Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 59/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 67 par. 5, art. 176 par. 2,art. 177a
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu dnia 22 lutego 2019 r. zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 220/18 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialność osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 220/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną A. K. od wyroku tego Sądu z dnia 22 sierpnia 2018 r. w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2017 r. w przedmiocie odpowiedzialność osób trzecich za zaległości podatkowe spółki.

Z uzasadnienia postanowienia Sądu I instancji wynika, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez sformułowanie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy zgodnie z art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej zwana: "p.p.s.a."), w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Odpis zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi w dniu 15 listopada 2018 r., a pełnomocnik uzupełnił powyższy brak w dniu 27 listopada 2018 r. Wobec uzupełnienia braku po upływie terminu do jego wykonania, WSA na podstawie art. 178 p.p.s.a. odrzucił skargę kasacyjną.

Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca działająca przez pełnomocnika wniosła zażalenie, zarzucając naruszenie:

- art. 178 p.p.s.a. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że braki skargi nie zostały uzupełnione podczas gdy brak skargi został uzupełniony;

- art. 176 § 2 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że oświadczenie odnośnie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy uprawniony jest pełnomocnik z urzędu przez co strona została pozbawiona osobistego działania przed Sądem i składania oświadczenia;

- art. 72 § 2 p.p.s.a. przez nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że potwierdzenie odbioru w dniu 15 listopada 2018 r. zostało podpisane przez upoważnionego pracownika podczas gdy doręczenie korespondencji na adres Kancelarii przy ul. [...] powinno nastąpić w pok. [...], ewentualnie powinno zostać awizowane przez umieszczenie awiza w skrzynce obok pokoju.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

W myśl art. 176 § 2 p.p.s.a skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Z kolei art. 177a p.p.s.a. stanowi, że jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zawierała wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie ani oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy zgodnie z art. 176 § 2 p.p.s.a., zatem zasadnie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału wezwano skarżącą do uzupełnienia powyższego braku skargi kasacyjnej. Wezwanie to doręczono skutecznie pełnomocnikowi strony 15 listopada 2018 r., o czym świadczy znajdujące się w aktach potwierdzenie odbioru podpisane przez upoważnionego pracownika Kancelarii. Pismem złożonym w dniu 27 listopada 2018 r., a zatem po upływie siedmiodniowego terminu zakreślonego w wezwaniu przez WSA, pełnomocnik uzupełnił brak formalny. Z uwagi na powyższe prawidłowo Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 P.p.s.a. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Odnosząc się do argumentacji zażalenia wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 67 § 5 p.p.s.a., jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Przepisy o doręczeniach pism procesowych mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Ustawodawca co do zasady wyłączył jakąkolwiek dyspozytywność stron w tym zakresie, wskazując komu, kiedy i w jaki sposób należy dokonywać doręczeń pism sądowych. Rządząca doręczeniami zasada oficjalności i formalizmu czynności procesowych sądu gwarantują określony porządek czynności, którego przestrzeganie wprowadza stabilność w zakresie dotyczącym między innymi terminowości czynności procesowych podejmowanych przez stronę, a w konsekwencji także ich skuteczności procesowej (por. postanowienie SN z dnia 8 września 1993 r., III CRN 30/93, OSNC z 1994, nr 7-8, poz. 160). Jeżeli zatem w postępowaniu strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, doręczenia powinny być dokonywane temu pełnomocnikowi. W sprawie postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2018 r. przyznano skarżącej prawo pomocy m.in. poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Właściwa Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła dla strony pełnomocnika z urzędu w osobie adwokat K. S. Skoro skarżąca w toku postępowania nie wypowiedziała pełnomocnictwa, a WSA nie cofnął skarżącej prawa pomocy i nie zmienił w odpowiednim zakresie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy, to wyłącznie doręczanie pism temu pełnomocnikowi było skuteczne procesowo. Podanie wszystkich elementów skutecznej skargi kasacyjnej obciąża pełnomocnika strony, niezależnie od tego czy został on ustanowiony w drodze umowy ze stroną, czy też na podstawie przyznanego jej prawa pomocy. Również kwestia prawidłowości doręczenia na adres pełnomocnika nie budzi w sprawie wątpliwości. Od momentu ustanowienia pełnomocnika pisma wysyłane przez WSA we Wrocławiu były kierowane pod wskazany adres i wszystkie zwrotne potwierdzenia odbioru opatrzone są jednakową pieczątką biura podawczego i imienną pieczątką odbierającego korespondencję. Do tej pory powyższy sposób doręczania korespondencji nie był przez pełnomocnika kwestionowany.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji