Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 726/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
Powołane przepisy: article: art. 169 par. 1 w zw. z art. 14h, art. 14g par. 1, art. 14b par. 3a, art. 14nb
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Grzęda (sprawozdawca), Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia del. WSA Jolanta Strumiłło, , Protokolant Katarzyna Latkowska-Kłoczko, po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skarg kasacyjnych 1) M. S.A. z siedzibą w W., 2) Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1110/20 w sprawie ze skargi M. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 marca 2020 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.469.2019.3.IM w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych 1. oddala skargi kasacyjne, 2. odstępuje od zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 18 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1110/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 17 marca 2020 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych.

Tekst powyższego wyroku wraz uzasadnieniem (i innych orzeczeń sądów administracyjnych przywołanych poniżej) dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący M. S.A. z siedzibą w W. wniósł o uchylenie ww. wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a.") zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 169 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3a oraz z art. 14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej "O.p.") w zw. z art. 3 ust. 14 lit. b oraz art. 8a ust. 6 lit. k Dyrektywy Rady (UE) 2011/16/UE w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania oraz przepisem pkt 5 preambuły Dyrektywy Rady (UE) 2015/2376 z dnia 8 grudnia 2015 r. zmieniającej Dyrektywę Rady (UE) 2011/16/UE przez uchylenie zaskarżonego postanowienia bez stwierdzenia naruszenia ww. przepisów O.p. i uznanie, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zasadnie wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku w sytuacji, gdy wezwanie takie było bezzasadne, a jego przyczyną było nieprawidłowe, zbyt szerokie rozumienie użytego w przepisie art. 14b § 3a sformułowania "stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe obejmuje transakcję, zespół transakcji lub Inne zdarzenia z udziałem osoby fizycznej (...)" i w konsekwencji uznanie, iż wskazanie danych niezbędnych w zakresie realizacji wymiany informacji podatkowych dotyczy wszystkich zagranicznych podmiotów biorących udział w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zdarzeniu przyszłym, nawet w przypadku gdy: wydana interpretacja nie będzie dotyczyć skutków podatkowych dla nierezydentów, nierezydenci ani nikt inny poza samym wnioskodawcą nie będą korzystać z ochrony wynikającej z interpretacji wydanej w danej sprawie, zakres ochrony przysługującej wnioskodawcy nie obejmuje elementów transgranicznych, interpretacja, jaka byłaby wydana w danej sprawie, nie spełnia unijnej definicji "interpretacji indywidualnej w wymiarze transgranicznym", a tylko w związku z wydawaniem takiej interpretacji zachodzi obowiązek przekazywania danych dotyczących uczestników transakcji transgranicznej, brak podania ewentualnych nierezydentów (i innych danych) we wniosku o wydanie interpretacji powoduje, w świetle przepisu art. 14nb O.p., jedynie taki skutek, że nie korzystają oni z ochrony wynikającej z interpretacji, co powoduje, że sens przepisu art. 14b § 3a O.p. jest zupełnie inny niż sformułowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w ślad za Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej i sprowadza się do uznania, że ochrona wynikająca z interpretacji przysługuje tylko tym podmiotom, które są wskazane we wniosku,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a w zw. z art. 169 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3a oraz z art. 14nb O.p. w zw. z art. 3 ust. 14 lit. b oraz art. 8a ust. 6 lit. k Dyrektywy Rady (UE) 2011/16/UE w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania oraz przepisem pkt 5 preambuły Dyrektywy Rady (UE) 2015/2376 z dnia 8 grudnia 2015 r. zmieniającej Dyrektywę Rady (UE) 2011/16/UE, przez uchylenie zaskarżonego postanowienia bez stwierdzenia naruszenia ww. przepisów O.p., i uznanie, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zasadnie wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych w sytuacji, gdy wezwanie takie było bezzasadne, a jego przyczyną było uznanie, że zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku dotyczy sytuacji podatkowej nierezydentów w ujęciu transgranicznym,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 153 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 169 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3a oraz z art. 14nb O.p. w zw. art. 3 ust. 14 lit. b oraz art. 8a ust. 6 lit. k Dyrektywy Rady (DE) 2011/16/UE w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania oraz przepisem pkt 5 preambuły Dyrektywy Rady (UE) 2015/2376 z dnia 8 grudnia 2015 r. zmieniającej Dyrektywę Rady (UE) 2011/16/UE, przez zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku błędnych wskazań co do dalszego postępowania, sprowadzających się do uznania przez Sąd, że organ powinien wezwać skarżącą do uzupełnienia wniosku o dane identyfikujące zagraniczne podmioty biorące udział w transakcjach objętych wnioskiem, przy czym powinien wezwać stronę o uzupełnienie wniosku zastrzegając jednak, że chodzi o podanie danych, które na moment składania wniosku są w jej posiadaniu, podczas gdy w niniejszej sprawie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie był w ogóle uprawniony do wezwania skarżącej do uzupełnienia wniosku o dane identyfikujące zagraniczne podmioty biorące udział w transakcjach objętych wnioskiem, gdyż przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zdarzenie przyszłe spełniało wszelkie wymogi określone przepisami prawa, w tym wymogi określone w art. 14b § 3 O.p., a jednocześnie nie obejmowało transakcji, o której mowa w przepisie art. 14b § 3a O.p., a zatem wymóg określony w ww. przepisie nie miał zastosowania do wniosku skarżącej,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 133, art. 134 i art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 169 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3a oraz z art. 14nb O.p. w zw. z art. 3 ust. 14 lit. b oraz art. 8a ust. 6 lit. k Dyrektywy Rady (UE) 2011/16/UE w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania oraz przepisem pkt 5 preambuły Dyrektywy Rady (UE) 2015/2376 z dnia 8 grudnia 2015 r. zmieniającej Dyrektywę Rady (UE) 2011/16/UE, przez uchylenie zaskarżonego postanowienia bez stwierdzenia naruszenia przepisów O.p., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. bez stwierdzenia naruszenia przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej ww. przepisów O.p. przez wezwanie skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku o dane, o których mowa w przepisie art. 14b § 3a identyfikujące zagraniczne podmioty biorące udział w transakcjach objętych wnioskiem, czego skutkiem było bezpodstawne pozostawienie wniosku o interpretację bez rozpatrzenia z uwagi na niewskazanie przez skarżącą danych identyfikujących zagraniczne podmioty biorące udział w transakcjach, podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sam uznał, iż złożony wniosek dotyczy sytuacji podmiotów zagranicznych w odniesieniu do części z zadanych we wniosku pytań dotyczących obowiązków płatnika, a zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien dostrzec, iż w odniesieniu do pozostałych pytań (pytania nr 1, 4 i 5 wniosku), które nie dotyczą obowiązków płatnika, nie było podstaw do wezwania skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku i w tym zakresie (pytań nr 1,4 i 5 wniosku) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej powinien wydać interpretację indywidualną.

Skargę kasacyjną wniósł również organ interpretacyjny. Domagał się uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie prawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia od skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.

Ten skarżący kasacyjnie na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie:

- przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 14g § 1 i art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p., przez niesłuszne uznanie, iż organ bezzasadnie pozostawił wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, albowiem wnioskodawca pomimo stosownego wezwania nie uzupełnił braków formalnych wniosku przez podanie informacji wskazanych w art. 14b § 3a O.p., a przez to bezzasadnie uznał, że organ interpretacyjny naruszył przepisy postępowania i w konsekwencji niesłusznie uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające,

- prawa materialnego przez błędną jego wykładnię (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), która prowadzi do takiego rozumienia art. 14b § 3a w zw. z art. 14g § 1 O.p., wedle którego organ interpretacyjny zobowiązany jest do wydania interpretacji indywidualnej pomimo, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie wskaże danych podmiotów biorących udział w transakcji transgranicznej opisanej w art. 14b § 3a O.p., albowiem wniosek dotyczy transakcji z potencjalnymi kontrahentami, których dane są mu nieznane, gdy tymczasem przepisy te rozumieć należy w taki sposób, iż organ interpretacyjny zobowiązany jest pozostawić wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji bez rozpatrzenia, gdy wnioskodawca nie wskaże danych podmiotów biorących udział w transakcji transgranicznej opisanej w art. 14b § 3a O.p., nawet wtedy, gdy dane te wnioskodawcy nie są znane.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o jej oddalenie z uwagi na bezprzedmiotowość zawartych w niej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia zatem w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podanej przez organy administracyjne i Sąd pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W tej sprawie okoliczności skutkujące nieważnością postępowania określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a. nie zachodzą. Należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skarg kasacyjnych.

Skargi kasacyjne podlegają oddaleniu jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.

Istotą sporu w tej sprawie była kwestia czy organ interpretacyjny mógł pozostawić bez rozpatrzenia wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej- czy zatem mógł żądać uzupełnienia wniosku w zakresie ujętym w wezwaniu z 2 grudnia 2019 r. A następnie czy uzupełnienie wniosku przez skarżącą spółkę z 11 grudnia 2019 r. było wystarczające precyzyjne dla rozpoznania wniosku i wydania interpretacji indywidualnej.

Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przepis art. 14h O.p. stanowi, że w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m. in. przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 165a, art. 169 § 1, 2 i 4 O.p. a nadto przepisy rozdziału 6 działu IV O.p. Według art. 169 § 1 O.p. jeśli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, a organ podatkowy wzywa skarżącego wnoszącego podanie do uzupełnienia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

W postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej organ interpretacyjny nie jest zobowiązany do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ ten może wezwać wnioskodawcę do uzupełniania- uszczegółowienia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego tylko wówczas gdy ich dotychczasowe przedstawienie uniemożliwia odpowiedź na pytanie zawarte we wniosku (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 3537/15). Organ interpretacyjny może ww. przypadku żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy te powinny być przez organ precyzyjnie wskazane z wyjaśnieniem, dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Stan faktyczny wyczerpująco przedstawiony (zaistniały, czy też przewidywany) to taki na podstawie, którego można w sposób pewny beż żadnych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie.

Odnosząc powyższe do zarzutów skargi kasacyjnej skarżącej spółki i częściowo skargi kasacyjnej organu, według Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, że organ interpretacyjny miał prawo wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku przez wskazanie miejsca zamieszkania osób fizycznych, danych identyfikacyjnych osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej mniemające osobowości prawnej w tym państwa lub terytoria ich siedziby (art. 14b § 3a O.p.) z tym zastrzeżeniem, że wezwanie nie dotyczy podania danych, które na moment składania wniosku są wnioskodawcy nieznane. W opisie zdarzenia przyszłego skarżąca wskazała, że kupi od wierzycieli wskazane względem dłużników roszczenia po cenie stanowiącej część wartości nominalnej wierzytelności, obliczonej zgodnie z formuła zawartą w umowie cesji. Finansujący pokryje w całości lub w części nabycie tych wierzytelności. Określenie siebie przez spółkę w stanowisku jako pośrednika nie znajduje oparcia ani w opisie wniosku ani w jego uzupełnieniu. W uzupełnieniu wniosku spółka wyraźnie stwierdziła również że, "nie sposób wskazać wszystkich możliwych podmiotów, które będą pełnić funkcję finansującego w opisywanej przez Wnioskodawcę transakcji". Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że wniosek o udzielenie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego dotyczyć może także transakcji transgranicznych. Jak wskazano wyżej- zgodnie z wnioskiem nabycie będzie finansowane z całości lub części na podstawie umowy opartej o prawo inne niż polskie zawartej przez skarżącą z podmiotem będącym nierezydentem podatkowym posiadającym siedzibę w państwie, z którym Rzeczpospolita Polska zawarła umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania. Pytania zawarte we wniosku dotyczą też zagadnienia opodatkowania przekazywanych na rzecz finansującego nierezydenta odsetek i dyskonta. Słusznie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że istnieje możliwość uzupełnienia wniosku na wezwanie organu co do wskazania podmiotów, które będą pełnić funkcję finansującego, tych których dane wnioskujący posiada (wskazał, że nie może wskazać wszystkich).

Zasadne jest również wskazanie, na elementy transakcji transgranicznych w sytuacji przekazywania nierezydentom odsetek i dyskont gdy wnioskodawca nie jest pośrednikiem, bo jak wskazał sam kupuje wierzytelności.

Kwestia zewnętrznego finansowania w tak opisanym zdarzeniu przyszłym nie zmienia istoty nabycia wierzytelności przez skarżącą spółkę.

Sposób sformułowania oraz zakres pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej spółki odnosi się w istocie do odmowy udzielenia interpretacji indywidualnej zgodnie z wnioskiem strony. Sprawa tymczasem dotyczy pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego z uwagi na niespełnienie wymogów określonych w art. 14b § 3a O.p.

Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny tego rozstrzygnięcia organu i wskazał w jaki sposób organ powinien postąpić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Zgodnie z art. 169 § 4 O.p. istota rozstrzygnięcia- w związku z § 1 tego przepisu polega na pozostawieniu- w tym przypadku wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej- bez rozpatrzenia, nie może być jedynie nieuzupełnienie braku wniosku. W przypadku uzupełnienia wniosku konieczna jest analiza, czy brak wniosku został uzupełniony we wskazanym zakresie. W tej sprawie uzupełnienie wniosku stanowiło jednocześnie częściową jego modyfikację. Sąd analizując całość, prawidłowo doszedł do wniosku, że informacje zawarte w tych dwóch dokumentach nie dają podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Sąd pierwszej instancji rozpoznając tę sprawę nie mógł dokonać oceny prawidłowości rozstrzygnięcia co do istoty wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bowiem interpretacja ta nie została wydana. Ocenie mogły podlegać jedynie przesłanki pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Przechodząc do skargi kasacyjnej organu interpretacyjnego należy stwierdzić, że jej zarzuty są chybione.

Zgodnie z art. 14b § 3a O.p. "składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej jest obowiązany również do wskazania odpowiednio państwa lub terytorium miejsca zamieszkania tej osoby fizycznej, danych identyfikujących tę osobę prawną lub jednostkę organizacyjną mniemającą osobowości prawnej w tym państwa lub terytorium ich siedziby, zarządu lub położenia tego zorganizowanego zakładu lub państwa lub terytorium, w których te skutki transgraniczne wystąpiły lub mogą wystąpić". Wymóg ten dotyczy wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej gdy stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe obejmuje transakcję, zespół transakcji lub inne zdarzenia:

1) z udziałem osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej:

a) które mają miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

b) które prowadzą działalność gospodarczą poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za pośrednictwem zagranicznego zakładu, a transakcja, zespół transakcji lub inne zdarzenia stanowią część lub całość działalności gospodarczej zagranicznego zakładu, lub

c) będących stronami transakcji, zespołu transakcji lub uczestnikami zdarzenia mającymi miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd w więcej niż jednym państwie lub terytorium, lub

2) mające skutki transgraniczne.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w wyniki wezwania do uzupełnienia wniosku skarżąca spółka wskazała brak możliwości podania danych nie dla wszystkich podmiotów finansujących i ta kwestia wymaga wyjaśnienia. Niemniej istotnym jest rozstrzygnięcie czy wymóg podania wskazanych w stosownym przepisie danych należy rozumieć jako przesłankę do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia w przypadku ich niepodania lub nieuzupełnienia.

Przyjęcie takiego stanowiska oznaczałoby konieczność posiadania przez pytającego dokładnej wiedzy o wszelkich kontrahentach nawet potencjonalnych.

Interpretacja indywidualna prawa podatkowego może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Oznacza to, że ustawodawca zakłada pewien stan hipotetyczny, niepewny (bo taka jest istota zdarzeń przyszłych), który może zostać opisany przez wnioskodawcę a następnie być przedmiotem interpretacji wydanej przez organ.

W przepisie art. 14b§3a Ordynacji podatkowej ustawodawca nie stawia bezwzględnego wymogu podania przez podatnika wnioskującego o wydanie interpretacji indywidualnej danych kontrahentów, których on nie zna bo znać nie może. Wymóg ten dotyczy podania danych kontrahentów znanych wnioskującemu. Jak słusznie wskazał organ w skardze kasacyjnej powołując się na wyroki i uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego (II FPS 2/10 z 17 stycznia. 2011 r.) odstępstwa od gramatycznej wykładni interpretowanych przepisów dokonać można w sytuacji gdy wykładnia językowa prowadzi do rozstrzygnięcia absurdalnego, gdy godzi w cel instytucji prawnej. W tym przypadku wykładnia prowadząca do bezwzględnego wymogu podania danych potencjalnych, przyszłych kontrahentów jest nieracjonalna i wcale nie wynika wprost z ostatniego akapitu art. 14b § 3a pkt 2 O.p. Przyjęcie tak ortodoksyjnego podejścia do wskazanego wyżej wymogu eliminowałoby w ogóle możliwość uzyskania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego na podstawie tego przepisu. Oczywiście dane zawarte we wniosku o wydanie interpretacji mają istotne znaczenie nie tylko dla zakresu interpretacji , ale i dla zakresu ochrony z niej wynikającej. To zagadnienie nie jest jednak istotne dla rozstrzygnięcia w tej sprawie.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargi kasacyjne. O kosztach orzeczono na podstawie art. 206 P.p.s.a.