Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2281/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 10 października 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant: starszy asystent sędziego Beata Zborowska-Guziuk po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 50/16 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 50/16, oddalił skargę J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] listopada 2015 r., którą utrzymano w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] sierpnia 2015 r. o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł J. K.

Jako podstawy kasacyjne przytoczono naruszenie:

- art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa,

- art. 156 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że wydanie w dwóch odrębnych sprawach dwóch decyzji administracyjnych o takich samych numerach nie stanowi przesłanki nieważności postępowania,

- art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez dowolne przyjęcie, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu rejonowego za umyślne przestępstwo skarbowe.

We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznania skargi poprzez jej uwzględnienie, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że jest ona pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.

Podstawa kasacyjna zawierająca zarzut naruszenia art. 156 w zw. z art. 7 k.p.a. sprowadzająca się do twierdzenia, że Sąd pierwszej instancji zlekceważył podniesioną przez skarżącego przesłankę nieważności postępowania polegającą na wydaniu przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w tym samym dniu dwóch decyzji administracyjnych "o takich samych numerach", nie jest zasadna z dwóch powodów. Po pierwsze, wskazany tak w petitum skargi kasacyjnej, jak i w jej uzasadnieniu art. 156 k.p.a. został wadliwie powołany. Art. 156 k.p.a. składa się z dwóch paragrafów, w tym paragraf 1 z ośmiu punktów. Skarżący kasacyjnie powinien więc wskazać konkretny przepis, który jego zdaniem został naruszony lub przedstawić taką argumentację, z której by wynikało, że zarzuca naruszenie wszystkich przepisów zawartych w powołanym artykule. Po drugie, uwzględniając, że skarżący kasacyjnie zarzut naruszenia art. 156 k.p.a. łączy z tym, że organ pierwszej instancji wydał dwie decyzje o tych samych numerach, to wyjaśnić należy, że nie jest to podstawa do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Wydana w rozpoznawanej sprawie decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji dotyczy cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej, zaś druga decyzja tego organu z [...] sierpnia 2015 r., będąca przedmiotem odrębnego postępowania – cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej. Ta ostatnia została utrzymana w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji z [...] listopada 2015 r., nr [...], a następnie zaskarżona skargą skarżącego do Sądu pierwszej instancji, który prawomocnym wyrokiem z 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 51/16, skargę oddalił.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2017 r., poz. 1839 ze zm.) w zw. z art. 7 k.p.a., polegającego na dowolnym – w ocenie skarżącego – przyjęciu, że został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo skarbowe, co skutkowało cofnięciem mu pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej. Niezasadność tak sformułowanej podstawy kasacyjnej wynika z faktu, że wbrew temu co twierdzi skarżący, został on prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo skarbowe, co stanowi podstawę do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji i cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. Z akt administracyjnych wynika, że Sąd Okręgowy w [...] prawomocnym wyrokiem z [...] kwietnia 2015 r., sygn. akt [...], utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego [...] z [...] grudnia 2014 r., sygn. akt [...], w części dotyczącej uznania skarżącego za winnego popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 77 § 2 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 6 § 2 w zw. z art. 9 § 3 Kodeksu karnego skarbowego. Zgodnie z tymi wyrokami, naruszenie przez skarżącego art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1509 ze zm.) było działaniem umyślnym, stąd też została spełniona przesłanka do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń, określona w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, gdyż skarżący stał się osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a powołanej ustawy.

Wskazać należy, że od dnia 10 marca 2011 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. Nr 38, poz. 195), art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Zatem każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Sam ustawodawca rozstrzygnął, że wypełnia przesłankę zagrożenia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub ubiegająca się o takie pozwolenie, jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Organ Policji nie jest zobowiązany do badania, czy dana osoba stanowi zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, uzasadniające cofnięcie jej pozwolenia na broń, gdyż stosownej oceny dokonał już ustawodawca. Mając zatem na uwadze, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji oraz że to wolą ustawodawcy brak jest możliwości zachowania pozwolenia na broń przez osobę skazaną za przestępstwo umyślne, w tym przestępstwo skarbowe, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostają okoliczności podnoszone przez skarżącego, takie jak pozytywne opinie środowiskowe, pozytywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, nienaganne zachowanie skarżącego czy jego stała współpraca z organami ścigania. Tym samym, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, pozbawione uzasadnienia są zarzuty naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 7 k.p.a.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącego kasacyjnie, że "ustalenia sądu odwoławczego oraz sądu I instancji rażąco naruszają obowiązujące przepisy, a to powoduje konieczność podjęcia przez skarżącego odpowiednich kroków prawnych celem przywrócenia prawidłowego stanu prawnego, co winno skutkować uchyleniem powyższego wyroku" jeszcze raz wyjaśnić należy, że prawomocny wyrok sądu karnego, skazujący osobę posiadającą pozwolenie na broń za popełnienie umyślnego przestępstwa skarbowego ma dla organów Policji charakter wiążący w sprawach pozwoleń na broń. Organy Policji w postępowaniu administracyjnym, działając na podstawie przepisów prawa, nie weryfikują przebiegu postępowania karnego czy trafności kwalifikacji prawnej czynów tym postępowaniem objętych.

W tak przedstawionych okolicznościach sprawy zachodziły podstawy do oddalenia przez Sąd pierwszej instancji skargi skarżącego, co sprawia, że zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. także nie jest zasadny.

W tym stanie rzeczy NSA, na mocy art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.