Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 827/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 pkt . 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Sekretarz sądowy Dorota Kotlarek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 listopada 2015 r. sprawy ze skargi ze skargi J. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 1 kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 marca 2015 r., którym odmówiono uwzględnienia zgłoszonego przez J.D., zarzutu nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym z dnia 8 maja 2014 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał następujący stan faktyczny w sprawie: wierzyciel - Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny wystawił na zobowiązanego J.D. tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 8 maja 2014 r. obejmujący należność z tytułu opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC zgodnie z warunkami zawartymi w ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 392 ze zm.) w kwocie należności głównej 400,00 zł, a następnie przekazał przedmiotowy tytuł wykonawczy Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w K. celem wszczęcia na jego podstawie egzekucji administracyjnej. Organ egzekucyjny w dniu 17 października 2014 r. wystawił na podstawie ww. tytułu wykonawczego zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z ubezpieczenia społecznego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 22 października 2014 r., zaś jego odpis - razem z odpisem tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanemu w dniu 21 października 2014 r. (w trybie art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego).

J.D. wniósł do organu egzekucyjnego pismo z dnia 25 października 2014 r. zatytułowane jako "odwołanie", w którym zwrócił się o uzasadnienie podstaw ww. zajęcia egzekucyjnego, zaś pismem z dnia 14 listopada 2014 r. sprecyzował, iż podnosi zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...] z dnia 8 maja 2014 r. W uzasadnieniu zobowiązany wskazał, iż posiada kilka pojazdów, które "są opłacane na bieżąco". Jednocześnie strona wniosła o "uchylenie zajęcia (...) emerytury do czasu wyjaśnienia sprawy zarzutów".

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. pismem z dnia 17 listopada 2014 r. zwrócił się do wierzyciela o wyrażenie stanowiska w formie postanowienia w przedmiocie zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu nieistnienia obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym. W dniu 17 listopada 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. wydał również postanowienie, którym uchylił dokonane zajęcie świadczenia emerytalnego do czasu wyjaśnienia sprawy zgłoszonych zarzutów.

W dniu 8 grudnia 2014 r. Zarząd Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego wydał na podstawie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postanowienie, którym uznał ww. zarzut za niezasadny. W następnej kolejności wierzyciel, pismem z dnia 23 stycznia 2015 r. poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., iż strona nie złożyła w obowiązującym terminie zażalenia na przedmiotowe rozstrzygnięcie prawne, w związku z czym postanowienie z dnia 8 grudnia 2014 r. jest ostateczne. Mając powyższe na uwadze, organ egzekucyjny w dniu 4 marca 2015 r. wydał postanowienie, którym odmówił uwzględnienia zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

J.D. wniósł zażalenie na przedmiotowe postanowienie. W treści wniesionego środka zaskarżenia strona podniosła, iż samochód (nr rejestracyjny [...]) został wyrejestrowany, jego tablice rejestracyjne oraz dowód rejestracyjny zostały zdane, zaś "umowa HDI" została wypowiedziana, ponadto samochód ten - w związku z awarią - przebywał na Słowacji. Podkreślono, iż dopiero po jej usunięciu J.D. zwrócił się do Starostwa Powiatowego o wydanie tablic i dowodu rejestracyjnego, a bez powyższych dokumentów zobowiązany nie mógł zrobić przeglądu ani zawrzeć umowy ubezpieczenia. Po zrobieniu przeglądu i zawarciu umowy ubezpieczenia samochód został sprowadzony do kraju.

Dyrektor Izby Skarbowej - po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu zażaleniowym podniósł, że w świetle obowiązujących przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawowym środkiem zaskarżenia, który służy stronie zobowiązanej w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, jest zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zgłoszony w trybie art. 33 tejże ustawy. Niniejsza ustawa przewiduje możliwość zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w ściśle określonych przypadkach wymienionych w art. 33 § 1 wskazanej ustawy. W myśl pkt 1 przedmiotowego przepisu prawnego podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku.

Jak stanowi art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 (w tym zgłoszonego przez stronę zarzutu nieistnienia obowiązku), stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W myśl art. 34 § 2 niniejszego aktu prawnego, na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie.

W aktualnym stanie prawnym związanie stanowiskiem wierzyciela oznacza, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Organ odwoławczy, rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Jak stwierdza się bowiem w orzecznictwie, uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Stosownie do art. 34 § 4 ww. ustawy organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie. Zażalenie na postanowienie w sprawie zarzutów podlega rozpatrzeniu w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odwoławczemu (art. 34 § 5 tejże).

