Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 229/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
article: art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1234
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - t.j.
article: art. 21 ust 1
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Paweł Borszowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Dalkowska, Sędzia WSA (del.) Jacek Pruszyński, Protokolant Izabela Dalkowska-Jóźwiak, po rozpoznaniu w dniu 12 października 2021 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2101/17 w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2101/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D.S., zwanego dalej "Skarżącym", na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 11 kwietnia 2017 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

Skarżący, działając za pośrednictwem pełnomocnika – adwokata - zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając:

1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że treść art. 4 ust. 2 ,,pkt 2'' ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1785), zwanej dalej "u.p.o.l.", jest tożsama z treścią art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1234), zwana dalej "ustawą o ochronie praw lokatorów", podczas gdy treści tych przepisów różnią się w zakresie w jakim ustalają jaką procentowo wielkość powierzchni lokalu należy przyjąć dla ustalenia podstawy do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, przy założeniu, że opodatkowywany lokal ma wysokość równą 2 m i 20 cm.

2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi Sądu pierwszej instancji zarzucono również naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 §1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r. poz. 800), zwanej dalej "O.p.", polegające na:

- braku właściwej oceny dowodów znajdujących się w aktach sprawy istotnych z punktu widzenia przepisu art. 4 ust. 2 u.p.o.l., skutkującej naruszeniem zasady ustalenia prawdy obiektywnej (naruszenia art. 121 § 1 O.p., art. 122 w związku z art. 187 § 1 O.p.);

- faktycznej odmowie dopuszczenia, oceny i odniesienia się złożonego przez Skarżącego dowodu z inwentaryzacji dokonanej przez uprawnionego geodetę i architekta wskazującą, że wysokość pod najniższym elementem konstrukcyjnym opodatkowanych miejsc postojowych w garażu wielostanowiskowym wynosi równo 2 m i 20 cm, co ma podstawowe znaczenie dla obliczenia wielkości powierzchni podlegających opodatkowaniu zgodnie z u.p.o.l. (naruszenia art. 124, art. 180 § 1, ,,art. 187 §'',art. 191 i art. 210 § 4 O.p.).

W oparciu o tak postawione zarzuty, pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniesiono również o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, a zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w tej sprawie nie występuje. Z tego względu, przy rozpoznaniu niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, która oparta została na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., a zatem na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy jednocześnie zauważyć, że w końcowej części zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania Skarżący przy powołaniu art. 187 O.p. nie wskazał konkretnej jednostki redakcyjnej. Ponadto w początkowej części zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, przy powołaniu art. 4 ust. 2 u.p.o.l., Skarżący przywołał jednostkę redakcyjną nie odpowiadającą systematyce tej części regulacji podatku od nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej nie może jednak domyślać się intencji jej autora.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że kluczowe w niniejszej sprawie staje się wskazanie znaczenia ewidencji gruntów i budynków przy ustalaniu wysokości podatku od nieruchomości w odniesieniu do garażu, z uwagi na treść art. 4 ust. 2 u.p.o.l. W tym względzie Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela poglądy wyrażane w tym zakresie w orzecznictwie, tj. m.in. wyroki NSA z 11 grudnia 2018 r. sygn. akt II FSK 3525/16, II FSK 3505/16, II FSK 3504/16, II FSK 1271/17, II FSK 1475/17.

Wskazać zatem należy, że w art. 4 ust. 2 u.p.o.l. określono sposób zaliczenia powierzchni pomieszczeń lub ich części oraz części kondygnacji w zależności od przyjętych wysokości w świetle. A zatem powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się.

Przy ustalaniu wysokości świadczenia podatkowego w podatku od nieruchomości należy ponadto uwzględnić art. 21 ust 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U. z 2015, poz. 520). Zgodnie z tym przepisem podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Regulacja ta, mimo, że została zawarta poza zakresem ustaw podatkowych ma zastosowanie do wymiaru podatku od nieruchomości, stanowiąc jednocześnie podstawę do zastosowania ewidencji gruntów i budynków. Jednoznaczne wskazanie na zastosowanie ewidencji gruntów i budynków przy wymiarze także podatku od nieruchomości powoduje określone konsekwencje w zakresie związania tymi danymi. Organ podatkowy jest zatem nimi związany i nie może w trybie postępowania podatkowego zmieniać tych danych, gdyż ich zmiana powinna nastąpić w trybie właściwego postępowania, co jednoznacznie podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09). Zasada związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków doznaje pewnego ograniczenia, jednakże nie ma ono zastosowania w niniejszej sprawie.

