Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 236/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Sędziowie Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia NSA Andrzej Przybielski Protokolant Agnieszka Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. i W. C. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 stycznia 2005 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 listopada 2004r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podst. art. 20 §1 pkt. 4, art. 119, art. 121 §5, oraz art. 64a §1 pkt.l i § 2 pkt.l ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. z 1991r. nr 36 poz. 161 ze zm./ oraz zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, z dnia 12 sierpnia 2004r. w sprawie ceny Im2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego na II kwartał 2004r. nałożył na W. i W. C. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 19.697,00 złotych.

W uzasadnieniu wskazano, że powyższa grzywna została nałożona z powodu uchylania się przez zobowiązanych od wykonania określonego obowiązku jakim jest nakaz wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku letniskowego, zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości J., wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nr [...], z dnia 19 kwietnia 2000r., utrzymanej w mocy przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, decyzją nr [...], z dnia 6 czerwca 2000r. oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, sygn. akt II S.A. /Gd 1517/00, z dnia 29 października 2003r., oddalającego skargę W. i W. C. na decyzję II instancji.

Organ wskazał, że grzywna w celu przymuszenia, została naliczona zgodnie z art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, której wysokość stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku objętego nakazem rozbiórki i 1/5 ceny 1m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ustalonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych, obowiązującej w kwartale, w którym grzywna jest nakładana.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli W. i W. C., podnosząc argumenty rozstrzygnięte wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, sygn. akt II S.A. /Gd 1517/00, z dnia 29 października 2003r.

Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2005r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżone postanowienie w całości i nałożył na W. i W. C. grzywnę w wysokości 18.343,60zł (słownie: osiemnaście tysięcy trzysta czterdzieści trzy złote 60/100) w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki domku letniskowego na działce [...] w J.

W uzasadnieniu wskazano, że wobec nie wykonania obowiązku rozbiórki Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, pismem z dnia 26 listopada 2003 nr [...] odebranym przez zobowiązanych w dniu 10.12.2003 przesłał upomnienie do wykonania nałożonego obowiązku. Następnie w dniu 30 listopada 2004 organ I instancji wystawił tytuł wykonawczy nr [...] i postanowieniem nr [...] z dnia 30.11.2004 nałożył grzywnę w celu przymuszenia do wykonania nałożonego obowiązku w wysokości 19.697,00zł

Organ podkreślił, że skoro zobowiązani nie wywiązali się z nałożonego obowiązku organ I instancji miał pełne prawo nałożyć na nich grzywnę w celu przymuszenia.

W przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny Im2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego ustalonej i ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych, obowiązującej w kwartale w którym grzywna jest nakładana.

W ocenie organu II instancji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo naliczył powierzchnię zabudowy obiektu objętego rozbiórką, natomiast do obliczenia wysokości grzywny przyjęto cenę 1m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za II kwartał 2004 w wysokości 2.562zł. Jednakże w dniu wydania postanowienia cena Im2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za III kwartał 2004 ogłoszona Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 10.11.2004 wynosiła 2.386 zł (Dz.Urz. GUS z dnia 23.11.2004 nr 11 poz.58)

Jednocześnie organ II instancji wskazał, iż wysokość przedmiotowej grzywny wynosi:

38,44m2 * 1/5*2.386zł=l 8.343,60 zł (słownie: osiemnaście tysięcy trzysta czterdzieści trzy złote 60/100)

Organ wyjaśnił również, iż powyższe orzeczenie nie narusza art. 139 kodeksu postępowania administracyjnego zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza interes społeczny bowiem wysokość grzywny została zmniejszona w stosunku do jej pierwotnej wysokości.

Odnosząc się do treści zażalenia, organ wskazał, iż argumenty dotyczące wydanej decyzji rozbiórkowej zostały rozstrzygnięte prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt IISA/Gd 1517/00 z dnia 29 października 2003r i również nie mogą mieć wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie.

Skargę na powyższe postanowienie złożyli W. i W. C. wnosząc o uchylenie postanowienia w całości i umorzenie postępowania bądź też przekazanie sprawy organom administracyjnym do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skarżący zarzucili organom naruszenie art. 121 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na błędnym dokonaniu naliczeniu grzywny w celu przymuszenia, naruszenie art. 7 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na nałożeniu grzywny w celu przymuszenia z pogwałceniem zasady celowości (art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) oraz zasady stosowania środka egzekucyjnego najmniej uciążliwego dla zobowiązanego (art. 7 § 2 in fine ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) oraz naruszenie art. 6 § l a contrario ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przez przedwczesne podjęcie czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych a także naruszenie art. 21 w zw. z art. 2 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż w rozumieniu art. 7 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.z 2002 nr 110 poz. 968 ze zm.), organ egzekucyjny powinien zastosować środki egzekucyjne prowadzące do bezpośredniego wykonania nałożonego na zobowiązanych obowiązku rozbiórki, a spośród dostępnych najmniej uciążliwego.

W myśl zapisów art. la pkt 12b cytowanej ustawy jako środek egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym o charakterze niepieniężnym w odniesieniu do obowiązków wynikających z ustawy prawo budowlane można zastosować: grzywnę w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze. W ocenie organu nałożenie grzywny uznawane jest jako środek najmniej uciążliwy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z przepisami prawa.

Organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego.

Z akt sprawy wynika, iż ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 kwietnia 2000 r. nałożono na W. i W. C. obowiązek rozebrania domku letniskowego zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości J.

W związku z uchylaniem się przez zobowiązanych od wykonania określonego obowiązku jakim jest nakaz wykonania rozbiórki w/w obiektu organ prawidłowo nałożył na W. i W. C. grzywnę w celu przymuszenia.

W celu zmuszenia zobowiązanego do wykonania nałożonego nakazu rozbiórki określonego obiektu budowlanego organ administracji może stosować określone ustawą środki egzekucyjne (art. 7 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (jedn. tekst Dz.U. z 2005 Nr 229 poz. 1954 ze zm.). Środki te mogą być przez organ stosowane jedynie w przypadku uchylania się przez zobowiązanego od wykonania ciążącego na nim nakazu.

Tego rodzaju środkiem jest nakładana przez organ egzekucyjny grzywna w celu przymuszenia (art. 119 § 1 w/w ustawy). Stosownie do treści art. 125 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przypadku wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, na wniosek zobowiązanego nałożone a nie uiszczone lub nie ściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu.

W dniu 29 października 2003r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku oddalił skargę W. i W. C. co spowodowało, że skarżący zobowiązani zostali do wykonania nałożonego nań obowiązku nakazu rozbiórki.

Zgodnie zaś z art. 121 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wysokość grzywny stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ustalonej przez Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa do obliczenia premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych, obowiązującej w kwartale, w którym grzywna jest nakładana.

Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w sposób szczegółowy wyjaśnił na jakich zasadach ustalona jest wysokość nałożonej grzywny.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.