Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 206/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2017-10-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę w części
Zasądzono zwrot wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 5a
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 16 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. H., M. K., J. W., J. W. na uchwałę Rady Miejskiej w Głuchołazach z dnia 30 czerwca 20110 r., Nr XLVII/395/10 w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania oraz wysokości i sposobu pobierania opłat za parkowanie postanawia 1) odrzucić skargę T. H., 2) zwrócić skarżącemu T. H. kwotę 300 (trzysta) złotych, tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

T. H., powołując się na przepis i wskazując, że działa w trybie art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik skarżących M. K., J. W. i J. W., wniósł w dniu 10 kwietnia 2017 r. skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Głuchołazach z dnia 30 czerwca 2010 r., Nr XLVII/395/10, w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania oraz ustalenia wysokości i sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach na terenie miasta Głuchołazy będących własnością Gminy Głuchołazy.

W obszernej skardze zakwestionowano § 1 pkt 1 lit. b, o, p, pkt 2, § 4 pkt 1,2, 4, 4a, 5 i 6, § 7 ust. 5, § 8 ust. 1, 2 i 3 oraz § 9 ust. 2 zaskarżonej uchwały oraz szereg zapisów załącznika, o którym mowa w § 9 ust. 1 tej uchwały i zarzucono naruszenie następujących przepisów ustawy o drogach publicznych: art. 13 ust. 1 pkt 1 poprzez wskazanie możliwości pobierania opłat poza pasem drogowym dróg publicznych; art. 13b ust. 1 w zw. z art. 57 § 4 K.p.a. poprzez pobieranie opłat w soboty; art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13b ust. 6 pkt 1 poprzez uznanie wyznaczenia miejsc postojowych jako całej strefy; art. 13b ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 13f ust. 1, gdyż w wyniku wprowadzenia pojęcia "parkowanie nieopłacone" doszło do nieuprawnionej modyfikacji unormowań ustawowych; art. 13b ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 32 Konstytucji RP poprzez uzależnienie wydania abonamentu od numeru rejestracyjnego czy tytułu zameldowania, naruszając tym samym zasadę równości; art. 13b ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez upoważnienie organu wykonawczego gminy do decydowania o zaniechaniu poboru opłat w określone dni w sytuacji gdy ustawa takich kompetencji nie przewidziała nawet dla rady miasta; 13b ust. 4 pkt 3 poprzez błędna jego wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, że ustalenie trybu reklamacyjnego mieści się w zakresie upoważnienia do określania sposobu pobierania opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1. Zarzucono ponadto naruszenie § 118 w zw. § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa RM w sprawie zasad techniki prawodawczej poprzez powtarzanie zapisów ustawowych oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez uznanie, iż niewykupienie abonamentu nie stanowi podstawy do roszczeń wobec Biura SPP w przypadku braku miejsc postojowych. Na tej podstawie wniesiono o stwierdzenie nieważności uchwały w skarżonej części, zasądzenie kosztów postępowania i dołączenie w poczet materiału dowodowego dokumentów przedłożonych do skargi.

Ponadto skarżący T. H. wskazał, że w dniu 15 lutego 2017 r. za pośrednictwem profilu zaufanego ePUAP wezwał Radę Miejską w Głuchołazach na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do usunięcia naruszenia prawa. Również J. W., J. W. oraz M. K. wezwali Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa.

Skarżący T. H. wyjaśnił, że posiada interes prawny stanowiący o dopuszczalności jego skargi, o którym mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Stwierdził, że z wyroku WSA w Opolu z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Op 297/16, wynika, iż uprawnienie do wniesienia skargi na uchwałę określającą strefę płatnego parkowania posiada zarówno mieszkaniec strefy, jak i jej użytkownik. Na tej podstawie skarżący wywiódł, że jest użytkownikiem strefy płatnego parkowania, czego dowodem są dokonane opłaty z poprzedniego miesiąca. Ponadto wskazał na wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 21/15, w którym określono, że legitymację do wniesienia skargi w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym posiada adresat norm uchwalonych zaskarżonym aktem w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz posiada interes prawny w kwestionowaniu wprowadzenia niniejszego oznakowania. Zaznaczył także, że w kwestii dopuszczalności skargi w świetle art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w doktrynie oraz w orzecznictwie pojawiają się wątpliwości i rozbieżności, które - zdaniem skarżącego - powinno się interpretować na korzyść ochrony praw obywateli i tym samym przynależnego im prawa do sądu, gdyż w przeciwnym wypadku zawęziłoby to kognicję sądów administracyjnych i uniemożliwiłoby wszechstronną kontrolę aktów podejmowanych przez jednostki samorządu terytorialnego. Do skargi T. H. dołączył kserokopię biletu parkingowego z dnia 22 lutego 2017 r. i wskazał, że choć nie wynika z niego kto dokonał opłaty parkingowej, to na tę okoliczność dysponuje nagraniem audiowizualnym, które dołączył w formie płyty CD do swego pisma procesowego z dnia 12 maja 2017 r.

W odpowiedzi na skargę Gmina Głuchołazy wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Stwierdziła, że skarga w stosunku do T. H. powinna być odrzucona, gdyż zaskarżona uchwała nie narusza w żaden sposób jego interesu prawnego lub uprawnienia. Nie wykazał on bowiem, że zaskarżona uchwała naruszyła jego interes prawny, gdyż nie jest mieszkańcem strefy płatnego parkowania, ani jej użytkownikiem, natomiast sam wydruk biletu parkingowego nie dowodzi kto faktycznie uiścił opłatę i korzystał ze strefy parkowania. Organ podał także, że uchwałą Nr XXVIII/285/17 Rady Miejskiej w Głuchołazach z dnia 22 lutego 2017 r., w sprawie likwidacji strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych na drogach na terenie miasta Głuchołazy, będących własnością Gminy Głuchołazy, zlikwidowano strefę płatnego parkowania, a zatem doszło de facto do uwzględnienia w całości wezwań do usunięcia naruszenia prawa, a zatem uznać należy, iż wezwania te były skuteczne. Zdaniem organu skarga przysługiwałaby stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym tylko w wypadku bezskuteczności wezwania, a nie w sytuacji, gdy uchylono zaskarżoną uchwałę z dnia 30 czerwca 2010 r.

W piśmie procesowym z dnia 12 maja 2017 r. skarżący T. H., nawiązując do odpowiedzi na skargę wskazał, że jego interes prawny znajduje podstawę w przepisach ustawowych, gdyż skarżona uchwała została podjęta na podstawie m.in. art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, z którego wynika, że opłatę pobiera się na drogach publicznych, natomiast z art. 13b ust. 1 tej ustawy wynika, że opłaty te mogą być pobierane tylko w wyznaczonym miejscu. Wywiódł, że z tych regulacji można wyprowadzić normę prawną, która nakłada obowiązek ponoszenia opłaty w strefie płatnego parkowania w obrębie drogi publicznej, pod warunkiem odpowiedniego wyznaczania stanowisk postojowych. Podniósł ponadto, że z wyjaśnień uzyskanych od Burmistrza Głuchołaz w drodze dostępu do informacji publicznej wynika, iż parking przy ul. [...], gdzie zaparkował w dniu 22 lutego 2017 r., nie znajdował się w pasie drogowym dróg publicznych. Zatem doszło do naruszenia jego aktualnego, konkretnego i indywidualnego interesu prawnego. Skarżący powołał się przy tym na orzecznictwo, wywodząc z niego, że przepisy ustawy o drogach publicznych stanowiące o uprawnieniu rady miasta do ustalenia strefy płatnego prawowania i obowiązku ponoszenia w takiej strefie, czyli art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 3 i 4 ustawy o drogach publicznych muszą być interpretowane w kontekście całej ustawy, a w szczególności w powiązaniu z jej art. 1, statuującym zasadę, że korzystanie przez każdego z dróg publicznych jest bezpłatne. Zdaniem skarżącego, nie powinno zatem budzić wątpliwości, że ustalenie strefy płatnego parkowania stanowi ograniczenie użytkowników dróg publicznych nie tylko poprzez wprowadzenie obowiązku dokonywania opłat, ale też poprzez ograniczenie ruchu drogowego i dostępności dróg na wybranym obszarze. Skarżący podał ponadto, że sądy administracyjne przyjmują zasadniczo legitymację osób korzystających z dróg publicznych w oznaczonych miejscowościach do zaskarżania w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Na wezwanie Sądu, Gmina Głuchołazy w piśmie z dnia 19 maja 2017 r. wyjaśniła, że skarga została złożona bezpośrednio w organie oraz poinformowała, że skarżącym nie doręczono uchwały Rady Miejskiej w Głuchołazach z dnia 22 lutego 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Zakres tej kontroli został przez ustawodawcę ograniczony treścią art. 52 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Na zasadzie art. 52 § 4 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), w przypadku aktów innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.

Z kolei, stosownie do art. 53 § 2 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), w wypadku, o którym mowa m.in. w art. 52 § 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07, dostępna, jak wszystkie orzeczenia sądowoadministracyjne powołane w niniejszym wyroku, na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W myśl ostatnio powołanego przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W tym miejscu odnotowania wymaga, że wprawdzie przepisami art. 2 pkt 1 oraz art. 9 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) z dniem 1 czerwca 2017 r. został zniesiony zawarty w komentowanym przepisie obowiązek wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa, przepis art. 52 § 4 został uchylony oraz zmieniony został termin określony w art. 53 § 2 P.p.s.a., jednakże na mocy art. 16 i art. 17 ust. 2 powołanej ustawy zmieniającej zmiany te dotyczą wyłącznie aktów lub czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tej ustawy. Wystąpienie z wezwaniem w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym warunkuje zatem możliwość skutecznego zaskarżenia uchwały podjętej przed dniem 1 czerwca 2017 r. i warunek ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie, w której przedmiotem skargi jest uchwała z dnia 30 czerwca 2010 r.

W ocenie Sądu, zaskarżona uchwała z dnia 30 czerwca 2010 r. w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania oraz ustalenia wysokości i sposobu pobierania opłat za parkowanie w mieście Głuchołazy jest aktem z zakresu administracji publicznej. Akt ten został wydany na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591, z późn. zm. [obecnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 446, z późn. zm.]) oraz art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 3-5 i art. 13f ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2007 r. nr 19, poz. 115, z późn. zm. [obecnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, z późn. zm.]), zatem zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., jako akt prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego, podlega kognicji sądu administracyjnego. Ponadto skarżący T. H. wyczerpał tryb, o którym mowa w art. 101 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 57 § 4 P.p.s.a. i przed zaskarżeniem uchwały wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, a także dochował terminu określonego w art. 53 § 2 P.p.s.a. Skarżący złożył bowiem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 15 lutego 2017 r., a wobec niedoręczenia odpowiedzi na to wezwanie, jak również nieprzesłania skarżącemu uchwały z dnia 22 lutego 2017 r., termin do wniesienia skargi wynosił 60 dni i rozpoczął bieg w dniu 17 lutego 2017 r., a upływał z dniem 18 kwietnia 2017 r. Skarżący wniósł skargę w dniu 10 kwietnia 2017 r., składając ją bezpośrednio w siedzibie organu, a zatem nie uchybił przepisanemu terminowi do wniesienia skargi.

W tym miejscu wskazania wymaga, że kwestionowanie uchwały organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wiąże się z naruszeniem przez uchwałę interesu prawnego lub uprawnienia danego podmiotu. Legitymacja skargowa opiera się zatem na twierdzeniu danego podmiotu, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie i stanowi podstawę zaskarżenia danej uchwały podjętej przez jednostkę samorządu terytorialnego. Dopiero stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Z tych względów przed dokonaniem kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu, sąd administracyjny w pierwszej kolejności rozstrzyga, czy akt ten narusza interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej, czyli czy strona ma legitymację czynną do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy podnieść jeszcze należy, że przepis art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym określa szczególny sposób współuczestnictwa procesowego oraz reprezentacji skarżących w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a nie legitymację do zaskarżenia uchwały lub zarządzenia organu gminy do sądu administracyjnego. Uregulowanie to zostało wprowadzone w celu ułatwienia mieszkańcom gminy, których interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem organu gminy dochodzenia ochrony swoich praw przed sądem administracyjnym. Osoba, która wnosi skargę na uchwałę rady gminy w imieniu grupy mieszkańców gminy powinna wykazać zarówno naruszenie swojego interesu prawnego zaskarżoną uchwałą, jak i interesu prawnego każdego z mieszkańców gminy, w imieniu których wniesiona została skarga.

Naruszenie interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą (por. wyrok NSA z 29 lipca 2016 r., II OSK 2859/14). Dodać także należy, iż art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym był badany przez Trybunał Konstytucyjny pod względem zgodności z określonymi normami Konstytucji RP, który orzekł, iż art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest zgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 i art. 7 oraz z art. 77 ust. 2 w zw. z art. 2 Konstytucji RP. Jednocześnie w uzasadnieniu powyższego wyroku Trybunał przypomniał, że charakter prawny skargi, wynikającej z art. 101 ww. ustawy, był już przedmiotem jego oceny (por. wyrok TK z 16 września 2008 r., SK 76/06, OTK-A 2008 nr 7 poz. 121). W wyroku z 4 listopada 2003 r. (SK 30/02, OTK ZU 2003 seria A nr 8, poz. 84) Trybunał stwierdził, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis - podstawą zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy bądź wreszcie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą związany prawnie w inny sposób (np. jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie gminy). W pojęciu interesu prawnego mogą się mieścić zarówno uprawnienia, jak i obowiązki prawne. Interes ten musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującego sytuację prawną tego podmiotu. Interes ten musi być bezpośredni, indywidualny, konkretny, realny i aktualny, a nie przyszły i potencjalny. Do wniesienia skargi nie legitymuje więc ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, a związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi już obecnie (a nie w przyszłości) powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków.

W niniejszej sprawie skarżący wywodzi swój interes prawny z faktu korzystania ze strefy płatnego parkowania w Głuchołazach i upatruje naruszenia swego interesu prawnego zaskarżoną uchwałą w tym, że w dniu 22 lutego 2017 r. uiścił opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, ustanowionej na podstawie zaskarżonego aktu, którym organ ukształtował jego sytuację prawną określając obowiązek wnoszenia opłaty za postój w tej strefie. W związku z tym dostrzec przyjdzie, że skarżący nie wykazał, że zaskarżony akt narusza konkretny przepis prawa materialnego, który wpływa negatywnie na jego sytuację prawną. Skarżący wskazuje bowiem na naruszenie art. 1 w związku z art. 13. ust. 1 pkt 1 i 13b. ust. 3 i 4 ustawy o drogach publicznych, z których jego zdaniem wynika zasada, że korzystanie z dróg publicznych jest bezpłatne (art. 1), a wprowadzenie strefy płatnego parkowania stanowi ograniczenie uprawnień użytkowników dróg publicznych przez wprowadzenie obowiązku dokonywania opłat, ale też przez ograniczenie ruchu drogowego i dostępności dróg publicznych na wybranym obszarze.

W tej kwestii wskazać trzeba, że obowiązek uiszczania zarówno opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, jak i obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie tych opłat, wynika bezpośrednio z przepisu prawa. Zgodnie bowiem z przepisem art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Jak stanowi art. 13b ust. 1 tej ustawy, opłatę powyższą pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo, przy czym w myśl art. 13f ust. 1 i 2 omawianej ustawy za nieuiszczenie powyższych opłat pobiera się opłatę dodatkową której wysokość oraz sposób pobierania określa rada gminy. Obowiązujące przepisy ustawy o drogach publicznych, w tym art. 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 i 13 b ust. 3 i 4 tej ustawy, powołane w skardze jako uzasadniające interes prawny skarżącego, nie przewidują natomiast postępowania, w wyniku którego dokonuje się wymiaru opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania, w tym również nawet w razie nieuiszczenia tej opłaty. Wówczas bowiem nakładana jest jedynie opłata dodatkowa, której nałożenie również nie następuje w wyniku wydania jakiegoś aktu lub dokonania czynności materialnotechnicznej, ale z mocy samego o prawa. Brak jest zatem przepisów określających procedury, które powodują nadanie indywidualnego charakteru obowiązkowi uiszczenia opłaty za postój i opłaty dodatkowej w drodze wydania decyzji lub postanowienia przez właściwe organy władzy publicznej. Organy te mają obowiązek działać wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. Uznanie, że obowiązek ponoszenia opłaty za postój, a także - w razie jej nieuiszczenia - opłaty dodatkowej, wynika wprost z przepisów prawa, a zatem nieuiszczenie opłaty za postój nie skutkuje wydaniem przez organ aktu lub dokonania czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o jakich stanowi art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Niedokonanie przez skarżącego opłaty za postój w strefie płatnego parkowania mogłoby bowiem skutkować nałożeniem na niego opłaty dodatkowej. Stosownie do art. 40d ust. 2 ustawy o drogach publicznych dopiero brak uiszczenia opłaty dodatkowej prowadzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa poprzez ściągnięcie tych opłat wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w trybie określonym w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

Jak podkreśla się w doktrynie, skarga z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. nie może dotyczyć sytuacji, kiedy określone obowiązki wynikają wprost z przepisów prawa, a ich niewykonanie może doprowadzić do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku. W tym przypadku swoista konkretyzacja obowiązku następuje zatem w tytule wykonawczym wszczynającym postępowanie egzekucyjne, ochrona praw uczestników tego postępowania jest zaś możliwa w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego - na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 - postanowień wydanych w tym postępowaniu (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016 r., Wyd. Wolters Kluwer, s. 83).

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał posiadania interesu prawnego i jego naruszenia. Jak wykazano wyżej, powołane w skardze przepisy ustawy o drogach publicznych nie mogą stanowić podstawy do wniesienia skargi, natomiast skarżący nie wskazał innego przepisu prawa materialnego, który uprawniałby go do kierowania skargi na uchwałę, a który został naruszony.

Na dokonaną przez Sąd ocenę w zakresie istnienia po stronie skarżącego legitymacji skargowej nie mają wpływu wskazane w skardze fragmenty wyroków sądów administracyjnych. Orzeczenia te zostały wydane w innych sprawach i zapadły w odmiennym stanie faktycznym, stąd nie mogą mieć rozstrzygającego znaczenia w niniejszej sprawie. Zauważyć jednak można, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków właścicieli nieruchomości a podejmowaniem uchwał w przedmiocie ustalania stref płatnego parkowania (por. wyroki NSA z 30 stycznia 2014 r., I OSK 2536/13; z 7 października 2011 r., I OSK 1276/11). Co do zasady, uchwała dotycząca strefy płatnego parkowania może naruszać interes prawny osób zamieszkałych na terenie objętym tą strefą i opłacających opłatę abonamentową wynikającą z tej uchwały. Jak wynika z dokumentacji zgromadzonej w sprawie, skarżący mieszka w [...] i nie kwestionował, że nie jest mieszkańcem Głuchołaz. W związku z tym nie zamieszkuje w strefie płatnego parkowania określonej zaskarżoną uchwałą ani w jej pobliżu oraz nie jest posiadaczem abonamentu.

Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.

Orzeczenie w punkcie 2, o zwrocie kwoty 300 zł, oparto o przepis art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd zwraca z urzędu cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.