Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 693/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2014r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia należności celnych; oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...].03.2011r. A. działając jako przedstawiciel bezpośredni firmy "F." dokonała zgłoszenia celnego pomidorów świeżych w ilości [...] kg wnioskując o objecie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu (SAD nr [...]). Zgłoszenie to stosownie do postanowień art. 63 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (dalej WKC) zostało przyjęte przez organ celny i towar został zwolniony do wnioskowanej procedury celnej. Do zgłoszenia celnego załączono m.in. fakturę nr [...] z dnia [...].03.2011 r. na kwotę [...], fakturę za transport nr [...] z dnia [...].03.2011r. (w której określono koszty transportu towaru na odcinku [...] na kwotę [...], [...] na kwotę [...]), dokument pochodzenia EUR 1 nr [...] z dnia [...].03.2011 r. oraz deklarację wartości celnej (D.W.1).

W wyniku kontroli postimportowej przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w P. w firmie "F. " stwierdzono nieprawidłowości związane z deklarowaną wartością towaru mające wpływ na prawidłowe określenie należności celnych i podatkowych (analiza kosztów transportu towaru wykazała nieproporcjonalny podział kosztów transportu na odcinku pozaunijnym i unijnym)

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w P. postanowieniem nr [...] z dnia [...].02.2013r. wszczął z urzędu postępowanie dotyczące ww. zgłoszenia celnego w zakresie określenia wartości celnej towaru oraz kwoty wynikającej z długu celnego.

Pismem nr [...] z dnia [...].03.2013r. zwrócono się do Z. (dalej: Z.) z prośbą o udzielenie informacji dotyczącej historii przemieszczenia towarów przewożonych na trasie [...] przez przewoźnika [...] samochodem ciężarowym o nr rejestracyjnym [...] za karnetem TIR [...]. W odpowiedzi Z. przesłało scany uwierzytelnionych suszek dotyczące przebiegu transportu pod osłoną między innymi ww. karnetu TIR

Pismem nr [...] z dnia [...].03.2013r. zwrócono się do Strony o dostarczenie następujących dokumentów:

- pisemnego wyjaśnienie dlaczego koszt transportu na odcinku [...] jest wyższy niż koszt na odcinku [...],

- przedstawienia umowy spedycyjnej lub oferty spedytora z podaniem stawek frachtowych w związku z transportem towarów do miejsca wprowadzenia na obszar Wspólnoty.

W odpowiedzi Strona w piśmie z dnia [...].04.2013r. wyjaśniła, iż zamawiając usługę transportową ustalała wartość transportu za całą trasę z [...]. W związku z tym, nie zna kosztów, które wpłynęły na rozbicie odcinków unijnego i pozaunijnego w taki, a nie inny sposób. Ponadto nie posiada pisemnej umowy spedycyjnej, ponieważ frachty te były uzgadniane telefonicznie.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją nr [...] z dnia [...].06.2013r. orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty cła w wysokości [...] PLN.

Pismem z dnia [...].06.2012r. Strona odwołała się od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie prawa materialnego jak i prawa proceduralnego w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy a w szczególności naruszenie art.207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późń zm), art. 51, art.65 ust. 5 i 6, art.73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz.622), art. 18 ust. 1, art.20 ust. 1, 2 i 3, art.29, art.78 ust. 2 i 3, art. 201 ust. 1, 2 i 3, art. 213, 214 ust. 1, art.220 ust. 1, art. 221 ust.1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz WE L 302 z dnia 19.10.1992r. ze zmianami), art. 139 ust. 1 i 6 rozporządzeń Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 31 grudnia 2007r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw.

Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej: Dyrektor IC) decyzją nr [...] z [...] grudnia 2013 r. utrzymał w mocy ww. decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Dyrektor IC wskazał m.in., że zgodnie z art. 214 ust.1rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19.10.1992r. ze zm.; dalej: WKC) – kwota należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego.

Dyrektor IC wskazał, iż zgodnie z przepisami art. 20 ust. 1 WKC - w przypadku powstania długu celnego wymagane zgodnie z prawem należności określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Inne środki ustanowione odrębnymi przepisami wspólnotowymi i dotyczące wymiany towarowej są, o ile zaistnieje taka potrzeba, stosowane zgodnie z klasyfikacją taryfową tych towarów (art. 20 ust. 2 WKC).

W przedmiotowej sprawie podstawę zastosowanych stawek celnych stanowiło rozporządzenie Komisji (WE) Nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. WE L Nr 284 z 29 października 2010 r.). Zgłoszenie przedmiotowego towaru do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu nastąpiło bowiem [...] marca 2011 r.

Dyrektor IC wyjaśnił, iż przywóz na terytorium Unii Europejskiej owoców i warzyw sprowadzanych z krajów trzecich (w tym pomidorów stanowiących przedmiot niniejszego zgłoszenia celnego) obciążony jest cłami ad valorem. Ponadto zgodnie z zapisami Porozumienia w sprawie Rolnictwa opublikowanego w Załączniku 1 do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu sporządzonego w Marakeszu dnia 15 kwietnia 1994 r. Unia Europejska ma prawo do nakładania ceł dodatkowych w przypadku, gdy cena importowanego produktu jest niższa od tzw. ceny wejścia. Cła te stosowane są dla określonych kodów CN produktów i ustalane przez Komisję Europejską w okresach.

