Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1703/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 255 ust. 1 i 4, art. 255(1) ust. 1 i 3, art. 315 ust. 3, art. 317, art. 319, art. 326 pkt 1, art. 327
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 10, art. 11, art. 38 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 1993 nr 26 poz 117
law: Ustawa.z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi L. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek oddala skargę


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (w skrócie: UP) decyzją z dnia

[...] grudnia 2011 r., nr [...] oddalił wniosek L. S.A. (dalej: wnioskodawca, skarżący) z siedzibą w W. o unieważnienie patentu na wynalazek

pt.: "Urządzenie napinające taśmę przenośnika" o numerze [...] udzielonego na rzecz F. S.A. z siedzibą w P. (dalej: uprawniony), na podstawie art. 10 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117 z późn. zm., dalej: "u.o.w.") w zw. z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm., dalej: "p.w.p.") oraz art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:

W dniu [...] października 2010 r. L. S.A. z siedzibą w W. wniosła do Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego wniosek o unieważnienie patentu na wynalazek pt. "Urządzenie napinające taśmę przenośnika"

o numerze [...] do którego uprawnionym jest F. S.A. z siedzibą w P. Patent został udzielony na rzecz B. W., która na podstawie umowy nr [...] o przeniesienie patentu z dnia [...] marca 2003 r. przeniosła prawa z patentu na rzecz F. S.A. z siedzibą w P. Zmiana uprawnionego została ujawniona w rejestrze patentowym na podstawie decyzji UP z dnia [...] maja 2003 r.

Interes prawny, wymagany przez art. 89 ust. 1 p.w.p. wnioskodawca uzasadnił tym, że uprawniony wezwał go do zaprzestania naruszania patentu na sporny wynalazek, a także tym, że przed Sądem Okręgowym w [...], sygn. akt [...] toczy się przeciwko niemu postępowanie z powództwa uprawnionego ze spornego patentu.

Zdaniem wnioskodawcy patent na sporny wynalazek został udzielony na rzecz uprawnionego z naruszeniem art. 10 u.o.w. tj. nie spełnienia wymogu nowości i nieoczywistości zgłoszonego rozwiązania.

Na okoliczność tego, że wynalazek w dacie zgłoszenia nie spełniał wymogów zawartych w ww. przepisie wnioskodawca przedłożył następujące dokumenty:

- polski opis patentowy nr [...]

- Roman Jabłoński "Analiza i synteza urządzeń napinających taśmę w przenośnikach taśmowych dużej mocy" Mechanika zeszyt 15, zeszyty Naukowe, Kraków, 1988 r. str. 33,

- Tadeusz Żur "Przenośniki taśmowe w górnictwie", wyd. Śląsk, str. 398-399,

-Ł.G. Szachmajster, G.J.Saład: "Podzemnoje konweiernye ustanowki", Moskwa, 1976 r., str. 143, 145, 146, 150, 151, 153.

- "Szachtnyj i kariemyi transport", Moskwa, 1978 t. str. 5.

- Ł.G. Szachmajster, W.G. Dimitriew "Teoria i rasczet lentocznych konweierow", str. 206.

Przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r., będącym uzupełnieniem wniosku, wnioskodawca przedłożył do akt sprawy nowe dokumenty na okoliczność nie spełniania przez sporny wynalazek ustawowych wymogów niezbędnych do udzielenia nań patentu. Dowodami tymi miały być brytyjskie opisy patentowe o numerach: [...];[...];[...];[...].

Uprawniony w piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r. będącym odpowiedzią na wniosek podniósł, że materiał dowodowy przedstawiony przez wnioskodawcę nie dokumentuje braku nowości, ponieważ żadne z rozwiązań, a zwłaszcza opis patentowy nr [...] nie jest tożsame z rozwiązaniem ze spornego patentu. Podobnie, zdaniem uprawnionego, zarzut braku nieoczywistości jest bezpodstawny, ponieważ wnioskodawca stawiając taki zarzut nie wykazał zasadności swoich ogólnikowych stwierdzeń.

