Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1207/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 122, 187
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 4  ust. 1 pkt 1, art. 1a  ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Protokolant: starszy sekretarz sądowy Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 lipca 2014 r. sprawy ze skargi A Spółki Jawnej A. S., A. B., M.B. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 6 lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu od dnia uprawomocnienia się wyroku; III. umarza postępowanie w części co do której strona skarżąca cofnęła skargę; IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. na rzecz A Spółki Jawnej A.S., A.B., M.B. w B. kwotę 100,00 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...] , którą na podstawie art. 21 § 3, art. 63 art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zwanej dalej O.p.), art. 1a, art. 2 art. 3 art. 4 art. 5, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010, Nr 95, poz. 613 ze zm., zwanej dalej u.p.i.o.l.) oraz uchwały Nr XV/10911- Rady Miasta B. z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, ustalono "A" Spółka Jawna A. S., A. B., M. B. (dalej skarżąca, strona, spółka, podatnik) zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie 77.013,00 zł.

Powyższe rozstrzygnięcia wydane zostały w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2012 organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r. określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie 93.149,00 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. decyzją z dnia [...] r. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium zwróciło uwagę na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji powołaną na wstępie decyzją ustalił podatnikowi zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2012 r. w wysokości 77.013,00 zł. Podstawę opodatkowania stanowiły:

- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – o łącznej powierzchni 1.513,00 m² na które składają się: działka gruntu nr [...] (ul. [...] ) - 236,00 m²,działka gruntu nr [...] (ul. [...] ) - 18,00 m² oraz działka gruntu nr [...] (ul. [...] ) - 1259,00 m²;

- grunty pozostałe o łącznej powierzchni 11.362,00 m² w których skład wchodzi: działka gruntu nr [...] (ul. [...] ) - 10.758 m², działka gruntu nr [...] ([...] ) - 604,00 m² ;

- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej lub ich części o ogólnej powierzchni 1.343,22 m², w tym pomieszczenia o wysokości od 1,40 m do 2,20 m o ogólnej powierzchni 237,91 m² (50%) - 118,96 m², na które składa się powierzchnia w budynkach przy ul. [...] : budynek nr 1 - 145,57 m², budynek nr 2 - 86,13 m² oraz przy ul. [...] - 6,21 m² ;

- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej lub ich części o wysokości pomieszczeń powyżej 2,20 m o ogólnej powierzchni 2.922,13 m², na które składa się powierzchnia w budynkach przy ul. [...] (działka gruntu nr [...]) - 1.332,00 m², przy ul. [...] (działka gruntu nr [...])- 170,00 m², przy ul. [...](działka gruntu nr [...]) - 1.030,54 m², przy ul. [...] (działka gruntu [...] ) – 389,59 m².

- budynki mieszkalne lub ich części - 1.343,22 m², w tym pomieszczenia o wysokości powyżej 2,20 m - 436,00 m² (ul. [...] ), pomieszczenia o wysokości powyżej 2,20 m - 907,22 m² (ul. [...] );

- budowle o ogólnej wartości 159.708,51 zł, przy ul. [...] (ogrodzenie - 10.070,00 zł, parking - 21.520,00 zł, droga betonowa - 18.910,00 zł, wiata na palety i wiata na sprężarkę - 31.146,00 zł, przy ul. [...] działki nr [...] i [...] (parking - 57.253,00 zł, brama wjazdowa - 11.249,59 zł, ogrodzenie - 9.559,92 zł.)

Po rozpoznaniu odwołania skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawiając dotychczasowy stan sprawy i przytaczając szczegółowo ustalenia organu pierwszej instancji odnoszące się do wielkości przyjętych jako podstawa opodatkowania podkreślił, że określony dla strony wymiar zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. jest prawidłowy.