Systemem cen wejścia objęty jest przywóz do Wspólnoty owoców i warzyw uważanych przez Unię Europejską za tzw. "produkty wrażliwe" (m.in. pomidory). Kody CN tych towarów określa część A i B załącznika XV do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) Nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw. W stosunku do szczególnie wrażliwych towarów (pomidorów, ogórków i cukinii) system cen wejścia obowiązuje przez cały rok. Płacone przez importera cło jest zróżnicowane w zależności od wartości i ilości każdej sprowadzanej partii towaru, czyli ilości objętej jednym zgłoszeniem przywozowym.

System cen wejścia polega na pobieraniu specyficznych opłat celnych, które są sumą cła ad valorem i cła dodatkowego (tzw. ekwiwalentu taryfowego) nakładanego, gdy cena owoców i warzyw dopuszczanych do swobodnego obrotu w Unii Europejskiej (tzw. cena importowa) jest niższa od ceny wejścia ustalonej dla danego gatunku owoców i warzyw. Import owoców i warzyw dokonywany po cenie równiej cenie wejścia bądź od niej wyższej obciążony jest jedynie cłem ad valorem.

Ekwiwalent taryfowy (czyli wartość dodatkowej opłaty celnej), w odróżnieniu od cła ad valorem, obliczany jest w stosunku do ilości sprowadzanego towaru. Wysokość ekwiwalentu taryfowego jest proporcjonalna do różnicy między ceną wejścia a ceną importowanego towaru.

Cena wejścia produktów sektora owoców i warzyw wykorzystywana jest do szczegółowego klasyfikowania tych towarów w taryfie celnej oraz określania specyficznych opłat celnych. Wysokość ceny wejścia (w euro za 100 kg masy netto) ustalana jest co roku przez Komisję Europejską i określana we Wspólnej Taryfie Celnej. Obowiązujące w 2010 r. ceny wejścia zostały określone w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 861/2010 z dnia 5 października 2010r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Załącznik 2). Są one podawane dla danego kodu CN produktu.

Oznacza to, iż w przypadku prawidłowego udokumentowania pochodzenia towaru z [...] stawki celne zostały określone jako suma stawki ad valorem (w tym przypadku 0% wartości celnej towaru) i dodatkowego cła (ekwiwalentu taryfowego) zależnego od porównania ceny importowej z ceną wejścia.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC – wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33 WKC.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. e "i" WKC – w celu ustalenia wartości celnej z zastosowaniem art. 29 do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z transportem przywiezionych towarów do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty.

W myśl art. 33 ust. 1 lit. a WKC – nie wlicza się do wartości celnej następujących kosztów, o ile można je wyodrębnić z ceny faktycznie zapłaconej lub należnej: kosztów transportu po ich przybyciu do miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty.

Definicja miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty została zawarta w art. 163 ust. 1 RKWC (z zastrzeżeniem ust. 2-6 ), zgodnie z nim za takie miejsce uważa się: dla towarów przewożonych koleją, wodna drogą śródlądową lub transportem drogowym, miejsce pierwszego urzędu celnego.

W przedmiotowej sprawie funkcjonariusze Urzędu Celnego w P. przeprowadzili kontrolę postimportową w firmie "F. " Kontrola ta obejmowała sprawdzenie prawidłowości deklarowanej wartości celnej towaru w postaci pomidorów świeżych lub schłodzonych, klasyfikowanych do pozycji CN 0702, pochodzących z [...] oraz objętych procedurą dopuszczenia do obrotu w okresie [...]. (vide Protokół kontroli nr [...] z dnia [...].11.2012r.).

W wyniku kontroli zgłoszenia celnego SAD OGL nr [...] z dnia [...].03.2011r. stwierdzono, iż do zgłoszenia celnego została załączona faktura za transport nr [...] z dnia [...].03.2011r. w której dokonano rozbicia kosztów transportu na odcinku [...] w wysokości [...] oraz [...] w wysokości [...]. Biorąc pod uwagę długość trasy przewozowej kontrolujący stwierdzili nieproporcjonalny podział kosztów transportu na odcinku pozaunijnym i unijnym.

Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązkiem organów celnych jest sprawdzenie, czy deklarowane wielkości nie są fikcyjne, czy też nieproporcjonalnie podzielone, gdyż wyodrębnione koszty powinny odpowiadać rzeczywistym kosztom poniesionym za transport towaru do granicy Wspólnoty oraz po jej przekroczeniu.

Mając powyższe na uwadze oraz fakt podziału kosztów transportu przedmiotowego towaru wynikających z faktury za transport w wysokości [...] z podziałem na odcinki od miejsca załadunku do granicy Wspólnoty [...] oraz od granicy Wspólnoty do miejsca przeznaczenia [...] organ I instancji wezwał Stronę do przedstawienia dokumentacji potwierdzającej taki podział kosztów transportu w szczególności: przedstawienia umowy spedycyjnej lub oferty spedytora z podaniem stawek frachtowych w związku z transportem towarów do miejsca wprowadzenia na obszar Wspólnoty, Ponadto wezwano Stronę do wyjaśnienia dlaczego koszt transportu na odcinku [...] jest wyższy niż koszt na odcinku [...].

W odpowiedzi Strona w piśmie z dnia [...].04.2013r. wyjaśniła, iż zamawiając usługę transportową ustalała wartość transportu za całą trasę [...]. W związku z tym, nie zna kosztów, które wpłynęły na rozbicie odcinków unijnego i pozaunijnego w taki, a nie inny sposób. Ponadto nie posiada pisemnej umowy spedycyjnej, ponieważ frachty te były uzgadniane telefonicznie.

Z uwagi na powyższe organ I instancji zwrócił się do Z. z prośbą o udzielenie informacji odnośnie historii przemieszczania towarów przez przewoźnika [...] za Carnetem TIR [...] w okresie [...]. W odpowiedzi Z. przekazało dokumenty otrzymane z [...] w G. dotyczące przebiegu przedmiotowego transportu, z których wynikało, iż pierwszym miejscem wprowadzenia towaru na teren Wspólnoty była miejscowość [...]. Ponadto z załączonego Carnetu TIR [...] wynikało, że miejscowością, w której oddano przedmiotowy towar do dyspozycji importera była miejscowość [...].

Na podstawie danych ze stron internetowych (www.maps.google.pl) ustalono, że odcinek poza Wspólnotą tj. od miejscowości [...] do granicy Wspólnoty tj. do miejscowości [...] wynosi [...] km natomiast odcinek od pierwszego miejsca przekroczenia granicy Wspólnoty [...] do miejsca przeznaczenia ([...]) wynosi [...] km. Tak więc odległość od miejsca załadunku do miejsca zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu wyniosła [...] km.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w P. dokonał podziału kosztów w następujący sposób:

- [...], położona w odległości około [...] km (dane - internet) od miejscowości [...] - miejsce przekazania ładunku do dyspozycji kupującego.

- od pierwszego miejsca wprowadzenia na teren Wspólnoty ([...]) do [...] wynosi około [...] km.

Całkowita odległość pomiędzy miejscem przekazania towaru do dyspozycji kupującego, tj. od miejscowości [...] do miejsca przeznaczenia [...] wynosi około [...] km. Mając na uwadze koszty transportu ([...]) oraz odległości od miejsca załadunku do miejsca zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu ([...] km).

[...] a więc cena usługi za 1 km wynosi [...]/km.

Uwzględniając powyższe organ I instancji dokonał podziału kosztów transportu w następujący sposób

- od miejsca przekazania ładunku do dyspozycji kupującego ([...]) do pierwszego miejsca wprowadzenia na teren Wspólnoty ([...])

[...]

- od pierwszego miejsca wprowadzenia na teren Wspólnoty [...] wynosi:

[...]

Dyrektor IC stwierdził, że Naczelnik UC prawidłowo dokonał ustalenia ceny wejścia stanowiącej podstawę klasyfikacji przedmiotowych towarów w oparciu o cenę [...] produktów w kraju ich pochodzenia, powiększoną o koszty ubezpieczenia i przewozu do granic obszaru celnego Wspólnoty stosownie do art. 139 ust. 1 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1580/2007. Również wartość celna winna zostać określona w oparciu o cenę [...] produktów powiększoną o koszty ubezpieczenia i przewozu do granic obszaru celnego Wspólnoty w następujący sposób:

[...] (cena towaru ustalona na podstawie faktury nr [...] z [...] marca 2011 r.) + [...] (wysokość kosztów transportu towaru do granic obszaru celnego Wspólnoty) x [...] (kurs [...]) = [...] PLN. Przy ustalaniu wartości celnej towaru zastosowano kurs waluty [...] zgodnie z regulacjami zawartymi w: art. 35 WKC, art. 169 - 172 RWKC, rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie kursu wymiany stosowanego w celu ustalania wartości celnej (Dz. U. Nr 87, poz. 827) i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (Dz. U. Nr 94, poz. 902 ze zm.).

W przedmiotowej sprawie do ustalenia wartości celnej towaru zastosowano kurs waluty [...]PLN opublikowany przez Narodowy Bank Polski w Tabeli kursów nr [...].

Dyrektor IC podkreślił, że określona przez Naczelnika UC wartość celna towaru stanowi podstawę do określenia należności celnych przez zastosowanie stawki celnej ad valorem i cła dodatkowego. W przypadku pomidorów obowiązywała stawka celna ad valorem w wysokości 8,8 % wartości celnej towaru. W związku z tym, iż w przedmiotowej sprawie strona udokumentowała pochodzenie towaru z [...] zastosowano stawkę celną ad valorem w wysokości 0% wartości celnej towaru. Natomiast w celu określenia dodatkowego cła (ekwiwalentu taryfowego) zastosowano kurs waluty opublikowany na podstawie art. 18 WKC. W przepisie tym wskazano, iż równowartość EUR w walutach krajowych, stosowana w celu określenia klasyfikacji taryfowej towarów i należności celnych przywozowych, określana jest raz na miesiąc. Zastosowane w tym przeliczeniu kursy są kursami publikowanymi w przedostatni dzień roboczy miesiąca w Dzienniki Urzędowym Wspólnot Europejskich. Kursy te stosuje się przez cały następny miesiąc.

W niniejszej sprawie w dacie zgłoszenia celnego tj. [...] marca 2011 r. obowiązywał kurs [...] PLN opublikowany [...]. W związku z tym określenia należności celnych dla importowanego towaru należało dokonać w następujący sposób: [...] PLN (wartość statystyczna): [...] kg (masa netto towaru) x 100 = [...] PLN/100kg. Otrzymana w ten sposób cena importowa w wysokości [...] PLN za 100 kg masy netto towaru mieści się w przedziale określonym warunkiem [...], co powoduje konieczność zastosowania stawki celnej w wysokości [...] masy netto towaru. [...]

