Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 569/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22 ust 1
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Sędzia NSA Marian Jaździński,, Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Protokolant Karolina Borowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2007 r. sprawy ze skargi M. D.- K. i Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] r. o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...]r. o Nr [...] określił małżonkom Z. K.i M. D.- K. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za [...] r. w wysokości [...] zł, tj. o [...] zł wyższe od wykazanego w zeznaniu rocznym, złożonym na formularzu PIT-36.

Z uzasadnienia wyżej wskazanej decyzji wynika, iż w okresie od [...] r. do [...]r. prowadzono wobec podatników postępowanie kontrolne, mające na celu sprawdzenie rzetelności deklarowania podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług.

W toku czynności kontrolnych ustalono, iż Z. K. i M. D. – K. w dniu [...] r. zawarli umowę spółki cywilnej pod nazwą "K", określając udziały każdego ze wspólników w wielkości 50%. Jako cel Spółki wskazano prowadzenie działalności gospodarczej w takim zakresie, w jakim był on zgodny z wpisem do ewidencji działalności gospodarczej każdego ze wspólników. Według zapisów w pkt 2 i 3 zaświadczeń o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej każdego ze wspólników, jako siedzibę i adres zakładu głównego, oddziału lub innego miejsca wykonywania czynności wskazano: K., ul. [...] (siedziba "K"), [...] , [...], [...],[...] oraz ul. [...], [...], [...],[...]. Natomiast przedmiot działalności gospodarczej, oznaczono jako: działalność gastronomiczna, hotelarska i rozrywkowa, obrót alkoholami, organizacja imprez okolicznościowych, usługi reklamowe, prowadzenie klubów nocnych, dyskotek i agencji towarzyskich, handel detaliczny i hurtowy, dzierżawa pomieszczeń niemieszkalnych. Ustaleń tych dokonano na podstawie wpisów do ewidencji działalności gospodarczej Z. K. pod numerem [...] oraz M. D.-K. pod numerem [...], wydanych przez Urząd Miasta K. w dniu [...] , według stanu na dzień [...] r., po zmianie zgłoszonej w dniu [...] r. W trakcie kontroli ustalono ponadto, iż podatnicy w dniu [...] r. złożyli w Urzędzie Skarbowym w K. zgłoszenie aktualizacyjne NIP-2, informujące o podjęciu działalności gospodarczej przy ul.[...], tj. w "D. K.".

Przeprowadzona przez ten organ analiza zapisów dokonanych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wykazała, iż Spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodu odpisy amortyzacyjne w łącznej kwocie [...] zł. W toku kontroli podatkowej, organ ten zweryfikował wysokość dokonanych w [...] r. odpisów amortyzacyjnych w wysokości [...] zł naliczonych i wykazanych w pozycji [..] podatkowej księgi przychodów i rozchodów i uznał, iż dokonano ich wbrew przepisom art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Na podstawie ewidencji środków trwałych stwierdzono bowiem, iż Spółka ujęła w pozycjach 28-34 zakup następujących środków trwałych:

w poz. 28 ujęto szafę mroźniczą AFN801, zakupioną od Przedsiębiorstwa Techniczno-Handlowego P. P. za cenę – [...] zł (w tym VAT [...] zł); zakup udokumentowano fakturą VAT Nr [...] z dnia [...] r.; według ewidencji środków trwałych, szafę mroźniczą przekazano do użytkowania w dniu [...] r.,

w poz. 29 ujęto kocioł gazowy z oprzyrządowaniem; zakup kotła gazowego z oprzyrządowaniem od "TiM" Centrum Grzewcze T. i M. S. za cenę [...] zł (w tym VAT [...] zł), udokumentowano fakturą VAT Nr [...] z dnia [...] r., a montaż kotła gazowego wraz z oprzyrządowaniem w budynku "D. K." przy [...] w K. za cenę [...] zł (w tym VAT [...] zł), udokumentowano fakturą VAT Nr [...] z dnia [...] r., wystawioną przez Usługowy Zakład Instalacji Sanitarnych O.T.; według ewidencji środków trwałych, urządzenie przekazano do użytkowania w dniu [...]r.,

w poz. 30 ujęto zmywarkę przemysłową GS 501, zakupioną od "S. S. Handel Usługi R. Sz." za cenę [...] zł (w tym VAT [...] zł); zakup udokumentowano fakturą VAT [...] z dnia [...] r.; według ewidencji środków trwałych, zmywarkę przekazano do użytkowania w dniu [...] r.,

w poz. 31 ujęto wykonanie przez "R.R. KLlMA.TEC R. R. Klimatyzacja, Wentylacja, Ogrzewanie" instalacji wentylacji mechanicznej nawiewno-wywiewnej wraz z układem pośredniego odzysku ciepła za cenę [...] zł (w tym VAT [...] zł), którą to usługę udokumentowano fakturą VAT nr [...] z dnia [...] r.; według ewidencji środków trwałych, instalację przekazano do użytkowania w dniu [...] r.,

w poz. 32 ujęto dźwig towarowy, na wartość którego składają się:

- wartość usług budowlano montażowych dźwigu towarowego małego w budynku usługowo-mieszkalnym przy ul. [...] w K. wykonanych przez Przedsiębiorstwo Usługowo Handlowo-Produkcyjne "P"; usługę wykonano za cenę [...] zł (w tym VAT [...] zł, netto [...] zł) i udokumentowano fakturą VAT nr [...] z dnia [...] r.,

- wartość usług budowlano montażowych dźwigu towarowego małego w budynku usługowo-mieszkalnym przy ul. [...] w K. wykonanych przez Przedsiębiorstwo Usługowo Handlowo-Produkcyjne "P" (I etap umowy); usługę wykonano za cenę [...] zł (w tym VAT [...] zł) i udokumentowano fakturą VAT nr [...] z dnia [...]r.,

- wartość usług budowlano montażowych dźwigu towarowego małego w budynku usługowo-mieszkalnym przy ul. [...] w K. wykonanych przez Przedsiębiorstwo Usługowo Handlowo-Produkcyjne "P" (II etap umowy); usługę wykonano za cenę [...] zł (w tym VAT [...] zł) i udokumentowano fakturą VAT nr [...] z dnia [...] r.,; urządzenie przekazano do użytkowania w dniu [...] r.,

w poz. 33 ujęto piec konfekcyjno-parowy Zanussi F-V61 E, Filtr do pieca FCVFG6 – 2 szt. o wartości [...] zł (w tym VAT [...] zł), zakupiony od Przedsiębiorstwa Techniczno Handlowego P. P.; zakupienie środka trwałego udokumentowano fakturą VAT nr [...] z dnia [...] r.; środek trwały przekazano do użytkowania w dniu [...]r.,

w poz. 34 ujęto ekspres do kawy LA CIMBALI M32 BISTRO DT1 zakupiony od Przedsiębiorstwa Techniczno Handlowego P. P., za kwotę [...]zł (w tym VAT [...] zł); zakup udokumentowano fakturą VAT nr [...] z dnia [...] r.; środek trwały przekazano do użytkowania w dniu [...]r.

W dalszym części uzasadnienia decyzji organ kontroli skarbowej wskazał, iż w ramach oględzin przeprowadzonych w dniu [...]r., w których uczestniczył Z. K., ustalono, iż wyżej wymienione środki trwałe, co prawda znajdują się w obiekcie położonym przy ul. [...] pod nazwą "D. K.", jednakże przeprowadzone w dniu [...]r. odczyty zawartości pamięci fiskalnej kas rejestrujących używanych w tym obiekcie potwierdziły, iż w [...] r. nie uzyskano przychodu z działalności gospodarczej tam prowadzonej, natomiast pierwszy przychód uzyskano w dniu [...]r. Biorąc zatem pod uwagę fakt, iż miejscem prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę "K" w [...] r. były jedynie pomieszczenia w lokalu przy ul.[...] , na rzecz którego nie użytkowano jakichkolwiek środków trwałych zakupionych w [...] r. oraz to, iż działalność gospodarczą w lokalu przy ul.[...], w którym znajdowały się urządzenia wskazane w poz. 28-34 ewidencji środków trwałych, Spółka rozpoczęła w [...] r., organ podatkowy uznał, iż podatnicy nie spełnili kryterium dokonania odpisów amortyzacyjnych, określonych w art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Uzasadniając swoje stanowisko, organ podatkowy wskazał w decyzji, iż samo wprowadzenie do ewidencji środków trwałych składnika majątku nie jest warunkiem wystarczającym dla dokonania odpisów amortyzacyjnych. Składnik ten musi być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą i przewidywany okres używania musi przekraczać rok. Ponadto, organ ten wyjaśnił, iż odpisy amortyzacyjne muszą również wykazywać związek z przychodami z danego roku podatkowego, gdyż przepis art. 22 ust. 5 ustawy podatkowej, w związku z art. 22 ust. 6, jednoznacznie określa, że koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą. A, ponieważ Spółka pierwsze przychody z działalności prowadzonej w budynku przy ul. [...] uzyskała dopiero w [...] r. i zainstalowane w tym lokalu składniki majątku nie były użytkowane w [...] r., według organu, brak jest związku odpisów amortyzacyjnych zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, z przychodami osiągniętymi przez podatników w [...] r.

Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, pełnomocnik podatników wniósł od wskazanej decyzji odwołanie z żądaniem jej uchylenia, jako wydanej z naruszeniem przepisów art. 26 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, art. 120, art. 121, art. 180, 181, 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 220 i art. 222-223 Ordynacji podatkowej, a także art. 22k ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Według pełnomocnika, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej nie przeprowadził należytego postępowania dowodowego, które pozwoliłoby na stwierdzenie z całą pewnością, iż ujęte w ewidencji środków trwałych w poz. 28-34 składniki majątku, nie były używane w [...] r. W ocenie pełnomocnika, protokół z oględzin przeprowadzonych w dniu [...] r. pozwolił jedynie na stwierdzenie, iż w momencie oględzin, środki trwałe były wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej w obiekcie położonym przy ul.[...]. Nie można jednak, zdaniem pełnomocnika, dokonanych w [...] r. ustaleń przenosić do stanu istniejącego w [...]r.

Ponadto, pełnomocnik wskazał, iż na etapie kontroli podatnicy złożyli wyjaśnienia i zastrzeżenia, wskazując, że część środków trwałych, ujętych w poz. 28-34 ewidencji środków trwałych, tj. urządzenia gastronomiczne, do czasu zakończenia prac budowlanych w obiekcie "D. K.", było wykorzystywanych w restauracji "P W". Zamontowane zaś w "D. K." urządzenia grzewcze (piec gazowy) i wentylacja były użytkowane już w [...] r. przez cały czas prowadzenia prac wykończeniowych w tym obiekcie, czego dowodem są zapisy w ewidencji środków trwałych (data przekazania do używania) jak i protokoły z odbioru instalacji tych urządzeń. Odnośnie do dźwigu towarowego, szafy mroźniczej, zmywarki przemysłowej i pieca konwekcyjno-parowego poinformowano, iż urządzenia te zostały nabyte w [...] r., dokonano ich odbioru w tymże roku i, ponadto, wykorzystywano je do prowadzonej przez podatników działalności gospodarczej, gdyż przy ich użyciu przygotowywano lub przechowywano niektóre posiłki, sprzedawane w restauracji "P W". Pełnomocnik zakwestionował również pogląd organu podatkowego, iż każde doposażenie zakładu powinno wiązać się z przyrostem przychodów, a skoro w [...] r. w "D. K." takiego przychodu nie osiągnięto, to brak jest związku pomiędzy przychodami, a kosztami uzyskania przychodu, do których podatnicy zaliczyli odpisy amortyzacyjne.

Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...]r. Nr[...], uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i określił podatnikom zobowiązanie podatkowe w kwocie [...]zł.

Organ ten, powołując się na przepis art. 22 k ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazał, iż podatnicy mogą, w pierwszym roku podatkowym, zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne naliczone od wartości początkowej fabrycznie nowych środków trwałych, zaliczonych do grup 3-6 Klasyfikacji środków trwałych, w którym środki zostały wprowadzone do ewidencji, w wysokości 30 % ich wartości, przy czym odpisów amortyzacyjnych mogą dokonywać jednorazowo, nie wcześniej niż w miesiącu, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji (art. 22k ust. 6 ustawy). Warunkiem jednak skorzystania z tzw. "premii amortyzacyjnej" jest istnienie związku przyczynowo-skutkowego w postaci uzyskania przez podatnika przychodu poprzez wykorzystanie środków trwałych, a nie jedynie wprowadzenie ich do ewidencji środków trwałych. W ocenie tegoż organu, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej słusznie uznał, iż wpisane do ewidencji środków trwałych w poz. 28-34 urządzenia nie mogły być wykorzystywane na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, ponieważ w pomieszczeniach, gdzie zostały zamontowane, tj. w lokalu "D. K.", znajdującym się przy ul.[...], do końca [...] r. wykonywano prace budowlane i wykończeniowe, co potwierdził pełnomocnik skarżących oraz wykonawca robót budowlanych Przedsiębiorstwo Budowlane "P-B" sp. z o.o. z/s w K. Stanowisko to potwierdza również fakt zgłoszenia w dniu [...]r. do Urzędu Miasta K. informacji o rozszerzeniu działalności gospodarczej o lokal znajdujący się przy ul.[...], fakt złożenia w dniu [...] r. w Urzędzie Skarbowym w K. zgłoszenia aktualizacyjnego NIP-2, a przede wszystkim data uzyskania przez podatników ([...]r.) pierwszego utargu w tym obiekcie. W ocenie organu odwoławczego, nie do zaakceptowania jest pogląd, iż środki trwałe wymagające fachowego montażu były wykorzystywane do działalności gospodarczej i, że w dniu ich nabycia były kompletne i zdatne do użytku.

Uwzględniając jednak wyjaśnienia pełnomocnika, organ odwoławczy postanowił uznać za koszt uzyskania przychodu odpisy amortyzacyjne naliczone od wprowadzonej do ewidencji środków trwałych zmywarki przemysłowej w kwocie [...] zł przyjmując, że jako urządzenie niewymagające montażu, była wykorzystywana do działalności gospodarczej, tym bardziej, że odbioru jej dokonała restauracja "P W".

Nie zgadzając się z takim stanowiskiem organu odwoławczego, pełnomocnik podatników zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając organom podatkowym naruszenie art. 22k ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także przepisów art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 190 Ordynacji podatkowej.

Uzasadniając swoje stanowisko, pełnomocnik wskazał na różnice wynikające z unormowań zawartych w przepisach art. 22 ust. 1 art. 22 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a przede wszystkim na to, iż warunkiem dokonania odpisów amortyzacyjnych w świetle art. 22a ust. 1 tej ustawy jest to, by środki trwałe były kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia ich do używania, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Pełnomocnik nie zgodził się również ze stanowiskiem organów podatkowych, które uznały iż pod koniec [...] r. lokal "D. K." był "jednym wielkim placem budowy", gdyż główne prace budowlane zostały wykonane i odebrane od firmy "P-B" w dniu [...] r., zaś wszystkie pomieszczenia zaplecza były wykończone i wykorzystane w większej części.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił zasadności zarzutów skargi i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania podatkowego.

Spór, jaki wiodą strony na etapie postępowania podatkowego i sądowo-administracyjnego dotyczy kwestii nieuznania przez organy podatkowe za koszt uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych na kwotę [...]zł, naliczonych od fabrycznie nowych środków trwałych, zakupionych i wykazanych w ewidencji środków trwałych, lecz nieużywanych w [...] r.

Podstawowe zatem znaczenie dla rozstrzygnięcia spornej między stronami kwestii ma interpretacja pojęcia kosztów uzyskania przychodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdza, że wykładnia pojęcia kosztów uzyskania przychodów dokonana przez organy podatkowe jest trafna i zgodna z wykładnią wielokrotnie prezentowaną w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaznaczyć na wstępie należy, iż problematyka kosztów uzyskania przychodów ma dla funkcjonowania każdego podatku dochodowego podstawowe znaczenie, albowiem możliwość zaliczenia określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów danego roku podatkowego ma bezpośredni wpływ na wysokość dochodu będącego podstawą opodatkowania, a w konsekwencji na wysokość należnego zobowiązania podatkowego. Konstrukcja kosztów uzyskania przychodów, określona w przepisie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym do osób fizycznych (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) oparta jest na klauzuli generalnej, według której kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty ponoszone w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 wskazanej ustawy. Normatywne brzmienie przytoczonego przepisu wskazuje, iż ustawodawca w podatku dochodowym nie posługuje się kategorią kosztów działalności, jako instytucją samodzielną, lecz wiąże pojęcie kosztów z pojęciem przychodów. Pierwotnym czynnikiem pozwalającym uznać wydatek za koszty uzyskania przychodów jest przychód. Wprawdzie ustawodawca, definiując koszty uzyskania przychodów, nie określił rozpiętości czasowej pomiędzy poniesionymi wydatkami, a osiągniętym przychodem, lecz użyty w przepisie art. 22 ust. 1 powołanej wyżej ustawy zwrot "w celu osiągnięcia przychodów" należy rozumieć w ten sposób, iż decydującym jest moment osiągnięcia przychodu dla przypisania wydatkowi kosztowego charakteru dla celów podatkowych. Zwrot "w celu" użyty w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza zatem, że aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, to między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na to powstanie lub zwiększenie tego przychodu (vide: wyrok WSA z dnia 18.03.2004 r. sygn. akt III SA 2366/02 LEX Nr 146524).

Za przyjęciem, jako warunku naliczania odpisów amortyzacyjnych uznanych za koszt uzyskania przychodów, istnienia związku przyczynowo-skutkowego tego rodzaju, że uzyskane przychody mają miejsce w wyniku gospodarczego wykorzystania danego środka trwałego, przemawia wykładnia wewnątrzsystemowa przepisu art. 22 powołanej ustawy.

Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztem uzyskania przychodów są odpisy amortyzacyjne z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. Stosownie zaś do unormowania, zawartego w art. 22a ust. 1 pkt 2 ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania m.in. maszyny, urządzenia i środki transportu, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi. Jako przesłankę uznania składnika majątku za środek trwały, a w konsekwencji jego amortyzacji, ustawodawca wymienia więc: "przyjęcie do używania" i "wykorzystywania na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą".

Z przedstawionego stanu faktycznego sprawy wynika, że, o ile zakwestionowane składniki majątku zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych z końcem [...] r., to nie mogły być wykorzystywane na potrzeby związane z działalnością gospodarczą.

Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż nabyty przez skarżących w dniu [...] r. lokal "D. K." położny przy ul. [...] w K. wymagał przebudowy i wykonania prac adaptacyjnych, dostosowujących ten lokal do celów prowadzonej w nim w przyszłości działalności gospodarczej. Z informacji sporządzonej przez pełnomocnika i wykonawcę robót budowlanych Przedsiębiorstwo Budowlane "P-B" Spółka z o.o. z/s w K. w przesłanej w dniu [...]r. o wykonanych na zlecenie podatników robotach budowlanych wynika, iż prace budowlane i wykończeniowe w tymże budynku trwały do końca [...] r. Z kolei budynek sam został wprowadzony do ewidencji środków trwałych dopiero w [...] r.

Według Sądu, już chociażby same te okoliczności świadczą o tym, że prowadzenie robót budowlano-wykończeniowych wyklucza możliwość jednoczesnego wykorzystywania tego obiektu na cele związane z gastronomiczną działalnością gospodarczą.

W toku postępowania kontrolnego, organy podatkowe ustaliły, iż w zakupionym przez skarżących lokalu, Spółka nie uzyskała żadnych przychodów z działalności gospodarczej prowadzonej w tym obiekcie. Przeprowadzone w dniu [...] r. odczyty zawartości pamięci fiskalnej kas rejestrujących, używanych w tym obiekcie, potwierdziły, iż pierwszy przychód z działalności tam prowadzonej uzyskano w dniu [...] r. Ponadto, jak wynika z akt administracyjnych, skarżący dopiero w dniu [...] r. dokonali w Urzędzie Miasta K. zgłoszenia o rozszerzeniu działalności gospodarczej o lokal znajdujący się przy ul. [...] w K., a następnie w dniu [...] r., podobne zgłoszenie aktualizacyjne (NIP-2), złożyli w Urzędzie Skarbowym w K.

Trafnie wobec tego wywiodły organy podatkowe, że zarówno zakres prac budowlanych, trwających do końca [...] r., jak również brak przychodu z działalności gospodarczej w tymże lokalu, powoduje, iż wprowadzone do ewidencji środków trwałych maszyny i urządzenia w poz. od 28-34, nie spełniają przesłanki wskazanej w art. 22a ust. 1 powołanej ustawy, tj. nie mogły być wykorzystywanie na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Pełnomocnik skarżących w skardze podnosi, iż koszty uzyskania przychodu należy rozliczać w odniesieniu do działalności gospodarczej, a nie w odniesieniu do miejsca ich poniesienia. Polemizując z tym poglądem należy zauważyć, że w zdaniu pierwszym art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mowa jest o kosztach uzyskania przychodów "z poszczególnego źródła", co oznacza, że koszty te muszą być przyporządkowane do tego źródła, z którymi są związane. Zasadą jest zatem to, iż do kosztów uzyskania przychodów zalicza się koszty poniesione w celu uzyskania przychodów, a więc w toku aktywnej działalności w obrębie danego źródła przychodu. Skarżący nie udowodnili zaś związku przyczynowego między poniesionym wydatkiem na zakup środków trwałych zamontowanych w tym obiekcie, a przychodem z prowadzonej w nim działalności gospodarczej.

Zdaniem składu orzekającego, nie do zaakceptowania jest pogląd, aby wymagające montażu środki trwałe mogły być "kompletne i zdatne do użytku" w dniu w którym zostały nabyte. W odniesieniu do środka trwałego, jakim jest wprowadzony do ewidencji środków trwałych pod poz. 32 dźwig towarowy, zgodnie z postanowieniami umowy Nr [...] zawartej w dniu [...] r., dźwig ten wymagał nie tylko fachowego montażu, ale przede wszystkim zgody Urzędu Dozoru Technicznego na jego używanie, którą to - jak wynika ze sporządzonego w dniu [...] r. protokołu badania - skarżący otrzymali dopiero w [...] r. Z tego też względu nie sposób podzielić poglądu skarżących, iż środek ten "przyjęto do użycia" w roku [...] . Z kolei, ujęte w pozycjach 29 i 31 urządzenia grzewczo-klimatyzacyjne, jak sami podatnicy wskazali na etapie kontroli, zostały zamontowane i uruchomione w [...] r., jednakże nie ze względu na rozpoczęcie w lokalu tym działalności gospodarczej, ale z uwagi na rozpoczęcie sezonu zimowego i konieczność ogrzewania budynku w związku z trwającymi tam pracami budowlanymi.

W świetle powyższych, prawidłowych, ustaleń poczynionych przez organy podatkowe, znajdujących oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, stwierdzić należy, iż ujęte przez Spółkę w ewidencji środków trwałych środki trwałe nie spełniały przesłanki wyraźnie sformułowanej w treści aktu normatywnego, a mianowicie, że "były zdatne do używania" i "wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą".

Należy wobec tego stwierdzić, iż prawidłowo organy podatkowe zakwestionowały w wydanych decyzjach zaliczenie przez skarżących do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych wskazanych w poz. 28-34 ewidencji środków trwałych, co w konsekwencji spowodowało korektę rozliczenia podatku dochodowego skarżących za rok podatkowy [...].

W ocenie Sądu, nie doszło też do zarzucanego skargą naruszenia przepisów art. 122, 180, 187 § 1 i art. 190 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe podjęły szereg działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zebrany materiał należy uznać za wyczerpujący.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.