Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 906/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Izabela Ostrowska ( spr.), Asesor WSA Agnieszka Wilczewska- Rzepecka, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2005 r. sprawy ze skargi U. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2004 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2004r., działając w oparciu o art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 i 2 kpa, po wszczęciu postępowania z wniosku U. G.

- odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2001r. Nr [...] dotyczącej projektu budowlanego i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ew. [...]obręb [...], wraz z przyłączem wodnym i kanalizacyjnym.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż skarżąca w piśmie z dnia [...] września 2003r. podniosła, iż organ udzielający pozwolenia na budowę, nie uwzględnił orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 października 2001r. sygn. P II/2000, co stanowi rażące naruszenie prawa. Z tego też powodu skarżąca była zmuszona do rezygnacji z garażu zlokalizowanego od strony granicy z działką [...]. Ponadto skarżąca podniosła, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji nie przewidywała budowy przyłączy na sąsiednich działkach nr [...] i [...], co wiąże się z uzyskaniem odrębnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i o pozwoleniu na budowę.

W ocenie organu wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 października 2001r. P II/2000 nie ma w sprawie niniejszej zastosowania gdyż dotyczy sprawy budowy obiektu bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej, podczas gdy pierwotnym zamierzeniem skarżącej była budowa garażu usytuowanego w odległości 1,76m od granicy działki, co pozostawało w sprzeczności z § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 140) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Nadto w ocenie organu kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę obejmuje jedynie działkę nr [...]i w tym zakresie pozostaje w zgodności z decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] kwietnia 2001r.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. znak [...], po rozpatrzeniu odwołania U. G. – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy podniósł, iż przedmiotem kontroli jest decyzja o pozwoleniu na budowę, a nie fakt wykonania określonych robót budowlanych ( wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2002r. sygn. akt IV SA 1485/00), więc zarzuty skarżącej dotyczące właśnie wykonania określonych robót budowlanych nie mogą mieć wpływu na niniejsze postępowanie nieważnościowe.

W ocenie organu nietrafnym jest także zarzut skierowania decyzji o pozwoleniu na budowę do osób nie będących stronami w sprawie, bowiem jak organ wyjaśnił, Ł. M. oraz Z. i S. R. mają przymiot strony jako właściciele nieruchomości sąsiednich znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji.

Zdaniem organu odwoławczego przedmiotem decyzji o pozwoleniu na budowę był budynek jednorodzinny bez garażu i tylko w takim zakresie podlega badaniu organu. Brak jest tym samym jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż nie objęcie decyzją garażu stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Skargę na powyższą decyzję wniosła U. G., domagając się jej uchylenia, podnosząc, iż wydana ona została z naruszeniem art. 10 § 1 kpa.

Zdaniem skarżącej decyzja ta jest dokumentem fałszywym a jej wniosek w rzeczywistości dotyczył wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia [...] października 2001r. w trybie art. 145 § 1 kpa lub jej zmiany w trybie art. 155 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasadniczy zarzut skargi dotyczący wadliwego trybu postępowania przyjętego przez organy jest chybiony.

Pismo skarżącej z dnia [...] sierpnia 2003r. zawiera wniosek o zmianę decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2001r. W związku z jego treścią Wojewoda [...] pismem z dnia [...] września 2003r. wezwał skarżącą do jednoznacznego wypowiedzenia się czy żąda wznowienia postępowania w trybie art. 145 kpa czy też stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 kpa.

W odpowiedzi organ uzyskał informację, iż istnieją podstawy do przeprowadzenia obu postępowań (pismo z [...] września 2003r.).

Mając powyższe na uwadze Starosta Powiatowy w [...] postanowieniem z dnia [...] października 2003r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] października 2001r. zaś Wojewoda [...] wszczął postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 2001r., o czym zawiadomił skarżącą w dniu [...] listopada 2003r., informując ją również o przysługującym jej prawie zapoznania się z aktami sprawy i składania wyjaśnień.

Okoliczność ta czyni bezzasadnym zarzut naruszenia art. 10 kpa. Z akt postępowania administracyjnego wynika, iż postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania nie zostało zakończone.

W postępowaniu o stwierdzenie nieważności organy zobowiązane były do zbadania czy kontrolowana decyzja dotknięta jest którąkolwiek z enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa wad.

Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji przewidziane w art. 156 § 1 kpa, organ orzekający w tym zakresie, winien badać stan faktyczny i prawny z daty wydania kwestionowanej decyzji.

Starosta [...] decyzją Nr [...]z dnia [...] października 2001r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił U. G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na działce o nr ewid. gruntu [...]obręb [...] wraz z przyłączem wodnym i kanalizacyjnym.

Wniosek o pozwolenie na budowę z dnia [...] sierpnia 2001r. obejmował także garaż usytuowany w odległości 1,76m od granicy działki sąsiedniej.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2001r. inwestor wycofał wniosek o pozwolenie na budowę garażu - co czyni bezzasadnym dalsze rozważanie na temat nie objęcia tej inwestycji pozwoleniem budowlanym.

Organ architektoniczno-budowlany udziela, bowiem pozwolenia na budowę na wniosek inwestora, a jego brak pozbawia organ możliwości rozstrzygania w sprawie. Przy czym bez znaczenia, w ocenie Sądu, dla sprawy pozostają motywy, dla których inwestor zrezygnował z realizacji tego zamierzenia inwestycyjnego, zwłaszcza, iż w każdym czasie może on ponowić wniosek o udzielenie mu pozwolenia budowlanego, którego przedmiotem będzie budowa garażu.

Nie można także podzielić poglądu skarżącej wyrażonego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, o sprzeczność decyzji o pozwoleniu na budowę z ustawą z dnia 7 czerwca 2002r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, (Dz. U. z 2001r. Nr 72, poz. 747), bowiem ustawa ta weszła w życie w dniu 14 stycznia 2001r., zaś decyzja o pozwoleniu na budowę nosi datę [...] października 2001r.

Brak jest również jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia sprzeczności kontrolowanej decyzji z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2001r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, bowiem decyzja ta w zakresie infrastruktury technicznej przewidywała odprowadzanie ścieków do kanalizacji miejskiej, a zaopatrzenie w wodę z sieci wodociągu miejskiego. Z uzasadnienia decyzji o pozwoleniu na budowę wynika, iż odcinek przyłącza kanalizacyjnego rozpoczynający się studnią zlokalizowaną na działce nr [...], z której korzystać ma przedmiotowa inwestycja, stanowi miejską sieć kanalizacyjną.

Z tych wszystkich względów należy podzielić ocenę organów obu instancji, iż kontrolowana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa.

Skoro zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie należało orzec jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).