Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 13/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Bk 1830/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Bk 1830/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odmówił T. Gi. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach o niskich wygranych.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że skarżący we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji zawartym w skardze podał, że nie posiada on środków pieniężnych na zapłatę kary w wysokości 24000 zł. Jego zdaniem, ewentualna egzekucja doprowadzi jego i jego rodzinę do bankructwa. Podał, że prowadzi skromne gospodarstwo domowe, utrzymuje się z minimalnej pensji oraz skromnej pensji żony. Ma na utrzymaniu dwójkę dzieci, a żona jest obecnie w ciąży z trzecim dzieckiem. Zdaniem Sądu I instancji, poza ogólnikowymi twierdzeniami nie przedstawił aktualnych danych o swoim stanie majątkowym. W ocenie WSA, brak dokumentacji obrazującej jego rzeczywistą kondycję finansową uniemożliwiło pozytywne rozpatrzenie wniosku, gdyż nie sposób było ocenić, czy rzeczywiście zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zarzucając dokonanie błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż skarżący w sposób niewystarczający wykazał zaistnienie przesłanek uzasadniających objęcie go ochroną tymczasową. Sądowi I instancji zarzucił również naruszenie zasad postępowania poprze brak wezwania skarżącego do uzupełnienia braków wniosku o wstrzymanie poprzez przedłożenie dokumentów potwierdzających okoliczności wskazane w uzasadnieniu tego wniosku.

W związku z powyższym wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do WSA w Białymstoku do ponownego rozpoznania wniosku skarżącego, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.

Do zażalenie skarżący załączył między innymi zaświadczenie o swoich i żony dochodach, a także zaświadczenie o wysokości raty kredytu obrotowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy przypomnieć, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ponadto podkreślenia wymaga, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny stoi także na stanowisku, że obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy podkreślić – stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie udokumentował swojej sytuacji finansowej w taki sposób, że pozwoliłoby to na dokonanie oceny, czy wyegzekwowanie (przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego) kwoty kary pieniężnej doprowadzi do wyrządzenia mu znacznej szkody albo spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Same zaświadczenia o dochodach są niewystarczające do oceny sytuacji materialnej skarżącego. Nie przedstawił on chociażby oświadczenia o ponoszonych kosztach utrzymania, czy też bieżącego wyciągu z konta bankowego, co uniemożliwiło ocenę jego sytuacji materialnej w kontekście ponoszonych wydatków. Przedstawił jedynie zaświadczenie o posiadanym kredycie obrotowym w wysokości 30133 zł. Jak już wyżej wspomniano, na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej, np. poprzez przedłożenie aktualnej dokumentacji dotyczącej jej sytuacji finansowej, w tym wyciągów z rachunków bankowych. Należy zwrócić uwagę, że jest oczywiste, iż egzekucja określonej kwoty pieniężnej prowadzi do uszczuplenia sytuacji majątkowej dłużnika, jednak przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest wyłącznie szkoda, ale szkoda, którą można uznać za znaczną. Dla oceny, czy skutkiem egzekucji będzie wyrządzenie skarżącemu szkody, którą można by uznać za znaczną w jego przypadku - niezbędne jest odniesienie wspomnianej wyżej kwoty do całokształtu sytuacji majątkowej wnioskodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 5236/16). Ponadto podkreślenia wymaga, że trudna sytuacja finansowa strony nie może sama w sobie świadczyć o spełnieniu przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pogorszenie warunków egzystencji wnioskodawcy nie stanowi jednak samoistnej przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11).

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie