Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2177/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy~Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 101 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 22 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 200 (słownie: dwustu) złotych tytułem wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa odrzucił skargę B. K. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic [...] i [...]. Sąd wskazał, że skarżący wezwał organ (Radę W.) do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą pismem z dnia 6 kwietnia 2010 r. Z tego powodu skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2011 r. podlegała odrzuceniu na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mimo (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., ponieważ termin do jej wniesienia upłynął w dniu 7 czerwca 2010 r.

Pismem z dnia 22 maja 2012 r. skarżący wniósł do Rady W. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą. Następnie skierował do Rady pismo z dnia 6 lipca 2012 r. W odpowiedzi na pismo z dnia 6 lipca 2012 r. Rada poinformowała skarżącego o sposobie złożenia skargi do sądu administracyjnego, wskazując stosowne regulacje w tym zakresie.

Pismem z dnia 14 sierpnia 2012 r. B. K. wniósł do Sądu skargę z żądaniem stwierdzenia nieważności § 20 pkt 4 i p uchwały Rady Gminy W. z dnia [...] września 2002 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. 2001 Nr 142 poz. 1591 ze zm.), dalej u.s.g. warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, jest wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia do właściwego organu, który zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie wydał. Do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. ma zastosowanie art. 53 § 2 p.p.s.a.

Z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenie prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Takie stanowisko zostało przyjęte i przekonywująco uzasadnione w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA z 2007 r., z. 3, poz. 60).

Ugruntowane już stanowisko zajęte przez sądownictwo administracyjne wskazuje, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. traktować jako czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby takie działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić jego bezpieczeństwo. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi - na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa - w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Ilekroć ustawodawca mówi w przepisach prawnych o środkach odwoławczych, ma na myśli prawo określonego podmiotu do jednokrotnego wniesienia danego środka od danego aktu administracyjnego. Traktując wezwanie do usunięcia naruszenia jako surogat środka odwoławczego, nie ma jednocześnie podstaw, by je traktować inaczej, niż określają to przepisy w stosunku do klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa.

Tym samym, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02 wydane na gruncie ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz następnie powtórzone w obecnie obowiązującym stanie prawnym w postanowieniu z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GSK 212/06, a także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r. w sprawie sygn. akt II OSK 754/08, Baza orzeczeń LEX nr 506026, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 605/09, Wspólnota z 2009 r., nr 38, poz. 28, podobnie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 678/08, Baza orzeczeń LEX nr 504538 czy dostępne w internecie (orzeczenia.nsa.gov.pl) postanowienia: II SA/Ol 88/10, I SA/Łd 227/09, II SA/Gl 447/09, II SA/Sz 523/10.

Odnosząc się do rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że nie ma podstaw do podważania stanowiska wcześniej zajętego przez tutejszy Sąd w postanowieniu z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 48/12, gdzie podniesiono, że skarżący wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 6 kwietnia 2010 r. Sam skarżący także nie zakwestionował tego stwierdzenia. Tym samym kolejne pisma kierowane do organu (także po rozstrzygnięciu sprawy o sygn. akt IV SA/Wa 48/12) nie stanowią środka odwoławczego w rozumieniu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem nie wszczynają na nowo biegu terminu do wniesienia skargi na uchwałę organu. Trzeba zatem w tym miejscu powtórzyć, że termin do wniesienia skargi może być jedynie liczony od wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 6 kwietnia 2010 r. i upłynął w dniu 7 czerwca 2010 r.

Nie ulega zatem wątpliwości, że skarga została wniesiona z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Sąd zwraca także uwagę, że zgodnie z art. 101 ust. 2 u.s.g. odrzucenie skargi przez sąd administracyjny z przyczyn formalnych - bez merytorycznej oceny zasadności skargi - nie stanowi przeszkody uniemożliwiającej rozpoznanie merytoryczne zarzutów wobec organów gminy w przypadku ponownego wniesienia skargi, tym razem z zachowaniem wszystkich wymogów prawnych (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 18 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Lu 309/12). Z tego powodu skarga podlegała rozpoznaniu, mimo iż wcześniej uchwała z dnia [...] września 2002 r. była już przedmiotem skargi B. K. do Sądu. Nie ma znaczenia w sprawie fakt, iż skarga niniejsza podlega odrzuceniu. Samo wniesienie skargi w tym przypadku jest dopuszczalne i nie zostało objęte dyspozycją normy formułowanej w art. 101 ust. 2 u.s.g., gdyż dotyczy ona jedynie sytuacji, gdy skarga została już rozpoznana i oddalona przez sąd.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.

O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.