Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 719/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2008 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

W okresie od 14 września do 12 października 2005 r. przeprowadzono kontrolę przedsiębiorstwa S. Z. [...] z siedzibą w L. (dalej: przedsiębiorcy).

Na podstawie wyników kontroli opisanych w protokole Nr [...], suma kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia wyniosła 30.350 zł, jednak zgodnie z art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 30.000 złotych.

Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez S. Z. od ww. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2005 r.:

1. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 7.850 zł za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia przy wykonywaniu transportu drogowego i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji,

2. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł za nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego, przełącznik grup czasowych nie był używany lub był używany nieprawidłowo i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji,

3. w pozostałym zakresie (tj. nałożenia kar w łącznej kwocie 19.150 zł.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W wyniku rozpatrzenia skargi przedsiębiorcy na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2005 r., co do kary pieniężnej w wysokości 19 150 złotych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1689/06, uchylił zarówno zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006r. w punkcie 3 jak i poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2005r. w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 19150 złotych

Ponownie rozpoznając sprawę (w zakresie punktu 1 i 2 decyzji GITD z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...]), [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej powoływany również jako: "WITD") powtórnie nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 7850,00 złotych (decyzja z [...] listopada 2006 r. Nr [...]).

Natomiast w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych (pkt 2 decyzji GITD z [...] lipca 2006r.) postępowanie administracyjne zostało przez WITD umorzone, co wynika z wyjaśnień skarżącego złożonych na rozprawie w dniu 10 lipca 2008r. w sprawie niniejszej.

S. Z. odwołał się od ww. decyzji WITD z [...] listopada 2006r. do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] , utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Nie zgadzając się z decyzją GITD z dnia [...] czerwca 2007 r., skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 6 marca 2008 r. wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1488/07 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję WITD z [...] listopada 2006 r. (v. akta sprawy VI SA/Wa 1488/07). Na rozprawie w dniu 10 lipca 2008 r. skarżący S. Z. podniósł, że sprawa administracyjna w zakresie ww. kar jest nadal w toku.

W rozpatrywanej aktualnie sprawie, pismem z dnia 12 lutego 2007 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął wobec S. Z. postępowanie administracyjne "w sprawie zwróconej do ponownego rozpoznania decyzją Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2006r. znak VI SA/Wa 1689/06 dotyczącej stwierdzonych naruszeń protokołem kontroli przedsiębiorstwa nr [...] "

Następnie, pismem z dnia 23 marca 2007 r. [...] WITD poinformował skarżącego o zakończeniu postępowania oraz możliwości zapoznania się z aktami w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia.

Kolejnym pismem z 29 marca 2007 r. [...] WITD wezwał przedsiębiorcę do okazania m.in. dokumentacji finansowo – księgowej, delegacji służbowych wystawionych na wymienionych w tym piśmie kierowców, zakresu czynności kierowców zatrudnionych w kontrolowanym podmiocie, innych dokumentów. Wezwanie zostało dodatkowo sprecyzowane przez organ i w nowej wersji ponowione (v. pismo WITD z 17 kwietnia 2007 r. [...])

Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na przedsiębiorcę S. Z. karę pieniężną w wysokości 19 500 złotych tytułem:

1) skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego – lp. 1.11.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym – 3950 złotych

2) Przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia bez przerwy, przy wykonywaniu transportu drogowego - lp. 1.11.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym – 200 złotych

3) Nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, podczas kontroli w przedsiębiorstwie - lp. 1.11.11 pkt 1a załącznika do ustawy o transporcie drogowym, 13 500 złotych

4) wykresówka nie zawiera przepisowych wpisów: miejsca i daty końcowej używania wykresówki oraz stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu - lp. 1.11.11 pkt 4c załącznika do ustawy o transporcie drogowym 200 złotych

5) wykresówka nie zawiera przepisowych wpisów stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu – l.p.1.11.11. pkt 4 lit f) załącznika do ustawy o transporcie drogowym – 200 złotych

6) nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu l.p. 1.11.9 pkt 1 lit c) załącznika do ustawy o transporcie drogowym – 700 złotych

7) nieprawidłowe działanie przyrządu rejestrującego kontrolnego – wykresówka z danego dnia była zbyt długo zapisywana l.p. 1.11.9 załącznika do ustawy o transporcie drogowym – 750 złotych

W uzasadnieniu decyzji WITD szczegółowo umotywował poszczególne naruszenia, podkreślając, że czyni to zgodnie z przywołanymi w decyzji motywami wyroku WSA w Warszawie wydanego sprawie VI SA/ Wa 1689/06, w którym Sąd nakazał postawić zarzuty w sposób ostateczny oraz wszcząć postępowanie i umożliwić stronie wypowiedzenie się, co do postawionych zarzutów.

