Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 5073/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Anna Żak, Sędziowie NSA Krystyna Borkowska, asesor WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Aldona Kieler-Kowalska, po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2004 na rozprawie sprawy ze skargi F.L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2002r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu usunięcia otworu okiennego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego F.L. kwotę 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskodawca F.L. wniósł do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek o nakazanie właścicielce sąsiedniej nieruchomości – S.D. zamurowanie okna wybudowanego niezgodnie z przepisami w ścianie budynku usytuowanego ok. 1,5m od granicy nieruchomości.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2001r. na podstawie art. 105 kpa, umorzył postępowanie w sprawie powiększenia otworu okiennego w istniejącym budynku mieszkalnym wybudowanym ok. 40 lat temu na nieruchomości położonej w O. gm. [...] ul [...].

Organ ustalił, iż S.D. powiększyła okno w 1986r. Budynek jest usytuowany około 1,6m od granicy nieruchomości, zaś działkę wnioskodawcy F.L. oddziela od posesji S.D. droga dojazdowa o szerokości 4m.

W związku z tym, iż trwa postępowanie sądowe w sprawie własności drogi dojazdowej – działka o nr [...] oraz z powodu, że nie można ustalić odległości do granicy skarżących, organ umorzył postępowanie. Stwierdził ponadto brak naruszenia przepisów prawa budowlanego dotyczących warunków technicznych i ich usytuowania zawartych w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. (Dz.U. z 1995r. Nr 10, poz. 46 z późn.zm.) co powoduje bezcelowość dalszego prowadzenia postępowania.

W odwołaniu od decyzji odwołujący się F. L. wyjaśnił, iż działka o nr ewid. nr [...] została wydzielona z działek o nr ewid. [...] i [...] stanowiących jego własność w celu utworzenia drogi dojazdowej dla sąsiednich nieruchomości. Działka ta również stanowi jego własność. Oznacza to, że okna wstawiono w odległości niezgodnej z prawem.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2002r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił wydania nakazu usunięcia otworu okiennego budynku mieszkalnym położnym na nieruchomości w O. gm. [...] przy ulicy [...].

Organ odwoławczy uznał, iż w sprawie nie naruszono przepisów prawa budowlanego, jednakże nie podzielił stanowiska organu I instancji, iż sprawa stała się bezprzedmiotowa i z tego też powodu uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł merytorycznie w sprawie.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego F. L. wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji oraz nakazanie rozbiórki samowoli budowlanej.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Powtórzył swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Kontrolowane przez Sąd decyzje organów nadzoru budowlanego zapadły z naruszeniem art. 7, 77 i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 i 77 § 1 kpa wynika obowiązek organu podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy, wydając decyzje w trybie art. 138 § 1 pkt 2 kpa ograniczył się w zasadzie wyłącznie do stwierdzenia, iż w świetle warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ nie stwierdza naruszenia prawa. Organ II instancji, wydając orzeczenie merytoryczne w oparciu o stan faktyczny ustalony przez organ I instancji, w uzasadnieniu swej decyzji nie odniósł się do ustaleń dokonanych przez organ I instancji, czym niewątpliwie naruszył art. 107 § 3 kpa. Uchylając decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa i wydając orzeczenie odmienne w swej treści od rozstrzygnięcia decyzji organu kontrolowanego, organ odwoławczy powinien był w sposób wyczerpujący w uzasadnieniu decyzji wskazać jakie fakty ustalone przez organ I instancji wziął pod uwagę orzekając w sprawie, i jaki ustalił w związku z tym stan faktyczny, na podstawie którego zapadło rzeczone orzeczenie. Ma to istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w sytuacji gdy organ nie poczynił w sprawie własnych ustaleń. Tymczasem zaskarżona decyzja nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego, które rozstrzygałoby te kwestie.

Organy administracji rozpoznając sprawę powiększenia okna przez Panią S.D., nie wyjaśniły podstawowych okoliczności niezbędnych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i prawidłowego zastosowania przepisów prawa. Przebudowa budynku mieszkalnego dokonana przez Pania S. D., a tak należałoby kwalifikować powiększenie otworu okiennego w ścianie budynku, powinny w pierwszej kolejności ustalić datę, w której powiększenia dokonano. Nieustalenie daty uniemożliwia bowiem organowi dokonanie prawidłowej oceny stanu faktycznego. W aktach sprawy znajduje się wprawdzie protokół rozprawy obejmujący wyjaśnienia stron oraz zeznania świadków, jednakże organ w uzasadnieniu decyzji stosownie do art. 107 § 3 powinien był, ustosunkować się do sprzecznych wyjaśnień stron oraz wyjaśnić dlaczego uznał, iż datą przebudowy był rok 1986-88, a nie, jak zeznał skarżący rok 1995 - 96.

Ponadto, wbrew twierdzeniom organu zawartym w uzasadnieniu decyzji, sprawa własności gruntu, wykorzystywanego na drogę dojazdową do sąsiednich nieruchomości, została udokumentowana przez skarżącego wypisem z rejestru gruntów. Organ nie wyjaśnił dlaczego nie daje wiary przedłożonym przez skarżącego dokumentom. Uznanie przez organ, iż nie jest możliwe ustalenie odległości spornego okna od granicy nieruchomości skarżącego nie znajduje w tej sytuacji uzasadnienia. Organ nie zbadał, czy przebudowa budynku nie była samowolą budowlaną. Nie zbadał również czy budowa okna w odległości 1,6m od granicy nieruchomości nie narusza przepisów obowiązujących w dacie przebudowy, dotyczących warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Nie przesądzając wyniku sprawy stwierdzić należy, że wyżej omówione zagadnienia nie zostały przez organy nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie należycie wyjaśnione i uzasadnione, czym naruszono art. 7, 77 § 1 i art. 107 kpa, i co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Z powyższych względów, Sąd uchylił zaskarżona decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.Przepisy wprowadzające ustawę –Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn.zm.)