Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 732/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  21  ust. 1,  art. 29
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak Sędzia sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) sędzia WSA Elżbieta Lenart Protokolant Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2008 r. sprawy ze skargi T.S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] lutego 2008 r.,

nr [...], utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Szkoły [...] w W. z dnia [...] czerwca 2007 r. odmawiającą nadania dr T.S. stopnia naukowego doktora habilitowanego.

Z ustaleń organu wynika, że Sekcja Nauk Ekonomicznych, w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się przeciw uchyleniu uchwały Rady Wydziału. Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem sekcji, w głosowaniu tajnym, utrzymało w mocy zaskarżoną uchwałę stosunkiem głosów: za utrzymaniem 11, przeciw 0, przy braku głosów wstrzymujących się.

W postępowaniu Centralnej Komisji powołano dwóch rzeczników, którzy przedstawili jednoznacznie negatywne opinie. Wynika z nich, że autor nie zrealizował celu rozprawy habilitacyjnej. Rozprawa nie wnosi również wkładu w rozwój nauk ekonomicznych. Na zasadnicze wady rozprawy zwrócili uwagę niektórzy recenzenci powołani w toku przewodu habilitacyjnego prowadzonego przez Radę Wydziału. Dwóch z nich przedstawiło recenzje negatywne. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem dr T.S., że odmowa nadania mu stopnia doktora habilitowanego jest wynikiem złego charakteru wykładu, który był przygotowany jako wykład dla studentów. W ocenie organu przy rozstrzyganiu sprawy nadania stopnia doktora habilitowanego bierze się pod uwagę przebieg całego przewodu, nie tyko przebieg i jakość wykładu. Przebieg poszczególnych głosowań w trakcie przewodu habilitacyjnego , coraz mniej korzystny dla habilitanta, wskazuje na narastanie wątpliwości członków Rady Wydziału co do zasadności nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego.

Powyższe ustalenia doprowadziły organ do wniosku, że uchwała o odmowie nadania dr T.S. stopnia doktora habilitowanego jest uzasadniona.

W skardze na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów T.S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść decyzji tj.:

• art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo tego, że została ona wydana bez powołania podstawy prawnej oraz bez sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego;

• art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 109 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo nie dopełnienia wymogu pisemnego doręczenia skarżącemu uchwały Rady Wydziału z dnia [...] czerwca 2007 r. wraz z jej uzasadnieniem, a tym samym wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie decyzji, która – jako nie doręczona stronie – nigdy nie weszła do obrotu prawnego;

• art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo tego, iż została ona wydana z naruszeniem zasady zobowiązującej organy administracji do prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębić zaufanie do organów Państwa oraz zasady zobowiązującej organy administracji do wyjaśniania stronie zasadności przesłanek leżących u podstaw podejmowanej decyzji;

• art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak wskazania podstawy materialnoprawnej decyzji organu II instancji;

• art. 7 k.p.a i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez dowolna ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności dowolna ocenę wykładu habilitacyjnego;

II. naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj,:

• art. 18 ust. 2 Ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w zw. z § 17 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz postępowaniu o nadaniu tytułu profesora poprzez błędną wykładnię wskazanych powyżej przepisów wyrażających się w przyjęciu, iż ocena wykładu habilitacyjnego – dokonywana po zapadnięciu pozytywnej uchwały o przyjęciu kolokwium habilitacyjnego – nie jest rozstrzygająca dla uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego;

• w zw. art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. poprzez naruszenie zasady równego traktowania obywatela poprzez władze publiczne.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Znaczna część zarzutów skargi wiąże się ze stanowiskiem skarżącego, że uchwała Rady Wydziału [...] Szkoły [...] w W. z dnia [...] czerwca 2007 r. odmawiająca nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego jest decyzją i wobec tego naruszone zostało szereg, szczegółowo wymienionych w skardze, przepisów kodeksu postępowania administracyjnego odnoszących się do decyzji.

Należy mieć na uwadze, że postępowanie w sprawach nadania stopni naukowych jest postępowaniem szczególnym, charakteryzującym się daleko idącymi odrębnościami i przebieg tego postępowania uregulowany jest w przepisach ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm.) oraz wydanych z upoważnienia tej ustawy przepisach wykonawczych.

Natomiast przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w tych postępowaniach stosuje się w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie i tylko odpowiedni a nie wprost, o czym stanowi art. 29 ust. 1 powołanej ustawy. W toku postępowania o nadaniu stopnia naukowego tylko uchwały zatwierdzające lub odmawiające zatwierdzenia uchwały rady wydziału w przedmiocie stopnia naukowego mają formę decyzji administracyjnej na co wskazuje art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach (...) odnoszący się do ich zaskarżenia. Natomiast odnośnie uchwał rad wydziałów, które zapadają w toku przewodu habilitacyjnego ustawodawca nie wprowadził formy decyzji.

Dlatego do tych uchwał nie mają zastosowania przepisy k.p.a odnoszące się do składników decyzji czy doręczeń decyzji. Wynika z art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach (...), że rada wydziału ma obowiązek jedynie powiadomienia habilitanta o treści uchwały. Tak więc zarzuty skargi w tej części nie znajdują uzasadnienia.

Niezasadnie także skarga zarzuca naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego.

W toku postępowania przed Centralna Komisja zebrany został obszerny materiał dowodowy , w tym wskazano dwie recenzje oceniające dorobek naukowy i rozprawę habilitacyjną. Recenzenci prof. dr hab. K.J. i prof. dr hab. J.S. przedstawili jednoznacznie niekorzystne recenzje dla habilitanta.

W toku przewodu habilitacyjnego zostało powołanych czterech recenzentów, z których dwóch – prof. dr hab. L.D. i prof. dr hab. S.O. przedstawili recenzje również negatywne dla habilitanta. Protokoły z posiedzenia Sesji Nauk Ekonomicznych z dnia [...] lutego 2008 r. i Prezydium Centralnej Komisji z dnia [...] lutego 2008 r. zawierają przebieg dyskusji nad oceną przedstawionej przez T.S. rozprawy habilitacyjnej. Wynika z tych protokołów, że rozprawa habilitacyjna jak i pozostały dorobek habilitanta nie wnoszą odkrywczych i znaczących dla nauki wartości. Ten materiał dowodowy w pełni pozwolił organowi na ocenę uchwały Rady Wydziału odmawiającej nadania dr T.S. stopnia naukowego doktora habilitowanego jako zasadnej i utrzymanie jej w mocy. Ocenie tej nie można zarzucić dowolności.

Błędnie wywodzi skarżący, że ocena wykładu habilitacyjnego jest rozstrzygająca dla uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego a odmienne ustalenia dokonane przez organ odwoławczy uznać należy za całkowicie dowolne. Prezydium Centralnej Komisji, które jest organem wydającym decyzję kończącą ostatecznie postępowanie w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego obowiązane jest dokonać samodzielnej oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie. Rozstrzygnięcie podjęte przez Prezydium Centralnej Komisji, które zapadło w głosowaniu tajnym znajduje odzwierciedlenie w dokumentacji sprawy jak i w uzasadnianiu decyzji. Materiał dowodowy pozwala uznać za udowodnione stanowisko organu, że uchwała Rady Wydziału o odmowie nadania T.S. stopnia doktora habilitowanego jest uzasadniona. W sprawach o nadaniu stopni naukowych Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę jedynie w zakresie badania legalności decyzji Centralnej Komisji kończącej postępowanie w sprawie o nadaniu stopnia naukowego, to jest, czy decyzja ta została wydana zgodnie z przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz przepisami wykonawczymi do tej ustawy regulującymi tryb i zasady postępowania w tego rodzaju sprawach.

W rozpoznawanej sprawie organy wydające zaskarżoną decyzję tych przepisów nie naruszyły, co czyni skargę niezasadną.

Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.