Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1036/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: Art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 199 poz 1671
law: Ustawa z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 13 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej O. P. Spółki z o.o. we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 2163/09 w sprawie ze skargi O. P. Spółki z o.o. we W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych pojazdem niezgłoszonym do zaświadczenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od O. P. Spółki z o.o. we W. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 900 (słownie: dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę "O. P" Sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 października 2009 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych pojazdem niezgłoszonym do zaświadczenia.

Relacjonując przebieg postępowania Sąd I instancji podał, że w dniu 26 lutego 2008 r. przeprowadzono kontrolę pojazdu marki M. B., zarejestrowanego w Królestwie N., którym wykonywany był przewóz drogowy towaru niebezpiecznego UN 337. Pojazd nie posiadał wymaganego świadectwa dopuszczenia do przewozu zgodnie z przepisami umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w G. dnia 30 września 1957 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r., Nr 27, poz.162 ze zm.), dalej powoływanej jako umowa ADR. Ponadto kierowca nie okazał do kontroli stosownego wypisu z zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne.

Decyzją z dnia 31 maja 2009 r. Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 6.200 złotych za naruszenia polegające na wykonywaniu przewozów towarów niebezpiecznych bez wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych oraz wykonywanie przewozu na potrzeby własne pojazdem nie zgłoszonym do zaświadczenia.

Decyzją z dnia 16 października 2009 r., po rozpatrzeniu odwołania spółki, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że okazany w trakcie kontroli norweski dokument nie spełniał wymogów w zakresie świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych. Organ, wskazał, że wyłączenie opisane pod nr 1.1.3.1 lit. c) umowy ADR dotyczy jedynie przewozów towarów niebezpiecznych realizowanych w sztukach przesyłki, a nie dotyczy przewozów w cysternach i luzem. Skoro kontrolowany przewóz realizowany był pojazdem wyposażonym w cysternę, a całkowita ilość przewożonego materiału niebezpiecznego określona była jako 3000, to w takim przypadku niezbędne było posiadanie świadectwa dopuszczenia do przewozu niektórych materiałów niebezpiecznych, określonego wzorem podanym w pkt 9.1.3.5. umowy ADR. Wobec naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne pojazdem niezgłoszonym do zaświadczenia organ podkreślił, że skoro spółka nie miała możliwości zgłoszenia posiadanego pojazdu do zaświadczenia, to powinna przedsięwziąć odpowiednie działania w celu zapewnienia realizacji przewozów w zgodzie z obowiązującymi przepisami i dokonać przerejestrowania pojazdu w kraju lub odstąpić od jego użytkowania przy przewozach na potrzeby własne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę na powyższą decyzję wskazał, że przewóz drogowy towarów niebezpiecznych określonych w umowie ADR jako towarów dopuszczonych do międzynarodowego przewozu drogowego może następować wyłącznie na warunkach określonych w tej umowie. Pojazd przewożący towary niebezpieczne powinien być przystosowany, wyposażony i oznakowany zgodnie z umową ADR, a cysterny służące do przewozu towarów niebezpiecznych powinny odpowiadać postanowieniom umowy ADR. Umowa ta w części 9 stawia pojazdom przewożącym towary niebezpieczne określone wymagania, co do ich konstrukcji i dokumentów ich dopuszczenia. Zgodność określonych grup pojazdów z wymaganiami części 9 umowy ADR powinna być potwierdzona świadectwem dopuszczenia.

Poddany kontroli pojazd, będący cysterną, posiadał rejestrację norweską i stanowił własność norweskiej firmy (D. N. A , O.), nie posiadał krajowego dowodu rejestracyjnego i był dzierżawiony przez polskiego przedsiębiorcę.

Sąd wyjaśnił, że zgodnie z pkt 9.1.3.1. umowy ADR zgodność pojazdów EX/II, EX/III, FL, OX i AT z wymaganiami części 9 powinna być potwierdzona świadectwem dopuszczenia, wystawionym przez właściwą władzę kraju rejestracji dla każdego pojazdu, którego badanie zostało zakończone wynikiem pozytywnym. Świadectwo to, zgodnie z pkt 9.1.3.3. powołanej umowy powinno być zgodne z wzorem podanym pod pkt 9.1.3.5. oraz powinno być wystawione w języku lub w jednym z języków urzędowych kraju wystawiającego. Jeśli językiem tym nie jest język angielski, francuski lub niemiecki, tytuł świadectwa i uwagi zawarte w pozycji nr 11 powinny być także wpisane w języku angielskim, francuskim lub niemieckim.

