Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 370/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2011-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b,
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 197 par. 1,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec,, Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 września 2011r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. – K. z dnia [...]. nr [...] określającą M. M. Sp. z o.o. w K. (Spółka) zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2007r. w kwocie 78 178 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że podatnik jest właścicielem na terenie miasta S.-K.:

- od dnia 18 kwietnia 2007r. - zabudowanej nieruchomości położonej przy ulicy A.: działka nr 1/290 zabudowana budynkiem produkcyjnym i działka nr 1/294 zabudowana budynkiem produkcyjnym

- od dnia 5 października 2007r. właścicielem nieruchomości przy ulicy E.: działki nr 1/66 i 1/69

W dniu 27 grudnia 2007r. Spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2007, załączając kopię decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. - K. z dnia 22 maja 2007r., nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w budynkach przemysłowych poprzez ich remont oraz zakazującą użytkowania budynków położonych na działkach 1/290 oraz 1/294r. do dnia 31 grudnia 2008r. Kolejnymi decyzjami Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wyznaczył nowy termin usunięcia nieprawidłowości kolejno do 30 czerwca 2010r. oraz do 31 grudnia 2010r.

W dniu 12 stycznia 2010r. organ przeprowadził kontrolę nieruchomości położonej przy ul. A. na działce nr 1/294 (nieruchomość oznaczona jako działka 1/290 została sprzedana w dniu 18 grudnia 2010r.). Organ ustalił, że znajdujący się na ww. działce budynek jest nieużytkowany oraz że nie posiada oznak przeprowadzania remontu na dzień dokonania oględzin.

W ocenie organu przeprowadzona kontrola wykazała nieprawidłowości w ustaleniu podstawy opodatkowania nieruchomości pomiędzy stanem faktycznym, a danymi wykazanymi w złożonej przez podatnika korekcie deklaracji. Wbrew twierdzeniom podatnika, nie zaistniały bowiem względy techniczne powodujące, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Zagadnienie niemożności wykorzystania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych było już wielokrotnie rozpatrywane przez sądy administracyjne, w tym przez Naczelny Sąd Administracyjny. Analiza dotychczasowego orzecznictwa pozwala na wskazanie kilku aspektów problemu.

Po pierwsze, sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, iż budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dlatego też obiekty w danym momencie niewykorzystywane gospodarczo lub takie, w których prowadzona jest działalność innego rodzaju, należy także uznać za związane z działalnością gospodarczą, przy czym prowadzenie w budynkach remontów lub adaptacji dla celów przyszłej działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników tejże działalności

Po drugie, techniczne względy, uniemożliwiające wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, powinny mieć charakter przeszkód obiektywnych, to znaczy nie mogą one być determinowane wolą podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi, do których nie można jednak zaliczyć przeszkód o charakterze sezonowym lub technologicznym.

Po trzecie, takie wady fizyczne budynków, które uniemożliwiają ich eksploatację i zostały stwierdzone orzeczeniami organów nadzoru budowlanego o wyłączeniu z użytkowania ze względu na zły stan techniczny, mogą być uznane za "względy techniczne" uniemożliwiające ich wykorzystywanie do prowadzenia działalności gospodarczej.

Po czwarte, okoliczność, czy w określonej sprawie owe "względy techniczne" zaistniały, powinna być wyjaśniona w toku postępowania podatkowego. Do przyczyn uniemożliwiających wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej niemożna zaliczyć przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych i że to na przedsiębiorcy, domagającym się zastosowania względniejszej stawki opodatkowania ciąży obowiązek wykazania, iż "względy techniczne", wykluczające przedmiot opodatkowania z działalności gospodarczej rzeczywiście zachodzą.

Na potwierdzenie powyższego Kolegium przytoczyło wyroki NSA.

W przedmiotowej sprawie w ustaleniach stanu faktycznego bezspornym jest fakt, że skarżąca spółka jest przedsiębiorcą i w jej posiadaniu znajduje się sporny (co do sposobu kwalifikacji podatkowej) budynek, a także znajdował się w roku 2007 budynek na działce nr 1/290 sprzedanej następnie w dniu 18 grudnia 20l0r. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy Spółka w zakresie przedmiotu działalności określonego w Krajowym Rejestrze Sądowym posiada m. in.: zagospodarowanie

i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, pośrednictwo w obrocie nieruchomościami.

W toczącym się przed organem podatkowym postępowaniu Spółka nie wskazała jakiego rodzaju działalności gospodarczej nie może w spornych budynkach prowadzić. Działanie Spółki w zakresie dowodzenia w przedmiocie zastosowania niższej stawki podatkowej do budynków ograniczyło się do przedstawienia decyzji PINB w S. - K., z których wynika między innymi, że budynek przemysłowy położony na działce 1/294 przy ulicy A. 1 stanowiący własność skarżącej spółki jest w złym stanie technicznym i wymaga remontu. Identycznej treści decyzję organu nadzoru budowlanego spółka przedstawiła w kwestii budynku zlokalizowanego na działce 1/290.

