Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 817/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-10-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 173 par.1, art.177 par 1 art. 178
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 2 ust. 1 i 3, par. 14 ust. 2 pkt. 2 lit. b, par. 14 ust. 2 pkt. 1 lic. c
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 24 października 2008r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 marca 2008r. w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną 2. zasądzić od Skarbu Państwa (z Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz pełnomocnika strony skarżącej radcy prawnego M. S. kwotę 146,40 zł (sto czterdzieści sześć złotych czterdzieści groszy) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 marca 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Bydgoszczy oddalił skargę M. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...]r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony stronie skarżącej w dniu 14 kwietnia 2008r.

Od tego wyroku strona złożyła w ustawowym terminie skargę kasacyjną,

która została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Bydgoszczy z dnia 21 maja 2008r. z powodu sporządzenia jej przez osobę nieuprawnioną.

Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Bydgoszczy przyznał stronie skarżącej, na jej wniosek złożony w skardze kasacyjnej, prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.

Pismem z dnia 17 października 2008r. ustanowiony w sprawie pełnomocnik złożył skargę kasacyjną. Odnosząc się do terminu wniesienia skargi kasacyjnej wskazał, że jego zdaniem skarga ta została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu, ponieważ trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej

w przedmiotowej sprawie upływa z dniem 18 października 2008r. w związku

z udzieleniem pełnomocnictwa przez skarżącego w dniu 18 września 2008r. Pełnomocnik wywiódł, iż dzień otrzymania pełnomocnictwa od skarżącego jest najwcześniejszym dniem, w którym mógł się zapoznać z aktami sprawy, dlatego też

od tego dnia należy liczyć trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia.

Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie

w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

W myśl art. 177 § 1 wskazanej ustawy, skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.

Z kolei art. 178 tej ustawy stanowi, że sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

W pierwszej kolejności, mając na uwadze wskazane przepisy oraz fakt, że odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wraz z uzasadnieniem został doręczony stronie skarżącej w dniu 14 kwietnia 2008r. (data na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki), należy stwierdzić, że ustawowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał z dniem 14 maja 2008r. Przedmiotowa skarga kasacyjna została natomiast wniesiona w dniu 17 października 2008r. (data stempla pocztowego na kopercie, w której nadano skargę kasacyjną), zatem znacznie po upływie terminu. Uchybienie terminu trzydziestodniowego do wniesienia skargi kasacyjnej skutkuje odrzuceniem tej skargi.

Odnosząc się natomiast do stwierdzenia pełnomocnika strony skarżącej dotyczącego wniesienia skargi kasacyjnej w ustawowym terminie oraz sposobu liczenia tego terminu od dnia 18 września 2008r., należy stwierdzić, że pełnomocnik błędnie wywiódł, iż termin do wniesienia skargi kasacyjnej należy liczyć od dnia udzielenia pełnomocnictwa, tj. najwcześniejszego dnia, w którym pełnomocnik mógł się zapoznać z aktami sprawy.

Należy podkreślić, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej jest terminem ustawowym. Oznacza to, że niedopuszczalne jest jego przerwanie, zawieszenie

lub przedłużenie. Zawarta w art. 177 § 1 cytowanej ustawy regulacja prawna oznacza, że dzień doręczenia odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem jest początkiem terminu, natomiast jego koniec następuje w momencie upływu trzydziestego dnia. Skoro trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej liczy się od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem, to nie jest dopuszczalne wskazywanie innego terminu początkowego do wniesienia skargi kasacyjnej, tym bardziej daty udzielenia pełnomocnictwa przez stronę. Podnoszona zatem przez pełnomocnika okoliczność późniejszego zapoznania się z aktami sprawy w związku z udzieleniem pełnomocnictwa po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie ma wpływu

na sposób liczenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Taka okoliczność może jednak stanowić przesłankę do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik strony składając niniejszą skargę kasacyjną błędnie jednak wywiódł, iż została ona wniesiona w terminie i nie złożył wniosku o przywrócenie terminu, co skutkuje odrzuceniem przedmiotowej skargi kasacyjnej z przyczyn formalnych.

Na poparcie przedstawionego stanowiska Sąd powołuje się na utrwaloną linię orzeczniczą w tym zakresie. Podkreśla się w niej, że wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2005r., sygn. akt II OZ 393/05).

W szczególności nie powoduje jego przerwania, zawieszenia ani przedłużenia. Opóźnione przyznanie pełnomocnika może natomiast uzasadniać złożenie wniosku

o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Samo ustanowienie pełnomocnika po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie jest wbrew temu, co twierdzi pełnomocnik strony skarżącej, równoznaczne z przywróceniem terminu

do wniesienia skargi kasacyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 14 marca 2008r., sygn. akt I OZ 160/08, postanowienie NSA z dnia 19 października 2007r., sygn. akt II OZ 1036/07, postanowienie NSA z dnia 13 kwietnia 2007r., sygn. akt II OZ 318/07, postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 14 stycznia 2008r., sygn. akt II SA/Ol 711/07). Szeroki wywód w tym zakresie został poczyniony zwłaszcza w postanowieniu NSA

z dnia 18 stycznia 2008r., sygn. akt II FZ 651/07.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że skoro pełnomocnik strony skarżącej ustanowiony z urzędu nie złożył wniosku o przywrócenie terminu

do wniesienia skargi kasacyjnej to Sąd był zobowiązany taką skargę odrzucić jako wniesioną po terminie.

Z tego względu, na podstawie art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia. Jednocześnie

na podstawie § 2 ust. 1 i 3 oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat

za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163,

poz. 1349 ze zm.), Sąd orzekł o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.