Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 15/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 24a ust. 6, 7, 8, 9, 10
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 25 ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 30 poz 16 art. 124 ust. 2
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla  rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr  1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003
article: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 135; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie WSA Jerzy Drwal,, WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca), Protokolant Referent Ewelina Piskorek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów zgłoszonych do danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz J. J. kwotę 200 zł (dwieście złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 28 października 2013 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie po rozpatrzeniu odwołania J. J. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 2 sierpnia 2013 r. o odrzuceniu zarzutów zgłoszonych do danych zawartych w operacie opisowo-kartograficznym modernizacji ewidencji i budynków w stosunku do działek oznaczonych numerami: A, B, C i D położonych w obrębie ewidencyjnym [...] w jednostce ewidencyjnej Gmina [...].

Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji podał, że przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków w jednostce ewidencyjnej Gmina [...] zostało zarządzone w oparciu o art. 24a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz.1287 z późn. zm., powoływanej dalej także jako P.g.k.).

Projekt operatu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków w jednostce ewidencyjnej Gmina [...] był wyłożony w dniach od 8 do 26 marca 2010 r. w siedzibie Starostwa Powiatowego w [...] do wglądu osób zainteresowanych. Organ wskazał, że w okresie wyłożenia projektu operatu J. J. zgłosił uwagi odnośnie powierzchni działek nr D, A, B, C, położonych w obrębie [...], będących przedmiotem jego własności.

Według organu pierwszej instancji protokołem uwag i zastrzeżeń z dnia 26 marca 2010 J. J.:

a/ zakwestionował powierzchnię działki nr D, wskazując rozbieżność pomiędzy powierzchnią figurującą w dokumentach Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) wynoszącą 1,07 ha, a powierzchnią ewidencyjną wynoszącą 1,04 ha;

b/ zakwestionował powierzchnię działki nr A, wskazując rozbieżność pomiędzy powierzchnią figurującą w dokumentach ARiMR wynoszącą 2,26 ha, a powierzchnią ewidencyjną wynoszącą 2,25 ha;

c/ zakwestionował powierzchnię działki nr B, wskazując rozbieżność pomiędzy powierzchnią figurującą w dokumentach ARiMR wynoszącą 0,89 ha, a powierzchnią ewidencyjną wynoszącą 0,90 ha;

d/ zakwestionował powierzchnię działki nr C, wskazując rozbieżność pomiędzy powierzchnią figurującą w dokumentach ARiMR wynoszącą 0,22 ha, a powierzchnią ewidencyjną wynoszącą 0,23 ha.

W wyniku rozpatrzenia uwag w sprawie działek nr D, A, B, C zastrzeżenia uznano za niezasadne – jak stwierdził organ - ze względu na nie wystąpienie rozbieżności w obliczonych powierzchniach geodezyjnych tych działek w stosunku do powierzchni ewidencyjnej.

Organ pierwszej instancji wskazał, że po upływie terminu wyłożenia projektu operatu opisowo-kartograficznego, zgodnie z art. 24a ust. 8 P.g.k. projekt ten stał się operatem ewidencji gruntów i budynków. Informacja o tym została ogłoszona 15 lutego 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego Nr 21, poz. 561.

Pismem z dnia 16 marca 2011 r. J. J. złożył zarzuty do danych zawartych w operacie opisowo - kartograficznym modernizacji ewidencji gruntów i budynków Gminy [...], według organu, odnośnie swoich działek nr nr C, B, D, i A położonych w obrębie ewidencyjnym [...] - w zakresie niezgodności powierzchni wymienionych działek zawartych w operacie "w stosunku do stanu rzeczywistego i określonego w zarysie uwłaszczeniowym" oraz ze stanem ujawnionym w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Do pisma została dołączona informacja dotycząca działek deklarowanych do płatności wydana przez ARiMR, z której wynika, że zadeklarowane do płatności działki zawierają maksymalny zwarty obszar o następujących powierzchniach (pow.): działka nr A - pow. 2,26 ha, działka nr C - pow. 0,22 ha, działka nr E - pow. 0,23 ha, działka nr F - pow. 0,06 ha, działka nr G - pow. 0,89 ha, działka nr D - pow. 1,07 ha, działka nr H - pow. 0,40 ha.

Rozpatrując zarzuty organ pierwszej instancji wskazał, że odnośnie przedmiotowych działek istnieją następujące materiały archiwalne:

a/ uczytelnione zdjęcia lotnicze z 1957 roku,

b/ operat klasyfikacyjny z 1963 roku nr ewidencyjny [...],

c/ rejestr pomiarowo - klasyfikacyjny z 1964 roku,

d/ mapa ewidencyjna z 1964 roku w skali 1 : 5000,

e/ zarys pomiarowy nr ewidencyjny [...],

f/ operat uwłaszczeniowy nr ewidencyjny [...],

g/ rejestr pomiarowo - klasyfikacyjny z 1976 roku,

h/ mapa ewidencyjna z 1999 roku w skali 1 : 5000,

i/ odnowiona mapa ewidencyjna z 2002 roku w skali 1 : 5000,

j/ wektorowa mapa ewidencyjna uzupełniona o dane z modernizacji ewidencji gruntów i budynków z 2010 roku,

k/ kopia ortofotomapy cyfrowej w skali 1: 2000 opracowana na podstawie zdjęć lotniczych w skali 1 : 13000 (aktualność zdjęć: 2003-2004 r.), sporządzona w ramach projektu Phare 2003 dla potrzeb LPIS.

Organ wskazał, że w rejestrze pomiarowo - klasyfikacyjnym z 1964 niżej wymienione działki, których władającym był J. P., zostały ujawnione w pozycji rejestrowej [...] o następujących powierzchniach: działka C- pow. 0,23 ha, działka nr G - pow. 0,90 ha, działka nr D - pow. 1,04 ha.

W rejestrze pomiarowo klasyfikacyjnym z 1975 roku z ogłoszenia stanu władania do uwłaszczeń w pozycji rejestrowej nr [...] ujawniono władającego J. J. między innymi do przedmiotowych działek o następujących powierzchniach: działka nr C- pow. 0,23 ha, działka nr B - pow. 0,90 ha, działka nr D - pow. 1,04 ha, działka nr A - pow. 2,25 ha.

Na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 roku o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27 poz. 250) został wydany akt własności ziemi Nr [...] z dnia 29 września 1975 r. na rzecz J. J., w którym przedmiotowe działki wykazane zostały w oparciu o powyższy rejestr oraz protokół stwierdzenia stanu władania. Kolejny rejestr z 1976 roku potwierdza powyższe zapisy.

Przebieg granic działek wykazano w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem [...], sporządzonej przy zakładaniu ewidencji na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów dotyczących ewidencji gruntów i budynków.

W ocenie organu pierwszej instancji analiza wymienionych wyżej materiałów wykazała, że kształt, usytuowanie i powierzchnia przedmiotowych działek nie uległy zmianie od czasu założenia ewidencji gruntów dla obrębu ewidencyjnego [...].

