Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2229/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2011 r. sprawy ze skargi J. K., L. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących L. K., J. K. solidarnie kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/Wa 2229/10

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2003r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - po rozpatrzeniu wniosku J. i L. K., stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia[...] lipca 2009r., w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych przekraczających zakres upoważnienia, udzielonego postanowieniem Sądu Okręgowego w C. z dnia [...] maja 2008r., sygn. akt [...]; zaś w pozostałym zakresie odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Pismem z dnia 14 stycznia 2010r., J. i L. K., wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] kwietnia 2009r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą C. i B. K. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych mających na celu podział budynku na dwa odrębne lokale użytkowe w L. przy ul. [...] nr [...] , nr dz. [...].

Po rozpatrzeniu złożonego wniosku oraz przeanalizowaniu akt sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że stosownie do art. 32 ust. 4 pkt. 2 ustawy - Prawo budowlane - wg. stanu na dzień wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2009r. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor, składając oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w przypadku współwłasności zobowiązany jest posiadać zgodę współwłaścicieli nieruchomości obejmująca konkretną inwestycję budowlaną

Organ wskazał, iż zgodnie z art. 199 kc postanowienie sądu powszechnego zastępuje zgodę współwłaścicieli na prace adaptacyjne budynku mieszkalnego (czy też budowę obiektu budowlanego) na nieruchomości będącej współwłasnością, stanowi tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt. 2 Prawa budowlanego, wyłącznie w granicach określonych w tym postanowieniu wyznaczających zakres prac budowlanych.

Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowy budynek, znajdujący się na działce nr ew.[...], przy ul. [...], w L. stanowi współwłasność inwestorów – C. i B. K. oraz J. i L. K.

Z analizy dokumentacji projektowej wynika, iż wniosek o pozwolenia na budowę złożony przez C. i B. K. z dnia [...] września 2008r., obejmował wykonanie robót budowlanych mających na celu podział budynku na dwa odrębne lokale użytkowe. Do ww. wniosku inwestorzy dołączyli oświadczenie z dnia 19 września 2008r., o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Prawdziwość powyższego oświadczenia została zakwestionowana przez J. i L. K. Organ wskazał, że do przeprowadzenia prac adaptacyjnych, w celu podziału przedmiotowego budynku, znajdującego się na działce nr ew. [...] , na dwa odrębne lokale użytkowe, inwestorzy zostali upoważnieni postanowieniem Sądu Okręgowego w C. z dnia [...] maja 2008r., sygn. akt [...] .

Jak wynika z akt sprawy, Sąd Okręgowy w C. ww. orzeczeniem uznał za uzasadnione, co do zasady, żądanie zniesienia współwłasności przedmiotowego budynku poprzez ustanowienie odrębnej własności dwóch lokali użytkowych oraz upoważnił również C. i B. K. do wykonania ww. prac adaptacyjnych zgodnie z projektem sporządzonym przez biegłego sądowego W. S. ze stycznia 2007r. Wskazać w tym miejscu należy, iż stosownie do lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wobec powyższego jest przepisem prawa materialnego, który dotyczy też postępowań przed organami administracji publicznej.

Analiza ww. projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Starosty L. z dnia [...] kwietnia 2009r., wykazała, iż zaprojektowane roboty adaptacyjne w pomieszczeniu socjalnym 1.5 (rzut parteru, rys. 3) oraz dotyczące lokalizacji schodów w piwnicy i na parterze (rzut piwnicy rys. 2; rzut parteru, rys. 3) nie pokrywają się z robotami przewidzianymi w projekcie sporządzonym przez ww. biegłego sądowego W. S. ze stycznia 2007r.

Jak wynika z akt sprawy, J. i L. K. nie wyrazili zgody na wykonanie robót budowlanych w zakresie, w jakim były one niezgodne z postanowieniem Sądu Okręgowego w C. z dnia [...] maja 2008r. (pismo z dnia [...] października 2010r.).

W związku z powyższym, C. i B. K. posiadali prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tylko w granicach zakreślonych postanowieniem Sądu Okręgowego w C. dnia [...] maja 2008r., sygn. akt [...]; wyznaczających zakres prac adaptacyjnych. Brak zgody współwłaścicieli na inne, niż określone w ww. opinii z 2007r. prace budowlane był równoznaczny z brakiem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co wykluczało możliwość wydania przez organ pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, w zakresie niezgodnym z projektem sporządzonym przez biegłego sądowego.

Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009r., w części przekraczającej zakres upoważnienia do wykonania robót przewidzianych w opinii biegłego sądowego W. S. ze stycznia 2007r., jest obarczona wadą, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a., tj. została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt. 2 Prawa budowlanego (będącym przepisem ius cogens) w związku z art. 7 i 77 § 1 Kpa. Dodatkowo pozostawienie w obrocie prawnym ww. decyzji wywołałoby negatywne skutki, o charakterze społeczno-gospodarczym w postaci akceptacji, nie respektowania prawomocnych orzeczeń sądów powszechnych RP, niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa.

Jednocześnie organ wskazał, że nie stwierdzono innych wad wynikających z art. 156 § 1 K.p.a., w odniesieniu do weryfikowanej decyzji Wojewody [...] z

dnia [...] lipca 2009r. Na marginesie natomiast wyjaśniono wnioskodawcom, że upoważnienie do wykonania robót budowlanych, wynikające z wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia [...] maja 2008r., sygn. akt [...] nie jest równoznaczne z obowiązkiem ich wykonania, a tym bardziej obowiązkiem ich wykonania w określonym terminie i równocześnie. Dlatego organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą oceniać, czy kwestionowany projekt budowlany uwzględnia wszystkie roboty, upoważnienie, do wykonania których uzyskali inwestorzy.

C. i B. K. od powyższej decyzji złożyli wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.

Decyzją z dnia [...] września 2010r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] lipca 2010r. i odmówił w całości stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009r.,

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę uznał, że rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawarte w decyzji z dnia [...] lipca 2010 r., w części stwierdzającej częściową nieważność decyzji organu administracji architektoniczno budowlanej stopnia wojewódzkiego z dnia [...] lipca 2009 r. jest niezasadne w związku z czym zachodzą podstawy do weryfikacji stanowiska zawartego w powyższej decyzji z dnia [...] lipca 2010 r.

Po ponownym, szczegółowym przeanalizowaniu całości akt przedmiotowej sprawy organ wskazał, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki społeczne, wywołane decyzją. Traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znaczenie większa niż stabilność ostatecznej decyzji zaś skutki powodują, że takie rozstrzygnięcie nie może być zaakceptowane jako wydane przez organ praworządnego państwa.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że B. i C. K. wystąpili z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Do przedmiotowego wniosku dołączyli projekt

architektoniczno-budowlany podziału budynku handlowo-usługowego na dwa oddzielne lokale użytkowe oraz zmianę sposobu użytkowania, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] grudnia 2007 r., sygn. akt I Ns [...] zmienione częściowo postanowieniem Sądu Okręgowego w C. z dnia [...] maja 2008 r., sygn. akt [...].

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009r., Starosta L. zatwierdził przedłożony projekt budowlany i udzielił C. i B. K. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych mających na celu podział budynku na dwa odrębne lokale użytkowe w L. przy ul. [...] nr [...], utrzymaną następnie w mocy decyzją Wojewody [...] (po rozpatrzeniu odwołania J. i L. K. ) z dnia [...] lipca 2009 r.,

Dokonując szczegółowej analizy projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Starosty L. z dnia [...] kwietnia 2O09r, organ stwierdził, że zaprojektowane roboty adaptacyjne w pomieszczeniu socjalnym I. 5 (rzut parteru, rys 3) oraz dotyczące lokalizacji schodów z parteru do piwnicy w lokalu oznaczonym lit 1 (rzut piwnicy rys 2, rzut parteru, rys 3) nie pokrywają się dokładnie z opracowaniem projektowym sporządzonym przez biegłego sądowego W. S. ze stycznia 2007r. Zatwierdzona dokumentacja przewiduje pozostawienie sanitariatów (lustrzanych) pomieszczeń sanitarnych WC oraz realizację od północnej strony dodatkowego otworu drzwiowego wraz z zewnętrznymi schodami. Ponadto zatwierdzony projekt nie przewiduje (co w istocie zdaje się stanowi główny zarzut J. i L. K. w stosunku do tejże dokumentacji) w piwnicy, w lokalu oznaczonym nr [...] kotłowni. Organ podkreślił, że opracowanie biegłego sądowego stanowi tylko koncepcję podziału a nie jest projektem podziału budynku.

W szczególności, w ocenie organu, zatwierdzony weryfikowaną decyzja projekt w istocie odzwierciedla sposób podziału (rozumianego jako podział na 2 odrębne lokale) przedmiotowego budynku albowiem ściany wg których ma przebiegać podział zaprojektowane są dokładnie w ten sam sposób jak opracowanie biegłego sądowego W. S.. Zatem mając na uwadze postanowienie Sądu Okręgowego w C. z dnia [...] maja 2008r, sygn. akt [...] w

zakresie jakim upoważniono inwestorów do wykonania prac adaptacyjnych, uwzględniając także aspekt celu w jakim została sporządzona opinia biegłego sądowego W. S. ze stycznia 2007 r., tj. zniesienie współwłasności oraz przeanalizowywując ponownie materiał dowodowy organ stwierdził, że różnice w zakresie projektowanych robót budowlanych przewidzianych projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty L. z dnia [...] kwietnia 2009 r. a opracowaniem biegłego sądowego W. S. nie mogą stanowić kwalifikowanego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa.

W ocenie organu wskazane różnice stanowić mogą, co najwyżej naruszenie prawa, jednakże w aspekcie przesłanek decydujących o rażącym naruszeniu, tj. oczywistości naruszenia prawa, charakteru przepisu, który został naruszony oraz skutków społecznych. W przedmiotowej sprawie można stwierdzić naruszenie art 32 ust. 4 pkt. 2 Prawa budowlanego w części dotyczących różnic opisanych wyżej jednakże oczywistość tego naruszenia - w aspekcie całokształtu przedmiotowej sprawy budzi ogromne wątpliwości. Również ocena skutków społeczno-gospodarczych w przedmiotowej sprawie nie przemawia za stwierdzeniem nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r.

W przedmiotowej sprawie również stabilność, trwałość i ochrona ostatecznej decyzji Wojewody [...], wynikająca z art. 16 Kpa, posiada większą wagę niż naruszenia jakich się dopuściły organy administracji architektoniczno-budowlanej.

Odnosząc się natomiast do kwestii braku kotłowni w lokalu oznaczonym nr [...], organ wskazał, że upoważnienie do wykonania robót budowlanych, wynikające z wyroku Sądu nie jest równoznaczne z obowiązkiem ich wykonania, a tym bardziej obowiązkiem ich wykonania w określonym terminie i równocześnie. Dlatego organ nie oceniał, czy kwestionowany projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty L. z dnia [...] kwietnia 2009 r., uwzględnia wszystkie roboty budowlane, w stosunku do wykonania których inwestorzy uzyskali upoważnienie. Kwestia ta, w istocie związana z konfliktem pomiędzy współwłaścicielami przedmiotowego budynku, stanowi spór, który w ocenie organu nadzoru może być rozwiązany na drodze postępowania sądowo cywilnego.

