Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 489/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Oddalono skargę w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie WSA Stanisław Nitecki (spr.), WSA Rafał Wolnik, Protokolant referent Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu w dniu 07 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. Spółdzielni Mieszkaniowej w M. na decyzję Ś. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w M. z dnia [...] r. Nr [...] w częściach dotyczących nakazu zawartego w pkt 1 decyzji organu pierwszej instancji oraz orzeka, że w tym zakresie zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 2. oddala skargę w pozostałej części.


UZASADNIENIE

Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w M. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230 ze zm.) art. 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1229 ze zm.), art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w następstwie przeprowadzonej w dniu [...] r. kontroli budynku mieszkalnego przy ul. [...] Nr [...] w M., nakazał M. Spółdzielni Mieszkaniowej w M. wykonać: 1. zabezpieczenie przed zadymianiem drogi ewakuacyjnej oraz zapewnić wymaganą w przepisach techniczno-budowlanych długość dojścia ewakuacyjnego w budynku poprzez obudowanie i oddzielenie klatki schodowej budynku do poziomu dróg komunikacji ogólnej przedsionkiem przeciwpożarowym odpowiadającym wymogom wynikającym z postanowień § 246 ust. 1 i 5 oraz § 256 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 i 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 121, poz. 1138), w terminie do [...] r., 2. zabezpieczyć przed zadymianiem pionową drogę ewakuacyjną poprzez zabudowanie drzwi dla komór zsypowych o klasie odporności ogniowej co najmniej [...]. W przypadku likwidacji zsypów w budynku ściany w zlikwidowanych komorach zsypowych w których znajdują się otwory szuflad wrzutowych wykonać w klasie odporności ogniowej co najmniej [...] w terminie do [...] r. Nakazane obowiązki mogą być spełnione w inny sposób, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionej z właściwym Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że centralna klatka schodowa, stanowiąca pionową drogę ewakuacyjną nie jest obudowana i oddzielona od poziomych dróg ewakuacyjnych przedsionkiem przeciwpożarowym. Klatka schodowa nie posiada urządzeń zapobiegających zadymianiu lub służących do usuwania dymu. Nadto wskazał, że długość dojścia ewakuacyjnego, od najdalej usytuowanego wyjścia z mieszkania lokatorskiego zlokalizowanego na ostatniej kondygnacji mieszkalnej budynku, do wyjścia na zewnątrz budynku wynosi około [...] m i tym samym, długość dojścia ewakuacyjnego jest przekroczona o ponad [...] % od określonej w przepisach. Według ustaleń dokonanych w trakcie kontroli stwierdzono, że w budynku nie zamknięto otwory wsypowe na poszczególnych kondygnacjach poprzez zasypanie otworów szuflad wsypowych, z wyłączeniem wsypu pomiędzy pierwszym piętrem a parterem. Przewód zsypowy pozostawiono drożny do ostatniej kondygnacji. W następstwie ustaleń stanu technicznego budynku stwierdzono stan zagrożenia życia ludzi w budynku przy ul. [...] w M.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się M. Spółdzielnia Mieszkaniowa w M., która wniosła odwołanie. W odwołaniu tym wskazano, że budynek przy ul. [...] oddany został do użytku w [...] r. i wykonany został zgodnie z rozporządzeniem Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Bud. z 1966 r. Nr 10, poz. 44). Zgodnie z tym aktem budynek ten był budynkiem średniowysokim, a nie wysokim, zatem niezasadne jest ustalanie warunków bezpieczeństwa dla tego budynku bez uwzględnienia stanu prawnego obowiązującego w czasie projektowania i oddawania do użytku tego budynku. Zdaniem odwołującej się Spółdzielni budynek ten spełniał również wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62), gdyż w budynkach o wysokości od 25-55 m dopuszczało się klatki schodowe nie wydzielone pożarowo pod warunkiem, że liczba mieszkań na kondygnacji nie przekracza 5. Nadto zdaniem odwołującej się Spółdzielni zgodnie z treścią § 330 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 960) przepisów rozporządzenia nie stosuje się do obiektów istniejących. W dalszej części odwołania Spółdzielnia poruszała zagadnienia dotyczące zabudowy korytarzy oddzielającej część mieszkalną od komunikacji pionowej.

