Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 680/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 13 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 788
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - tekst jedn.
Teza: 1. Ratio legis art. 13 ust. 2 ustawy o lasach sprowadza się do odstąpienia od systemowej zasady ochrony i utrzymania lasu na rzecz interesu partykularnego jego właściciela, o ile jest on szczególnie uzasadniony. Ostatecznych konkluzji co do możliwości zastosowania art. 13 ust. 2 ustawy o lasach nie można sformułować bez uwzględnienia art. 7 K.p.a., który zobowiązuje organy prowadzące postępowanie do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

2. Tam gdzie przepisy prawa dają organowi możliwość rozstrzygnięcia sprawy w zależności do tego, jak kształtuje się relacja interesu publicznego do interesu indywidualnego, decyzja na niekorzyść jednostki powinna być uzasadniona szczególnie wnikliwie, z należytym wyeksponowaniem argumentacji wyjaśniającej dlaczego in casu, interes strony musiał ustąpić przed interesem publicznym.

TEZY

1. Ratio legis art. 13 ust. 2 ustawy o lasach sprowadza się do odstąpienia od systemowej zasady ochrony i utrzymania lasu na rzecz interesu partykularnego jego właściciela, o ile jest on szczególnie uzasadniony. Ostatecznych konkluzji co do możliwości zastosowania art. 13 ust. 2 ustawy o lasach nie można sformułować bez uwzględnienia art. 7 K.p.a., który zobowiązuje organy prowadzące postępowanie do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

2. Tam gdzie przepisy prawa dają organowi możliwość rozstrzygnięcia sprawy w zależności do tego, jak kształtuje się relacja interesu publicznego do interesu indywidualnego, decyzja na niekorzyść jednostki powinna być uzasadniona szczególnie wnikliwie, z należytym wyeksponowaniem argumentacji wyjaśniającej dlaczego in casu, interes strony musiał ustąpić przed interesem publicznym.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zmianę użytku leśnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Z. P. kwotę 697 zł /słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Z. P. reprezentowanego przez adw. M. M. (dalej w skrócie: "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...]czerwca 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] (dalej w skrócie: "Starosta") z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] o odmowie udzielenia zezwolenia na zmianę użytku leśnego.

Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Pismem z dnia 18 maja 2017 r. skarżący zwrócił się do organu I instancji o wydanie decyzji zezwalającej na przekształcenie działki nr 27/1 położonej w miejscowości T., gm. [...], obj. Kw nr [...].

Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] Starosta odmówił zmiany lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa na użytek rolny na działce nr 27/1 o pow. 0,27 ha położonej w miejscowości T., gm. [...].

Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od powyższej decyzji, SKO decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że Starosta nie dokonał w sposób wyczerpujący opisu i oceny spełnienia przez skarżącego przesłanki "szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów", o której mowa w art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. SKO wskazało również, że Starosta nie odniósł się do kwestii, czy przedmiotowa działka nadal stanowi las w rozumieniu art. 3 pkt 1 ww. ustawy. Ponadto Starosta nie odniósł się do zarzutów skarżącego odnośnie zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], oraz faktu przekształcenia sąsiedniej działki z leśnej na rolną.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] Starosta ponownie odmówił zmiany lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa na użytek rolny, na działce nr 27/1 o pow. 0,27 ha położonej w miejscowości T., gm. [...].

Jako podstawę prawną decyzji Starosta podał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz art. 13 ust. 2, ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 788 ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji Starosta wyjaśnił, że podstawę materialnoprawną przedmiotowej decyzji stanowi przepis art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, stanowiący, że zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. Konstrukcja przepisu wskazuje, że organ go stosujący działa w warunkach uznania administracyjnego.

Następnie Starosta wyjaśnił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane zostało stanowisko, iż niezdefiniowane ustawowo pojęcie "szczególnie uzasadnione potrzeby właściciela lasu" należy pojmować jako sytuację wyjątkową. Użycie sformułowania "szczególnie" oznacza, że nie wystarczy ustalenie wystąpienia po stronie właściciela lasu jakiejkolwiek potrzeby przekształcenia terenu leśnego na użytek rolny, ale musi to być potrzeba wykraczająca poza zwykłą tj. wyjątkowa, kwalifikowana, uzasadniona szczególnymi okolicznościami. Za szczególne potrzeby mogą być uznane tylko takie wyjątkowe, kwalifikowane przesłanki, które w sytuacji konkretnego właściciela przeważają nad zasadą ochrony i trwałości utrzymania lasu. Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych Starosta stwierdził, że "szczególnie uzasadnionej potrzeby" nie należy utożsamiać z uzasadnionym interesem strony sprowadzającym się np. do chęci zagospodarowania działki dla celów rekreacyjnych, czy hodowlanych, ponadto dążenie do rozwijania własnej działalności, choć jest naturalnym procesem, nie spełnia przesłanki szczególnie uzasadnionych potrzeb właściciela lasu.