Na rozprawie w dniu [...] listopada 2011 r. strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie. Ponadto został przeprowadzony dowód z zeznań świadka R. J.

Powołaną decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. UP wniosek oddalił. Organ zauważył, że wynalazek pt. "Urządzenie napinające taśmę przenośnika" nr [...] został zgłoszony w dniu [...] kwietnia 1991 r.

Kierując się treścią art. 315 ust. 3 p.w.p., że ustawowe warunki do uzyskania patentu na wynalazek zgłoszony do ochrony przed dniem wejścia w życie Prawa własności przemysłowej, tj. przed 22 sierpnia 2001 r. ocenia się według przepisów obowiązujących w dacie zgłoszenia wynalazku do uzyskania patentu, czyli w niniejszej sprawie przepisów ustawy o wynalazczości, a konkretnie art. 10 u.o.w.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 89 ust. 1 p.w.p. patent na wynalazek może być unieważniony na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu.

Skoro przepisy Prawa własności przemysłowej nie definiują pojęcia interesu prawnego, dlatego zdaniem UP należało zastosować art. 28 k.p.a., zgodnie z ogólną regułą zawartą w art. 256 ust. 1 p.w.p., że w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Organ uznał, że wnioskodawca ma interes prawny, skoro uprawniony ze spornego patentu wezwał go do zaprzestania naruszania jego praw wyłącznych, a ponadto między stronami toczy się postępowanie przed Sądem Okręgowym w [...] wskutek wniesionego przez uprawnionego pozwu o ochronę prawa z patentu i o zwalczanie nieuczciwej konkurencji.

Natomiast rozpatrując merytoryczne podstawy wniosku, w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie UP stwierdził, że patent na sporny wynalazek został udzielony zgodnie z art. 10 u.o.w. tj. w dacie zgłoszenia spełniał wymóg nowości i nieoczywistości.

Zgodnie z art. 10 u.o.w. wynalazkiem podlegającym opatentowaniu jest nowe rozwiązanie o charakterze technicznym, nie wynikające w sposób oczywisty ze stanu techniki i mogące nadawać się do stosowania.

Analizując sporny wynalazek nr [...] oraz przeciwstawione rozwiązania, zdaniem organu, zastrzegane w zastrzeżeniach patentowych środki techniczne różniły się w istotny sposób od środków technicznych zastrzeganych w załączonych do wniosku opisach patentowych oraz od rozwiązań przedstawionych w ww. załączonych do akt sprawy publikacjach.

Wnioskodawca nie wskazał i nie uzasadnił, który z pięciu przedłożonych do akt sprawy opisów patentowych świadczyć miał o braku nowości spornego wynalazku.

W ocenie UP, żaden z przedłożonych do akt sprawy opisów patentowych nie był dowodem na brak nowości spornego wynalazku. Rozwiązania wskazane w ww. opisach patentowych różniły się bowiem w istotny sposób między sobą, a zwłaszcza różniły się od przedmiotowego wynalazku nr [...].

W spornym wynalazku zastrzeżono środki techniczne, których nie zastrzegały przeciwstawione rozwiązania (zwłaszcza rozwiązanie wskazane w opisie patentowym nr [...]), m.in. urządzenia naciągu wstępnego taśmy (1), stanowiącego trzeci bęben napinający (7) osadzonego na wózku (8) w strefie zbiegania taśmy z napędu (2). Ponadto opis patentowy nr [...], jak również cztery

brytyjskie opisy patentowe nie przedstawiły i nie zastrzegały środka technicznego, którym jest bęben napinający posiadający urządzenie przesypowe o zmiennej długości z utwierdzonym do stałej konstrukcji (12 ) końcem dolnym.

Zeznanie świadka R. J. także świadczyć miało o tym, że sporny wynalazek w dacie zgłoszenia w UP spełniał wymóg nowości o którym mowa w art. 10 i art. 11 u.o.w.

