Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 841/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 650  Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 83
journal: Dz.U. 2004 nr 39 poz 353
law: Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.), Ewa Kwiecińska, Protokolant Łukasz Bazyluk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] po rozpoznaniu wniosku E. W. o przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku, na podstawie art. 83 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 z poźn. zm.), odmówił przyznania świadczenia w drodze wyjątku.

W uzasadnieniu podał, że świadczenie w drodze wyjątku może być przyznane ubezpieczonym oraz pozostałym po nich członkom rodziny, którzy wskutek szczególnych okoliczności nie spełniają warunków wymaganych w ustawie do uzyskania prawa do emerytury lub renty, nie mogą - ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek - podjąć pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym i nie mają niezbędnych środków utrzymania, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może przyznać w drodze wyjątku świadczenie w wysokości nie przekraczającej odpowiednich świadczeń przewidzianych w ustawie.

Na podstawie art. 83 ww. ustawy przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy jest możliwe gdy spełnione są następujące przesłanki:

• wnioskodawca jest lub był osobą ubezpieczoną w rozumieniu ustawy emerytalnej lub jest członkiem rodziny pozostałym po ubezpieczonym,

• nie spełnia warunków ustawowych do uzyskania świadczenia wskutek szczególnych okoliczności,

• nie może podjąć pracy lub innej działalności objętej ubezpieczeniem społecznym z uwagi na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek,

• nie posiada niezbędnych środków utrzymania.

Warunki określone w wyżej cytowanym przepisie muszą być spełnione łącznie, a niespełnienie nawet jednego z nich wyklucza możliwość przyznania świadczenia w drodze wyjątku.

Z dokumentacji znajdującej się w aktach rentowych wynika, że na przestrzeni prawie 63 lat życia skarżący łącznie udowodnił 12 lat i 4 dni okresów składkowych i nieskładkowych i jest to zbyt krótki okres ubezpieczenia społecznego powiązany z opłacaniem składek.

E. W. zaprzestał wykonywania zatrudnienia od kwietnia 1993 r., natomiast całkowita niezdolność do pracy powstała w październiku 2006 r.

Dalej organ podkreślił, że nie zostały wykazane szczególne okoliczności uniemożliwiające przezwyciężenie przeszkód w podjęciu zatrudnienia w powstałych przerwach i nabyciu uprawnień do świadczenia ustawowego, zwłaszcza gdy uwzględni się fakt, że w tym czasie nie miał orzeczonej całkowitej niezdolności do pracy i nie istniały przeszkody do kontynuowania ubezpieczenia.

We wniosku do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 marca 2008 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy E. W. nie zgodził się ze stanowiskiem organu i podkreślił, że jest po udarze mózgu, cierpi na zaburzenia rytmu serca, a ponadto na cukrzycę, zwyrodnienie kręgosłupa, zawroty głowy oraz jaskrę. Musi kupować drogie leki, wielokrotnie był hospitalizowany. Utrzymuje się z zasiłku dla niepełnosprawnych w wysokości 444,00 zł. Sam prowadzi gospodarstwo domowe. Mieszka w wynajętym mieszkaniu, które nadaje się do rozbiórki.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] marca 2008 r. i w uzasadnieniu wskazał, iż E. W. nie wykazał, aby niespełnienie warunków do świadczenia ustawowego spowodowane było okolicznościami, na które nie miał wpływu. W przedmiotowej sprawie ostatnio udowodniony okres składkowy przypada na kwiecień 1993 r. Ze zgromadzonych dokumentów nie wynika, aby po tej dacie nie mógł kontynuować zatrudnienia na skutek szczególnych okoliczności, a zwłaszcza gdy uwzględni się fakt, że wówczas nie była orzeczona wobec skarżącego całkowita niezdolność do pracy z powodu choroby.

Niezdolność do pracy u E. W. została stwierdzona orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS dnia 27 września 2007 r., w którym wskazano, że całkowita niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji istnieje od października 2006 r. do września 2009 r.

Dalej organ podkreślił, że u E. W. całkowita niezdolność do pracy i niezdolność do samodzielnej egzystencji powstała dopiero po upływie 13 lat od ostatnio udowodnionego okresu składkowego, wobec tego nie można przyjąć, że nie nabył uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy wskutek szczególnych okoliczności spowodowanych stanem zdrowia.

