Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 984/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: par. 12 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1995 nr 10 poz 46
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 28, art. 61 par. 4, art. 109 par. 1, art. 79 par. 1, art. 145 par. 1, art. 10
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (spr.), Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi W. A. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania zdemontowania okien I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., Nr [...] , II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz W.A. 500 (pięćset) złotych kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]r., Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. C., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] nakazującą M. C. zdemontowanie okien zamontowanych w wierzejach stodoły usytuowanej na działce nr ewid. [...] w K. przy ul. L , będącej własnością M. C. i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane odmówił nakazania zdemontowania tych okien.

W motywach tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że doświetlenie oknami schowanymi za istniejącymi wrotami nie narusza § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.) gdyż obecne usytuowanie budynku - należącego do M. C. - ścianą wschodnią przy ul. L. ścianą zachodnią w odległości 36 cm i 76 cm (przy szerokości budynku 5,54 m) od granicy działki Nr [...] należącej do W. A. jest usytuowaniem wynikającym z wtórnego podziału działki budowlanej. Ponadto zainstalowanie przez M. C. okien w wierzejach, istniejącej w niezmienionym stanie od ponad 100 lat stodoły niezwiązane było z wykonaniem nowych otworów, w związku, z czym brak jest podstaw do oceny, iż doświetlenie oknami schowanymi" za istniejącymi wrotami w jakikolwiek sposób narusza warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Na decyzją organu odwoławczego skargę wniósł W. A. zarzucając, iż decyzja opiera się jedynie na okolicznościach powołanych przez M. C. w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] a nie uwzględnia tego, że rozgraniczenie działki nr ewid. [...] nastąpiło w roku 1989 co nie znalazło odzwierciedlenia w dokumentacji dołączonej do wniosku M. C. o pozwolenie na budowę z dnia [...] maja 2001 r. oraz to, że przyjęcie przez organ odwoławczy, iż zainstalowanie okien w istniejących wierzejach stodoły nie narusza warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pozostaje w sprzeczności z - nie sprecyzowanymi przez skarżącego przepisami ustawy Prawo budowlane.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: .

Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji są niezgodne z prawem.

Z dowodów zgromadzony w aktach sprawy wynika, że M.. C. właścicielka zabudowanej działki nr [...], położonej w K. przy ul. L. - wykonała na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę roboty budowlane polegające na przebudowie na cele mieszkalne budynku gospodarczego (stodoły). Decyzja powyższa, po wznowieniu postępowania wszczętego na wniosek W. A., została uchylona, a postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę zostało umorzone wobec jego bezprzedmiotowości ze względu na zakończenie robót budowlanych. W wyniku przebudowy w przedmiotowym obiekcie wykonano okna za istniejącymi od strony zachodniej i wschodniej wierzejami, przy czym wierzeje pełnią funkcję okiennic.

Ściana z wierzejami i oknem od strony zachodniej usytuowana jest w odległości 36 - 76 cm od granicy z działką nr [...], której współwłaścicielem jest W. A .

Okoliczności powyższe wskazują, przy uwzględnieniu żądania W. A. z dnia 22 października 2004 r. (k. 49 akt adm.), który domagał się nakazania M. C. doprowadzenia obiektu budowlanego na działce nr [...] do stanu zgodnego z prawem, a w szczególności zdemontowania okna wykonanego za wierzejami od strony zachodniej, że dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenie ma usytuowanie przedmiotowego obiektu budowlanego na działce nr [...].

Usytuowanie obiektów budowlanych w odniesieniu do granic z działkami sąsiednimi określa § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 690, poz. 75 ze zm.). Przepis ten kształtuje sytuację prawną właścicieli sąsiadujących działek, co powoduje, że posiadają oni przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiot, jak rozstrzyganej sprawie, związany jest z usytuowaniem obiektu budowlanego na jednej z graniczących ze sobą działek.

Zatem w sprawie niniejszej, obok właścicielki działki nr [...] i W.A. współwłaściciela działki [...], na żądanie którego zostało wszczęte postępowanie, udział w charakterze stron powinni wziąć pozostali współwłaściciele działki nr [...] to jest A. A. i J.D. (k. 39 akt adm.).

Z akt sprawy wynika, że osoby te nie brały udziału w postępowaniu. A. A. i J. D., z naruszeniem art. 61 § 4 kpa, nie zostali zawiadomieni o wszczęciu postępowania. Podejmowane w toku postępowania czynności procesowe, w tym oględziny, zostały przeprowadzone bez ich udziału i uprzedniego zawiadomienia o nich, co narusza art. 79 § 1 kpa. Wbrew wymogom art. 109 § 1 kpa nie doręczono im również decyzji wydawanych w sprawie.

Zatem A. A. i J. D., w następstwie naruszenia przepisów prawa, bez ich winy nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym. Zachodzi, więc określona w art. 145 § 1 kpa podstawa wznowienia tego postępowania.

Stwierdzenie naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego powoduje w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) konieczność uchylenia decyzji organów obu instancji i obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania na podstawie art. 200 cyt. ustawy.

Ponownie rozpatrując sprawę organ administracji przeprowadzi postępowanie z udziałem wszystkich stron i wyda decyzję na podstawie mających zastosowanie przepisów prawa materialnego.

Wskazać również należy, że pominięcie w postępowaniu osób posiadających przymiot strony oznacza, że osoby te pozbawione zostały czynnego udziału w postępowaniu, co narusza art. 10 § 1 kpa i powoduje, że okoliczności faktyczne występujące w sprawie nie mogły być uznane za udowodnione (art. 81 kpa). Brak jest, więc podstaw do oceny, czy powołane przez organy orzekające przepisy prawa materialnego zostały właściwie zastosowane.

Z tych względów należało orzec jak w sentencji wyroku.

"

"