Rozpatrując odwołanie S. Z. od powyższej decyzji, GITD uznał podniesione w nim zarzuty za nieusprawiedliwione. Organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, ma oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz została uzasadniona zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a

W skardze na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie S. Z. zarzucił, że postępowanie administracyjne było prowadzone w sposób niedbały, ponadto organ nałożył na przedsiębiorcę karę za nieokazanie zaświadczeń o nieporowadzeniu pojazdu - l.p. 1.11.11. pkt a) załącznika do ustawy o transporcie drogowym, podczas gdy zaświadczenia te są wymagane podczas kontroli drogowej a nie kontroli w przedsiębiorstwie.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Na rozprawie w dniu 10 lipca 2008 r., która odbyła się pod nieobecność organu, prawidłowo zawiadomionego o terminie rozprawy, skarżący popierał skargę i podniósł, że w dniu 6 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzje: GITD i WITD nakładające na stronę karę w wysokości 7850 zł (postępowanie administracyjne jest w toku). Ponadto poinformował, że "kara pieniężna w wysokości 3000 złotych została umorzona bezpośrednio po wyroku z 15 listopada 2007r. "

Sąd ustalił, że wyrok o którym mowa zapadł w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1488/07.

Postanowieniem wydanym na rozprawie Sąd dopuścił dowód z akt sprawy VI SA/Wa 1488/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt (lub stwierdzić jego nieważność) tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że akt ten narusza prawo materialne – w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub procesowe – w stopniu mogącym mieć wpływ istotny.

Należy ponadto podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Ponadto, wobec treści art. 153 p.p.s.a., sąd rozpoznający niniejszą sprawę był związany oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2006r., sygn. akt VI SA/Wa 1689/06.

Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazano.

W rozpatrywanej sprawie podkreślenia wymaga, że w wyniku przeprowadzonej kontroli w przedsiębiorstwie stwierdzono szereg naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym a suma kar za poszczególne naruszenia przekroczyła kwotę 30 000 złotych. Obligowało to organ pierwszej instancji do ograniczenia wysokości nałożonej kary na podstawie art. 92 ust.2 pkt 2 utd do kwoty.30 000 złotych. Tak też organ uczynił, dając temu wyraz w decyzji z dnia [...] września 2005 r. Nr [...]. Uwypuklenia wymaga, że powyższa decyzja została zaskarżona przez S. Z. w całości natomiast GITD decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 7 850 zł oraz 3000 złotych i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Jednocześnie w pozostałym zakresie (tj. nałożenia kar w łącznej kwocie 19.150 zł.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. S. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z [...] lipca 2006 r. żądając uchylenia tejże decyzji w zakresie w jakim nakłada ona na skarżącego karę w wysokości 19 150 złotych na którą składa się suma kilku kar jednostkowych. Zaakcentowania wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrując powyższą skargę w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1689/06 rozstrzygał w granicach sprawy tj. w zakresie kar pieniężnych nałożonych podczas kontroli w przedsiębiorstwie za naruszenia znajdujące odzwierciedlenie w protokole kontroli Nr [...] a więc również w części niezaskarżonej przez stronę. Sąd administracyjny mógł skorzystać z uprawnień jakie daje mu art. 134 § 2 p.p.s.a. w odniesieniu do rozstrzygnięcia GITD w zakresie kar 7.850 złotych (punkt 1 ww. decyzji) oraz 3000 złotych (punkt 2 ww. decyzji). Jak wynika z treści wyroku wydanego w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1689/06 Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję WITD w zakresie w jakim nakłada ona na skarżącego karę w wysokości 19 150 złotych.

Reasumując należy stwierdzić, że z chwilą uprawomocnienia się ww. wyroku, co nastąpiło 23 stycznia 2007r., z obrotu prawnego ostatecznie została usunięta decyzja o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 30.000 złotych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w przedsiębiorstwie a sprawa wróciła do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W ocenie Sądu, w omawianym stanie faktycznym, ponownie rozpatrując sprawę organ powinien objąć postępowaniem sprawę podmiotowo i przedmiotowo tożsamą tj. postępowanie musi dotyczyć wszystkich naruszeń stwierdzonych protokołem kontroli przedsiębiorstwa. W innym bowiem przypadku nie jest możliwe prawidłowe zastosowanie ograniczenia wysokości kary o jakim mowa w art. 92 ust.2 pkt 2 utd., gdyż ograniczenie nie dotyczy poszczególnych kar na zasadzie "po trochę z każdej kary", ale sumy kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli w tym przypadku przedsiębiorstwa. W ocenie Sądu, w wypadku wykonywania przewozu drogowego z naruszeniem, więcej niż jednego z warunków, określonych w ustawie o transporcie drogowym lub przepisach wymienionych w art. 92 ust. 1 tej ustawy, organ nakładający karę pieniężną za stwierdzone naruszenia załatwia w drodze decyzji jedną sprawę administracyjną. Dokonując analizy treści art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stwierdzić należy, że wypełnienie dyspozycji tego przepisu następuje w wypadku wykonywania przewozu drogowego lub innych czynności związanych z przewozem z naruszeniem określonych obowiązków lub warunków, wynikających z wymienionych w nim ustaw. Chodzi tu o jeden czyn (podjęte działanie) podmiotu wykonującego przewóz drogowy, sprzeczny z prawem, którego konsekwencją jest nałożenie kary pieniężnej. Niezależnie od stwierdzonej liczby naruszonych przepisów będzie to jedna sprawa administracyjna załatwiana jedną decyzją administracyjną określającą karę pieniężną, na którą będą się składać kary za poszczególne naruszenia. Za przyjęciem takiej wykładni omawianego przepisu przemawia także, o czym już wspominano, treść art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, który ogranicza sumę kar pieniężnych nakładanych podczas jednej kontroli. Zważywszy, że ustawodawca nie przewidział żadnego trybu ustalania "łącznej kary pieniężnej", to przy założeniu wielości spraw administracyjnych załatwianych odrębnymi decyzjami przestrzeganie zakazu przekroczenia określonej w art. 92 ust. 2 sumy kar pieniężnych byłoby w praktyce niemożliwe. Zdaniem Sądu, z unormowania art. 92 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym wynika, że przedmiotem sprawy administracyjnej jest nałożenie kary pieniężnej za wszystkie naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 kwietnia 2008r. sygn. akt II GSK 29/08 (niepubl.) zauważył, że w kodeksie postępowania administracyjnego nie przewidziano możliwości prowadzenia jednego postępowania w kilku sprawach dotyczących tego samego podmiotu. Skoro ustawodawca nie dopuścił takiej możliwości w przepisie szczególnym - ustawie o transporcie drogowym, jak również nie stworzył instrumentu pozwalającego na ograniczanie, stosownie do art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, sumy kar pieniężnych nałożonych decyzjami podjętymi w odrębnych sprawach, to należy przyjąć, że jego wolą było takie ukształtowanie postępowania, by nałożenie kary pieniężnej za stwierdzone podczas jednej kontroli naruszenia stanowiło przedmiot jednej sprawy administracyjnej.

Tymczasem w niniejszej sprawie, w ramach jednego postępowania kontrolnego prowadzonego wobec skarżącego przedsiębiorcy organ wydawał odrębne decyzje, w których nakładał kary za poszczególne naruszenia. W aktach nadesłanej sprawy administracyjnej nie ma żadnego dokumentu świadczącego o tym na jakim etapie znajduje się aktualnie postępowanie w zakresie pozostałych kar. Jedynie na podstawie wyjaśnień skarżącego Sąd ustalił, iż postępowanie administracyjne w zakresie kary w łącznej wysokości 7850 złotych jest w toku – przed organem pierwszej instancji (decyzja o nałożeniu tejże kary została uchylona przez WSA prawomocnym wyrokiem z dnia 6 marca 2008 r. wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1488/07). Ponadto, jak wynika z oświadczenia skarżącego, w zakresie kary 3000 złotych organ postępowanie umorzył. Trzecim rozstrzygnięciem organu wydanym w toku rozpatrywanej sprawy jest decyzja będącą przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, nakładająca na stronę karę w łącznej wysokości 19 500 złotych na którą składało się szereg kar jednostkowych za poszczególne naruszenia. Uwypuklenia przy tym wymaga, że kara pieniężna nałożona aktualnie kontrolowaną decyzją jest wyższa niż wynika to z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1689/06, poprzedzającego wydanie tejże decyzji (kara nałożona poprzednią decyzją, uchyloną przez Sąd, wynosiła 19.150 złotych a obecnie wynosi - 19 500 złotych). Świadczy to o tym, że ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględnił również inne - niż poprzednio - naruszenia stwierdzone protokołem kontroli przedsiębiorstwa. W ocenie Sądu, w sytuacji stwierdzenia podczas kontroli przedsiębiorstwa wielu naruszeń, rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej powinno zakończyć się wydaniem jednej decyzji, w przeciwnym razie dochodzi do naruszenia art. 92 ust.1 pkt 2 utd w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik. Przedmiot postępowania administracyjnego w sprawie kontroli przedsiębiorstwa, gdzie suma nałożonych kar przekracza 30.000 złotych nie jest podzielny w tym znaczeniu, że możliwe będzie rozstrzyganie kolejno, co do istoty o kilku elementach składających się na cały obowiązek. Inaczej mówiąc, przesłanki prawne rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy są sformułowane w przepisie art. 93 ust.1 w zw. z art. 92 ust.1 i 2 pkt 2 utd jako takie, które muszą występować łącznie, nie można zatem wydzielić części sprawy i rozstrzygać kolejno o nich. W niniejszej sprawie, co już sygnalizowano na wstępie rozważań, po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1689/06 przedmiotowe postępowanie znalazło się w fazie początkowej (nie było w obrocie prawnym żadnych decyzji częściowych). W tym stanie rzeczy, decyzja wydana w niniejszej sprawie której przedmiotem jest kontrola przedsiębiorstwa udokumentowana protokołem Nr [...] nie rozstrzyga sprawy, co do jej istoty w całości a jedynie w części, co na tle przedstawionego stanu faktycznego jest wadliwe z punktu widzenia art. 92 ust.1 pkt 2 utd. Stwierdzone naruszenie mogło mieć, zdaniem Sądu, istotny wpływ na wynik sprawy a zatem stanowi podstawę uchylenia zarówno zaskarżonej jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. Rozpatrując ponownie sprawę, organ wyda jedną decyzję w przedmiocie kary pieniężnej za wszystkie naruszenia stwierdzone protokołem kontroli przedsiębiorstwa Nr [...] respektując konieczność ograniczenia wysokości kary stosownie do treści art. 92 ust.2 pkt 2 utd.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanych przepisów należało orzec jak w punkcie 1 wyroku. O niewykonywaniu uchylonych decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.

