Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 27/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
658
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 52 par. 1, art. 53, art. 149 par. 1 pkt 1 i 2, art. 149 par. 1a, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 37 par. 1, art. 35, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 10 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 73
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Dnia 6 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2016 roku sprawy ze skargi J. A. na bezczynność Wojewody w przedmiocie przejścia własności nieruchomości na rzecz jednostki samorządu terytorialnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt II SAB/Po 8/14, po rozpoznaniu skargi J. A. na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, w pkt I zobowiązał organ do załatwienia sprawy przejścia na własność Powiatu części nieruchomości położonej w miejscowości Z. gmina B. W. oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] w terminie 1 miesiąca od daty zwrotu przez sąd akt administracyjnych sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (pkt II), a także Sąd rozstrzygnął o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego (pkt III).

Wojewoda wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która została oddalona wyrokiem z 11 lutego 2015r.

W dniu 10 kwietnia 2015r. do Wojewody doręczono akta administracyjne sprawy zwrócone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wraz z odpisem orzeczenia z uzasadnieniem i stwierdzeniem jego prawomocności.

W dniu 22 kwietnia 2015r. Wojewoda podjął zawieszone postępowanie administracyjne w przedmiocie potwierdzenia przejścia z mocy prawa na własność Powiatu części nieruchomości położonej w miejscowości . działka nr [...].

Wojewoda pismem 28 kwietnia 2015r. zawiadomił strony w trybie art. 10 K.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.

Zawiadomienie powyższe zostało ponowione w dniu 20 maja 2015r.

Wojewoda decyzją z [...] czerwca 2015r. załatwił przedmiotową sprawę i stwierdził, że część nieruchomości położonej w miejscowości Z., oznaczonej geodezyjnie: obręb Z., arkusz mapy [...], działka [...] o powierzchni [...] ha zapisana w księdze wieczystej KW nr [...] prowadzonej przez Sad Rejonowy w Gostyniu jako własność pana J. A., a w dniu 31 grudnia 1998r. stanowiącej współwłasność państwa E. i L. A. i pozostającej w tej dacie we władaniu Skarbu Państwa, z dniem 1 stycznia 1999r. stała się z mocy prawa własnością Powiatu, jako grunt zajęty pod drogę publiczną – drogę powiatową.

W dniu 17 czerwca 2015r. pan J. A. reprezentowany przez J. K. wniósł do Ministra Infrastruktury i Rozwoju za pośrednictwem Wojewody odwołanie od powyższej decyzji Wojewody z dnia [...] czerwca 2015r.

W dniu 29 września 2015r. do Ministra Infrastruktury i Rozwoju wpłynęła skarga pana J. A. reprezentowanego przez r.pr. G. W., na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody z [...] czerwca 2015r.

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją w [...] października 2015r. uchylił decyzję Wojewody z [...] czerwca 2015r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. O treści tej decyzji Wojewoda został powiadomiony 9 października 2015r.

Nadto Minister Infrastruktury i Rozwoju pismem z dnia 28 października 2015r. przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powyższą skargę na bezczynność Ministra wraz z odpowiedzią na nią i aktami administracyjnymi sprawy.

Następnie pan J. A. pismem z 12 stycznia 2016r. wniósł do Ministra Infrastruktury i Budownictwa zażalenie na bezczynność Wojewody, który od czasu uchylenia jego decyzji z [...] czerwca 2015r. i przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpoznania nie podjął jakiejkolwiek czynności i sprawy nie załatwił.

Na wezwanie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 22 stycznia 2016r. Wojewoda poinformował pismem z 9 lutego 2016r., że w związku ze skargą na bezczynność Ministra akta administracyjne sprawy zostały przekazane temu Ministrowi. Nadto Wojewoda zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wypożyczenie akt administracyjnych sprawy celem wykonania kserokopii oraz zwrócił się do Zarządu Powiatu z prośbą o dostarczenie dodatkowych dokumentów, które stanowiłyby dowód sprawowania władztwa publicznoprawnego nad wnioskowaną działką oraz potwierdzałyby fakt jej zajęcia pod drogę publiczną. Jednocześnie Wojewoda poinformował strony o przedłużeniu do 31 marca 2016r. przewidywanego terminu zakończenia przedmiotowego postępowania.

Tymczasem w dniu 01 grudnia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że Minister Infrastruktury i Rozwoju dopuścił się bezczynności, stwierdził że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, umorzył postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania odwołania z 17 czerwca 2015r. i rozstrzygnął o kosztach postępowania.

