Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2711/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2013 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) - po rozpatrzeniu odwołań J. S. oraz B. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2012 r. Nr [...], zmieniającej własną decyzję z dnia [...] lutego 2011 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą K. F. i K. W. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania budynku handlowego oraz polegających na nadbudowie I piętra i wykonaniu podpiwniczenia tego budynku dla potrzeb centrum kulturalno-oświatowego w [...] przy ul. [...] na działce nr [...] obręb [...] i zatwierdzającej zamienny projekt budowlany - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ wskazał, że zmiany zatwierdzone decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. dotyczyły: 1) przeprojektowania piwnic na dwie sale zajęć ruchowych wraz z zapleczem higieniczno-sanitarnym, pomieszczenia gospodarcze i obsługujące gastronomię, węzeł cieplny oraz szatnie; 2) adaptacji części budynku znajdującego się na działce nr ew. [...] i przekształcenie ich w sale wspomagające inwestycję; 3) przeprojektowania układu funkcjonalnego parteru i piętra; 4) zmiany lokalizacji miejsc parkingowych z podziemnego garażu wielostanowiskowego na istniejący parking na działce nr ew. [...]. Stwierdził, że inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączył prawidłowo wypełnione oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. GINB podniósł, że wprawdzie w oświadczeniu z dnia 2 kwietnia 2012 r. dotyczącym lokali nr [...] i [...] znajdujących się w budynku przy ul. [...] w [...] inwestor wskazał na uchwałę z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...] oraz przedwstępną umowę sprzedaży z dnia [...] lutego 2012 r., to jednak w dniu [...] marca 2013 r. zawarta została umowa przenosząca własność wnęki (znajdującej się na pierwszej kondygnacji, o powierzchni użytkowej 79,60 m2) oraz piwnicy (o powierzchni użytkowej 99,60 m2). Organ stwierdził, że pomimo, iż w chwili wydania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor nie dysponował tytułem prawnym do ww. wnęki oraz piwnicy, to jego uzyskanie dopiero po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę nie wywołało negatywnych skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządnego państwa.

Organ podniósł, że decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] Prezydent [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej przebudowę istniejącego budynku handlowego na potrzeby Centrum Kulturalnego wraz z rozbiórką istniejącego budynku magazynowego na działce nr ew. [...] i zmianą sposobu użytkowania fragmentu parteru, piwnicy i I piętra budynku położonego na działce nr ew. [...], budową miejsc postojowych na działce nr ew. [...] oraz budową niezbędnych przyłączy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że sporne zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami tej decyzji.

