Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 510/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: WSA Ewa Rynczak (spr.) AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi A. C. i E. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia skargę oddala


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] maja 2007r. znak: [...] Starosta w trybie art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.), działając jako organ administracji geologicznej na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27 poz. 96) uzgodnił warunki zabudowy działek nr ew. [...] i [...] w G. pod warunkiem określenia - w oparciu o obowiązujące przepisy z zakresu prawa budowlanego - warunków posadowienia obiektów budowlanych, ponieważ planowana inwestycja położona jest na obszarze predysponowanym do osuwania się mas ziemnych. Organ administracji geologicznej wyjaśnił przy tym, że nie ma możliwości jednoznacznego określenia zakresu badań geologicznych, koniecznych do właściwej realizacji przedmiotowej inwestycji, bowiem brak jest możliwości prowadzenia rejestru terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi przewidzianego w art. 110a ust. 2 prawa geologicznego i górniczego. Zatem - jak wywiódł organ - odpowiednią formę dokumentacji geotechnicznej, lub - w przypadku trudnych albo złożonych warunków gruntowych (druga i trzecia kategoria geotechniczna) - należy wykonać ekspertyzę lub dokumentację geologiczno - inżynierską stosownie do przepisów prawa budowlanego.

Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia [...] lipca 2007r. znak: [...], który nie znalazł w rozstrzygnięciu znamion naruszenia prawa.

Następnie wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia [...] lipca 2007r złożyli w dniu 23.08.2007r. A. i E. C. Wnioskodawcy zarzucili, że opinia geologiczna została dostarczona po rozprawie i wykorzystana przez Starostę do wydania postanowienia (a nie "na rozprawie"- jak stwierdziło Kolegium). Skarżący zarzucili brak odniesienia do załącznika do Uchwały nr [...] Rady Gminy K. n/[...] z [...].06.2006r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań, a nie do studium jak stwierdziło Kolegium. Skarżący zwrócili również uwagę na rozbieżność w orzeczeniach Kolegium z dnia [...].01.2007r. oraz z dnia [...].07.2007r. podjętych przez różne składy orzekające. W pierwszym z nich skład orzekający uznał, że organ administracji geologicznej powinien wyraźnie określić (posiadając przesłanki, że planowana inwestycja położona jest na terenie predysponowanym do osuwania się mas ziemnych), czy projekt należy poprzedzić ekspertyzą, dokumentacją geotechniczną, czy też szczegółową dokumentacją geologiczno-inżynierską. Natomiast w drugim postanowieniu (z dnia [...].07.2007r.) Kolegium - orzekając w innym składzie - stwierdziło, że warunek podany w uzgodnieniu Starosty z dnia [...].05.2007r. w brzmieniu: "określenia, w oparciu o obowiązujące przepisy z zakresu prawa budowlanego warunków posadowienia obiektów budowlanych - planowana inwestycja położona jest na obszarze predysponowanym do osuwania się mas ziemnych" - jest prawidłowy. Powołując się na fakt, że w rejonie G. "katalog osuwisk" (P.l.G. o/[...]) odnotowuje stare (drzemiące) formy osuwiskowe, które mogą się uaktywnić, z czego wynika, że (biorąc przy tym pod uwagę przepisy § 5 ust. 3 pkt 3 i § 7 ust. 3 lit. b) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998r. w sprawie geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, mamy do czynienia z trzecią kategorią geotechniczną gruntów - automatycznie obowiązują przepisy odrębne i art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy, który wymaga podania przez organ administracji geologicznej pełnego zakresu badań geologicznych, które muszą być zamieszczone w decyzji o warunkach zabudowy.

Przedmiotowym postanowieniem z dnia [...] października 2007 r., znak: [...], na podstawie art. 158 § 1 (w zw. z art. 147) i art. 157 § 1, w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz w związku z art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2005r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.), a także w związku z art. 101 pkt 3, art.102 ust. 1 pkt 1 - 7, art. 103 ust. 1-3 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. Nr 27 poz. 96 z późn. zm.), jak również w związku z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie informacji dotyczących ruchów masowych ziemi (Dz.U. Nr 121 poz. 840), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia własnego z dnia [...] lipca 2007r. znak [...].

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że zarzut wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa (a tylko takie naruszenie prawa może stanowić przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej) - nie znalazł potwierdzenia w materiale dowodowym, gdyż o tym, czy naruszenie prawa jest naruszeniem "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Nie ma przy tym rozstrzygającego znaczenia ani oczywistość naruszenia określonego przepisu prawnego, ani charakter przepisu, który został naruszony.

Dalej organ podał, że nie istnieje żadna różnica zdań w kwestii oceny terenu działek nr [...] i [...] jako położonego w obszarze predysponowanym do osuwania się mas ziemnych. Tę świadomość posiada także inwestor. Zatem - jak słusznie stwierdzają skarżący - mamy do czynienia z trzecią kategorią geotechniczną gruntu. W następstwie tego projektant obiektu w porozumieniu z osobą upoważnioną do ustalenia warunków geotechnicznych (a więc uprawnionym geologiem) są jedynie upoważnionymi osobami do określenia rodzaju dokumentacji geologicznej. Organ administracji geologicznej potwierdził osuwiskowe zagrożenie terenu i na takiej konstatacji (o podstawowym znaczeniu) kończy się jego właściwość w procedurach związanych z ustaleniem warunków zabudowy.

W tej ostatniej kwestii Kolegium wskazało, że art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym organem administracji geologicznej - w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Art. 101 pkt. 3 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze stanowi, że organem administracji geologicznej jest starosta, działający przy pomocy geologa powiatowego. Według przepisu art. 102 ust. 1 tej ustawy do zakresu działania administracji geologicznej należy wykonywanie zadań określonych ustawą, a w szczególności zadań wymienionych w pkt 1-7 tego przepisu. Z kolei art. 103 ust. 1 ustawy określa sprawy należące do właściwości Starosty (jako organ administracji geologicznej pierwszej instancji), o ile nie zostały zastrzeżone dla wojewody lub ministra wg ustępu 2 i 3 w art. 103. Cytowane przepisy, a w szczególności art. 102 ust. 1 pkt 1-7 obejmują jedynie nadzór nad projektowaniem i wykonywaniem prac geologicznych oraz prawidłowością sporządzania dokumentacji geologicznej (pkt. 3), a także gromadzenie, archiwizowanie i przetwarzanie danych geologicznych (pkt 5). Wymienione zadania nie obejmują zatem obowiązku "określania pełnego zakresu badań geologicznych" w zrozumieniu delegacji ustawowej wynikającej z przepisu art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wzmiankowany przez A. i E. C. art. 110 ustawy Prawo ochrony środowiska został istotnie uchylony, jednakże nie miał on i tak znaczenia, bowiem dotyczył obowiązku starosty w zakresie gromadzenia informacji o przekroczeniach jakości gleby lub ziemi. Istotny jest natomiast przepis art. 110 a ust. l przedmiotowej ustawy, który stanowi, że starosta prowadzi obserwację terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi, oraz terenów na których występują te ruchy. Ust. 2 w tym artykule stanowi z kolei, że minister właściwy do spraw ochrony środowiska w porozumieniu z ministrem do spraw rolnictwa i ministrem do spraw budownictwa -określi w drodze rozporządzenia metody, zakres i częstotliwość prowadzenia obserwacji terenów oraz sposób ustalania terenów zagrożonych, kierując się potrzebą ograniczenia szkód powodowanych przez ruchy masowe ziemi. Rozporządzenie określa także informacje, jakie powinien zawierać rejestr terenów zagrożonych, sposób prowadzenia, formę i układ rejestru, kierując się potrzebą dostarczania wyczerpujących informacji o terenach zagrożonych ruchami masowymi ziemi i terenach, na których występują te ruchy, wraz z opisem zagrożeń. Rejestr taki nie istniał jednakże w czasie rozpatrywania wniosku Wójta Gminy K. n/ [...] przez Starostę (kwiecień - maj 2007r.), bowiem wzmiankowane rozporządzenie zostało wydane dopiero [...] czerwca 2007r. i weszło w życie w lipcu 2007r. Nadto - w myśl rozporządzenia - organ administracji geologicznej obowiązany jest utworzyć jedynie bazę danych o terenach osuwiskowych oraz zagrożonych osuwiskami.

Przepis art. 53 ust. 4 pkt 5 wyraźnie stanowi o zakresie, w jakim powinien wypowiedzieć się organ administracji geologicznej. Ani ustawa Prawo geologiczne i górnicze, ani ustawa Prawo ochrony środowiska nie zawierają innych przepisów regulujących problematykę uzgodnienie projektów decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Z uwagi na położenie projektowanego do zabudowy terenu działek nr [...] i [...] w G. w terenie zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych (o czym świadczą udostępnione organowi opinia geologiczna) - zasadne było zwrócenie się przez organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o warunkach zabudowy o uzgodnienia w trybie przewidzianym w art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzgadniając projekt decyzji - organ administracji geologicznej obowiązany był do wyrażenia swojego stanowiska wyłącznie w zakresie właściwości rzeczowej określonej w art. 102 ust. 1 pkt 1-7 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, który to przepis nie upoważnia Starosty do określania zakresu badań geologicznych związanych z zamierzoną realizacją obiektu budowlanego. Z kolei przepisy art. 110 a ust. 1 i ust.2 ustawy Prawo ochrony środowiska - co już wyżej stwierdzono określają obowiązki starosty, lecz tylko w zakresie prowadzenia rejestru terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych i osuwiskowych oraz w zakresie prowadzenia obserwacji tych terenów.

Ten przepis prawa ochrony środowiska również nie daje podstaw do określania zakresu badań geologicznych. Próba określenia takiego zakresu - w świetle przygotowanych regulacji prawnych - stanowiłaby przekroczenie kompetencji organu administracji geologicznej, którego obowiązkiem jest jedynie potwierdzenie, że teren projektowanej zabudowy jest (lub nie jest) położony w obszarze zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych, czy wręcz na terenie, na którym ruchy masowe już występują. Przywołać w tym miejscu należy przepisy, które potwierdzają konstatację, że to nie organ administracji geologicznej jest właściwy do określenia formy warunków posadowienia obiektu budowlanego. W tej zasadniczej kwestii Kolegium -w ślad za uzasadnieniem podanym w postanowieniu własnym z dnia [...].07.2007r. -wywodzi, co następuje.

Art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane stanowi, iż " projekt budowlany powinien zawierać - w zależności od potrzeb - wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych". W myśl zaś przepisów Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (§ 6 i § 8) kategorię geotechniczną obiektu budowlanego określa projektant, obiektu w porozumieniu z osobą uprawnioną - na podstawie przepisów odrębnych - do ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektu budowlanego. Warunki takie sporządzane są z kolei - w zależności od kategorii geotechnicznej - w formie: ekspertyzy lub dokumentacji geotechnicznej, zaś w przypadku złożonych warunków gruntowych należy wykonać dokumentację geologiczno - inżynierską pozwolenia na budowę. Organ uzgadniający warunki zabudowy - współdziałający w trybie art. 106 K.p.a - nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem warunków ustalonych w decyzji i może orzekać wyłącznie w ramach kompetencji własnych, na podstawie przytoczonych wyżej przepisów Prawa ochrony środowiska oraz Prawa geologicznego i górniczego. Wszelkie warunki zabudowy mogą bowiem wynikać tylko z przepisów prawa i nie mogą mieć charakteru uznaniowego. W tej kwestii skład orzekający Kolegium powołany do rozpatrzenia wymienionego na wstępie wniosku w całości potwierdza zasadność wywodu przytoczonego na końcu uzasadnienia rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego z dnia [...] maja 2007r. w odniesieniu do właściwej wykładni przepisu § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998r. Organ wyjaśnił przy tym, że skład orzekający Kolegium powołany do rozstrzygnięcia sprawy stwierdzenia nieważności wymienionego na wstępie postanowienia nie jest związany orzeczeniami podejmowanymi przez inne składy orzekające.

Z rozstrzygnięciem powyższym nie zgodzili się A. C. i E. F. – C. oraz G. i D. P. wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy, z powołaniem się na art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący uzasadnili:

1. niewłaściwą wykładnią "obowiązków" Starosty Powiatowego jako organu administracji geologicznej określoną w art. 102 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, oraz "nie dostrzeżeniem" przepisu art. 36 tej ustawy, który uprawnia Starostę do nakazania (w drodze decyzji) podmiotom wykonującym prace geologiczne dokonania dodatkowych prac geologicznych. Wymienione przepisy -według skarżących - w sposób jednoznaczny określają obowiązki administracji geologicznej, w związku z § 8 ust. 2 rozporządzenia;

2. niewłaściwym określeniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze kategorii geotechnicznej obiektu budowlanego jako kategorii geotechnicznej gruntów;

3. obowiązkowym określeniem w warunkach zabudowy nakazu wykonania pełnej dokumentacji geologiczno - inżynierskiej, w sytuacji, która - zdaniem skarżących - ma ułatwić inwestorowi uzyskanie pozwolenia na budowę i wprost "odstąpienie od wykonania tak ważnych badań w terenie osuwiskowym" poprzez "obniżenie kategorii geotechnicznej";

4. przepisami § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nakazującymi wznoszenie budynków poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości;

5. przepisami art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska -zobowiązującymi do uwzględnienia w decyzji o warunkach zabudowy "obszarów ograniczonego użytkowania";

6. przepisem art. 11 ustawy Prawo ochrony środowiska, stanowiącym, że decyzja wydana z naruszeniem przepisów i oparcie postanowień na "fałszywych dowodach".

Postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 126, art. 127 § 3 i art. 157 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz w związku z art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.), a także w związku z art. 36 i art. 101 pkt 3, art. 102 ust. 1 pkt 1 - 7 i art. 103 ust. 1- 3 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. Nr 27 poz. 96 z późn. zm.), w związku z art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016 z późn. zm.); § 6, § 7 i § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998r. w sprawie geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz.U. Nr 126 poz. 839), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] października 2007r. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioski o ponowne rozpoznanie sprawy, nie zawierają nowej argumentacji i nie wnoszą do sprawy nowych dowodów, które uzasadniałyby uchylenie postanowienia z dnia [...].10.2007r. i w konsekwencji ponownego rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Starosty z dnia [...].05.2007r. znak: [...]. Za całkowicie bezpodstawną organ uznał tezę, jakoby w świetle przedmiotowego postanowienia Starosty działania organów orzekających w sprawie warunków zabudowy działek nr [...] i [...] w G. oraz organów uczestniczących incydentalnie - miały na celu obniżenie kategorii geotechnicznej gruntu, w dodatku za bliżej niesprecyzowanym "porozumieniem". Jeżeli organ administracji geologicznej uznał przedmiotowy teren za "predysponowany do osuwania się mas ziemnych", to oznacza to jednoznacznie "porozumieniem". Jeżeli organ administracji geologicznej uznał przedmiotowy teren za "predysponowany do osuwania się mas ziemnych", to oznacza to jednoznacznie obowiązek określenia właściwego zakresu badań geologicznych koniecznych dla realizacji inwestycji. To zaś zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego oraz rozporządzeniem z dnia 24.09.1998r. w/s ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych - określa projektant obiektu (uwzględniając kategorię geotechniczną obiektu) w porozumieniu z geologiem uprawnionym do określenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektu. Wywód w tej kwestii zawiera uzasadnienie postanowienia Kolegium z dnia [...].10.2007r. Nie jest przy tym jasne, na jakich przesłankach skarżący opierają twierdzenie, jakoby Kolegium nie odróżniło kategorii geotechnicznej obiektu od "kategorii geotechnicznej gruntu", gdyż to ostatnie pojęcie w przepisach rozporządzenia nie funkcjonuje (jest mowa natomiast o "geotechnicznych warunkach posadawiania obiektu").

W kwestii niedostrzeżenia przez Kolegium przepisu art. 36 ustawy Prawo geologiczne, dającego istotnie organowi administracji geologicznej prawo nakazania wykonania dodatkowych prac geologicznych - organ wskazał, że wiązanie tego przepisu z kompetencjami Starosty wynikającymi z działania w trybie przepisu art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy, wynika z niezrozumienia przez skarżących faktu, że art. 36 p.g. i g. dotyczy całkowicie innego zakresu działania organu administracji geologicznej.

Także zbędne było "przypominanie" organom orzekającym o obowiązkach wynikających z przepisów § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 6 warunków technicznych. Całkowicie zaś nietrafne jest powołanie się na przepis art. 73 ust. 1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska - nakazujący uwzględnienie w decyzji o warunkach zabudowy obszarów ograniczonego użytkowania, bowiem obszarem takim - w zrozumieniu ustawy - nie jest bynajmniej obszar zagrożony osuwaniem się mas ziemnych. Nadto -obszary ograniczonego użytkowania tworzone są na mocy decyzji administracyjnej i dla innych celów (art. 135 i 136 Prawa ochrony środowiska).

W świetle powyższego zaliczenie przez organ administracji geologicznej terenu proj. inwestycji predysponowanego do osuwania się mas ziemnych - jest wystarczające, bowiem zobowiązuje wszystkich uczestników procesu inwestycyjnego do uwzględnienia takiej kwalifikacji terenu w procesie projektowania i realizacji inwestycji.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyli A. i E. C. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego postanowienia Kolegium z dnia [...].10.2007r., oraz o stwierdzenie nieważności na zasadzie art. 135 p.p.s.a. postanowienia SKO w [...] z dnia [...].07.2007r. i postanowienia Starosty z dnia [...].05.2007 r. Skarżący zarzucili:

1. naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności oraz brak właściwego uzasadnienia postanowienia,

2. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy postanowienia dotkniętego wadą nieważności,

3. naruszenie art. 53 ust. 4 pkt ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 36, art. 101 pkt 3, art. 102 ust. 1 pkt 1-7 ustawy Prawo geologiczne i górnicze oraz art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane - poprzez błędną ich wykładnię.

Uzasadniając powyższe skarżący wskazali, że domagają się rozstrzygnięcia, które zagwarantuje bezpieczeństwo stron i ich mienia. Twierdzą, że SKO nie odpowiedziało na zarzut braku odniesienia się do załącznika Nr l do Uchwały Rady Gminy K. n/[...] z dnia [...].06.2006r. nr [...] w sprawie zmiany "studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. n/[...]", nakazującego na etapie sporządzania planu miejscowego określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń obowiązujących w obszarach zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych (zał. Nr l do pisma procesowego skarżących z 12.02.2008r).

Skarżący nie zgadzają się z interpretacją przez Kolegium przepisów art. 102 ust. pkt 1-7 ustawy prawo geologiczne i górnicze w konfrontacji z art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ten ostatni przepis stanowi o obowiązku uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z właściwym organem administracji geologicznej w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Zdaniem skarżących, w myśl przepisu art. 36 prawa geologicznego i górniczego organ administracji geologicznej może podmiotowi wykonującemu prace geologiczne nakazać dokonanie dodatkowych prac geologicznych.

W konsekwencji skarżący uznają, że SKO interpretuje przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy prawo geologiczne i górnicze oraz rozporządzenia wykonawczego Ministra Środowiska z dnia 20 czerwca 2007r. w sposób zawężający właściwość Starosty jako organu administracji geologicznej uzgadniającego warunki zabudowy, podczas gdy geolog powiatowy powinien -według skarżących - nakazać wykonanie dokumentacji geologiczno - inżynierskiej w decyzji o warunkach zabudowy. Dodatkowo przywołują skarżący przepis art. 34 ust. 1 prawa budowlanego, stanowiący, że projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy. W tej też decyzji powinny być uwzględnione "obszary ograniczonego użytkowania". Według skarżących skład orzekający Kolegium w zaskarżonym postanowieniu nie przedstawił argumentów przeciwko orzeczeniu innego składu, który w postanowieniu z [...].01.2007r. prezentował inną wykładnię art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i związanych z tym przepisem powinności organu administracji geologicznej. Nadto zdaniem skarżących organy orzekające w sprawie posługiwały się "fałszywą" opinią inż. J.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd nie ma obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu- ( tak- por. wyrok NSA z dnia 11.10.2005r., sygn. akt FSK 2326/04).

Orzekanie, w myśl art. 135 p.p.s.a., następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Przepisy ustawy przewidując jedynie uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych nie dają im kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu ich zadań orzeczniczych. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością :1) uchylenia decyzji, 2)stwierdzenia jej nieważności bądź 3) wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala.

Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Organ w sposób prawidłowy zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, dokonując przy tym właściwej interpretacji przepisów prawa, wskazując też na prawidłowo zastosowaną podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia .

Materialnoprawną podstawą do stwierdzenia nieważności postanowienia (decyzji) jest przepis art. 156 § 1 k.p.a. Do postanowień, zgodnie z art. 126 k.p.a., stosuje się odpowiednio przepisy m. in. art. 156 k.p.a..

Skarżący powołują się na podstawę prawną nieważności postanowienia określoną w art. 156 § 1 pkt 2, a wiec ,że postanowienie z dnia [...].07.2007r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Trafnie ustalił organ SKO w [...], iż stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia jest wyjątkiem od ogólnej przyjętej zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 16 k.p.a. i może nastąpić tylko w wyjątkowych przypadkach. Za "rażącym" naruszeniem prawa, jak to przyjęto w orzecznictwie, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia prowadząca do nadania prawa lub jego odmowy wbrew wszelkim przesłankom przepisu- ( por. wyrok WSA z dnia 16.03.2005r. l SA/W-wa 188/05 LEX nr 189214, wyrok NSA z dnia 26.05.2005r. III SA 2347/01 LEX nr 158821).

Tak więc o rażącym naruszeniu prawa decydują:

1. oczywistość naruszenia prawa,

2. charakter przepisu, który został naruszony oraz

3. racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja.

W postanowieniu SKO w [...] z dnia [...].12.2007r. znak: [...] utrzymującym w mocy postanowienie własne z dnia [...].10.2007r. Kolegium w uzasadnieniu stwierdziło, że uznanie terenu projektowanej inwestycji za teren zagrożony osuwaniem się mas ziemnych stanowi wystarczające zobowiązanie do określenia właściwego zakresu badań geologicznych w procesie inwestycyjnym na podstawie przepisów prawa budowlanego.

Organ trafnie ustalił, że postanowienie Starosty z dnia [...].05.2007r., znak: [...] zostało wydane na podstawie art. 53 ust. 4 p.k.t. 5 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy czym uzgodnienia tego dokonano w trybie art. 106 k.p.a.

Należy wskazać, że postanowienie uzgadniające jest postępowaniem incydentalnym, nie kończącym postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Organ wskazał w tym postanowieniu, że na planowanej inwestycji objętej wnioskiem nie ma aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego, że na terenie tym mogą występować ruchy masowe ziemi i dlatego w oparciu o przepisy prawa budowlanego art. 34 pkt 4 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawa budowlanego oraz § 6 i § 8 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24.09.1998r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz.U. 1998r, Nr 126, poz. 839) określono warunki posadowienia planowanego obiektu budowlanego.

Stosownie do przepisu art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawa budowlanego projekt budowlany powinien zawierać między innymi, w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Na podstawie tego przepisu zostało wydane rozporządzenie wykonawcze Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24.09.1009r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, które w sposób szczegółowy określa te zasady.

W myśl § 5 ust. 3 pkt 3 cyt. rozporządzenia do skomplikowanych warunków gruntowych zalicza się między innymi osuwiska. Z kolei w § 6 ust.1 i ust.2 cyt. rozporządzenia określono, że kategorię geotechniczną całego obiektu lub jego poszczególnych części określa projektant obiektu w uzgodnieniu z osobą upoważnioną (geologiem powiatowym) na podstawie odrębnych przepisów do ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektu budowlanego. Ustalenie tych warunków, forma ich przedstawienia oraz zakres niezbędnych badań powinny być dostosowane do kategorii geotechnicznej. Warunki takie sporządzane są z kolei w zależności od kategorii geotechnicznej.

§ 7 cyt. rozporządzenia rozróżnienia trzy kategorie geotechniczne i trzecia grupa geotechniczna obejmuje m.in. obiekty budowlane posadawiane w skomplikowanych warunkach gruntowych, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie, a więc osuwiskowych. W związku z tym dla obiektów budowlanych wymagających robót geologicznych, zaliczanych do III kategorii geotechnicznej oraz w złożonych warunkach gruntowych II kategorii, poza dokumentacją geotechniczną należy wykonać dokumentację geologiczno-inżynierską, opracowaną zgodnie z odrębnymi przepisami, co wynika z treści § 8 pkt 2 cyt. rozporządzenia. W ocenie Sądu organy w tym zakresie dokonały właściwej wykładni prawa i prawidłowo je zastosowały.

W związku z tym brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności, a więc wzruszenia postanowienia SKO w [...], z dnia [...].10.2007r, jak też własnego z dnia [...].07.2007r.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze dotyczących naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności oraz brak właściwego uzasadnienia, to należy wskazać, że organ w sposób prawidłowy rozpatrzył sprawę dokonując właściwej wykładni prawa i wskazując na prawidłową podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Natomiast uzasadnienie zaskarżonego postanowienia wyczerpuje wszystkie przesłanki prawidłowo sporządzonego uzasadnienia, gdyż zawiera wnikliwe ustalenie stanu faktycznego i prawnego. Dlatego też zarzuty te są bezzasadne.

Skarżący zarzucają również, że organ naruszył przepisy art. 138 § 1 k.p.a. w związku z art. 156 §1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia dotkniętego wadą nieważności. W ocenie Sądu brak jest okoliczności wskazujących na rażące naruszenie prawa i jego skutków. Zbędnym wydaje się powtórzenie ustaleń organu dokonane w zaskarżonym postanowieniu, a zarzuty te są jedynie polemiką z ustaleniami dokonanymi przez organ, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy prawa budowlanego . Ponadto skarżący nie wykazali na czym konkretnie miałoby polegać rażące naruszenie prawa. Interpretacja przepisów dokonana przez organ jest odmienna, a to nie świadczy o rażącym naruszeniu prawa.

Nietrafny jest też zarzut naruszenia przepisu art. 53 ust.4 pkt 5 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 36, art. 101 pkt 3, art. 102 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 4.02.1994r. Prawo geologiczne i górnicze oraz art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię tych przepisów, co Sąd wyżej już omówił.

Mając powyższe na uwadze wszystkie zarzuty skarżących w świetle dokonanych ustaleń przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] należy uznać jako nietrafne.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), stosownie do którego w razie nie uwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.