Sąd podał, że zamiast świadectwa dopuszczenia, kontrolującym przedstawiono sporządzony wyłącznie w języku norweskim dokument pod nazwą DSB G. SSE 10-I ("Dowód zatwierdzenia dla ruchomej jednostki produkcyjnej SSE nr 10-I"), potwierdzający - według skarżącej - odstępstwo od ogólnych przepisów (umowa ADR). W ocenie skarżącej, przedstawiony dokument na podstawie norweskich przepisów prawa funkcjonuje w zastępstwie dokumentu, o którym mowa w punkcie 9.1.3.5 umowy ADR.

Sąd I instancji wyjaśnił, że powyższy dokument został wydany na podstawie powołanych w jego podstawie przepisów prawa norweskiego i sporządzony wyłącznie w języku norweskim, nie odpowiada wymaganiom umowy ADR i podanemu w pkt 9.1.3.5 wzorowi. W swojej treści dokument nawiązuje wprost do pkt 1.1.3.1 lit. c) umowy ADR. Zgodnie z tym przepisem, regulującym wyłączenia wynikające z charakteru operacji transportowych, przepisy zawarte w ADR nie mają zastosowania do przewozu wykonywanego przez firmy w przypadkach, gdy ma on charakter pomocniczy wobec ich zasadniczej działalności, np. dostaw na teren budów, zwrotów z terenów budów oraz dostaw lub zwrotów w związku z przeglądami, naprawami i utrzymaniem urządzeń, w ilościach nie większych niż 450 litrów na opakowanie i w ramach maksymalnych ilości podanych pod pkt 1.1.3.6. Niniejsze wyłączenie nie ma zastosowania do klasy 7, tj. przewozu wykonywanego przez wspomniane firmy, w celu ich zaopatrzenia lub wewnętrznej i zewnętrznej dystrybucji.

Kontrolowany przewóz nie odpowiadał tym warunkom, inny był charakter wykonywanego przewozu, inny środek transportu (cysterna, a nie opakowanie o pojemności nie większej niż 450 litrów), a także inny cel przewozu.

Sąd podał, że przedstawiony dokument norweski nie tylko nie spełniał warunków dotyczących języka i formy zewnętrznej świadectwa dopuszczenia, lecz był sprzeczny z zasadą przewodnią umowy ADR, która w ogóle nie przewiduje możliwości dokonywania przewozów towarów niebezpiecznych bez świadectwa dopuszczenia.

Zawarte w "Dowodzie zatwierdzenia" postanowienia obowiązujące w Królestwie Norwegii nie mogą wyłączyć regulacji krajowych uwzględniających przepisy wspólnotowe. Jak stanowi art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz.1671 ze zm.), dalej powoływanej jako ustawa o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, w sprawach nieuregulowanych ustawą do przewozu drogowego towarów niebezpiecznych stosuje się umowę ADR.

Jak wynika z pisma Transportowego Dozoru Technicznego z dnia 31 grudnia 2008 r. kontrolowany pojazd, którym przewożony był towar niebezpieczny, określony jest jako jednostka do wytwarzania materiałów wybuchowych. Pojazdy takie nie były ujęte w dotychczasowych przepisach ADR, a ich dopuszczenie do eksploatacji na terenie danego państwa, wymagało wydania zgody władz tego państwa. Zatem dokument okazany podczas kontroli upoważniał co najwyżej do eksploatacji pojazdu na terenie kraju wydającego ten dokument.

Odnosząc się do wykonywania przewozu na potrzeby własne pojazdem niezgłoszonym do zaświadczenia, Sąd zwrócił uwagę, że sama skarżąca przyznała, że nie miała możliwości zgłoszenia kontrolowanego pojazdu do posiadanego zaświadczenia, gdyż pojazd ten nie posiadał polskiego dowodu dopuszczenia do ruchu. Skoro strona miała świadomość, iż nie może zgłosić posiadanego pojazdu do zaświadczenia, powinna przedsięwziąć odpowiednie działania w celu zapewnienia realizacji przewozów zgodnie z obowiązującymi przepisami, tj. bądź to dokonać nabycia i przerejestrowania pojazdu w kraju lub też odstąpić od użytkowania kontrolowanego pojazdu przy przewozach na potrzeby własne.

U podstaw wyroku powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

"O P" Sp. z o.o. z siedzibą we W. zaskarżając wyrok w całości domagała się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi spółka zarzuciła naruszenie:

I. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 1.1.3.1(c) umowy ADR w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o przewozie drogowym materiałów niebezpiecznych poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że w odniesieniu do pojazdu – samochód ciężarowy marki M. B typu A, zarejestrowany w Królestwie N., skarżący w chwili kontroli nie posiadał ważnego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu towarów niebezpiecznych, w sytuacji, gdy skarżący legitymował się ważnym norweskim dokumentem - DSB G. SSE 10-1 k f, wydanym w oparciu o odstępstwo od ogólnych przepisów (umowy ADR);

II. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi mających istotny wpływ na wynik sprawy – tj. art. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej i przyjęcie, że skarżący w chwili kontroli wykonywał przewóz na potrzeby własne pojazdem niezgłoszonym do zaświadczenia, podczas gdy jednym z dokumentów wymaganych w procedurze uzyskania zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej jest kserokopia krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu (krajowy dowód rejestracyjny), a w konsekwencji przedsiębiorca nie ma formalnie możliwości uzyskania zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne w sytuacji, gdy dzierżawi pojazd od przedsiębiorcy norweskiego, gdyż pojazd nie posiada krajowych (polskich) dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zgodnie z przepisem 1.1.3.1(c) umowy ADR – przepisy zawarte w ADR nie mają zastosowania do (...) przewozu wykonywanego przez firmy w przypadkach, gdy ma on charakter pomocniczy wobec ich zasadniczej działalności, jak np. dostawy na teren budów lub w związku z przeglądami, naprawami i utrzymaniem urządzeń, w ilościach nie większych niż 450 litrów na opakowanie i w ramach maksymalnych ilości podanych pod pkt 1.1.3.6.

Przedłożony przez stronę ww. dokument - DSB G. SSE 10-1 k f wydany był przez właściwą władzę N. w oparciu o przepisy ADR mówiące o odstępstwach od ogólnych postanowień z wyraźnym zaznaczeniem w niniejszym dokumencie przepisów wyłączających - 1.1.3.1(c) i na tej podstawie dokonywany był przewóz towarów niebezpiecznych przez skarżącą. Niniejszy dokument funkcjonuje w zastępstwie dokumentu, o którym stanowi punkt 9.1.3.5. umowy ADR. Tak więc w momencie przeprowadzania kontroli spółka posiadała dokument upoważniający ją do dokonywania przewozu niektórych towarów niebezpiecznych.

Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 33 ust. 6 w zw. z art. 8 ust. 3 pkt. 8 u.t.d. jednym z dokumentów wymaganych w procedurze uzyskania zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej jest kserokopia krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu. Spółka przed rozpoczęciem przewozów skontrolowanym pojazdem zarejestrowanym w Królestwie N, wystąpiła do właściwego organu z zapytaniem o możliwości uzyskania stosownego zaświadczenia. Zgodnie z udzieloną jej informacją nie ma możliwości uzyskania zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne w sytuacji, gdy pojazd nie posiada krajowych (polskich) dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu.

Skoro ustawodawca polski z jednej strony nie wyłącza w przedmiotowym zakresie zawierania przez polskiego przedsiębiorcę umów cywilnoprawnych z podmiotami zagranicznymi, a z drugiej w konkretnej procedurze administracyjnej wskazuje na wymóg przedkładania wyłącznie dokumentów krajowych, to zdaniem skarżącej w takiej sytuacji działalność przedsiębiorcy nie jest administracyjnie reglamentowana poprzez wymóg uzyskania stosownych zaświadczeń i w związku z zasadą swobody działalności gospodarczej - powszechnie dozwolona, bez konieczności uzyskania stosownego zaświadczenia.

Skarżąca zwróciła uwagę, że stosowanie przepisów o charakterze represyjnym nie może prowadzić do rezultatu, który byłby sprzeczny z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi wywodzonymi z klauzuli demokratycznego państwa prawnego: zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przezeń prawa oraz zasady bezpieczeństwa prawnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270, dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt. 1 i pkt. 2 p.p.s.a.