Dla nieruchomości stanowiącej własność J. J. na podstawie umowy przekazania własności i posiadania gospodarstwa rolnego w 1979 roku oraz umowy darowizny z 2005 r. prowadzona jest księga wieczysta, w której wpisano między innymi działki: nr A o pow. 2,25 ha, nr C o pow. 0,23 ha, nr G o pow. 0,90 ha, i nr D o pow. 1,04 ha.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących rozbieżności pomiędzy powierzchnią ewidencyjną a powierzchnią gruntów uprawniających do przyznania płatności, wykazaną przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa organ wyjaśnił, że nie można utożsamiać powierzchni działki ewidencyjnej z powierzchnią faktycznie użytkowaną rolniczo, zadeklarowaną dla potrzeb otrzymania dopłat. Działka rolna i działka ewidencyjna to zupełnie odrębne pojęcia, służące innym celom. Działka rolna to zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw. Działka ewidencyjna zaś to wyodrębniony geodezyjnie obszar ujawniony w ewidencji gruntów i budynków. O zakwalifikowaniu gruntu do danej płatności przesądza aktualne jego wykorzystywanie, nie zaś rolnicze przeznaczenie w ewidencji gruntów i budynków. Płatności przyznawane są do rzeczywistych powierzchni działek rolnych, na których deklarowane są uprawy, a nie ewidencyjnych. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa posiada opracowania mapowe i opisowe na potrzeby określania powierzchni zasiewów w poszczególnych działkach ewidencyjnych, a podawane właścicielom powierzchnie zasiewów nie są tożsame z powierzchniami ewidencyjnymi wykazanymi w rejestrze ewidencji gruntów i budynków prowadzonym przez Starostę. Według organu z obrazu ortofotomapy jasno wynika, że właściciel użytkuje rolniczo grunty nie w granicach działek ewidencyjnych, co skutkuje rozbieżnościami powierzchniowymi.

Starosta stwierdził, że określone w art. 24a P.g.k. postępowanie w zakresie modernizacji ewidencji gruntów i budynków przeprowadzono prawidłowo. Uwagi zgłoszone w okresie wyłożenia projektu do wglądu były rozpatrywane przez upoważnionego pracownika Starostwa, przy udziale wykonawcy prac geodezyjnych, kartograficznych lub taksacyjnych, związanych z opracowaniem projektu operatu ewidencyjnego. Osoby te rozstrzygały o przyjęciu lub odrzuceniu uwag zgłoszonych do tego projektu.

Organ wskazał, że w postępowaniu dotyczącym zarzutów do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo kartograficznym pełnomocnik właściciela nieruchomości złożył pismo z dnia 24 lipca 2013 r. z załączonymi wydrukami z systemu ARiMR (Informację dotyczącą działek deklarowanych do płatności i kopię załącznika graficznego z dokonanymi własnymi adnotacjami), w którym podtrzymał wcześniej złożone zarzuty odnośnie rozbieżności miedzy powierzchniami działek podawanymi przez ARiMR w stosunku do powierzchni wykazanych w ewidencji gruntów i budynków. Ponadto na załączniku graficznym podał dane z wykonanych przez siebie pomiarów na gruncie.

W odniesieniu do informacji zawartych w wymienionym wyżej piśmie organ stwierdził, że w zakresie rozbieżności w stosunku do powierzchni podawanych przez ARiMR różnica polega na dokładności wykazania powierzchni w metrach kwadratowych w tabeli załączonej do pisma, natomiast w tabeli załączonej do zarzutów z dnia 16 marca 2011 r. powierzchnie tych samych działek wykazano z dokładnością do ara.

Odnośnie pomiarów wykonanych samodzielnie przez stronę, jak też informacji zawartych w adnotacjach na załączniku graficznym organ stwierdził, że nie mogą być one podstawą do uwzględnienia ich w operacie ewidencji gruntów i budynków. Natomiast pozostałe informacje zawarte w piśmie z dnia 24 lipca 2013 r. nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

W związku z powyższym Starosta [...] na podstawie art. 24a ust. 9 P.g.k. odrzucił zarzuty zgłoszone przez J. J. do operatu ewidencji gruntów i budynków, ponieważ w wyniku modernizacji ewidencji gruntów nie uległy zmianie granice ewidencyjne kwestionowanych działek oraz ich powierzchnie od czasu założenia ewidencji gruntów i budynków.

Organ drugiej instancji utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wskazał, że w czasie wyłożenia projektu operatu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków J. J. w dniu 26 marca 2010 r. zgłosił uwagi odnośnie powierzchni działek nr D, A, G, C, położonych w obrębie [...] oraz dodatkowo poinformował, że granice wyżej wymienionych działek oraz działki nr H nie były zmieniane od czasu uwłaszczeń i dlatego nie wyraża zgody na ich zmianę. Jednocześnie wniósł zastrzeżenia do wykazanych powierzchni budynków.

