Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1141/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5  ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11  ust. 3, art. 18 ust. 4a i 5, art. 87  ust. 1, art. 92a ust. 1, 2  i 6
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Ewa Michna WSA Barbara Pasternak Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi I. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD"), decyzją z 25 lipca 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2017.1257, dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a i 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (Dz.U.2016.1907, dalej: "u.t.d.") oraz lp. 1.1 i 2.10 załącznika nr 3 do u.t.p., po rozpatrzeniu odwołania I. A. (dalej: "skarżący"), uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] 2017 r ., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł i nałożył na skarżącego karę pieniężna w wysokości 10.000 zł

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie prawnym mi faktycznym:

W dniu 7 kwietnia 2017 r. w K przy ul. K miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki Mazda o nr rej. [...], którym kierował skarżący. W chwili zatrzymania do kontroli kierujący przewoził dwóch pasażerów z ul. W na ul. K. Pasażerowie zamówili wykonanie usługi za pomocą aplikacji [...], zainstalowanej w telefonie należącym do jednego z pasażerów. Po wykonaniu usługi pasażerowie uiścili opłatę w kwocie 16,60 zł. Kierujący pojazdem nie okazał do kontroli licencji na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji uprawniającego do wykonywania przewozu osób. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...].

Decyzją z dnia z [...] 2017 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 24.000 zł, tj. 3x8.000 zł, ograniczoną do wysokości 10.000 zł, zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d.

W odwołaniu skarżący zakwestionował zaskarżona decyzję organu pierwszej instancji i wniósł o jej uchylenie i umorzenie postepowania w zakresie naruszenia art. 18 ust. 5 pkt 1 u.t.d. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w pozostałym zakresie.

Decyzją z 25 lipca 2017 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] 2017 r., i nałożył na skarżącego karę pieniężna w wysokości 10.000 zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał stosowne przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz wskazał, że nie budzi wątpliwości, że wykonawcą przewozu był skarżący, co potwierdzili pasażerowie. Pasażer T. G. zeznał, że usługę przewozu zamówił podróżujący z nim M. W. przy pomocy aplikacji [...] zainstalowanej na jego telefonie. Z kierującym nie ustalali ceny za kurs ani nie wnieśli żadnej opłaty przed rozpoczęciem usługi przewozu. Należność za wykonaną usługę została pobrana z karty kredytowej zgłoszonej do aplikacji. Również skarżący przesłuchany w charakterze strony wyjaśnił, że wykonał usługę przewozu na ww. trasie, która została zamówiona przy pomocy aplikacji [...]. Za wykonaną usługę otrzyma wynagrodzenie od przedsiębiorstwa T. Wynagrodzenie otrzymuje przelewem dokonywanym raz w tygodniu. Wyjaśnił ponadto, że z aplikacji [...] korzysta od września 2016 r. wykonując przewozy osób dwa dni w tygodniu po około trzy godziny. Zeznania świadków i skarżącego potwierdza także wyciąg z rachunku wydrukowanego z aplikacji, znajdującego się w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że przewóz został wykonany na ww. trasie, a za jego wykonanie została pobrana opłata w wysokości 16,60 zł. Natomiast zasady wykonywania usług przewozu zamówionych przy pomocy aplikacji [...] określa regulamin spółki U B.V. z siedzibą w A w Holandii. Z regulaminu tego wynika, że spółka jedynie udostępnia użytkownikom aplikację służącą do zamawiania usług transportowych, w tym u niezależnych usługodawców zewnętrznych świadczących usługi transportowe. Natomiast wykonaniem tych usług zajmują się podmioty zewnętrzne niezatrudnione przez spółkę U B.V. ani przez żadną z jednostek z nią stowarzyszonych. Spółka U B.V. usług transportowych nie świadczy. Należności za wykonaną usługę transportową również są regulowane za pomocą aplikacji [...], co potwierdzają zapisy regulaminu zawarte w rozdziale "Płatność". W regulowaniu opłat za wykonane usługi przez usługodawcę zewnętrznego spółka występuje w charakterze pełnomocnika pobierającego opłatę. Jednak uregulowanie opłaty za taką usługę jest równoznaczne z wniesieniem opłaty bezpośrednio na rzecz usługodawcy zewnętrznego. Zdaniem organu odwoławczego skarżący w dniu kontroli wykonywał odpłatną usługę transportową, do której wykonania powinien posiadać stosowną licencję.

