Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1350/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6075 Działalność zawodowa w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 194 ust. 1a, art. 178 ust. 2, art. 195a ust. 1, art. 175 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 2147
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 151, art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 10
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa, po rozpoznaniu wniosku M. Z. o ponowne rozpoznanie sprawy objętej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], orzekającą o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego M. Z. kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy, uchylił ww. decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2014 r. i orzekł o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego M. Z. kary dyscyplinarnej w postaci nagany.

Jako podstawę prawną skarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz. U. 2016 r. poz. 23 ze zm. – dalej: kpa) w związku z § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury i Budownictwa (Dz. U. poz. 1907 ze zm).

Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (dalej Minister Transportu) wszczął z urzędu postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej wobec rzeczoznawcy majątkowego M. Z. (zwanego dalej skarżącym, rzeczoznawcą majątkowym) w związku ze skargą przedstawioną przez Wojewodę [...] w piśmie z dnia [...] maja 2012 r. Jednocześnie akta przedmiotowej sprawy zostały przekazane Komisji Odpowiedzialności Zawodowej (dalej KOZ) w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Minister Transportu postawił rzeczoznawcy majątkowemu cztery zarzuty w związku z opracowaniem operatu szacunkowego z dnia [...] lipca 2011 r., dotyczącego wyceny nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiącej zabudowaną nieruchomość gruntową na terenie [...] - wg stanu sprzed 1939 r., położonej przy ul. [...] w L. Powyższy operat szacunkowy został sporządzony dla potrzeb realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto Minister Transportu powołując się na art. 157 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 – dalej ugn) wskazał, że przedmiotowy operat szacunkowy od dnia wydania negatywnej oceny przez Komisję Opiniującą [...] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych stracił charakter opinii o wartości nieruchomości, o której mowa w art. 156 ust. 1 ww. ustawy.

Wojewoda [...] w uzasadnieniu skargi przedstawił rzeczoznawcy majątkowemu M. Z. następujące zarzuty:

1. sporządzenie operatu szacunkowego niezgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardów zawodowych, co może mieć wpływ na poziom określonej wartości;

2. sporządzenie operatu szacunkowego obarczonego istotnymi błędami metodycznymi i uchybieniami;

3. odmowa spotkania z Zespołem Opiniującym, z jednoczesną informacją rzeczoznawcy majątkowego, że jest świadomy popełnienia błędów w operacie szacunkowym;

4. dopuszczenie, aby nierzetelnie sporządzona opinia została przedłożona jako dowód w toczącym się postępowaniu administracyjnym, pomimo świadomości popełnionych błędów.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Minister Infrastruktury i Rozwoju (dalej: Minister) decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. orzekł o zastosowaniu wobec skarżącego kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy, potwierdzając jednocześnie zasadność dwóch spośród czterech zarzutów postawionych rzeczoznawcy majątkowemu.

Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. skarżący, działający przez pełnomocnika profesjonalnego, wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Wobec powyższego Minister pismem z dnia [...] marca 2014 r. zwrócił się do KOZ o ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie z tytułu odpowiedzialności zawodowej wobec skarżącego.

KOZ po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, obejmującego cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ustaliła, że rzeczoznawca majątkowy naruszył przepisy obowiązujące w dacie wykonania czynności objętych niniejszym postępowaniem w stopniu uzasadniającym zastosowanie art. 178 ugn. KOZ wystąpiła o zastosowanie wobec skarżącego kary dyscyplinarnej określonej w art. 178 ust. 2 pkt 2 ugn - tj. nagany.

