Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 176/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1 pkt 1, art. 247
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Paweł Miładowski po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Z. na Staromiejskie Towarzystwo Właścicieli Nieruchomości [...] w przedmiocie umniejszenia dzierżawy za lokal mieszkalny oraz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy. /-/ P. Miładowski


UZASADNIENIE

W dniu [...]r. W. Z. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pismo z dnia [...] r. zatytułowane "pozew o umniejszenie dzierżawy za lokal mieszkalny". Jako stronę przeciwną skarżąca wskazała Staromiejskie Towarzystwo Właścicieli Nieruchomości. W piśmie tym skarżąca wniosła o :

1. umniejszenie czynszu za lokal mieszkalny

2. wydanie opinii dotyczącej stanu technicznego budynku

3. udostępnienie kopii protokołów sporządzonych po kontrolach Nadzoru Budowlanego

4. wydanie opinii dotyczącej odcięcia w kamienicy gazu

5. wydania opinii Zakładu Energetycznego w kwestii bezpieczeństwa budynku

6. stanowisko konserwatora zabytków [...]

7. stanowisko Staromiejskiego Towarzystwa Właścicieli Nieruchomości [...]

8. zwolnienie z kosztów procesu.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż "nie można płacić tyle pieniędzy za mieszkanie w którym brak podstawowych potrzeb bytowych, a administracja naraża dodatkowo lokatorów na niepotrzebne koszty związane z wyższymi rachunkami. Dlatego w tym stanie rzeczy uważam że wniosek w kwestii umniejszenia czynszu w lokalu mieszkalnym (...) jest w pełni słuszny i zasadny. Wobec powyższego skarżąca wniosła o zobligowanie "strony pozwanej" do przedstawienia wszystkich wiążących opinii.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, w zakresie dotyczącym umniejszenia czynszu i wniosków dowodowych z tym związanych, z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.

Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej.

W związku z powyższym należy ustalić czy w niniejszej sprawie Staromiejskie Towarzystwo Właścicieli Nieruchomości działa jako organ administracji publicznej, którego działania podlegałyby kontroli sądów administracyjnych.

Z analizy akt sprawy wynika, iż celem działań podjętych przez skarżącą, w tym wniosków o wydanie określonych opinii, jest zmniejszenie czynszu jaki obecnie ponosi za wynajmowany lokal.

Zatem przedmiotowa sprawa ma charakter cywilnoprawny i z tych względów nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej.

Z uwagi na powyższe należy uznać, iż roszczenia wynikające z umowy najmu mogą być dochodzone przed sądem powszechnym, a nie sądem administracyjnym i to przed tym pierwszym sądem mogą być składane wnioski dowodowe na okoliczność zasadności jego wysokości. Wobec powyższego w niniejszej sprawie Towarzystwo Właścicieli Nieruchomości, w zakresie opisanym wyżej tj. w pkt 1,2,4-8 skargi, nie działa jako organ administracji publicznej, którego działania stosownie do brzmienia art. 3 p.p.s.a. podlegałby kontroli sądu administracyjnego.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucił skargę w zakresie dotyczącym umniejszenia czynszu.

Wraz ze skargą skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Rozpoznając niniejszą sprawę należy wskazać, iż stosownie do treści art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi. Wynika z tego, że prawo pomocy nie przysługuje, niezależnie od sytuacji majątkowej skarżącej, gdy przepisy obowiązującego prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia jej żądania. Jak wskazano w niniejszym postanowieniu skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Z przedstawionych względów, na podstawie przepisu art. 247 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 2 sentencji postanowienia

/-/ P. Miładowski