Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 560/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 3 i pkt 11, art. 5b ust. 1, art. 8 ust. 1, ust. 2 pkt 6, ust. 3 pkt 5, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 92a ust. 1 i ust. 3, art. 92 ust. 6, art. 92b, art. 92c
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Dnia 13 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, zwanej dalej k.p.a.), art. 4 pkt 11 i 22, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 14 ust. 2, art. 14 ust. 4, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1) i 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm., zwanej dalej utd) oraz lp. 1.5, lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.800 zł, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

W dniu 11 kwietnia 2019 r. na ul. K. w G. zatrzymano do kontroli pojazd marki Dacia o nr rej. [...]. Pojazdem kierował N. W., który wykonywał przewóz osoby w imieniu i na rzecz M. B. prowadzącego działalność M. B. [...]. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca odpłatnie przewoził pasażera tj. P. S. z ul. [...] w G. do terminala promowego "[...]". Kierowca okazał do kontroli m.in. prawo jazdy, kopię umowy o zlecenie zawartej w dniu 8 kwietnia 2019 r. między [...] M. B., a N. W., kopię licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzielonej na rzecz M. B. W trakcie kontroli stwierdzono naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] z dnia 11 kwietnia 2019 r.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowemu pismem z dnia 15 kwietnia 2019 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego.

Postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji administracyjnej z dnia [...] r. nr [...] nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 8.800 zł.

Pismem z dnia 20 listopada 2019 r. strona złożyła odwołanie od ww. decyzji, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Wydanej decyzji pełnomocnik strony zarzucił naruszenie:

art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie, czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, a także błędne ustalenie strony niniejszego postępowania,

art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego,

art. 5b utd w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do wskazanej ustawy, polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 8.000 zł za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 utd,

- art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 1.5 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy w o transporcie drogowym w zw. z art. 4 pkt 6a utd poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 31 października 2019 r. o nałożeniu kary pieniężnej.

Przytaczając treść art. 4 pkt 11 oraz pkt 22, art. 14 ust. 1 pkt 2, ust. 2 oraz ust. 4, art. 18 ust. 4a oraz ust. 4b oraz art. 87 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1) i 10 utd organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę sankcjonowane jest karą pieniężną w 800 zł. W myśl lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł.

Następnie organ odwoławczy wskazał, iż organ pierwszej instancji wystąpił do Urzędu Miasta Ł. z pytaniem, czy na dzień kontroli M. B., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] M. B., posiadał uprawienie do wykonywania transportu drogowego osób, a jeżeli tak, to czy zgłosił do posiadanego uprawnienia pojazd marki Dacia o nr rej. [...].

Pismem z dnia 29 kwietnia 2019 r. Urząd Miasta [...] poinformował organ, że strona posiadała licencję nr 5/2018 na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, udzieloną dnia 2 sierpnia 2018 r., a do organu nie wpłynął od strony wniosek o zgłoszenie pojazdu marki Dacia o nr rej. [...] do licencji.

Tym samym, w ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji zasadnie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 800 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1utd i lp. 1.5 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Organ odwoławczy dodał, iż strona nie zgłosiła w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił licencji, zmiany danych pojazdu. Organ drugiej instancji wskazał, że zmiany danych powinny zostać zgłoszone organowi, który udzielił licencji nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

W ocenie organu odwoławczego przewóz wykonywany przez stronę skarżącą w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd, którym N. W. wykonywał przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz M. B., jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli drogowej oraz z dokumentacji fotograficznej dołączonej do akt sprawy.

Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a utd - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd strony, w ocenie organu odwoławczego, tego warunku nie spełniał. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Dlatego, zdaniem organu drugiej instancji, organ pierwszej instancji prawidłowo nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1utd oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Odnosząc się do innych zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że protokół kontroli drogowej nr [...] jest istotnym dowodem w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Podkreślił, iż kierowca, wykonujący zarobkowy przewóz osób w imieniu strony, podpisał protokół kontroli drogowej bez wnoszenia jakichkolwiek uwag. Organ drugiej instancji wskazał, iż protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2008 roku (II GSK 89/08) protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Protokół jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organy administracji są więc zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny.

