Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 153/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-09-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca - Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 28 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie weterynarii i ochrony zwierząt na skutek wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu p o s t a n a w i a: 1. umorzyć postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych; 2. ustanowić K. P. adwokata z urzędu.


UZASADNIENIE

Prawomocnym postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2011 r. referendarz sądowy uwzględnił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości.

K. P. w dniu [...]r. złożyła na urzędowym formularzu kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy ponownie wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych, a także wnioskując o ustanowienie adwokata z urzędu.

Jak wynika z uzasadnienia przedmiotowego wniosku oraz z wniosku złożonego w ramach postępowania prowadzonego przed referendarzem sądowym, a także z przedłożonych dokumentów, wnioskodawczyni jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, korzysta natomiast z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. w kwocie około 400 zł miesięcznie. Prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe wraz z córką, która nie uzyskuje stałego dochodu pracując w ramach umowy zlecenia (kwoty do około 500 zł). Zajmowany przez nią budynek mieszkalny stanowi własność córki. Wnioskodawczyni nie posiada żadnych oszczędności ani przedmiotów o wartości powyżej 3000 euro. Jej miesięczne wydatki na poczet mediów stanowią kwotę około 600 zł. Wnioskodawczyni zwróciła także uwagę na zaległości z tytułu opłat za dom i toczącego się z tego tytułu postępowania komorniczego. Dodatkowo wyjaśniła, że jej małżonek zamieszkuje w tym samym budynku (na dole domu), ale prowadzi odrębne gospodarstwo domowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy, bowiem skarżąca korzysta już z prawa pomocy w tym zakresie w oparciu o powołane na wstępie postanowienie referendarza sądowego z dnia 20 kwietnia 2011 r. Oznacza to w swej istocie, że nie jest obowiązana do uiszczania żadnych kosztów w niniejszym postępowaniu sądowym. Z tego też powodu Sąd obowiązany był umorzyć postępowanie zainicjowane jej kolejnym wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych, na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

Jednocześnie zauważyć wymaga, że przyznanie skarżącej prawa pomocy w częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i rozpoznawanie obecnie wniosku również o częściowe przyznanie prawa pomocy, tj. ustanowienie adwokata skutkuje koniecznością oceny tego wniosku pod kątem przesłanek warunkujących przyznanie stronie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Z uwagi na powyższe należy odwołać się do treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania.

Przenosząc powyższą regulację na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że powyższa przesłanka przyznania prawa pomocy została w stosunku do skarżącej spełniona w stopniu pozwalającym na uwzględnienie złożonego przez nią wniosku. Zarówno skarżąca, jak i jej córka dysponują bowiem skromnym dochodem, który niewątpliwie służy jednie zaspokojeniu ich podstawowych potrzeb. Nadto należy podkreślić, że dochód ten nie ma charakteru stałego, co nie pozwala na poczynienie jakikolwiek oszczędności tytułem postępowania sądowego.

Mając na uwadze przytoczoną argumentację, Sąd działając na podstawie

art. 246 § 1 pkt 1 ustawy, orzekł jak w sentencji