W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. należy podkreślić, że w ramach tej podstawy kasacyjnej strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art.7 k.p.a. poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej i przyjęcie, że skarżący w chwili kontroli wykonywał przewóz na potrzeby własne pojazdem niezgłoszonym do zaświadczenia. Niewątpliwie z treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje każde naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów procesowych, ale jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Odnosząc się do tak skonstruowanych zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić, że podnosząc je autor skargi kasacyjnej ani nie wykazał aby uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku ani też nie powiązał naruszenia tych przepisów z naruszeniem przez Sąd I instancji odpowiednich przepisów ustawy p.p.s.a. W doktrynie postępowania sądowoadministracyjnego oraz w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest, podzielany przez Skład Orzekający w niniejszej sprawie, pogląd, zgodnie z którym istotą postępowania zainicjowanego skargą kasacyjną w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania (por. H. Knysiak-Molczyk Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009, s. 238 – 240, wyrok NSA z dnia 15 lipca 2005 r., o sygn. akt FSK 2706/04 niepublikowany, wyrok NSA z dnia 13 lutego 2007 r., o sygn. akt II FSK 329/06 niepublikowany). Samodzielną podstawę zarzutów kasacyjnych w przypadku kontroli kasacyjnej postępowania, które doprowadziło do wydania zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego stanowić będą więc jedynie te przepisy, które w przypadku postępowania sądowoadministracyjnego regulują jego przebieg. Wojewódzki sąd administracyjny prowadzi postępowanie bowiem na podstawie przepisów p.p.s.a. a nie przepisów k.p.a. Zatem sąd ten nie może naruszyć samodzielnie przepisów k.p.a. a jedynie wadliwie ocenić ich ewentualne naruszenie przez organ administracji publicznej przy nieodpowiednim zastosowaniu, w efekcie tej kontroli, przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne (vide wyrok NSA z 8 lutego 2007 r., o sygn. akt II FSK 216/06 niepublikowany). Uwzględniając treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Pełnym Składzie z dnia 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1) należy uznać, że brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez sąd I instancji przepisów k.p.a. z naruszeniem stosowanych przez ten sąd przepisów p.p.s.a. nie dyskwalifikuje samej skargi kasacyjnej i nie może prowadzić do nierozpoznania merytorycznego jej zarzutów. W tym miejscu podnieść należy, że stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania całego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej należy rozumieć w ten sposób, że organ albo czyni to z własnej inicjatywy, jeżeli uważa za konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, albo gromadzi w aktach sprawy dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Oznacza to, że na organach prowadzących postępowanie spoczywają dwa obowiązki: po pierwsze - określenia z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego i - po drugie - obowiązek przeprowadzenia niezbędnych dowodów (z urzędu lub wskazanych przez stronę). Wskazane obowiązki organu nie przeczą jednakże tezie, że w postępowaniu administracyjnym ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Jednocześnie należy także stwierdzić, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraźnie wskazuje się, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie zawierają regulacji dotyczących zagadnienia ciężaru dowodu, jak to czyni przepis art.6 kodeksu postępowania cywilnego (vide wyrok NSA z 2 czerwca 2009 r. o sygn. akt II GSK 989/08 niepublikowany wyrok NSA z 27 sierpnia 2010 r. o sygn. akt II OSK 1131/10 niepublikowany).

W związku z powyższym uznać należy, że brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w sposób określony w petitum skargi kasacyjnej. Poza sporem pozostaje okoliczność, że Sąd I instancji wskazał na to, iż z akt sprawy wynika, że kontrolowany przedsiębiorca posiadał zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, do którego to zaświadczenia nie był zgłoszony pojazd (zarejestrowany w Królestwie N. którym był wykonywany przewóz. Również poza sporem pozostaje okoliczność, że pojazd którym był wykonywany przewóz nie posiadał polskiego dowodu dopuszczenia do ruchu, która to okoliczność warunkuje objęcie treścią w/w zaświadczenia pojazdu, którym jest wykonywany przewóz na potrzeby własne. Podkreślić należy, że sama strona wnosząca skargę kasacyjną nie kwestionuje wymienionych wyżej okoliczności. Oznacza to, że Sąd I instancji miał podstawy aby zaakceptować ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, a tym samym miał podstawy aby uznać, iż w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia art.77 § 1 k.p.a. w związku z art.7 k.p.a.