Organ wskazał, że Spółka podnosiła, że z uwagi na stopień zdewastowania budynków zakupionych od Zakładów M., nie miała realnych możliwości wykonywania remontu czy też modernizacji w trakcie wykorzystywania budynków na działalność gospodarczą. W odwołaniu podniosła zaś, że rozpoczęty remont przedłużał się z uwagi na istniejące zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego. Zdaniem Kolegium te twierdzenia spółki nie znajdują potwierdzenia w ustaleniach organu podatkowego zawartych w protokole z kontroli z dnia 12 stycznia 2010r. Wynika z nich, że budynek położony na działce nr 1/294 jest pustostanem, posiada okna zamurowane cegłą, drzwi zbite z desek zamknięte na kłódkę, brak jest oświetlenia. Ustalenia te wskazują, że remont nieruchomości, jeżeli nastąpił to w bardzo ograniczonym zakresie. Ponadto jak wynika z akt sprawy nieruchomość gruntowa nr 1/290 ze spornym co do sposobu opodatkowania budynkiem została zbyta przed oględzinami nieruchomości.

Kolegium wskazało, że jest zasadą, wynikającą z treści art. la ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., że wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy traktować należy jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyjątek podyktowany wyłączeniem ich z wykorzystywania do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych - i to wyłączeniem o charakterze trwałym ("przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności") - powinien być interpretowany ściśle. Organ zgodził z twierdzeniem o obiektywnym, niezależnym od przedsiębiorcy, charakterze przyczyn składających się na "względy techniczne". Jednocześnie zauważył, że utrzymanie budynku czy budowli w odpowiednim stanie technicznym zależy od przedsiębiorcy posiadającego nieruchomość. Koniunkcja "nie są i nie mogą być", wskazuje na cechy trwałości stanu niemożności wykorzystywania tych przedmiotów opodatkowania do działalności gospodarczej.

W niniejszej sprawie Spółka po otrzymaniu decyzji organu nadzoru budowlanego z dnia 22 maja 2007r. nakazującej remont budynków oraz zakaz ich użytkowania kolejnymi wnioskami wnosiła o przesunięcie terminu remontu kolejno na 30 czerwca 2009r. oraz na 31 grudnia 2010r. Wnioski, jak wynika z uzasadnienia decyzji organu nadzoru budowlanego, uzasadniane były przez Spółkę względami ekonomicznymi.

W ocenie Kolegium powoływanie się przez Spółkę na przedmiotowe decyzje nadzoru budowlanego, nie jest dowodem na techniczną niemożliwość gospodarczego użytkowania nieruchomości, ale informacją wskazująca na zaniedbanie nieruchomości przez jej właścicieli. Ponadto, zdaniem organu nadzoru budowlanego można było usunąć dokonując zwykłego remontu w terminie półtorarocznym. Twierdzeniom spółki o braku możliwości wykorzystywania nieruchomości budynkowych ze względów technicznych przeczy chociażby fakt sprzedaży działki nr 1/290. Spółka zatem dokonała czynności z zakresu przedmiotu swojej działalności określonej w KRS-ie.

Końcowo Kolegium wskazało, że z uzasadnienia odwołania wynika, iż Spółka prowadzi na nieruchomości budynkowej remont, a ta okoliczność dowodzi braku istnienia wskazanej cechy trwałości niewykorzystywania budynku.

W ocenie Kolegium powyższe wskazuje, iż zastosowanie dla spornych budynków stawki dla budynków związanych z działalnością gospodarczą jest zasadne.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi Spółka zarzuciła, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia rzeczywistego stanu technicznego zabudowanej nieruchomości. Nie podjęto bowiem wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odnosi się do istoty względów technicznych w podanym stanie faktycznym.

Skarżąca podkreśliła, że budynki wyłączone zostały z działalności gospodarczej z uwagi na ich bardzo zły stan techniczny i taki stan rzeczy według wiedzy spółki trwał od kilkudziesięciu lat. W tej sytuacji brak było realnych możliwości wykonania remontu w krótkim czasie tj. w terminie półtorarocznym, jak podaje bezpodstawnie Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czy też modernizacji w trakcie wykorzystywania tych budynków na działalność gospodarczą. Okoliczności te dawały więc możliwość zastosowania niższej stawki podatkowej. Obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie, czy występują względy techniczne, które uniemożliwiają przedsiębiorcy wykorzystywanie tych budynków do prowadzenia działalności gospodarczej.

Zdaniem skarżącej organ podatkowy swoje działania ograniczył do oględzin nieruchomości i korespondencji z Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w S.- K.. Natomiast inne dowody całkowicie pominął, choćby dowód z opinii biegłego z zakresu budownictwa z uwagi na stanowisko podatnika, który stale podnosił fakt wyłączenia budynków z działalności gospodarczej z uwagi na ich zły stan techniczny.

Skarżąca podniosła, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "względów technicznych" o których mowa w art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l, dlatego w ocenie Spółki, należy przyjąć potoczne rozumienie tych słów. Zdaniem skarżącej takimi względami technicznymi w danym stanie faktycznym jest nieprzydatność terenu i budynków do prowadzenia działalności gospodarczej. Przyczyny te miały charakter obiektywny, albowiem nie zależały wyłącznie od woli podatnika. Nieruchomość podatnika znajduje się na obszarach zlikwidowanego zakładu produkcyjnego. W chwili nabycia był całkowicie zdewastowany. W związku z tym cały teren nie nadawał się do jakiegokolwiek użytkowania. Natomiast rozpoczęty remont przedłużał się z uwagi na istniejące zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego.

Skarżąca podniosła, że w orzecznictwie sadów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że do udokumentowania złego stanu technicznego budynku wystarczające jest samodzielne dokonanie takiej oceny. Przepisy nakazują zastosowanie niższej stawki, tylko gdy budynek nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych.

Organ podatkowy powinien zgromadzić pełny materiał dowodowy z własnej inicjatywy, bez ukierunkowania na z góry założony cel. Zdaniem skarżącej jeżeli mimo zgromadzonego materiału dowodowego nadal pozostają wątpliwości

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w wyżej przedstawionych granicach Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest poprawność zakwestionowanej przez organy podatkowe korekty deklaracji dla podatku od nieruchomości za 2007r., w której Spółka wyłączyła ze względu na stan techniczny z opodatkowania podatkiem od nieruchomości w stawce przewidzianej dla budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, budynki przemysłowe położone na działkach nr 1/294 oraz 1/290, stosując dla tych obiektów stawkę niższą.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm., dalej w skrócie u.p.o.l) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów pod tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Z przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntu, budynku lub budowli skutkuje tym, że grunt, budynek lub budowla uznawane są za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub w których prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowanie według preferencyjnych zasad, następuje natomiast w sytuacji gdy przedmiot ten, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności. Okoliczność ta musi zostać indywidualnie zbadana i wykazana przy uwzględnieniu stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy.

Należy podnieść, że w zakresie interpretacji powyższego przepisu, a w szczególności w kwestii niewykorzystania przedmiotu opodatkowania do działalności gospodarczej ze względów technicznych istnieje jednolite i ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych, które Sąd rozpoznający sprawę w całości podziela. Względy techniczne oznaczają przede wszystkim trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej co oznacza, że są to przeszkody nie determinowane wolą podatnika. Przedmiot opodatkowania nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Względy techniczne nie mogą mieć przy tym charakteru przejściowego. Literalne brzmienie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l ze względu na zwrot "nie jest i nie może być wykorzystywany" świadczy o wymogu trwałego charakteru przedmiotowych "względów technicznych".(por. wyroki NSA z dnia

1 czerwca 2011r. II FSK 151/10, z dnia 10 czerwca 2011r. II FSK 226/10, z dnia 12 kwietnia 2011r. II FSK 2128/09 (dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl), z dnia 14 października 2009r. II FSK 747/08 Lex nr 571608, wojewódzkich sądów administracyjnych: we Wrocławiu z dnia 28 marca 2011r. I SA/Wr 125/11, Lex nr 785784, z dnia 17 czerwca 2009r. I SA/Wr 64/09, Lex nr 563436, w Bydgoszczy z dnia 14 września 2010r. I SA/Bd 659/10, Lex nr 747050, w Gdańsku z dnia 10 września 2009r. I SA/Gd 137/09, Lex nr 525706 i z dnia 9 października 2008r.

I SA/Gd 867/07, Lex nr 499086). Powołany w skardze nieprawomocny wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2010r. (sygn. akt I SA/GL 901/10) jedynie potwierdza tezę o jednolitości orzecznictwa sądów administracyjnych w kwestii interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zawarta w nim bowiem definicja "względów technicznych" nie różni się od przytoczonej powyżej, a nawet akcentuje kwestię niezależności owych przyczyn technicznych od woli przedsiębiorcy.

Skarżąca w korekcie wskazała właśnie na względy techniczne uzasadniające zastosowanie stawki dla budowli nie związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem organu względy techniczne, o których mowa art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l w sprawie nie występują.

Stan faktyczny nie jest kwestionowany w sprawie. Przedmiotowe budynki były w posiadaniu Spółki i niewątpliwie znajdowały się w złym stanie technicznym (decyzje PINB w S. - K.). Organy prawidłowo jednak zinterpretowały pojęcie "względów technicznych" i wywiodły trafnie, że w przedmiotowej sprawie nie mają one charakteru obiektywnego i trwałego, co upoważniłoby skarżącą do zastosowania obniżonej stawki opodatkowania.

Wbrew zarzutom zawartym w skardze organy podatkowe rozważyły wszelkie okoliczności faktyczne niezbędne do wykazania czy zachodzi przesłanka wyłączająca opodatkowanie przedmiotowego budynku według stawek przewidzianych dla przedmiotu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym celu, przeprowadziły kontrolę nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1/290, ustalając przy tym, że budynek na niej usadowiony nie jest użytkowany oraz że nie posiada oznak przeprowadzenia remontu. Dokonały szczegółowej analizy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S.-K. dotyczących działek nr 1/290 oraz nr 1/294.

Zdaniem Sądu, ani zły stan spornych budynków, ani decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S.-K. nie stanowią o tym, że zaszły względy techniczne, o jakich mowa w omawianym przepisie. Jak wyżej wskazano, względy techniczne nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającym z woli podatnika, a takie właśnie przeszkody zaszły w sprawie. O powyższym świadczy fakt, że wprawdzie z decyzji PINB w S. - K. wynika zakaz użytkowania spornych budynków, ale wynika z nich także nakaz usunięcia nieprawidłowości poprzez remont lub rozbiórkę całości lub części budynku. Skarżąca zdecydowała się na pierwsze z ww. rozwiązań. Niewykorzystanie budynku do celów gospodarczych wynikało więc z woli podatnikai podejmowanej przez niego decyzji o remoncie. Podkreślenia wymaga również fakt, że skarżąca wnioskowała o przesunięcie terminu usunięcia przedmiotowych nieprawidłowości, uzasadniając je względami ekonomicznymi. Pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje natomiast swoim zakresem przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych" (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2005r., I SA/Gl 760/04, niepubl.). Przeprowadzenie koniecznych remontów, to okoliczność na którą tylko skarżąca miała wpływ. Zły stan techniczny budynków spowodowany więc był wyłącznie odkładaniem przez Spółkę decyzji o realizacji remontu.

Ponadto, nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że o obiektywnym charakterze względów technicznych świadczy nieprzydatność terenów do prowadzenia działalności gospodarczej już w momencie zakupu tych nieruchomości. Zakup tych nieruchomości był przecież determinowany wolą Spółki, a ona sama nie kwestionowała, że nabyła nieruchomość na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Innymi słowy, Spółka już od momentu zakupu tych działek miała wpływ na to by względy techniczne nie stały na przeszkodzie prowadzeniu działalności gospodarczej w związku z tymi nieruchomościami.

Wbrew twierdzeniom skargi, w sprawie nie istniała konieczność powołania biegłego. Zgodnie z treścią art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, organ powołuje biegłego w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Wiadomości specjalne to niewątpliwie takie, których nie posiadają pracownicy organów podatkowych. Nie może to być wiedza powszechnie dostępna i łatwa do opanowania. Skoro w niniejszej sprawie organ dysponował wszelkimi niezbędnymi informacjami na temat stanu spornych budynków, który to stan z resztą nie był objęty sporem, to w takiej sytuacji do prawidłowego zastosowania prawa materialnego nie była niezbędna fachowa wiedza jaką posiadać może tylko biegły. Brak zatem było potrzeby jego powoływania.

Dodatkowo należy podnieść, że skarżąca nie wskazała rodzaju działalności jaka miała być prowadzona w spornych budynkach. Z informacji zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że przedmiotem działalności skarżącej jest m.in. kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek. Z kolei okolicznością bezsporną jest fakt, że Spółka sprzedała przedmiotowe nieruchomości wraz z położonymi na niej budynkami – nieruchomość składającą się z działki nr 1/294 w dniu 15 czerwca 2010r. (akt notarialny Repertorium A nr 2165/2010, k.84), natomiast nieruchomość składającą się z działki nr 1/290 w dniu 18 grudnia 2009r. (akt notarialny Repertorium A nr 6375/2009, k.58). Powyższe oznacza, że zły stan techniczny nieruchomości nie stał na przeszkodzie ich wykorzystaniu do prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Innymi słowami zły stan techniczny budynków w aspekcie rodzaju prowadzonej przez skarżącą działalności nie miał w tym zakresie znaczenia.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.