J. i L. K. złożyli skargę na decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

art. 7, 8, 77§1 kpa poprzez wadliwe przyjęcie, że opracowanie biegłego sądowego

stanowi tylko koncepcję podziału a nie jest projektem podziału budynku.,

przepisów prawa materialnego tj. art. 173, 175 ust. 1 i 184 Konstytucji w zw. z art.

365 §1 kpc wobec stwierdzenia, że różnica w zakresie projektowanych robót

budowlanych zatwierdzonych decyzją Starosty [...] a opracowaniem

biegłego sądowego W. S. nie mogą stanowić kwalifikowanego

naruszenia w rozumieniu art. 156§1 pkt. 2 kpa oraz wobec stwierdzenia, że w

okolicznościach niniejszej sprawy stabilność, trwałość i ochrona ostatecznej decyzji

Wojewody [...] z dnia [...] .07.2009r. wynikających z art. 16 kpa posiada większą

wagę niż naruszenia, jakich dopuściły się organy administracji.

art. 3 pkt. 11 i 32 ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 199 kc i 365 §1 kpc

poprzez wydanie decyzji mimo braku zgody na wykonanie robót budowlanych w

sposób niezgodny z postanowieniem Sądu Okręgowego w C. .

- art. 11 ust. 1 i ust. 2 ustawy o własności lokali poprzez stwierdzenie, że

upoważnienie do wykonania robót budowlanych wynikające z postanowienia sądu

nie jest równoznaczne z obowiązkiem ich wykonania tym bardziej z obowiązkiem ich

wykonania w określonych terminie i równocześnie.

Dodatkowo skarżący podnieśli zarzut niedoręczenia im pisma zawierającego wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, co w ich ocenie stanowi naruszenie art. 8 kpa.

W konkluzji wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Jednocześnie wnieśli o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego F. Ł. na okoliczność niezgodności i wynikających z projektu budowlanego prac adaptacyjnych z pracami wskazanymi w postanowieniach sądów powszechnych.

Na rozprawie dnia 7.09.2011 r. Sąd dopuścił w/w dowód,

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji jednakże nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są słuszne.

Należy podkreślić, że trafnie organ wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w jednym z nadzwyczajnych postępowań - postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie w tym trybie jest zbadanie czy kontrolowana przez niego decyzja nie jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156§1 pkt. 2 kpa. Jedną z przesłanek skutkujących nieważnością decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowo administracyjnym utrwaliło się stanowisko wskazujące, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (tak: NSA w wyroku z dnia 8.07.201 Or. w sprawie I OSK 170/10 oraz w wyroku z dnia 2.02.2005r. w sprawie I OSK 1134\04, Lex 165717).

Przedmiotem oceny organu w postępowaniu nieważnościowym była decyzja, mocą której organ architektoniczno - budowlany zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych mających na celu podział budynku na dwa odrębne lokale użytkowe. Podstawę prawną tej decyzji stanowił m.in. art. 32 ust.1 pkt. 4 Prawa budowlanego. Wskazany przepis jest jasny w swej

treści i wynika z niego, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie osobie, która spełni wskazane w tym przepisie przesłanki a mianowicie:

1.złożyła wniosek w sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

1a(...)

2. złożyła oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Nie jest sporne w niniejszej sprawie, że złożenie wniosku o udzielenie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych poprzedzone zostało wydaniem przez sąd powszechny postanowienia wstępnego, mocą którego sąd zezwolił B. i C. K. na wykonanie robót budowlanych polegających na:

-zlikwidowaniu sanitariatów przy pomieszczeniach sklepowych, -wykonanie schodów z parteru do piwnic w lokalu nr [...],

- wykonanie ścianki działowej dzielącej parter na dwie symetryczne części

budynku,

* wykonanie prac budowlanych tworzących korytarze o szerokości 120 cm,

-przebudowę istniejących sanitariatów na 2 oddzielne,

* wykonanie ścianki dzielącej pomieszczenia podpiwniczenia,

-wykonanie w miejscu istniejących drzwi o szerokości 2, 6 m w podpiwniczeniu budynku dwóch drzwi o szerokości 120 cm,

-wykonaniu pomieszczenia kotłowni z kominem w lokalu nr [...].