A zatem wskazane dane w ewidencji gruntów i budynków, a dotyczące także powierzchni użytkowej lokalu są wiążące dla organu, który w trybie postępowania podatkowego nie ma kompetencji do ich zmiany. Zmiana taka jest możliwa dopiero wówczas, gdy odpowiedni zapis zostanie dokonany w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z mającym w niniejszej sprawie zastosowanie § 63 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015, poz. 542 ze zm.) wskazano w jaki sposób ustala się pole powierzchni użytkowej lokalu oraz pomieszczeń przynależnych. Pole to ustala się zatem zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 ust. 1 pkt 7 oraz ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, 1234 i 1496) i wyraża się w metrach kwadratowych z precyzją zapisu do dwóch miejsc po przecinku. Stosownie zaś do art. 2 ust. 2 wymienionej wyżej ustawy wskazano zasady dotyczące dokonywania obmiaru powierzchni użytkowej lokalu. Zgodnie z tą regulacją obmiaru tego dokonuje się w świetle wyprawionych ścian. Przy czym powierzchnię pomieszczeń lub ich części o wysokości w świetle równej lub większej od 2,20 m należy zaliczać do obliczeń w 100%, o wysokości równej lub większej od 1,40 m, lecz mniejszej od 2,20 m - w 50%, o wysokości mniejszej od 1,40 m pomija się całkowicie. Pozostałe zasady obliczania powierzchni należy przyjmować zgodnie z Polską Normą odpowiednią do określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych w budownictwie.

Zgodnie z przywoływanymi regulacjami należy zatem uznać, że wskazane przepisy art. 4 ust. 2 u.p.o.l. oraz art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów nie różnią się w zakresie zasad wprowadzenia obmiaru powierzchni użytkowej lokalu, gdyż w obu tych rozwiązaniach chodzi o wysokość w świetle. Ponadto zasada związania danymi określonymi w ewidencji gruntów i budynków oznacza, że przyjęte w tej ewidencji wielkości są wiążące w postępowaniu podatkowym. Zasadnie zatem przyjął Sąd pierwszej instancji, podzielając w tym względzie stanowisko organów podatkowych, że powierzchnia użytkowa budynku lub lokalu, która została ujawniona w ewidencji budynków uwzględnia już jego ewentualną wysokość niższą niż 2,20 m.

Stąd też zasada związania danymi ujawnionymi w ewidencji gruntów i budynków ma bezpośrednie zastosowania również w stosunku do danych dotyczących tej powierzchni użytkowej. Dlatego też, organ podatkowy nie ma kompetencji do prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie, a zatem dotyczy to zarówno braku kompetencji do dopuszczania innych dowodów, jak również nie można uznać, że zostały naruszone zasady ogólne postępowania podatkowego w tym zakresie. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 §1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. a zatem zarzut braku właściwej oceny dowodów, gdyż zasada prawdy materialnej nie została naruszona. W konsekwencji nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut dotyczący faktycznej odmowy dopuszczenia, oceny i odniesienia się do złożonego przez Skarżącego dowodu z inwentaryzacji dokonanej przez uprawnionego geodetę. Związanie danymi wynikającymi z ewidencji budynków powoduje skutek w postaci braku możliwości dopuszczenia tego dowodu w postepowaniu podatkowym, gdyż dane te powinny być zweryfikowane w ramach postępowania właściwego dla ich zmian.

W rezultacie nie można także podzielić zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego, gdyż wskazane przepisy art. 4 ust. 2 u.p.o.l. oraz art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów nie różnią się w zakresie zasad wprowadzenia obmiaru powierzchni użytkowej lokalu odwołując się w tym względzie do wysokości w świetle.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., po uprzednim rozpoznaniu sprawy na rozprawie, zgodnie z art. 181 § 1 p.p.s.a.

Jacek Pruszyński Paweł Borszowski (spr) Anna Dalkowska