Po nadesłaniu akt sprawy z Sądu akta administracyjne sprawy zostały zwrócone przez Ministra do Wojewody w dniu 11 marca 2016r. Jednocześnie poinformowano, że na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] października 2015r. nie wpłynęła skarga do sądu administracyjnego.

W dniu 8 marca 2016r. pan J. A. reprezentowany przez r.pr. G. W. wniósł kolejną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, będącą przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, na bezczynność Wojewody w załatwieniu sprawy przejścia na własność Powiatu części nieruchomości położonej w miejscowości Z., oznaczonej jako działka [...] za odszkodowaniem w związku z niezałatwieniem sprawy przez ponad 5 miesięcy. Skarżący zarzucając naruszenie art. 35 § 1 kpa wniósł o:

1. uwzględnienie skargi na bezczynność Wojewody i zobowiązanie tego organu do załatwienia przedmiotowej sprawy tj. do wydania aktu w określonym przez sąd terminie (art. 149 § 1 pkt 1 ppsa), w przypadku niezałatwienia sprawy przez Wojewodę w trybie autokontroli.

2. stwierdzenie przez Sąd, że Wojewoda dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 ppsa),

3. stwierdzenie przez Sąd, że bezczynność Wojewody miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

4. przyznanie od Wojewody na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ppsa,

5. zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie [...] zł.

Skarżący motywował, że od wydania decyzji przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] października 2015r. do dnia wniesienia skargi na bezczynność Wojewody minęło ponad pięć miesięcy, a organ - Wojewoda sprawy nie załatwił, tzn. nie wydał stosownej decyzji.

Skarżący wskazywał, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało formalnie wszczęte przez Wojewodę w dniu 01 czerwca 2012 r.

Skarżący podaniem z dnia 12 stycznia 2016 r. wniósł do Ministra Infrastruktury i Budownictwa zażalenie na bezczynność Wojewody (wpływ do Kancelarii Głównej Ministerstwa w dniu 14.01.2016 r.), którego do tej pory Minister nie rozpoznał.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o uznanie jej za bezzasadną. Wojewoda przytoczył dotychczasowy tok postępowania administracyjnego poczynając od wydania decyzji z [...] czerwca 2015r. Podkreślił, że w dniu 9 października 2015 r., Wojewoda otrzymał decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju uchylającą decyzję Wojewody [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozstrzygnięcia temu organowi. Organ wyższego stopnia przekazując akta sprawy do sądu, nie sporządził jednocześnie akt zastępczych dla Wojewody [...].

Wprawdzie Wojewoda [...] podjął określone czynności w ramach prowadzonego postępowania, m.in. wzywając wnioskodawcę do przedłożenia dodatkowych dokumentów potwierdzających spełnienie przesłanek z art. 73 ustawy z 13 października 1998r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną, jednak z uwagi na brak akt możliwość prowadzenia postępowania została istotnie ograniczona. Do dnia przekazania odpowiedzi na skargę na bezczynność Wojewody wnioskodawca nie dostarczył żadnych dodatkowych dokumentów pozwalających zakończyć prowadzone postępowanie. Organ uzyskał jedynie informację, iż pismo w tej sprawie zostało skierowane do Urzędu Wojewódzkiego.

Wojewoda zwrócił się także do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z prośbą o wypożyczenie akt sprawy, celem sporządzenia ich kserokopii.

Ostatecznie w dniu 11 marca 2016 r. akta przedmiotowej sprawy zostały zwrócone Wojewodzie przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa, który wcześniej otrzymał akta z WSA w Warszawie.

Biorąc powyższe pod uwagę, w szczególności fakt, że od dnia 29 czerwca 2015 r. do dnia 11 marca 2016 r. Wojewoda nie dysponował aktami przedmiotowej sprawy, niemożliwym było prowadzenie postępowania, co tym bardziej stanowiło przeszkodę do wydania w sprawie rozstrzygnięcia.

Organ nadmienił, że specyfika niniejszego postępowania istotnie ogranicza organ administracyjny w możliwościach gromadzenia dowodów, gdyż pozostaje on zależny od aktywności stron. To właśnie strony postępowania mogą dysponować ewentualnymi dowodami. Dlatego brak odpowiedzi ze strony Zarządu Powiatu uniemożliwia Wojewodzie wydanie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.

Ponadto przepisy kodeksu postępowania administracyjnego zobowiązują organ prowadzący postępowanie do wydania rozstrzygnięcie w oparciu o całokształt zebranego materiału dowodowego. Organ winien również umożliwić stronie czynny udział w toczącym się postępowaniu, m.in. poprzez udostępnienie akt do wglądu. Co za tym idzie, decyzja wydana z naruszeniem tych zasad, dotknięta byłaby wadą prawną.

Dlatego trudno zgodzić się z twierdzeniem, iż mimo braku akt sprawy organ winien zakończyć przedmiotowe postępowanie, gdyż w przeciwnym razie naraża się na zarzut niezałatwienia sprawy w terminie.

Organ podkreślił, że analizując przepisy dotyczące terminów prowadzenia postępowania wskazać należy na art. 35 § 5kpa, zgodnie z którym "do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu".

Z powyższego wynika, że w ocenie Wojewody nie pozostaje on w zwłoce, gdyż okresu, w którym organ nie dysponował aktami przedmiotowej sprawy nie wlicza się do terminu prowadzenia postępowania, a akta sprawy zwrócone zostały do Urzędu Wojewódzkiego w dniu 11 marca 2016 r., a w konsekwencji dopiero od tego dnia należałoby liczyć termin załatwienia sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Ze względu na treść art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), sądowa kontrola organów administracji publicznej obejmuje również sprawy dotyczące bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w załatwieniu spraw dotyczących uprawnień lub obowiązków określanych w aktach lub czynnościach organów administracji publicznej. Skarga, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., ma zapobiegać naruszeniu prawa, jakim jest nierozpoznanie przez organy administracji publicznej sprawy w terminach określonych przepisami prawa procesowego, stanowiąc tym samym środek dyscyplinujący organy do podejmowania działań w terminach przewidzianych przepisami prawa.

Przed merytoryczną oceną skargi należało rozważyć, czy przedmiotowa skarga była dopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność, wniesienie skargi należy poprzedzić zażaleniem do organu wyższego stopnia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. Dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skargę na bezczynność, zaś skarga jest dopuszczalna niezależnie od pozytywnego czy negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia. Dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę wystarczające jest zatem wykazanie składania przez nią stosownego zażalenia do organu wyższego stopnia. Przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia to, czy organ wyższej instancji rozpoznał zażalenie, a także sposób rozpoznania takiego zażalenia. Zaznaczyć również należy, że terminy do wniesienia skargi przewidziane w art. 53 P.p.s.a. nie dotyczą skargi na bezczynność. Tym samym, skargę taką można wnieść w każdym czasie, po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia (zob. A. Kabat w B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex 2011, teza 3 komentarza do art. 53).

W rozpoznawanej sprawie, skarżący w dniu 13 stycznia 2016r. nadał w urzędzie pocztowym zażalenie do organu wyższego stopnia – Ministra Infrastruktury i Budownictwa, co otworzyło możliwość skutecznego wniesienia skargi z dnia 7 marca 2016r na bezczynność Wojewody do sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego jest więc dopuszczalna.

Mając na uwadze treść żądania skargi istota rzeczy w kontrolowanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy Wojewoda pozostawał w bezczynności w załatwieniu sprawy przejścia na własność Powiatu części nieruchomości położonej w miejscowości Z. oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), po ostatecznym uchyleniu przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] października 2015r. decyzji Wojewody z [...] czerwca 2015r. i przekazaniu sprawy po ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Istotą i celem postępowania ze skargi na bezczynność jest doprowadzenie do załatwienia w formie procesowej sprawy administracyjnej bez przesądzania o sposobie (treści) załatwienia. Zgodnie bowiem z treścią art. 149 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Stosownie do przepisu art. 149 § 1a P.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych w art. 35 K.p.a. organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt III SAB/Gl 3/12, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak podkreślił NSA w wyroku z 17 grudnia 2013 r. w sprawie o sygnaturze akt I OSK 2114/13 (dostępne www.cebois.nsa.gov.pl) "z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie, sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności".

Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie wyłącznie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. Ich łączne spełnienie obliguje sąd administracyjny do uwzględnienia skargi i zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności.

Zgodnie z treścią art. 35 §1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędne zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§3). Do wskazanych w tym przepisie terminów nie wlicza się m.in. okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 Kp.pa.). Mogą to być zarówno działania sił przyrody, jak i działanie lub zaniechanie innych organów, które jest istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyr. NSA w Warszawie z 10 sierpnia 2001r., sygn. akt I SAB 1/01, dostępne Lex 54739).

