 marca 2016 r. nie byłyby zobowiązane do respektowania wskazanych tam zasad i przestrzegania wynikających z nich obowiązków, a organy skutecznej ich kontroli.

Reasumując, z uwagi na naruszenie przez organy przepisów postępowania Sąd uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Wskazania co do wyeliminowania dostrzeżonych uchybień wynikają z treści uzasadnienia niniejszego orzeczenia.

Z tych wszystkich przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i 205 § 2 p.p.s.a.