W dalszej kolejności organ drugiej instancji podniósł, iż podczas kontroli przesłuchano w charakterze świadka kierowcę – N. W., który zeznał, że jest zatrudniony w [...] M. B. na stanowisku kierowcy. Firma, w której jest zatrudniony posiada licencję, którą okazał do kontroli. Kierowca zeznał, że w kontrolowanym przewozie podjął pasażera na ul. [...] w G., a usługa została zamówiona przez aplikację [...]. Za wykonanie usługi przewozu poprzez aplikację [...] została wskazana kwota do pobrania w wysokości 10 zł, od pasażera. Z pasażerem żadnej umowy nie zawierał, pasażer nie otrzymał żadnej faktury, paragonu. Podczas kontroli przesłuchano również w charakterze świadka pasażera – P. S., który zeznał, że za pomocą aplikacji [...] w telefonie komórkowym, zamówił usługę przewozu z ul. [...] do Terminala Kontenerowego G. Po zamówieniu na aplikacji otrzymał informację dotyczącą pojazdu, którym odbędzie się przewóz, tj., że będzie to pojazd marki Dacia Logan, koloru białego, a kierowca na imię [...] i taki też pojazd z kierowcą podjechał na miejsce zamówienia przewozu. Przez aplikację został on poinformowany, że wartość kursu wyniesie 10 zł oraz że otrzymuje on rabat w wysokości 5 złotych. Kwotę za przewóz poznał przed rozpoczęciem kursu. Po dojechaniu na miejsce przeznaczenia kwota automatycznie została pobrana z jego konta, ponieważ do aplikacji trzeba podać numer karty płatniczej, z której są pobierane środki.

Następnie organ odwoławczy podniósł, iż prawidłowo ustalono podmiot wykonujący przewóz z dnia kontroli. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej N. W. wykonywał przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz M. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...] M. B. Organ odwoławczy zauważył, iż skarżący w toku postępowania administracyjnego nie wskazał jakiegokolwiek dowodu wskazującego, że to kierowca wykonywał w dniu kontroli drogowej okazjonalny przewóz osób w imieniu własnym.

Jeżeli chodzi o zarzuty dotyczące niewypełnienia znamion przewozu okazjonalnego przez stronę w dniu kontroli organ odwoławczy podkreślił, że rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92 nie obowiązuje ponieważ zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1073/2009, które dotyczy usług transportowych wykonywanych pojazdem konstrukcyjnie przystosowanym do przewozu powyżej 9 osób łącznie z kierowcą. Definicja przewozu okazjonalnego określona w art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, odnosi się do przewozów wykonywanych pojazdem przeznaczonym do przewozu, do 9 osób łącznie z kierowcą. W związku z powyższym obowiązującą definicją przewozu okazjonalnego, jest definicja z ustawy o transporcie drogowym, to ona ma zastosowanie do przewozu osób pojazdami konstrukcyjnie przystosowanymi do zarobkowego przewozu, do 9 osób łącznie z kierowcą.

Odnosząc się do zarzutu, iż organ pierwszej instancji nie ustalił czy wykonywane przez skarżącą czynności nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, organ odwoławczy uznał to za nieistotne dla sprawy. Zgodnie z wyrokiem WSA w Opolu z dnia 16 maja 2013 r., II SA/Op 529/12, wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.), czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę przewozu osób lub rzeczy (nawet jednorazowo) odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a. Nie został zatem naruszony przez organ art. 5b utd, gdyż czynności podejmowane przez skarżącą mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną przewidzianą w ustawie o transporcie drogowym, ponieważ była podmiotem świadczącym przewóz drogowy w rozumieniu ww. ustawy. Zarzut naruszenia art. 92a ust. 1 i 6 utd w zw. z lp. 1.5 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do ww. ustawy jest zatem bezzasadny.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c utd. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Organ odwoławczy wskazał, iż do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło w wyniku działań skarżącej. Gdyby strona przestrzegała obowiązujących regulacji prawnych, to do naruszenia by nie doszło. Dlatego brak jest podstaw do zmiany decyzji i umorzenia postępowania w całości.