Starosta wskazał, że teren objęty wnioskiem stanowi element kompleksu leśnego, na południe od przedmiotowej działki ciągną się działki leśne, dlatego w myśl zasady powszechnej ochrony lasów, jak i konieczności ochrony środowiska naturalnego przed nieuzasadnioną degradacją, uzasadnione jest przyznanie w przedmiotowej sprawie prymatu interesowi społecznemu nad interesem strony w rozumieniu art. 7 k.p.a.

Odnosząc się do przedłożonych przez skarżącego dokumentów, Starosta stwierdził, że dotyczą one dzieci skarżącego, w szczególności syna i jego rodziny. Natomiast kwestia utrzymania syna i jego rodziny nie ma wpływu na ocenę sytuacji materialnej skarżącego. Niemniej w ocenie Starosty dokumenty te świadczą o tym, że rodzina syna skarżącego nie jest pozbawiona środków do życia. Starosta podkreślił, że ważna potrzeba życiowa właściciela lasu, która skłoniła go do wystąpienia z wnioskiem, powinna być na tyle realna, że jej szybkie niezaspokojenie stanowiłoby wręcz zagrożenie dla egzystencji właściciela lasu. W odniesieniu do zamiaru budowy domu na przedmiotowej działce przez syna skarżącego Starosta stwierdził, że poprzez przekształcenie lasu na użytek rolny, skarżący dąży do poprawienia przyszłej sytuacji życiowej syna. Nie można uznać tego za sytuację przymusową, bezwzględnie przemawiającą za udzieleniem zezwolenia na przekształcenie lasu na użytek rolny. Starosta stwierdził ponadto, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że skarżący znalazł się w przymusowej sytuacji życiowej, która mogłaby uzasadniać jego żądanie. Nie można też uznać, że prowadzenie na spornym terenie gospodarstwa rolnego jest niezbędne dla egzystencji skarżącego. Zamierzenie ma na celu rozwój i zwiększenie dochodowości gospodarstwa rolnego, co jest działaniem racjonalnym, nie uzasadnia jednak zmiany lasu na użytek rolny. Starosta zauważył przy tym, że niska klasa bonitacyjna gruntów, na których leży przedmiotowa działka oraz sąsiedztwo terenów leśnych, znacznie utrudni prowadzenie w tym miejscu upraw rolnych. Gleby klasy V są mało żyzne, słabo urodzajne zbyt lekkie, za suche i często zawodne. Dlatego z ekonomicznego punktu widzenia zmiana lasu na użytek rolny nie przyniesie spodziewanych efektów i nie wpłynie znacząco na zwiększenie dochodów, a tym samym nie poprawi w istotny sposób sytuacji materialnej rodziny skarżącego.

Starosta wskazał również, że przedmiotowa działka jest lasem w rozumieniu przepisów ustawy o lasach. O klasyfikacji tej działki jako leśnej rozstrzygają dane z ewidencji gruntu dla miejscowości T., w której przedmiotowa działka oznaczona jest symbolem "Ls o V klasie gleboznawczej", czyli jako lasy i grunty leśne, a nie okoliczność przejściowego pozbawienia gruntu roślinności leśnej. Starosta podkreślił, że zmiany o charakterze faktycznym nie mogą stanowić podstawy do dokonania zmiany lasu na użytek rolny.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego odnośnie wyrażenia zgody na przekwalifikowanie działki nr 27/2 Starosta wyjaśnił, że organ pierwotnie wydał decyzję odmowną, następnie SKO uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po uwzględnieniu wskazań SKO oraz przeanalizowaniu sytuacji właściciela działki udzielono zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od powyższej decyzji, SKO decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] utrzymało ją w mocy.

W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło, że zarówno zapisy ewidencji gruntów, jak i uproszczonego planu urządzenia lasu stanowią podstawę dla ustaleń w zakresie przeznaczenia danego terenu – wynika z nich leśny charakter spornej działki. SKO podkreśliło przy tym, że przejściowe pozbawienie roślinności leśnej nie pozbawia gruntu cechy lasu, jeżeli zajmuje on zwartą powierzchnię co najmniej 0,10 ha i przeznaczony jest do produkcji leśnej. W ocenie SKO, taka sytuacja występuje w przedmiotowej sprawie.

