Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 241/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6240 Zmiana  kategorii zdolności do służby wojskowej
Hasła tematyczne: Powszechny obowiązek obrony
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 1992 nr 57 poz 278
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach.
journal: Dz.U. 2002 nr 21 poz 205
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 lutego 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (spr.), Protokolant Maria Filipek, po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2004 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie przyznanie poborowemu kategorii "A" uchyla zaskarżone orzeczenie


UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia [...] lutego 2004r. Powiatowa Komisja Lekarska uznała K. K. za zdolnego do służby wojskowej i zakwalifikowała go do kategorii "A" .

W uzasadnieniu stwierdziła, iż u K. K. występuje niewielka skolioza piersiowo-lędźwiowa nie upośledzająca sprawności ustroju (§ 34 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 57, poz. 278 z późn. zm.).

Z orzeczeniem tym nie zgodził się skarżący domagając się ponownego przebadania.

Wojewódzka Komisja Lekarska dnia [...] marca 2004r. utrzymała w mocy orzeczenie pierwszoinstancyjne.

W uzasadnieniu stwierdziła, iż analiza wykonanej na jej zlecenie ekspertyzy specjalisty ortopedy wykazała istnienie niewielkiego lewostronnego skrzywienia kręgosłupa, schorzenia nie upośledzającego sprawności ustroju.

K. K., wniósł skargę na orzeczenie drugiej instancji, zarzucając m.in., iż organy decyzyjne niedokładnie przeanalizowały, stan jego zdrowia, dlatego dołączył karty chorobowe z prowadzonego przez niego leczenia.

Wojewódzka Komisja Lekarska wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty skarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawowe zasady orzekania o zdolności do służby wojskowej określa w przedmiotowej sprawie ustawa z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz. U. z 2002r. Nr 27, poz. 205 z późn. zm.) oraz wykonawcze w stosunku do tej ustawy rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 57, poz. 278 z późn. zm.) Przepisy prawne zawarte w tychże aktach normatywnych wyraźnie określają jakie schorzenia poborowego stanowią podstawę do zakwalifikowania do poszczególnych kategorii zdolności do służby wojskowej. Zarówno Powiatowa Komisja Lekarska jak i Wojewódzka Komisja Lekarska nie mogą w sposób dowolny decydować o tym, czy występujące u poborowego schorzenie daje czy też nie, podstawę do zakwalifikowania do konkretnej kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej, ponieważ w przypadku wystąpienia konkretnego schorzenia mają one obowiązek przyjęcia kwalifikacji określonej w stosownych przepisach wykonawczych do ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku Obrony Rzeczypospolitej Polskiej. Badania przeprowadzone u skarżącego wykazały lewostronne skrzywienie kręgosłupa z ograniczeniem ruchomości kręgosłupa deficyt zmian 30 cm. Przewlekły zespół bólowy kręgosłupa L-S.

Schorzenie to zostało zakwalifikowane przez komisję jako nie upośledzające sprawności ustroju - § 34 punkt 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992r. bez zawarcia w uzasadnieniu motywów takiego rozstrzygnięcia.

Przy ogólnie sformułowanych w przepisach prawa przesłankach zaliczenia do kategorii "A" albo do kategorii "D" (upośledzające" i "nieznacznie upośledzające), na organie orzekającym spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia.

Orzeczenie komisji musi w sposób zrozumiały i poddający się weryfikacji wyjaśnić, dlaczego występujące u skarżącego schorzenie zakwalifikowała do punktu 1 w § 34 załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992r. Jeżeli Komisja uważa, że skrzywienie kręgosłupa Io z ograniczeniem jego ruchomości do 30 cm nie upośledza sprawności ustroju, to winna wyjaśnić, z czego wyprowadza taki wniosek (IIo skrzywienie?, IIIo skrzywienie?) oraz w jakim wypadku przyjęłaby, że skrzywienie kręgosłupa "upośledza" lub "znacznie upośledza" sprawność ustroju.

Zgodnie z art. 11 kpa komisja powinna wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kierowała się przy załatwieniu sprawy. Oznacza to, że powinna wskazać jakie konkretnie objawy decydują o zaliczeniu poborowego do punktu 1 § 34 załącznika do ww. rozporządzenia z dnia 10 czerwca 1992r. Organy orzekające pominęły całkowicie rozpoznany u skarżącego przewlekły zespół bólowy kręgosłupa L-S. Nie rozpatrzyły tego schorzenia pod kątem § 63 ww. załącznika do rozporządzenia.

Skoro komisja nie uzasadniała, jakie okoliczności faktyczne zadecydowały o kwalifikacji stanu zdrowia skarżącego z § 34 pkt 1 załącznika Nr 1 do wymienionego wyżej rozporządzenia, to tym samym nie wyjaśniła sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 kpa.

Z tych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.