Relacjonując zarzuty, jakie pismem z dnia 16 marca 2011 r. J. J. złożył do danych zawartych w operacie opisowo - kartograficznym modernizacji ewidencji gruntów i budynków organ drugiej instancji wskazał, że dotyczyły one niezgodności powierzchni działek nr C, B, D i A, położonych w obrębie ewidencyjnym [...] "w stosunku do stanu rzeczywistego i określonego w zarysie uwłaszczeniowym" oraz ze stanem wykazanym przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Różnice te były identyczne jak te, na które J. J. wskazywał w uwagach zgłoszonych w czasie wyłożenia projektu operatu opisowo – kartograficznego.

W ocenie organu drugiej instancji odrzucenie zarzutów przez Starostę [...] było prawidłowe.

Odnosząc się do odwołania J. J. organ odwoławczy stwierdził, że bezzasadny jest zarzut zmiany granicy działek w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Granice przedmiotowych działek uwidocznione w operacie ewidencji gruntów i budynków nie uległy zmianie od założenia ewidencji w 1964 roku. Z akt sprawy wynika, że przebieg granic działek ewidencyjnych w obrębie [...] opracowano na podstawie zdjęć lotniczych uczytelnionych w 1957 roku, a następnie wykonano w 1964 roku mapę ewidencyjną, obliczono powierzchnie działek oraz powierzchnie użytków gruntowych i konturów klasyfikacyjnych i sporządzono rejestr pomiarowo klasyfikacyjny. W ramach uregulowania własności gospodarstw rolnych w trybie ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27 poz. 250) wydano akt własności ziemi z dnia 29 września 1975 r., W postępowaniu tym w protokole stwierdzenia stanu władania sporządzonym w dniu 7 czerwca 1975 r. na potrzeby uwłaszczenia wpisano między innymi działki: nr A o powierzchni 2,25 ha, nr B o powierzchni 0,90 ha, nr D o powierzchni 1,04 ha i nr C o powierzchni 0,23 ha. Z powyższego wynika, iż powierzchnie działek będących przedmiotem zastrzeżeń w trakcie prowadzonej modernizacji ewidencji gruntów i budynków nie uległy zmianie. Nie uległy również zmianie granice działek wykazane na mapie ewidencyjnej.

Organ stwierdził, że wskazywane przez skarżącego różnice pomiędzy mapą ewidencyjną a mapą przysłaną przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie są przedmiotem niniejszego postępowania, gdyż mapy z ARiMR nie mogą być podstawą do wprowadzania zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. J. zarzucił, że:

a/ organ ograniczył zakres jego zarzutów do działek oznaczonych numerami D, A, B i C, pomijając, że w zarzuty z dnia 16 marca 2011 r. dotyczyły wszystkich działek należących do J. J.;

b/ łączna powierzchnia dwu działek nr I i nr H zmniejszona jest o 9 arów (w tym działka nr D o 8 arów, a działka nr H o 1 ar w stosunku do powierzchni kupionej przez jego ojca J. J.;

c/ oczywiste są zmiany graniczne działek nr D, nr H i nr A, a wydane decyzje z naruszeniem prawa tego nie uwzględniają;

d/ powierzchnia zasiewu określana przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przy braku jakichkolwiek nieużytków powinna być powierzchnią rzeczywistą, w szczególności zgodną z powierzchnią ewidencyjną.

