Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 269/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Katarzyna Radom, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 28 lutego 2022 r. nr SKO/RŚ-423/37/2022 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

K. B. (dalej jako strona lub skarżący) zaskarżył do tut. Sądu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy (dalej jako Kolegium lub organ odwoławczy) z dnia 28 lutego 2022 r., nr SKO/RŚ-423/37/2022, utrzymującą w mocy decyzję z dnia 10 stycznia 2022 r., nr DR.5212.88.12.2021.BM, wydaną przez działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Legnicy Zastępcy Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Legnicy (dalej jako GOPS lub organ I instancji) o odmowie przyznania stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego na Z. B. (dalej jako matka strony, podopieczna).

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem z dnia 22 czerwca 2021 r. strona, reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła wniosek o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką. Do wniosku dołączono m.in. orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Oleśnicy z dnia 9 lipca 2012r., wydane na stałe, z którego wynika, że matka strony posiada znaczny stopień niepełnosprawności, który datuje się od dnia 14 maja 2012 r. (daty początkowej niepełnosprawności - zgodnie z orzeczeniem - nie da się ustalić). W oświadczeniu załączonym do wniosku skarżący podał, że nie podejmuje zatrudnienia ani innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką oraz nie pobiera świadczeń emerytalno-rentowych i nie posiada orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.

W ramach przeprowadzonego w dniu 28 września 2021 r. wywiadu środowiskowego ustalono, że niepełnosprawna matka strony (lat [...]) jest wdową i od marca 2021 r. do 25 września 2021 r. pozostawała pod opieką naprzemienną swoich dzieci: córki – A. Z. (od 5 września 2021 r. do 25 września 2021 r.) i synów – C. B. (od 5 sierpnia 2021 r. do 5 września 2021 r.) oraz skarżącego. Od dnia 25 września 2021 r. matka strony mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe ze skarżącym i jego żoną, gdzie dysponuje własnym pokojem z dostępem do innych pomieszczeń. Źródłem dochodu rodziny jest emerytura matki strony wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym w łącznej wysokości 2.000 zł oraz emerytura żony skarżącego w wysokości 1.600 zł. Z wywiadu środowiskowego wynika również, że matka strony porusza się przy pomocy chodzika, kul i pomocy drugiej osoby, samodzielnie spożywa posiłki (wymaga pomocy w ich przygotowaniu i podaniu), samodzielnie wykonuje podstawową higienę i korzysta z toalety (wymaga pomocy w kąpieli oraz ubraniu/rozebraniu), samodzielnie przyjmuje leki, wymaga pomocy przy czynnościach ruchowych, wymagających wysiłku oraz przy podawaniu insuliny i mierzeniu ciśnienia. Ustalono ponadto, że podopieczna ma problemy z widzeniem, w kontakcie słownym jest rzeczowa.

Z oświadczenia skarżącego z dnia 28 września 2021 r. wynika, że jest on osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, ma wyższe wykształcenie techniczne, a ponadto ukończone studia podyplomowe - zarządzanie i marketing. Od 2007 r. do 31 lipca 2016 r. skarżący prowadził własną działalność gospodarczą, a następnie od 1 sierpnia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. był zatrudniony w spółce z o.o. B. Od 7 maja 2020 r. do 7 maja 2021 r. skarżący był bezrobotny i pobierał z tego tytułu zasiłek. Skarżący wyjaśnił, że jego matka nie może mieszkać sama, dlatego wraz z rodzeństwem podjął decyzję o wspólnym zamieszkaniu z matką. Powyższe ustalenia wynikają z faktu, że skarżący jest bezrobotny, natomiast jego brat pracuje, a siostra wyjeżdża przynajmniej raz w roku na 6 miesięcy do W., gdzie pomaga swojej córce w opiece nad dziećmi. Rodzeństwo uzgodniło również, że w sytuacji, gdy ich matka będzie chciała czasowo zamieszkać z pozostałymi dziećmi, będzie wówczas pozostawać pod ich opieką.

Z zaświadczenia lekarskiego z dnia 9 czerwca 2021 r. wynika, że podopieczna choruje na [...], [...], [...], [...], [...] i wymaga opieki osób drugich (nie ze względu na niemożność samodzielnej egzystencji). Rokowania co do wyleczenia są negatywne.

Organ I instancji wskazaną na wstępie decyzją z dnia 10 stycznia 2022 r., działając na podstawie art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm., dalej w skrócie u.ś.r.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej w skrócie: k.p.a.), odmówił stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Zdaniem GOPS-u, w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1 u.ś.r., tj. rezygnacja lub niepodejmowanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, gdyż nie istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy niewykonywaniem zatrudnienia przez stronę, a koniecznością sprawowania opieki nad matką. W ocenie organu, skarżący nie sprawuje opieki nad matką w wymiarze, który uniemożliwiałby mu podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Dodatkowo organ I instancji wskazał na niespełnienie przesłanki z art. 17 ust. 1b u.ś.r., w związku z tym, że z orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Oleśnicy z dnia 9 lipca 2012 r. wynika, iż niepełnosprawność matki strony powstała od 14 maja 2021 r., a zatem po ukończeniu 25 roku życia, o którym mowa w tym przepisie.

Strona odwołała się od decyzji GOPS-u, wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 czerwca 2021 r. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

1) prawa materialnego poprzez zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1b u.ś.r. bez uwzględnienia okoliczności, iż na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a także naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. polegające na pominięciu celów ustawy i przyjęciu, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy zakres opieki sprawowanej przez skarżącego nie wymaga rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, pomimo iż jego matka została zaliczona na stałe do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym i jest niezdolna do samodzielnej egzystencji;

2) przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a.

Kolegium utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazało, że skoro nie jest dopuszczalne wydanie orzeczenia na podstawie przepisu, w stosunku do którego - w związku z wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 - odpadło domniemanie zgodności z Konstytucją, to w niniejszej sprawie oceny spełnienia przez skarżącego przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należało dokonać z pominięciem kryterium momentu powstania niepełnosprawności u osoby wymagającej opieki. Wobec tego za niezasadną uznał organ odwoławczy odmowę przyznania stronie przez organ I instancji świadczenia pielęgnacyjnego z powołaniem się na przesłankę określoną w art. 17 ust. 1b u.ś.r.

Organ odwoławczy wywodził z przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, że podstawowym wymogiem do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub powodującej konieczność zrezygnowania z pracy. Zauważył przy tym, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. W ocenie Kolegium, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącego, a sprawowaniem przez niego opieki nad matką. Nie kwestionując faktu, że stan zdrowia matki strony wymaga sprawowania nad nią stałej opieki, organ uznał, iż zakres sprawowanej przez skarżącego opieki nie stoi na przeszkodzie w podjęciu przez niego zatrudnienia. Zdaniem organu, opieka świadczona przez skarżącego nie jest i nie musi być świadczona w sposób ciągły i nieprzerwany, wyłączający możliwość podjęcia zatrudnienia w takim wymiarze i zakresie, który uniemożliwiałby wykonywanie przez niego niezbędnych czynności opiekuńczych wobec matki.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że nie znalazł podstaw do przyjęcia, iż rezygnacja skarżącego z podjęcia zatrudnienia była dobrowolna i spowodowana jedynie koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką.

W skardze do tut. Sądu strona zakwestionowała decyzję organu odwoławczego w całości, zarzucając naruszenie:

1) prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1 u.ś.r. przez niezasadne uznanie, że skarżący nie jest uprawniony do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż zakres opieki jakiej wymaga podopieczna nie wyklucza podjęcia przez niego zatrudnienia oraz uznanie, że nie ma związku pomiędzy rezygnacją przez niego z zatrudnienia a sprawowaną opieką;

2) przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznanie - wbrew treści orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności i konieczności stałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością do samodzielnej egzystencji - że matka strony nie wymaga stałej opieki swojego syna.

Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, podniósł, że Kolegium dokonało błędnej i dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego w kwestii czasookresu opieki, której wymaga podopieczna oraz możliwości podjęcia pracy przez skarżącego, bez uwzględnienia treści orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. Strona podkreśliła, że - wbrew argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji - nie jest w stanie pogodzić pracy zawodowej z opieką nad niepełnosprawną matką, która nie porusza się samodzielnie, wymaga nadzoru z uwagi na problemy ruchowe i zmiany otępienne, potrzebuje pomocy przy podawaniu leków i przygotowywaniu posiłków, robieniu zakupów, umawianiu wizyt lekarskich oraz przy załatwianiu spraw urzędowych. Strona zauważyła, że pomimo, iż niektóre czynności z natury rzeczy są czynnościami bardziej lub mniej absorbującymi i czasochłonnymi, dotyczą spraw życiowych nawet całej rodziny i są konieczne do wykonania bez względu na fakt, czy odnoszą się do osoby niepełnosprawnej, czy też osoby "pełnosprawnej", to nie można wyłącznie z tego powodu kwestionować sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, strona wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i ustalenie na jej rzecz świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 czerwca 2021 r. na czas nieokreślony, a także wystąpiła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), albowiem zarówno strona, jak i organ, wnosili o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie.

W myśl art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 u.p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w ramach kryteriów określonych powyższymi przepisami, Sąd uznał, że nie jest ona zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza norm prawa procesowego ani materialnego. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z normami art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. a zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej interpretacji norm prawa materialnego.

Podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne przysługuje m.in. osobom zobowiązanym do alimentacji, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Na podkreślenie zasługuje konstatacja, że samo orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności nie wystarcza dla określenia potrzeb osoby niepełnosprawne w zakresie opieki, pielęgnacji czy wsparcia. Na użytek ustalania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ustawodawca przewidział bowiem specyficzny instrument badania i weryfikacji, czy zakres potrzeb osoby o znacznym stopniu niepełnosprawności uniemożliwia zarazem aktywność zarobową i zawodową jej opiekuna. Zgodnie z przepisem art. 23 ust. 4aa u.ś.r., jeżeli w stosunku do osoby ubiegającej się lub pobierającej świadczenie pielęgnacyjne wystąpią wątpliwości dotyczące sprawowania opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1, organ właściwy oraz marszałek województwa mogą zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 2268) w celu weryfikacji tych wątpliwości. Można dodać ponadto, iż stosownie do przepisu art. 23 ust. 4b u.ś.r., w przypadku, o którym mowa w ust. 4aa, organ właściwy oraz marszałek województwa mogą wystąpić do ośrodka pomocy społecznej o udzielenie informacji o okolicznościach dotyczących sprawowania opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1, jeżeli okoliczności te zostały ustalone w rodzinnym wywiadzie środowiskowym przeprowadzonym nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem otrzymania przez ośrodek pomocy społecznej wniosku o udzielenie informacji. Rację ma zatem Kolegium twierdząc, że samo orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności nie przesądza jeszcze o tym, że dana osoba niepełnosprawna jest niesamodzielna w stopniu wymagającym stałej opieki i pomocy osób drugich.

Z kolei pojęcie opieki, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., utożsamiać należy ze stałą i bezpośrednią troską o zapewnienie osobie niepełnosprawnej realizacji jej podstawowych potrzeb życiowych i społecznych, których sama nie jest ona w stanie zrealizować z uwagi na swoją niepełnosprawność. Opieka ta powinna być przy tym tak absorbująca, że podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej przez opiekuna musiało by się odbyć ze szkodą dla niej. Tymczasem zakres opieki sprawowanej przez skarżącego oraz poszczególne czynności wykonywane w jej ramach, nie są na tyle angażujące, aby strona nie mogła podjąć choćby częściowego zatrudnienia. Co istotne, a na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, skarżący generalnie nie wykonywał przy swoje matce czynności pielęgnacyjnych ściśle związanych z jej zdrowiem, a które wymagałyby ciągłej obecności i bezpośredniej pomocy osobie chorej, czy niepełnosprawnej. Wbrew argumentom zawartym w skardze, organ odwoławczy nie kwestionował, że matka strony, jako osoba niepełnosprawna w stopniu znacznym, wymaga stałej opieki, a jedynie podważył zakres tej opieki. Z zebranej w sprawie dokumentacji, tj. zaświadczenia lekarskiego z dnia 9 czerwca 2021 r., ankiety i oświadczenia złożonych przez skarżącego w dniu 2 sierpnia 2021r., oświadczenia siostry skarżącego z dnia 27 września 2021 r. oraz wywiadu środowiskowego z dnia 28 września 2021 r. wynika, że matka strony choruje na [...], [...], [...], [...], [...], ma też poważne problemy ze wzrokiem, w związku z czym wymaga opieki osób drugich. Z przedłożonych dokumentów nie wynika jednak, aby podopieczna wymagała zabiegów typowo pielęgnacyjnych, gdyż samodzielnie spożywa posiłki, wykonuje podstawowe czynności higieniczne, korzysta z toalety, przyjmuje leki (poza insuliną). Ankieta wykluczyła też konieczność pomocy w zakresie specjalistycznej pielęgnacji (np. karmienie przez sondę, pielęgnację przetok, itp.). W zaświadczeniu lekarskim nie wskazano, żeby matka strony wymagała asekuracji przy przemieszczaniu się (porusza się przy pomocy chodzika i kul). W konsekwencji świadczone przez skarżącego czynności, a mianowicie pomoc przy ubieraniu i kąpaniu, przy podawaniu insuliny i mierzeniu ciśnienia, przygotowywanie i podanie posiłków, robienie zakupów, realizacja recept, sprzątanie, pranie, czy transport na wizyty lekarskie, nie musi być świadczona przez niego w sposób ciągły i nieprzerwany, wymagający stałej obecności przy matce i wyłączający możliwość podjęcia zatrudnienia w takim wymiarze i zakresie, który uniemożliwiałby wykonywanie przez niego niezbędnych czynności opiekuńczych. Niektóre z tych czynności, na co wskazuje organ, nie muszą być też wykonywane codziennie (zakupy, wizyty lekarskie, sprzątanie itp.).

W ocenie Sądu zakres czynności wykonywanych przez skarżącego dotyczy w rzeczywistości prowadzenia gospodarstwa domowego przez osoby aktywne zarobkowo i zawodowo. Nie ulega bowiem wątpliwości, że powyższe czynności mogą być realizowane także przez osobę aktywną zawodowo, gdyż mają one charakter uniwersalny, skoro nie dotyczą tylko wąskiego grona osób, co do których istnieje konieczność zapewnienia opieki i pomocy w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Inne jeszcze czynności, tzw. porządku dziennego, mogą być wykonywane w czasie wolnym od pracy, w tym także przed udaniem się do pracy lub po powrocie z niej, jak np. pomoc przy czynnościach higienicznych, czy też przygotowanie posiłków.

Dodatkowo warto podkreślić, że czynny udział w opiece nad matką do września 2021 r. sprawowały również pozostałe dzieci (syn i córka). Ostatni pobyt w okresie od 5 września 2021 r. do 25 września 2021 r. przypadał u córki – A. Z., a skarżący z własnej woli zabrał matkę do siebie wcześniej niż w ustalonym przez rodzeństwo terminie, składając uprzednio w dniu 22 czerwca 2021 r. wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodzić trzeba się również z organem, że samo złożenie przez rodzeństwo oświadczenia o zrzeczeniu się na rzecz brata prawa do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, w zamian za stałą opiekę nad matką, nie wywołuje skutków prawnych, gdyż o przyznaniu tego świadczenia decyduje - poza skutecznym złożeniem wniosku - zaistnienie przesłanek, o których mowa w u.ś.r. Istotna w sprawie jest również okoliczność, że matka strony pobiera świadczenie emerytalne i przebywając pod opieką dzieci sama łożyła na swoje utrzymanie. Ponadto podopieczna posiada mieszkanie w O., które po spieniężeniu winno służyć przede wszystkim zaspokojeniu jej własnych potrzeb, na co bez wątpienia składa się oprócz potrzeb natury materialnej, sprawowanie faktycznej opieki nad niepełnosprawną, choćby przez wykwalifikowaną opiekunkę.

Na marginesie jedynie zauważyć należy, że z oświadczenia skarżącego wynika, iż rodzeństwo zgodnie deklaruje swoją czasową pomoc w opiece nad matką, na jej życzenie, tymczasem świadczenie pielęgnacyjne - o czym była mowa powyżej - przysługuje jedynie osobom, które nawet w niepełnym wymiarze nie mogą w jakikolwiek sposób zarobkować z uwagi na intensywność sprawowanej opieki i zależność egzystencji osoby niepełnosprawnej od obecności opiekuna.

Podsumowując powyższe rozważania należy zatem stwierdzić, że w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ odwoławczy zasadnie przyjął, iż zakres czynności opiekuńczych wykonywanych przez skarżącego względem niepełnosprawnej matki nie wyklucza możliwości podjęcia przez niego zatrudnienia. Nie zaistniał więc związek przyczynowy pomiędzy wykonywanymi czynnościami, w niewielkim tylko stopniu wspomagającymi matkę w jej codziennym funkcjonowaniu, a biernością zawodową skarżącego, niewywołaną ich realizacją. W związku z tym niespełniona została przesłanka z art. 17 ust. 1 u.ś.r., co uzasadniało wydanie rozstrzygnięcia odmawiającego stronie przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego.

W takim stanie rzeczy, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, wobec czego Sąd zobligowany był do jej oddalenia na podstawie art. 151 u.p.p.s.a.