W niniejszej sprawie zachodzi taki właśnie przypadek. Na skutek skargi skarżącego z 29 września 2015r. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju dotyczącej nierozpoznania w terminie odwołania od decyzji Wojewody z [...] czerwca 2015r. sprawa wraz z aktami administracyjnymi została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który po stwierdzeniu prawomocności zwrócił odpis wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy do organu II instancji w dniu 11 lutego 2016r. Minister z kolei realnie zwrócił akta administracyjne Wojewodzie w dniu 11 marca 2016r. (por. akta adm. Tom II).

W tym miejscu wskazać należy, że motywem uchylenia decyzji Wojewody z [...] czerwca 2015r. były braki postępowania przed I instancją polegające w ocenie Ministra na tym, że nie ustalono wszystkich stron postępowania i przez to nie zapewniono im czynnego udziału w sprawie. Nadto organ odwoławczy dostrzegł braki w materiale dowodowym – brak mapy sytuacyjnej nieruchomości przedstawiającej granice zajęcia nieruchomości pod drogę i sporządzonej przez uprawnionego geodetę, potwierdzającego stan zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną według stanu na dzień 31 grudnia 1998r. Nadto Minister nakazał udokumentować władanie publicznoprawne nad przedmiotową działką poprzez zebranie konkretnych faktów, zdarzeń, okoliczności pokazujących na czym to władanie polegało – środkami dowodowymi wymienionymi przykładowo w uzasadnieniu decyzji z [...] października 2015r. Wobec niewyjaśnienia istotnych kwestii zajęcia nieruchomości zajętej pod drogę publiczną oraz władania publicznoprawnego, jak również stron postępowania Minister wskazał na naruszenie art. 7 K.p.a., art. 77 §1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. oraz art. 28 K.p.a. i art. 10 §1 K.p.a.

Powyższe oznacza konieczność uzupełniania materiału dowodowego w istotnym zakresie, zatem organ słusznie wskazuje, że niezbędne było posiadanie przez niego akt administracyjnych sprawy. Zaznaczyć należy, że Wojewoda starał się o uzyskanie chociażby ich kserokopii poprzez zwrócenie się z prośbą o wypożyczenie akt z WSA w Warszawie. Nadto mimo braku akt, wiedząc o treści decyzji Ministra z [...] października 2015r. i zawartych tam wskazaniach Wojewoda zwrócił się do odpowiednich organów celem uzyskania uzupełniającego materiału dowodowego (por. akta adm. Tom II).

Słusznie wskazuje też Wojewoda, że w trybie art. 10 §1 K.p.a. zobowiązany jest do zapewnienia wszystkim stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji zawiadomienia wszystkich stron postępowania administracyjnego o możliwości zapoznania się z całym zebranym materiałem dowodowym, wypowiedzenia się oraz zgłaszania żądań. Realne wykonanie tego obowiązku związane jest z faktycznym posiadaniem przez organ prowadzący postępowania pełnych, uzupełnionych zgodnie ze wskazaniami organu odwoławczego, akt administracyjnych niniejszej sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w niniejszej sprawie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2011r. (sygn. akt I OSK 1364/11, Lex 1149161), że do przyczyn niezależnych od organu, o których mowa w art. 35 §5 K.p.a. należy zaliczyć brak akt sprawy, które zostały przekazane do sądu administracyjnego.

Zatem skoro akta administracyjne niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty zostały zwrócone Wojewodzie w dniu 11 marca 2016r., a skarga na bezczynność tego organu, wniesiono przez skarżącego w dniu 8 marca 2016r., zatem jeszcze przed faktyczną dyspozycją przez ten organ aktami sprawy, to termin do zakończenia postępowania administracyjnego przed organem I instancji nie zaczął jeszcze biec. Wojewoda nie mógł zatem naruszyć terminu art. 35 §3 K.p.a. i dopuścić się bezczynności w załatwieniu sprawy co do jej istoty, jak to podnosi skarżący.

Sąd zauważa, że skarżący wnosząc niniejszą skargę do Sądu Administracyjnego na bezczynność Wojewody po raz kolejny uniemożliwia Wojewodzie zakończenie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji co do istoty sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że Wojewoda nie dopuścił się bezczynności, zatem skargę należało oddalić, jako nieuzasadnioną.

W tym stanie rzeczy brak było podstaw do spełnienia dalszych żądań skarżącego dotyczących zasądzenia sumy pieniężnej na rzecz skarżącego na podstawie art. 149 §2 P.p.s.a oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę, jak Sąd orzekł w wyroku.