W odpowiedzi na skargę Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wnosił o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Ponadto w ocenie organu odwoławczego bezzasadny jest zarzut, że w trakcie modernizacji ewidencji gruntów i budynków były wprowadzane zmiany granic, w tym przesunięcie drogi gminnej przy działkach nr D i nr H. W ocenie organu zarzuty do danych zawartych w operacie opisowo - kartograficznym modernizacji ewidencji gruntów i budynków dotyczyły tylko powierzchni działek nr nr D, A, G i C, natomiast co wszystkich działek skarżący wnosił jedynie o wydanie współrzędnych zastabilizowanych punktów, nie precyzując czy chodzi o punkty osnowy geodezyjnej, czy też o inne punkty. Starostwo Powiatowe w [...] pismem z dnia 12 kwietnia 2011 r poinformowało J. J., że współrzędne punktów geodezyjnych są wydawane podmiotom uprawnionym, po uprzednim zgłoszeniu pracy geodezyjnej i zagadnienie udostępniania współrzędnych nie było przedmiotem postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa.

Modernizacja ewidencji gruntów i budynków zarządzana przez starostę na podstawie art. 24a P.g.k. jest zespołem działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych przez starostę w celu uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych i utworzenia pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 455 z późn. zm.), a także w celu modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu.

Prawa stron w toku modernizacji ewidencji gruntów i budynków są chronione między innymi przez tryb postępowania, w którym przewidziano udział osób, których interesu prawnego dotyczą dane ujawnione w projekcie operatu opisowo – kartograficznego. Osoby takie mają prawo w okresie 15 dni roboczych wyłożenia projektu operatu do wglądu zgłaszać uwagi do tych danych (art. 24a ust. 6 P.g.k.). Upoważniony pracownik starostwa powiatowego, posiadający uprawnienia zawodowe w zakresie rozgraniczania i podziałów nieruchomości (gruntów) oraz sporządzania dokumentacji do celów prawnych, przy udziale wykonawcy prac geodezyjnych, kartograficznych lub taksacyjnych, związanych z opracowaniem projektu operatu ewidencyjnego, rozstrzyga o przyjęciu lub odrzuceniu uwag zgłoszonych do tego projektu, po czym informuje zgłaszającego uwagi o sposobie rozpatrzenia uwag oraz sporządza wzmiankę o treści zgłoszonych uwag i sposobie ich rozpatrzenia w protokole (art. 24a ust. 7 P.g.k.). Po upływie terminu wyłożenia projektu operatu opisowo – kartograficznego projekt ten staje się operatem ewidencji gruntów i budynków, o czym starosta ogłasza w dzienniku urzędowym województwa (art. 24a ust. 8 P.g.k.) Ogłoszenie to otwiera 30 dniowy termin dla każdego, czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo - kartograficznym do zgłoszenia zarzutów do tych danych (art. 24a ust. 9 P.g.k.).

Prawidłowe i wyczerpujące rozpatrzenie zarzutów do danych ujawnionych w operacie opisowo - kartograficznym wymaga prawidłowego zidentyfikowania zarzutów.

W badanej sprawie zarzuty te, sformułowane przez skarżącego dość nieprzejrzyście, nie zostały prawidłowo i w całości odczytane zarówno przez organ pierwszej instancji, jak i przez organ odwoławczy. W związku z tym uzasadniony jest zarzut, przedstawiony w skardze do Sądu, że organ ograniczył zakres zarzutów skarżącego tylko do działek oznaczonych numerami D, A, B i C, pomijając inne zarzuty. Przy tym jednak treść zarzutów nie daje podstawy, aby uznać, że - tak jak wskazywał skarżący w skardze do Sądu - zarzuty z dnia 16 marca 2011 r. dotyczyły wszystkich działek należących do J. J.

Z pisma J. J. z dnia 16 marca 2011 r. wynika, że potwierdza on złożone wcześniej zastrzeżenia i jest przeciwny wprowadzaniu zmian w stosunku do stanu rzeczywistego i określonego w "zarysie uwłaszczeniowym".

W dalszej części pisma skarżący wymienił cztery działki oznaczone numerami C, B, D i A, zarzucając, że co do powierzchni tych działek występują opisane bliżej sprzeczności między treścią informacji otrzymanej od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz treścią operatu opisowo – kartograficznego.

W kolejnym akapicie zarzutów skarżący wyjaśnił, że na żadnej z wymienionych działek nie ma nieużytków. W dalszej części tego samego zdania stwierdził, że na działce nr H są grunty zabudowane i z tego względu jej nie wymienił.

Z przedstawionej treści zarzutów wynika, że skarżący sformułował zarzuty nawiązując do swoich wcześniejszych zastrzeżeń i potwierdzając je. Zastrzeżenia te zostały przedstawione przez skarżącego w uwagach do danych ujawnionych w operacie opisowo – kartograficznym, złożonych na podstawie art. 24a ust. 6 P.g.k. W protokole uwag i zastrzeżeń z dnia 26 marca 2010 r. skarżący zgłosił uwagi nie tylko do powierzchni czterech działek oznaczonych numerami C, G, D i A, wyraźnie w czterech punktach opisując rozbieżności między treścią informacji otrzymanej od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz treścią operatu opisowo – kartograficznego. W dalszej części uwag stwierdził bowiem, że od czasu uwłaszczenia granice "żadnych z tych działek" oraz działki nr H nie były zmieniane i że obecnie nie wyraża on zgody na ich zmianę. Według skarżącego prawnie obowiązują granice aktualne w dniu wydania aktów własności ziemi, równocześnie jednak, według niego, wówczas powierzchnie były ustalane z niedomiarem.

Z treści opisanych uwag wynika, że skarżący kwestionował nie tylko powierzchnie działek oznaczonych numerami C, B, D i A, ale także powierzchnię działki oznaczonej numerem H, która – jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy map – sąsiaduje z działką nr D. Z treści uwag wynika, że skarżący nie miał zastrzeżeń do granic według stanu ewidencyjnego, przyjętych między innymi w czasie stwierdzania stanu własności nieruchomości w postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 roku o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych. Natomiast według skarżącego liczbowe wartości powierzchni nieruchomości ustalane były z niedomiarem.

Uwagi powyższe zostały niejako przeniesione do treści zarzutów z dnia 16 marca 2011 r., złożonych przez skarżącego na podstawie art. 24a ust. 9 P.g.k., skoro skarżący potwierdził swoje wcześniejsze zastrzeżenia i wymienił działki, których te zastrzeżenia dotyczą. Jednak, inaczej niż przyjęły to obydwa organy, zarzuty obejmują nie tylko dane co do powierzchni działek oznaczone numerami C, B, D i A, ale także dane co do powierzchni działki numer G. Skarżący nie wymienił tej działki obok czterech pozostałych jako wykazujących różnicę między treścią informacji otrzymanej od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz treścią operatu opisowo – kartograficznego, wyjaśniając, że jej nie wymienia, ponieważ są na niej grunty zabudowane. Z akt sprawy wynika, że ewidencyjna powierzchnia działki nr H wynosi 0,55 ha, natomiast przedstawiony w informacji ARiMR maksymalny kwalifikowany obszar (PEG) w tej działce wynosi 0,40 ha. Oznacza to, że działki nr H skarżący nie wymienił w zestawienia działek, ponieważ uznał, że ze względu na obszar zabudowany niekwalifikujący się do PEG, różnica między treścią informacji od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i treścią operatu opisowo – kartograficznego o niczym nie świadczy. Nie oznacza to jednak, że dane co do powierzchni działki nr H nie były objęte zarzutami złożonymi przez skarżącego na podstawie art. 24a ust. 9 P.g.k., skoro skarżący potwierdził swoje wcześniejsze zastrzeżenia i w tym kontekście wymienił działkę nr H obok innych czterech działek.

