Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 659/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Spółdzielni ...Z. w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... lutego 2019 r. nr ... w przedmiocie odmowy umorzenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Spółdzielni Socjalnej [...] w R. jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] odmawiająca umorzenia w całości lub w części administracyjnych kar pieniężnych nałożonych w drodze decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w wysokości [...] zł, z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w wysokości [...] zł oraz z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w wysokości [...]zł.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu 11 października 2019 r. do organu wpłynął wniosek Spółdzielni o umorzenie w całości lub w części administracyjnych kar pieniężnych nałożonych w drodze trzech decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2019 r. opiewających na łączną kwotę [...] zł. W uzasadnieniu wniosku Strona wskazała, iż nie posiadała informacji na temat obowiązku uiszczania opłat elektronicznych, a naruszenia miały miejsce w krótkim czasie. Spółdzielnia wskazała, iż od chwili poinformowania o konieczności wnoszenia opłat nie miało już miejsca kolejne naruszenie. Strona wniosła o udzielenie ulgi wskazując na rodzaj prowadzonej działalności - pomoc osobom niepełnosprawnym. Oświadczyła, iż jest "młodą Spółdzielnią Socjalną, która jest na dorobku i ledwie wiąże budżet, często wspomagając się wkładem własnym członków Spółdzielni".

W dniu 12 listopada 2019 r. Strona przesłała oświadczenie o majątku i źródłach utrzymania, sprawozdanie finansowe za 2018 r., CIT-8 za 2018 r., pisma z podziękowaniami za prowadzoną działalność.

Organ na podstawie danych zawartych na stronie internetowej www. [...].pl wskazał, że Spółdzielnia prowadzi działalność w zakresie nauki jazdy konnej, organizowania imprez okolicznościowych (urodziny, jubileusze itp.), tzw. "zielone szkoły" dla szkół, imprez integracyjnych dla firm, w ramach których organizuje m.in. ognisko, pokazy jeździectwa, ścieżki edukacyjne, animacje dla dzieci. Spółdzielnia dysponuje także ofertą dla osób z niepełnosprawnością – hipoterapia i animaloterapia (dla dzieci i osób starszych). Dodatkowo organizuje przejażdżki bryczką, wynajmuje bryczki na imprezy okolicznościowe, np. śluby - w sezonie zimowym sanie.

Zgodnie z załączonym do akt sprawy zeznaniem podatkowym w 2018 r. Spółdzielnia wykazała przychód w kwocie [...] zł, koszty uzyskania przychodu na poziomie [...] zł. Biorąc powyższe pod uwagę Spółdzielnia wykazała stratę w kwocie [...]zł. Za okres ostatnich 3 m-cy Spółdzielnia oświadczyła, iż poniosła stratę w kwocie [...] zł średniomiesięcznie.

Ponadto w wydatkach związanych z utrzymaniem Spółdzielnia wykazała wydatki na kwotę [...] zł w skali miesiąca z tytułu: [...] zł - energia elektryczna, [...]zł - kowal, 1 [...] zł - opłata weterynaryjna, [...] zł - lekarstwa, odrobaczanie. Wydatki te zostały ujęte w kosztach działalności.

Strona oświadczyła, iż nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych. Posiada następujące środki transportu: Nissan Nawara z 2008 r., przyczepę Neptun z 2018 r., koniowóz oraz przyczepę z 1998 r.

GITD wskazał następnie, że zgodnie z art. 189k §1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.; dalej "k.p.a.") organ administracji publicznej, który nałożył administracyjną karę pieniężną, na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem publicznym lub ważnym interesem strony, może udzielić ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej przez umorzenie administracyjnej kary pieniężnej w całości lub części. Organ zaznaczył przy tym, że decyzja w przedmiocie ulg o których mowa w powyżej powołanym przepisie k.p.a. ma charakter uznaniowy, tzn. pozostawia organowi stosującemu prawo pewien zakres luzu decyzyjnego, co nie oznacza, że organ wydając rozstrzygnięcie może zachowywać się w sposób dowolny. Uznanie administracyjne - na co wskazuje literatura i orzecznictwo sądów administracyjnych - wyraża się w możliwości negatywnego dla zobowiązanego rozstrzygnięcia, nawet w sytuacji zaistnienia pewnych przesłanek udzielenia ulgi w spłacie zaległości.

W ocenie organu w sprawie nie wystąpiły okoliczności, które można byłoby określić jako "ważny interes zobowiązanego". O przesłance tej można bowiem mówić np. w przypadku znacznego obniżenia zdolności płatniczych zobowiązanego, spowodowanych ważnym zdarzeniem losowym. Chodzi tu między innymi o okoliczności o charakterze nadzwyczajnym, na które zobowiązany nie miał wpływu, i które były spowodowane zdarzeniami noszącymi cechy czynników niezależnych od jego postępowania.

Mając powyższe na względzie organ stwierdził, że Strona nie wykazała, że zachodzi jej ważny interes w udzieleniu ulgi, tj. sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków nie jest w stanie uregulować należności pieniężnej. Zastosowanie ulgi jest możliwe wyłącznie w razie ustalenia, że stan faktyczny sprawy należy do wyjątkowych, a więc takich, w których sytuacja Strony w sposób oczywisty wymaga, aby interes fiskalny Państwa ustąpił miejsca interesowi dłużnika (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2010 r., sygn. akt: I SA/Kr 706/09 i I SA/Kr 707/09 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt I SA/G1 391/13). W ocenie organu sam deklarowany fakt braku możliwości uregulowania przez Stronę kary pieniężnej nie stanowi zdarzenia nadzwyczajnego, niedającego się przewidzieć. Za taką okoliczność nie sposób też uznać wykazania straty z prowadzonej działalności gospodarczej. Straty finansowe i wysokie koszty uzyskania przychodu niekoniecznie świadczą o złej sytuacji majątkowej Strony. Do kosztów uzyskania przychodu wlicza się bowiem m.in. wydatki przeznaczone na różnego rodzaju inwestycje i zakupy, które w istocie służą rozwojowi firmy, co w dalszej perspektywie pozwala uzyskiwać przedsiębiorcy dochody.

Umorzenie kary gdy zobowiązany znajduje się w trudnej sytuacji finansowej oznaczałoby, że każdy znajdujący się w podobnej sytuacji spełniałby przesłanki do udzielenia ulgi. Powodowałoby to zdaniem organu, że w odczuciu powszechnym powstałoby przekonanie, że można uwolnić się od odpowiedzialności za nałożone kary wskazując trudną sytuację materialną. Organ zauważył także, że nałożone kary pieniężne są efektem naruszenia przepisów w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ryzyko związane z jej prowadzeniem to nieodzowny element wolnej gospodarki rynkowej.

W ocenie organu w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła również przesłanka interesu publicznego. Strona nie przedstawiła okoliczności ani dowodów wskazujących, iż brak udzielenia ulgi w spłacie należności mógłby przeciwstawić się interesowi publicznemu rozumianemu jako ograniczenie ewentualnych socjalnych wydatków budżetu państwa w związku z odmową udzielenia ulgi.

Na koniec organ wskazał, że wnioskowane ulgi w postaci umorzenia w całości lub w części są jednymi z najdalej idącymi z ulg o charakterze uznaniowym, których konsekwencją jest rezygnacja Skarbu Państwa z całości lub w części z przysługującej mu należności. Obowiązkiem wierzyciela jest zaś dołożenie wszelkich starań w celu wyegzekwowania tej należności. Udzielając Stronie umorzenia w całości lub w części należności z tytułu kar w oparciu o przeprowadzoną powyżej analizę wierzyciel świadomie pozbawiłby Skarb Państwa dochodu jakim jest przedmiotowa należność.

W skardze na powyższą decyzję Spółdzielnia wniosła o jej uchylenie w całości podnosząc zarzuty naruszenia prawa procesowego mające wpływ na rozstrzygnięcie naruszenie, tj.:

- art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 i 11 k.p.a. poprzez lakoniczne sporządzenie uzasadnienia decyzji i nie podniesienie przesłanek opartych o przepisy prawa, którymi kierował się Główny Inspektor Transportu Drogowego wydającego decyzję, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

art. 7 k.p.a., przez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nieuwzględnienie słusznego interesu społecznego i interesu obywatel, w szczególności niewyjaśnienie czy ważny interes strony zasługiwał na uwzględnienie przez zastosowanie ulgi w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej, nieuwzględnienie także charakteru działalności spółdzielni, który polega głównie na działalności nie-gospodarczej dobroczynnej, mającej na celu pomoc osobom niepełnosprawnym, chorym dzieciom, wykluczonym społecznie,

art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., przez zebranie i rozpoznanie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, co w konsekwencji doprowadziło do braku oceny całokształtu materiału dowodowego i błędnego przyjęcia, że skarżący nie zasługuje na udzielnie ulgi w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej,

art. 189k § 1 k.p.a., przez nieuwzględnienie przez organ ważnego interesu strony przy rozpatrywaniu wniosku o zastosowanie ulgi w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związany granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.). W myśl art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty kontroli wynika bowiem, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala – art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli zaskarżonego aktu prawnego, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] stycznia 2020 r. odmawiająca umorzenia 3 kar pieniężnych w łącznej kwocie [...] zł.