Jednocześnie wskazał, że stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy, stąd też wymagania określone w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. odnieść należy wyłącznie do zakresu objętego zmianą sposobu użytkowania części budynku znajdującego się na działce nr ew. [...] oraz do odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczących zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Z tego względu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie znalazł podstaw, aby warunki określone w decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., w tym również dotyczące miejsc postojowych, miały zastosowanie do całego zamierzenia inwestycyjnego, skoro decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla pierwotnego pozwolenia na budowę nie nakładała w ogóle na inwestora obowiązku zapewnienia miejsc postojowych.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że inwestor w zamiennej dokumentacji projektowej odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie zamierzonego sposobu użytkowania części obiektu budowlanego, tj. przeznaczenia piwnicy, w której pierwotnie projektowany był wielopoziomowy parking podziemny, klatki schodowe oraz pomieszczenia gospodarcze, projektując sale zajęć ruchowych, zaplecze higieniczno-sanitarne, a także pomieszczenia: gospodarcze, obsługujące gastronomię, węzła cieplnego, szatni. Zamiarem inwestora było także zaadaptowanie części budynku znajdującego się na działce [...] i przekształcenie jej w sale wspomagające Centrum Kulturalno-Oświatowe oraz przekształcenie tarasów w pomieszczenie biurowe oraz pracownię. Organ podkreślił, że nowoprojektowany sposób użytkowania ww. powierzchni winien być uwzględniony przy określeniu powierzchni użytkowej, a co za tym idzie ilości miejsc postojowych, jakie winny zostać zapewnione. Podniósł, że jakkolwiek sporne zamierzenie inwestycyjne obejmuje przeprojektowanie układu funkcjonalnego parteru i piętra, to nie powoduje to zmiany powierzchni użytkowej. Organ wskazał, że powierzchnia użytkowa piwnicy wynosi ok. 610 m2, adaptowanej części budynku znajdującego się na działce nr ew. [...] - 99,60 m2 (piwnica), 79,60 m2 (parter) oraz ok. 106 m2 (piętro 1), powierzchnia użytkowa przekształconych tarasów wynosi ok. 95 m2, co łącznie daje wartość ok. 1000m2. Podkreślił, że stosując wskaźnik liczby miejsc postojowych określony w decyzji o warunkach zabudowy, inwestor winien zapewnić 27 miejsc postojowych i stwierdził, iż warunek ten został spełniony, bowiem na działce nr ew. [...] zaprojektowane zostały 32 miejsca postojowe. Jednocześnie odnosząc się do zarzutu, że decyzja o warunkach zabudowy wyłączała możliwość zapewnienia miejsc postojowych na nieruchomości wydzierżawionej przez inwestora organ wskazał, że teza taka nie wynika z decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z którą miejsca postojowe należało zbudować na działce nr [...]. Podniósł też, że umowa dzierżawy może zawierać zapis zezwalający na wykonanie robót budowlanych (art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego).

W ocenie organu inwestycja nie narusza też § 13, § 57 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.). GINB wskazał, że z akt sprawy wynika, że otwór okienny w lokalu nr [...], należącym do J. S., w budynku położonym na działce nr [...], skierowany jest w kierunku północnym (ul. [...]), zaś otwór okienny w lokalu nr [...] należącym do B. W. skierowany jest w kierunku południowym (załącznik do pisma adw. S. D. z dnia 29 maja 2013 r.). Jednocześnie podniósł, że treść powyższego dokumentu zaprzecza temu, jakoby do lokalu nr [...] należał otwór okienny znajdujący się w elewacji zachodniej budynku znajdującego się na działce nr ew. [...], co wynika z załącznika do pisma adw. T. G. z 3 czerwca 2013 r. Podniósł, że z projektu budowlanego (przekroje, rys. nr A-5) wynika, iż rzędna dachu zielonego zaprojektowanego przy ww. otworze okiennym wynosi 833,50, zaś rzędna dolnej krawędzi otworu okiennego wynosi 855,00, a zatem projektowany dach zielony nie spowoduje naruszenia § 13, 57 oraz 60 warunków technicznych (co potwierdza zdjęcie nr 5, z którego wynika, że zacienienie otworu okiennego powoduje już istniejący budynek na działce nr ew. [...]). Podobnie, zdaniem organu, naruszenia ww. przepisów nie spowodowało zaprojektowanie muru o wysokości 1,24 m (różnica pomiędzy rzędną 958,00 a 833,50) oddalonego od krawędzi otworu okiennego o ok. 1,30 m. Odnośnie otworu okiennego w lokalu nr [...], przed którym zaprojektowany został element instalacji klimatyzacji, organ stwierdził, że odległość projektowanego elementu od otworu okiennego nie spowoduje naruszenia przepisów dotyczących nasłonecznienia oraz zacieniania pomieszczeń. Organ podniósł ponadto, że odległość muru zaprojektowanego przed otworem okiennym znajdującym się w elewacji zachodniej od tego otworu, wynosząca ok. 1,8 m wyklucza możliwość naruszenia § 13, § 57 oraz § 60 ww. rozporządzenia.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia § 13, § 57, § 60, § 323, § 325 i § 326 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) w zw. z § 8 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462 ze zm.), z uwagi na brak w dokumentacji projektowej analizy wpływu hałasu i wibracji pochodzących od urządzeń klimatyzacyjnych i wentylacyjnych zamontowanych na dachu oraz z lokali położonych w budynku na działce [...], a także brak informacji o ograniczeniu dopływu oświetlenia naturalnego spowodowanego sporną inwestycją oraz lokalizacją urządzeń klimatyzacji i wentylacji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił uwagę, iż wskazany przepis rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, z uwagi na treść § 14, nie znajdował zastosowania. Wskazał, że ww. rozporządzenie weszło w życie z dniem 29 kwietnia 2012 r., zaś wniosek o pozwolenie na budowę złożony został w dniu 19 marca 2012 r.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 204 ust. 5 w zw. z § 206 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) poprzez brak ekspertyzy technicznej obiektu istniejącego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż jeśli istnieje możliwość zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników lub obniżenia przydatności do użytkowania budynku, taka ekspertyza może być jeszcze wykonana.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r., odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., nie narusza prawa.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. znak [...] złożyła B. W., zarzucając: naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., naruszenie art. 77 § 1, art. 7 oraz art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie analizy całości materiału dowodowego; naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz art. 35 Prawa budowlanego poprzez nieuwzględnienie interesów osób trzecich w obszarze oddziaływania zmienionej inwestycji; naruszenie § 206 w związku z § 204 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez nieuwzględnienie jako wady powodującej nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. braku ekspertyzy technicznej wymaganej tymi przepisami. Zarzuciła też naruszenie § 18 ust. 2 ww. rozporządzenia poprzez nieuprawnione zmniejszenie ilości miejsc parkingowych dodatkowo obciążonych prawem dzierżawy. Podniosła też zarzut naruszenia § 8 ust. 2 pkt 4, pkt 7, ust. 3 oraz § 12 ust. 1 pkt 2b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.), poprzez nieuwzględnienie jako wad powodujących nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. braku informacji o hałasie i wibracjach wywoływanych klimatyzacją i wentylacją, a także braku informacji o ograniczeniu nasłonecznienia i oświetlenia naturalnego spowodowanych lokalizacją urządzeń klimatyzacji i wentylacji. Skarżąca wskazała ponadto, że organ nie odniósł się do zarzutów dotyczących istotnych wad projektu instalacji sanitarnych, wskazujących, iż przejścia kanałów przez przegrody w miejscach uwidocznionych w projekcie spowodować muszą zniszczenie konstrukcji budynku, zagrażając realnie katastrofą budowlaną. Podniosła również, że brak przepisów prawa materialnego określających minimalne odległości urządzeń klimatyzacyjnych i wentylacyjnych nie zwalnia z obowiązków określonych § 8 ust. 2 pkt 7 i ust. 3 rozporządzenia w zakresie danych o zagrożeniach dla higieny i zdrowia obiektów budowlanych i ich otoczenia, a także rodzaju i zasięgu uciążliwości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Na wstępie podkreślić należy, iż instytucja stwierdzenia nieważności decyzji będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a., a służącej ochronie takich wartości, jak ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego. Z tego też powodu tryb ten może być stosowany tylko w sytuacji bezspornego ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., które to przesłanki z racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Kontrola decyzji w postępowaniu nieważnościowym sprowadza się jedynie do kwestii, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1.

Wśród wad kwalifikowanych stanowiących przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wymienia rażące naruszenie prawa. Podkreślić jednocześnie należy, iż nie każde naruszenie prawa zasługuje na to, aby zakwalifikować je jako "rażące". Stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, przy czym chodzi o przepis, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Oczywistość naruszenia polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a więc chodzi o sytuację, gdy istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie (por. wyroki: WSA w Warszawie z 21 grudnia 2005 r. VII SA/Wa 706/05 Lex nr 196278, Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2005 r. OSK 1134/04 Lex nr 165717, NSA w Warszawie z 26 września 2000 r. V SA 2998/99 Lex nr 51249, NSA – OZ we Wrocławiu z 17 kwietnia 2000 r. I SA/Wr 914/98 Lex nr 187879, NSA w Warszawie z 22 października 1999 r. I SA 8/98 Lex nr 47276).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się ponadto, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 2226/10 Lex nr 824448, z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1614/09 Lex nr 746680, z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 170/10 Lex nr 672887, z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 513/09 Lex nr 597659).

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. nie narusza prawa, bowiem decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2012 r. nie jest dotknięta żadną wadą nieważności określoną w art. 156 k.p.a. Decyzją z [...] kwietnia 2012 r. Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623) zatwierdził projekt budowlany zamienny i zmienił własną decyzję z dnia [...] lutego 2011 r. udzielającą pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania budynku handlowego położonego na działce nr [...] oraz polegających na nadbudowie I piętra i wykonaniu podpiwniczenia tego budynku dla potrzeb centrum kulturalno-oświatowego w [...]. Zmiany decyzji dokonano w związku z przeznaczeniem piwnic na dwie sale zajęć ruchowych wraz z zapleczem higieniczno-sanitarnym, adaptacją części budynku znajdującego się na działce [...] na potrzeby centrum, zmianą układu funkcjonalnego parteru i piętra oraz zmianą lokalizacji miejsc parkingowych.

Jak wynika z art. 36a ust. 3, w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. W myśl art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej w postępowaniu nadzwyczajnym decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Zgodnie zaś z art. 32 ust. 4 ustawy, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W razie spełnienia wskazanych wymagań, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4).

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany zamienny jest kompletny, został sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, zawiera oświadczenia projektanta o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wprawdzie, jak zauważył organ, w oświadczeniu powołano się na przedwstępną umowę sprzedaży z 23 lutego 2012 r., to jednak w dniu 13 marca 2013 r. zawarta została umowa sprzedaży przenosząca na inwestora własność wnęki oraz piwnicy w budynku położonym na działce nr [...]. Należy zatem zgodzić się z organem, że naruszenia tego nie można ocenić jako rażącego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.

Wniosek o wydanie decyzji o zmianie pierwotnego pozwolenia na wykonanie robót budowlanych został złożony w okresie ważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej przebudowę istniejącego budynku handlowego na potrzeby Centrum Kulturalnego wraz z rozbiórką istniejącego budynku magazynowego na działce nr [...] i zmianą sposobu użytkowania fragmentu parteru, piwnicy i I piętra budynku położonego na działce nr [...], budową miejsc postojowych na działce nr [...]oraz budową niezbędnych przyłączy. Parametry przedsięwzięcia przewidziane w zatwierdzonym projekcie budowlanym są zgodne z ustaleniami tej decyzji, w tym odnoszącymi się do: funkcji zabudowy, obowiązującej linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, układu połaci dachowych; kierunku usytuowania projektowanej zabudowy w stosunku do frontu działki. Spełnione zostały również ustalenia tejże decyzji dotyczące liczby miejsc parkingowych. Zgodzić się należy z organem, iż wymagania określone w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. dotyczące wskaźnika miejsc parkingowych odnieść należy wyłącznie do zakresu robót objętych wnioskiem o zmianę pierwotnego pozwolenia na budowę. Według wskaźnika liczby miejsc postojowych określonego w decyzji o warunkach zabudowy inwestor winien zatem zapewnić 27 miejsc postojowych. Warunek ten został spełniony, skoro na działce nr ew. [...] zaprojektowane zostały 32 miejsca postojowe.

Jako nietrafny należy zatem ocenić zarzut dotyczący rażącego naruszenia § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690). Zgodnie z tym przepisem, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 1). Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 2).

W ramach planowanej inwestycji zapewniono wymaganą decyzją o warunkach zabudowy liczbę miejsc parkingowych. Zauważyć jednocześnie trzeba, że cyt. § 18 rozporządzenia jest przepisem nieostrym, nie określa on minimalnej liczby miejsc postojowych, nie zawiera żadnych wyliczeń dotyczących projektowanych miejsc, a dodatkowo uzależnia określenie ich liczby od sposobu zabudowy oraz przeznaczenia działki budowlanej. Przypomnienia wobec tego wymaga, że dla uznania, że decyzja jest dotknięta kwalifikowaną wadą w postaci rażącego naruszenia prawa, konieczne jest istnienie oczywistości tego naruszenia. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, a więc przepis jasno sformułowany, który nie wymaga dalszych wyjaśnień i stosowania wykładni prawa. Skoro zaś przepis § 18 rozporządzenia jest przepisem ogólnym i nieostrym, a zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę projekt budowlany zamienny jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy dotyczącymi liczby miejsc postojowych, to nie można uznać, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2012 r. rażąco narusza § 18 rozporządzenia.

Nie może zostać również uwzględniony zarzut naruszenia art. 7, art. 77 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów wskazujących na wady dokumentacji technicznej w zakresie zastosowanych rozwiązań odnośnie instalacji sanitarnej, które w ocenie skarżącej stwarzają zagrożenie katastrofą budowlaną. Przypomnieć w tym miejscu należy, że w pierwotnym brzmieniu art. 35 w ustępie 2 upoważniał organ do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami w zakresie określonym w art. 5 Prawa budowlanego. Przepis ten został uchylony ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Obecnie zakres weryfikacji projektu budowlanego przez organ jest węższy, bo nie obejmuje oceny zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wynika to z założenia ustawodawcy, że odpowiedzialność za prawidłowość tych elementów projektu architektoniczno-budowlanego spoczywa na projektancie. Dlatego też przepis art. 20 Prawa budowlanego wymaga, aby to projektant zapewnił sprawdzenie zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, zostały ograniczone wyłącznie do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej przepisami prawa (art. 6 Kpa).

Nie może odnieść zamierzonego skutku również zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120 poz. 1133). Skarżąca upatruje rażącego naruszenia przepisów tego rozporządzenia, w szczególności § 8 ust. 2 pkt 7, w udzieleniu pozwolenia na wykonanie robót pomimo braku w dokumentacji projektowej informacji o hałasie i wibracjach wywoływanych klimatyzacją i wentylacją, a także braku informacji o ograniczeniu nasłonecznienia i oświetlenia naturalnego spowodowanych lokalizacją urządzeń klimatyzacji i wentylacji. Zauważyć trzeba, że przepis § 8 ust. 2 pkt 7 jest przepisem ogólnym i nieostrym, w związku z tym ewentualnego jego naruszenia nie można oceniać w charakterze rażącego w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Jako bezzasadny należy też ocenić zarzut, iż decyzja z dnia [...] kwietnia 2012 r. jest dotknięta wadą nieważności z uwagi na brak w dokumentacji projektowej ekspertyzy technicznej wymaganej § 206 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 204 ust. 5 rozporządzenia wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania, zaś według § 206 ust. 1 w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego (§ 206 ust. 2). Zauważyć trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że skoro § 206 rozporządzenia został zamieszczony w dziale V, który odnosi się do bezpieczeństwa konstrukcji w fazie projektowania i wykonywania budynków, to wykonanie ekspertyzy w tym zakresie może być konieczne także po wydaniu pozwolenia na budowę i przed rozpoczęciem budowy, jak i w toku budowy w celu zapobieżenia zagrożeniom dla bezpieczeństwa budynków istniejących. Zatem, o ile istnieją ku temu podstawy faktyczne (możliwość zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników lub obniżenia przydatności do użytkowania budynku), taka ekspertyza może być jeszcze wykonana (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2011 r. II OSK 1935/10 LEX nr 1152103, z dnia 20 lutego 2008 r. II OSK 1230/07 LEX nr 510759). Należy też zauważyć, że powołany przepis § 204 ust. 5 posługuje się określeniami ocennymi, które mogą być interpretowane w różny sposób. W tej sytuacji ewentualnego jego naruszenia nie można uznać za rażące, uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji.

W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, iż badana w trybie nadzorczym decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nie jest dotknięta wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie wystąpiły również pozostałe przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., mogące stanowić podstawę do jej unieważnienia. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. jest zatem zgodna z prawem.

Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).