W przedmiotowej sprawie J.D., zgłosił - oparty na art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji -zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zarzut ten postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 4 marca 2015 r. został uznany za nieuzasadniony. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż ww. postanowieniem zasadnie odmówiono uwzględnienia wniesionego przez zobowiązanego zarzutu nieistnienia obowiązku.

Zgodnie z art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. W badanej sprawie tytuł wykonawczy z dnia 8 maja 2014 r. złożony został do organu egzekucyjnego przez wierzyciela - Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny.

Zgodnie z wiążącą organ egzekucyjny dyspozycją art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. pismem z dnia 17 listopada 2014 r. wezwał wierzyciela do ustosunkowania się do zarzutu zgłoszonego przez zobowiązanego. W odpowiedzi na wskazane wezwanie, Zarząd Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego postanowieniem nr [...] z dnia 8 grudnia 2014 r. uznał zarzut wniesiony przez J.D. za niezasadny. W uzasadnieniu podkreślono, iż Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, wykonując obowiązki wynikające z ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, dokonuje ustaleń, czy posiadacz pojazdu przez cały okres jego posiadania w roku kontroli był objęty ochroną ubezpieczeniową wynikającą z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. Zaznaczono, iż ustalenia Funduszu nie ograniczają się zatem wyłącznie do dnia, w którym dokonano kontroli.

W kontekście powyższego w ww. postanowieniu podniesiono, iż z zawiadomienia nadesłanego przez Starostwo Powiatowe w K. wynika, że w dniu 14 listopada 2011 r. w toku prowadzonych czynności J.D. nie okazał aktualnego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy ubezpieczenia obowiązkowego OC w związku z posiadaniem ciągnika samochodowego marki Volvo o nr rej. [...]. Wezwaniem z dnia 13 czerwca 2013 r. zobowiązano J.D. do przedstawienia dokumentów potwierdzających zawarcie umowy ubezpieczenia OC zgodnie z warunkami tego ubezpieczenia określonymi w ww. ustawie, wykazania braku istnienia takiego obowiązku albo uiszczenia opłaty w wysokości 400,00 zł za jego niespełnienie. W dniu 19 lipca 2013 r. zobowiązany nadesłał kopię umowy ubezpieczenia OC z okresem odpowiedzialności od 16 grudnia 2011 r. do 15 grudnia 2012 r. Z informacji uzyskanej od ubezpieczyciela wynikało zaś, iż jest to ubezpieczenie nowe - zawarte w dniu 16 grudnia 2011 r. W związku z powyższym wierzyciel pismem z dnia 24 stycznia 2014 r. zwrócił się do zobowiązanego o nadesłanie kopii dowodu ubezpieczenia OC ważnego do dnia 16 grudnia 2011 r., tj. do dnia rozpoczęcia okresu odpowiedzialności określonego w nadesłanym dokumencie. Strona pozostawiła niniejsze pismo bez odpowiedzi, w związku z czym skierowano do niej upomnienie (odebrane dnia 1 kwietnia 2014 r.). Z wagi na brak przedłożenia wymaganych dokumentów bądź dobrowolnego uregulowania ww. opłaty dalsze jej dochodzenie skierowano na drogę postępowania egzekucyjnego w administracji. Ponadto w postanowieniu wierzyciela zaznaczono, iż w wyniku sprawdzenia bazy danych Ośrodka Informacji UFG, (w której gromadzone są m.in. informacje o polisach OC) nie odnaleziono innej umowy ubezpieczenia obowiązkowego OC, niż nadesłana przez J.D.. Postanowienie wierzyciela z 8 grudnia 2014 r. jest ostateczne

Mając zatem na uwadze wskazane wyżej okoliczności sprawy oraz wynikający z przywołanego materiału normatywnego stan związania tut. organu stanowiskiem wierzyciela, Dyrektor Izby Skarbowej nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu zweryfikowania istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu nieistnienia obowiązku i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela.

Odnosząc się do treści zażalenia z dnia 11 marca 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że zgodnie z pismem wierzyciela z dnia 22 grudnia 2014 r., wystosowanym w odpowiedzi na podniesienie przez zobowiązanego okoliczności czasowego wycofania z ruchu ww. pojazdu, obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia OC istnieje nieprzerwanie przez cały okres posiadania pojazdu zarejestrowanego na terenie Polski niezależnie od stanu technicznego, w jakim znajduje się ów pojazd oraz od tego, czy jest wprowadzony do ruchu, czy też nie. W piśmie tym wyjaśniono również, iż wskazany obowiązek związany jest zasadniczo z rejestracją pojazdu. Stosownie bowiem do art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych posiadacz pojazdu mechanicznego obowiązany jest zawrzeć umowę ubezpieczenia OC najpóźniej w dniu rejestracji pojazdu, z wyjątkiem pojazdów historycznych. Dodano, iż rozwiązanie umowy ubezpieczenia OC na podstawie art. 33 tejże następuje m.in. wskutek wyrejestrowania pojazdu, którego przypadki reguluje art. 79 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Konkludując, stwierdzono, iż wobec powyższego instytucja czasowego wycofania pojazdu z ruchu nie jest tożsama z wyrejestrowaniem pojazdu.