Organ wskazał, że trudności na rynku pracy nie są okolicznością przesądzającą o przyznaniu świadczenia w drodze wyjątku. Podkreślił również, że łączny okres ubezpieczenia wynoszący tylko 12 lat i 4 dni jest nieadekwatny do wieku, który na datę powstania całkowitej niezdolności do pracy wynosi 62 lata.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, wskazując, że została ona wydana z rażącym naruszeniem art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Podkreślił, że jego stan zdrowia bardzo się pogorszył, jest osobą kompletnie niepełnosprawną, a jego stan zdrowia ciągle się pogarsza. Wskazał również, że był zarejestrowany jako bezrobotny i nie mógł znaleźć pracy.

W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowi przepis art. 83 ust. 1 ustawy o rentach i emeryturach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z tym przepisem ubezpieczonym oraz pozostałym po nim członkom rodziny, którzy wskutek szczególnych okoliczności nie spełniają warunków wymaganych w ustawie do uzyskania prawa do emerytury i renty - nie mogą ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek – podjąć pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym i nie mają niezbędnych środków utrzymania, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może przyznać w drodze wyjątku świadczenie w wysokości nieprzekraczającej świadczeń przewidzianych w ustawie. Z przepisu tego wynika, że prawo do świadczeń w niej przewidzianych przysługuje wyłącznie w przypadku łącznego spełnienia przez wnioskodawcę określonych warunków.

W sprawie niniejszej bezsporne jest, że E. W. orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy od października 2006 r.

Udowodniony okres zatrudnienia poparty opłacaniem składek wynosi 12 lat i 4 dni i słusznie organ uznał, że jest on nieadekwatny do wieku skarżącego - 62 lat - zaś ostatni okres ubezpieczenia przypada na kwiecień 1993 r. Oznacza to, że przez ponad 13 lat nie wykonywał żadnej działalności połączonej z ubezpieczeniem, chociaż wówczas był osobą zdolną do pracy, nie była orzeczona wobec niego całkowita niezdolność do pracy.

Również należy zgodzić się z Prezesem ZUS, że skarżący legitymuje się bardzo krótkim łącznym okresem ubezpieczenia. W toku postępowania nie wskazał na żadne szczególne okoliczności usprawiedliwiające jego liczne przerwy w ubezpieczeniu.

Analizując przedmiotową sprawę, Sąd nie dopatrzył się przekroczenia granic uznania administracyjnego przez organ, który w sposób wnikliwy rozpatrzył sporną kwestię i jej rozstrzygnięcie uzasadnił.

W ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił przy istnieniu pozostałych przesłanek z art. 83 ust. 1 ustawy o rentach i emeryturach z FUS, że brak jest szczególnych okoliczności, zaistnienie których może usprawiedliwiać niespełnienie warunków do uzyskania świadczenia w trybie zwykłym. W orzecznictwie przyjmuje się, że winny to być okoliczności od strony (ubezpieczonego) niezależne i niezawinione. Przy ustalaniu prawa do świadczenia na tej podstawie, organ rentowy bierze pod uwagę łączny okres ubezpieczenia na przestrzeni całego życia pracownika. Okres ten powinien być adekwatny do jego wieku, a niespełnienie przez ubezpieczonego warunków do uzyskania świadczenia winno wynikać ze szczególnych okoliczności niezależnych od ubezpieczonego i niemożliwych do pokonania. W ocenie Sądu brak jest usprawiedliwienia dla przerwy w ubezpieczeniu skarżącego.

Słusznie organ wskazał, że skarżący jest osobą uprawnioną do występowania o wszystkie zaświadczenia z PUP i to on powinien w toku postępowania administracyjnego wykazać swoją aktywność w poszukiwaniu pracy.

Zdaniem Sądu należy zgodzić się, że jeżeli sam skarżący nie wskaże co robił przez okres przerwy w ubezpieczeniu organ nie ma takich możliwości.

Również sama trudna sytuacja materialna osoby wnoszącej o przyznanie świadczenia w drodze wyjątku nie może być podstawą do przyznania tego świadczenia.

Podkreślić również należy, że złożone na rozprawie kopie pism z dnia 15 lipca 2008 r. i 6 sierpnia 2008 r., wpłynęły do organu po wydaniu zaskarżonej decyzji, a nawet odpowiedzi na skargę, a więc nie mogą mieć wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.