SKO podkreśliło, że nie wystarczy ustalenie wstąpienia po stronie właściciela lasu jakiejkolwiek, zwykłej potrzeby przekształcenia terenu leśnego na użytek rolny, ale musi to być potrzeba wyjątkowa, kwalifikowana, uzasadniona szczególnymi okolicznościami. W ocenie SKO, za taką potrzebę właściciela lasu, nie może być uznana podnoszona przez skarżącego chęć przekazania gruntu synowi, który w przyszłości wybuduje na nim dom. Zmiana przeznaczenia lasu musi być bowiem czymś niezbędnym w danej sytuacji dla właściciela lasu. Ponadto art. 13 ust. 2 ustawy o lasach wskazuje, że dopuszczalna jest, w przypadkach szczególnie zasadnych, zmiana lasu na użytek rolny, a nie na teren przeznaczony pod budowę domu.

Zdaniem SKO, niska klasa bonitacyjna gruntu, na którym leży działka skarżącego oraz sąsiedztwo terenów leśnych niewątpliwie niesie za sobą duże ryzyko pozyskania bardzo małych plonów, co sprawia, że twierdzenia skarżącego o zamiarze prowadzenia działalności rolniczej na tym terenie nie są wiarygodne.

Odnosząc się do kwestii przekształcenia działki sąsiedniej (nr 27/2) na użytek rolny, na którym to zbudowano zarzut odwołania naruszenia zasady równości podmiotów wobec prawa, SKO stwierdziło jego bezpodstawność. Zdaniem SKO, użyty w przepisie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach termin "szczególnie uzasadnionych potrzeb" musi być każdorazowo definiowany przez organ administracji publicznej z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. Starosta wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, iż ostateczne udzielenie zgody na przekształcenie nastąpiło w uwzględnieniu wskazań SKO i po przeanalizowaniu sytuacji właściciela tej działki. Pozorna zbieżność sytuacji faktycznych w istocie może zawierać odmienne okoliczności.

W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie, jak również o uchylenie decyzji organu I instancji.

Skarżący zarzucił naruszenie:

1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 70, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej i naruszający zasadę proporcjonalności, równości i bezstronnego traktowania oraz dokonanie jednostronnej, wybiórczej, naruszającej zasady prawidłowego rozumowania, nieuwzględniającej całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania, ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustalenie na jego podstawie, że w niniejszej sprawie nie zaistniał przypadek szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasu, podczas gdy wszechstronna ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na takie rozstrzygnięcie - organ błędne nie rozpoznał całego materiału dowodowego, w szczególności okoliczności dotyczących sytuacji osobistej i majątkowego skarżącego - organ pomimo że dysponował dokumentami wskazującymi na jego trudną sytuację majątkową, nie odniósł się do ich treści w kontekście przedmiotu postępowania, a organ II instancji ponadto całkowicie pominął zarzuty skarżącego w tym dotyczące braku załączenia protokołu oględzin działki nr 27/1 położonej w T.;

2) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

3) naruszenie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez jego błędną wykładnię i błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie ma on zastosowania, gdyż nie doszło do przypadku szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów, podczas gdy SKO nie rozważyło odpowiednio całości materiału dowodowego w kontekście istnienia ww. przesłanki do zamiany działki leśnej na rolną, a także nie odniosło się do zarzutów odwołania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w toku postępowania zostały przeprowadzone oględziny przedmiotowej nieruchomości, a także zebrano dowody na okoliczność stanu majątkowego skarżącego i jego rodziny, jednak organy obu instancji nie dokonały żadnej oceny tych dowodów. W ocenie skarżącego, trudna sytuacja jego rodziny, niskie zarobki, jakie osiąga zarówno on jak i jego żona, skutkują występowaniem szczególnie uzasadnionej potrzeby właściciela lasu – skarżący znajduje się w sytuacji pewnego przymusu ekonomicznego i rodzinnego, który uzasadnia zmianę lasu na użytek rolny.

Skarżący podniósł również, że całkowicie pominięte przez SKO zostały zarzuty odwołania dotyczące niedołączenia przez organ I instancji do protokołu oględzin przedmiotowej działki dokumentacji fotograficznej, która wskazywałaby na obecny stan zadrzewienia działki oraz porastającej jej roślinności. W ocenie skarżącego, istotny dla oceny całokształtu materiału dowodowego jest fakt, że działka nr 27/1 nie jest częścią zwartego kompleksu leśnego, a bliżej jej do terenów budowanych niż leśnych. Działka w dużej mierze porośnięta jest tzw. samosiejkami, nierównomiernie położonymi krzakami, w pobliżu znajdują się domy jednorodzinne, gospodarstwa rolne, natomiast działka sąsiednia o nr 27/2 została przekształcona z działki leśnej na rolną.