Natomiast przeprowadzone postępowanie dowodowego jednoznacznie wykazało, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Podczas przeprowadzonej kontroli skarżący nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, a wręcz wyjaśnił, że nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego osób.

Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje, że skarżący wykonywał zarobkowo okazjonalny przewóz osób, o którym mowa w wyżej powołanym art. 5b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Dlatego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez licencji skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Przeprowadzona kontrola wykazała również, że skarżący usługę przewozu osób wykonywał samochodem osobowym nie spełniającym wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie jego pojazd, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie potwierdza kserokopia dowodu rejestracyjnego skontrolowanego pojazdu. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał. Ponadto należy wskazać, że przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone w formie umowy pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed wykonaniem przewozu, co potwierdzili przewożeni przez skarżącego pasażerowie. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Natomiast organ odwoławczy uznał, że zebrany materiał dowodowy nie wskazuje, aby skarżący naruszył zakaz umieszczania i używania w pojeździe taksometru. Pojazd, którym skarżący wykonywał przewóz osób, nie posiadał urządzenia, które można by uznać za tożsame z taksometrem. W pojeździe nie było kasy fiskalnej ani żadnego urządzenia z nią połączonego. Skarżący podał pasażerowi wysokość opłaty za wykonaną usługę przewozu, którą wyliczył przy pomocy telefonu komórkowego. Jednak samego telefonu nie połączonego z kasą fiskalną nie można uznać za taksometr. Zatem nie było podstaw prawnych do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie zakazu wskazanego w art. 18 ust. 5 pkt 1 u.t.d. i dlatego w części dotyczącej naruszenia określonego w lp. 2.9 załącznika nr 3 do tej ustawy organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji. Łączna kara pieniężna za naruszenia popełnione przez skarżącego wyniosła 16.000 zł, ale stosownie do treści art. 92a ust. 2 u.t.d. została ograniczona do wysokości 10.000 zł.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że usługa przewozu wykonana przez skarżącego była usługą wykonaną w imieniu strony i była usługą odpłatną. Skarżący nie wskazał żadnego dowodu świadczącego o wykonywaniu usług przewozu osób na rzecz innego podmiotu. Co prawda skarżący wskazał, że wynagrodzenie otrzymuje od przedsiębiorstwa T, z którym wiąże go umowa, jednak z ogłoszeń zamieszczonych w Internecie wynika, że przedsiębiorstwo T nie zatrudnia kierowców, a jedynie umożliwia kierowcom nie mającym zarejestrowanej działalności gospodarczej, dostęp do platformy [...] za odpowiednim wynagrodzeniem. Zatem skarżący mimo łączącej go umowy z przedsiębiorstwem T usługi przewozu wykonuje we własnym imieniu, a nie w imieniu tego przedsiębiorstwa.

Ponadto skarżący chcąc korzystać z aplikacji spółki U B.V. musiał zaakceptować jej regulamin określający warunki korzystania z tych usług, z którego wynika, że uregulowanie opłaty za wykonaną usługę jest równoznaczne z wniesieniem opłaty bezpośrednio do podmiotu wykonującego usługę. Tym samym nie ma wątpliwości, że usługa wykonana przez skarżącego w dniu kontroli była odpłatną usługą przewozu, a wynagrodzenie za wykonaną usługę nie pochodziło od osoby trzeciej, lecz od pasażerów korzystających z usługi.