Wskazał, że jeżeli chodzi o budynki to opodatkowaniu podlega łączna powierzchnia użytkowa budynków o powierzchni 4503,26 m², a po uwzględnieniu powierzchni o wysokości pomieszczeń od 1.40 do 2,20 m, tj. 237,91 m² z tego 50 % - 118,96 m², opodatkowaniu podlega łącznie powierzchnia budynków o wymiarze 4384,31 m². Przy czym do zaliczenia budynków do kategorii budynków mieszkalnych podlega powierzchnia 1343,22 m², która składa się z części budynków położnych na działkach [...] i [...] , tj. 436 m² i 907,22 m². Stwierdził, że powierzchnia ta jest taka sama, jaką spółka wykazała w oświadczeniu z dnia 13 sierpnia 2013 r., tj. odpowiednio 436 m² i 907,22 m². Z tym, że w posadowionym na działce [...] budynku o ogólnej powierzchni 1296,81 m² (co wynika z ustaleń kontroli, a także jest zgodne z ogólną powierzchnią tego budynku wykazaną przez spółkę w oświadczeniu z dnia 13 sierpnia 2013 r.) nie uwzględniono wskazanej w powierzchni mieszkalnej (907,22 m²) klatki schodowej o powierzchni 100,44 m², bowiem jak wynika z dokumentów, pomiaru budynków podczas kontroli organ pierwszej instancji dokonał z uwzględnieniem zapisów art. 1a pkt 5 u.p.i.o.l., tj. po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem klatek schodowych oraz szybów dźwigowych. Pozostała więc powierzchnia budynków, tj. 3041,09 m² (4384,31 m² - 1343,22 m²) podlega opodatkowaniu jako budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, w tym powierzchnia budynków o wysokości pomieszczeń od 1,40 do 2,20 m wynos 118,96 m², zaś powyżej 2,20 m wynosi 2922,13 m².

Podkreślił, że strona nie kwestionuje ani powierzchni gruntów, ani wartości budowli przyjętych do opodatkowania. Według strony zastrzeżenia budzi opodatkowanie budynków, a w szczególności ustalone powierzchnie budynków, które są inne niż ustalone podczas kontroli oraz inne niż wynikające z oświadczenia spółki co nie pozwala na ich weryfikację pod kątem prawidłowości.

Odnosząc się do powyższego zarzutu organ stwierdził, że wbrew twierdzeniom spółki, ustalone podczas kontroli ogólne powierzchnie budynków, w tym na podstawie dokonanych pomiarów, są identyczne z tymi jakie strona wskazała w swoim oświadczeniu z dnia 13 sierpnia 2013 r. I tak powierzchnia budynku na działce nr [...] w protokole z kontroli, jak i w oświadczeniu spółki z dnia 13 sierpnia 2013 r. została określona na 170 m². Ogólna powierzchnia budynku na działce nr [...] w protokole z kontroli, jak i w oświadczeniu spółki z dnia 13 sierpnia 2013 r. została określona na 1036,75 m². Budynek na działce nr [...] podczas kontroli ustalono, że posiada powierzchnię 1296,75 m², w o świadczeniu spółka wskazała ogólną powierzchnię tego budynku w takim samym wymiarze - 1296,75 m². Budynki na działce nr [...] według pomiarów kontroli posiadają powierzchnię 1827,11 m² i 178,46 m², a w oświadczeniu spółka wykazała ich powierzchnię na 1886,62 m². Organ podanej powierzchni przez spółkę nie kwestionował, jak również kierując się zasadą dbałości o nieutrudnianie prowadzenia bieżącej działalności przyjął do opodatkowania kwalifikacje budynków do mieszkalnych i związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zgodnie z powierzchnią wykazaną przez spółkę w oświadczeniu.

Organ odwoławczy podkreślił, że organ nie uznał wskazanych przez spółkę powierzchni klatek schodowych i dźwigu, ponieważ ustalił powierzchnie budynków z wyłączeniem klatek schodowych i dźwigu. Natomiast rozbieżności pomiędzy ustaleniami kontroli a złożonym przez spółkę oświadczeniem, dotyczą innego zakwalifikowania powierzchni części budynku położnego w B. przy ul. [...]. Organ przyjął do opodatkowania 436 m² budynku jako powierzchnie mieszkalną zgodnie z oświadczeniem spółki (lecz inaczej niż ustalono w kontroli) oraz grunt o powierzchni 1,0758 ha zakwalifikował do gruntów pozostałych. W przypadku budynku położonego w B. przy ul. [...] organ uwzględnił przy ustalaniu podatku powierzchnie podane w oświadczeniu przez spółkę, co do kwalifikacji do części mieszkalnej i części związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej (powierzchnie te są jednak inne niż ustalone podczas kontroli). Różnicę stanowi zwiększona przez spółkę o 110 m² powierzchnia części mieszkalnej budynku oraz zmniejszona o 110 m² powierzchnia budynków kwalifikowanych do związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Nadto za bezzasadny organ odwoławczy uznał zarzut odwołania co do braku umocowania wspólnika A. B. do reprezentowania spółki podczas kontroli, bowiem wskazany wspólnik upoważnienie do przeprowadzenia kontroli otrzymał w dniu 10 lipca 2012 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem, a sama spółka została skutecznie zawiadomiona o zamiarze wszczęcia kontroli w dniu 29 czerwca 2012 r.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...]r. w części określającej wysokość tego zobowiązania ponad kwotę 75.135,00 zł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa procesowego, tj. art. 122 i art. 191 O.p., co z kolei doprowadziło do naruszenia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i w konsekwencji zawyżenia wysokości zobowiązania o kwotę 1878 zł.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że uchybienia organu w ocenie materiału dowodowego polegają na:

