Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2572/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 2 316 (dwa tysiące trzysta szesnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Zarząd Dróg Miejskich decyzją z dnia [...] czerwca 2005r. nr [...] zezwolił S. Sp. z o. o. z siedzibą w W. – dalej: "Skarżąca" lub "Spółka" na zajęcie odcinka pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] w W. w okresie od dnia [...] września 2005r. do dnia [...] grudnia 2006r. i umieszczenie w nim reklamy o łącznej pow. reklamowej 18 m².

2. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007r. Nr [...] zarządca drogi zezwolił Spółce na zajęcie ww. pasa drogowego pod nośnik reklamowy w okresie od dnia [...] listopada 2006r. do dnia [...] lutego 2007 r. oraz odmówił wydania zezwolenia od [...] lutego 2007r.

3. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie, po rozpatrzeniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2007r. Sygn. akt [...] uchyliło decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

4. Pismem z dnia [...] stycznia 2008r. Zarząd Dróg Miejskich wezwał w trybie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego z 1960r. (Dz.U. z 2000r. nr 98. poz. 1071 z póżn. zm.) – dalej: "k.p.a." Spółkę do uzupełnienia wniosku w sprawie zajęcia pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] w W. poprzez m.in. wskazania planowanego okresu zajęcia.

5. W odpowiedzi na to pismo, Spółka pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. poinformowała organ, iż decyzja ma obejmować okres od dnia [...] marca 2008 r. do dnia [...] grudnia 2009 r.

6. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] Prezydent [...] odmówił Spółce wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] w W. pod nośnik reklamowy w okresie od dnia [...] marca 2008 r. do dnia [...] grudnia 2009r.

7. Powyższa decyzja została utrzymana decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2008 r. Sygn. akt [...].

8. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 stycznia 2009 r. Sygn. akt VI SA/Wa 2148/08 oddalił skargę Spółki.

9. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] Prezydent [...] nałożył na Spółkę karę w wysokości [...] zł za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] w W. z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu i umieszczenie w nim reklamy o łącznej pow. reklamowej 18 m² od dnia [...] grudnia 2006 r. do dnia [...] lutego 2007 r.

10. Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, iż organ pierwszej instancji w sposób nieprawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy. Skarżąca wskazała, że w dniu [...] grudnia 2006 r. zdemontowała urządzenie reklamowe pozostawiając w pasie drogowym podstawę betonową urządzenia reklamowego. Podstawa betonowa została zdemontowana w dniu [...] lutego 2007r. Zdaniem Spółki organ pierwszej instancji w sposób nieprawidłowy zinterpretował oświadczenie Spółki z dnia [...] listopada 2007 r. dotyczące demontażu urządzenia reklamowego. W piśmie tym Spółka poinformowała organ, iż urządzenie reklamowe zostało zdemontowane w całości tzn. że została usunięta podstawa betonowa urządzenia reklamowego. W związku z powyższym kara powinna być nałożona tylko za zajmowanie pasa drogowego pod ww. podstawę betonową a nie całe urządzenie reklamowe.

11. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że materialnoprawną podstawą do wymierzenia kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego jest art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), zgodnie z którym za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4-6. Podstawą do wymierzenia kary pieniężnej, o której jest mowa w art. 40 ust. 12 powołanej ustawy, jest ziszczenie się jednej z przesłanek wskazanych w przepisie, której wystąpienie musi zostać wykazane przez zarządcę drogi w toku postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy dodał, że dla zasadności wymierzenia kary podstawowe znaczenie ma ustalenie następujących okoliczności: czy zajęty został pas drogowy drogi publicznej, kto dokonał zajęcia, w jaki sposób i w jakim okresie czasu, czy miał do tego podstawę w postaci stosownego zezwolenia zarządcy drogi.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy wskazał, że Spółka zaprzeczyła okoliczności, że w okresie określonym w decyzji tj. od dnia [...] grudnia 2006 r. do dnia [...] lutego 2007 r. w pasie drogowym funkcjonował cały nośnik reklamowy wskazując, iż w dniu [...] grudnia 2006 r. zdemontowała urządzenie reklamowe a podstawa betonowa została zdemontowana w dniu [...] lutego 2007 r. Oświadczenie Spółki z dnia [...] listopada 2007 r. dotyczyło tylko demontażu podstawy betonowej.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że jak wynika z akt sprawy, Spółka dysponowała zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] w W. w okresie od dnia [...] września 2005 r. do dnia [...] grudnia 2006 r. Spółka wskazała, że w związku z nieuzyskaniem dalszego zezwolenia zdemontowała nośnik reklamowy w dniu [...] grudnia 2006 r. Organ odwoławczy podkreślił, że Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających fakt demontażu w tym dniu nośnika reklamowego. Stwierdził ponadto, że oświadczeniu Spółki przeczy także treść protokołu sporządzonego w siedzibie Zarządu Dróg Miejskich w dniu [...] grudnia 2006 r. z udziałem pełnomocnika Spółki, w którym zawarto stwierdzenie: "P. A. M. prosi o wydanie decyzji zezwalającej od dnia [...].12.2006 r. do dnia [...].03.2007 r. Po tym czasie reklama zostanie zlikwidowana".

Organ odwoławczy wskazał, że istotne jest, że w pkt 8 lit. i) załącznika nr 2 będącego integralną częścią decyzji z dnia [...] czerwca 2005r. zarządca określił, że Spółka zobowiązana jest do usunięcia reklamy i doprowadzenia miejsca jej ustawienia do stanu poprzedniego oraz powiadomienia o tym zarządcy drogi w przypadku wcześniejszej rezygnacji, cofnięcia lub wygaśnięcia decyzji. Ponadto organ dodał, że każdorazowe zajęcie pasa drogowego, zarówno w celu montażu nośnika reklamowego, jak i demontażu, wymaga uzyskania oddzielnego zezwolenia w Wydziale Zarządzania Pasem Drogowym Zarządu Dróg Miejskich w oparciu o zatwierdzony projekt czasowej organizacji ruchu.

Zdaniem Kolegium Spółka wypełniła obowiązek w dniu [...] listopada 2007 r. składając oświadczenie o treści: "W związku z optymalizacją sieci oraz wygaśnięciem decyzji firma S. Sp. z o. o. z siedzibą w W. przy ul. [...], zgłasza demontaż nośnika reklamowego o wymiarach 6 x 3 m razem 18 m² przy ul. [...] w rej. ul. [...] w W. zgodnie z decyzją [...]". W opinii organu odwoławczego oświadczenie Spółki nie budzi żadnych wątpliwości co do przedmiotu demontażu, gdyż z oświadczenia tego wprost wynika, iż zdemontowane zostało całe urządzenie reklamowe tj. nośnik reklamowy o po w. 18 m² wraz z podstawą betonową. Organ odwoławczy stwierdził, że pewne wątpliwości może budzić data zdemontowania nośnika, jednak zgodził się z organem pierwszej instancji, iż jako datę demontażu nośnika Spółka wskazuje dzień [...] lutego 2007 r. tj. ostatni dzień zezwolenia określony w powołanej przez Spółkę decyzji nr [...].

Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że nośnik reklamowy Spółki o łącznej pow. reklamowej 18 m² funkcjonował w pasie drogowym ul. [...] w rej. ul. [...] w W. nieprzerywanie od dnia [...] grudnia 2006r. do dnia [...] lutego 2007 r.

12. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi stwierdziła, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy oraz po przeprowadzeniu postępowania, w którym organy nie chcą przyjąć wyjaśnień Skarżącego, a stan faktyczny sprawy ustalany jest na podstawie domniemań organu, co do treści składanych oświadczeń przez Skarżącego, a nie na podstawie dowodów.

13. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania. W przypadku przedmiotowej sprawy, w ocenie Sądu naruszono 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik.

4. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest ustawa z dnia [...] marca 1985 r. o drogach publicznych. Zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami, zajęcie pasa drogowego, które może być skutecznie sankcjonowane karami administracyjnymi, odnosi się wyłącznie do sytuacji wskazanych w art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, tj. do następujących okoliczności: zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi (pkt 1); przekroczenia terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi (pkt 2); zajęcia pasa drogowego o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi (pkt 3).

Powołany wyżej przepis pozostaje w ścisłym związku z art. 40 ust. 2 cytowanej ustawy, określającym w sposób wyczerpujący sytuacje, w których w ogóle dopuszczalne jest wydanie decyzji w przedmiocie zajęcia pasa drogowego. W myśl tego przepisu zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymagające zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej, dotyczy: prowadzenia robót w pasie drogowym (pkt 1); umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 2); umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (pkt 3); zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 (pkt 4).

Zarówno powołany wyżej przepis, jak i przepis art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, jako normujące kwestie stanowiące wyjątek od zasady wykorzystywania drogi i pasa drogowego na inne cele niż potrzeby zarządzania drogami lub potrzeby ruchu drogowego (por. art. 39 ust. 3 ustawy), powinny być interpretowane w sposób ścisły.

Zajęcie pasa drogowego, które może być skutecznie sankcjonowane karami administracyjnymi, ograniczone jest jedynie do sytuacji wyczerpująco wymienionych w art. 40 ust. 2 i art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, przy czym zasadniczo może być dokonane na potrzeby gospodarcze podmiotu składającego w tej mierze odpowiedni wniosek.

Przez zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia rozumie się więc samowolne zajęcie pasa, przekroczenie terminu zajęcia lub zajęcie jego większej powierzchni niż określona w zezwoleniu.

5. Stosownie do art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy, za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6. Bezspornym jest, że zarządca drogi, a także organ II instancji przy podejmowaniu decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych związany jest przepisami procedury administracyjnej.

6. Zgodnie z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organ administracji publicznej zobowiązany jest do zbadania i wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla danej sprawy, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Ma to zasadniczy wpływ na rozłożenie ciężaru dowodu w postępowaniu administracyjnym, stąd wynika obowiązek działania organu przy gromadzeniu dowodów i ustalaniu stanu faktycznego konkretnej sprawy.

Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają przede wszystkim gwarancje procesowe zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Według art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany:

1) podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego,

2) rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Do stanu faktycznego, ustalonego według reguł art. 7 i 77 § 1 k.p.a. organ zobligowany jest zastosować właściwą normę prawa materialnego, a następnie wydać rozstrzygnięcie, które winien uzasadnić zgodnie z regułami, wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a.

W orzecznictwie panuje zgodny pogląd, zgodnie z którym wymierzenie kary administracyjnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, poprzedzone winno być postępowaniem wyjaśniającym polegającym w pierwszej kolejności na ustaleniu, czy w ogóle doszło do zajęcia pasa drogowego, następnie precyzyjnym określeniu faktycznie zajętej powierzchni, a następnie ustaleniu okresu zajmowania bez zezwolenia pasa drogowego (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2011 r. o sygn. akt VI SA/Wa 872/11, wyrok NSA z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt II GSK 40/09). Przy czym podjęte czynności przez organy administracji winny znaleźć właściwe odzwierciedlenie w aktach sprawy. Strona może, ale nie musi podejmować obronę. Jeżeli organ środkami przewidzianymi przez Kodeks postępowania administracyjnego dowiedzie wskazanych wyżej okoliczności, a strona nie przedstawi żadnego przeciwdowodu, ustalenia organu dotyczące istnienia przesłanek nałożenia kary można uznać za poprawne (vide: wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 2001/11).

7. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie należy stwierdzić, że w ramach wszczętego z urzędu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej [...] zł za zajęcie przez stronę skarżącą pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] w W. z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu i umieszczenie w nim reklamy o łącznej pow. reklamowej 18 m² od dnia [...] grudnia 2006 r. do dnia [...] lutego 2007 r. (59 dni zajęcia terenu) nie przeprowadzono wyczerpującego postępowania dowodowego w rozumieniu art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy ustalany jest na podstawie domniemań organu, co do treści składanych oświadczeń przez Skarżącą, a nie na podstawie dowodów.

Należy zauważyć, że Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. uznało, że wyjaśnienia Skarżącej są niewiarygodne, gdyż w ocenie organu Skarżąca nie przedstawiła, żadnych dowodów w przedmiotowej sprawie. Skarżąca podnosi, że w dniu [...] grudnia 2006 r. zostało zdemontowane urządzenie reklamowe bez podstawy betonowej, a w dniu [...] lutego 2007 r., została usunięta podstawa betonowa urządzenia reklamowego. Organ tego oświadczenia nie uznaje za wiarygodne. Interpretuje natomiast treść oświadczenia pełnomocnika Skarżącej, wyciągając z niego wnioski uzasadniające wydanie skarżonej decyzji.

W ocenie Sądu, w istocie w przedmiotowej sprawie organ nie posiada, żadnego dowodu poza treścią oświadczenia Skarżącej, że w dniu [...] lutego 2007 r. usunął urządzenie reklamowe z pasa drogowego. Skarżąca podnosi, że w oświadczeniu tym informowała o usunięciu urządzenia reklamowego w całości z pasa drogowego. Organ nie daje wiary wyjaśnieniom Skarżącej, gdyż zdaniem kolegium oświadczenie Pana A. M. - pełnomocnika Skarżącej złożonego w dniu [...] lutego 2006 r. (Pełnomocnik prosi o wydanie decyzji zezwalającej od dnia [...] lutego 2007 r. do dnia [...] marca 2007 r., a po tym czasie reklama ma zostać zlikwidowana – dowód w aktach sprawy). Oświadczenie to zdaniem organu zaprzecza twierdzeniom Skarżącej, że w dniu [...] grudnia 2006 r. zostało zdemontowane urządzenie reklamowe bez podstawy betonowej, a w dniu [...] lutego 2007 r., została usunięta podstawa betonowa.

Skarżąca wyjaśnia, że: "oświadczenie z dnia [...] lutego 2013 r. zostało złożone po dniu [...] lutego 2007 r. tzn. pod dniu, w którym nastąpiło doręczenie decyzji Nr [...]. Pełnomocnik Skarżącej próbował przekonać pracowników ZDM, aby po wniesieniu odwołania w trybie autokontroli zmienili swoją decyzję i wydali zezwolenie do dnia [...] marca 2007 r. względnie wydali nową decyzję zezwalającą na zajęcie pasa drogowego od [...] lutego do [...] grudnia 2007 r. Prośba ta wynikała z faktu zawarcia umowy na prowadzenie kampanii reklamowej do dnia [...] marca

2007 r., w której to umowie była wskazana między innymi i ta lokalizacja. Właśnie z tego powodu w pasie drogowym została pozostawiona podstawa betonowa, aby blokować przedmiotową lokalizację. Gdyż w tamtym okresie, zwolnienie miejsca reklamowego powodowało, że natychmiast w zwolnionym miejscu pojawiało się urządzenie reklamowe konkurencji".

W ocenie Sądu, skoro organ nie potrafi przedstawić żadnego wiarygodnego dowodu potwierdzającego przyjęty przez niego stan faktyczny, to zgodnie z zasadą prawa karnego, a w tym przypadku na skarżącego nałożono sankcje, w postaci kary pieniężnej, wątpliwości należy tłumaczyć na korzyść Skarżącej.

8. Powyższe stanowisko można uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych albowiem znajduje w znacznym zakresie oparcie w ocenach prawnych zawartych - między innymi - w wyrokach NSA oz. we Wrocławiu z 22 lutego 2004 r. , SA/Wr 2073/93, CBOSA oraz wyrok NSA z 18 lipca 2013 r., II OSK 672/12, CBOSA). Zgodnie z tym pierwszym orzeczeniem Sąd uznał, że: "Gdy udzielenie tego rodzaju jednoznacznego wyjaśnienia nie będzie możliwe bądź gdy treść wyjaśnienia nie będzie oczywista, wówczas powstałe wątpliwości należy tłumaczyć na korzyść skarżącego".

Przytoczone wyżej poglądy sądów administracyjnych w pełni podziela WSA w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, a akceptacja tych poglądów oznacza równocześnie, że skarga i zarzuty w niej sformułowane zasługują na uwzględnienie.

9. Dla uprawdopodobnienia opisanego powyżej domniemania, co do czasu trwania zajęcia pasa drogowego przez Skarżącą, organ nie podjął jednak żadnych działań, polegających w szczególności na oględzinach miejsca zajęcia pasa drogowego, utrwalonych protokołem z oględzin, mających na celu ustalenie, czy w ogóle doszło do zajęcia pasa drogowego, oraz precyzyjne ustalenie faktycznej powierzchni pasa drogowego zajętej na potrzeby reklamowe.

Z urzędu Sądowi wiadomo, że Zarząd Dróg Miejskich w W. w grudniu 2006 r. rozpoczął akcje oczyszczania pasów drogowych z urządzeń reklamowych. W od grudnia 2006 do lutego 2007 r. zostało wydanych kilkaset decyzji odmawiającej wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Z tego względu w okresie tym Zarząd Dróg Miejskich prowadził bardzo intensywne kontrole pasa drogowego w celu ustalenia, czy w lokalizacjach, w których wygasło pozwolenie na zajmowanie pasa drogowego, urządzenie reklamowe zostało usunięte z pasa drogowego. Kontrole te były prowadzone w celu wydania decyzji nakładającej karę za zajęcie pasa drogowego bez pozwolenia, gdyż nałożenie kary skutkowało natychmiastowym usunięciem urządzenia reklamowego. Pomimo powyższych kontroli Zarząd Dróg Miejskich, nie stwierdził, aby w dniach od [...] grudnia 2006 r. do dnia [...] lutego 2007 r. w omawianej lokalizacji znajdował się urządzenie reklamowe Skarżącej. Taka kontrola była natomiast przeprowadzona przed [...] grudnia 2006 r.

10. Podsumowując, obowiązkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. będzie zatem ponowne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie oraz odniesienie się do wszystkich twierdzeń i zarzutów strony skarżącej, z uwzględnieniem powyższych wskazań Sądu i procedury administracyjnej, którą organ jest związany, w tym wynikającego z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, jak również uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Organ dokonując prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy (o ile zaistniałej sytuacji będzie to możliwe) i w zależności od wyników tego postępowania podejmie właściwe rozstrzygnięcia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ jest zobowiązany do ponownego przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego w sprawie i ustalenia stanu faktycznego w sposób nie budzący wątpliwości.

11. W tym stanie rzeczy z uwagi na naruszenie wskazanych przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono zgodnie z treścią art. 200 p.p.s.a.