Dyrektor IC podkreślił, że ustalenia wartości celnej towaru dokonuje się nie tylko w celu określenia wartości statystycznej, ale zgodnie z art. 28 WKC dla celów stosowania Taryfy Celnej WE oraz środków pozataryfowych określonych szczególnymi przepisami wspólnotowymi i mających zastosowanie w wymianie towarowej. Większość stawek celnych określonych we Wspólnotowej Taryfie Celnej jest stawkami ad valorem ustalanymi jako procent wartości celnej towaru. W przypadku gdy elementy służące do ustalenia wartości celnej towaru (w tym cena towaru) są wyrażone w chwili ustalenia w walucie innej niż PLN organy celne mają obowiązek zastosowania kursu wymiany waluty zgodnie z zasadami określonymi w art. 169 - 172 RWKC. Obowiązujące w tym zakresie przepisy nie różnicują sposobu ustalania kursu wymiany waluty ze względu na rodzaj towaru czy też kraj pochodzenia. Zapewnia to jednakowe traktowanie wszystkich importerów na terenie całej Unii bez względu na rodzaj przywożonych towarów oraz kraj, z którego sprowadzany jest towar.

Na decyzję Dyrektora IC w W. skargę złożył G. K. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności:

• art. 139 ust. 1 lit. a) oraz ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007 oraz art. 33, 34 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1182/2007 polegające na uznaniu, że

- wartość celna importowanych towarów jest tożsama z ceną [...] towaru, podczas gdy wartość celna jest jedynie wyliczana na podstawie ceny [...]

- cena wejścia winna być ustalona na podstawie wartości celnej,

podczas gdy cena wejścia winna być wyliczona na podstawie ceny [...]

• art. 18 oraz 35 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, art. 168-172 Przepisów Wykonawczych do Wspólnotowego Kodeksu Celnego, art. 11 Prawa celnego oraz § 1 Rozporządzenia w sprawie kursu wymiany polegające na uznaniu, że

- do przeliczenia na walutę polską ceny wejścia (wyrażonej w [...]) winno stosować się kurs celny, podczas gdy kurs celny stosuje się wyłącznie do ustalenia wartości celnej a do ustalenia ceny wejścia należy stosować kurs brukselski

• art. 139 ust. 1 lit. a) oraz ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007, art. 164 Przepisów Wykonawczych do Wspólnotowego Kodeksu Celnego polegające na bezpodstawnym odrzuceniu podziału kosztów transportu wynikających z faktury transportowej.

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, w szczególności zaś zasady praworządności - art. 120 Ordynacji podatkowej, zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów państwa - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej - przez wydanie rozstrzygnięcia niezgodnego z obowiązującymi przepisami.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd ocenia, czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz czy w toku postępowania nie doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem zgłoszenia celnego z [...] marca 2011 r. nr [...] były pomidory świeże sprowadzone spoza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej (z [...]) w ilości [...] ( masa netto [...] kg). Importerem przedmiotowego towaru był G. K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą F.w imieniu którego zgłoszenia celnego dokonała A. jako przedstawiciel bezpośredni. Przedmiotem sporu jest prawidłowość zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym wartości celnej towaru (pomidorów), która zdaniem organów celnych została zawyżona poprzez doliczenie do ceny towarów zawyżonych kosztów transportu oraz stawki celnej, które miały wpływ na prawidłowe określenie należności celnych, poprzez doliczenie do należności celnych opłaty dodatkowej. Zdaniem skarżącego zarówno wysokość kosztów transportu sprowadzonych pomidorów, a także wyliczona w zgłoszeniu celnym wartość celna towaru, poprzedzona ustaleniem tzw. cena wejścia były prawidłowe, w związku z tym nie powinny powodować obciążenia towaru opłatą dodatkową.

Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę wskazuje, że zgodnie z art. 20 ust. 1 WKC – w przypadku powstania długu celnego wymagane zgodnie z prawem należności określone są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Stosowanie do art. 201 ust. 1 lit. a WKC, dług celny w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do swobodnego obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym. Kwota należności celnych przywozowych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego (art. 214 ust. 1 WKC).

Stosownie do art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w przedmiotowej sprawie podstawę zastosowanych stawek celnych stanowiło rozporządzenie Komisji (WE) Nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. WE L Nr 284 i z 29.10.2010 r.). Zgłoszenie przedmiotowego towaru do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu nastąpiło bowiem [...] kwietnia 2011 r.

Przedmiotem zgłoszenia celnego były pomidory świeże importowane z [...]. Przywóz tych towarów sprowadzonych z krajów trzecich objęty był stosowanym w UE systemem cen wejścia. System ten w dacie zgłoszenia celnego regulowany był rozporządzeniem Rady (WE) Nr 1182/2007 z dnia 26 września 2007 r. ustanawiającym przepisy szczegółowe dotyczące sektora owoców i warzyw, zmieniającym dyrektywy 2001/12/WE, 2001/113/WE i rozporządzenia (EWG) nr 827/68, (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96, (WE) nr 2826/2000, (WE) nr 1782/2003, (WE) nr 318/2006 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2202/96. Natomiast rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (Dz. Urz. WE L 350 z dnia 31.12.2007 r.) szczegółowo regulowało zasady stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw.

System ceł wejścia polega na pobieraniu specyficznych opłat celnych, które są sumą cła ad valorem i cła dodatkowego (tzw. ekwiwalentu taryfowego) nakładanego, gdy cena owoców i warzyw dopuszczanych do swobodnego obrotu w UE (tzw. cena importowa) jest niższa od ceny wejścia ustalonej dla danego gatunku owoców i warzyw. Import owoców i warzyw dokonywany po cenie równej cenie wejścia bądź od niej wyższej obciążony jest jedynie cłem ad valorem.