Minister na podstawie ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. uchylił decyzję własną z dnia [...] stycznia 2014 r. i orzekł o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej w postaci nagany.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Minister wskazał, że w zgromadzonym materiale dowodowym zostały w części potwierdzone zarzuty wymienione w pkt 1 i 2. Organ przypomniał, że skarżący sporządził w dniu [...] lipca 2011 r. operat szacunkowy dotyczący nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w L. przy ulicy [...]. Przedmiotowy operat szacunkowy został sporządzony na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego w trybie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Rzeczoznawca majątkowy dokonał wyceny nieruchomości przy uwzględnieniu jej podziału na dwie funkcjonalne części obejmujące:

- jedną parcelę budowlaną I kat., z ogrodzeniem drewnianym, zabudowaną domem jednokondygnacyjnym o powierzchni 200 m2, zbudowanym z cegły, krytym blachą, podpiwniczonym, posiadającym strych oraz budynkami gospodarczymi - stajniami, garażem i komórką, o łącznej powierzchni 300 m2 (WN1);

- osiem parceli gruntowych II kat. Łączna powierzchnia wszystkich parcel wynosiła 24500 m2 (WN2).

Wycena części zabudowanej nieruchomości została przeprowadzona w podejściu porównawczym, metodą korygowania ceny średniej. Do porównań przyjęto czternaście nieruchomości z obszaru miasta [...], zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi w zabudowie wolnostojącej wraz z zabudowaniami gospodarczymi. W zestawieniu tych nieruchomości, stanowiącym załącznik do operatu szacunkowego, podane zostały następujące dane: położenie (miasto i ulica), cena transakcyjna, cena 1 m2, data transakcji, powierzchnia budynku, powierzchnia działki oraz w uwagach - występowanie zabudowy gospodarczej. Ponadto rzeczoznawca majątkowy w punkcie 8.1 operatu szacunkowego przedstawił oceny w zakresie cech rynkowych nieruchomości o cenie maksymalnej i minimalnej. Brak jest

natomiast opisu nieruchomości porównawczych, w tym nieruchomości o cenach skrajnych w szczególności charakterystyki budynków mieszkalnych i budynków gospodarczych. Nieznany jest także rodzaj powierzchni budynków mieszkalnych podanych w zestawieniu, tj. czy jest to powierzchnia użytkowa, czy powierzchnia zabudowy. W piśmie wyjaśniającym z dnia [...] października 2014 r. rzeczoznawca majątkowy przedstawił opis nieruchomości zabudowanych o cenach skrajnych, lecz nie wskazał podobieństwa nieruchomości przyjętych do porównań. Ponadto nie podał danych pozwalających zidentyfikować nieruchomości porównawcze z uwagi na utratę danych w wyniku awarii systemu informatycznego obsługującego biuro C. Powyższe wyjaśnienia skarżącego Minister uznał za niewystarczające i stwierdził naruszenie przepisów art. 153 ust. 1 ugn i § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (dalej rozporządzenie), obligujących do znajomości nie tylko cen nieruchomości porównawczych, ale też cech wpływających na poziom cen.

Rzeczoznawca majątkowy przyjął do wyceny zabudowanej części nieruchomości następujące cechy rynkowe wpływające na zróżnicowanie cen: lokalizacja, otoczenie budynku, stan techniczny i funkcjonalność budynku, wielkość budynku, dostąp do sieci infrastruktury oraz funkcjonalność nieruchomości. Natomiast w tabeli przedstawiającej charakterystykę nieruchomości o cenie maksymalnej i cenie minimalnej cecha funkcjonalność nieruchomości została zastąpiona cechą wielkość powierzchni. Wyjaśniając tę rozbieżność rzeczoznawca majątkowy wskazał na błąd techniczny powstały w trakcie edycji do druku operatu szacunkowego. Z uwagi na spójność pozostałej części operatu szacunkowego pod tym względem Minister przyjął to wyjaśnienie w całości.

Minister wskazał, iż wątpliwości budzi przeznaczenie nieruchomości przyjętych do analizy porównawczej, gdzie spośród siedmiu nieruchomości trzy przeznaczone są pod zabudowę usługową, a dwie pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Ponadto rzeczoznawca majątkowy nie podał formy władania nieruchomości porównawczych, wskazując jedynie, że w obrocie znajdowały się nieruchomości gruntowe jako przedmiot prawa własności oraz jako prawo użytkowania wieczystego. Z przedstawionej przez pełnomocnika rzeczoznawcy majątkowego przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. opinii urbanistycznej w/s działek gruntu znajdujących się w rejonie ulicy [...] w L. wynika, że "parcelacja" gruntu oznacza podziały gruntów budowlanych, ponieważ m.in. wzdłuż ww. ulicy widać działki o powierzchni od 220 m2 do ok. 880 m2 (po lewej stronie) oraz od ok. 290 m2 do ok. 2200 m2 (po prawej stronie). Zauważyć należy, że powierzchnia gruntu nieruchomości pozostawionej, w przeliczeniu na jedną działkę wynosi ok. 2700 m2. W piśmie wyjaśniającym z dnia [...] października 2014 r., w odpowiedzi na pytanie nr 1 rzeczoznawca majątkowy wskazał, że na podstawie planów miasta i charakterystyki otoczenia z dostępnych publikacji można stwierdzić, że przedmiotowa nieruchomość położona była na obszarze przeznaczonym głównie pod zabudowę mieszkalną, nie wyłączając możliwości zabudowy usługowej. Ponadto przywołał treść opracowania "L. w latach 1918-1939 Ludność - Przestrzeń - Samorząd", gdzie m.in. dzielnica [...] opisana była jako przedmieścia i kolonie robotnicze z zabudową mieszkaniową o charakterze luźnym, ogrodowym i małej intensywności.

Analizując powyższe Minister stwierdził, że rzeczoznawca majątkowy nie przeprowadził analizy rynku nieruchomości pod kątem zróżnicowania cen w zależności od przeznaczenia gruntu oraz od formy władania, co świadczy o naruszeniu przez rzeczoznawcę majątkowego przepisu § 56 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, który stanowi, że w operacie szacunkowym przedstawia się sposób dokonania wyceny nieruchomości, w tym analizę i charakterystykę rynku nieruchomości w zakresie dotyczącym celu i sposobu wyceny.

Następnie organ wskazał, że przeprowadzenie wyceny nieruchomości w podziale na dwie funkcjonalne części, przy braku danych źródłowych, wymagało przydzielenia części zabudowanej (WN1) niezbędnej powierzchni gruntu, pomniejszając w ten sposób powierzchnię części niezabudowanej (WN2), czego rzeczoznawca majątkowy nie uczynił. Brak takiego umniejszenia przy określaniu wartości rynkowej części niezabudowanej spowodował bezpodstawne zawyżenie wartości tej części nieruchomości. Odnosząc się do tego błędu rzeczoznawca majątkowy wskazał na omyłkowe nieuwzględnienie tej okoliczności na etapie edycji opracowania i przygotowania do druku. Jednak powyższe wyjaśnienie nie zasługuje – zdaniem organu - na uwzględnienie. Wskazane działanie rzeczoznawcy majątkowego organ ocenił jako naruszenie procedury szacowania, poprzez zawyżenie powierzchni gruntu w części niezabudowanej, czym naruszył art. 175 ust. 1 ugn, w kontekście niezachowania szczególnej staranności właściwej dla zawodowego charakteru czynności szacowania nieruchomości.

O naruszeniu ww. przepisu świadczy również – w ocenie Ministra - niejednoznaczny opis nieruchomości pozostawionej pod względem uzbrojenia terenu, jak również błąd w procedurze wynikający z faktu, że nieruchomości przyjęte do porównań nie różniły się cechą "uzbrojenie terenu.

Natomiast zarzuty wymienione w pkt 3 – 4, w toku ponownie przeprowadzonego postepowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej, zostały uznane za niepotwierdzone.