Zdaniem UP także rozwiązania z ww. przedłożonych do akt sprawy publikacji, a zwłaszcza z książki Ł.G. Szachmajster, G.N. Sołod pt: "Podziemnyja konwejernyje ustanowi", str. 143-153 nie mogły świadczyć o braku nowości przedmiotowego wynalazku. Występuje w nich bowiem, m.in. bęben linowy różnicowy, który to bęben stanowią dwa współosiowe bębny o różnych średnicach, połączone rozłącznie. Takich środków technicznych nie zastrzegał natomiast sporny wynalazek.

W związku z powyższym sporny wynalazek spełniał wymóg nowości, o którym mowa w art. 10 i art. 11 u.o.w.

Urząd Patentowy uznał, że wynalazek spełniał również wymóg nieoczywistości wymagany przez art. 10 u.o.w.

Wynalazek uważa się za nie wynikający w sposób oczywisty ze stanu techniki, jeżeli nie wynika on dla znawcy z danej dziedziny, w sposób oczywisty, ze stanu techniki.

Odwołując się do orzecznictwa, np. decyzji Komisji. Odwoławczej UP z dnia 18 stycznia 1972 r., Odw. 3119/71, WUP z 1972 r. Nr 3, UP wyjaśnił, że pod pojęciem znawcy rozumiał fachowca z danej dziedziny, specjalistę, osobę zajmującą się w sposób profesjonalny daną dziedziną techniki. Organ nie znalazł powodu, aby wymagać od znawcy ponadprzeciętnej znajomości danego zagadnienia.

Organ zauważył, że dokonuje swojej oceny na podstawie stanu techniki przy czym, odmiennie niż przy badaniu nowości, ocena ta nie może ograniczać się do prostego sprawdzenia, czy dane rozwiązanie w stanie techniki występuje. Znawca musi przeanalizować inne, znane rozwiązania i zbadać czy zgłoszone rozwiązanie wynika z rozwiązań już znanych.

Ocena nieoczywistości rozwiązania musi dotyczyć zgłoszonego wynalazku jako całości. Możliwe jest bowiem uznanie nieoczywistości rozwiązania składającego się z cech technicznych, które oddzielnie są oczywiste, natomiast ich połączenie ma charakter twórczy i daje nowy efekt.

Nie mogło świadczyć o braku nieoczywistości, zdaniem UP, stwierdzenie wnioskodawcy (niezgodne ze stanem faktycznym) w uzupełnieniu wniosku, że problemem technicznym jaki wskazano w spornym wynalazku jest: "zapewnienie możliwości zmagazynowania dodatkowego odcinka taśmy, nie wynikającego z wydłużeń sprężystych i trwałych taśmy", ponieważ nie taki jest przedmiot i cel spornego wynalazku.

Celem spornego wynalazku było bowiem urządzenie napinające taśmę przenośnika, eliminujące wyżej wymienione niezgodności oraz zapewniające pracę przenośnika w układzie nadążnym.

W ocenie UP, przenośnik taśmowy wg spornego wynalazku, dzięki swej zwartej konstrukcji ma zastosowanie w wyrobiskach chodnikowych o niewielkich wymiarach, w wyniku czego osiągnięto nieoczekiwany efekt, co jest jednym z kryteriów nieoczywistości rozwiązania. Cel ten, zdaniem UP osiągnięto poprzez wyeliminowanie środków technicznych takich jak: kołowrót (11) i ogranicznik nastawny (12) zastrzeganych w rozwiązaniu objętym patentem nr [...], zastosowano natomiast urządzenie przesypowe o zmiennej długości z utwierdzonym dolnym końcem do stałej konstrukcji.

Na stwierdzenie tego stanowiska organ powołał także zeznania świadka R. J.

W tej sytuacji UP uznał wniosek o unieważnienie patentu na sporny wynalazek nr [...], z powodu braku nowości oraz braku nieoczywistości wynikającego z art. 10 i art. 11 u.o.w. za niezasadny.

