Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 808/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-06-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art. 125 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant: Tomasz Famulski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi E. s.c. M. S.-R., E. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 28 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2011, 2012 i 2013 rok postanawia: - zawiesić postępowanie sądowe-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 czerwca 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 12 sierpnia 2016 r. nr [...], nr [...] oraz nr [...] Decyzje te zostały wydane w wyniku przeprowadzonego w E. II s.c. M. S.-R., E. K. postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za lata 2011, 2012 i 2013. Biorąc pod uwagę ustalenia poczynione w toku postępowań kontrolnych organ I instancji wydał decyzje, w których skorygował rozliczenia podatkowe Spółki za rok 2011, 2012 i 2013 w zakresie dostaw wewnątrzwspólnotowych, uznając, iż nie miały one miejsca, a dostawy te należy potraktować i opodatkować jako sprzedaż krajową.

Pismem z dnia 14 lipca 2017 r. E. s.c. M. S.-R., E. K. wniosła skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającymi ją decyzjami organu I instancji oraz umorzenia postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W doktrynie podkreśla się, że należy opowiadać się za szerokim interpretowaniem użytego w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania (por. postanowienie WSA w Krakowie z 6 września 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 864/16 (wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zwłaszcza należy mieć na uwadze, że celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie tego przepisu powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem (art. 145 § 1 pkt 7, art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 240 § 1 pkt 7 i 8 Ordynacji podatkowej) jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu (por. M. Niezgódka-Medek (w:), B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II).

W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka do zawieszenia postępowania, gdyż postanowieniem z dnia 19 czerwca 2018 r. sygn. akt I FSK 126/18 Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana 2012 - Dz. Urz. U.E. z dnia 26 października 2012 r. Nr C 326 s. 1 i nast.), skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie prejudycjalne:

1) Czy w świetle art. 146 ust. 1 lit. a i b oraz art. 131 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U UE seria L z 2006 r. Nr 347/1 ze zm., zwanej dalej "dyrektywą 2006/112/WE") oraz zasad: opodatkowania konsumpcji, neutralności oraz proporcjonalności prawidłowa praktyka krajowa powinna polegać na stosowaniu zwolnienia z prawem do odliczenia (w Polsce stawka 0%) w każdym wypadku, jeżeli są spełnione łącznie dwa warunki: a) wywóz towaru nastąpił na rzecz nieustalonego odbiorcy spoza Unii Europejskiej oraz b) istnieją jednoznaczne dowody, że towar opuścił terytorium Unii Europejskiej i okoliczność ta nie jest kwestionowana?

2) Czy przepisy art. 146 ust. 1 lit. a i b oraz art. 131 dyrektywy 2006/112/WE oraz zasady: opodatkowania konsumpcji, neutralności oraz proporcjonalności sprzeciwiają się praktyce krajowej polegającej na przyjęciu, że nie dochodzi do dostawy towaru, który został w sposób niekwestionowany wywieziony poza terytorium Unii Europejskiej, a po dokonaniu wywozu władze podatkowe w ramach prowadzonego postępowania stwierdziły, że rzeczywistym nabywcą towarów nie był podmiot, na rzecz którego podatnik wystawił fakturę dokumentującą dostawę, lecz inny nieustalony przez organy podmiot, w konsekwencji czego odmawiają stosowania do takiej czynności zwolnienia z prawem do odliczenia (w Polsce stawka 0%)?

3) Czy w świetle art. 146 ust. 1 lit. a i b oraz art. 131 dyrektywy 2006/112/WE oraz zasad: opodatkowania konsumpcji, neutralności oraz proporcjonalności prawidłowa praktyka krajowa powinna polegać na stosowaniu do dostawy towaru stawki krajowej, jeśli istnieją jednoznaczne dowody, że towar opuścił terytorium Unii Europejskiej, ale organy z uwagi na brak ustalonego odbiorcy stwierdzają, że dostawa towarów nie została dokonana, czy też należałoby uznać, że w takim przypadku nie doszło w ogóle do czynności opodatkowanej VAT, a w konsekwencji podatnikowi nie przysługuje zgodnie z art. 168 dyrektywy 2006/112/WE prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia wywiezionego towaru?

Odpowiedź Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na zadane przez Naczelny Sąd Administracyjny pytanie prejudycjalne będzie miała wpływ na wynik niniejszego postępowania sądowego.

Jak wynika bowiem z treści zaskarżonej decyzji w dniu 23 lutego 2015 r. wszczęto w Spółce E. postępowania kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za lata 2011, 2012 i 2013. W wyniku postępowań kontrolnych stwierdzono, iż skarżąca Spółka prowadziła działalność w zakresie handlu hurtowego tkaninami obiciowymi na terytorium kraju. W kontrolowanym okresie wykazała również wewnątrzwspólnotowe dostawy na rzecz dwóch słowackich firm: A. ([...]) oraz Z. s.r.o. [...]). W toku postępowania kontrolnego stwierdzono jednak nieprawidłowości w zakresie rozliczania dostaw wewnątrzwspólnotowych na rzecz wymienionych wyżej firm. W ocenie organu kontrolnego dostawy takie nie miały w rzeczywistości miejsca, gdyż ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że przedmiotowe tkaniny zostały wyeksportowane na Ukrainę, a ich eksporterem była spółka A. Sp. z o.o. Dokumenty te zostały opieczętowane pieczęciami służb granicznych potwierdzającymi faktyczne przekroczenia granicy Ukrainy przez towar. W ocenie organu odwoławczego powołane wyżej okoliczności wskazują, iż nie doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do słowackich firm wskazanych przez Skarżącą. Należy jednak zauważyć, iż zakwestionowany towar miał być jednak przedmiotem dostawy do odbiorcy na terenie Ukrainy.

Skoro zatem rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy bezpośrednio od wyniku postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, uznać należy, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia przy zastosowaniu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.