Na ostateczną decyzję skargę do sądu administracyjnego złożył M. B., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:

naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a i b utd w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie [...], wykonanie tego przejazdu przez kierowcę N. W., nie zaś przez skarżącego (bądź jego pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na skarżącego kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 utd;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 18 ust 4 b pkt 1 lit c utd poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest [...];

naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92 a ust 1 i 6 w zw. z lp. 1.5 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z 4 pkt. 6a utd poprzez nałożenia kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego.

naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy kierujący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli oraz braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny, kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącego;

naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z dnia 11 kwietnia 2019 r.), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu;

naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer;

naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji;

art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji [...];

art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzją organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego i ich wykładni przez organ administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji. Dokonując kontroli działalności administracji publicznej sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznego załatwienia sprawy i posiada jedynie uprawnienia kasacyjne.

Badając legalność zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy art.189a § 2 pkt.1-3, art.189e i art.189f Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z treścią art.189a § 2 K.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:

1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,

2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,

3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,

4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,

5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,

6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej

- przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.

Podkreślić należy, że kary pieniężne dla przewoźników nakładane są na podstawie przepisów ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017r. poz.2200 ze zm.), dalej u.t.d. Ustawa ta przewiduje sztywną wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów transportu drogowego i nie ma możliwości ich miarkowania. W przepisie art.92b i 92c u.t.d. przewiduje się także możliwość odstąpienia od nałożenia kary. Z uwagi na to, że kwestie te zostały uregulowane w odrębnych przepisach (tzn. w ustawie o transporcie drogowym) to ze względu na treść art.189a § 2 K.p.a. nie mają tutaj zastosowania przepisy działu IV A Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z treścią art.92a ust.1 ustawy z 6 września 2011r. o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie.

W myśl art.92 a ust.3 wymienionej ustawy suma kar pieniężnych, o których mowa w ust.1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12000 zł.

W myśl art.92 ust.6 wymienionej ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

W rozpoznawaj sprawie M. B. został ukarany za dwa następujące naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego:

1.) niezgłoszenie w formie pisemnej, organowi, który udzielił licencji zmiany danych, o których mowa w art.7a i art.8 u.t.d. w wymaganym terminie;

2.) wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem samochodowym niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art.18 ust.4a u.t.d.

Ad 1)

Zgodnie z treścią art.8 ust.1 u.t.d. licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2, udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, po uiszczeniu opłaty, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1.

W myśl art.8 ust.2 pkt.6 u.t.d. wniosek o którym mowa w ust.1 zawiera określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego - w przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2;

Zgodnie z treścią art.8 ust.3 pkt.5 u.t.d. do wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art.5b ust.1 i 2 dołącza się wykaz pojazdów zawierający następujące informacje:

a) markę, typ,

b) rodzaj/przeznaczenie,

c) numer rejestracyjny,

d) numer VIN,

e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem;

W myśl art.14 ust.1 pkt.2 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

W rozpoznawanej sprawie w dniu 11 kwietnia 2019r. na terenie miasta [...] N. W. wykonywał przewóz osoby samochodem osobowym marki Dacia nr rej. [...]. Przewóz był wykonywany w imieniu i na rzecz M. B. Jak wynika z pisma Urzędu Miasta [...] z 29 kwietnia 2019r. do licencji udzielonej M. B. na wykonywanie przewozu osób samochodem osobowym wymieniony pojazd nie został zgłoszony. Do licencji zgłoszony był jedynie samochód marki Opel Insignia o numerze rejestracyjnym [...]. Oznacza to, że skarżący nie zgłosił organowi, który udzielił licencji zmiany danych pojazdu. Zaznaczyć należy, że zmiany danych powinny zostać zgłoszone organowi, który udzielił licencji nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Naruszenie to nie było kwestionowane przez skarżącego. Uzasadniało ono nałożenie kary pieniężnej w wysokości 800 zł (lp.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.

