Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 352/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Opłata targowa
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.15ust.1
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska,, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi L. Spółka Akcyjna z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie opłaty targowej za okres od 1 do 8 czerwca 2014 r. oraz od 10 do 30 czerwca 2014 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia 29 stycznia 2016 r. nr [...], po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania wniesionego przez [...] z siedzibą w [...] – dalej: "spółka" utrzymał w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia 1 lipca 2015 r.nr [...]. ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od dnia

1 czerwca 2015 r. do dnia 13 lipca 2015 r. w łącznej kwocie [...] zł.

Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym:

Organ podatkowy ustalił, iż spółka w okresie od 1 czerwca 2015 r. do

13 lipca 2015 r. w [...], przy ul. [...] prowadziła sprzedaż odzieży, obuwia i innych produktów marki [...]. Sprzedaż dokonywana była z tymczasowego obiektu budowlanego, tj. z pawilonu handlowego o łącznej powierzchni 150 m2

(tj. obiektu bez fundamentów, ściany z blachy, dach z plandeki, podłoga z płyty OSB) usytuowanego na dzierżawionym gruncie.

Fakt dokonywania sprzedaży przez spółkę potwierdzony został w wyniku przeprowadzenia dowodu z umowy nr [...] [...], jaka łączy spółkę

z [...]. Ponadto organ I instancji ustalił, iż wg dokumentów sprzedaży (paragonu), sprzedaży dokonuje spółka ([...]) za pośrednictwem zarejestrowanej na spółkę kasy fiskalnej, wg protokołów z przeprowadzonych czynności ustalających obowiązek wniesienia opłaty targowej działalność gospodarczą

w ww. punkcie prowadzi [...], najemcą gruntu jest [...], właścicielem towaru jest spółka.

Na podstawie powyższego organ stwierdził, że spółka w związku z prowadzoną sprzedażą była zobowiązana do zapłaty należnej opłaty targowej. Dzienna stawka opłaty targowej wg obowiązującej w dacie dokonywania sprzedaży uchwały za ww. powierzchnię w miejscowości [....] w okresie od 1 maja 2014 r. do

14 czerwca 2014 r. wynosiła [....] zł za każdy dzień sprzedaży, a w okresie od

15 czerwca 2014 r. do 31 sierpnia 2014 r. wynosiła [...] zł za każdy dzień sprzedaży.

Organ uwzględniając ww. stawki oraz okres prowadzenia przez spółkę sprzedaży określił decyzją z dnia 1 lipca 2015 r. nr [....]. zobowiązanie podatkowe w opłacie targowej na łączną kwotę [....] zł, która obejmuje:

14 dni sprzedaży przy dziennej stawce opłaty targowej wynoszącej [....] zł ([...] zł) oraz 29 dni sprzedaży przy dziennej stawce opłaty targowej wynoszącej [...] zł

([....] zł).

W treści uzasadnienia organ I instancji wskazał na zapisy znajdujące się

we ww. umowie. Powołując się przede wszystkim na treść § 1, § 5 i § 6 podkreślił,

że [....] w ramach prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na pośredniczeniu przy zawieraniu umów sprzedaży towarów, pomiędzy spółką,

a klientami (tj. zobowiązany jest do zawierania umów w imieniu spółki),

z wykorzystaniem punktu sezonowego [....]. Towary dostarczane do sprzedaży stanowić będą własność spółki, aż do momentu wydania ich klientowi, a [...] upoważniony będzie do odbioru ceny należnej spółce za sprzedaż towarów zrealizowana za pośrednictwem [...].

Organ I instancji uznał, że [....] pośredniczy w sprzedaży, a za wykonaną czynność w ramach zawartej umowy otrzymuje od spółki prowizję, a nie cenę towaru. Na tej podstawie organ I instancji uznał, że płatnikiem opłaty targowej jest spółka, która spełnia przesłanki art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Pismem z dnia 31 sierpnia 2015 r. spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisu art. 7 ordynacji podatkowej

w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie,

że spółka, a nie [....], dokonywała sprzedaży towarów w [....],

co skutkowało określeniem spółce opłaty targowej. Spółka wskazała, że organ podatkowy błędnie odwołał się do przepisów kodeksu cywilnego oraz ustawy o podatku od towarów i usług. Zdaniem spółki pojęcie sprzedaży należy rozumieć szeroko, zawierając w nim również sama gotowość do oferowania towaru. Brak jest uzasadnienia do twierdzenia, że sprzedaż na targowisku dla celów opłaty targowej ma być dokonywana na własny rachunek, że sprzedawca ma być właścicielem towaru

i dokonywać sprzedaży we własnym imieniu oraz ewidencjonować tę sprzedaż w kasie fiskalnej. Bez znaczenia pozostaje podmiot figurujący na wydruku z kasy fiskalnej, istotne jest jaki podmiot oferuje towar do sprzedaży i jaki podmiot wykonuje czynności zmierzające do zawarcia umowy na terenie targowiska. Spółka wskazała, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy czynności tych dokonywał [....].