Również nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego określony w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej. W tym miejscu należy podkreślić, że poza sporem pozostaje okoliczność, że przewóz drogowy dotyczył towaru niebezpiecznego sklasyfikowanego jako UN 3375-azotan amonowy w emulsji lub zawiesinie lub żelu, a także i to, że przewóz był wykonywany przy użyciu samochodu cysterny oraz to, że operacji wyładowczej poddano 3000 jednostek. Stosownie do treści art.3 ust.1 ustawy z 28 października 2002 roku o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 199, poz.1671 ze zm.) w sprawach nieuregulowanych ustawą do przewozu drogowego towarów niebezpiecznych stosuje się umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych sporządzoną w G. 30 września 1957 roku (Dz. U. z 2002 r. Nr 194, poz.1692 ze zm.) zwaną umową ADR. Natomiast przepis art. 5 ust.1 pkt 4 wymienionej wyżej ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych wskazuje, że dopuszcza się odstępstwa od przepisów ustawy w innych przypadkach wskazanych w umowie ADR. W tym zakresie strona wnosząca skargę kasacyjną odwołuje się do treści pkt 1.1.3.1 lit. c umowy ADR, który to przepis wskazuje, że regulacje zawarte w umowie ADR nie mają zastosowania do przewozu wykonywanego przez firmy w przypadkach, gdy przewóz ma charakter pomocniczy wobec zasadniczej działalności np. dostaw na teren budów, zwrotów z terenów budów oraz dostaw lub zwrotów w związku z przeglądami, naprawami i utrzymaniem urządzeń, w ilościach nie większych niż 450 litrów na opakowanie i w ramach maksymalnych ilości podanych pod 1.1.3.6. Podnieść także należy, że wyłączenie to nie ma zastosowania do klasy 7, to jest przewozu wykonywanego przez w/w firmy, w celu ich zaopatrzenia lub wewnętrznej i zewnętrznej dystrybucji. Uwzględniając ustalenia faktyczne dokonane przez organ, a zaakceptowane przez Sąd I instancji i nie podważone skutecznie przez skarżącego, stwierdzić należy, że zasadnie Sąd I instancji uznał, iż biorąc pod uwagę charakter przewozu, rodzaj opakowań użytych do przewozu, ilość materiałów przewożonych, a także cel przewozu, nie można do tego konkretnego przewozu zastosować wyłączeń, o których mowa w pkt 1.1.3.1 lit. c umowy ADR. W szczególności, na co trafnie zwraca uwagę Sąd I instancji, inny był charakter wykonywanego przewozu niż ten, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie umowy ADR, do przewozu użyto środka transportu w postaci samochodu cysterny, opakowanie służyło do przewozu więcej niż 450 litrów i faktycznie znacznie większa ilość materiału była przewożona. Oznacza to, że prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji wskazujące na to, że stosownie do treści pkt 9.1.3.1. umowy ADR zgodność pojazdów EX/II, EX/III, FL, OX, AT z wymaganiami z części 9 powinna być potwierdzona świadectwem dopuszczenia, wystawionym przez właściwą władzę kraju rejestracji dla każdego pojazdu, którego badanie zostało zakończone wynikiem pozytywnym. Jednocześnie wskazuje się, że zgodnie z pkt 9.1.3.3. umowy ADR świadectwo, o którym wyżej mowa powinno być zgodne ze wzorem podanym w pkt 9.1.3.5. Wreszcie wskazuje się, że świadectwo, o którym wyżej mowa winno być sporządzone w jednym z języków urzędowych kraju wystawiającego, a jeżeli (jak w tej sprawie) językiem tym nie jest język angielski, francuski lub niemiecki, tytuł świadectwa i uwagi zawarte w pozycji 11 powinny być sporządzone w jednym z wyżej wskazanych języków. Trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, że przedstawiony do kontroli dokument pod nazwą DSB G. SSE 10-I nie jest dokumentem, o którym mowa w pkt.9.1.3.1. umowy ADR, a więc nie jest świadectwem dopuszczenia. Okazany do kontroli dokument nie posiada opisanych wyżej cech, a więc stosownie do treści przepisów prawa krajowego oraz postanowień umowy ADR nie może zastępować świadectwa dopuszczalności, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.