Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SO/Wr 22/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1 i  art. 154 par. 6
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 13 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Y. Z. o wymierzenie grzywny Wojewodzie D. za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie D. grzywnę w kwocie 400 (słownie: czterysta) złotych; II. zasądzić od Wojewody D. na rzecz wnioskodawcy Y. Z. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 27 kwietnia 2022 r. Y. Z. (dalej: strona, skarżący), reprezentowany przez radcę prawnego, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Wojewodzie D. (dalej: Wojewoda, organ) grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi z dnia 26 stycznia 2022 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Uzasadniając swoje żądanie skarżący wskazał, że w dniu 26 stycznia 2022 r. wniósł przez platformę e-PUAP, za pośrednictwem organu, skargę na niewykonanie przez Wojewodę wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 11 lutego 2021 r., sygn. akt III SAB/Wr 1612/20. Strona podniosła, że pomimo upływu trzydziestodniowego terminu, organ nie przekazał Sądowi przedmiotowej skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, o czym skarżący dowiedział się w dniu 27 kwietnia 2022 r. podczas rozmowy telefonicznej z Wydziałem Informacji Sądowej WSA we Wrocławiu. Skarżący podkreślił, że coraz silniej odczuwa negatywne konsekwencje długotrwałego pozostawania bez rozstrzygnięcia organu w sprawie.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 kwietnia 2022 r., pismem z dnia 6 lipca 2022 r., wezwano organ do udzielenia odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny w terminie siedmiu dni od daty otrzymania wezwania. Z Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia wynika, że powyższe wezwanie doręczono organowi w dniu 6 lipca 2022 r. Organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 2 u.p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W razie niezastosowania się do tych obowiązków, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 u.p.p.s.a. (art. 55 § 1 u.p.p.s.a).

Grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu, stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Przepis art. 54 § 2 u.p.p.s.a. jasno stanowi, że organ ma wykonać określony w tym przepisie obowiązek w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania skargi. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 u.p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 u.p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (por. postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 996/10, dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny jest uzasadniony. Z akt sprawy wynika, że skarga na niewykonanie przez Wojewodę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 lutego 2021 r., sygn. akt III SAB/Wr 1612/20 została wniesiona przez stronę za pośrednictwem organu w dniu 26 stycznia 2022 r. (Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia). Zgodnie zatem z treścią art. 54 § 2 u.p.p.s.a., organ zobligowany był do jej przekazania wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w termie trzydziestu dni, tj. do dnia 25 lutego 2022 r. Tymczasem skarga strony do dnia wydania niniejszego postanowienia nie została przekazana do tutejszego Sądu. W konsekwencji organ pozostaje w zwłoce w zakresie obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę już ponad pół roku.

Mając na uwadze opisane okoliczności, Sąd uznał wniosek strony za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 400 złotych. Określając wysokość grzywny w niniejszej sprawie, Sąd miał na względzie zarówno treść wniosku oraz charakter sprawy będący przedmiotem skargi (niewykonanie wyroku Sądu), okres uchybienia terminowi przekazania skargi, jak również fakt, że w dacie rozpoznawania wniosku skarga strony nadal nie została przekazana Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi sprawy, a organ nie wyjaśnił przyczyn takiego postępowania oraz nie udzielił - pomimo wezwania - odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny. W ocenie Sądu, grzywna w ww. wysokości pozwala na osiągnięcie celów, dla których środek ten został przewidziany.

Z powyższych względów, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 u.p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, zawarte w punkcie II sentencji postanowienia, wynika z art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 64 § 3 u.p.p.s.a.