Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 355/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postepowania sądowego
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. Robert Hałabis, po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie sygn. akt III SA/Lu 155/10 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o wznowienie postępowania.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie sygn. akt III SA/Lu 155/10 – oddalił skargę W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] marca 2010 r. nr SKO.[...] w przedmiocie skierowania kierowcy na badania lekarskie.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 grudnia 2011 r. w sprawie sygn. akt I OSK 52/11, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lubinie z dnia 28 września 2010 r. – oddalił skargę kasacyjną.

Skarżący pismem z dnia 25 czerwca 2012 r. wniósł między innymi o wznowienie postępowania sądowego w sprawie sygn. III SA/Lu 155/10 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Z uwagi na to, że skarga nie była precyzyjna, zarządzeniem z dnia 26 czerwca 2012 r. wezwano pełnomocnika skarżącego – działającego w niniejszym postępowaniu na podstawie art. 39 pkt 1 p.p.s.a. – radcę prawnego T. A. do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowego, poprzez wskazanie ustawowej podstawy wznowienia postępowania i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania (k. 20 i 21). Wezwanie to doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącego w dniu 27 lipca 2012 r. (dowód doręczenia – k. 48).

Pismem z dnia 2 sierpnia 2012 r. pełnomocnik skarżącego poinformował, że według jego wiedzy nie są spełnione ustawowe przesłanki do złożenia skargi o wznowienie postępowania w sprawie sygn. akt III SA/Lu 155/10 WSA w Lublinie (k. 53).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "p.p.s.a."), można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Według art. 277 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.

Stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Sąd odrzuci skargę o wznowienie postępowania, jeżeli została ona wniesiona z uchybieniem terminu lub nie jest oparta na przesłankach wznowienia postępowania sądowego wymienionych w art. 271-274 p.p.s.a.

Ze wskazanych uregulowań wynika, że instytucja wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego stanowi formę postępowania nadzwyczajnego, którego celem jest ponowne rozpoznanie sprawy już zakończonej prawomocnym orzeczeniem. Wyjątkowy charakter omawianej instytucji i jej odrębność w stosunku do postępowania zwykłego podkreśla sposób jej unormowania przez ustawodawcę.

Zgodnie z art. 279 p.p.s.a. bezwzględnym obowiązkiem domagającego się wznowienia postępowania, jest w szczególności wskazanie w skardze ustawowej podstawy wznowienia i jej uzasadnienie. W doktrynie podkreśla się, że podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z okoliczności wymienionych w art. 271-273 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie w danej sprawie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. LexisNexis Warszawa 2010 r., str. 632). Sąd nie może natomiast doszukiwać się samodzielnie przesłanek wznowienia postępowania, bez względu na sposób sformułowań zawartych w skardze wniesionej przez stronę.

Dodatkowo należy zaznaczyć, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271-274 p.p.s.a. nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. Wskazany pogląd został wielokrotnie wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2005 r., sygn. GSK 1242/04; postanowienie NSA z 25 września 2001 r., sygn. II SA/Gd 970/01).

W niniejszej sprawie strona w skardze skierowanej do Sądu nie wskazała podstawy wznowienia i jej uzasadnienia, a także okoliczności potwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. W kolejnych pismach kierowanych do Sądu skarżący podnosił zarzuty nieprawidłowego – jego zdaniem – działania prokuratury, sądów oraz organów państwowych w szeregu sprawach toczących się z jego udziałem lub członków jego rodziny. W odniesieniu do sprawy, odnośnie której skarga domagała się wznowienia postępowania sądowego (sygn. III SA/Lu 155/10 WSA w Lublinie), skarżący wskazał jedynie, że uchybieniem Sądu było niedoręczenie mu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 września 2010 r. oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2011 r.

Tymczasem trzeba zauważyć, że na mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 1 lipca 2010 r. wydanego w sprawie sygn. III SA/Lu 155/10 WSA w Lublinie (k. 82-84 wskazanych akt), przyznano skarżącemu na jego wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Pismem z dnia 12 lipca 2010 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Lublinie poinformowała, że pełnomocnikiem w sprawie ze skargi W. S. został wyznaczony radca prawny T. A. (k. 91 dołączonych akt sygn. III SA/Lu 155/10 WSA w Lublinie).

W sytuacji, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, to zgodnie z art. 67 § 5 p.p.s.a. doręczenia należy dokonywać tym osobom. Przepisy o doręczeniach pism procesowych mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Ustawodawca – co do zasady – wyłączył jakąkolwiek dyspozytywność stron w tym zakresie, wskazując komu, kiedy i w jaki sposób należy dokonywać doręczeń pism sądowych. Rządząca doręczeniami zasada oficjalności i formalizmu czynności procesowych sądu gwarantują określony porządek czynności, którego przestrzeganie wprowadza stabilność w zakresie dotyczącym między innymi terminowości czynności procesowych podejmowanych przez stronę, a w konsekwencji także ich skuteczności procesowej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 września 1993 r., III CRN 30/93, OSNC z 1994, nr 7-8, poz. 160). Zatem, jeżeli w postępowaniu strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, doręczenia winny być dokonywane temu pełnomocnikowi. Dyspozycja wyżej przywołanego przepisu wiąże zarówno sąd, jak i same strony, które tylko przez cofnięcie pełnomocnictwa lub jego ograniczenie albo upoważnienie określonej osoby do odbioru pism mogą uniknąć doręczenia do rąk pełnomocnika (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2000 r. sygn. IV CKN 1373/00, LEX nr 536880).

Jak wynika z akt sprawy oraz dołączonych akt sygn. III SA/Lu 155/10 WSA w Lublinie, pełnomocnik skarżącego uczestniczył w rozprawie, złożył wniosek o uzasadnienie wyroku i doręczenie jego odpisu wraz z pisemnym uzasadnieniem, a następnie reprezentował skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W takiej sytuacji nie sposób zgodzić się z poglądem, że skarżący nie był należycie reprezentowany lub wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiony możności działania w postępowaniu, którego domaga się obecnie wznowienia.

Wniosek ten potwierdza ostatecznie pismo z dnia 11 sierpnia 2012 r., w którym pełnomocnik skarżącego, po wezwaniu do sprecyzowania skargi o wznowienie poprzez wskazanie ustawowej podstawy wznowienia i jej uzasadnienia oraz okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie, wyraził wprost stanowisko o braku podstaw do wznowienia postępowania sądowego w niniejszej sprawie.

Natomiast pozostałe podniesione w skardze przez skarżącego zarzuty, w ogóle nie mieszczą się w katalogu okoliczności wymienionych w art. 271-273 p.p.s.a. Nie zostały zatem spełnione warunki do wznowienia postępowania, ani też nie wykazano, aby skarga o wznowienie postępowania wniesiona została w przewidzianym ustawą terminie.

Z tych wszystkich względów należało uznać, że skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł w postanowieniu.