Zaskarżoną decyzją z dnia 29 stycznia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania spółki i ponownym rozpoznaniu sprawy, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przytoczył treść art. 15 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 16 ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych. Zgadzając się z ustaleniami stanu faktycznego poczynionymi przez organ I instancji, organ odwoławczy podkreślił, że [...] jedynie pośredniczył pomiędzy spółką, a klientami przy zawieraniu umów sprzedaży towarów wg ustalonych zasad i z uwzględnieniem wiążących poleceń spółki. W okresie obowiązywania umowy [....] zobowiązany był do zawierania w imieniu spółki umów sprzedaży towarów, miał prawo prowadzenia działalności w punkcie sezonowym wyłącznie w zakresie ww. czynności obejmujących towary wyłącznie dostarczane przez spółkę i stanowiące jej własność. Cenę za towar odbierał na podstawie upoważnienia, w zamian za ustalona prowizję.

Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na decyzję organu odwoławczego, domagając się jej uchylenia w całości oraz orzeczenie, że decyzja nie może zostać wykonana.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. przepisu art. 7 ordynacji podatkowej w zw. art. 15 ust 1 ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych poprzez uznanie, że spółka, a nie [...]dokonywała czynności sprzedaży towarów w [...] przy ul. [....], co skutkowało określeniem spółce opłaty targowej w łącznej wysokości

[....] zł za okres od 1 czerwca 2015 r. do 13 czerwca 2015 r. (z przerwami)

w miejsce faktycznie zobowiązanego, tj. [...];

2. przepisu art. 15 ust 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego zawężającą interpretację polegającą na uznaniu, iż przepis ten dotyczy wyłącznie podmiotów zawierających umowy sprzedaży towarów stanowiących własność sprzedającego oraz pomięcie okoliczności, iż czynności sprzedaży dokonywał we własnym imieniu [....].

W uzasadnieniu zarzutów skargi skarżąca ponowiła argumentację zawartą

w odwołaniu, a ponadto wskazał, że zaskarżona decyzja jak również decyzja organu

I instancji została skierowana przeciwko osobie nie będącej stroną w sprawie

i powinna zostać uchylona. Skarżąca nie dokonywała czynności sprzedaży na przedmiotowym terenie, nie posiadała żadnych uprawnień do dysponowania nim i nie poniosła kosztów budowy pawilonu, jak również ryzyka związanego z prowadzeniem salonu sprzedaży.

Ponadto skarżąca powołała wyrok WSA w [...] z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 1107/13, wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 września 2013 r.,

sygn. akt I SA/Łd 684/13 i wyrok WSA w [...] z dnia 26 czerwca 2013 r.,

sygn. akt I SA/Sz 119/13.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 9 czerwca 2016 r. Sąd, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – dalej: "p.p.s.a.", połączył do wspólnego rozpoznania

i odrębnego rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach akt I SA/Sz 352/16, I SA/Sz 353/16,

I SA/Sz 354/16.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona na podstawie art. 3 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej "p.p.s.a" wykazała, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżona decyzja nie narusza prawa,

co byłoby podstawą wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest odmienna ocena skarżącej oraz organów podmiotu dokonującego sprzedaży na targowisku. Zdaniem skarżącej podmiotem tym jest osoba, która faktycznie dokonuje czynności sprzedaży, natomiast

w ocenie organów to skarżąca powinna być uznana za dokonującego sprzedaży, jako

że sprzedawany towar stanowił jej własność, a na postawie porozumienia z dnia 17.04.2015 r. [...] pełnił jedynie rolę pośrednika przy przenoszeniu prawa własności ze skarżącej na nabywców towarów.

Zakreślając ramy prawne rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że kwestie poboru dziennej opłaty targowej reguluje przepis art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm., dalej "u.p.o.l.") Zgodnie z tym przepisem, opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, które dokonują sprzedaży na targowiskach.

Opłata targowa stanowi rodzaj podatku w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) stosownie do którego podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej.

Z pojęciem podatku nieodłącznie skorelowane jest pojęcie podatnika oraz pojęcie obowiązku podatkowego. Podatnikiem, zgodnie z art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu. Z kolei przez obowiązek podatkowy należy rozumieć wynikającą z ustaw podatkowych, nieskonkretyzowaną powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku

z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach (art. 4 Ordynacji podatkowej).

Biorąc pod uwagę bezsporną w sprawie okoliczność, że dzienna opłata targowa stanowi rodzaj podatku, należało jednocześnie konsekwentnie stwierdzić,

że zastosowanie przepisu art. 15 ust. 1 u.p.o.l. (który wprowadza obowiązek uiszczenia tego rodzaju opłaty) wymagało jednoczesnego odniesienia do definicji podatnika oraz obowiązku podatkowego w znaczeniu nadanym tym pojęciom w rozumieniu przytoczonych powyżej przepisów Ordynacji podatkowej.

Dokonując analizy art. 15 ust. 1 u.p.o.l. w związku z definicją obowiązku podatkowego w rozumieniu art. 4 Ordynacji podatkowej należy dojść do wniosku,

że na gruncie art. 15 ust. 1 u.p.o.l., powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w postaci obowiązku uiszczenia dziennej opłaty targowej na targowisku trzeba powiązać z zaistnieniem zdarzenia w postaci dokonywanej na targowiskach sprzedaży lub czynności przedsiębranych bezpośrednio w celu jej dokonania. Zgodnie z wcześniej poczynionymi uwagami podatnikiem, a więc podmiotem zobowiązanym do uiszczenia

z tego tytułu opłaty targowej, będzie podmiot dokonujący czynności powodującej powstanie obowiązku podatkowego, w rozpatrywanym przypadku - sprzedaży.

Przedstawione uwagi prowadzą do wniosku, że samo pojęcie sprzedaży, jak również, wskazanie podmiotu dokonującego tego rodzaju czynności prawnej stanowią przesłanki doniosłe prawnie z punktu widzenia zasad zastosowania przepisu art. 15

ust. 1 u.p.o.l.

Wskazania wymaga, że ustawodawca nie zawarł w przepisach u.p.o.l. specjalnej definicji sprzedaży na potrzeby poboru opłaty targowej. Odwołując się zatem do dyrektyw wykładni systemowej zauważyć należy, że pojęcie to interpretować należy zgodnie z ustawową definicją tej umowy, zawartą w przepisie art. 535 kodeksu cywilnego. Trzeba przy tym jednocześnie podkreślić, że odwołanie się do kodeksowej definicji umowy sprzedaży wiąże interpretatora tekstu prawnego zarówno co do strony przedmiotowej tej definicji, jak i strony podmiotowej. Okoliczność ta przesądza o tym, że tak samo ważny z punktu widzenia zastosowania art. 15 ust. 1 u.p.o.l. jest ten element definicji umowy sprzedaży, który mówi o tym, że skutkiem tej umowy jest przeniesienie własności i wydanie rzeczy, jak i ten fragment definicji tego kontraktu, który traktuje

o tym, że do dokonania czynności zobowiązujących o jakich mowa w tym przepisie (przeniesienia własności i zapłaty ceny) zobowiązują się określone podmioty,

tj. sprzedawca i kupujący. Odwołanie się do definicji sprzedaży z art. 535 kodeksu cywilnego nie budzi wątpliwości ani w orzecznictwie, ani w doktrynie, gdzie wskazuje się, że z uwagi na to, iż przepis art. 15 u.p.o.l. mówi wyraźnie o "dokonywaniu sprzedaży", przyjąć należy, że opłaty targowej nie można pobierać od każdej czynności prowadzonej na targowisku, jedynie zawieranie umów sprzedaży w rozumieniu art. 535 kc i czynności zmierzające do ich zawarcia nakładają na podmioty wykonujące te czynności obowiązek uiszczenia opłaty (por. G. Dudar, Komentarz do art. 15 ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych, Lex). W orzecznictwie podkreśla się także, że pojęcie dokonywania sprzedaży należy rozumieć szeroko, obejmuje ono nie tylko zawieranie umów sprzedaży w rozumieniu art. 535 kc, ale również czynności mające miejsce przed sprzedażą (wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 marca 2010 r. I SA/ Łd 1151/09). W każdym zatem przypadku następuje odwołanie do treści art. 535 kodeksu cywilnego, który stanowi, że przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. W stosunku zobowiązaniowym sprzedaży zatem występują dwie strony umowy: sprzedawca i kupujący. Nie oznacza to jednak, że przy zawarciu umowy sprzedaży nie mogą towarzyszyć także inne podmioty. Rola tych podmiotów może być różna, mogą one wykonywać czynności czysto faktyczne, takie jak eksponowanie towarów, czy też mogą pośredniczyć w zawarciu umowy sprzedaży. W ocenie sądu rola [...] sprowadzała się do pośredniczenia w zawieraniu umów sprzedaży przez skarżącą z nabywcami jej towarów. Na taki charakter wskazują następujące okoliczności:

1. z łączącej skarżącą i [...] umowy z dnia 17 kwietnia 2015 r. wynika jednoznacznie, że przedmiotem jego działalności ma być prowadzenie działalności polegającej na pośredniczeniu pomiędzy [...] a klientami przy zawieraniu umów sprzedaży towarów (§ 1pkt 1), które będą zawierane w imieniu [...] (§ 1 pkt 2),

2. z umowy powyższej wynika także, że towary będą stanowiły własność [...],

aż do momentu wydania ich klientowi (§ 5), [...] będzie sprzedawał wyłącznie towary stanowiące własność [...] za ceny ustalone przez [...] (§ 8), rejestracja towarów następować będzie w kasach fiskalnych [...] (§ 3),

3. kupujący, który nabywa towar w punkcie sezonowym [...] otrzymuje paragon, na którym jako sprzedawca widnieje [...], co oznacza, że dla kupującego stroną zawartej przez niego umowy sprzedaży jest skarżąca (faktury z dnia 9.07.2015 r.).

W ocenie sądu charakter umowy łączącej skarżącą z [...] potwierdza działanie skarżącej w charakterze sprzedawcy, a [...] w charakterze pośrednika - agenta. Zasadnicze znaczenie z punktu widzenia podstaw prawnych

do nałożenia na skarżącą obowiązku uiszczenia opłaty targowej z tytułu dokonywania powyższych czynności, a w konsekwencji uznania skarżącej za podatnika w rozumieniu dyspozycji powołanego wcześniej art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej miała treść umowy

z dnia 17 kwietnia 2015 r. W ocenie sądu zasadnie organy oceniły przedmiotową umowę jako umowę agencji. Odwołując się do definicji umowy agencyjnej, zawartej

w kodeksie cywilnym, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 758 § 1 i 2 k.c., przez umowę agencyjną przyjmujący zlecenie (agent) zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, do stałego pośredniczenia, za wynagrodzeniem, przy zawieraniu z klientami umów na rzecz dającego zlecenie przedsiębiorcy albo do zawierania ich w jego imieniu. (§ 1). Do zawierania umów w imieniu dającego zlecenie oraz do odbierania dla niego oświadczeń agent jest uprawniony tylko wtedy, gdy ma do tego umocowanie (§ 2). Zatem istota umowy agencyjnej ściśle wiąże się z jej przedmiotem, którym jest zobowiązanie się agenta do działania na rachunek dającego zlecenie, ewentualnie, w jego imieniu. Jak podkreśla się w doktrynie, rozróżnienie to wiąże się z przypisaniem agentowi cech, odpowiednio – pośrednika lub pełnomocnika (por. K. Kopaczyńska-Pieczniak w komentarzu do art. 758 k.c.; System Informacji Prawnej LEX (Lex Omega) 44/2014). Rozróżnienie to rzutuje na możliwość zawierania umów agencyjnych dwojakiego rodzaju, a mianowicie: umowy agencyjnej, której przedmiotem jest pośredniczenie agenta (agencja pośrednicza) oraz umowy agencyjnej stanowiącej stosunek podstawowy dla pełnomocnictwa (agencja przedstawicielska).

W przypadku pierwszego rodzaju umowy agencyjnej, agent z reguły zobowiązany jest do dokonania dla dającego zlecenie jedynie czynności faktycznych (pośredniczenia), których celem jest doprowadzenie do powstania stosunków prawnych między dającym zlecenie, a osobą trzecią. Agent-pośrednik nie doprowadza zatem do powstania więzi prawnej między dającym zlecenie i osobą trzecią, a stwarza jedynie pewien stan faktyczny. Nie działa on bowiem w imieniu dającego zlecenie, a jedynie – na jego rachunek. Działanie "na rachunek" odnosi się jedynie do stosunków wewnętrznych między dającym zlecenie i agentem i wskazuje, komu ostatecznie przypadną korzyści, a także, kogą obciążą ewentualne straty.

W przypadku natomiast drugiego rodzaju umowy agencyjnej, agent dokonuje

w imieniu dającego zlecenie czynności prawnych, czyli zawiera umowy w jego imieniu. Stroną umów zawartych przez agenta staje się bezpośrednio dający zlecenie, po jego to też stronie powstają zatem prawa i obowiązki wynikające z dokonanych przez agenta czynności prawnych.