Cena wejścia produktów sektora owoców i warzyw wykorzystywana jest do szczegółowego klasyfikowania tych towarów w taryfie celnej oraz określania specyficznych opłat celnych. Wysokość ceny wejścia (w euro za 100 kg masy netto) ustalana jest co roku przez Komisję Europejską i określana we Wspólnej Taryfie Celnej. Obowiązujące w 2011 r. ceny wejścia zostały określone w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 861/2010 w Załączniku nr 2. Są one podawane dla danego kodu CN produktu. Dla każdego produktu objętego systemem cen wejścia w taryfie celnej określone są skale, tzw. progi stosowania cen wejścia za 100 kg netto produktu. Progi te odpowiadają porównaniu wysokości ceny wejścia do wysokości ceny importowej. Ponadto taryfa celna przewiduje zróżnicowanie ceny wejścia w zależności od okresu roku kalendarzowego.

W przypadku udokumentowania pochodzenia towaru z [...] zgodnie z [...] dla towaru objętego kodem CN 0702 00 00 – "Pomidory, świeże lub schłodzone" w okresie od 1 stycznia do 31 marca 2011 r. obowiązywało sześć progów porównania ceny wejścia do ceny importowanego towaru, wyrażonych w EUR/100 kg masy netto i następujące stawki celne (V001: cena importowa równa lub większa od ceny wejściowej: 84,6 EUR/100kg – 0% , V002: cena importowa równa lub większa od ceny wejściowej: EUR 82,9 /100kg – 0% + 1,7 EUR/100kg; V003: cena importowa równa lub większa od ceny wejściowej: 81,2 EUR/100kg – 0% + 3,4 EUR/100kg; V004: cena importowa równa lub większa od ceny wejściowej: 79,5 EUR/100kg – 0% + 5,1 EUR/100kg; V005: cena importowa równa lub większa od ceny wejściowej: 77,8 EUR/100kg – 0% +6,8 EUR/100kg; V006: cena importowa równa lub większa od ceny wejściowej: 0 EUR/100kg - 0% + 29,8 EUR /100kg) (p. k. 83 akt adm.).

Zasady określania ceny importowej umożliwiające przyporządkowanie jej do właściwego progu ceny wejścia zostały wskazane w art. 139 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007. Zgodnie z którym cena importowa, stanowiąca podstawę klasyfikacji produktów wymienionych w części A załącznika XV (w tym pomidorów świeżych) zgodnie z Taryfą Celną WE, równa się według uznania importera:

a) cenie [...] produktów w kraju ich pochodzenia, powiększonej o koszty ubezpieczenia i przewozu do granic obszaru celnego Wspólnoty w przypadku, gdy taka cena i takie koszty są znane w chwili sporządzenia zgłoszenia o dopuszczeniu produktów do swobodnego obrotu (...).

b) wartości celnej wyliczonej zgodnie z art. 30 ust. 2 lit. c rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 stosowanej tylko w odniesieniu do danych przywożonych produktów. W takim przypadku należność przywozową należy potrącić zgodnie z przepisami przewidzianymi w art. 138 ust. 1 (...).

c) standardowej wartości przywozowej wyliczonej zgodnie z art. 138 niniejszego rozporządzenia.

W przypadku gdy cena wejścia jest obliczana na podstawie ceny [...] produktów w kraju pochodzenia, wartość celna obliczana jest na podstawie danej sprzedaży po tej cenie. W przypadku gdy cena wejścia jest obliczana zgodnie z jedną z procedur przewidzianych w ust. 1 lit. b lub c lub w ust. 2 lit. b wartość celna obliczana jest na tej samej podstawie co cena wejścia (art. 139 ust. 3 ww. rozporządzenia).

Zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana - o ile jest to konieczne - na podstawie art. 32 i 33 WKC.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. e WKC – w celu ustalenia wartości celnej z zastosowaniem art. 29 do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się: koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z transportem przywiezionych towarów do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty.

Mając na uwadze powyższe regulacje, Sąd w pierwszym rzędzie odniesie się do zarzutów dotyczących podziału kosztów transportu. Bezsporne w sprawie jest to, iż do załadunku przedmiotowego towaru doszło w [...] w miejscowości [...], do wprowadzenia towaru na obszar UE w [...] , zaś miejscem przeznaczenia była miejscowość [...]. Skarżący nie kwestionuje ani ustaleń organów co do trasy, ani wyliczonych odległości poza terenem UE i po wprowadzeniu towaru na obszar UE. Ustalenia te zostały zresztą dokonane w oparciu o informacje uzyskane od [...]. Organy celne zakwestionowały jedynie podane na fakturze przewoźnika koszty transportu do granicy UE uznając je za zawyżone w stosunku do odległości.

Sąd wskazuje, że z faktury z [...] marca 2011 r. nr [...] wynika, że koszt transportu wyniósł [...], z czego [...] to koszt transportu do granic UE, zaś [...] to koszt transportu w jej granicach. Organ zakwestionował te zapisy i wskazał, że z miejscowości [...] w [...] do granicy UE odległość drogowa wynosi [...] km, zaś z miejscowości pierwszego wprowadzenia na teren Wspólnoty ([...]) do [...] wynosi ok. [...]km i rozliczył koszty proporcjonalnie to tych odległości. Należy w tym miejscu wskazać, że importer G. K. wezwany został przez Naczelnika UC pismem z [...] marca 2013 r. do wyjaśnienia wysokiego kosztu transportu na odcinku pozawspólnotowym w stosunku do odcinka unijnego jak również przedłożenia m.in. umowy spedycyjnej lub oferty spedytora, z której wynikałyby stawki frachtowe. Skarżący nie przedłożył powyższych dokumentów wyjaśniając, że takowych nie posiada. Wyjaśnił również nie znane są mu również powody dla których w taki a nie inny sposób dokonano rozbicia odcinka trasy poza Wspólnotą oraz w Unii. Wskazał również ,ze zamawiając usługę transportową wartość transportu ustalona została za cała trasę. W tej sytuacji stanowisko organu w zakresie dokonania podziału kosztów transportu zaprezentowane w zaskarżonej decyzji jest słuszne, tym bardziej, że organ odwoławczy zebrał i oceniał materiał porównawczy w postaci zgłoszeń celnych dokonanych w imieniu i na rzecz skarżącego wraz z załączonymi do nich fakturami transportowymi, z których wynika, iż koszty transportu na odcinku [...] kształtują się w wysokości [...], zaś koszty transportu na odcinku [...] wynoszą [...].( faktury z marca 2010r. k 128 , k.130, k.132 k.136 , k.140 akt adm.). Tym samym zasadnie, w ocenie Sądu dokonano proporcjonalnego podziału kosztów, zgodnego z wysokością stawek frachtowych stosowanych przez innych przewoźników na analogicznych trasach przewozowych.

Po drugie, brak było również podstaw do uwzględnienia innych opłat np. opłat załadunkowych czy ubezpieczenia, gdyż w Deklaracji wartości celnej takowych nie wykazano. Z dokumentu tego wynika, że nie poniesiono opłat załadunkowych i manipulacyjnych ani też kosztów ubezpieczenia (poz. 17 – k. 10 akt adm.).

Po trzecie, jest prawdą, co podnosi w odwołaniu i skardze skarżący, że koszty paliwa w [...] są znacznie wyższe od cen na terenie Unii Europejskiej. Jednak same te koszty nie mogą uzasadniać dwu i półkrotnie wyższego wynagrodzenia za transport na terytorium [...]. Na cenę transportu koszt paliwa nie wpływa bowiem aż w takim stopniu. Jeśli skarżący chciałby się na ten fakt powołać, powinien kwestię tę szczegółowo rozliczyć np. przedkładając fakturę za transport ze szczegółowym rozliczeniem kosztów, stosownie do umowy z przewoźnikiem. Zgodnie bowiem z art. 32 ust. 2 WKC – każdy element dodany do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej jest doliczany, z zastosowaniem niniejszego artykułu, jedynie na podstawie obiektywnych i wymiernych danych. Oznacza to, że to na stronie spoczywa obowiązek dostarczenia dowodów poniesienia konkretnych kosztów, które chce, żeby zostały doliczone do wartości celnej. Ogólne powołanie się na wyższe ceny paliwa tego warunku nie spełnia.

Mając na uwadze powyższe Sąd za chybiony uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 164 lit. a RWKC. W myśl tego przepisu – w celu stosowania art. 32 ust. 1 lit. e i art. 33 lit. a WKC – jeżeli towary są przewożone tym samym środkiem transportu do punktu znajdującego się poza miejscem wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty, koszty transportu obliczane są proporcjonalnie do odległości przebytej poza i wewnątrz obszaru celnego Wspólnoty, chyba że przedłożone organom celnym dowody wykazują koszty, które zostały poniesione na mocy obowiązującej ogólnej taryfy stawek frachtowych w związku z transportem towarów do miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty. Skarżący, pomimo wezwania przez Naczelnika UC – nie przedłożył dowodów poniesionych kosztów.

Sąd jeszcze raz podkreśla, że organy nie zakwestionowały prawdziwości samej faktury za transport nr [...] z [...] marca 2011 r. i nie twierdziły, że wskazana w niej cena transportu jest fikcyjna, lecz tylko uznały, że podane na fakturze koszty transportu do granicy UE są zawyżone w stosunku do odległości. Wynika to z tego, że podział kosztów transportu jest odwrotnie proporcjonalny do przebytych odległości na trasie przewozowej towaru, co jest sprzeczne z zasadami ustalenia kosztów transportu towaru w obrocie międzynarodowym. Koszt transportu na prawie dwa razy krótszym odcinku pozaunijnym ([...]) stanowi w fakturze transportowej ok. 77% ogólnej wysokości kosztów transportu towaru, natomiast prawie dwa razy dłuższy odcinek unijny ok. 23%, ogólnej wysokości kosztów transportu. W związku z tym trafnie organ zastosował art. 164 lit. a RWKC dokonując właściwego proporcjonalnego podziału kosztów transportu, który spowodował, że koszt transportu do granic Wspólnoty był niższy niż pierwotnie zadeklarowany przez spółkę (zamiast [...] tj. 39,44%), a w granicach Wspólnoty wyższy (zamiast [...]tj 60,56%).

Druga grupa zarzutów skarg dotyczy sposobu określenia wysokości stawki celnej oraz należności celnych dla importowanych pomidorów.

