Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1971/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 133, 134, 145 § 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, 77 § 1 i art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 130a ust. 2a, 6 i 6a
journal: Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Anna Siwonia-Rybak po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1914/16 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z usunięciem pojazdu 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od R. S. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1914/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z usunięciem pojazdu uchylił zaskarżoną decyzję.

U podstaw rozstrzygnięcia Sądu I instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna.

Zawiadomieniem z dnia 27 października 2014 r. Zarząd Dróg Miejskich w [...] wszczął z urzędu wobec R. S. postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem w dniu 28 lipca 2013 r. dyspozycji usunięcia pojazdu marki Volkswagen nr rej. [...] od którego odstąpiono w trybie art. 130a ust.2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym.

Decyzją nr [...] działający z upoważnienia Prezydenta [...] Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich w [...] ustalił R.S. wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem w dniu 28 lipca 2013 r. dyspozycji usunięcia ww. pojazdu, zaparkowanego w miejscu niedozwolonym przy ul.[...], na kwotę 478 zł stosownie do Załącznika Nr 2 do Uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013. Decyzję doręczono odwołującej się stronie 2 października 2015 r.

Wskutek wniesionego przez R. S. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało w jakich przypadkach, stosownie do art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (jednolity tekst Dz. U. z 2012r. poz. 1137, dalej u.p.r.d.) pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela. Z kolei stosownie do art. 130a ust. 2a u.p.r.d. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 19 października 2012r.), od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Po myśli zaś art. 130a ust. 6 u.p.r.d. rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że w sprawie ma zastosowanie Uchwała Nr [...] Rady Miasta Stołecznego [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013 (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2012r. poz. 10224). Kolegium wskazało, że odwołujący w dniu 30 października 2013 r. zaparkował pojazd przy ul. [...] w sposób utrudniający wjazd lub wyjazd, innym uczestnikom ruchu. Czyn powyższy, stanowiący w wykroczenie z art. 90 i art. 97 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (jednolity tekst Dz. U. z 2010r. Nr 46, poz. 275 z późn. zm) odpowiada dyspozycji przepisu art. 130a ust. 1 pkt 1 u.p.r.d., stanowiącym o obligatoryjnym usunięciu pojazdu. Dyspozycja usunięcia pojazdu (nr[...] ), jak wynika z akt sprawy wydana została przez funkcjonariusza Straży Miejskiej[...], a zatem przez podmiot uprawniony do działania na mocy przepisu art. 130 a ust. 4 pkt 2) rzeczonej ustawy. Jak wynika z akt sprawy, wobec usunięcia pojazdu przez skarżącego uzasadnionym było odstąpienie na zasadzie art. 130a ust. 2 ustawy od odholowania pojazdu na parking strzeżony. Jednak, pomimo iż do faktycznego odholowania pojazdu na strzeżony parking nie doszło w niniejszej sprawie, to zawezwanie holownika i podjęcie czynności usunięcia niewątpliwie wygenerowało koszty usunięcia, a które zgodnie z Załącznikiem Nr 2 do Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013, wynoszą 478 zł dla pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.500kg. Zwrócono uwagę, że przepis art. 130a ust. 2 w związku z ust. 6 ustawy nie określa i nie wyszczególniania poszczególnych składników tych kosztów.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dalej również jako "WSA", uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd odwołał się do przepisów będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji i stwierdził, że warunkiem sine qua non wydania decyzji w przedmiocie nałożenia na właściciela pojazdu zapłaty kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, od której następnie odstąpiono, jest ustalenie, że koszty te rzeczywiście powstały. Z decyzji powinno wynikać jakie rzeczywiste koszty zostały wygenerowane w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, od którego następnie odstąpiono. W ocenie Sądu brak było racjonalnych podstaw by przyjąć, że samo wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu stanowi podstawę do wydania decyzji, w zw. z art. 130a ust. 2a ustawy. Obowiązek taki powstaje dopiero wówczas, gdy wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu, następnie cofniętej, spowodowało powstanie określonych, tj. rzeczywistych kosztów. Obciążenie kosztami wydania dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadku odstąpienia od tej czynności może bowiem nastąpić wyłącznie wtedy, gdy spełnione są następujące warunki: 1) wydano dyspozycję usunięcia pojazdu wobec zaistnienia okoliczności wymienionych w ust. 1-2 art. 130a ustawy; 2) odstąpiono od usunięcia pojazdu w związku ustaniem przyczyn uzasadniających usunięcie; 3) powstały koszty związane z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu. W takim też zakresie powinno być przeprowadzone postępowanie poprzedzające wydanie decyzji obciążającej kosztami za wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu. Postępowanie to winno więc obejmować m.in. ustalenie, czy wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów. Nie można w tej materii stosować swego rodzaju automatyzmu, tj. przyjmować, że skoro wydano dyspozycję, to choć została ona cofnięcia, wywołała określone koszty. Sąd w pełni podziela bowiem pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, iż w celu wydania decyzji w przedmiocie nałożenia na właściciela pojazdu obowiązku zapłaty kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, od której następnie odstąpiono, należy ustalić, czy koszty takie rzeczywiście powstały. Sąd wprawdzie stwierdził, że w sprawie zgromadzono dokumentację dotyczącą zgłoszenia dyspozycji usunięcia pojazdu i co do zasady nie budzi wątpliwości, to jednak nie wynika z niej, czy w związku ze zgłoszeniem podmiot dokonujący holowania wykonał jakiekolwiek czynności. W szczególności ruszył z miejsca postoju. Stan ten wskazywałby na sytuację, w której jedynymi czynnościami tego podmiotu było przyjęcie dyspozycji a następnie jej odwołania. Nie można też przyjąć, że wystawienie faktury przez firmę wykonującą usługi holownicze świadczy o powstaniu kosztów. W takim przypadku podmiot taki otrzymywał by wynagrodzenie za niewykonaną usługę w kwocie 26,90 zł. Następnie Miasto pobierało by opłatę związaną z dyspozycją usunięcia pojazdu w kwocie 478 zł. W rezultacie, bez ponoszenia rzeczywistych kosztów oba podmioty uzyskały by określone sumy pieniężne, kosztem osoby, która nie spowodowała powstania żadnych kosztów. W ocenie Sądu sytuacja taka stoi w rażącej sprzeczności z zasadami demokratycznego państwa prawa.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w[...], zaskarżając go w całości i zarzucając:

- naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie naruszenie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w wyniku przyjęcia, iż obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie nałożenia na właściciela pojazdu obowiązku zapłaty kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, od której następnie odstąpiono, powinien dokonać ustalenia w jakich okolicznościach doszło do wezwania firmy holowniczej do usunięcia pojazdu skarżącego, a także, czy i w jakim zakresie wezwanie to zostało wykonane oraz, czy i w jakich okolicznościach przyjazd holownika został odwołany oraz nakazanie przez uzupełnić w tym celu materiał dowodowy i raz jeszcze dokonać jego oceny,

2) art. 133 § 1 w z w. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie dowolnych ustaleń dowodowych wbrew materiałowi zgromadzonemu w aktach postępowania i przyjęcie, iż okoliczność powstania kosztów w związku z wydaną dyspozycją usunięcia pojazdu, od którego następnie odstąpiono, wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i nie jest ustalona w niniejszej sprawie, podczas gdy w aktach sprawy znajduje się faktura wystawiona przez firmę holującą, w której widnieją koszty usługi holowania przedmiotowego pojazdu,

- a także naruszenie przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., to jest:

3) art. 130a ust. 2a u.p.r.d. poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że obciążenie kosztami powstałymi w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, od którego to usunięcia odstąpiono jest możliwe po uprzednim ustaleniu okoliczności w jakich doszło do wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, odstąpienia od tej dyspozycji oraz, czy wydanie dyspozycji spowodowało powstanie rzeczywistych kosztów, którymi należy obciążyć podmiot zobowiązany, podczas gdy przepis nie uzależnia obciążenia kosztami od ustalenia okoliczności dotyczących wydania dyspozycji usunięcia pojazdu oraz od niej odstąpienia, a także od rzeczywistych kosztów związanych z przebytym przez holownik odcinkiem drogi od momentu wydania dyspozycji do momentu jej odwołania, a także przyjęcie, iż wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu i wyjazdu z bazy pojazdu do holowania w celu usunięcia danego pojazdu nie zawsze generuje koszty, podczas gdy w świetle powyższej regulacji do obciążenia kosztami wystarczającym jest wydanie dyspozycji wyjazdu pojazdu do holowania z bazy w celu usunięcia pojazdu, który spowodował powstanie kosztów z tym związanych,