Ad 2)

Zgodnie z treścią art.4 pkt.3 u.t.d. przez transport drogowy należy rozumieć krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również:

a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4,

b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy;

W myśl art.4 pkt.11 u.t.d. przez przewóz okazjonalny należy rozumieć przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego;

Zgodnie z treścią art.5b ust.1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,

2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3) taksówką

- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

W myśl art.18 ust.4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Zgodnie z treścią art.18 ust.4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny:

1) pojazdami zabytkowymi,

2) samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,

c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa

- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 11 kwietnia 2019r. N. W. wykonywał przewóz osoby P. S. Przewóz był wykonywany w imieniu i na rzecz M. B. na co wskazuje treść umowy zlecenia z dnia 8 kwietnia 2019r. Z treści tej umowy wynika, że skarżący zlecił N. W. wykonywanie przewozu osób przy czym za usługi świadczone na podstawie umowy zlecenia N.W. otrzymywał od skarżącego wynagrodzenie w wysokości określonej w punkcie 5 umowy. Fakt wykonywania przewozu w imieniu i na rzecz M. B. znajduje również potwierdzenie w zeznaniach N. W.

W ocenie sądu organy administracji trafnie uznały, że przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu 11 kwietnia 2019r. był przewozem okazjonalnym w rozumieniu art.4 pkt 11 u.t.d. Nie był to bowiem ani przewóz regularny ani regularny specjalny ani wahadłowy gdyż nie zostały spełnione warunki określone dla tych przewozów w artykule 4 punkty 7,9 i 10 u.t.d. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" przez przepisy prawa wspólnotowego, tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz. U. UE L z dnia 2009.300.8.). Zgodnie z § 2 pkt 4 tego rozporządzenia za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej (Słownik języka polskiego pod redakcją prof. M. S., t. II W-wa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06).

Podniesiona w skardze okoliczność, że w stanie faktycznym sprawy przewóz był możliwy dzięki skorzystaniu przez pasażera (P. S.) z aplikacji internetowej kojarzącej kierujących i pasażerów nie wyłącza uznania, że świadczenie usługi przewozu osób nastąpiło w okazji zainicjowanej przez pasażera, który zamówił kurs za pomocą aplikacji [...]. Aby zamówić kurs P. S. musiał w ramach aplikacji zarejestrować swoje dane i dane swojej karty płatniczej.

Zestawienie definicji "przewozu okazjonalnego" wywiedzionej na podstawie powołanych wyżej przepisów z dokonanymi w sprawie ustaleniami faktycznymi pozwala na uznanie, że przewóz wykonywany w dniu 11 kwietnia 2019r. był przewozem okazjonalnym, o którym mowa w art.4 pkt 11 u.t.d.

Wykonywanie przewozu okazjonalnego jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu warunku określonego w art.18 ust.4a u.t.d. a mianowicie można go wykonać tylko pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Pojazd, którym w dniu 11 kwietnia 2019r. był wykonywany przewóz nie spełniał tego wymogu. Jak wynika bowiem z Centralnej Ewidencji Pojazdów samochód Dacia Logan, którym wykonywano przewóz jest przeznaczony do przewozu 5 osób. Okoliczność tę potwierdza również dokumentacja fotograficzna załączona do akt sprawy. Nie jest został zatem spełniony warunek wykonywania przewozu okazjonalnego określony w art.18 ust.4a u.t.d.

Nie miał także miejsca żaden z przypadków określonych w art.18 ust.4b u.t.d. uprawniających do wykonywania przewozu okazjonalnego bez spełnienia wymogu konstrukcyjnego pojazdu opisanego w art.18 ust.4a u.t.d. W szczególności nie została spełniona przesłanka określona w ustępie 4b punkt 2b gdyż nie doszło do zawarcia umowy w formie pisemnej na przewóz osób w lokalu przedsiębiorstwa. Jak wynika z zeznań świadka P. S. przed rozpoczęciem przewozu nie zawierał on ze skarżącym żadnej umowy w formie pisemnej w lokalu firmy M. B. Należy dodać, że skarżący ma siedzibę swojej firmy w Ł. przy ul. [...] zaś usługa przewozu wykonywana była w G. Nie mogło zatem dojść do zawarcia w lokalu firmy skarżącego (w Ł.) pisemnej umowy na przewóz wykonywany w G. Nie została również spełniona przesłanka określona w ustępie 4b punkt 2c. Należy zaznaczyć, że przejazd został zamówiony przez P. S. za pomocą aplikacji [...] i pasażer zrealizował płatność za pomocą tej aplikacji w ten sposób, że jego rachunek bankowy został obciążony opłatą za przejazd (5 zł) skalkulowaną przez aplikację [...] na rzecz właściciela platformy [...] (spółki estońskiej). Zapłata nie została zatem uregulowana na rzecz skarżącego.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że nie zostało wyjaśnione czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej. W ocenie skarżącego nie posiadał on statusu przedsiębiorcy gdyż jednorazowy przewóz nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej.