Nie można natomiast uznać za uzasadnione twierdzenie skarżącego sformułowane w skardze do Sądu, że zarzuty z dnia 16 marca 2011 r. dotyczyły wszystkich działek należących do J. J. Wskazać bowiem należy, że w uwagach do danych ujawnionych w operacie opisowo – kartograficznym złożonych na podstawie art. 24a ust. 6 P.g.k. skarżący nie skonkretyzował zastrzeżeń co do danych dotyczących innych działek, a w szczególności ich powierzchni. Wprawdzie oprócz pięciu wymienionych wyżej działek, skarżący wymienił także działkę nr E, ale stwierdzając tylko, że działka ta została zakupiona później i wymaga sprawdzenia. Nie była to zatem żadna uwaga, o której mowa w art. 24a ust. 6 P.g.k. i stwierdzenie to nie zwiera takiej treści, którą można byłoby interpretować jako zarzut do danych w rozumieniu art. 24a ust. 9 P.g.k. Zatem potwierdzenie w zarzutach z dnia 16 marca 2011 r. złożonych wcześniej zastrzeżeń nie oznacza, że co do danych dotyczących działki nr E zostały sformułowane zarzuty w rozumieniu art. 24a ust. 9 P.g.k.

Zarzuty takie nie zostały sformułowane także co do danych dotyczących innych działek, w szczególności działki nr C położonej w obrębie Stefanówka oraz działek nr X i nr Y położonych w obrębie [...]. Działki te zostały wymienione obok pozostałych sześciu wymienianych wcześniej działek jako te, co do których skarżący w piśmie z dnia 16 marca 2011 r. zwracał się o wydanie współrzędnych zastabilizowanych punktów wraz ze współrzędnymi punktu odniesienia określonymi na kopii mapy (co do działek oznaczonych numerami A, D, H, C, E, F i G) bądź bez współrzędnych punktu odniesienia (co do działek oznaczonych numerami X i Y). Jednak żadnych zarzutów do danych dotyczących tych działek skarżący nie sformułował.

Podsumowując należy stwierdzić, że prawidłowe rozpatrzenie zarzutów skarżącego powinno obejmować nie tylko dane dotyczące działek oznaczonych numerami C, G, D i A w obrębie [...], ale także dane dotyczące działki nr H, sąsiadującej z działką nr D. Pominięcie danych dotyczących działki nr H sprawiło, ze zarzuty zostały rozpatrzone z naruszeniem art. 24a ust. 9 i 10 P.g.k.

Zarzuty rozpatrzone zostały z naruszeniem także innych przepisów postępowania. Przypomnieć bowiem należy, że w myśl art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, która oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Wyrazem tej zasady są obowiązki nałożone na organ administracji publicznej w art. 77 § 1 i 80 K.p.a. Według tych przepisów organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić czy dana okoliczność została udowodniona.

W ocenie Sądu powyższych wymogów nie spełnia zaskarżona decyzja, bowiem organy nie uzasadniły przekonująco, dlaczego za nieistotne uznały dane co do powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) działek przekazane skarżącemu przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Zarzuty skarżącego do danych dotyczących działek oznaczonych numerami C, B, D i A oparte są przede wszystkim na twierdzeniu, że istnieje różnica między treścią informacji przekazanej przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz treścią operatu opisowo – kartograficznego.

W ocenie organu pierwszej instancji nie można utożsamiać powierzchni działki ewidencyjnej z powierzchnią faktycznie użytkowaną rolniczo, zadeklarowaną dla potrzeb otrzymania dopłat, a według organu drugiej instancji mapy z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie mogą być podstawą do wprowadzania zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków.

Tezy powyższe zostały sformułowane przez obydwa organy bez odniesienia się do rzeczywistej treści informacji przekazanej przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa skarżącemu i rzeczywistego znaczenia tej informacji. Informacja, o której mowa, została przekazana skarżącemu na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1164, ze zm.) i zawierała dane między innymi o maksymalnym kwalifikowanym obszarze do jednolitej płatności obszarowej, czyli inaczej mówiąc, o powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) oraz o maksymalnym zwartym obszarze PEG na działce ewidencyjnej. Informacje te odnoszą się do powierzchni działek referencyjnych, którymi są działki ewidencyjne oznaczone odpowiednimi identyfikatorami liczbowymi, których częścią są numery ewidencyjne działek według ewidencji gruntów i budynków.