Podstawą materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 189k § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, który nałożył administracyjną karę pieniężną, na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnych interesem publicznym lub ważnym interesem strony, może udzielić ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej przez:

1) odroczenie terminu wykonania administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na raty;

2) odroczenie terminu wykonania zaległej administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na raty;

3) umorzenie administracyjnej kary pieniężnej w całości lub części.

Z analizy wskazanego przepisu wynika, że ustawodawca przewidział możliwość udzielenia ulgi przez organ administracji publicznej, który nałożył administracyjna karę pieniężną, jednakże w sytuacji, gdy spełnione zostaną łącznie dwa warunki, po pierwsze – strona złożyła wniosek o jej udzielenie, w tym przez umorzenie administracyjnej kary pieniężnej w całości lub w części albo przez rozłożenie jej na raty, a po drugie – gdy wystąpią przypadki uzasadnione "ważnym interesem publicznym" lub "ważnym interesem strony". Podkreślić trzeba, że oprócz wskazania tych dwóch przesłanek, przy zaistnieniu których organ jest uprawniony zastosować ulgę, użył jednak sformułowania "może udzielić ulg" w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej, co jednoznacznie świadczy o uznaniowym charakterze tej instytucji.

Uznanie administracyjne oznacza, że decyzja negatywna wydana na podstawie tej regulacji nie narusza prawa zarówno wtedy, gdy przypadki uzasadnione ważnym interesem strony lub interesem publicznym wystąpiły, jak i wtedy, gdy nie występują. Nawet w sytuacjach wystąpienia okoliczności wynikających z ważnego interesu strony lub z interesu publicznego organ nie jest bezwzględnie zobowiązany zastosować jedną z ww. ulg. Zaznaczyć należy, że tzw. decyzje uznaniowe w świetle dotychczasowego orzecznictwa sądowego podlegają ograniczonej kontroli sądów administracyjnych. Kontroli nie podlega bowiem uznanie administracyjne samo w sobie, lecz kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, w szczególności, czy wydano ją w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy oraz, czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności. Decyzja uznaniowa może być przez sąd uchylona w przypadkach stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego.

Rozstrzyganie w ramach uznania wymaga zatem od organu nie tylko poczynienia ustaleń na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści (art. 11 k.p.a.), ale także załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.). Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje również zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a. Zatem obowiązkiem organu administracji jest wyjaśnienie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia, czyli wytłumaczenie stronie, dlaczego organ dany przepis zastosował do konkretnych ustaleń faktycznych lub uznał go za niewłaściwy. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody zgromadzone w sprawie, czy nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy bądź okoliczności podnoszonych przez stronę.

Natomiast na stronie, w sprawach kończących się tego typu decyzjami, tj. decyzjami uznaniowymi, leży obowiązek wykazania zaistnienia przesłanek uprawniających do zastosowania ulgi. W interesie strony leży bowiem podanie do wiadomości organu wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zgromadzenie materiału dowodowego, w oparciu o który organ administracyjny podejmuje decyzję wymaga współdziałania ze strony dłużnika, który będąc zainteresowany pomyślnym rozpoznaniem wniosku powinien przedłożyć wszelkie niezbędne dokumenty oraz te, które w jego ocenie przemawiają za pozytywnym rozstrzygnięciem jego sprawy.

Zarzuty przedmiotowej skargi sprowadzają się w głównej mierze do nieuwzględnienia przez organ ważnego interesu strony, który upatruje ona w złej sytuacji finansowej oraz charakterze prowadzonej działalności , która polega na działalności "nie-gospodarczej dobroczynnej".