Jak już była o tym mowa we wcześniejszych rozważaniach w dniu 11 kwietnia 2019r. N. W. wykonywał przewóz okazjonalny w imieniu i na rzecz skarżącego o czym świadczy treść umowy zlecenia z 8 kwietnia 2019r. jak również treść zeznań N.W. w których przyznał on, że jest zatrudniony w firmie [...] M. B. na podstawie umowy zlecenia. Nie ma natomiast żadnego znaczenia okoliczność czy M. B. był przedsiębiorcą i czy prowadził on działalność gospodarczą w rozumieniu art.3,4 i 5 ustawy z 6 marca 2018r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018r. poz. 646 ze zm.) W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wykonywanie przewozu osób lub rzeczy z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym podlega sankcji przewidzianej w tej ustawie bez względu na to czy podmiot ten posiada status przedsiębiorcy i czy jego działalność spełnia wymogi definicji prowadzenia działalności gospodarczej. Istotne znaczenie ma jedynie to czy dana osoba wykonuje przewóz osób a sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie (por. wyroki NSA z 20 stycznia 2009r. w spr. II GSK 670/08, z 3 kwietnia 2019r. w spr. II GSK 701/18 i z 4 listopada 2009r. w spr. II GSK 166/09, wyrok WSA w Szczecinie z 12 marca 2020r. w spr. II SA/Sz 1106/19). Zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie.

Nieuzasadnione są zarzuty skargi naruszenia art.7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a.

Wbrew temu zarzutowi organy administracji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art.107 § 3 K.p.a. Zarzuty skargi w tym zakresie nie są zasadne.

Reasumując sąd uznał, ze skarga nie jest uzasadniona. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący dopuścił się dwóch naruszeń przepisów z zakresu transportu drogowego za które organy administracji trafnie wymierzyły karę pieniężną w łącznej wysokości 8800 zł. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę M. B.

Należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa jest kolejną sprawą ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego jaka jest rozpoznawana w WSA w Ł. W tutejszym sądzie toczyło się bądź nadal się toczy 17 spraw ze skargi M.B. na decyzje o nałożeniu na niego kar pieniężnych za naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego (sygn. akt III SA/Łd 964/19, III SA/Łd 997/19, III SA/Łd 1/20, III SA/Łd 7/20, III SA/Łd 352/20, III SA/Łd 529/20, III SA/Łd 530/20, III SA/Łd 531/20, III SA/Łd 560/20, III SA/Łd 619/20, III SA/Łd 667/20, III SA/Łd 783/20, III SA/Łd 784/20, III SA/Łd 785/20, III SA/Łd 811/20, III SA/Łd 872/20, III SA/Łd 974/20 i III SA/Łd 976/20). We wszystkich wymienionych sprawach M. B. został ukarany karami pieniężnymi za naruszenia różnych przepisów ustawy o transporcie drogowym przy czym sprawy te dotyczą wykonywania przewozów na terenie całego kraju. Prawie we wszystkich wymienionych sprawach podnoszone są takie same lub podobne argumenty jak w niniejszej sprawie. Rozpoznawana sprawa jest kolejną tego typu sprawą.

Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie przeprowadzenie rozprawy, z uwagi na istniejącą pandemię, mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla stron. Nadto należy podnieść, że w WSA w Łodzi nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W związku z czym sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

a.k.