Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 689/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2012-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 § 2 pkt 3, art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 102 § 2
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 130a
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: § 6 ust. 1 pkt 2, § 7 ust. 2, § 8 ust.1
journal: Dz.U. 2002 nr 134 poz 1133
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów.
article: § 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 50 poz 449
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postepownaiu egzekucyjnym  w administracji
article: art. 922 § 2
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
article: art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 124
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 18 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2012 r. sprawy ze skargi M.L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz z wynagrodzeniem za dozór oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, powołując się na przepis art. 18 i art. 102 § 2 i § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia M.L. prowadzącego Parking [...] przy ul. [...], utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz z wynagrodzeniem za dozór pojazdu marki [...] o numerze rej. [...] za okres od [...] marca 2005 r. do [...] czerwca 2007 r.

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan sprawy.

W dniu [...] czerwca 2007 r. do Urzędu Skarbowego wpłynęła informacja J.L. Prowadzącej Parking [...], o przejęciu na własność Skarbu Państwa samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...], którego właścicielem była H.M., albowiem pojazd ten nie został odebrany w terminie wskazanym w art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym.

Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa wymienionej powyżej ruchomości i następnie zlecił wykonanie decyzji Naczelnikowi Urzędu Skarbowego, który pismem z dnia [...] września 2007 r. poinformował o sprzedaży przedmiotowego pojazdu. Po otrzymaniu rachunku obejmującego opłatę za parkowanie przedmiotowego pojazdu w kwocie 720 zł, Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał na rzecz J.L. prowadzącej Parking [...] wnioskowanej zapłaty.

Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. i następnie pismem wyjaśniającym z dnia

[...] lutego 2010 r., M.L. działając w imieniu własnym i spadkobierców ustawowych J.L., powołując się na wydawane w latach 2006 i 2007 orzecznictwo sądów administracyjnych, wniósł o zwrot opłat za parkowanie (pokrycie strat finansowych) związanych z garażowaniem ww. pojazdu na parkingu prowadzonym przez J.L. w okresie od [...] marca 2005 r. do [...] czerwca 2007 r. w kwocie 8.480 zł.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił przyznania zwrotu części wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...].

W wyniku złożonego zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] października 2011 r., nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, celem ustalenia uczestników postępowania i sposobu ich reprezentacji.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ ustalił, że przedmiotowy wniosek został zgłoszony przez M.L., w imieniu własnym oraz w imieniu L.L., Z.L. oraz Z.L., jako spadkobierców po dozorcy pojazdu J.L., prowadzącej Parking [...] i stanowi żądanie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego, odmówił zwrotu części wydatków w wysokości 8.480 zł związanych z wykonywaniem dozoru oraz z wynagrodzeniem za dozór pojazdu marki [...] o numerze rej. [...] za okres od [...] marca 2005 r. do [...] czerwca 2007 r.

W uzasadnieniu, powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt III CZP 47/2007, organ wskazał, że stosunek prawny, którego przedmiotem jest "parkowanie", określane także w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym i przepisach wykonawczych jako "przechowywanie" usuniętych pojazdów, nie ma charakteru cywilnoprawnego. Jest to typowy stosunek administracyjny powstały wskutek władczych działań organów administracyjnych, brak jest bowiem przepisu, który kreowałby między jednostką prowadzącą parking

a Skarbem Państwa cywilnoprawny stosunek przechowywania pojazdu.

Mając powyższe na uwadze oraz powołując się na treść art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego organ I instancji uznał, iż uczestnicy postępowania w osobach M.L., L.L., Z.L. i Z.L. nie są stronami w niniejszym postępowaniu, gdyż nie legitymują się interesem prawnym. Stroną w postępowaniu była jedynie zmarła J.L. i to jej mogłoby przysługiwać ewentualne uprawnienie do żądania wyższego wynagrodzenia, wynikające z prawa administracyjnego, które stanowiłoby wyłącznie jej osobiste uprawnienie.

Biorąc pod uwagę charakter stosunku prawnego łączącego Skarb Państwa

i J.L., organ stwierdził, że tego rodzaju osobiste uprawnienie zmarłej nie wchodzi do masy spadkowej.

W dalszej części uzasadnienia Naczelnik Urzędu Skarbowego podkreślił, że administracyjny stosunek prawny polegający na przechowywaniu pojazdu usuniętego w trybie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym łączył Skarb Państwa i J.L., której został powierzony dozór nad pojazdem [...] o nr. rej. [...], umieszczonym w trybie administracyjnym na prowadzonym przez nią Parkingu [...] i stosunek ten wygasł wskutek przejęcia przez Skarb Państwa przedmiotowego pojazdu z parkingu i dokonania zapłaty wynagrodzenia żądanego przez dozorującego, określonego w rachunku nr [...]. Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie z chwilą zapłaty wynagrodzenia na rzecz dozorcy J.L. zostało zakończone. Ponadto organ wskazał, iż J.L. do dnia [...] lipca 2009 r. (do dnia zgonu) nie wystąpiła jako uprawniony podmiot - dozorca w rozumieniu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z żądaniem o ustalenie innego wynagrodzenia niż wynikającego z rachunku nr [...].

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył M.L., wnosząc o jego uchylenie, jako wydanego z naruszeniem zasad, o których mowa w art. 6 i art. 7 K.p.a.

W jego uzasadnieniu strona wskazała, że według zawartej umowy, należność za parkowanie spornego pojazdu wyniosła 9.200 zł. Nieuiszczona pozostaje zatem kwota w wysokości 8.480 zł., od której zapłaty J.L. jako wierzyciel nie zwolniła dłużnika - Naczelnika Urzędu Skarbowego, w myśl art. 508 Kodeksu cywilnego. M.L. podkreślił, iż żądanie zwrotu przedmiotowej kwoty stanowi kontynuację roszczeń spadkodawczyni, w stosunku do istniejącej wierzytelności, albowiem spadkobiercy kontynuują działalność gospodarczą J.L. z tytułu prowadzenia, której wynika przedmiotowe żądanie.

Po rozpoznaniu zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ podkreślił, że żądanie spadkodawcy zostało spełnione, natomiast żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości przenoszenia uprawnień wynikających z art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji na osoby trzecie. Wobec tego, nieuzasadnione jest żądanie spadkobierców w oparciu o art. 922 § 1 ustawy - Kodeks cywilny od organu likwidacyjnego dodatkowej zapłaty z tytułu dozoru sprawowanego przez J.L..

Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. M.L. wskazał na wadliwość postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2012 r. i ponowił argumentację podniesioną w zażaleniu z dnia [...] stycznia 2012 r.

Zdaniem skarżącego przytoczone w treści postanowienia uzasadnienie faktyczne i prawne nie wyczerpuje znamion obowiązkowych składników postanowienia, o których mowa w art. 124 § 2 k.p.a. W ocenie skarżącego oddalenie przedmiotowego żądania nastąpiło wyłącznie ze względu na racje ekonomiczne. Organ ustalając krąg podmiotowy postępowania, pominął fakt kontynuowania działalności gospodarczej przez następców prawnych, co zdaniem skarżącego ma decydujący wpływ na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem obowiązki

i prawa wynikające bezpośrednio z tej działalności należą do spadku.

Ponadto w ocenie skarżącego organ naruszył art. 35 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy

z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej jako "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W wyniku takiej kontroli ww. postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje,

że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został

w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego.

Jak wynika z akt sprawy materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia organu stanowił przepis art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz.1954 ze zm.), zwanej dalej jako "u.p.e.a." zgodnie, z którym organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych

w art. 101 § 1. Przepis ten pozostaje w związku z problematyką usuwania pojazdów z drogi i ich późniejszego przechowywania na wyznaczonych parkingach strzeżonych, o czym mowa w treści art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.).

Art. 130a ustawy prawo o ruchu drogowym reguluje w sposób kompleksowy problematykę usuwania, przemieszczania i blokowania pojazdów. Określono w nim: a) usuwanie pojazdu (ust. 1, 2 i 3), b) przemieszczanie pojazdu (ust. 3), c) blokowanie pojazdu (ust. 8). Unormowania te z jednej strony mają zagwarantować ochronę prawa własności, a z drugiej zapewnić porządek na drogach publicznych i bezpieczeństwo ruchu drogowego. Pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadkach określonych w ust. 1 i 2. Decyzję o usunięciu pojazdu z drogi podejmuje policjant (ust. 4 pkt 1), a w sytuacji określonej w ust. 1 pkt 1 strażnik gminny (miejski) – ust. 4 pkt 2. W obu przypadkach pojazd jest usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę (ust. 5) i umieszczany na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie

i parkowanie. Wysokość opłat ustala rada powiatu (ust. 6). Wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty (ust. 7). Podstawę do odbioru pojazdu z parkingu stanowi zezwolenie, które wydaje podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu (§ 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów – Dz. U. Nr 134, poz. 1133). Nieodebranie zaś tego pojazdu przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucenie pojazdu z zamiarem wyzbycia się. W takiej sytuacji pojazd przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy (ust. 10 art. 130a p.r.d.). Jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu (§ 7 ust. 2 ww. rozporządzenia). O przejęciu na rzecz Skarbu Państwa orzeka naczelnik właściwego urzędu skarbowego, który przed wydaniem orzeczenia powiadamia właściciela pojazdu o wszczęciu postępowania w tym zakresie (§ 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia).

Zgodnie zaś z § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r.

Nr 50, poz. 449) - obowiązującego w okresie sprawowania dozoru, przepisy działu II rozdziału 6 u.p.e.a. (regulujące egzekucję należności pieniężnych z ruchomości) dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się m.in. do tych ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej.

Ze stanu faktycznego sprawy wyraźnie wynika, że przedmiotowy pojazd marki [...] o nr rej. [...] był przechowywany na Parkingu [...] prowadzonym przez J.L., a Naczelnik Urzędu Skarbowego uiścił (po wystawieniu przez dozorcę rachunku nr [...]) opłatę za przechowywanie tego pojazdu w okresie od dnia [...] czerwca 2007 r. do [...] września 2007r. w kwocie 720 zł. W dniu [...] lipca 2009 r. zmarła J.L., a spadek po niej nabyły w częściach równych jej dzieci, w tym również skarżący M.L.. Kwestią sporną była natomiast zasadność zgłoszonego przez M.L. żądania do Naczelnika Urzędu Skarbowego opłaty za przechowywanie samochodu na parkingu całodobowym w okresie od dnia [...] marca 2005 r. do [...] czerwca 2007 r., czyli w okresie prowadzenia tego parkingu jeszcze przez matkę skarżącego.

Swoje roszczenie o zapłatę, M.L. oparł na wskazanym wyżej art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżący uznał, że roszczenie to istnieje, albowiem nie całość wynagrodzenia za parkowanie pojazdu, który przeszedł na własność Skarbu Państwa została uregulowana, a wierzytelność ta na zasadzie spadkobrania przeszła na spadkobierców J.L..

Zasadniczą w niniejszej sprawie nie jest zatem okoliczność ustalenia wysokości wynagrodzenia za parkowanie danego pojazdu, lecz kwestia, czy wierzytelność, o takim charakterze i oparta na takich podstawach prawnych, w ogóle podlega dziedziczeniu.

Stosownie do treści art. 922 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z Nr 16, poz. 93 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako "k.c.", nie należą do spadku prawa i obowiązku zmarłego ściśle związane z jego osobą, jak również prawa, które z chwilą jego śmierci przechodzą na oznaczone osoby niezależnie od tego, czy są one spadkobiercami. Spadek stanowi ogół praw

i obowiązków majątkowych zmarłego o charakterze cywilnoprawnym. Przyjmuje się zatem cztery kryteria tego zaliczenia, a mianowicie dane prawo lub obowiązek wchodzi w skład spadku, jeżeli: 1) ma charakter cywilnoprawny, 2) ma charakter majątkowy, 3) nie jest ściśle związany z osobą zmarłego, 4) nie przechodzi na oznaczone osoby niezależnie od tego, czy są one spadkobiercami.

Do spadku nie należą natomiast majątkowe prawa i obowiązki o charakterze publicznoprawnym, wynikające z przepisów należących do innych działów prawa (prawa administracyjnego, prawa finansowego).

W uchwale z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt III CZP 47/2007, Lex Polonica nr 1459013, Sąd Najwyższy stwierdził, że stosunek prawny, którego przedmiotem jest "parkowanie", określane także w powołanych przepisach jako "przechowywanie" usuniętych pojazdów, nie ma charakteru cywilno-prawnego. Jest to typowy stosunek administracyjny powstały na skutek władczych działań organów administracyjnych, polegających na tym, że: po usunięciu pojazdu jego właściciel powiadamiany jest w trybie administracyjnym o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, w razie nieodebrania pojazdu w ustawowym terminie, podstawą do odbioru pojazdu jest zezwolenie administracyjne, którego wydanie uzależnione zostało między innymi od uiszczenia opłaty za usunięcie pojazdu i parkowanie, wysokość tej opłaty ustala rada powiatu. Z powyższego wynika, że działania jednostek reprezentujących Skarb państwa podejmowane są w sposób władczy, nie pozostawiający uczestnikom tego postępowania autonomii w kwestii umieszczenia pojazdu na parkingu, jego strzeżenia i możliwości odebrania. Celem tym zadań jest natomiast zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz życia i zdrowia jego uczestników (por. uchwała Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/2010, Lex Polonica nr 2418900).