1) w budynku przy ul. [...] (działka gruntu nr [...]) klatka schodowa o pow. 13,21 m2 zaliczona została do powierzchni na prowadzenie działalności gospodarczej, w sytuacji gdy ta klatka schodowa bezspornie obsługuje lokale mieszkalne. W związku z powyższym w odniesieniu do przedmiotowej klatki schodowej powinna być zastosowana stawka podatku przewidziana dla budynków lub ich części mieszkalnych, a nie stawka obowiązująca dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej;

2) w budynku posadowionym przy ul. [...](działka o nr [...] ) wykazanych zostało 145,57 m2 powierzchni budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o wys.1,4 m do 2,2 m. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala natomiast jednoznacznie stwierdzić, że w budynku nie ma w ogóle pomieszczeń spełniających powyższe kryteria. Wskazana powierzchnia 145,57 m2 stanowi część powierzchni mieszkalnej (436 m²) tego budynku i powinna być opodatkowana według obniżonej stawki (50 %) dla budynków i ich części mieszkalnych, a nie według stawki obowiązującej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 15 lipca 2014r. skarżąca cofnęła skargę w części dotyczącej nieruchomości położonej przy ul. [...](działka nr [...]) w B. uznając stanowiska organu za prawidłowe i podtrzymała skargę w pozostałej części.

Zarzuciła, że postępowanie wyjaśniające w zakresie budynku przy ul. [...] na działce nr [...] w B. zostało przeprowadzone nierzetelnie i z naruszeniem zasady swobodnej oceny materiału dowodowego, gdyż organ podatkowy nieprawidłowo określił wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości od wskazanego budynku w wyniku przyjęcia zawyżonej powierzchni użytkowej. Według skarżącej organy do powierzchni pomieszczeń mieszkalnych i powierzchni pomieszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczyły 40,81 m2 korytarzy. Ponadto zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał przypisać powierzchni poszczególnych korytarzy do danej kategorii powierzchni użytkowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu.

W rozpatrywanej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1, 2, 3 u.p.i.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości i obiekty budowlane takie jak: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 powołanej wyżej ustawy, podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, użytkownikami wieczystymi gruntów. W przedmiotowej sprawie poza sporem jest to, iż skarżąca jest właścicielem przedmiotowego budynku, co wynika z treści informacji w sprawie podatku od nieruchomości złożonej do akt administracyjnych.

Podstawę opodatkowania zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 stanowi dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. Powierzchnia użytkowa budynku lub jego części to, za art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.i.o.l., powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych, przy czym za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe.

Nadto ustawa różnicuje wysokość stawki podatku od nieruchomości od funkcji jaką pełni dany budynek lub jego część i określa górne granice tych stawek zarówno co do budynków mieszkalnych (art. 5 ust.1 pkt 2 lit a u.p.i.o.l.), jak i związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust.1 pkt 2 lit b u.p.i.o.l.).

Podkreślić należy, że zasady opodatkowania w każdego rodzaju podatku, łącznie z przepisami postępowania, zostały ustalone po to, by wszystkie elementy zdarzenia prawno podatkowego (podmiot, przedmiot, podstawa opodatkowania itd.) były zgodne ze stanem rzeczywistym.

Organy podatkowe są kompetentne poszukiwać informacji potrzebnych do dokonania wymiaru zobowiązania podatkowego z zachowaniem jednej z podstawowych zasad rządzących wymiarem podatków w polskim systemie podatkowym, a mianowicie zasadą prawdy obiektywnej, która znajduje swój wyraz w art. 122 O.p. Polega ona na tym, że organ podatkowy ma obowiązek podjęcia z urzędu wszelkich działań, które doprowadzą do dokładnego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy podatkowej, aby w ten sposób odtworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów i załatwienia sprawy. Zatem stosowanie norm prawa materialnego musi odbywać się zawsze z uwzględnieniem zasady prawdy obiektywnej, której realizacja wyrażająca się w dyrektywie wyczerpującego zebrania oraz zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy pozwala na odtworzenie jej rzeczywistego obrazu, tak aby uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa materialnego.