Zauważyć należy, że w aktach sprawy znajduje się wyłącznie decyzja Starosty K. z dnia 1 września 2010 r. o czasowym wycofaniu z ruchu do dnia 31 sierpnia 2012 r. pojazdu o nr rejestracyjnym [...], (na co uprzednio wskazywał zobowiązany).

Pismem z dnia 20 kwietnia 2015 r. J.D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia 1 kwietnia 2015 r.

Uzasadniając wniesiony środek prawny, zobowiązany wskazał, iż samochód marki Volvo nr rej. [...] miał awarię na Słowacji. W czasie jego naprawy został wyrejestrowany w kraju, dowód rejestracyjny został zdany, tablice rejestracyjne oddane do Wydziału Komunikacji, a umowa ubezpieczenia wypowiedziana. Strona stwierdziła, iż w przedmiotowym stanie faktycznym - nie posiadając "żadnych dokumentów" - nie miała zatem możliwości, by "ubezpieczyć samochód".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Kierując się powyższymi kryteriami, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 kwietnia 2015 r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 marca 2015 r., wydane w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Istota niniejszej sprawy koncentruje się więc wyłącznie na kwestii istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego, a zatem dotyczy oceny, czy organ prawidłowo uznał podniesione przez skarżącego na podstawie art. 33 u.p.e.a. zarzuty za nieuzasadnione.

Przy czym należy podkreślić, że podstawą prawną obowiązku będącego przedmiotem egzekucji administracyjnej było niespełnienie przez J.D. obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC zgodnie z warunkami zawartymi w ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych w Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 392 ze zm.), a wierzycielem jest Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny.

W świetle powyższego organ egzekucyjny pierwszej i drugiej instancji prawidłowo zastosował i wskazał w podstawie prawnej przepisy art. 33 i 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej u.p.e.a.), wobec zarzutu nieistnienia obowiązku tj. art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a..

Stosownie bowiem do art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

Zgodnie natomiast z art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Z przywołanej regulacji wynika, że istotnym elementem omawianej procedury jest uzyskanie przez organ egzekucyjny wypowiedzi wierzyciela, który musi być powiadomiony o złożeniu zarzutów przez zobowiązanego. Wypowiedź wierzyciela, w przypadku gdy zarzuty są oparte na przesłankach określonych w art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a., jest wiążąca dla organu egzekucyjnego, co oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Należy podkreślić, iż funkcją zarzutów wnoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a., jest doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym, odnoszącego się bezpośrednio do zakresu obowiązków zobowiązanego.

Zadaniem organu egzekucyjnego jest wyłącznie stosowanie przymusu egzekucyjnego w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku ustalonego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego.

Co ważne, odstąpienie przez organ egzekucyjny od obowiązku uzyskania wypowiedzi wierzyciela w sprawie zarzutów kwalifikowane jest jako naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik prowadzonego postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 911/96, publik. ONSA 1998/4/148).

Rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, organ odwoławczy również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną (art. 23 § 2 u.p.e.a.) nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (art. 34 § 1 u.p.e.a.). W orzecznictwie wskazuje się wprost, że organ egzekucyjny nie jest i nie może być organem odwoławczym w stosunku do wierzyciela (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt FW 4/04, LEX nr 160593; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 333/08, LEX nr 512828 i z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1480/05, LEX nr 289067).

Podkreślić należy, że J.D. nie skarżył stanowiska wierzyciela, który w postanowieniu z dnia 8 grudnia 2014 r. wypowiedział się merytorycznie w przedmiocie zarzutu. W postanowieniu tym zawarte jest pouczenie o prawie wniesienia zażalenia i była to jedyna droga, na tym etapie postępowania, do kwestionowania istnienia egzekwowanego obowiązku.

Z powyższych względów nie można zarzucić organom orzekającym w niniejszej sprawie braku wnikliwości, czy też należytego jej rozpatrzenia. Z art. 34 § 1 u.p.e.a., wprost wynika, że stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Organ egzekucyjny nie jest zatem uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutów i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt II FSK 359/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

To zaś oznacza, iż organy orzekające nie mogły ocenić zarzutu skarżącego inaczej, niż uczynił to wierzyciel w ostatecznym postanowieniu z dnia 8 grudnia 2014 r..

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art, 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

DSz