Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 53/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-05-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano wnioskodawcy wynagrodzenie
Powołane przepisy: article: art. 250 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi "A" na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia zażalenia w sprawie odmowy wstrzymania wykonania decyzji postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku – adwokatowi M. S. kwotę 295,20 zł brutto (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 19 lutego 2018 r. przyznano skarżącej "A" prawo pomocy w niniejszej sprawie przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Okręgowa Rada Adwokacka [...] pismem z dnia 14 marca 2018 r. wyznaczyła na pełnomocnika skarżącej z urzędu adwokata M. S.

Wyznaczony pełnomocnik w dniu 29 marca 2018 r. zrobił fotografie z akt sprawy, a następnie złożył pismo procesowe z dnia 16 kwietnia 2018 r., w którym podtrzymał i rozwinął zarzuty skargi oraz zawarł wniosek o przyznanie według norm przepisanych kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2018 r. (wydanym na posiedzeniu niejawnym) tut. Sąd oddalił skargę.

Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714, dalej jako rozporządzenie).

W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie pozostawiające bez rozpatrzenia zażalenie w sprawie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. W konsekwencji w sprawie – ze względu na jej przedmiot – za czynności dokonane w toku postępowania przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji właściwa jest opłata, określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, która wynosi 240 zł.

Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, zgodnie z brzmieniem § 4 ust. 3 rozporządzenia.

Tym samym należne pełnomocnikowi wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji przysługuje (po podwyższeniu o obowiązującą 23% stawkę VAT) w wysokości 295,20 zł brutto (240 zł + 55,20 zł).

Z tych względów referendarz sądowy, działając na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.