Maksymalny kwalifikowalny obszar stanowi powierzchnia gruntów rolnych spełniających kryteria określone w art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE z 2009 r. nr L 30, s. 16). Obszar ten (PEG) wyznaczany jest przez ARiMR na podstawie pomiaru powierzchni użytkowanej rolniczo na obrazie ortofotomapy w granicach działki ewidencyjnej jako różnica powierzchni pomiędzy powierzchnią całkowitą działki ewidencyjnej a terenami nieuprawnionymi do płatności (np. lasy, wody, drogi, siedliska mieszkalne itp.), których granice są określone na podstawie ortofotomapy. Oznacza powyższe, że zarówno maksymalny obszar kwalifikowany do płatności jak i tym bardziej maksymalny zwarty obszar PEG na działce ewidencyjnej nie powinny być większe od powierzchni działki ewidencyjnej.

Z akt sprawy wynika, że w przypadku trzech działek skarżącego położonych w obrębie Stefanówka, oznaczonych numerami G, D i A powierzchnie PEG wskazane w informacji ARiMR są większe od powierzchni działek określonych w operacie opisowo – kartograficznym. Różnice te wynoszą od 1 do 3 arów. Nie można ich (a w każdym razie różnicy 3 arów) wyjaśnić dokładnością wykazania powierzchni w arach lub w metrach kwadratowych, jak usiłował zrobić to organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji. O ile mogłaby nie wzbudzać wątpliwości powierzchnia PEG na działce ewidencyjnej mniejsza od powierzchni działki w ewidencji gruntów i budynków, to powierzchnia PEG większa prowadzi do wniosku, że w informacji jest albo omyłka, albo ARiMR posłużyła się innym materiałem geodezyjnym, według którego powierzchnia geodezyjna ewidencyjnych działek nr nr B, D i A jest większa niż ta, która dotychczas była ujawniona w ewidencji gruntów i budynków. Organ rozpatrujący zarzuty skarżącego nie może uniknąć wyjaśnienia tych sprzeczności, zaś stwierdzenie, że nie można utożsamiać powierzchni działki ewidencyjnej z powierzchnią faktycznie użytkowaną rolniczo, choć prawdziwe, niczego w badanej sprawie nie uzasadnia ani nie wyjaśnia.

Ponownie rozpatrując sprawę organ powinien rozpatrzeć zarzuty do danych odnoszących się do pięciu wymienionych wyżej działek, w tym także do danych dotyczących działki nr H. Ponadto organ powinien wyjaśnić, jakie są rzeczywiste powody wykazywania przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa maksymalnego obszaru kwalifikowanego do płatności (PEG) w obrębie niektórych działek większego niż powierzchnia ewidencyjna tych działek, uznawana dotychczas przez organ za prawidłową w świetle danych ewidencji gruntów i budynków. Organ powinien wyjaśnić, czy skoro powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza (PEG) w ramach poszczególnych działek referencyjnych nie powinna być większa od powierzchni geodezyjnej działek w ich granicach ewidencyjnych, to czy podanie przez ARiMR powierzchni ewidencyjno-gospodarczej niespełniającej tego warunku w świetle danych organu, jest pomyłką Agencji, czy świadczy o istnieniu innego materiału geodezyjnego, który powinien być brany pod uwagę przy modernizacji ewidencji gruntów i budynków.

Analiza omówionych wyżej okoliczności należy przede wszystkim do organu przeprowadzającego modernizację ewidencji gruntów i budynków oraz rozpatrującego zarzuty do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo – kartograficznym. W związku z tym uchylone zostały decyzje organów obydwu instancji.

Biorąc pod uwagę omówione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm., dalej wymienionej jako P.p.s.a.).

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a.