W odniesieniu do powyższych zarzutów wskazać należy, że ważny interes strony, o którym mowa w art. 189k § 1 k.p.a. nie ma definicji ustawowej i zasadniczy wpływ na sprecyzowanie tego pojęcia ma orzecznictwo sądowe. W związku z tym, że omawiany przepis obowiązuje od 1 lipca 2016 r. brak jest jeszcze ugruntowanego orzecznictwa na kanwie tej regulacji. Dlatego też należy posłużyć się orzecznictwem odnoszącym się do ulg przewidzianych w art. 67a ustawy – Ordynacja podatkowa, w których ustawodawca także nakazał rozważyć udzielenie ulgi w przypadkach uzasadnionych "ważnym interesem podatnika". W orzecznictwie tym ważny interes podatnika definiuje się jako sytuację w której z przyczyn nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku (por. wyrok NSA z 22 kwietnia 1999 r., SA/Sz 850/98 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej także jako: CBOSA). Dobrodziejstwo z art. 67a § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, ma wyjątkowy charakter, zastosowanie może zatem znaleźć jedynie do nadzwyczajnych, szczególnych przypadków. Organ podatkowy musi mieć na uwadze i to, że między innymi względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązanie podatkowe było realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany (por. wyrok NSA z 21 marca 2001, I SA/Ka 577/00, CBOSA).

Z kolei przez pojęcie interesu publicznego rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą wzięcie pod uwagę wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji, itp. (por. wyroki z 22 kwietnia 1999 r. SA/Sz 850/98 i z 10 marca 2009 r. I FSK 31/08, z 9 czerwca 2016 r. II FSK 298/14; CBOSA).

Biorąc powyższe pod uwagę tj. rozważenie istnienia ważnego interesu strony oraz interesu publicznego, a także podjęcie decyzji w warunkach uznania administracyjnego, Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania ustaleń organu oraz oceny sytuacji strony.

Jak już wyżej wspomniano, to na stronie spoczywa obowiązek wykazania istnienia przesłanek do zastosowania ulgi. W ocenie Sądu takie okoliczności wykazane nie zostały. Strona prowadzi profesjonalną działalność gospodarczą, która przynosi przychód. Jak trafnie wskazuje organ, zakończenie roku bilansowego ze stratą świadczyć może o tym, że strona inwestuje w prowadzoną działalność czyli podejmuje decyzje gospodarcze, nastawione na rozwój . Niekoniecznie zaś świadczy o wystąpieniu jakiś nadzwyczajnych okoliczności, które uzasadniałyby wsparcie .

Strona podkreśla charytatywny ( przynajmniej częściowo ) charakter prowadzonej działalności. Należy jednak wskazać, że te twierdzenia nie zostały w żaden sposób wykazane. Przedstawione podziękowania od jednostek samorządu i organizacji społecznych świadczą jedynie o tym, że działalność Spółdzielni spotyka się z uznaniem i jest społecznie potrzebna, nie świadczy jednak o tym, że jest działalnością niezarobkową. Jak podkreśla organ, takie informacje nie wynikają także ze strony internetowej . Zgodnie z danym zawartymi na stronie internetowej www. [...].pl Spółdzielnia Socjalna "[...]" prowadzi działalność w zakresie nauki jazdy konnej, organizowaniem imprez okolicznościowych (urodziny, jubileusze itp.), tzw. "zielone szkoły" dla szkół, imprez integracyjnych dla firm, w ramach których organizuje m.in. ognisko, pokazy jeździectwa, ścieżki edukacyjne, animacje dla dzieci. Spółdzielnia dysponuje także ofertą dla osób z niepełnosprawnością – hipoterapia i animaloterapia (dla dzieci i osób starszych). Dodatkowo organizuje przejażdżki bryczką, wynajmuje bryczki na imprezy okolicznościowe, np. śluby - w sezonie zimowym sanie. Jest więc to jak najbardziej działalność gospodarcza.

W tej sytuacji uwzględniając obowiązujące przepisy, argumentację organów oraz zarzuty skargi, Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Organ rozważył przedstawione przez stronę argumenty, wyjaśnił dlaczego nie mogły być wzięte pod uwagę, zaś przedstawiona wykładnia przesłanek upoważniających do udzielenia ulgi jest całkowicie prawidłowa. Rozważenie okoliczności faktycznych, a także ich ocena prawna znalazły swoje odbicie w uzasadnieniu decyzji.

Zdaniem Sądu przedmiotowa decyzja wydana została zgodnie z obowiązującym prawem, w wyniku prawidłowo prowadzonego postępowania i ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, jak również prawidłowej ich oceny. Dlatego pomimo subiektywnych i odmiennych odczuć strony skarżącej należało uznać, że podjęte rozstrzygnięcie jest prawidłowe i nie przekroczyło granic uznania administracyjnego.

Na koniec należy przypomnieć, że umorzenie jest najdalej idącą ulgą w spłacie zobowiązań publicznoprawnych. Przepis art. 189k § 1 k.p.a. przewiduje także odroczenie terminu wykonania administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na raty. Problemy finansowe o charakterze przejściowym mogą stanowić podstawę do ich zastosowania.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.