Do składania oświadczeń woli w imieniu dającego zlecenie oraz do przyjmowania dla niego przyjmowania oświadczeń, agent uprawniony jest jednakże tylko wówczas, gdy otrzyma stosowne umocowanie (art. 758 § 2 k.c.). Oznacza to, że samo zawarcie umowy agencyjnej nie umocowuje jeszcze agenta do działania w imieniu dającego zlecenie, który to skutek spowoduje dopiero udzielenie mu w tym zakresie stosownego pełnomocnictwa. Udzielenie tego pełnomocnictwa następuje na ogólnych zasadach dotyczących tej formy zastępstwa i nie ma przeszkód, dla których wymagane umocowanie dający zlecenie mógłby zawrzeć od razu w samej treści umowy agencyjnej.

Odnosząc poczynione uwagi wstępne do treści umowy z dnia 17 kwietnia 2015 r. ocenić należy w pierwszej kolejności rodzaj zawartej przez skarżącą umowy agencyjnej. Niezbędnym jest przy tym jednoczesne zastrzeżenie, że z uwagi na powyżej stypizowane cechy obu rodzajów umów agencyjnych, w ramach których agent nigdy nie działa we własnym imieniu, a co najwyżej (jak w przypadku agencji przedstawicielskiej), w imieniu dającego zlecenie, w istocie nie ma przesądzającego znaczenia w sprawie okoliczność jaki rodzaj umowy agencyjnej łączy [....] z [...]. Poczynione

w tym zakresie rozważania teoretyczne natomiast uznać należy za pomocne

w ustosunkowaniu się do stanowiska zawartego w zaskarżonej decyzji, w której

to organ odwoławczy wskazał na umowę agencji przedstawicielskiej Podkreślić także należy, że w przypadku obu rodzajów umowy agencyjnej, agent nigdy nie działa we własnym imieniu.

Za brakiem możliwości przyjęcia działania [...] we własnym imieniu w oparciu o treść umowy z dnia 17 kwietnia 2015 r. przesądza treść § 1 pkt 2, gdzie jednoznacznie wskazano, że [...] zobowiązuje się stale do zawierania w imieniu [...] z klientami umów sprzedaży towarów.

Oceniając natomiast rodzaj umowy agencyjnej zawartej przez skarżącą z [....], niewątpliwie należy stwierdzić, że jest to umowa kreująca stosunek prawny agencji przedstawicielskiej, a więc takiej, w której agent działa w imieniu i na rzecz dającego zlecenie.

Wobec powyższego sąd uznał, że w sposób prawidłowy organy zastosowały

art. 7 Ordynacji podatkowej w zw. art. 15 u.p.o.l., przyjmując, że to skarżąca realizowała hipotezę art. 15 ust. 1 u.p.o.l. dokonując sprzedaży. Jak to już zostało podkreślone przy okazji analizy cech umowy agencji przedstawicielskiej, konsekwencją tego, że agent działa w tym przypadku w imieniu i na rzecz dającego zlecenie jest to, że to po stronie dającego zlecenie powstają wszelkie prawa i obowiązki wynikające z dokonanych przez agenta czynności prawnych. Trudno znaleźć racjonalny argument, dla którego spod tej generalnej zasady miałyby być wyłączone obowiązki podatkowe, tym bardziej,

że powodów ku temu nie dostarcza także sama treść spornego art. 15 ust. 1 u.p.o.l.

Jak to już zostało podkreślone wielokrotnie w sprawie, przepis ten nakłada obowiązek uiszczenia opłaty targowej od dokonujących sprzedaży, a zatem od osób, które tych czynności dokonują w znaczeniu cywilnoprawnym, tj. poprzez składanie oświadczeń woli o określonej treści.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 u.p.o.l. przez jego zawężającą interpretację polegającą na uznaniu, że przepis ten dotyczy wyłącznie podmiotów zwierających umowy sprzedaży towarów stanowiących własność sprzedającego, wskazać należy, że skoro istotą umowy sprzedaży jest przeniesienie własności rzeczy (art. 535 kc), to zgodnie z zasadą nemo plus iuris in alium transferre potest quam ibse habet (nikt nie może przenieść na drugiego więcej praw aniżeli sam ma), sprzedawca musi być właścicielem rzeczy. Przyjęcie poglądu prezentowanego przez skarżącą doprowadziłoby do sytuacji, w której pracownicy osób prowadzących działalność gospodarczą polegającą na handlu na targowiskach byliby zobowiązani do uiszczania opłaty targowej.

Mając powyższe względy na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny

w [...] na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.