Niezależnie od powyższych ocen zasadności zarzutów przedstawionych przez skarżącego, Minister stwierdził, że skarżący naruszył przepis art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2015 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W operacie szacunkowym rzeczoznawca majątkowy umieścił informację o przekazaniu do organu prowadzącego ewidencję gruntów wyciągu z tego operatu. Tymczasem z ww. przepisu prawa wynika, że art. 158 ugn nie stosuje się w przypadku operatów szacunkowych sporządzanych na potrzeby określenia wartości nieruchomości pozostawionych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Reasumując Minister podniósł, iż w wyniku ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy potwierdzono częściowe udokumentowanie dwóch z czterech zarzutów postawionych skarżącemu. Choć w niniejszym postępowaniu w sposób odmienny oceniono wagę uchybień popełnionych przez rzeczoznawcę majątkowego, uwzględniając przy tym zarówno zalecenia Wojewody [...] wynikające z treści postanowienia z dnia [...] marca 2014 r. wydanego po dacie sporządzenia operatu szacunkowego, jak i wyjaśnienia samego rzeczoznawcy majątkowego, to jednak organ uznał, iż skarżący popełnił błędy w zakresie analizy rynku nieruchomości, a przede wszystkim nie uzasadnił podobieństwa nieruchomości przyjętych do porównań. Wobec powyższego Minister uznał, iż kara nagany, o której mowa w art. 178 ust. 2 pkt 2 ugn, jest karą najbardziej adekwatną do uchybień, jakich dopuścił się rzeczoznawca majątkowy.

Popełnione przez rzeczoznawcę majątkowego błędy metodyczne i uchybienia potwierdzają, że przy sporządzaniu operatu szacunkowego wykazał się brakiem szczególnej staranności przy wykonywaniu czynności zawodowych. Natomiast operat szacunkowy powinien zawierać wszelkie informacje niezbędne przy wykonywaniu wyceny, podstawy dokonanych czynności, tok obliczeń oraz stanowić logiczną i spójną całość. Minister uznał, iż opisane uchybienia nie miały charakteru rażącego naruszenia przepisów prawa i uznał, iż kara dyscyplinarna w postaci nagany jest najbardziej odpowiednią wobec popełnionych uchybień i w sposób wystarczający spełni rolę zapobiegawczą przed popełnieniem podobnych błędów przez skarżącego w przyszłości. Poza tym kara ta, w sposób wystarczający, spełni również rolę prewencji ogólnej.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący, wnosząc o jej uchylenie w całości.

W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2017 r. (które wpłynęło do Sądu w dniu [...] kwietnia 2017 r.) skarżący zarzucił organowi:

1. naruszenie zasady zakazu podwójnego karania wskazując, iż został już ukarany przez stowarzyszenie;

2. uwzględnienie w postepowaniu z tytułu odpowiedzialności zawodowej operatu szacunkowego, który utracił charakter opinii o wartości nieruchomości;

3. wszczęcie postepowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej na podstawie skargi dotyczącej operatu szacunkowego;

4. ukaranie go za nieprzyjęcie do wyceny nieruchomości podobnych.

Natomiast w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2017 r. (które wpłynęło do Sądu w dniu [...].04.2017 r.) zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

1. przepisu § 4 ust. 1 rozporządzenia przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że skarżący zastosował wycenę przy zastosowaniu podejścia porównawczego nie znajdując cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny;

2. przepisu § 56 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że skarżący nie przeprowadził analizy i charakterystyki rynku nieruchomości w zakresie dotyczącym celu i sposobu wyceny.

W odpowiedzi na skargę oraz w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2017 r. organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "ppsa") sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 psa).

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone przez organ administracji w sposób prawidłowy zaś interpretacja przepisów prawa i sposób ich zastosowania nie budzi zastrzeżeń Sądu.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w sprawie niniejszej miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Postępowanie prowadzone z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego ma szczególny charakter. Organ administracji wydając decyzję w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej, to jest decyzję o zastosowaniu kary dyscyplinarnej, opiera ją na dowodach zgromadzonych w toku postępowania wyjaśniającego przez KOZ. Organ administracji stosuje się tu do zasad procedury administracyjnej zawartych w kpa, jak również do zasad procedury zawartej w art. 194-195a ugn.

