Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 633/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

sygn. akt I SA/Kr 633/12 Kraków, dnia 19 września 2012r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 19 września 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej postanawia: skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

L.G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Wskazała znak zaskarżonego rozstrzygnięcia ([...]) oraz zaznaczyła, że Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w nim mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej

z dnia 15 października 2009r., określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003. Nie wskazała przy tym daty wydania zaskarżonej decyzji, jedynie w uzasadnieniu skargi wskazała na decyzje z dnia 15 października 2009r. oraz z dnia 1 lutego 2010r., bez sprecyzowania, jaki organ miał je wydać.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że skarga dotyczy jego decyzji z dnia 22 czerwca 2012r., znak [...]. Odpis odpowiedzi na skargę zostało doręczony L.G.

Jak wynika z akt sprawy, decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej

z dnia 15 października 2009r., znak [...] została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 lutego 2010r., nr [...]. Decyzja nr [...] została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 13 maja 2010r., sygn. akt I SA/Kr 576/10. Rozpatrzywszy sprawę ponownie, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją znak [...], wydaną dnia 29 października 2010r., utrzymał

w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Następnie, po wznowieniu postępowania w sprawie, decyzją znak [...], wydaną dnia 22 czerwca 2011r., odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia 29 października 2010r.

Wobec powyższego nie można było uznać, że treść skargi jednoznacznie wskazuje, jaki akt administracyjny zamierzała zaskarżyć L.G.. Zapadły bowiem dwie decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 15 października 2009r., określające wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003. Skarżąca podała co prawda znak zaskarżonej decyzji, odpowiadający znakowi rozstrzygnięcia, wyeliminowanego już z obrotu prawnego (nb. na skutek skargi przez nią wniesionej), jednakże nie wskazała jej daty, a w uzasadnieniu skargi podała dzień 1 lutego 2010r., nie odpowiadający dacie wydania którejkolwiek z decyzji w sprawie. Nadto skarżąca nie kwestionowała zakwalifikowania jej skargi przez Dyrektora Izby Skarbowej jako skargi na decyzję z dnia 22 czerwca 2012r., znak [...].

W wykonaniu zarządzenia z dnia 25 maja 2012r. skarżąca została wezwana do jednoznacznego oznaczenia zaskarżonej decyzji, poprzez wskazanie jej znaku oraz daty wydania – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało skutecznie doręczone dnia 14 czerwca 2012r. W wyznaczonym terminie skarżąca nie wskazała znaku i daty zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 - dalej p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma

w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Niewskazanie, jaki akt administracyjny jest przez stronę zaskarżony, stanowi brak formalny skargi, co obliguje przewodniczącego- stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a.- do wezwania o jego uzupełnienie w terminie 7 dni.

Skarżąca nie uzupełniła braków skargi, wobec czego Sąd orzekł jak

w sentencji postanowienia, za podstawę biorąc art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.