Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1680/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust 1
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1680/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 sierpnia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: WSA Maja Chodacka, WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2014 r., sprawy ze skargi J.W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 24 czerwca 2013 r. Nr [...], w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013, - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 lutego 2013r., nr [...], Wójt Gminy G. ustalił J. W. (dalej "skarżący") podatek rolny i podatek od nieruchomości na 2013 rok w łącznej kwocie 208 zł. Organ ustalił, że podatnik jest właścicielem gruntów o pow. 1,7755 ha. Jako podstawę opodatkowania podatkiem rolnym organ podatkowy pierwszej instancji przyjął użytki rolne o obszarze 1,2982 ha, co stanowi 0,95 ha przeliczeniowego. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegał natomiast budynek mieszkalny o powierzchni wynoszącej 50 m2.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, kwestionując wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego w części dotyczącej powierzchni gruntów będących przedmiotem opodatkowania. Zdaniem skarżącego, w rzeczywistości powierzchnia gruntów jest inna (wyższa – 1,86 ha), co wynika z załączonego do odwołania odpisu z księgi wieczystej oraz zostało uwidocznione w zawiadomieniu z ksiąg wieczystych z dnia 31 maja 2004 r.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 24 czerwca 2013 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że powierzchnię spornego gruntu ustalono zgodnie z aktualnymi danymi z rejestru gruntów sporządzonego dla jednostki rejestrowej: Nr [...] (R), a prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w G. Z powyższych danych jednoznacznie wynika, że wymienione w niej działki gruntu stanowiące własność skarżącego posiadają obszar łączny 1,7755 ha. A zatem nie można było przyjąć jak chce strona innej powierzchni niż ta, która wynika z aktualnej ewidencji gruntów i budynków. Mając na uwadze treść art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne organ podał, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, co daje tej ewidencji w tym zakresie bezwzględne pierwszeństwo przed innymi dokumentami, np. zapisami ujawnionymi w księdze wieczystej czy też w zawiadomieniu o wpisie do ksiąg wieczystych, na które powołuje się podatnik. Pogląd ten podzielają również sądy administracyjne wskazując na związanie organów podatkowych przy wymiarze podatków zapisami w ewidencji gruntów. Dlatego organ podatkowy nie będąc uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w przedmiocie zapisów w ewidencji gruntów prawidłowo przyjął powierzchnię gruntów wynoszącą 1,7755 ha, pomimo że jest to niezgodne z zapisami figurującymi w dokumentach posiadanych przez podatnika. Dopiero dokonanie zmiany powierzchni gruntów w obowiązującej ewidencji gruntów spowoduje zmianę podstawy naliczania podatku. Ta kwestia uchyla się jednak spod jurysdykcji Kolegium i może być załatwiona w odrębnym postępowaniu przez inny organ do tego powołany.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze powtórzył zarzuty odwołania, twierdząc, że powierzchnia posiadanego gruntu jest inna niż wykazana w ewidencji gruntów, a co za tym idzie rzeczywisty obszar gruntów nie odpowiada powierzchni przyjętej jako podstawa opodatkowania w zaskarżonej decyzji. Skarżący zaznaczył, że pomiarów gruntów dokonano bez jego obecności.

Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził naruszenia prawa skutkującego koniecznością usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Skarżący kwestionuje prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów - będących podstawą wymiaru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego. Organy podatkowe – powołując się z kolei na dane zawarte w ewidencji gruntów – przyjęły dla potrzeb opodatkowania, że skarżący posiada użytki rolne o obszarze 1,2982 ha, co stanowi 0,95 ha przeliczeniowego oraz budynek mieszkalny o powierzchni wynoszącej 50 m2. Z danych zawartych w rejestrze gruntów wynika, że powierzchnia działek stanowiących własność skarżącego wynosi łącznie 1,7755 ha.

Za prawidłowe Sąd uznaje stanowisko organów podatkowych, podzielając zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd o wiążącym charakterze dla wymiaru podatku danych wynikających z ewidencji gruntów. Artykuł 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r., nr 193 poz.1287 ze zm.), dalej "u.p.g.k.", stanowi bowiem, że podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostwa powiatowe. Dane te wskazują m.in. na przedmiot opodatkowania. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Ewidencja gruntów i budynków jest bowiem urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym w szczególności postępowaniu podatkowym i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Ustawodawca od reguły tej nie przewidział żadnych wyjątków. Ustalając zatem wysokość zobowiązania podatkowego organy nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. Dodać należy, że wypis z rejestru gruntów ma moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Pogląd o wiążącej mocy przepisu art. 21 u.p.g.k. jest ugruntowany zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w literaturze przedmiotu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 czerwca 2006 r., w sprawie II FSK 842/05, publ. LEX nr 242985; z dnia 21 grudnia 2012 r. w sprawie II FSK 986/11; z dnia 22 stycznia 2013 r. w sprawie II FSK 1150/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni pogląd ten podziela.

Analiza akt sprawy wskazuje, że prawidłowo organ I instancji ustalił podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości i podatkiem rolnym, prawidłowo zastosowano również stawki podatku. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Ponadto art. 4 ust.1 pkt 1 tej ustawy wskazuje, że podstawę opodatkowania podatkiem rolnym dla gruntów gospodarstw rolnych stanowi liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego. Z kolei art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm.) stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty; budynki lub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2). Stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., dla gruntów podstawę opodatkowania stanowi ich powierzchnia, zaś dla budynków i ich części – powierzchnia użytkowa.

Sąd stwierdza, że w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości nie jest dopuszczalne kwestionowanie zgodności danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, albowiem organy podatkowe nie prowadzą - bo nie mają do tego prawa - postępowania dowodowego dotyczącego zmiany treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków. W postępowaniu podatkowym nie zapadają żadne rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów. Należy zauważyć, że organy właściwe do prowadzenia ewidencji oraz sposób korygowania danych w nich zawartych zostały określone w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38 poz. 454 ze zm.). Zarzuty skarżącego, w których kwestionuje dane wynikające z ewidencji, nie mogą zatem odnieść zamierzonego przez stronę skutku. Zmiany, uaktualnianie ewidencji, jak wyżej wskazano, nie należy do postępowania podatkowego. W zaskarżonych do sądu administracyjnego sprawach podatkowych nie mogą zapadać podlegające ewentualnie odrębnemu zaskarżeniu akty lub czynności z zakresu prowadzenia ewidencji gruntów. W rozpoznanej sprawie ewidencja nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny Sądu, który kontroluje działalność administracji publicznej w postępowaniu podatkowym, uregulowanym w Ordynacji podatkowej. Innymi słowy, skoro w postępowaniu podatkowym nie zapadają rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów, to nie mogą one być przedmiotem rozważań i rozstrzygnięć sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2010r. sygn. akt II FSK 1291/09). Stąd nie mogły zostać poddane analizie zarzuty skarżącego i złożona w tym zakresie do akt sprawy dokumentacja.

Sąd zauważa, że wpis w rejestrze określonej osoby jako właściciela bynajmniej jeszcze nie przesądza absolutnie o jej prawach do danej działki. Wpis ewidencyjny co do osoby właściciela danej nieruchomości ani nie korzysta z domniemania prawdziwości, ani też nie mówi się o rękojmi wiary publicznej tych wpisów (w przeciwieństwie do rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych). Z tego wypływa wniosek, że za pomocą zmian w ewidencji gruntów w zakresie tytułów prawnych do konkretnych działek nie można dochodzić i udowadniać praw właściciela. Moc wiążącą zarówno dla obywateli, jak i dla organów państwowych mają tylko dane dotyczące opisu gruntów. Ewidencja gruntów służy nie ochronie praw poszczególnych podmiotów do gruntów, ale polityce fiskalnej państwa, prawu budowlanemu, ochronie gruntów rolnych, scaleniu, gospodarce przestrzennej itp. Natomiast do ochrony i rejestracji praw podmiotowych na nieruchomościach służą księgi wieczyste, a spory na tle własności, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie - mogą być dochodzone tylko przed sądami powszechnymi (wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1189/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd stwierdza także, że w toku postępowania organy nie naruszyły reguł postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne. Odnosząc się do wskazanego w skardze wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt III SA/Kr 1181/05, należy wskazać, że z treści tego wyroku wynika, że toczyło się postępowanie ze skargi J.W. w przedmiocie zmian w operacie ewidencji gruntów. Należy jednak podkreślić, że dopóki ostatecznymi decyzjami dane w przedmiotowej ewidencji gruntów nie zostaną zmienione, dla organów podatkowych decydujące znaczenie mają aktualne zapisy w tej ewidencji.

Mając zatem na uwadze całokształt przedstawionych wyżej okoliczności sprawy Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a tym samym uznając skargę za nieuzasadnioną w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.) orzekł o jej oddaleniu.