Skarżący podniósł, że wbrew stanowisku SKO, wskazywał, że działka nr 27/1 przeznaczona zostanie na użytek rolny. Pozwoliłoby to jego synowi nie tylko na wybudowanie w przyszłości własnego domu, ale także mógłby on prowadzić gospodarstwo rolne wraz ze skarżącym, co spowodowałoby wzrost dochodu z tej działalności i znacznie polepszyłoby jego warunki życiowe i finansowe.

Wreszcie skarżący podniósł, że SKO pominęło zarzut dotyczący stwierdzenia przez organ I instancji, iż celem skarżącego nie jest pomoc synowi w obliczu jego trudnej sytuacji materialnej, a ponadto, że pomoc ta powinna zostać udzielona przez organy pomocy społecznej.

Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, SKO wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem organy obu instancji naruszyły przepisy prawa procesowego, kształtujące zakres i reguły prowadzenia postępowania dowodowego – art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.

Zakres okoliczności faktycznych podlegających ustaleniu w niniejszej sprawie powinien być adekwatny do hipotezy normy prawnej zrekonstruowanej na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Jak stanowi powołany przepis zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. Ratio legis art. 13 ust. 2 ustawy o lasach sprowadza się do odstąpienia od systemowej zasady ochrony i utrzymania lasu na rzecz interesu partykularnego jego właściciela, o ile jest on szczególnie uzasadniony. Ostatecznych konkluzji co do możliwości zastosowania art. 13 ust. 2 ustawy

o lasach nie można sformułować bez uwzględnienia art. 7 K.p.a., który zobowiązuje organy prowadzące postępowanie do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Art. 7 proklamuje ogólnosystemową zasadę rozstrzygania spraw administracyjnych, przy jednoczesnej parametryzacji interesu publicznego i interesu indywidualnego. Tam gdzie przepisy prawa dają organowi możliwość rozstrzygnięcia sprawy

w zależności do tego, jak kształtuje się relacja interesu publicznego do interesu indywidualnego, decyzja na niekorzyść jednostki powinna być uzasadniona szczególnie wnikliwie, z należytym wyeksponowaniem argumentacji wyjaśniającej dlaczego in casu, interes strony musiał ustąpić przed interesem publicznym. Na gruncie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach niewątpliwie mamy do czynienia z normą, której zakres stosowania i normowania odpowiada zasadzie wyrażonej w art. 7 K.p.a. (in fine). Wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie przekształcenia lasu na użytek rolny organ poddaje ocenie, czy interes, a więc spodziewane z przekształcenia korzyści właściciela lasu wyrażają takie wartości, które aksjologicznie uzasadniają odstąpienie od ochrony tego elementu przyrody. Ustaleniu nie podlegają wyłącznie te okoliczności, które składają się interes indywidualny właściciela lasu, ale również i te, które kształtują interes publiczny inkorporowany w nieruchomości stanowiącej las. Nie można a limine przyjąć, że każdy las przedstawia tę samą wartość publiczną. By adekwatnie poczynić ustalenia w tym zakresie należy wziąć pod uwagę takie okoliczności jak: wielkość lasu, jego wiek, utrzymanie (stan/kondycja) oraz rodzaj (powszechność/rzadkość) drzewostanu, położenie w zwartym kompleksie leśnym, odległość od działek rolnych, sąsiedztwo infrastruktury przemysłowej, drogowej, (każdej nie-leśnej), wykorzystanie lub możliwość wykorzystania do produkcji i gospodarki leśnej, itp. "Aksjologiczne nasycenie" interesu publicznego uzasadniające ochronę lasu przed przekształceniem w użytek rolny w oparciu o art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, kształtuje się różnie,

w zależności od ustalonej w oparciu o powyższe kryteria charakterystyki konkretnego lasu. Należyte wyjaśnienie tych kwestii może stanowić punkt wyjścia do oceny, czy interes publiczny reprezentowany przez konkretny las, powinien "ustąpić" wobec potrzeb indywidulanych jego właściciela.