Jak trafnie wskazał organ rozpoznając sprawę po raz pierwszy jak i na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy powyższe postanowienie - wydane w oparciu o art. 199 kc - zastępuje zgodę współwłaścicieli na wykonanie robót budowlanych w nieruchomości pozostającej we współwłasności. A zatem rację ma

organ, że inwestorzy posiadali prawo do dysponowania gruntem na cele budowlane tylko w takich granicach jak wskazał to sąd powszechny.

Analiza projektu architektoniczno - budowlanego zatwierdzonego inkryminowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją wskazuje natomiast , że organ udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących część w/w robót a nadto część postanowieniem tym nie objętych. Zrezygnowano bowiem z wyburzenia istniejących nie spełniających wymogów sanitariatów ale zaprojektowano wykorzystanie ich na pomieszczenia gospodarczo - porządkowe. Nie zaprojektowano również robót związanych z wykonaniem kotłowni z lokalu nr [...]. Wymaga podkreślenia, że zatwierdzony projekt budowlany przewidywał wykonanie dodatkowego wejścia do lokalu nr [...] dla lepszej komunikacji dla pracowników poprzez zlikwidowanie okna i wstawienie w to miejsce drzwi i umieszczenie schodów w lekkiej stalowej konstrukcji samonośnej. Prace te nie były objęte opinią biegłego W. S. oraz postanowieniem sądu powszechnego. W konsekwencji należało przyjąć, że inwestorzy - pp. C.i.B. K. nie legitymowali się zgoda pozostałych współwłaścicieli (zastąpioną rozstrzygnięciem Sądu) na wykonanie robót budowlanych nieobjętych postanowieniem sądu powszechnego. Powyższe oznacza, że w omawianym zakresie nie posiadali oni prawa dysponowania gruntem na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt. 2 Prawa budowlanego.

Powyższa okoliczność wskazuje, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja została wydana z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt. 2 Prawa budowlanego. Biorąc pod uwagę, że przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i jest jasny w swej treści w ocenie Sądu stwierdzone naruszenie ma charakter rażący. Sąd podziela przy tym w pełni rozważania organu, że traktowanie naruszenia, jako "rażące" może mieć miejsce wyjątkowo jednakże z takim właśnie naruszeniem mamy do czynienia w niniejszej sprawie skoro zaskarżona decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z jednoznacznie brzmiącym przepisem prawa.

Sąd nie podzielił przy tym stanowiska organu II instancji, co do tego, że stwierdzone równice w istocie mają nieistotny charakter a zatwierdzony projekt budowlany w istocie odzwierciedla sposób podziału przedmiotowego budynku wskazany w opinii biegłego sądowego albowiem ściany, wg których ma przebiegać

podział zaprojektowane są dokładnie w taki sam sposób jak opracowanie biegłego sądowego. Nie negując prawidłowości tych ustaleń wskazać należy, że organ zdaje się nie zauważać, że oprócz prac wymienionych w postanowieniu sądu powszechnego przedłożony projekt i zatwierdzony przez organ obejmował prace takie jak wybudowanie osobnego wejścia do lokalu nr [...] oraz schodów. Ani sad w postanowieniu wstępnym z dnia [...].12.2007r. ani małżonkowie K. (współwłaściciele) nie wyrażali zgody na wykonanie tego rodzaju robót. Podobnie należy ocenić zmianę sposobu użytkowania sanitariatów przy pomieszczeniach sklepowych na pomieszczenia socjalno - użytkowe. Co więcej tego rodzaju prace nie zostały wskazane przez biegłego sądowego, jako niezbędne do wyodrębnienia osobnych własności lokali. Niczym zatem nie jest uzasadnione stanowisko organu co do tego, że wskazane różnice de facto prowadzą do wyodrębnienia odrębnych lokali i zniesienia współwłasności. Innymi słowy dowolne są ustalenia organu, że prace polegające na realizacji drugiego wejścia do lokalu nr [...] dla poprawienia komunikacji oraz schodów o lekkiej konstrukcji mają służyć wyodrębnieniu odrębnych lokali a zatem, że wydanie decyzji udzielającej zezwolenia na ich wykonanie nie mogą uzasadniać przyjęcia, że naruszenie prawa miało charakter rażący,

