Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 81/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 199, art. 212 par. 1, art. 234 par. 1 i 2, art. 239 pkt 4.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA ( del.) Aleksandra Wrzesińska-Nowacka po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. M. na zarządzenie przewodniczącego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 21 listopada 2008 r., sygn. I SA/Op 196/08 w przedmiocie opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi K. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 12 maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia dotyczącego zarzutów na postępowanie egzekucyjne postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 maja 2008 r.

W dniu 22 września 2008 r. skarżący wniósł o doręczenie mu wyroku wraz z uzasadnieniem.

Zarządzeniem przewodniczącego z dnia 24 września 2008 r. wezwano go do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem, doręczony stronie na jej wniosek. Zarządzenie to doręczono stronie skarżącej w dniu 29 września 2008 r.

6 października 2008 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie go z tej opłaty. Następnie, uzupełniając braki wniosku poprzez złożenie go na formularzu, rozszerzył go o żądanie ustanowienia dla niego pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 24 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu przyznał stronie prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego, w pozostałym zakresie wniosek oddalił. Postanowienie to doręczono stronie skarżącej 3 listopada 2008 r.

Pismem z dnia 20 listopada 2008 r. Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych w O. poinformował Sąd, że skarżący nie udzielił pełnomocnictwa wyznaczonemu radcy prawnemu i ten nie może sporządzić skargi kasacyjnej.

Zarządzeniem z dnia 21 listopada 2008 r. przewodniczący wezwał stronę skarżącą do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem ściągnięcia tej należności. Jako podstawę prawną zarządzenia wskazano art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153,poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Zarządzenie to doręczono stronie 26 listopada 2008 r.

W dniu 1 grudnia 2008 r. skarżący złożył zażalenie, wskazując że jest bezrobotnym z prawem do zasiłku o wysokości wskazanej Sądowi. Sąd nie dał wiary jego oświadczeniu, a tym samym kwestionował prawo do przyznania mu zasiłku. Prosił o ściągnięcie tej kwoty z zasiłku, wysyłanego na pocztę główną, gdyż jego konto jest puste. Na żądanie Sądu wyjaśnił, iż zażalenie dotyczy zwolnienia od kosztów i przyznania radcy prawnego. W ostatnim zdaniu strona powołała się, iż wniosek o zwolnienie napisała zgodnie z pouczeniem, jakie otrzymała w wezwaniu z 21 listopada 2008 r.

Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie , w uzasadnieniu podając, że pismo skarżącego zostało potraktowane jako zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 24 października 2008 r.

Pismem złożonym w dniu 14 stycznia 2009 r. strona skarżąca stwierdziła, że nie odwoływała się od postanowienia z dnia 24 listopada 2008 r., a od wezwania do zapłaty z dnia 21 listopada 2008 r. , zgodnie z załączonym pouczeniem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z zasadą, wyrażoną w art. 199 p.p.s.a. strony postępowania sądowoadministracyjnego ponoszą koszty związane z ich udziałem w postępowaniu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepisem takim jest m.in. art. 239 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, której przyznano prawo pomocy w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tej pomocy.

Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna ( art. 212 § 1 p.p.s.a.). Za odpis orzeczenia z uzasadnieniem , doręczonego wskutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia pobiera się opłatę kancelaryjną. Opłatę tę pobiera się przy zgłoszeniu wniosku w sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie zostanie uiszczona, przewodniczący zarządza jej ściągnięcie ( art. 234 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Opłata wynosi 100 zł ( § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych- Dz.U. Nr 221, poz. 2192).

Strona złożyła wniosek o sporządzenie i doręczenie jej odpisu wyroku z uzasadnieniem. Prawomocnym ( od 11 listopada 2008 r. ) postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłaty kancelaryjnej. Strona obowiązana zatem była do ponoszenia kosztów sądowych. Tym samym zasadnie- zgodnie z art. 234 § 2 p.p.s.a.- wezwano ją ponownie do uiszczenia tej opłaty pod rygorem jej ściągnięcia.

Podniesione w zażaleniu argumenty dotyczące sytuacji materialnej skarżącego nie mogą mieć znaczenia w postępowaniu zażaleniowym dotyczącym opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Przedmiotem badania nie jest bowiem prawidłowość odmowy uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy( w tym zakresie strona nie wniosła zażalenia w przepisanym prawem terminie), a zasadność wezwania strony do wniesienia opłaty kancelaryjnej (a więc stwierdzenie, czy żądanie strony dotyczyło wydania odpisu podlegającego tej opłacie, czy jej wysokość została oznaczona prawidłowo i czy strona miała obowiązek ponoszenia tych kosztów).

Z tych względów na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.