Jednocześnie należy podkreślić, że nie jest uzasadniony zarzut podniesiony w skardze a mianowicie, że organ nałożył na przedsiębiorcę karę za nieokazanie zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu - l.p. 1.11.11. lit a) załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Nałożenie kary za powyższe naruszenie faktycznie byłoby niezasadne, gdyż zaświadczenie wymagane jest wyłącznie w trakcie kontroli na drodze a nie podczas kontroli przedsiębiorstwa. Jednakże w niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom strony, nałożono na skarżącego karę pieniężną nie za brak zaświadczeń ale za brak wykresówek, które przedsiębiorca miał obowiązek przechowywać w siedzibie firmy. Obowiązek przechowywania wykresówek i okazywania ich lub doręczania na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych wynika bowiem z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, które w okresie objętym przedmiotową kontrolą obowiązywało.

Rozpatrując ponownie sprawę, organ uwzględni ocenę prawną i wskazania zawarte w niniejszym wyroku. Ponadto zapewni stronie możliwość rzeczywistego, czynnego udziału w postępowaniu należy bowiem wskazać, że w niniejszej sprawie naruszono również art. 10 k.p.a. Naruszenie ww. przepisu nastąpiło poprzez niedoręczenie skarżącemu zawiadomienia z dnia 12 lutego 2007 r. o prowadzonym postępowaniu administracyjnym o czym świadczy brak w aktach zwrotnego potwierdzenia odbioru (strona podnosi ten zarzut w odwołaniu od decyzji WITD), ponadto po zakończeniu postępowania dowodowego i wezwaniu strony do zapoznania się z aktami (pismo organu z dnia 23 marca 2007 r. doręczone stronie 26 marca 2007 r.) organ nadal prowadził postępowanie dowodowe (v.. pismo z dnia 17 kwietnia 2007 r.), ale nie ponowił zawiadomienia o którym mowa w art. 10 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, powyższe uchybienia nie miały jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, na co wskazuje treść odwołania od decyzji WITD, w którym skarżący powołuje argumenty podnoszone od początku postępowania tj. od 2005 r. Brak istotnego wpływu stwierdzonego uchybienia na wynik sprawy wyklucza uchylenie przedmiotowej decyzji z przytoczonego powodu.

Należy przy tym podkreślić, że wskazania Sądu co do dalszego postępowania w niniejszej sprawie nie są sprzeczne ze wskazaniami zawartymi w szczególności w wyroku z dnia 15 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1689/06 jak również w wyroku z dnia 6 marca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1488/07. Uchylając zaskarżone rozstrzygnięcia Sąd wówczas uznał (w obydwu przywołanych wyrokach), że organy orzekające w sprawie dopuściły się w trakcie postępowania administracyjnego naruszeń przepisów procesowych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazano w szczególności na naruszenie art. 7 k.p.a., nakazującego wszechstronne zbadanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym, art. 77 § 1 k.p.a., nakazującemu organowi administracji wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy, a także art. 107 § 3 k.p.a., wymagającego aby uzasadnienie faktyczne decyzji zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności innym dowodom.