Natomiast nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżących, co do tego, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja narusza prawo z uwagi na to, że nie obejmuje wykonania wszystkich robót budowlanych wymienionych w postanowieniu wstępnym w szczególności kotłowni w lokalu nr [...]. Bezsprzecznie -zgodnie z treścią art. 365 § 1kpc prawomocne orzeczenie sądu wiąże strony i sąd, który je wydał oraz inne sądy i organy. Rację ma jednak organ, który wskazał, że "związanie" w okolicznościach niniejszej sprawy nie oznacza wykonania robót budowlanych dokładnie w takim zakresie jak wskazany w orzeczeniu w tym samym czasie. Innymi słowy organ architektoniczno budowlany nie może wykroczyć poza rozstrzygnięcie sądu powszechnego zaś może zezwolić na wykonanie prac w mniejszym zakresie. Inną zaś kwestią jest czy zakres inny (mniejszy) niż wskazany w tym rozstrzygnięciu pozwoli na wydanie rozstrzygnięcia ostatecznego w sprawie o zniesienie współwłasności budynku. Ta kwestia w żaden sposób nie może być oceniona przez organ architektoniczno budowlany a w konsekwencji Sąd administracyjny, pozostaje w kompetencji sądu powszechnego.

Reasumując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego - art. 156 1 pkt. 2 kpa w zw. Z art. 32 ust. 4 pkt. 2 prawa budowlanego a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając ponownie wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy organ weźmie pod uwagę wskazaną wyżej ocenę prawną.

Natomiast Sad wprawdzie podzielił zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego - art. 8 kpa poprzez niedoręczenie skarżącym pisma - wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy jednakże uchybienie to pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organowi znane było wszak stanowisko skarżących w przedmiotowej sprawie albowiem zostało ono szczegółowo przedstawione w uzasadnianiu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] w niedoręczone pismo zawierało jedynie polemikę z tym stanowiskiem.

I wreszcie Sąd stwierdził, że decyzja GINB z [...] .07.201 Or. została wydana z naruszeniem art. 107 §3 kpa. Należy bowiem zauważyć, że wskazaną decyzją organ "stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...].07.2009r. w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych przekraczający zakres upoważnienia (...)". Ani zatem komparycja powyższej decyzji ani uzasadnienie nie przedstawiają w sposób jednoznaczny, w jakim zakresie organ wyeliminować decyzję z dnia [...].07.2009r. z obrotu prawnego. Decyzja wydana w zgodzie z zasadami określonymi w art. 107§3 kpa winna zawierać szczegółowy zakres stwierdzenia nieważności. Biorąc pod uwagę treść art. 138§1 i 2 kpa Sąd doszedł do przekonania, że wskazana wyżej wada decyzji organu I instancji może zostać "naprawiona" przez organ rozpoznający wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Zasada dwuinstancyjności nakazuje bowiem organowi ponownie sprawę rozpoznać i rozstrzygnąć biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy.

Natomiast jedynie na marginesie Sąd wskazuje, że organ nie rozważył czy wydaniu decyzji z dnia [...].07.2009r. nie stał na przeszkodzie art. 32 ust. 4 pkt. 1 Prawa budowlanego.

Z tych wszystkich względów – w oparciu o art. 145 pkt. 1 lit. a oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 152. Poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.

Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 i 2005 tej ustawy.