W ocenie Sądu, na gruncie niniejszej sprawy nie poczyniono ustaleń, które pozwalałyby wydać decyzję na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Rację ma skarżący, gdy twierdzi, że organy nie rozważyły należycie jego sytuacji osobistej, rodzinnej, majątkowej i dochodowej. W ocenie Sądu wywody organu I instancji, iż pomoc jakiej skarżący chce udzielić rodzinie syna pozostaje w sprawie bez znaczenia, albowiem jest on dorosły i w razie potrzeby może zwrócić się o pomoc społeczną są – używając eufemizmu – nietrafne. Obowiązkiem organu jest ustalić stan rodzinny skarżącego, z uwzględnieniem rodziny syna, stan dochodowy (również z uwzględnieniem rodziny syna) oraz stan majątkowy. Poczynione w tym przedmiocie ustalenia organ odniesie do formy i zakresu pomocy, jakiej skarżący chce udzielić synowi w związku z przekształceniem lasu na działce 27/1 w użytek rolny. Innymi słowy organ oceni, czy przekształcenie lasu w użytek rolny i dalsze jego zagospodarowanie, czy to poprzez uprawę roli, czy to poprzez ewentualne zabudowanie budynkiem mieszkalnym, wobec sytuacji majątkowej, dochodowej

i rodzinnej skarżącego oraz jego syna, jest formą pomocy pomiędzy członkami rodziny, i jaką ta forma pomocy przedstawia dla skarżącego wartość, czy ma on możliwości pomóc synowi w inny sposób, itd. Ustalenia organu w tym zakresie są niepełne i wybiórcze. Sąd nie podziela stanowiska organu I instancji, iż potrzeba uzasadniająca zastosowanie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach ma być nagła, nie wynika to bowiem z przepisu.

Organy zbudują argumentację uzasadniającą wydane rozstrzygnięcie

z uwzględnieniem powyższych uwag, a więc w oparciu o ustalenia poczynione tak

w kontekście interesu publicznego wyrażonego w charakterystyce lasu zlokalizowanego na działce 27/1, jak i interesu skarżącego kształtowanego przez deklarowaną pomoc rodzinie syna. Dopiero tak sparametryzowane interesy będą podlegały skonfrontowaniu w kontekście zastosowania art. 13 ust. 2 ustawy o lasach.

Na gruncie niniejszej sprawy nie można pominąć również i tego, że działka 27/1 właściwie jedynie od strony południowej sąsiaduje z gruntami leśnymi.

Zasadny okazał się również i ten zarzut, który odnosił się do naruszenia przez organy zasady równego traktowania – art. 8 § 1 K.p.a. Wymowa tej zasady jest jednoznaczna - w analogicznych okolicznościach faktycznych i w tym samym stanie prawnym podmioty, wobec których organy administracji publicznej kierują swoje rozstrzygnięcia powinny być traktowane w ten sam sposób. Na gruncie niniejszej sprawy skarżący podnosił, iż właściciel działki nr 27/2, sąsiadującej z działka 27/ 1 od strony północnej, przekształcił swoją nieruchomość z użytku leśnego na rolny.

W ocenie skarżącego, jego sprawa charakteryzuje się tym samym układem okoliczności faktycznych, stąd nie rozumie, z jakich przyczyn organy jego wniosek rozpatrzyły negatywnie. Kwestia ta nie została wyjaśniona; organ I instancji uwolnił się od ustaleń w tym zakresie poprzez wskazanie, iż przekształcenie działki 27/2 wynikało z wytycznych sformułowanych w kasacyjnej decyzji SKO, natomiast SKO wywiodło jedynie, że "pozorna zbieżność sytuacji faktycznych może zawierać odmienne okoliczności". Formułowanie takich wniosków niczego nie wyjaśnia i w konsekwencji uniemożliwia ich weryfikację. Przyjęcie, że zastosowanie względem działki nr 27/2 art. 13 ust. 2 ustawy o lasach wynikało z odmiennie ukształtowanej charakterystyki sprawy, wymaga zreferowania, w czym konkretnie przejawiała się owa odmienność i w jaki sposób przekładała się ona na zakres stosowania art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. In casu należy skarżącemu wyjaśnić, dlaczego w sprawie dotyczącej działki nr 27/2 przyjęto, że jej właściciel legitymował się "szczególnie uzasadnionymi potrzebami" i z jakiego powodu oceniono, że sytuacja skarżącego jest odmienna. Ustalenia w przedmiotowej kwestii należy poczynić w dwóch wymiarach: po pierwsze, poprzez wskazanie różnic/podobieństw działek 27/1 i 27/2

i po drugie, poprzez zestawienie wyartykułowanych przez właścicieli tych działek potrzeb, które w ich ocenie uzasadniały stosowanie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Dopiero tak poczynione oceny i ustalenia zrealizują proklamowaną w art. 8 § 1 Kpa zasadę równości.

Rozpoznając ponownie sprawę organy uwzględnią poczynione przez Sąd uwagi.

Z wyłożonych względów Sąd uchylił tak decyzję zaskarżoną, jak i decyzję ją poprzedzającą – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 i 135 P.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczona na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.