O kosztach orzeczono na mocy art. 98 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. S.A. z siedzibą w W. wnosił o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1) art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji niewyczerpujące zebranie oraz rozpatrzenie materiału dowodowego,

2) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. poprzez jego niezastosowanie w części, w której przepis ten wymaga przedstawienia przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej zeznaniom świadka,

3) art. 10 u.o.w. w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie przez UP spełnianie przez sporny wynalazek przesłanki nieoczywistości.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 i uszczegółowioną w art. 77 § 1 k.p.a. UP powinien był zbadać dowody nie tylko zgłoszone przez strony, ale i te znane organowi z urzędu. Chodziło o te dowody, którymi UP dysponuje w ramach prowadzonej działalności, niedostępne dla stron postępowania. W przypadku zakwestionowania ustawowych przesłanek warunkujących udzielenie patentu, powinien z urzędu przeprowadzić ponowne badanie stanu techniki lub przynajmniej odwołać się do tego badania przeprowadzonego na etapie postępowania zgłoszeniowego, z uwagi na to, że od daty zgłoszenia spornego wynalazku nastąpił istotny rozwój narzędzi informatycznych do badania baz danych.

Nadto organ nie wykazał, w jakim aspekcie lub w jakich elementach zastosowana w wynalazku konfiguracja nieoczywistych elementów była nieoczywista. Organ nie odniósł się do specyfiki urządzeń typu przenośnik taśmowy, które są urządzeniami wytwarzanymi jednostkowo i każdorazowo dostosowanymi do warunków danego wyrobiska.

Ponadto, zdaniem skarżącego, urządzenie według spornego wynalazku wykorzystało rozwiązania powszechnie znane i stosowane w górnictwie i transporcie wiele lat przed datą zgłoszenia. Organ nie wykazał w żadnym razie twórczego połączenia znanych elementów. Co więcej UP jako przesłankę nieoczywistości wskazał brak określonych elementów składowych; brak kołowrotu i ogranicznika nastawnego.

Natomiast zastrzeżenie dotyczące urządzenia przesypowego jest określeniem rodzajowym, po analizie opisu patentowego. Urządzenie to także było znane przed datą zgłoszenia spornego wynalazku. Przy tym urządzenie przesypowe nie może być traktowane jako cecha wyróżniająca sporny wynalazek, gdyż zostało wskazane jako wariant wynalazku, dopiero w trzecim zastrzeżeniu zależnym. Natomiast cechy, które decydują o poziomie wynalazczym winny być zawarte w zastrzeżeniu niezależnym. W tym zakresie skarżący odwołał się także do art. 33 ust. 4 p.w.p. i § 8 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 września 201 r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych (Dz. U. Nr 102, poz. 1119).

Zdaniem skarżącego UP wybiórczo potraktował zeznania prof. R. J., który jako specjalista w tej dziedzinie wskazywał, że sporny wynalazek nie posiada poziomu wynalazczego. Organ do tej części zeznań świadka nie odniósł się.

Urząd Patentowy RP w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.").

Badając skargę L. S.A. według powyższych kryteriów, Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Przedmiotem rozpatrzenia jest decyzja Urzędu Patentowego RP oddalająca wniosek o unieważnienie patentu na wynalazek "Urządzenie napinające taśmę przenośnika" przysługujący uprawnionemu.

W myśl art. 89 p.w.p. patent może być unieważniony w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do jego uzyskania.

Kwestia istnienia interesu prawnego wnioskodawcy w kontrolowanym postępowaniu pozostawała bezsporna.

Natomiast co do ustawowych warunków wymaganych do uzyskania patentu, zgodnie z art. 315 ust. 3 p.w.p. ocenia się je według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku w Urzędzie Patentowym.