Ś. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230 ze zm.) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W motywach decyzji wskazał, że protokół z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] r. przez organ pierwszej instancji podpisany został bez zastrzeżeń przez przedstawiciela Spółdzielni. Decyzja organu pierwszej instancji wydana została w oparciu o treść § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, który pozwala stosować aktualnie obowiązujące przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego w stosunku do użytkowników istniejących budynków. Odnosząc się do odwołania, organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji nie dotyczy obowiązku polegającego na konieczności zapewnienia oddymiania klatki schodowej, z tego też powodu prośba o zwolnienie z realizacji takiego obowiązku świadczy o niezrozumieniu istoty treści nakazu. Organ ten nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia odwołania w części dotyczącej długości dojścia ewakuacyjnego i nakazanych działań związanych z doprowadzeniem ich do stanu zgodności z przepisami prawa.

Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła M. Spółdzielnia Mieszkaniowa w M. W skardze tej zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie treści art. 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków i innych obiektów budowlanych i terenów, jak również pozostałych przepisów powołanych w zaskarżonej decyzji. W motywach skargi wskazano, że wykonanie przedsionków pożarowych w budynku jest zdaniem Spółdzielni niecelowe i niewykonalne, a ich brak nie powoduje występowania zagrożenia życia ludzi. Nadto odwołano się do stanowiska Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r., w którym uznano, że brak przedsionków przeciwpożarowych nie jest warunkiem do stwierdzenia w budynku występowania zagrożenia życia ludzi, a jedynie w przypadku braku możliwości otwarcia (wybicia) okien w klatce schodowej, w kontrolowanym budynku taka możliwość występuje. Wskazano, że zarzut braku drzwi do mieszkań o odporności ogniowej [...] godziny jest niewłaściwy, gdyż w budynkach, których budowa została rozpoczęta przed [...] r. zwolniono z obowiązku stosowania drzwi przeciwpożarowych do mieszkań. Zdaniem odwołującej się Spółdzielni brak jest podstaw do egzekucji drzwi do komór zsypowych, w trybie zagrożenia życia ludzi. Wskazano także, że zaskarżona decyzja zawiera sprzeczne zalecenia dotyczące przedsionków przeciwpożarowych i braku urządzeń zapobiegających zadymianiu lub służących usuwaniu dymu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosi o jej oddalenie i przywołuje analogiczną argumentację jaką zamieścił w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi tej organ odwoławczy odniósł się także do zarzutów podniesionych w skardze, otóż jego zdaniem jeżeli z typowo inżynierskich względów wykonanie obowiązku może okazać się niewykonalne, to dopuszcza się inny sposób spełnienia tego obowiązku. Z takiej możliwości skarżąca Spółdzielnia nie skorzystała. Zdaniem organu odwoławczego skarżąca Spółdzielnia wadliwie odwołała się do pisma Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r., ponieważ od 2002 r. obecnie obowiązuje nowe rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a tym samym stanowisko to jest już nieaktualne. Organ ten wskazał także, że dopuszcza się wykonanie klatek schodowych, stanowiących drogę ewakuacyjną w wysokim budynku mieszkalnym, bez przedsionków oddzielających je od poziomych dróg komunikacji ogólnej, jeżeli mieszkania są zamykane drzwiami przeciwpożarowymi o klasie odporności ogniowej co najmniej [...] El, a klatki schodowe zamykane są drzwiami dymoszczelnymi oraz są wyposażone w urządzenia zapobiegające zadymianiu lub samoczynne urządzenia oddymiające, uruchamiane za pomocą systemu wykrywania dymu.

Pismem procesowym z dnia [...] r. P.R. jako uczestnik postępowania wniósł o nieuwzględnienie wniesionej skargi i zarzucił skarżącej Spółdzielni nieznajomość prawa oraz błędną jego interpretację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), czyli pod względem zgodności z prawem wykazała, że decyzja ta w części narusza obowiązujące przepisy prawa.

W pierwszej kolejności przyjdzie odnieść się do tej części zaskarżonej decyzji, w stosunku do której skarga została uwzględniona. Każde rozstrzygnięcie organu administracji publicznej winno w sposób jednoznaczny i precyzyjny określać zamieszczone w nim prawa lub obowiązki. Wszelkie niejasności w tym zakresie mogą stanowić przedmiot wyjaśnienia decyzji stosownie do brzmienia art. 113 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże wyjaśnienia te nie mogą wpływać na treść osnowy decyzji administracyjnej, a zatem na zakres praw lub obowiązków sformułowanych w decyzji. Oznacza to, że wszelkie niejasności osnowy decyzji administracyjnej skutkują wadliwością podjętego rozstrzygnięcia i wadliwość ta jest tego typu, że ma istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym jest przesłanką uzasadniającą uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego. Nadto należy zauważyć, że każde rozstrzygnięcie organu administracji publicznej musi być możliwe do wykonania przez podmiot, do którego jest skierowane. Organ administracji publicznej podejmując rozstrzygnięcie nie może w sposób bezrefleksyjny stosować przepisy prawa, lecz winien mieć świadomość tego, czy nałożony nakaz jest możliwy w danych warunkach technicznych do wykonania, jeżeli takiej możliwości by nie było, wówczas organ ten winien podjąć takie działania, które umożliwiłyby przestrzeganie obowiązujących przepisów prawa i dały możliwość wykonania nałożonego obowiązku. Zdaniem Sądu nałożenie na adresata rozstrzygnięcia obowiązku niemożliwego do wykonania z technicznego punktu widzenia stanowi naruszenie zasady ogólnej sformułowanej w art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego – pogłębiania zaufania obywatela do organów Państwa, a w krańcowych sytuacjach może stanowić przesłankę stwierdzenia nieważności takiego rozstrzygnięcia z uwagi na jego niewykonalność w dniu wydania i jeżeli ma ona charakter trwały. Wydanie decyzji ze wskazanymi uchybieniami także stanowi przesłankę uwzględnienia skargi wniesionej do sądu administracyjnego. W punkcie 1 nakazu wydanego przez organ pierwszej instancji, organ ten nakazał zabezpieczyć przed zadymianiem drogi ewakuacyjne oraz zapewnić wymaganą w przepisach techniczno-budowlanych długość dojścia ewakuacyjnego w budynku poprzez obudowanie i oddzielenie klatki schodowej budynku od poziomych dróg komunikacji ogólnej przedsionkiem przeciwpożarowym, odpowiadającym następującym wymaganiom: a) przedsionek przeciwpożarowy powinien mieć wymiary rzutu pionowego nie mniejsze niż

1,4 x 1,4 m; b) ściany i strop przedsionka przeciwpożarowego, a także osłony lub obudowy przewodów elektroenergetycznych – z wyjątkiem wykorzystywanych w przedsionku – o klasie EI 60 wykonane z materiałów niepalnych; c) przedsionek przeciwpożarowy powinien być zamykany drzwiami przeciwpożarowymi na korytarzu o klasie EI 30 oraz drzwiami przeciwpożarowymi na klatkę schodową o klasie odporności ogniowej co najmniej EI 30. Drzwi o wymaganej klasie odporności ogniowej powinny być zaopatrzone w urządzenia zapewniające samoczynne ich zamykanie w razie pożaru; d) przedsionek powinien być wentylowany co najmniej grawitacyjnie. Treść tego nakazu z jednej strony ma umocowanie w przepisach prawa, ponieważ wynika ona wprost z treści postanowień § 232 ust. 3, § 246 ust. 1 i 5 oraz § 256 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w związku z treścią § 12 ust. 1 pkt 2 i 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków innych obiektów budowlanych i terenów. Jednocześnie nakaz ten został tak sformułowany, że występują istotne wątpliwości, czy przedmiotowy przedsionek ma być jeden i tak umiejscowiony by uzyskana została prawem przewidziana długość drogi ewakuacyjnej, czy też przedsionki takie mają być zlokalizowane tak, by oddzielały drogi ewakuacyjne od poziomych dróg komunikacji ogólnej na każdej kondygnacji budynku. Uzasadnienie decyzji wątpliwości tej nie wyjaśnia, zatem wyczerpane zostały przesłanki uwzględnienia skargi w tym zakresie. Nadto należy zauważyć, że z punktu widzenia technicznego wykonanie przedmiotowego nakazu wydaje się niemożliwe, co w pewien sposób potwierdza organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, okoliczność ta także uzasadnia uwzględnienie wniesionej skargi. Organy administracji publicznej wskazują na występujące możliwości przysługujące stronie skarżącej, a wynikające z treści § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, że obowiązki mogą być spełnione w inny sposób, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionej z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Zdaniem Sądu organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania rozstrzygnięć możliwych do wykonania, a zatem w rozpatrywanej sprawie winien po stwierdzeniu niemożności wykonania obowiązku zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów prawa, podjąć z urzędu działania zmierzające do nałożenia obowiązku takiego, który byłby możliwy do zrealizowania. Sąd nie podziela argumentacji przedstawionej przez skarżącą Spółdzielnię, że organy administracji wydając zaskarżony nakaz dopuściły się naruszenia postanowień § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem Sądu przyjęta przez skarżącą Spółdzielnię interpretacja przepisów prawa nie znajduje umocowania w ich brzmieniu. Zgodnie bowiem z treścią § 330 wyżej wymienionego rozporządzenia przepisów rozporządzenia nie stosuje się, z zastrzeżeniem § 2 i § 207 ust. 2, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów oraz zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych w przypadku, gdy nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Po myśli wskazanego powyżej § 207 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2 również do użytkowanych budynków istniejących, jeżeli zagrażają one życiu ludzi. Zatem przywołane powyżej przepisy dotyczące warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki z uwagi na bezpieczeństwo przeciwpożarowe mają zastosowanie także do budynków już istniejących, niezależnie od tego kiedy zostały postawione. Zdaniem Sądu przychylić się przyjdzie do stanowiska organu odwoławczego odnośnie nie respektowania stanowiska Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej sformułowanego w piśmie z dnia [...] r. Stanowisko to nie może być brane pod uwagę z dwóch powodów po pierwsze nie jest ono źródłem prawa powszechnie obowiązującego, a tylko takie normy prawa mogą stanowić podstawę przyznawania praw jak również nakładania obowiązków, a po drugie sformułowane było ono pod rządami innego rozporządzenia określającego warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, niż obowiązujące w dacie przeprowadzenia kontroli i podejmowania rozstrzygnięcia. W świetle przedstawionych rozważań skarga na nakaz zawarty w pkt 1 rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, a utrzymany w mocy przez organ odwoławczy musi zostać uwzględniona z uwagi na wyczerpanie przesłanek sformułowanych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Sąd nie uwzględnił skargi wniesionej w stosunku do nakazu sformułowanego w pkt 2 rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. W nakazie tym organ ten nakazał zabezpieczyć przed zadymieniem pionową drogę ewakuacyjną poprzez zabudowanie drzwi do komór zsypowych o klasie odporności ogniowej co najmniej EI [...]. W przypadku likwidacji zsypów w budynku, ściany w zlikwidowanych komorach zsypowych, w których znajdują się zamknięte otwory szuflad wrzutowych, wykonać w klasie odporności ogniowej co najmniej EI [...]. Treść tego nakazu ma umocowanie w przepisach prawa, ponieważ wynika ona wprost z treści postanowień § 216 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w związku z treścią § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków innych obiektów budowlanych i terenów. Jak zostało to już powyżej zaznaczone do budynków już istniejących mają zastosowanie przepisy wyżej wymienionego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, zatem nakaz ten ma umocowanie w obowiązujących przepisach prawa i jak wynika z akt sprawy jest możliwy do wykonania. Podnoszony przez skarżącą Spółdzielnię zarzut, że jest on sprzeczny z treścią § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków innych obiektów budowlanych i terenów, nie znajduje potwierdzenia w brzmieniu wskazanego przepisu. Przepis ten należy interpretować w taki sposób, że podstawą do uznania użytkowanego budynku istniejącego za zagrażający życiu ludzi jest niezabezpieczenie przed zadymieniem dróg ewakuacyjnych wymienionych w przepisach techniczno-budowlanych. Jak wskazał to organ odwoławczy w swoim rozstrzygnięciu oraz w odpowiedzi na skargę drożnym przewodem zsypowym dym może przenosić się z najniższej kondygnacji do najwyższej i w ten sposób ograniczać możliwości ewakuacyjne. Skoro wskazany nakaz odpowiada obowiązującym przepisom prawa skargę w tym zakresie należało oddalić.

Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Mysłowicach z dnia [...] r. w częściach dotyczących nakazu zawartego w pkt 1 decyzji organu pierwszej instancji oraz po myśli art. 152 wyżej wymienionej ustawy orzeczono, że w tym zakresie zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. W ramach ponownie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji podejmie działania stosownie do naprowadzeń zamieszczonych w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

O kosztach postępowania Sąd nie orzekał, ponieważ stosownie do treści art. 210 § 1 przywoływanej ustawy, do zamknięcia rozprawy, skarżąca nie zgłosiła wniosku o przyznanie należnych kosztów.

Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" wyżej wymienionej ustawy uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej nakazu nr 1 zamieszczonego w decyzji organu pierwszej instancji a po myśli art. 151 tej ustawy w pozostałym zakresie skargę oddalono.

SW