Odnosząc się do powyższych zarzutów Sąd w pierwszym rzędzie wskazuje, że nie ulega wątpliwości, iż to zgłaszający zadeklarował cenę wejścia sprowadzonych pomidorów stanowiącej podstawę klasyfikacji towarów w oparciu o cenę [...] produktów w kraju ich pochodzenia, powiększoną o koszty ubezpieczenia i przewozu do granic obszaru celnego Wspólnoty stosowanie do art. 139 ust. 1 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007.

W związku z powyższym wartość celna przedmiotowych pomidorów została prawidłowo określona w oparciu o cenę [...] produktów powiększoną o koszty ubezpieczenia i przewozu do granic obszaru celnego Wspólnoty. Przedstawiony w zaskarżonej decyzji sposób wyliczenia wartości celnej jest prawidłowy:

[...]

Przy ustalaniu wartości celnej towaru organy prawidłowo zastosowały kurs waluty EUR ([...]PLN) zgodnie z następującymi regulacjami.

Stosowanie do art. 35 WKC – jeżeli elementy służące do ustalenia wartości celnej towarów wyrażone są w walucie innej niż waluta Państwa Członkowskiego, w którym ustalana jest wartość celna, kurs wymiany, który ma być zastosowany, powinien być taki, jak należycie opublikowany przez właściwe w tym celu organy. Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie kursu wymiany stosowanego w celu ustalania wartości celnej (Dz. U. Nr 87, poz. 827) - przy ustalaniu wartości celnej towaru stosuje się bieżące kursy średnie walut obcych w złotych, wyliczane i ogłaszane przez Narodowy Bank Polski. Reguły stosowania tych kursów wynikają z art. 169 - 172 RWKC. Co do zasady są one ustalane w przedostatnią środę miesiąca i obowiązują przez cały następujący po nim miesiąc kalendarzowy. Ustalona z zastosowaniem tak określonego kursu walut wartość celna towaru stanowi podstawę ustalenia wartości statystycznej oraz określenia należności celnych z zastosowaniem stawki celnej ad valorem określonej jako procent wartości celnej towaru.

Odrębną kwestią jest stosowanie kursów walut w celu określenia klasyfikacji taryfowej towarów i należności celnych przywozowych w przypadku stawek celnych wyrażonych w EUR (w odniesieniu do przedmiotowych pomidorów drugi element stawki celnej - ekwiwalent taryfowy). Równowartość EUR w walutach krajowych, stosowana w celu określenia klasyfikacji taryfowej i należności przywozowych (stawki wyrażane w EUR), zgodnie z art. 18 ust. 1 WKC jest określana raz na miesiąc. Kursy zastosowane do tego przeliczenia są publikowane w przedostatni dzień roboczy miesiąca w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich serii C i stosowane są przez cały następny miesiąc. Odstępstwo od tej zasady następuje wówczas, gdy stosowany na początku miesiąca kurs różni się o ponad 5% od kursu opublikowanego w przedostatnim dniu roboczym przed 15 dniem tego samego miesiąca, wówczas ten ostatni kurs stosuje się począwszy od 15 aż do końca tego miesiąca.

W związku z powyższym – organy trafnie przyjęły – że w przypadku, gdy podmiot wnosi o określenie należności wg ceny [...] towarów powiększonej o koszty ubezpieczenia i przewozu do granic obszaru celnego Wspólnoty lub wartości celnej wyliczonej zgodnie z art. 30 ust. 2 lit. c WKC - do określenia wartości celnej towaru stosowany jest kurs waluty wynikający z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia kwietnia 2004 r., natomiast do określenia ceny wejścia wskazanej we Wspólnej Taryfie Celnej oraz określenia należności celnych przywozowych z zastosowaniem stawek celnych wyrażonych w EUR - kurs waluty wynikający z art. 18 ust. 1 WKC. Oznacza to, że w tych przypadkach stosowane są równocześnie dwa kursy walut tj. NBP do określenia wartości celnej oraz Komisji Europejskiej - do określenia cen wejścia wskazanych we Wspólnej Taryfie Celnej i wysokości stawek celnych wyrażonych w EUR. W niniejszej sprawie w dacie zgłoszenia celnego tj. [...]marca 2011 r. obowiązywał kurs [...] PLN.

W związku z tym określenia należności celnych dla importowanego towaru dokonane przez organ w zaskarżonej decyzji przedstawia się w następujący sposób:

1. Ustalenie wysokości ceny importowej w PLN/100kg masy netto towaru:

[...]PLN (wartość statystyczna) / [...] kg (masa netto towaru) x 100 = [...] PLN/100kg

2. Porównanie wysokości ustalonej w powyższy sposób ceny importowej z progami cen wejścia ustalonymi we Wspólnej Taryfie Celnej. W tym celu należy dokonać przeliczenia cen wejścia oraz wysokości ekwiwalentu taryfowego z zastosowaniem kursu EUR ustalonego na podstawie art. 18 ust. 1 WKC. Otrzymana w ten sposób cena importowa w wysokości [...] PLN za 100 kg masy netto mieści się w przedziale określonym warunkiem [...] .

3. Ustalenie wysokości należności celnych z zastosowaniem stawek celnych określonych we Wspólnej Taryfie Celnej.

W związku z tym, że cena importowa ustalona w wysokości [...] PLN/100kg masy netto towaru mieściła się w przedziale określonym warunkiem [...], organy prawidłowo zastosowały stawkę celna w wysokości [...] masy netto towaru. W wyniku podstawienia danych została ustalona wysokość należności celnych: [...].

Tak więc ustalenia należności celnych w kwocie [...] PLN organy dokonały w sposób zgodny z art. 139 ust. 1 lit. a i ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007, art. 18 ust. 1 WKC oraz art. 169-172 RWKC. Dlatego też Sąd uznał zarzut naruszenia w tym zakresie przepisów wspólnotowych za chybiony.

Sąd za błędne uznał także zarzuty dotyczące zasad ustalania wartości celnej towaru przy określaniu należności celnych od sprowadzonych pomidorów. Ustalenia wartości celnej towaru dokonuje się bowiem nie tylko w celu określenia wartości statystycznej, ale zgodnie z art. 28 WKC dla celów stosowania Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich oraz środków pozataryfowych. Większość stawek celnych określonych we Wspólnotowej Taryfie Celnej jest stawkami ad valorem ustalanymi jako procent wartości celnej towaru. W przypadku gdy elementy służące do ustalenia wartości celnej towaru (w tym cena towaru) są wyrażone w chwili ustalenia w walucie innej niż PLN organy celne mają obowiązek zastosowania kursu wymiany waluty zgodnie z zasadami określonymi w art. 169 - 172 RWKC. Obowiązujące w tym zakresie przepisy nie różnicują sposobu ustalania kursu wymiany waluty ze względu na rodzaj towaru czy też kraj pochodzenia. Zapewnia to jednakowe traktowanie wszystkich importerów na terenie całej Unii bez względu na rodzaj przywożonych towarów oraz kraj z którego sprowadzany jest towar. W związku z tym nie jest możliwe zastosowanie przy ustalaniu wartości celnej towaru kursu, waluty ustalonego na podstawie art. 18 WKC. Ponadto nie jest możliwe przyjęcie wprost przy dokonywaniu ustalenia należności celnych wartości celnej wyrażonej w EUR. Polska nie jest członkiem "strefy euro". W związku z tym do czasu przystąpienia do "strefy euro" w Polsce obowiązują jednolite zasady przeliczania kursów walut przy ustalaniu wartości celnej towaru bez względu na to czy wartość ta jest wyrażona w EUR czy też w innych walutach.

Sąd zauważa również, że strona miała możliwość skorzystania przy wyliczaniu należności celnych i podatkowych z udostępnionego przez administrację celną "kalkulatora taryfowego". Za pomocą tego kalkulatora wpisanie danych w postaci m.in. kodu towaru, elementów kalkulacyjnych wyrażonych w PLN, daty zgłoszenia, masy netto i kraju pochodzenia, umożliwiało natychmiastowe i prawidłowo dokonanie wyliczenia należności celnych bez nakładania na podmiot gospodarczy obowiązku każdorazowego dokonywania opisanej wyżej szczegółowej kalkulacji. Kalkulator dokonuje bowiem automatycznego przeliczenia zarówno cen wejścia, jak również stawek celnych wyrażonych w EUR na podstawie kursów EUR ustalonych zgodnie z art. 18 WKC i wprowadzonych centralnie do systemu CELINA. Importer jest jedynie zobowiązany do prawidłowego przeliczenia wartości celnej towaru wyrażonej w innej walucie niż PLN zgodnie z zasadami określonymi w art. 169-172 RWKC. Wydruki kalkulatora taryfowego dla przedmiotowego towaru znajdują się w aktach administracyjnych sprawy i potwierdzają prawidłową wartość przeliczeń wskazaną w zaskarżonej decyzji (p. k. 81-82 akt adm.).

Konkludując tą część zarzutów Sąd stwierdza, że wyliczenie ceny wejścia, a następnie kalkulacja należności celnych zostały przez organy celne przeprowadzone prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami.

Z tych też względów w ocenie Sądu zarzuty naruszenia prawa materialnego należy uznać za niezasadne.

Sąd uznał również za znajdujące oparcie w przepisach prawa uprawnienie organów celnych do retrospektywnego zaksięgowania należności celnych w związku z nieprawidłowościami stwierdzonymi w toku kontroli postimportowej. Zgodnie z art. 139 ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007 (dotyczącego cen wejścia) – jeżeli przy weryfikacji właściwe organy stwierdzą, że wymogi niniejszego artykułu nie zostały spełnione, ściągają należność zgodnie z art. 220 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92. W myśl art. 220 WKC – jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowania kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne). Zatem nie można zarzucić organom celnym, że złamały zasadę praworządności określoną w art. 120 O.p. prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów państwa

Zdaniem Sądu w sprawie niniejszej prowadząc postępowanie celne organy orzekające nie naruszyły zasad wynikających z Ordynacji podatkowej. Skarżący miał prawo brać udział w postępowaniu, był o swoich prawach informowany, co wynika z pism organów kierowanych do strony podczas postępowania. Przed organem I instancji strona, na wezwanie organu nie przedstawiła dowodów pozwalających na uznanie zasadności rozliczenia kosztów transportu . Dopiero na etapie postępowania odwoławczego skarżący zakwestionował prawidłowość ich rozliczenia, powołując się na wyższe koszty paliwa w [...]. Argumenty te zostały wzięte pod uwagę przez Dyrektora IC i znalazły odniesienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wobec czego nie doszło do naruszenia art. 187 § 1 O.p. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy określone w art. 210 § 1 i 4 O.p., a jej uzasadnienie wskazuje na zrealizowanie normy zawartej w art. 187 § 1 oraz 191 O.p.

Mając na uwadze powyższe Sąd, nie znajdując naruszeń przepisów postępowania w działaniu organów, mających istotny wpływ na wynik sprawy , w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.