To stanowisko nie budzi wątpliwości i sporów interpretacyjnych

w piśmiennictwie i orzecznictwie sądowym. Stosunek prawny oparty na podstawie art.130 a ust. 1 i nast. ustawy Prawo o ruchu drogowym ma charakter stosunku administracyjnego, gdyż opiera się na przepisie prawa publicznego. Pomiędzy właścicielem pojazdu, a podmiotem prowadzącym parking nie zawierana jest żadna umowa cywilnoprawna, lecz pojazd umieszczany jest na danym parkingu w oparciu

o władcze działanie organu administracyjnego, który działa wprost na podstawie konkretnego przepisu prawa administracyjnego. A skoro na takim tle powstają ewentualne roszczenia majątkowe osoby prowadzącej parking, to nie podlegają one dziedziczeniu. W powyższej uchwale z dnia 19 czerwca 2007 r. Sąd Najwyższy stwierdził, że droga sądowa o zapłatę należności za parkowanie pojazdu przeciwko Skarbowi Państwa jest niedopuszczalna. Dopuszczalna jest droga administracyjna –w trybie art. 102 u.p.e.a. oraz droga przed sądem administracyjnym, który skontroluje legalność wydanych na tej podstawie orzeczeń organu likwidacyjnego.

Istota regulacji dotyczącej usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami wynika z tego, że jest to wykonywanie zadania publicznego o charakterze administracyjnoprawnym, które jest wykonywane przez organy administracji publicznej, ale w części także przy pomocy (z udziałem) podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Skoro zatem zadanie to jest wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to również te jednostki wykonują zadanie z zakresu administracji publicznej, a wobec tego łączy te jednostki także z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym oparty na założeniu, że otrzymają one wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych na nie obowiązków.

W nauce prawa przyjmuje się, że charakter stosunku administracyjnoprawnego materialnego, polegający na wzajemnej relacji co najmniej dwóch podmiotów, oparty na przepisach tego prawa, której treścią są uprawnienia

i obowiązki, wskazuje na ich osobisty przymiot. Niedopuszczalność przekształceń stosunków administracyjnoprawnych podkreśla jednocześnie cecha bezwzględnie wiążącego ich charakteru. Żadna ze stron nie może z góry rezygnować z uprawnień przysługujących jej w ich obrębie ani - bez szczególnego upoważnienia ustawowego- przenosić ich na inny podmiot. Jedną z konsekwencji wykorzystania umowy administracyjnej jest przekazywanie podmiotom prywatnym części władztwa administracyjnego poprzez wykonywanie zadań publicznych, to zaś dla stron umowy (porozumienia) jest obowiązkiem ustawowym i niezbywalnym.

Stosunek administracyjnoprawny będzie zawsze osobisty w tym sensie, że nie można wynikających z niego uprawnień i obowiązków uczynić przedmiotem obrotu cywilnoprawnego - stosunek administracyjnoprawny między następcą a organem administracji, zgodnie z zasadami ogólnymi, może bowiem powstać tylko z mocy samej ustawy lub w wyniku działań administracji (por. wyrok WSA w Szczecinie

z dnia 29 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 860/2010, Lex nr 754974).

Wobec tego, iż roszczenie sformułowane przez skarżącego dotyczy okresu, kiedy parking prowadziła jego matka J.L., która zmarła w dniu [...] lipca 2009 r. - z przyczyn wyżej wskazanych - nie podlega spadkobraniu, a zatem odmowa zwrotu wydatków i wynagrodzenia związanych z wykonywaniem dozoru pojazdu była zasadna.

Wobec poczynienia powyższych w sprawie ustaleń, nie miały istotnego znaczenia te okoliczności, które podniósł skarżący w swojej skardze, a mianowicie to, że J.L. nie zwolniła organu z długu oraz poprzez wystawienie w dniu [...] września 2007 r. rachunku na niższą kwotę nie zrezygnowała z pozostałej kwoty z tytułu parkowania. Zasadniczą kwestią w analizowanej sprawie było bowiem ustalenie, że pomiędzy prowadzącą parking J.L. a organem administracji istniał stosunek administracyjnoprawny, który wygasł wraz ze śmiercią strony postępowania administracyjnego.

Wbrew stanowisku skargi wskazane wyżej przepisy prawa materialnego zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane w niniejszej sprawie, przez organy obu instancji. Jednocześnie w toku postępowania administracyjnego wyjaśniono w wyczerpujący sposób stan faktyczny, prawidłowo zgromadzono

i rozpatrzono materiał dowodowy, czyniąc zadość dyspozycjom art. 6, art. 7, art. 77

§ 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 124 k.p.a. w postanowieniu zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne.

W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować wydane w sprawie rozstrzygnięcia organów administracji publicznej.

Z tych przyczyn działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.