4) art. 130a ust. 6 i 6a u.p.r.d w związku z załącznikiem nr 2 do uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013 (Dz. Urzędowy Woj. [...] z 2012 r., poz.[...]), określającym wysokość kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdu, którego dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 t. na 478 zł, poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, iż do obciążenia kosztami wydania dyspozycji pojazdu konieczne jest ustalenie rzeczywistych kosztów, którymi należy obciążyć podmiot zobowiązany.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi R. S., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczono argumentację mającą przemawiać za zasadnością podniesionych, względem wyroku Sądu I instancji, zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w skardze kasacyjnej.

W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść − w granicach określonych w skardze − do ocen o charakterze prawnomaterialnym. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę wydanego wyroku, został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obu podstawach: naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione zarzuty były uzasadnione.

Jako bezpodstawne uznać należy zarzuty naruszenia art. 133 § 1 w z w. z art. 134 § 1 p.p.s.a. I tak przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. mógłby zostać naruszony, gdyby Sąd I instancji na przykład przesłuchał świadków lub oparł swe rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który zawarty jest w aktach sprawy. Tymczasem podstawą orzekania przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie był materiał dowodowy zgromadzony i przedstawiony przez organy administracyjne w ramach przedmiotowego postępowania. Nie można zatem zarzucić Sądowi I instancji, że naruszył ów przepis dlatego, ze odmiennie ocenił materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Zasada niezwiązania sądu granicami skargi nie oznacza, że Sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997/3/104).

Natomiast zasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że warunkiem sine qua non wydania decyzji w przedmiocie nałożenia na właściciela pojazdu zapłaty kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, od której następnie odstąpiono, jest ustalenie, że koszty te rzeczywiście powstały. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie fakt powstania rzeczywistych kosztów (ich wysokość nie ma znaczenia) nie budzi wątpliwości. Na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...] zgłoszono holowanie pojazdu (k.10 a.a.), które następnie zostało anulowane. Z raportu drogowego wynika, że holownik przejechał 4,2 km, czas pracy 11 minut. W konsekwencji czego została wystawiona faktura z 13 sierpnia 2018r., gdzie pod pozycją 293 wykazano kwotę 26,90 złotych za wyżej wykonana usługę. Brak zatem jakichkolwiek podstaw do kwestionowania ustaleń stanu faktycznego w niniejszej sprawie i nakazywanie jego uzupełnienia organom administracyjnym.

Zasadne są także zarzuty naruszenia art. 130a ust. 2a u.p.r.d. oraz art. 130a ust. 6 i 6a u.p.r.d w związku z załącznikiem nr 2 do uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013 (Dz. Urzędowy Woj. [...] z 2012 r., poz. 10224).

Zgodnie z brzmieniem art. 130a ust. 1 pkt 5 u.p.r.d. pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Na podstawie art. 130a ust. 2a zd. 1 ww. ustawy, od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Stosownie do art. 130a ust. 2a zd. 2 i 3 powyższej ustawy, jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu, przy czym przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio. Jak wskazano wyżej, jeżeli wydana dyspozycja usunięcia pojazdu spowodowała powstanie kosztów (bez względu na ich realną wysokość), to można zobowiązać właściciela pojazdu do ich pokrycia w wysokości ustalonej ryczałtowo przez radę powiatu w drodze uchwały. W myśl bowiem art. 130a ust. 6 omawianej ustawy, wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu ustala corocznie rada powiatu w drodze uchwały.