W świetle art. 194 ust. 1a ugn po wszczęciu postępowania organ przekazuje sprawę do KOZ w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a zgodnie z art. 195a tej ustawy, na podstawie wyników tego postępowania, orzeka, w drodze decyzji, o zastosowaniu jednej z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 178 ust. 2. Z wymienionych przepisów nie wynika wprawdzie, że minister jest całkowicie związany ustaleniami zawartymi w protokole Komisji, ale dyspozycja przepisu art. 195a ust. 1 (minister, na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego, orzeka, w drodze decyzji, o zastosowaniu jednej z kar dyscyplinarnych), nakazuje poszukiwać szczegółowych ustaleń faktycznych dotyczących błędów i uchybień w pracy rzeczoznawcy majątkowego w protokole tej Komisji.

Postępowanie dotyczące odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego ma na celu wykazanie, czy osoba uprawniona do szacowania nieruchomości przy wykonywaniu czynności szacowania wypełniła obowiązki wynikające z art. 175 ust. 1 ugn - to znaczy, czy szacowania nieruchomości dokonała zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi, ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz z zasadami etyki zawodowej, kierując się zasadą bezstronności w wycenie nieruchomości. Zatem ww. Komisja w postępowaniu wyjaśniającym dotyczącym odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego, a w konsekwencji organ, który wydaje decyzję na bazie tego postępowania, nie bada operatu szacunkowego jako takiego, w tym pod kątem, czy ustalona w nim wartość odzwierciedla lub nie rynkową wartość tej nieruchomości, lecz bada czy przy sporządzaniu tego operatu rzeczoznawca postępował zgodnie z dyrektywą wynikającą z art. 175 ust. 1 ugn.

KOZ, po przeprowadzeniu ponownego postępowania wyjaśniającego w sprawie (skutkiem wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy), ustaliła, że skarżący naruszył przepisy prawa obowiązujące w dacie wykonania czynności objętych niniejszym postępowaniem w stopniu uzasadniającym zastosowanie art. 178 ust. 2 pkt 2 ugn, tj. kary dyscyplinarnej w postaci nagany.

Stanowisko to legło u podstaw zaskarżonej decyzji Ministra, który zasadnie podkreślił, iż stwierdził naruszenie przez rzeczoznawcę majątkowego zasady szczególnej staranności, o której mowa w art. 175 ust. 1 ugn, w związku z popełnieniem przez rzeczoznawcę majątkowego błędów metodycznych i uchybień, które potwierdzają, że przy sporządzaniu operatu szacunkowego wykazał się on brakiem szczególnej staranności przy wykonywaniu czynności zawodowych.

W uzasadnieniu ww. decyzji wskazano zatem przyczyny, z powodu których nałożono na skarżącego karę dyscyplinarną nagany oraz wyjaśniono czym kierował się organ przy wymiarze tej kary (adekwatność do popełnionych uchybień oraz wskazanie, iż popełnione uchybienia nie miały charakteru rażącego naruszenia przepisów prawa co doprowadziło do zmiany kary dyscyplinarnej, orzeczonej decyzją pierwszoinstancyjną, na karę mniej dolegliwą).

Sąd podziela stanowisko organu, iż powyższe uchybienia miały wpływ na wynik dokonanej przez skarżącego wyceny nieruchomości w przywołanym wyżej operacie, w związku z czym istnieją obiektywne podstawy do nałożenia kary na rzeczoznawcę majątkowego z tytułu odpowiedzialności zawodowej za wykonywane czynności szacowania nieruchomości, gdyż popełnione przez rzeczoznawcę majątkowego M. Z. uchybienia jednoznacznie potwierdzają, że przy wykonywaniu czynności zawodowych wykazał się brakiem szczególnej staranności.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w pismach procesowych z dnia [...] i [...] kwietnia 2017 r. Sąd stwierdził, iż nie są one zasadne.