Przedsiębiorstwo U nie zajmuje się świadczeniem usług transportowych, a jedynie udostępnia użytkownikom platformę technologiczną umożliwiającą użytkownikom aplikacji mobilnych lub witryn internetowych zamawianie usług transportowych lub logistycznych u niezależnych usługodawców zewnętrznych świadczących tego rodzaju usługi, w tym u niezależnych usługodawców zewnętrznych świadczących usługi transportowe oraz niezależnych usługodawców zewnętrznych świadczących usługi logistyczne na mocy umowy.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i tym samym nie naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a. Swoje rozstrzygnięcie organ I instancji oparł na prawidłowo zebranym materiale dowodowym i prawidłowo dokonał jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:

1)art. 75 ust. 1 K.p.a., poprzez oparcie ustaleń poczynionych w toku postępowania na treści dowodu protokołu kontroli sporządzonego w sposób sprzeczny z następującymi przepisami prawa:

a) art. 67 ust. 1 u.t.d., którego naruszenie w niniejszej sprawie polegało na przeprowadzeniu przez Inspektora Transportu Drogowego czynności kontrolnych we współpracy z Policją, pomimo iż wynikający z powyższego przepisu zakres współdziałania organów został zawężony do zakresu bezpieczeństwa i porządku ruchu na drogach publicznych, zaś w niniejszej sprawie podejmowane przez ww. organy czynności nie mieściły się w zakresie ww. zadań,

b) art. 67 ust. 2 u.t.d., którego naruszenie w niniejszej sprawie polegało na przeprowadzeniu w niniejszej sprawie czynności kontrolnych we współpracy z Prezydentem Miasta, pomimo iż podejmowanie zadań polegających na ujawnianiu naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym w zakresie spełniania obowiązku posiadania licencji nie mieści się w zakresie ustawowych zadań Prezydenta Miasta współdziałającego z Inspektorem Transportu Drogowego w niniejszej sprawie,

c) art. 19 a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U.2007.43.277) poprzez przeprowadzenie przez Policję w niniejszej sprawie czynności w sposób sprzeczny z brzmieniem tego przepisu, tj. pomimo iż czyn będący przedmiotem niniejszego postępowania nie mieści się w katalogu czynów zabronionych wymienionych w tym przepisie oraz pomimo iż przeprowadzenie przez Policję tych czynności nie spełniało celów opisanych w ust. 1 powołanego przepisu, a więc nie zostały one podjęte w celu zapobieżenia, wykrycia, ustalenia sprawców, a także uzyskania i utrwalenia dowodów czynów zabronionych opisanych ww. normą. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż spowodowało, iż podstawą wszczęcia przedmiotowego postępowania stał się materiał dowodowy pozyskany w sposób sprzeczny z prawem, a zatem wykluczający możliwość jego wykorzystania w toku postępowania.

2) art. 68 ust. 1 kpa w zw. z art. 74 u.t.d., poprzez sporządzenie protokołu kontroli w sposób sprzeczny z przepisami prawa, w szczególności w sposób, z którego nie wynika, kto i w jakim charakterze był obecny podczas czynności kontrolnych i jakich czynności dokonał. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż spowodowało, iż podstawą wszczęcia przedmiotowego postępowania stał się protokół kontroli sporządzony w sposób sprzeczny z prawem, a zatem w sposób wykluczający możliwość jego wykorzystania w toku postępowania.

3) art. 80 w zw. z art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a., poprzez poczynienie ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie w oparciu o wzajemnie sprzeczne informacje: a) informacje pochodzące ze strony internetowej ("regulamin spółki U B.V."), z których miałoby wynikać, że podmiotem udostępniającym skarżącemu aplikację miała być spółka U (co w dalszej konsekwencji miałoby oznaczać, że skarżący zawarł z ww. spółką umowę o treści wskazanej na stronie internetowej spółki U B.V.) oraz b) informacje pochodzące "z Internetu" (Organ nie wskazał źródła tych informacji w postaci odnośnika do konkretnej strony internetowej), iż podmiotem, udostępniającym Skarżącemu aplikację miała być firma T (co w dalszej konsekwencji miałoby oznaczać, że skarżący nie zawarł żadnej umowy ze spółką U, a z bliżej niezidentyfikowaną firmą T). Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż spowodowało, iż podstawą ustaleń dokonywanych przez Organ w niniejszej sprawie były wzajemnie sprzeczne ze sobą okoliczności, a logiczne połączenie ich ze sobą wymagało dokonania wyboru pomiędzy uznaniem jednego z wyżej wymienionych faktów za udowodniony.

4) art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozważenia materiału dowodowego w sprawie, w szczególności poprzez:

- niezwrócenie się przez organ do pasażera o przedstawienie potwierdzenia przelewu kwoty wynagrodzenia za wyświadczoną usługę przewozu;

- niezwrócenie się do podmiotu, na rzecz którego nastąpiła zapłata za przejazd, na czyją rzecz wypłacone zostało wynagrodzenie za wyświadczoną usługę przewozu;

- niezwrócenie się do podmiotu, który otrzymał od spółki U zapłatę za przejazd o wyjaśnienie czy i na jakich zasadach skarżący współpracuje w ww. podmiotem, co w konsekwencji doprowadziło do niedokładnego zbadania stanu faktycznego sprawy i przypisania skarżącemu odpowiedzialności wynikającej z faktu wykonywania przewozu osób we własnym imieniu i na własną rzecz, pomimo braku przeprowadzenia dowodu na okoliczność ustalenia, kto otrzymał zapłatę za usługę przewozu opisaną w protokole kontroli oraz pomimo braku materiału dowodowego, na podstawie którego można było w sposób wiarygodny ustalić zasady ewentualnej współpracy Skarżącego z podmiotem, który otrzymał zapłatę za usługę przewozu.

5) art. 138 § 2 K.p.a., poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej, podczas gdy w sprawie zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy Organowi do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016.1066) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, bądź też przepisów postępowania tak, iż daje to podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub nie doszło do innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369), zwanej dalej: "P.p.s.a.". Sądowa kontrola legalności orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie stwierdził, aby w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa materialnego bądź procesowego, które mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Tym samym, kwestionowana przez skarżącego decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności.

W niniejszej sprawie została na skarżącego nałożona kara pieniężna za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu.

Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

Sporny w sprawie przewóz nie stanowił publicznego przewozu osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami (przewóz regularny – art. 4 pkt 7 u.t.d.), niepublicznego przewozu regularnego określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (przewóz regularny specjalny – art. 4 pkt 9 u.t.d.), ani wielokrotnego przewozu zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym (przewóz wahadłowy – art. 4 pkt 10 u.t.d.).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Jak wynika natomiast z art. 5b ust. 1 u.t.d., uzyskania odpowiedniej licencji wymaga podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką.

Na podstawie art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast w świetle art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.

W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, że sporny w niniejszej sprawie przewóz stanowił przewóz okazjonalny, co oznacza, że w sprawie zastosowanie mają powyżej przytoczone przepisy. Jak wynika z ustalonego przez organy stany faktycznego w przedmiotowej sprawie przewóz został wykonany w celach zarobkowych, na telefoniczne zamówienie klienta, samochodem osobowym, który nie był oznakowany jako taksówka. Dlatego organy prawidłowo uznały, że w sprawie nie miał miejsca przewóz taksówką, jak również niezarobkowy przewóz grzecznościowy.

Skarżący nie spełnił wymogów wynikających z art. 18 ust. 4a oraz ust. 4b pkt 2 u.t.d., ponieważ samochód osobowy, którym dokonano przewozu pasażerów nie spełniał kryteriów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., nie był bowiem przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co potwierdzają zapisy dowodu rejestracyjnego pojazdu, z których wynika, że był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą. Skarżący nie spełnił również wymogów konstrukcyjnych pojazdu opisanych w art. 18 ust. 4a u.t.d. W konsekwencji nie ma wątpliwości, że skarżący nie posiadał wymaganej na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 u.t.d., licencji na dokonywanie przewozu okazjonalnego osób.

Organy obu instancji słusznie zatem wskazały, iż skarżący popełnił dwa naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w lp. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., za które każde z osobna ustawodawca uregulował karę administracyjną w wysokości 8.000 zł. W sprawie też prawidłowo została nałożona kara w wysokości 10.000 zł ponieważ zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł.

Sąd uznał, że ustalenia dokonane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, odpowiadają wymogom postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym normom wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy, na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy.

W ocenie Sądu organ odwoławczy słusznie uznał, że skarżący nie naruszył zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru, ponieważ jego samochód nie posiadał urządzenia, które można by uznać za tożsame z taksometrem. W pojeździe nie było również kasy fiskalnej ani żadnego urządzenia z nią połączonego. Skarżący podał pasażerowi wysokość opłaty za wykonaną usługę przewozu, którą wyliczył przy pomocy telefonu komórkowego. Zatem prawidłowo organ odwoławczy uznał, że nie było podstaw prawnych do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie zakazu wskazanego w art. 18 ust. 5 pkt 1 u.t.d. i w tej części prawidłowo uchylił decyzję organu I instancji.

Zdaniem Sądu, zeznania świadków, na podstawie których ustalono przebieg zdarzenia, są w pełni wiarygodne. Wiarygodności zeznań świadków nie podważa twierdzenie skarżącego, że jeden ze świadków był funkcjonariuszem Policji a drugi ze świadków był pracownikiem Urzędu Miasta. Tym bardziej, że zeznania świadków potwierdził sam skarżący, co do wykonania usługi przewozu za pomocą aplikacji [...] oraz obliczenia przy pomocy swojego telefonu przez skarżącego wysokości należności za kurs oraz uiszczenia za tą usługę kartą kredytową opłaty przez pasażera w kwocie 16,60 zł

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że nie otrzymał wynagrodzenia za wykonany kurs, stwierdzić należy, że skarżący jak stwierdził jego pełnomocnik miał zainstalowaną aplikację [...] w swoim telefonie, przewiózł dwóch pasażerów (świadków) z ul. W na ul. K. Za ten kurs została pobrana opłata z karty kredytowej pasażera, który zamawiał kurs (M. W.) w kwocie 16,60 zł. Ponieważ sam skarżący wyjaśnił, że za wykonane usługi (przewozy) otrzymywał wynagrodzenie od przedsiębiorstwa T, przelewem dokonywanym raz w tygodniu, zatem fakt czy skarżący otrzymał wynagrodzenie za przedmiotowy kurs nie ma istotnego wpływu na legalność zaskarżonej decyzji. Natomiast gdyby skarżący faktycznie do dnia dzisiejszego nie otrzymał takiego wynagrodzenia (pełnomocnik skarżącego nie umiał tego wskazać) wówczas skarżący może dochodzić swoich roszczeń na drodze postępowania cywilnego.

Sąd zauważa, że organy mają obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Niezbędne czynności to takie, które wystarczą do ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń. Organy nie mają obowiązku poszukiwania dodatkowych dowodów, jeżeli zebrały wyczerpujący materiał dowodowy, pozwalający na załatwienie sprawy. Ponadto, jak wynika z art. 78 § 1 K.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy.

Zdaniem Sądu organ prawidłowo ustalił na podstawie zeznań skarżącego, że miał odbywał kursy za pomocą zainstalowanej na swoim telefonie aplikacji [...], w oparciu o którą, po zakończeniu kursu obliczał wysokość opłaty za kurs, która z karty pasażera zamawiającego kurs wpływała na konto firmy T. Następnie T wypłacała skarżącemu wynagrodzenie raz w tygodniu.

W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że organy przeprowadzające postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie naruszyły przepisy postępowania w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik bądź naruszyły przepisy prawa materialnego.

Zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 20 grudnia 2017 r., C- 434/15, który orzekł, że artykuł 56 TFUE w związku z art. 58 ust. 1 TFUE, a także art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznymi i art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., do którego odsyła art. 2 lit. a) dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym), należy interpretować w ten sposób, że usługę pośrednictwa taką jak ta, o której mowa w postępowaniu głównym i która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres 'usług w dziedzinie transportu' w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Tego rodzaju usługę należy zatem wyłączyć z zakresu zastosowania art. 56 TFUE, dyrektywy 2006/123 i dyrektywy 2000/31.

Powyższy wyrok potwierdził prawidłowość oceny charakteru wykonywanej usługi przez skarżącego (usługa transportowa). Skoro TSUE potraktował [...] jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa) to oczywistym jest, że skarżący jako realizator drugiej części usługi (przewóz pasażera) również wykonywał usługę transportową.

Z tych względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.