Z uwagi na to, iż sporny patent został zgłoszony w dniu 19 kwietnia 1991 r., to stosownie do art. 315 ust. 3 p.w.p., warunki ustawowe do uzyskania patentu mogły zostać ocenione według przepisów obowiązujących w dacie zgłoszenia, tj. zgodnie z przepisami ustawy o wynalazczości (Dz. U. z 1984 r. Nr 33, poz. 117 z późn. zm.). Organ powołał się na brzmienie ustawy o wynalazczości opublikowanej w Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117 z późn. zm. Jednakże powołanie się przez UP na późniejszą wersję ustawy o wynalazczości nie miało wpływu na wynik postępowania, gdyż ustawowe warunki do uzyskania patentu określone w art. 10 i 11 u.o.w. nie uległy zmianie. Stosownie do art. 10 u.o.w. wynalazkiem podlegającym opatentowaniu jest nowe rozwiązanie o charakterze technicznym, nie wynikające w sposób oczywisty ze stanu techniki i mogące nadawać się do stosowania. Z kolei zgodnie z art. 11 u.o.w. rozwiązanie uważa się za nowe, jeśli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, nie zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w sposób ujawniający dla znawcy dostateczne dane do jego stosowania, w szczególności przez publikację, jawne stosowanie lub wystawienie na wystawie publicznej.

Okoliczność, że patent na sporny wynalazek wygasł w trakcie postępowania przed UP (z dniem [...] kwietnia 2011 r.) nie miała wpływu na wynik postępowania, gdyż postępowanie o unieważnienie patentu ma na celu wykazanie, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa czyli orzeczenie o unieważnieniu odnosi skutki ex tunc.

Natomiast co do przepisów postępowania, zgodnie z 317, 319, art. 326 pkt 1 i art. 327 p.w.p. stosować należało zasady przewidziane w Prawie własności przemysłowej. W myśl art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p. UP rozstrzyga w trybie postępowania spornego sprawy m.in. o: unieważnienie patentu. Rozstrzyganie spraw w trybie postępowania spornego następuje w granicach wniosku i organ jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę, na podstawie

art. 255 ust. 4 p.w.p. Postępowanie to wszczyna się tylko na pisemny wniosek

(art. 2551 ust. 1 p.w.p.), który powinien zawierać m.in.: zwięzłe przedstawienie sprawy, wyraźnie określone żądanie, wskazanie podstawy prawnej; wskazanie środków dowodowych (art. 2551 ust. 3 pkt 2 – 5 p.w.p.). Zatem unieważnienie patentu następuje w trybie postępowania spornego, mającego charakter kontradyktoryjny (wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 978/08, opubl., Lex nr 563515).

Oznacza to, że UP związany jest granicami żądania i podstawą prawną wskazaną przez skarżącego. W tej sytuacji uprawniony nie musi niczego udowadniać, ponieważ ciężar dowodu w postępowaniu spornym spoczywa na wnioskodawcy, który chce go pozbawić uprawnienia. Natomiast strona, której prawo zostało zakwestionowane ma prawo się bronić, podnosząc własne argumenty i składając dowody podlegające ocenie w toku postępowania. Potwierdza powyższe także art. 256 ust. 1 p.w.p., stanowiący, iż do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem stosowanie w postępowaniu spornym art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., nakładających obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, następnie jego uzasadnienia zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. - odnosi się do rozstrzygania sprawy w granicach wniosku i związania organu jego podstawą prawną (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1283/10, opubl. Lex nr 1134642).

W świetle powyższego zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zostały, w ocenie Sądu, sformułowane tak, jakby dotyczyły postępowania o udzielenie patentu, a nie postępowania o unieważnienie patentu. Z chwilą udzielenia patentu przysługuje temu prawu domniemanie, że zostało udzielone prawidłowo i obowiązkiem zainteresowanego jest wykazanie, iż zostało udzielone z naruszeniem art. 89 p.w.p., co w niniejszej sprawie miało oznaczać, że z naruszeniem art. 10 i 11 u.o.w.

Należy zauważyć, że skarżący przeciwstawił jako dowody świadczące o braku nowości, a przede wszystkim o braku nieoczywistości spornego wynalazku dowody, które były przedmiotem badania organu w trakcie postępowania o udzielenie patentu na tenże wynalazek (vide: karta zgłoszenia i badania wynalazku w aktach adm.). Zgłaszający sporny wynalazek w stanie techniki powoływał także rozwiązanie podlegające zgłoszeniu do UP nr [...] (uzyskało patent nr [...]), którego twórcą był prof. R. J., a w którym z kolei przywoływano literaturę radziecką (powołaną we wniosku o unieważnienie jako potwierdzającą zarzuty skarżącego), k. 29 – 32 akt adm. Ponadto w wyjaśnieniach z dnia 14 lutego 1994 r. (w aktach adm.) składanych w postępowaniu o udzielenie spornego patentu zgłaszający odwoływał się do innych pozycji literatury, w tym autorstwa prof. R. J. Nadto poprzez opracowanie autorstwa Tadeusza Żura wskazywał także na odmienność rozwiązań brytyjskich (tamże).

Zatem prawidłowo organ uznał, że stan techniki uwzględniany podczas udzielania patentu obejmował wszystkie pozycje wskazane przez skarżącego: przeciwstawione zgłoszenia patentowe oraz literaturę. Organ w swojej decyzji ocenił materiały dowodowe wskazane przez skarżącego. Z zeznań świadka prof. Romana Jabłońskiego, złożonych w kontrolowanym postępowaniu, także nie wynikało, iż sporny paten nie był ani nowy, ani nieoczywisty. Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko UP.

Nie można więc podzielić argumentu skarżącego, że nie dokonano oceny całego materiału dowodowego i że uczyniono to w sposób wybiórczy. Uzasadnienie skarżonej decyzji przedstawia argumentację organu wedle wymogów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a.

Urząd Patentowy przedstawił argumenty, dlaczego rozwiązanie ujęte w spornym wynalazku uznał za nowe w rozumieniu art. 10 i 11 u.o.w.

Organ także wyczerpująco wskazał, dlaczego sporne rozwiązanie uznał za nieoczywiste w rozumieniu art. 10 u.o.w. Wyjaśnił, iż mimo zastosowania oczywistych cech, rozwiązanie jako całość pozwalało na osiągnięcie nieoczekiwanego efektu, którym była możliwość zastosowania przenośnika taśmowego według spornego rozwiązania w wyrobiskach o niewielkich wymiarach. Celem spornego wynalazku było bowiem urządzenie napinające taśmę przenośnika, umożliwiające automatyczną, nadążną regulację siły naciągu w taśmie przenośnika i zapewniające pracę przenośnika w układzie nadążnym. W ten sposób eliminowało to rozwiązanie niedogodności również wskazywane przez skarżącego. Zatem wyjaśnił, z jakich przyczyn nie podzielił podstawowego argumentu skarżącego co do braku podstaw patentowalności spornego rozwiązania.

Okoliczność, że przenośniki taśmowe są urządzeniami jednostkowymi nie świadczy, że są niepowtarzalne. Są to zdecydowanie urządzenia techniczne, które powinny być dostosowane do warunków danego wyrobiska i muszą spełnić swoją funkcję. W tej sytuacji nie tylko nowy element, ale i nowa kombinacja znanych elementów, dająca nieoczekiwany efekt może zostać uznane za rozwiązanie posiadające poziom patentowalności.

Skarżący kwestionował sposób przedstawienia spornego wynalazku. Należy zauważyć, że i ten element podlega badaniu na etapie rozpoznawania wniosku o udzielenie patentu. Kierując się wskazaniami art. 38 ust. 1 u.o.w. (udzielenie patentu stwierdzało się przez wydanie dokumentu patentowego, którego częścią składową był opis wynalazku wraz z zastrzeżeniami patentowymi i rysunkami (opis patentowy), w myśl art. 38 ust. 3 u.o.w.) i obowiązującego w dacie zgłoszenia zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej z dnia 12 listopada 1984 r. w sprawie ochrony wynalazków i wzorów użytkowych (M. P. Nr 26, poz. 179) istota spornego rozwiązania została ujęta w zgłoszeniu.

Kierując się powyższym Sąd uznał, że skarga była nieuzasadniona i na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił ją.