Zasadę prawdy obiektywnej realizuje szereg przepisów Ordynacji podatkowej, w szczególności zaś przepisy regulujące postępowanie dowodowe, wśród których zasadnicze znaczenie ma art. 187. Przepis ten przewiduje, że organ podatkowy jest zobowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że uzasadniony okazał się zarzut naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest zarzut naruszenia art. 122 O.p. i art. 187 O.p. w odniesieniu do poczynionych przez organ ustaleń co do powierzchni użytkowej budynku przy ul. [...] na działce nr [...] w B.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organy podatkowe obu instancji dokonały ustaleń faktycznych w zakresie powierzchni użytkowej spornego budynku w oparciu o protokół z kontroli przeprowadzonej w dniach 10 i 12 lipca 2013 r., jak również powołały się na pisemne oświadczenie strony z dnia 10 sierpnia 2013 r.

Jako podstawę opodatkowania tego budynku o ogólnej powierzchni 1296,81 m², organy podatkowe przyjęły: budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej lub ich części o wysokości pomieszczeń powyżej 2,20 m o ogólnej powierzchni - 389,59 m² (strona 9 zaskarżonej decyzji oraz strona 6 decyzji organu pierwszej instancji) oraz budynki mieszkalne lub ich części o wysokości pomieszczeń powyżej 2,20 m - 907,22 m² (strona 9 zaskarżonej decyzji oraz strona 6 decyzji organu pierwszej instancji), stwierdzając, że we wskazanej powierzchni mieszkalnej (907,22 m²) nie uwzględniono klatki schodowej o powierzchni 100,44 m² (strona 9 zaskarżonej decyzji).

Z ww. protokołu wynika, że działka gruntu nr [...] położona w B. przy ul. [...] jest zabudowana czterokondygnacyjnym budynkiem. Kontrolujący dokonali pomiarów powierzchni użytkowej pomieszczeń i lokali, które udostępnił A. B. (wspólnik skarżącej spółki). Kontrolowana nie okazała dokumentacji architektoniczno – budowlanej, z której można by przyjąć wielkość powierzchni przedmiotowego budynku. Biorąc pod uwagę brak możliwości dokonania faktycznego pomiaru powierzchni wszystkich pomieszczeń budynku oraz specyfikę działalności spółki, kierując się dbałością o nie utrudnianie prowadzenia jej bieżącej działalności kontrolujący przyjęli ją na podstawie umów przedłożonych przez spółkę, dokumentów znajdujących się w posiadaniu organu podatkowego, tj. wykazu lokali mieszkalnych skarżącej, który wpłynął w dniu 17 stycznia 2011 r. oraz oświadczenia A. B.

W protokole kontroli przedstawiono powierzchnię poszczególnych pomieszczeń, a następnie wskazano, że powierzchnia budynku przy ul. [...] wynosi: -

-pomieszczenia mieszkalne o wysokości powyżej 2,20 m - 737,59 m2;

-pomieszczenia związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wysokości powyżej 2,20 m - 499,59 m2;

- łączna powierzchnia budynku wynosi 1296,81 m2 (strona 5 protokołu) oraz końcowo ustalono, że podatkowi od nieruchomości co do spornego budynku podlegają pomieszczenia mieszkalne o wysokości powyżej 2,20 m – 797,22 m2 (strona 8 protokołu).

Stwierdzić należy, że suma podanych przez kontrolujących powierzchni pomieszczeń mieszkalnych 737,59 m2 i pomieszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 499,59 m2 wynosi 1237,18 m2. Różnica pomiędzy łączną powierzchnią budynku 1296,81 m2 a powierzchnią wszystkich pomieszczeń 1237,18 m2 wynosi zatem 59,63 m2. Z powyższego może wynikać, że kontrolujący do powierzchni pomieszczeń mieszkalnych i powierzchni pomieszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczyli 40,81 m2 korytarzy, skoro wszystkie korytarze mają łącznie 100,44 m2. Sumując podane wyżej powierzchnie, tj. 737,59 m2 (pomieszczenia mieszkalne) i 499,59 m2 (pomieszczenia związane z działalnością gospodarczą) otrzymujemy bowiem powierzchnię wynoszącą 1237,18 m², a po dodaniu powierzchni 100,44 m² (klatka schodowa) otrzymujemy łączną powierzchnię budynku 1337,62 m², co jest powierzchnią większą od łącznej powierzchni budynku wskazanej przez kontrolujących.

Sąd dokonał zsumowania powierzchni poszczególnych pomieszczeń (wskazanych przez kontrolujących na stronie 5 protokołu) i otrzymał następujące wyniki:

- łączna powierzchnia pomieszczeń mieszkalnych o wysokości powyżej 2,20 m wynosi 709,99 m2;

- łączna powierzchnia pomieszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o wysokości powyżej 2,20 m wynosi 486,38 m2;

- łączna powierzchnia klatek schodowych wynosi 100,44 m2

co w sumie daje nam łączną powierzchnię budynku - 1296,81 m2 , w tym powierzchnia użytkowa 1196,37 m² (486,38 m2 + 709,99 m2) oraz klatka schodowa (100,44 m2).

Powyższe wyliczenia – przy niekwestionowanych przez stronę wynikach pomiarów poszczególnych pomieszczeń dokonanych przez kontrolujących - wskazywałyby na błąd rachunkowy popełniony przy zsumowaniu powierzchni poszczególnych pomieszczeń oraz błędne zaliczenie części powierzchni klatek schodowych do powierzchni użytkowej spornego budynku. Także, mając na uwadze powyższe wyliczenia, niezrozumiałe jest końcowe ustalenie protokołu, że podatkowi od nieruchomości co do spornego budynku podlegają pomieszczenia mieszkalne o wysokości powyżej 2,20 m – 797,22 m2.

Zatem powyższy protokół z kontroli przeprowadzonej w dniach 10 i 12 lipca 2013 r., mimo, że zawiera ustalenia dotyczące powierzchni poszczególnych pomieszczeń budynku posadowionego na działce nr [...] przy ul. [...] w B. –końcowo nie określa prawidłowo powierzchni użytkowej tego budynku.

Zauważyć także należy, że wskazana przez organy podatkowe obu instancji, powierzchnia pomieszczeń mieszkalnych o wysokości powyżej 2,20 m - 907,22 m² nie została uwidoczniana w ww. protokole.

Prawidłowe ustalenie powierzchni użytkowej budynku ma natomiast znaczenie przesądzające dla określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości, gdyż zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi ona podstawę opodatkowania. Nie ulega zatem wątpliwości, że zasadniczym celem postępowania dowodowego jest jednoznaczne jej określenie. Za niedopuszczalne uznać więc należy podejmowanie rozstrzygnięcia w oparciu o materiał dowodowy, który w tym względzie zawiera nieusunięte rozbieżności. Z taką samą oceną musi spotkać się nieuzasadnienie ich ewentualnego usunięcia.

Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja była więc przedwczesna, a została wydana z naruszeniem art. 122 i 187 O.p., a więc z naruszeniem zasad prawdy obiektywnej i prawdy materialnej. Organ podatkowy nie dążył do ustalenia obiektywnego stanu faktycznego co do faktycznej powierzchni użytkowej spornego budynku, ustalonej zgodnie ze wskazaniami określonymi w art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.i.o.l.

Waga uzasadnionego zarzutu naruszenia przez organ podatkowy przepisów prawa o charakterze procesowym dla rozstrzygnięcia w sprawie jest tym większa, że dotyczy ono kwestii materialnej, podstawowej dla określenia ciężaru podatkowego w podatku od nieruchomości nałożonego na skarżącą spółkę - podstawy opodatkowania. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że podstawa opodatkowania stanowi element zobowiązania podatkowego, do którego prawodawca odnosi się w przepisach rangi konstytucyjnej, jak i ustawowej.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podatkowy, uwzględniając stanowisko zaprezentowane w niniejszym orzeczeniu Sądu, winien przede wszystkim przeprowadzić postępowanie co do powierzchni użytkowej budynku przy ul. [...] na działce nr [...] w B.., a następnie odpowiednio do dokonanych ustaleń podjąć stosowną decyzję. Wykonując powyższe dokonana analizy protokołu z kontroli przeprowadzonej w dniu 10 i 12 lipca 2013 r., będącego podstawowym dowodem w sprawie.

Uznając zatem, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania uchylonej decyzji uzasadnia treść art. 152 p.p.s.a. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. Wobec tego, że skarżąca cofnęła skargę w części i nie zaistniały okoliczności nakazujące uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne, Sąd na mocy art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. umorzył postępowania w części ograniczonej.