Decyzją z [...] r., stosując ww. stan prawny, organ ustalił wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem ww. dyspozycji usunięcia pojazdu na kwotę 478 zł, tj. stosownie do treści załącznika nr 2 obowiązującej w dacie odstąpienia od usunięcia pojazdu - uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. [...] z[...] , poz.[...]). W świetle powołanych powyżej przepisów ustawy oraz uchwały Rady [...] z dnia [...] r. Nr [...] organ nie miał możliwości miarkowania wysokości kosztów orzekając na podstawie art. 130a ust. 2a ww. ustawy. Są one bowiem ustalane w wysokości ściśle określonej w uchwale, wyłącznie z uwzględnieniem masy całkowitej pojazdu (w przypadku samochodów osobowych). W roku 2015 koszty powstałe w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu obowiązywały w wysokości wskazanej w decyzji organu I instancji. Wbrew wyżej przytoczonej argumentacji wypowiedział się w zaskarżonym rozstrzygnięciu Sąd I instancji, który nie podzielił stanowiska organu, aby ustalona kwota (478 zł), a więc w pełnej wysokości ustalonej w uchwale, była prawidłowa, nakazując ustalenie rzeczywistych kosztów powstałych z dyspozycją usunięcia pojazdu, skoro do holowania nie doszło.

Podkreślić należy, iż pomimo tego, że do faktycznego odholowania pojazdu na strzeżony parking w niniejszej sprawie nie doszło, to wezwanie holownika niewątpliwie wygenerowało koszty usunięcia (czego nie neguje, a wręcz stwierdza również WSA), które – a zgodnie z załącznikiem nr 2 do uchwały – one wynoszą 478 zł dla pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.500 kg.

W ocenie NSA, w przedmiotowej sprawie organ I instancji zobligowany był do żądania od skarżącego zwrotu kosztów określonych zgodnie z uchwałą i co zasadnie zaakceptowało SKO w Warszawie. Przepisy uchwały ustaliły wysokość kosztów, powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.500 kg włącznie, w stałej i ryczałtowo określonej wysokości 478 zł. Kwota ta jest niezależna od okoliczności faktycznych (takich jak czas, który upłynął od wydania dyspozycji usunięcia pojazdu do odstąpienia od usunięcia, czy jaki dystans przejechał holownik) oraz niezależna od wysokości faktycznie powstałych kosztów i ich charakteru (czy są to koszty przejazdu holownika, kontaktu telefonicznego strażnika miejskiego z firmą holującą w celu przekazania dyspozycji, czy też inne). Została ona bowiem ustalona w maksymalnej dopuszczalnej stawce (zgodnie z art. 130a ust. 6 zd. 2 i ust. 6a p.r.d.), równej opłacie za usunięcie pojazdu. Wskazana uchwała, stanowi akt prawa miejscowego o charakterze wykonawczym, a więc jest przepisem prawa powszechnie obowiązującym i dlatego orzekające w sprawie organy nie były władne do oceny jej zapisów i nie mogły odstąpić od ustalenia kosztów, ani ustalić ich w innej wysokości (np. faktycznie poniesionych wydatków). Sąd I instancji także nie kwestionował obowiązywania tej uchwały.

W tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 sierpnia 2016 r. w sprawie I OSK 2644/14 (publ. Lex nr 2142157) uznając, iż ustawodawca ustanowił mechanizm ustalania opłat za usunięcie pojazdów nieuzależniony od faktycznej wysokości opłat w konkretnym przypadku (podobnie WSA w Warszawie w wyroku z dnia 28 marca 2017 r. w sprawie VII SA/Wa 2813/16, publ. cbosa), który to pogląd Sąd orzekający w tej sprawie w pełni akceptuje.

Nadto należy również podnieść, że przepis art. 130a ust. 2a w związku z ust. 6 p.r.d. nie określa i nie wyszczególnia składników kosztów usunięcia pojazdu. Ustawodawca nie precyzuje ich w żaden sposób, zaś ustalenie kosztów w wysokości ryczałtowej (jak w przedmiotowej uchwale) nie podlega kognicji Sądu w przedmiotowej sprawie, ani ocenie organów administracji.

W tym stanie rzeczy stwierdzając, że skarga kasacyjna jest uzasadniona, Naczelny Sąd Administracyjny miał podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku oraz do rozpoznania skargi w oparciu o art. 188 p.p.s.a., a w następstwie tego do oddalenia skargi na podstawie art.151 p.p.s.a.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego wydane zostało na zasadzie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.