Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 228/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Bujko, Sędziowie NSA Krystyna Borkowska (spr.), Andrzej Jurkiewicz, Protokolant Joanna Gołębiewska, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. C., M. C., A. S., E. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 listopada 2005r. sygn. akt II SA/Łd 511/05 w sprawie ze skargi J. C., M.. C., A. S., E. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 23 marca 2005r. Nr XLVI/796/05 w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 listopada 2005r., sygn. akt II SA/Łd 511/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. C., M. C., A. S. i E. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 23 marca 2005r., Nr XLVI/796/05 w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że w dniu 12 stycznia 2005r. skarżące wniosły zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic Chocianowickiej i Pabianickiej. W zarzucie skarżące domagały się utrzymania budynku przy ul. P., którego są właścicielkami, przeznaczonego zgodnie z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do rozbiórki. Skarżące wskazały, że istnieją inne możliwości rozwiązania planowanego skrzyżowania powyższych ulic bez konieczności wyburzenia należącego do nich budynku.

Zaskarżoną uchwałą z dnia 23 marca 2005r. Rada Miejska w Łodzi odrzuciła zarzut, gdyż opierając się na opinii Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi uznała, że przedstawiony alternatywny plan lokalizacji skrzyżowania nie nadaje się do realizacji.

W skardze do Sądu J. C., M. C., A. S. i E. P. podniosły, że organ przedłożył interes inwestora – I. nad ochronę własności oraz powtórzyły argumenty zawarte w zarzucie do projektu planu.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dostrzegł fakt, iż wyrokiem z dnia 3 listopada 1999r., sygn. akt II SA/Łd 1135/99 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę J. C., M. C., J. P., A. S. , J. i M. P. i H. G\. na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 16 czerwca 1999r., Nr XVII/298/99 w przedmiocie odrzucenia zarzutu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie oznacza to wszakże, iż w rozpoznawanej obecnie sprawie występuje przeszkoda w postaci powagi rzeczy osądzonej. Stan przedmiotowej sprawy nie pokrywa się bowiem ze stanem istniejącym w sprawie prawomocnie zakończonej.

Przechodząc do kwestii rozpoznania zgłoszonego zarzutu, Sąd I instancji uznał, iż Rada Miejska w Łodzi rozważyła wszystkie zastrzeżenia strony skarżącej i dokonała pełnej oceny co do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut i wykazała, że zamierzona treść nowego planu pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem i w graniach przysługującego gminie władztwa planistycznego.

W odniesieniu do zarzutów skargi Sąd I instancji podniósł, iż w procesie planistycznym poprzedzającym opracowanie projektu planu rozważano nie jeden, ale pięć wariantów koncepcji III etapu przebudowy ul. Pabianickiej, w tym skrzyżowania z ul. Chocianowicką. Jeżeli zatem Rada Miejska przyjęła w projekcie planu rozwiązanie planistyczne, zaopiniowane pozytywnie przez organy uzgadniające plan i najbardziej optymalne ze względów ekonomicznych oraz z uwagi na ingerencję w sferę prawa własności obywateli, należy przyjąć, że działała w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego i władztwa tego nie naruszyła.

Od powyższego wyroku J. C., M. C., A. S. i E. P. złożyły skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, polegającą na przyjęciu, że uchwała organów samorządu terytorialnego wydana w oparciu o przepisy regulujące zasady planowania przestrzennego może prowadzić do ograniczenia prawa własności, a nadto art. 1 ust. 2 pkt 5 i art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) polegające na uznaniu, iż uchwała Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 23 marca 2005r. naruszając interes skarżących mieści się w graniach wytyczonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, zaś naruszenie prawa własności jest uzasadnione interesem społecznym.

W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że planowania inwestycja, która poprzedzona jest planem zagospodarowania przestrzennego, prowadzona będzie w interesie dwóch podmiotów: Gminy Miasto Łódź oraz firmy I., której rozstrzygnięciem zawartym w planie umożliwiono dogodny dojazd do planowanego kompleksu handlowego. Skarżący podnoszą, iż w niniejszej sprawie przeważający okazał się interes inwestora – firmy I., co narusza wyżej wskazane przepisy prawa. Jest natomiast możliwe przesunięcie drogi na południe, z wykorzystaniem gruntów należących do Gminy Miasto Łódź.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Stosownie do regulacji zawartej w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W myśl zaś art. 183 § 1 tej ustawy Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Zasada ta oznacza nie tylko związanie wnioskiem skarżącego w zakresie przedmiotu zaskarżenia, ale również związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Wyjątki od tej zasady określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy nie znajdują w niniejszej sprawie zastosowania.

Powierzenie sporządzania skarg kasacyjnych profesjonalistom (art. 175 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma, co do zasady, możliwości we własnym zakresie doszukiwania się intencji wnoszącego skargę kasacyjną, oraz poszukiwania przepisów prawa, których naruszenie strona mogłaby zarzucać.

Zarzuty rozpoznawanej skargi kasacyjnej w istocie sprowadzają się do kwestionowania oceny Sądu, że gmina nie naruszyła przysługującego jej na mocy art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) władztwa planistycznego. Nie jest to zatem kwestia wykładni, ale niewłaściwego zastosowania art. 24 powołanej ustawy. Powyższe przepisy nie zostały jednak wskazane jako podstawy kasacyjne, co uniemożliwia dokonanie oceny w tym zakresie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Należy także zauważyć, iż skoro w skardze kasacyjnej kwestionowana jest ocena dokonana przez Sąd I instancji, to należało powołać w niej stosowne przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro takich zarzutów nie sformułowano, to Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd kasacyjny, związany jest niezakwestionowanymi skutecznie ustaleniami faktycznymi przyjętymi przez organ i zaakceptowanymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi.

W tej sytuacji nie sposób zatem uznać, aby zostały naruszone przepisy art. 1 i art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, wskazane w skardze kasacyjnej, a zawierające ogólne zasady respektowane w planowaniu przestrzennym. Przepisy te mogłyby być uznane za naruszone w niniejszej sprawie jedynie wówczas, gdyby wykazano iż przyjęto błędną ich wykładnię, bądź niewłaściwe te przepisy zastosowano. W skardze kasacyjnej określono jako wadliwe uznanie przez Radę Miejską w Łodzi, że ustalenia zawarte w uchwale z dnia 23 marca 2005r., Nr XLVI/796/05 mieszczą się w granicach wytyczonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Tak sformułowany zarzut nie stanowi prawidłowo skonstruowanej podstawy skargi kasacyjnej.

Wskazany natomiast jako główna podstawa kasacji przepis art. 64 Konstytucji RP stanowi:

"1. Każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia.

2. Własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej.

3. Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności".

Należy zauważyć, iż jedną z ustaw, o których mowa w art. 64 ust. 3 Konstytucji RP jest właśnie nieobowiązująca w aktualnym stanie prawnym, jednakże znajdująca zastosowanie w sprawach wszczętych przed jej derogacją, ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Regulacja konstytucyjna, o której mowa wyżej nie została zatem naruszona przez Sąd I instancji, gdyż zastosowanie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie doprowadziło do naruszenia prawa własności w sposób kwalifikowany, zatem taki, który narusza istotę tego prawa.

W przedstawionym stanie rzeczy skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.