Odnośnie zarzutu naruszenia zakazu podwójnego karania stwierdzić należy, iż Komisja Opiniująca [...] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych dokonała oceny prawidłowości sporządzenia przedmiotowego operatu szacunkowego na podstawie art. 157 ust. 1 ugn, wydając w stosunku do niego ocenę negatywną. Podkreślić jednak należy, iż ww. Komisja nie posiada uprawnień do nakładania kar dyscyplinarnych na autorów operatów negatywnie przez nią ocenionych. Nie można zatem uznać, iż nałożona na skarżącego przez Ministra kara dyscyplinarna zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy, zmieniona następnie na karę dyscyplinarną nagany była kolejną karą nałożoną na skarżącego za to samo przewinienie.

Odnośnie zarzutu uwzględnienia w postępowaniu z tytułu odpowiedzialności zawodowej operatu szacunkowego, który utracił charakter opinii o wartości nieruchomości, Sąd stwierdza, iż w postępowaniu prowadzonym z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego, przedmiotem zainteresowania Ministra są czynności zawodowe rzeczoznawcy majątkowego, a nie poprawność sporządzenia operatu szacunkowego. Organ ten ocenia dokonane w przeszłości czynności zawodowe rzeczoznawcy majątkowego także na podstawie sporządzonego w dacie wykonania tych czynności operatu szacunkowego. Zgodzić się należy z Ministrem, iż dokonana w 2012 r. negatywna ocena operatu szacunkowego w żaden sposób nie wpływa na możliwość oceny przez organ czynności zawodowych wykonanych przez rzeczoznawcę majątkowego w 2011 r. i na ten rok ocenianych przez organ.

Odnosząc się do zarzutu wszczęcia postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej na podstawie skargi dotyczącej operatu szacunkowego, a nie działalności rzeczoznawcy majątkowego, podnieść należy, iż przedmiotowe postepowanie jest – stosownie do art. 194 ust. 1 ugn - wszczynane z urzędu, a przyczyną jego wszczęcia może być każda informacja powzięta przez Ministra.

Sąd zgodził się również ze stanowiskiem Ministra, iż nie zarzucił on skarżącemu, że nie przyjął do wyceny nieruchomości podobnych. Organ wskazał jedynie, iż rzeczoznawca majątkowy przeprowadzając analizę rynku nieruchomości nie uzasadnił podobieństwa nieruchomości przyjętych do wyceny. Rację ma organ, iż powyższe powoduje, że sporządzony operat szacunkowy jest nieczytelny i może wprowadzać w błąd co do rzeczywistych cech nieruchomości porównawczych oraz może rodzić wątpliwości co do prawidłowości przyjętych do porównania nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 kpa oraz przepisów rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 6 marca 2012 r. w sprawie wzoru i sposobu prowadzenia metryki, przez wadliwie prowadzenie metryki sprawy, co ograniczyło czynny udziału strony w postepowaniu, Sąd stwierdza, iż – stosownie do § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia metrykę można wypełniać odręcznie lub w formie elektronicznej, dołączając jej wydruk do akt sprawy po wykonaniu czynności w sprawie lub w razie zaistnienia takiej potrzeby. Ponieważ na etapie postępowania prowadzonego przed Ministrem skarżący nie zgłaszał takiej potrzeby, wniesiony przez niego zarzut nie może się ostać.

Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia przez Ministra zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, uznając, iż w postepowaniu prowadzonym przed organem stronie zapewniono czynny udział w każdym stadium tego postepowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiono jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Uwzględniając powyższe – zdaniem Sądu – Minister wystarczająco uzasadnił orzeczoną wobec skarżącego – rzeczoznawcy majątkowego karę dyscyplinarną. Z uzasadniania tego wynika, iż ma ona przede wszystkim charakter prewencyjny, jak również organ należycie sprecyzował naruszenia, których konsekwencją jest ta kara.

W ocenie Sądu, ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały zaś nałożenia na skarżącego kary dyscyplinarnej w postaci nagany.

Wobec powyższego skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa.