Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 387/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i par 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Hieronim Sęk, po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 października 2016 r., sygn. akt III SA/Gl 1309/16, o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi J. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 11 lipca 2016 r., nr [....] w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do lipca 2011 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

1. Postanowienie Sądu pierwszej instancji

J. C.i (dalej: Strona lub Skarżący) wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 października 2016 r., sygn. akt III SA/Gl 1309/16. Postanowieniem tym Sąd negatywnie rozpoznał jego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej: Dyrektor IS) z dnia 11 lipca 2016 r. w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do lipca 2011 r.

2. Stan sprawy przedstawiony w postanowieniu Sądu pierwszej instancji

2.1. W skardze do Sądu pierwszej instancji (pismo z dnia 18 sierpnia 2016 r.) Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Dyrektora IS. Uzasadniając wniosek podał, że: - jedynym jego źródłem utrzymania jest emerytura w wysokości 3.650 zł; - żona z kolei otrzymuje emeryturę w wysokości 1.896 zł oraz pracuje na pół etatu zarabiając 570 zł; - spłaca kredyt hipoteczny w wysokości 3.000 zł miesięcznie obciążający go solidarnie z żoną oraz kredyt gotówkowy z miesięczną ratą 1.434 zł; - środki które pozostają mu po zapłacie raty kredytowej wystarczają jedynie na konieczne bieżące środki utrzymania (700 zł); wykonanie decyzji uniemożliwi mu wywiązywanie się ze zobowiązań kredytowych, co niewątpliwie wyrządzi mu szkodę; - ma problemy kardiologiczne, przeszedł dwa zawały, ma też zator w lewym oku, cierpi na nadciśnienie tętnicze i chorobę wieńcową.

Do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dołączono poświadczone za zgodność z oryginałem kopie następujących dokumentów: - umowę kredytu gotówkowego nr 9921837151; - harmonogram spłat kredytu nr 8041989/151; - porozumienie w sprawie kredytu hipotecznego z lutego 2005 r.; - decyzje o waloryzacji emerytury Skarżącego oraz jego żony z marca 2015 r.; - umowę o pracę żony Skarżącego z sierpnia 2008 r.; - kartę informacyjną oraz karty wypisowe ze szpitala Skarżącego.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji

3.1. Podstawę prawną rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji stanowił art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.).

3.2. W motywach swojej oceny Sąd uznał, że: - Strona nie uprawdopodobniła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzić znaczną szkodę; - nie wskazała ona konkretnych, zindywidualizowanych okoliczności uzasadniających wydanie orzeczenia o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji; - przedstawiona sytuacja finansowa Skarżącego nie wystarczała do przyjęcia oceny zgodnej z jego wnioskiem; - wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego mogłoby nie naprawić; - w razie prawomocnego uwzględnienia skargi, po merytorycznym rozpoznaniu sprawy, jeśli Strona poniesie szkodę z powodu niezgodnego z prawem działania organu, będzie miała roszczenie o jej naprawienie.

4. Zażalenie

4.1. Strona zaskarżyła postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

4.2. Sądowi pierwszej instancji zarzuciła naruszenie art. 61 § 1 i § 3 P.p.s.a. przez odmowę wstrzymania wykonania decyzji, podczas gdy Strona uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji wyrządzi jej znaczną szkodę.

W uzasadnieniu zażalenia odwołano się do okoliczności podanych już we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dodatkowa wskazano, że: - ewentualna utrata domu na skutek prowadzonej egzekucji nie zostanie Skarżącemu zrekompensowana w procesie przed sądem cywilnym; - w innej sprawie Skarżącego, dotyczącej zobowiązań podatkowych na kwotę 97.784,44 zł Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji (postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 2256/15).

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlegało oddaleniu.

5.2. W sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza stanowisko Sądu pierwszej instancji, że Skarżący nie uprawdopodobnił w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością przyznania Skarżącemu ochrony tymczasowej.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia wskazać należy, że art. 61 § 3 P.p.s.a. został prawidłowo zastosowany. Skarżący nie wykazał bowiem, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować następstwo którejkolwiek z przesłanek, wymienionych w powołanym przepisie. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie pełnymi danymi o aktualnym stanie majątkowym Strony. Tymczasem Skarżący wskazał tylko na wysokość otrzymywanych przez siebie i żonę dochodów oraz fakt ponoszenia rat kredytowych. Przedstawił dokumenty, jednak w części dotyczące lat ubiegłych. Fakt spłaty kredytu hipotecznego w wysokości 3.000 zł miesięcznie zobrazował dokumentem sprzed 11 lat (porozumienie z bankiem z lutego 2005 r.). Nie wiadomo zatem, czy Strona nadal w takiej wysokości uiszcza raty kredytowe, czy też może kredyt hipoteczny został już spłacony. Odwołując się z kolei do dochodów żony przedłożył jej umowę o pracę z 2008 r. Również w tym przypadku nie wiadomo, czy wskazane w tym dokumencie dane odpowiadają bieżącej sytuacji. We wniosku skupiono się zatem na podaniu informacji o dochodach oraz ratach kredytowych nie potwierdzając tego aktualnymi dokumentami (z wyjątkiem wysokości emerytur oraz rat kredytu gotówkowego). Pominięto przy tym informacje o składnikach majątku ruchomego i nieruchomego. Nie przedstawiono wyciągów z rachunków bankowych. Brakujące dokumenty oraz dane nie pozwoliły ustalić na ile to co podaje Strona ma odzwierciedlenie w rzeczywistości, a następnie ocenić, czy faktycznie ewentualna egzekucja kwoty z zaskarżonej decyzji może doprowadzić do zaprzestania płacenia przez Stronę rat kredytów, a w konsekwencji do możliwości utraty nieruchomości, na co też Strona się powoływała.

Wbrew stanowisku Skarżącego wyrażonym w zażaleniu, w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do egzekucji kwoty pieniędzy (w przypadku Skarżącego 16.169 zł wynikającej z zaskarżonej decyzji). Skoro Skarżący dążył do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody, to dla oceny, czy rzeczywiście w okolicznościach sprawy jest to prawdopodobne, konieczne było odniesienie tej kwoty do obecnego stanu majątkowego Skarżącego. W realiach sprawy było to niemożliwe ze względu na brak pełnych informacji co do aktualnej sytuacji finansowej Strony.

5.3. Odnotować należało, że w innej sprawie Skarżącego postanowieniem z dnia 21 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 2256/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wstrzymał wykonanie decyzji, w której orzeczono odpowiedzialność Skarżącego za zaległości podatkowe spółki w wysokości 94.784,44 zł. Postanowienie to nadal pozostaje w mocy, gdyż wydany w tej sprawie wyrok oddalający skargę (z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Gl 2256/15) nie jest jeszcze prawomocny. Okoliczność ta oznaczała, że ewentualna egzekucja z majątku Skarżącego będzie dotyczyła mniejszej kwoty niż to przedstawiała Strona w niniejszej sprawie.

5.4. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.