Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1723/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 i 2, art. 221 ust. 3
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art. 181a
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
article: art. 120, art. 121 par. 1, art. 122, art. 123 par. 1, art. 180, art. 187 par. 1, art. 190, art. 200 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi PUH [...] P. K. Sp. J. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt sprawy wynikało, że PUH "P." P. K. Sp. J. z siedzibą w W. (zwana dalej "Skarżącą", "Stroną" lub "Spółką") w dniu 9 kwietnia 2009 r. dokonała zgłoszenia celnego według SAD nr [...] w celu objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu kawy rozpuszczalnej [...] w ilości 4800 kartonów. Do zgłoszenia celnego załączone zostały m.in.: deklaracja elementów dotyczących wartości celnej D.W.1, faktura handlowa nr [...] z 20 marca 2009 r., wystawiona przez firmę N. z siedzibą w USA na łączną kwotę 34.704,00 USD oraz faktura proforma numer [...] z 8 kwietnia 2009 r., w której koszt transportu towaru na trasie G.-W.-Z.-G. określono w wysokości 1.750 PLN. Warunki dostawy towaru określono jako CIF G.. Następnie w trybie art. 78 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm.) – dalej jako "WKC" została przeprowadzona kontrola ww. zgłoszenia celnego w związku z otrzymaniem z Prokuratury Apelacyjnej w B. informacji o podejrzeniu zaniżenia wartości celnej importowanej z USA kawy przez Spółkę. Z przekazanego przez Prokuraturę materiału dowodowego, uzyskanego w związku z prowadzonym przez Urząd Kontroli Skarbowej w O. wobec Skarżącej postępowaniem kontrolnym wynikało, iż ujawnione zostały faktury dotyczące dodatkowych kosztów związanych z zakupem kawy, które nie zostały uwzględnione przy deklarowaniu wartości celnej zaimportowanych towarów. Z uwagi na powyższe Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie w celu określenia elementów kalkulacyjnych według zasad określonych w przepisach prawa celnego na potrzeby prawidłowego określenia kwoty podatku od towarów i usług należnego z tytułu objęcia towarów procedurą dopuszczenia do obrotu.

2. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. określił prawidłową kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w wysokości 96.848 zł, po ustaleniu elementów kalkulacyjnych według zasad określonych w przepisach celnych.

3. Skarżąca odwołaniem z dnia 13 sierpnia 2013 r. wnosząc o uchylenie powyższej decyzji, zarzuciła jej naruszenie art. 2, art. 67a, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 727), art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 i ust. 2 lit. a, art. 201 oraz art. 214 ust. 1 WKC, art. 150 i art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993 r. ze zm.) - zwanej dalej "RWKC", art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 i ust. 15, art. 33 ust. 2 i 6, art. 34 ust. 3 i ust. 4, art. 37 ust. 1, art. 38 ust. 2, art. 39 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) zwanej dalej "ustawą o VAT" poprzez zastosowanie w sprawie pomimo braku podstaw oraz art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 190, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) zwanej dalej "ustawą Ord. pod." poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasad w nich zawartych. Skarżąca w uzasadnieniu podniosła, że nie było podstaw do zakwestionowania przez organ celny wartości opłaty celnej. W jej przekonaniu organ celny przyjął za udowodnioną tezę, która nie ma pokrycia w dowodach znajdujących się w sprawie. Tym samym by mieć możliwość określenia wysokości zobowiązania podatkowego powinien wykazać, że Spółka poniosła koszty wynikające z faktur wystawionych przez S. dla G.. Samo posiadanie ich duplikatów w formie elektronicznej nie może prowadzić do stwierdzenia, że to Spółka poniosła ich koszty. Zdaniem Strony wartość celna towaru mogłaby być uznana za zaniżoną gdyby to ona w rzeczywistości poniosła (bezpośrednio lub pośrednio) koszty wynikające ze wskazanych faktur (marketing, commission i sea freight), a nie podmioty trzecie. W związku z powyższym stanęła na stanowisku, że jeżeli organ nie wykazał, że faktycznie istnieją rozliczenia (świadczenia wzajemne) pomiędzy Spółką, a S. bądź G., które nie wchodzą w zakres wskazanej wartości celnej to nie ma podstaw do zakwestionowania wartości celnej towaru zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym. Zaznaczyła przy tym, że nie można stwierdzić, iż wystąpiły uzasadnione wątpliwości jako przesłanka z art. 181a RWKC. Strona odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego zwróciła uwagę, że organ niewystarczająco wyjaśnił sprawę występowania powiązań (relacji handlowych) między Spółką, a G. Ltd. Przez co nie wykazał, że wartość świadczenia wykonywanego przez G. Ltd. zostało pokryte przez nią w jakikolwiek sposób. Reasumując podkreśliła, że organ nie wyjaśnił w sposób dostateczny wszystkich wątpliwości w sprawie, w sposób bezkrytyczny skompilował materiały pochodzące z innych postepowań podatkowych oraz pozbawił ją prawa do czynnego udziału w postępowaniu.

4. Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] marca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że z zebranych w toku postepowania informacji oraz dokumentów wynika, iż firma S. była dostawcą kawy dla firmy N. (transakcja wewnętrzna), która z kolei była dostawcą dla polskiej firmy PUH "P." P. K. Sp. J. Powodem zaangażowania firmy N. w sprzedaż kawy dla Spółki "P." było ograniczenie producenta, tj. firmy K. do sprzedaży kawy przez firmę S. wyłącznie na terenie USA. Na podstawie wyjaśnień właściciela i jedynego udziałowca zarówno firmy S. jak i firmy N. (eksporter kawy) D. M. ustalono, iż ujawnione faktury nr [...] z 20 marca 2009 r. i nr [...] z dnia 9 kwietnia 2009 r. wystawione tytułem "Marketing, Sea Freight, Commission" (marketing, fracht morski, prowizja) dotyczyły dodatkowych kosztów związanych z zakupem kawy przez Spółkę. Organ zwrócił uwagę, że D. M. wskazał, że wystawienie spornych faktur przez S. na rzecz cypryjskiej firmy G. odbyło się według polecenia Spółki, która z góry opłaciła wymienione koszty. Właściciel amerykańskich firm wyjaśnił również podstawy uiszczenia przez polską Spółkę dodatkowych kosztów związanych z zakupem kawy. Opłata wskazana na fakturach jako "marketing" i "commission" związana była z wyłącznością tzn. PUH "P." był jedynym klientem firmy S. na Europę i miał możliwość zakupu nieograniczonej ilości kawy. Natomiast opłata ujęta jako "sea freight" dotyczyła poniesionych kosztów transportu kawy z Niemiec do USA (towar wyprodukowany w Niemczech), transportu drogowego, konsolidacji towarów, składowania oraz oklejania dodatkowymi informacjami stosownie do umówionych warunków. Jednocześnie ustalono, że firma N. nie podpisała żadnych kontraktów ze Skarżącą. Ponadto, wyjaśniono, że w późniejszym okresie, tj. od maja 2009 r. opłaty opisane na fakturach jako "Sea Freight" były ujęte w cenie kawy, a faktury były wystawiane bezpośrednio na Spółkę przez N.. Dodatkowo wskazano, iż zapłacenie kosztów transportu z Niemiec do USA, transportu drogowego, konsolidacji towarów, składowania i oklejania dodatkowymi informacjami stanowiło warunek konieczny dla dokonania dostawy towarów zgodnie z warunkami umowy zawartej ze Spółką. Z wyjaśnień D. M. wynikało, że koszty wykazane na fakturach z 20 marca 2009 r. oraz z 9 kwietnia 2009 r., stanowią integralną część wartości transakcyjnej towarów zakupionych przez Spółkę od firmy N.. Ponadto organ zwrócił uwagę, że wyniki przeprowadzonego przez amerykańską administrację podatkową postępowania w ramach pomocy prawnej potwierdziła również kontrola Urzędu Kontroli Skarbowej w O., w trakcie której na dysku twardym komputera Spółki ujawniono korespondencję e-mailową w języku angielskim, otrzymaną przez wspólnika Spółki – P. K. od D. M.. Na podstawie przekazanych informacji Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. uznał, iż okoliczności transakcji mają na celu ukrycie rzeczywistej wartości importowanego towaru. Wątpliwości te potwierdzał również materiał porównawczy wskazujący wyższą cenę od zadeklarowanej przez Importera. Wartość analizowanych towarów w postaci kawy, objętych zgłoszeniem celnym nr [...] z 9 kwietnia 2009 r. odbiegała bowiem znacznie od cen jednostkowych takich towarów importowanych z tego samego kraju. Powyższe, zdaniem Dyrektora Izby Celnej w W., świadczy o tym, iż Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. miał uzasadnione podstawy do odrzucenia zadeklarowanej wartości celnej importowanego towaru. Organ odwoławczy podkreślił bowiem, że badanie wiarygodności ceny transakcyjnej zgodnie z art. 181a RWKC polega na zbadaniu faktycznych rozliczeń z dostawcą towaru oraz badaniu okoliczności towarzyszących transakcji w celu ustalenia przyczyn przyjęcia ceny na danym poziomie. W świetle powyższego artykułu wiarygodność rachunku (faktury), obejmuje nie tylko jego autentyczność, ale także wiarygodność podanej na tym dokumencie ceny transakcyjnej. Zdaniem organu dokument taki nie będzie wiarygodny w sytuacji, gdy podana na nim cena transakcyjna budzi uzasadnione wątpliwości, czy zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę. W jego przekonaniu zebrane w przedmiotowej sprawie informacje i dane układały się w logiczny ciąg zdarzeń, pozwalając poddać pod wątpliwość, że zadeklarowana przez Importera wartość celna towarów objętych m.in. zgłoszeniem celnym z dnia 9 kwietnia 2009 r. jest wartością transakcyjną. Konsekwencją zakwestionowania wartości transakcyjnej wynikającej z załączonej do zgłoszenia celnego faktury była konieczność ustalenia wartości celnej przedmiotowego towaru z wykorzystaniem jednej z metod wskazanych kolejno w art. 30 WKC. Organ drugiej instancji zaznaczył, że na rzecz polskiego kontrahenta amerykańska firma N. wystawiła dnia 7 maja 2009 r. następujące faktury potwierdzające sprzedaż kawy: [...] na kwotę 107.730,- USD, 6650 szt. [...] - cena jedn. 16,20 USD; [...] na kwotę 107.730,- USD, 6650 szt. [...] - cena jedn. 16,20 USD; [...] na kwotę 107.730,- USD, 6650 szt. [...] - cena jedn. 16,20 USD; [...] na kwotę 107.730,- USD, 6650 szt. [...] - cena jedn. 16,20 USD; [...] na kwotę 100.320,- USD, 4800 szt. [...] - cena jedn. 20,90 USD; [...] na kwotę 100.320,- USD, 4800 szt. [...] - cena jedn. 20,90 USD; [...] na kwotę 125.320,- USD, 5200 szt. [...] - cena jedn. 24,10 USD; [...] na kwotę 125.320,- USD, 5200 szt. [...] - cena jedn. 24,10 USD; [...] na kwotę 99.200,- USD, 10000 szt. [...] - cena jedn. 9,92 USD; [...] na kwotę 99.200,- USD, 10000 szt. [...] - cena jedn. 9,92 USD; [...] na kwotę 113.200,- USD, 10000 szt. [...] - cena jedn. 11,32 USD; [...] na kwotę 113.200,- USD, 10000 szt. [...] - cena jedn. 11,32 USD. Powyżej wskazany towar został wprowadzony przez Spółkę na wspólnotowy obszar celny za zgłoszeniami celnymi: [...] z dnia 10 czerwca 2009 r., [...] z dnia 10 czerwca 2009 r. Z informacji zawartych na fakturach jak i na wymienionych dokumentach SAD wynikało, że towary zostały wyprodukowane przez tego samego producenta (K.), w tym samym kraju (Niemcy) i zostały wyeksportowane z USA przez tę samą firmę (N.). Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie towar identyczny stanowi kawa rozpuszczalna "[...]" z ceną jednostkową 24,10 USD. Mając powyższe na uwadze uznał, że wartość celną towaru objętego zgłoszeniem celnym SAD nr [...] z dnia 9 kwietnia 2009 r. stanowi kwota 115.680,00 USD (4800 opakowania x cena jednostkowa 24,10 USD = 115.680,00 USD). Organ odwoławczy jednocześnie wskazał, że zmiana wartości celnej towaru wpływa bezpośrednio na kwotę należności celnych przywozowych, jednakże z uwagi na fakt, iż w przedmiotowej sprawie powiadomienie dłużnika o wysokości długu celnego nie mogło nastąpić ze względu na ograniczenie wynikające z treści art. 221 ust. 3 WKC (upływ trzech lat od dnia powstania długu celnego), należało ustalić kwotę cła na potrzeby prawidłowego określenia należnych podatków z tytułu importu towaru w następujący sposób: Poz. 1 SAD wartość celna 402266 PLN, stawka celna 9%, kwota cła 36204. Zdaniem organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. prawidłowo określił wartość celną towarów oraz cło na potrzeby prawidłowego określenia należnego podatku z tytułu importu tych towarów oraz określił podstawę opodatkowania i wysokość zobowiązania podatkowego. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania dotyczących postępowania dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu podatkowym (celnym) ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Tym samym skutki uchylenia się strony od ponoszenia ciężaru dowodowego oznaczają narażenie się na niebezpieczeństwo niekorzystnych dla niej następstw materialnoprawnych lub procesowych. Zdaniem organu przedstawione wyżej stanowisko znajduje odzwierciedlenie w doktrynie i orzecznictwie, zgodnie z którym w sytuacji, gdy podatnik z jakiegoś faktu, zdarzenia wynosi skutki prawne, musi to udowodnić. W związku z tym stwierdził, że skoro pełnomocnik Strony w złożonych pismach w toku prowadzonego postępowania twierdzi, iż Spółka nie miała żadnych powiązań z cypryjską firmą "G." to powinien przedstawić przeciwdowód i dążyć do obalenia twierdzeń organu. Natomiast pełnomocnik Strony ograniczył się tylko do kwestionowania twierdzeń organu pierwszej instancji nie przedstawiając żadnych dowodów. Końcowo podkreślił, że wskazane w uzasadnieniu okoliczności potwierdzają w sposób dostateczny i wiarygodny wystąpienie w niniejszej sprawie uzasadnionych wątpliwości w rozumieniu art. 181a ust. 1 RWKC i w rezultacie konieczność odrzucenia ceny wskazanej na przedłożonej fakturze jako nieodzwierciedlającej wartości towaru.

5. Spółka niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skargą z dnia 16 kwietnia 2014 r. wniosła o uchylenie powyższej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła przy tym naruszenie art 181a RWKC w związku z art. 150 RWKC; art. 2, art. 67a, art. 73 ust. 1 Prawa celnego, art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 i ust. 2 lit. a, art. 201 oraz art. 214 ust. 1 WKC, art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 i ust. 15, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 38 ust. 2, art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez zastosowanie w sprawie pomimo braku podstaw, a także art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 190, art. 194 § 1 i 3, art. 191 ustawy Ord. pod. Strona uzasadniając zarzuty skargi w głównej mierze posłużyła się argumentacją zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto wskazała, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły szczególne okoliczności do odmowy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania D. M. na okoliczność ustalania istnienia współpracy i jej charakteru pomiędzy nim a Spółką w szczególności w zakresie instrukcji wystawania faktur. Zarzuciła przy tym, że organ z góry przekreślił możliwość przeprowadzenia dowodu twierdząc, że nie posiada instrumentów prawnych w tym zakresie. Zdaniem Spółki w sytuacji, gdy żądany dowód miał charakter kontrdowodu - miał przekreślić wcześniejsze wyjaśnienia D. M. to Dyrektor Izby Celnej w W. nie mógł odmówić jego przeprowadzenia. W dalszej części zwróciła uwagę, że w zebranym materiale dowodowym nie ma dowodu na powiązanie Strony z podmiotem, który zapłacił za faktury. Także za niemożliwe metodologicznie uznała przeprowadzenie takiego dowodu jakie żąda organ - ponieważ jest to dowód na nieistnienie okoliczności. Zauważyła jednocześnie, że Dyrektor Izby Celnej w W. nałożył na nią obowiązek, który nie ma uzasadnienia normatywnego, gdyż Ustawodawca podatkowy nie zdecydował się na wprowadzenie zasady z art. 6 Kodeksu cywilnego do postępowania podatkowego. Zdaniem Skarżącej nie można także stosować tej regulacji odwołując się do zasady jedności systemu prawa, ponieważ ustawodawca w art. 1 KC zastrzegł, że ustawa ta "reguluje stosunki cywilnoprawne" więc wprowadzając ją do systemu prawa celowo zawęził jej zakres. Ponadto w jej przekonaniu zasada ta nie może być stosowana ze względu na inkwizycyjny charakter postępowania podatkowego i zasadę prawdy materialnej, za której zrealizowanie odpowiedzialny jest organ podatkowy (celny) jako gospodarz postępowania.

6. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W., podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

7. Spółka pismem z dnia 5 stycznia 2015 r. stanowiącym odpowiedź na argumentację organu zawartą w odpowiedzi na skargę podniosła, że wskazane faktury nr ([...] z dnia 20 marca 2009 r. i nr [...] z dnia 9 kwietnia 2009 r.) nie mogły być źródłem wątpliwości ponieważ nie dotyczyły Spółki tylko podmiotów trzecich, zakres świadczeń wyszczególnionych na tych fakturach obejmował także usługi marketingowe, które nie odnosiły się do towarów, które były transportowane. Zdaniem Strony w sprawie nie ma dowodów wskazujących, że zapłaciła więcej od zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym kwoty. W związku z tym nie istnieją wątpliwości co do tego czy zapłaciła te koszty, jeżeli te płatności zostały poniesione przez inny podmiot. Skarżąca odnosząc się do jedynego źródła wątpliwości w sprawie dotyczącego transakcji jakim były zeznania D. M. złożone w postępowaniu przed amerykańskimi organami administracji podatkowej, stwierdziła, że organ celny uważa wbrew orzecznictwu polskich sądów administracyjnych, że w zakres dokumentu urzędowego wchodzą dokumenty sporządzone przez organy innych państw. W ocenie Spółki zeznania Pana M. nie stają się obiektywną prawdą poprzez to, że są zawarte w formie dokumentu amerykańskiej administracji podatkowej. Jej zdaniem to, że wyjaśnienia te zostały spisane w dokumencie jest bez znaczenia gdyż dokument jest tylko nośnikiem środka dowodowego. Instytucja umożliwienia uczestnictwa stronie postępowania w dowodzie dokonywanym z przesłuchania świadka ma na celu umożliwienie weryfikacji tych zeznań. Według Strony, gdyby uczestniczyła w przesłuchaniu świadka miałaby możliwość wykazania nieprawdziwości jego zeznań. Jej zdaniem stan faktyczny na podstawie którego zapadło powołane przez organ celny rozstrzygnięcie jest zbyt odmienny by wnioski wysnute na jego podstawie mogły stanowić element argumentacji w niniejszej sprawie.

8. Ponadto w piśmie z dnia 12 stycznia 2015 r. zawierającym uzupełnienie dotychczasowej argumentacji podjęła próbę wyjaśnienia kwestii dotyczących usług marketingowych, które spółka N. świadczyła S. na rzecz G. LTD. Skarżąca podkreśliła, iż w przedmiotowej sprawie nie zawierała umów o świadczenie usług marketingowych. W jej przekonaniu nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, że w stanie faktycznym byłyby prowadzone takie działania na jej rzecz to nie powinno mieć to wpływu na rozstrzygnięcie, nie powinno budzić uzasadnionych wątpliwości o których mowa w art. 181a RWKC, gdyż świadczenie takich usług jest powszechną praktyką. Skarżąca stanęła na stanowisku, że w sprawie nie powstały wątpliwości czy faktycznie zapłaciła (poniosła ciężar ekonomiczny) lub miała zapłacić za towary więcej firmie N. niż wynosiła zadeklarowana kwota. W związku z tym podniosła, że organy celne w ogóle nie badały kwestii czy jej kontrahent otrzymał od Spółki więcej niż zadeklarowano czy też to Spółka dokonywała jakichkolwiek rozliczeń z podmiotem trzecim - w tym przypadku z G. LTD.

9. Spółka kolejnym pismem z dnia 19 stycznia 2015 r. zawierającym uzupełnienie zarzutów oraz dotychczasowej argumentacji zarzuciła dodatkowo naruszenie art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 ustawy Ord. pod. w zw. z art. 4 pkt 4 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.) w związku z art. 27 Konstytucji RP poprzez włączenie do materiału dowodowego i uznanie za podstawę rozstrzygnięcia dokumentów sporządzonych w języku obcym nieprzetłumaczonych przez tłumacza przysięgłego. Strona uznając za zasadny złożony wniosek dowodowy o przesłuchanie D. M. podkreśliła, że jego przesłuchania nie zostały przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego i nie zostały sporządzone w ramach postępowania przed organami skarbowymi Stanów Zjednoczonych Ameryki. Organy te jedynie przekazały polskim organom treść odpowiedzi otrzymanej od D. M. nie potwierdzając prawdziwości twierdzeń w nich zawartych – nie prowadząc postępowania dowodowego w tym zakresie. W związku z powyższym Spółka stanęła na stanowisku, że nie można ich uznać za dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 194 ustawy Ord. pod.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

10. Po rozpoznaniu przedmiotowej sprawy Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja ani poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszały prawo materialne lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

11. Istotę sporu stanowiło w rozpoznawanej sprawie prawidłowe ustalenie wartości celnej kawy Jacobs. Stosownie do art. 29 ust. 1 WKC wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary. Jednakże art. 181a RWKC, przewiduje odstępstwo od tej zasady. Stosownie do art. 181a ust. 1 rozporządzenia, jeżeli organy celne - zgodnie z procedurą opisaną w ust. 2 - mają uzasadnione wątpliwości, czy zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC - nie muszą ustalać wartości celnej importowanych towarów z zastosowaniem wartości transakcyjnej. W ocenie Sądu, organy celne zachowały wszystkie przesłanki umożliwiające odstąpienie od określenia wartości celnej dostarczonej kawy wyłącznie na poziomie wartości transakcyjnej, określone w art. 181a RWKC. Badanie wiarygodności ceny transakcyjnej zgodnie z art. 181a RWKC polega na zbadaniu faktycznych rozliczeń z dostawcą towaru oraz badaniu okoliczności towarzyszących transakcji w celu ustalenia przyczyn przyjęcia ceny na danym poziomie. W świetle powyższego wiarygodność rachunku (faktury), obejmuje nie tylko jego autentyczność, ale także wiarygodność podanej na tym dokumencie ceny transakcyjnej. Powszechnie, przyjmuje się, że wartość transakcyjna towaru powinna odzwierciedlać rzeczywistą jego cenę. Tylko taka wartość jest wartością celną towaru w rozumieniu art. 29 WKC. Przedstawiając motywy podjętego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności należy wskazać, iż na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów (ustawa Kodeks celny z 9 stycznia 1997 r. - Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 z p. zm.), orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w pełni zaakceptowało uprawnienie organów celnych do kwestionowania materialnej wiarygodności umów sprzedaży (rachunku, faktury) załączanych do zgłoszenia celnego tj. ceny towaru. Naczelny Sądu Administracyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2002 r., sygn. akt V SA 1802/02 (LEX nr 142190) stwierdził, iż wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną, w wypadku gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego. Ponieważ o wartości transakcyjnej decyduje cena zapłacona lub należna, to nie może być traktowana jako wyłączny dowód określający tę wartość, wadliwie podana w dokumentach celnych cena towaru. Organ celny nie jest związany treścią składanych dokumentów ani deklarowaną wartością, lecz obowiązany jest wartość tę ustalić samodzielnie, w granicach zasady swobodnej oceny dowodów i w określonym przepisami celnymi trybie (podobnie w wyrokach WSA w Warszawie: z dnia 24 listopada 2004 r., sygn. akt V SA 3951/03; z dnia 8 sierpnia 2004r., sygn. akt V SA 3659/03). Powyższe poglądy prezentowane w orzecznictwie są w pełni aktualne pod rządami obecnie obowiązujących przepisów.

12. Za uzasadnione zatem należy uznać powzięte w toku kontroli postimportowej wątpliwości co do zadeklarowanej wartości towaru, wynikającej z faktury przedłożonej do zgłoszenia. Z przekazanego organom celnym przez prokuraturę materiału dowodowego, uzyskanego w związku z prowadzonym przez Urząd Kontroli Skarbowej w O. wobec Spółki postępowaniem kontrolnym ([...]) jednoznacznie wynikało, iż ujawnione zostały faktury dotyczące dodatkowych kosztów związanych z zakupem kawy, które nie zostały uwzględnione przy deklarowaniu wartości celnej zaimportowanych towarów. Ujawnione dokumenty stanowiły źródło uzasadnionych wątpliwości dotyczących wiarygodność cen wyszczególnionych na fakturze załączonej do zgłoszenia celnego. Zakres wątpliwości obrazuje znajdująca się w dokumentacji sprawy korespondencja między organami polskimi, a uprawnionymi organami amerykańskiej administracji podatkowej oraz pozostały materiał z kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej w O.. Następnym - prawidłowym, jeśli zważyć dyspozycje zawarte art. 181a RWKC - krokiem było dokonanie weryfikacji dokumentacji nasuwającej wątpliwości.

13. W raporcie amerykańskiej administracji podatkowej wskazano, iż firma S. była dostawcą kawy dla firmy N. (transakcja wewnętrzna), która z kolei była dostawcą dla Skarżącej. Powodem zaangażowania firmy N. w sprzedaż kawy dla Skarżącej było ograniczenie producenta, tj. firmy K. do sprzedaży kawy przez firmę S. wyłącznie na terenie USA. Zdaniem Sądu, organy celne zasadnie na podstawie materiałów otrzymanych od amerykańskiej administracji podatkowej, w tym wyjaśnień właściciela i jedynego udziałowca zarówno firmy S. jak i firmy N. (eksporter kawy) D. M., ustaliły, iż ujawnione faktury wystawione tytułem "Marketing, Sea Freight, Commission" (marketing, fracht morski, prowizja) dotyczyły dodatkowych kosztów związanych z zakupem kawy przez Skarżącą. Z akt sprawy wynika, że D. M. wyjaśnił, iż wystawienie spornych faktur przez S. na rzecz cypryjskiej firmy G. odbyło się według polecenia Skarżącej, która z góry opłaciła wymienione koszty. Właściciel amerykańskich firm wyjaśnił również podstawy uiszczenia przez polską Spółkę dodatkowych kosztów związanych z zakupem kawy. Opłata wskazana na fakturach jako "marketing" i "commission" związana jest z wyłącznością tzn. Skarżąca jest jedynym klientem firmy S. na Europę i ma możliwość zakupu nieograniczonej ilości kawy. Natomiast opłata ujęta jako "sea freight" dotyczy poniesionych kosztów transportu kawy z Niemiec do USA (towar wyprodukowany w Niemczech), transportu drogowego, konsolidacji towarów, składowania oraz oklejania dodatkowymi informacjami stosownie do umówionych warunków. W późniejszym okresie, tj. od maja 2009 roku opłaty opisane na fakturach jako "Sea Freight" były ujęte w cenie kawy, a faktury były wystawiane bezpośrednio na Spółkę przez N.. Dodatkowo wskazano, iż zapłacenie kosztów transportu z Niemiec do USA, transportu drogowego, konsolidacji towarów, składowania i oklejania dodatkowymi informacjami stanowiło warunek konieczny dla dokonania dostawy towarów zgodnie z warunkami umowy zawartej ze Spółką. W ocenie Sądu wskazane powyżej okoliczności jednoznacznie potwierdzały próbę nadużycia prawa z wykorzystaniem przepływów finansowych do kraju uznawanego wówczas za "raj podatkowy". Należy podkreślić, że z wyjaśnień kontrahenta amerykańskiego wynika, że koszty, wykazane na fakturach dotyczących "dodatkowych" kosztów transakcji, której przedmiotem była kawa - stanowią integralną część wartości transakcyjnej towarów zakupionych przez Spółkę od firmy N.. Ponadto, kontrola Urzędu Kontroli Skarbowej w O. ujawniała na dysku twardym komputera Skarżącej korespondencję e-mailową w języku angielskim, otrzymaną przez wspólnika Skarżącej – P. K. od D. M. przedstawioną powyżej w opisie stanu faktycznego sprawy, w tym e-mail z dnia 2 kwietnia 2009 r. z załączonymi (w formacie pdf) fakturami zakupowymi nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], wystawionymi przez firmę N. oraz z fakturą nr [...] z dnia 20 marca 2009 r., obejmującą dodatkowe koszty związane z zakupem kawy oraz e-mail z dnia 21 kwietnia 2009 r. z załączonymi (w formacie pdf) fakturami zakupowymi numer [...], [...], [...], [...], [...] wystawionymi przez firmę N. oraz z fakturą numer [...] z dnia 9 kwietnia 2009r. obejmującą dodatkowe koszty związane z zakupem kawy. W świetle takich informacji, uzyskanych ze źródeł możliwie najbardziej kompetentnych, polskie organy celne miały pełne prawo przyjąć, że mimo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wątpliwości, o których mowa w art. 181a RWKC nadal istnieją. Skoro bowiem koszty wykazane na fakturach nr [...] oraz nr [...] stanowią integralną część wartości transakcyjnej towarów zakupionych przez Spółkę od firmy N., a na komputerze Skarżącej zabezpieczono korespondencję mailową w tym zakresie z kontrahentem amerykańskim, to uprawniony i logiczny był wniosek, że kwota zakupu podana przez Spółkę nie odzwierciedlała rzeczywistej ceny (wartości) transakcyjnej. Konsekwencją zakwestionowania wiarygodności zadeklarowanej wartości celnej towaru jest jej ustalenie w oparciu o jedną z metod określonych w art. 30-31 WKC (por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 390/09 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Jest to drugi etap postępowania, na podstawie którego organ celny ustala prawidłową wartość towaru. Organ w związku z tym ustalił wartość celną zgodnie z art. 30 ust. 1 WKC stosując pierwszy w kolejności punkt z ust. 2 art. 30 WKC, na podstawie którego możliwe było ustalenie wartości celnej. To spowodowało, że przyjęto, iż wartością celną w takiej sytuacji jest wartość transakcyjna identycznych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna.

14. Sąd nie dopatrzył się błędnego zastosowania przepisów powodujących odmienne ustalenie elementów kalkulacyjnych, niż deklarowała strona w zgłoszeniu celnym i - co za tym idzie - określenie podatku od towarów i usług w kwotach wyższych, niż deklarowane przez skarżącą spółkę w zgłoszeniu celnym. Należy tutaj podkreślić, że pomiędzy powstaniem długu celnego, a sprawami dotyczącymi określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług istnieje bardzo ścisły i nierozerwalny związek. Zaistnienie pewnego zdarzenia gospodarczego określonego na gruncie przepisów celnych, tj. objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu i powstanie z tego tytułu długu celnego powoduje konsekwencje w postaci powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług Przepisy podatkowe, określając zasady opodatkowania w przypadku importu towarów, odwołują się zaś do rozwiązań przyjętych w prawie celnym i określonych w tym prawie zdarzeń. W przedmiotowych sprawach powiadomienie dłużnika o wysokości długu celnego nie mogło nastąpić, albowiem upłynęły trzy lata od daty powstania długu celnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 221 ust. 3 WKC powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Ze względu na odrębność instytucji: cła i podatku od towarów i usług przejawiającą się m.in. w odmiennych okresach przedawnienia, zasadnie organy uznały, że brak możliwości powiadomienia dłużnika o wysokości długu celnego z powodu przedawnienia nie stanowi negatywnej przesłanki do określenia elementów kalkulacyjnych na potrzeby prawidłowego określenia kwoty należnego podatku od towarów i usług. Już literalne odczytanie przytoczonych niżej przepisów nie pozostawia wątpliwości co do zasadności powyższego twierdzenia. Stosownie bowiem do art. 38 ust. 2 u.p.t.u. "Jeżeli, zgodnie z przepisami celnymi, powiadomienie dłużnika o wysokości długu celnego nie może nastąpić z uwagi na przedawnienie, a nie upłynęło 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów, i istnieje podstawa do obliczenia lub zweryfikowania należności podatkowych, naczelnik urzędu celnego może określić elementy kalkulacyjne według zasad określonych w przepisach celnych na potrzeby prawidłowego określenia należnego podatku z tytułu importu towarów". Prawidłowo zatem Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. określił prawidłową kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w wysokości 96.848,00 zł, po ustaleniu elementów kalkulacyjnych według zasad określonych w przepisach celnych.

15. Odnosząc się do zarzutów Spółki, dotyczących naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej skład orzekający w rozpoznawanej sprawie stwierdza, że przy gromadzeniu w toku postępowania podatkowego materiału dowodowego nie doszło do naruszenia podstawowych zasad procedury, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy celne obu instancji prawidłowo zastosowały przede wszystkim zasadę prawdy obiektywnej, o której mowa w treści art. 122 Ordynacji podatkowej, znajdującą konkretyzację w dyspozycji art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Podejmowane przez organy celne obu instancji, w toku postępowania podatkowego, czynności wskazują, że dążyły one dostępnymi im środkami, do ustalenia stanu faktycznego, zgodnie ze stanem rzeczywistym. Sąd zauważa, iż art. 120 ustawy Ord. pod. stanowi, iż organy administracji państwowej działają na podstawie przepisów prawa. Przestrzeganie praworządności z urzędu dotyczy przepisów prawnych zarówno regulujących procedurę administracyjną, jak i prawa materialnego. Działanie na podstawie przepisów prawa w postępowaniu to ustalenie przez organ administracji zdolności do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Obowiązek organu administracji państwowej do kontroli przestrzegania prawa przez podmioty i uczestników postępowania oraz samokontroli przestrzegania prawa wynika zaś z zasady ogólnej kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej. Sformułowana w art. 122 Ordynacji podatkowej zasada prawdy obiektywnej stanowi, że w toku postępowania organy celne podejmują niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zgromadzenia materiału dowodowego, zgodnie z zasadą zupełności materiału dowodowego określoną w art. 187 § 1. Zasady wyrażone w art. 122 i art. 187 § 1 ustawy Ord. pod. formułują obowiązek spoczywający na organie w toku postępowania wyjaśniającego, dotyczący zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, służącego poszukiwaniu prawdy obiektywnej. Wypełniając postanowienia art. 180 ustawy Ord. pod. jako dowody w sprawie dopuszczone zostały wszystkie dokumenty, które miały znaczenie przy ustalaniu stanu faktycznego. Organy celne obu instancji dążąc do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w pierwszej kolejności ustaliły fakty, które były istotne z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie, następnie rozważyły, jakie dowody mogły być pomocne w ustaleniu ww. faktów, przeprowadziły te dowody, a następnie starały się uzyskać dowody, którymi dysponowała lub mogła dysponować skarżąca Spółka. Zdaniem Sądu, nie do zaakceptowania jest sytuacja, gdy strona Skarżąca świadomie w postępowaniu nie przedkłada dowodów, które jej zdaniem mogą mieć znaczenie w sprawie, uznając, że nie ma obowiązku składania organowi celnemu materiału dowodowego, a następnie czyni organom celnym zarzut naruszenia art. 187 § 1 ustawy Ord. pod. w związku z art. 121 § 1 ustawy Ord. pod. Należy zauważyć, iż odnośnie relacji z cypryjską firmą "G." Skarżąca w wyjaśnieniach składanych przez organem kontroli skarbowej podkreśliła, iż "Wskazane powyżej faktury (dot. marketingu, commissaion i sea freight) wystawione zostały przez firmę S. na rzecz G. Ltd. Zakup przez P. kawy we wskazanych w piśmie fakturach, miał miejsce od firmy N.. Wzywając Podatnika do wyjaśnień i odpowiedzi na pytania zawarte w piśmie, Kontrolujący nie wykazali żadnego związku pomiędzy tymi transakcjami, który mógłby stanowić podstawę do sugestii, że z wystawienia faktur przez S. na rzecz G., miałyby wynikać jakiekolwiek obowiązki dla spółki P., która zakupiła kawę w firmie N.. Informuję więc, że związku takiego nie ma. Podatnikowi nie jest znany fakt wystawienia przez S. wskazanych w piśmie faktur na łączną kwotę 817.439,28 EUR i nie dotyczą one działalności handlowej Podatnika" (pismo pełnomocnika Spółki do Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia [...] października 2012 r., k. 31 akt administracyjnych). Na etapie postępowania odwoławczego w piśmie z dnia 18 listopada 2013 r. Skarżąca podniosła, iż "W związku z zarzutami Organu Celnego Spółka uzyskała informację odnoszącą się do stosunków handlowych pomiędzy firmą S. [...] a G. Ltd. Wynika z niej, Spółka G. zleciła S. [...] dokonywanie działań mających na celu m. in. stworzenie kanałów dystrybucji zdobycie baz danych klientów. Koszty tych działań miały być (i były) pokrywane przez G. Ltd. Oznacza to, że pokrycie przez G. Ltd kosztów transportu było działaniem w interesie tego podmiotu". Natomiast w złożonej skardze Spółka wskazał, że "Należy zauważyć, że w obrocie gospodarczym w ramach świadczenia usług marketingowych powszechną praktyką jest stosowanie świadczeń na rzecz podmiotów trzecich (podmiotów do, których skierowane są działania marketingowe). Okoliczność, że beneficjentem (adresatem działań marketingowych) była Strona nie powinna wpływać na wartość ceny transakcyjnej". W ocenie Sądu, zasady doświadczenia życiowego oraz logiki przeczą temu ażeby uznać argumenty przedłożone przez Skarżącą na etapie skargi i odwołania za uzasadnione w zakresie wyjaśnienia relacji z G. Ltd. Zwraca na siebie uwagę niekonsekwencja Skarżącej, która raz twierdzi, że nie jest jej znany fakt wystawienia przez S. faktur dla G. Ltd. i nie dotyczą one jej działalności handlowej, aby po upływie roku od złożenia wyjaśnień o takiej treści twierdzić, iż powszechną praktyką jest stosowanie świadczeń na rzecz podmiotów trzecich (podmiotów do, których skierowane są działania marketingowe) oraz, że beneficjentem (adresatem działań marketingowych) była Skarżąca. Sąd zauważa także, iż na podniesioną powyżej okoliczność tj., że beneficjentem (adresatem działań marketingowych) była Skarżąca nie przedstawiono żadnych dowodów, a powołanie się na uzyskanie bliżej nieokreślonych informacji po upływie czterech lat od wystawienia faktur przez firmę S. wydaje się niewiarygodne, zwłaszcza, iż po tak długim okresie czasu od wystawienia faktur byłyby znany zakres i efekty działań marketingowych, których adresatem byłaby Skarżąca. Należy również zwrócić uwagę, iż strona skarżąca na żadnym z etapów postępowania nie próbowała nawet wyjaśnić dlaczego na dysku twardym komputera Spółki znajdowała się korespondencja mailową otrzymana przez wspólnika Skarżącej P. K. od D. M., do której załączone zostały m.in. w/w faktury wystawione przez firmę S.. Tym bardziej, iż z akt sprawy wynika, że w dniu 27 marca 2013 r. P. K. wspólnik Skarżącej zapoznał się z aktami sprawy. Skarżąca do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie nadesłała żadnych dokumentów ani wyjaśnień w tym zakresie, mogących mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu nie przeprowadzenia kontrdowodu z przesłuchania D. M. na okoliczność ustalania istnienia współpracy i jej charakteru pomiędzy Skarżącą a ww. kontrahentem amerykańskim należy zwrócić uwagę, że wbrew twierdzeniom Skarżącej w prowadzonym w rozpoznawanej sprawie postępowaniu nie był przeprowadzony dowód z zeznań kontrahenta amerykańskiego w charakterze świadka, podczas którego stosownie do art. 190 ustawy Ord. pod. strona miała prawo być obecna i mogła zadawać pytania. Informacja udzielona polskim organom przez obcą administrację podatkową podlega ocenie jako dowód z dokumentu, co do którego strona może wypowiedzieć się na każdym etapie postępowania. Szczególną gwarancję uprawnień strony w tym zakresie tworzy art. 200 § 1ustawy Ord. pod., zgodnie z którym przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Sąd stwierdza, iż z akt sprawy bezspornie wynika, że Strona miała zagwarantowany czynny udział w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym przed organem pierwszej i drugiej instancji. Stronie zapewniono czynny udział w postępowaniu na podstawie art. 123 § 1 ustawy Ord. pod., a także możliwość wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego stosownie do stosownie do art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.

16. Ponadto, Skarżąca podnosząc zarzut nie przeprowadzenia kontrdowodu z przesłuchania D. M. w istocie nie wskazuje jakie okoliczności faktyczne bez przeprowadzenia tego dowodu nie zostały dokładnie wyjaśnione, albowiem podnoszone okoliczności współpracy Spółki z firmą amerykańską były już przedmiotem badania organów podatkowych i celnych. Organy dysponowały informacjami pochodzącymi od amerykańskich organów podatkowych oraz wynikami postępowania kontrolnego prowadzonego przez UKS w O. oraz materiałem zgromadzonym w toku śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Apelacyjną w B. Wydział [...] do spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji. Zdaniem Sądu, przeprowadzenie ww. dowodu (przy zapewnieniu stronie możliwości wypowiedzenia się co do dotychczasowego materiału dowodowego i nie wskazaniu przez stronę jego braków czy sprzeczności) przeczyłoby, jak słusznie wskazał NSA w wyroku z dnia 6 września 2007 r., sygn. akt II FSK 110/07, zasadzie ekonomiki postępowania i zasadom prakseologii, a wręcz prowadziłoby do nadmiernego i niczym nieuzasadnionego formalizmu w postępowaniu podatkowym. Przypomnieć należy również, że raport amerykańskiej administracji podatkowej jest zagranicznym dokumentem urzędowym, a Skarżąca nie zdołała przeprowadzić dowodu obalającego moc dowodową przedstawionego przez amerykańską administrację podatkową raportu. Dodać trzeba, że wykorzystanie przez organ celny dowodów zgromadzonych w innym postępowaniu nie narusza zawartej w art. 123 ustawy Ord. pod. zasady zapewnienia stronie postępowania czynnego w nim udziału. Istotne jest, aby strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, co jak już kilkakrotnie wskazano powyżej w niniejszej sprawie miało miejsce.

17. Sąd nie dopatrzył się również zasadności zarzutów dotyczących uwzględnienia w toku postępowania dowodowego tłumaczeń urzędowych wyjaśnień D. M.. W ocenie Sądu treść tych wyjaśnień była na tyle jednoznaczna i czytelna, że brak było podstaw do kwestionowania tłumaczeń dokonanych przez osoby upoważnione w Biurze Wymiany Informacji Podatkowych. Podnieść należy, że w toku postępowania Skarżąca nie kwestionowała treści tych tłumaczeń, nie przedstawiła własnego wzorca tłumaczenia zeznań świadka złożonych przed amerykańską administracją podatkową. Nie wskazano na ewentualne rozbieżności co do ich treści. Tym samym zdaniem Sądu zarzuty Skarżącej kwestionujące sposób tłumaczenia jednoznacznych zeznań świadka nie zasługiwały na uwzględnienie. Na marginesie wskazać należy, że w obrocie prawnym coraz częściej przy wymianie informacji między zagranicznymi organami podatkowymi akceptuje się formę urzędowych tłumaczeń czego przykładem jest wymiana informacji stosowana przy kontroli bazy VIES. Zważywszy powyższe Sąd uznał, że zarzuty podnoszone w piśmie procesowym z dnia 19 stycznia 2015 r. były niezasadne.

18. Mając na względzie treść art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku.