Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1295/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy: article: art 36 a
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art 65 ust 2  w zw.  z art 65 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art 145 par 1 pkt 1 lit a i lit c  w zw.  z art 135
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. i A. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2021 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz A. D. i A. D. kwotę [...]zł (słownie: pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia 29 września 2020 r., znak: [...], na podstawie art. 35 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1, art. 28, art. 34 ust. 4, art. 36a ust. 1,3, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020r. poz. 1333, dalej P.b.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku A. D. i A. D., w sprawie zmiany decyzji nr [...] z dnia 24 czerwca 2010 r. dot. budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., energii elektrycznej, gazu, centralnego ogrzewania, wody, na dz. nr [...] w W. B., gm. N. - w zakresie zmiany projektu zagospodarowania (zmiana lokalizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego) -

odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zmianę decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 24 czerwca 2010 r., znak: [...] o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.- kan., energii elektrycznej, gazu, centralnego ogrzewania, wody, na dz. nr [...] w W. B., gm. N..

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 14.09.2020 r. inwestor wystąpił z wnioskiem o zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zmianę decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 24.06.2010r., znak: [...] o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kanń., energii elektrycznej, gazu, c.o., wody, na dz. nr [...] w m. W. B., gm. N. w zakresie zmiany projektu zagospodarowania (zmiana lokalizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego).

Starosta [...] wyjaśnił, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, jak również zmiany pozwolenia na budowę, mają zastosowanie zarówno przepisy prawa materialnego (ustawa Prawo budowlane i rozporządzenia okołoustawowe), jak i postępowania administracyjnego, które określają wymagania względem projektu budowlanego, obowiązki inwestora i organu administracji architektoniczno-budowlanej oraz wyznaczają procedury postępowania.

W myśl art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl art. 35 ust. 1 w/w ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W orzecznictwie i doktrynie pojawiły się dwie koncepcje oceny możliwości dokonania zmiany pozwolenia na budowę wydanego na podstawie decyzji o warunkach zabudowy po uchwaleniu planu miejscowego. Zgodnie z pierwszym poglądem, w przypadku istnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w oparciu o którą rozpoczęto proces inwestycyjny, która nie uległa wygaszeniu po wejściu w życie planu zagospodarowania przestrzennego zawierającego ustalenia sprzeczne z tą decyzją, do zmian projektu budowlanego należy stosować ustalenia decyzji. Jeżeli w niezakończonym procesie inwestycyjnym, którego źródłem w zakresie zagospodarowania przestrzeni i wydania pozwolenia na budowę była decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dochodzi do zmian na podstawie art, 36a ust. 1 P.b., to punktem odniesienia dla oceny tych zmian pozostaje ta właśnie decyzja, a nie ustalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2010 r., VII SA/Wa 456/10). Jeżeli w takiej sytuacji zmiany w zatwierdzonym projekcie budowlanym będą mieściły się w granicach decyzji o warunkach zabudowy, to podstawą działań organu administracji architektoniczno-budowlanej, o których mowa w art, 35 ust. 1 pkt 1 P.b., powinna być właśnie ta decyzja. Dopiero bowiem stwierdzenie przez organ, iż projektowane zmiany wykraczają poza wymogi wynikające z tej decyzji, determinuje obowiązek badania ich zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z 6.06.2008 r., II OSK 461/07). Aktualnie stanowisko takie prezentowane jest w komentarzu autorstwa Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019. Zgodnie z drugim poglądem, prezentowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (m.in. wyroki NSA: z 27 listopada 2017 r., II OSK 445/16, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2018 r., II OSK 2213/17) przeważa stanowisko o zasadzie prymatu planu miejscowego przed decyzją o warunkach zabudowy. Jak podkreślił NSA w wyroku z 27 listopada 2017 r., II OSK 445/16: "Z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. wynika, że pozwolenie na budowę, a więc także decyzja o zmianie pozwolenia na budowę, musi być zgodna z planem miejscowym, zaś z decyzją o warunkach zabudowy tylko wtedy, gdy brak jest planu miejscowego. Przepis ten jest podstawą sformułowania zasady prymatu planu miejscowego przed decyzją o warunkach zabudowy, przy czym nie można odmówić racji Sądowi pierwszej instancji, że hierarchiczna wyższość planu miejscowego nad decyzją o warunkach zabudowy uzasadniona jest także tym, iż plan zawiera przepisy powszechnie obowiązujące. Artykuł 35 ust. 1 pkt 1 P.b. stanowi podstawę rozstrzygnięcia konfliktu pomiędzy ustaleniami planu i decyzją o warunkach zabudowy w przypadku, gdy ustalenia obu tych aktów są inne, a decyzja o warunkach zabudowy formalnie obowiązuje, gdyż nie stwierdzono jej wygaśnięcia na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.".

W świetle drugiego z przedstawionych stanowisk brak będzie podstaw do zmiany pozwolenia na budowę, jeśli zmiana, choć zgodna z obowiązującą decyzją o warunkach zabudowy, nie będzie odpowiadała również ustaleniom obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Trzeba podkreślić, że rolą art. 65 ust. 2 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest ochrona praw nabytych przez inwestora polegająca na tym, że pozostawienie w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wyklucza możliwość uchylenia w wyniku wznowienia postępowania wydanego na podstawie tej decyzji pozwolenia na budowę. Przepis ten jednak nie zawiera gwarancji dla inwestora dowolnej zmiany decyzji pozwolenia na budowę. Inwestor może realizować inwestycję zgodnie z wydanym pozwoleniem, albo wystąpić o uzyskanie nowego pozwolenia, jeśli planuje zmianę inwestycji, ale musi wtedy spełniać warunki aktualnie obowiązujących przepisów w zakresie planu miejscowego. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż pomimo rozbieżności prezentowanych w orzecznictwie i doktrynie stanowisk, najnowsze orzecznictwo NSA uznaje prymat planu miejscowego i brak możliwości zmiany decyzji pozwolenia na budowę na podstawie decyzji WZ, gdy jest ona sprzeczna z planem.

Organ, analizując przedłożony projekt zamienny dla decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 24.06.2010r., znak: [...] o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej wraz z instalacjami wewnętrznymi na dz. nr [...] w W. B., gm. N. w zakresie zmiany projektu zagospodarowania (zmiana lokalizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego) wydanej na podstawie decyzji o warunkach zabudowy znak: [...] z dnia 28.12.2009r. Burmistrza Miasta i Gminy N. stwierdził, że nowoprojektowany obiekt budowlany został zaprojektowany zgodnie z decyzją warunków zabudowy, lecz inwestycja nie będzie odpowiadać ustaleniom obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania z uwagi, iż teren objęty zmianą pozwolenia na budowę ma przeznaczenie jako tereny rolnicze. Mając na uwadze najnowsze orzecznictwo oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w związku z art. 36a P.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji pozwolenia na budowę, jak również zmiany pozwolenia na budowę, sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (...). W związku z powyższym, organ administracji architektoniczno-budowlanej zobligowany jest do sprawdzenia niniejszego wniosku z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Inną kwestia w niniejszej sprawie jest, iż zarówno decyzja o warunkach zabudowy jak i pozwolenie na budowę dotyczy zabudowy zagrodowej, która służy prowadzeniu działalności gospodarczej, stanowiąc jednocześnie miejsce zamieszkania i pracy rolnika i jego rodziny, a grunty zajęte pod budynki mieszkalne w gospodarstwie rolnym uznaje się za grunty wykorzystane rolniczo. W związku z powyższym, inwestor winien przedłożyć dokumenty potwierdzające, iż posiada status rolnika, a tym samym, że może być wnioskodawcą w niniejszej sprawie.

Reasumując, wyrażenie zgody na zmianę decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 24.06.2010r., znak: [...] o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej wraz z instalacjami wewnętrznymi: w W. B. w proponowanym kształcie przez inwestora oznaczałoby naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b.

W związku ze stwierdzoną niezgodnością projektowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego, organ odstąpił od dalszej analizy merytorycznej projektu budowlanego.

Od ww. decyzji odwołanie złożyli inwestorzy A. D. i A. D..

W odwołaniu zarzucono organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwą interpretację przepisów art. 35 ust. 1 pkt. 1 i art. 36a ustawy Prawo budowlane oraz niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 6 ust. 2 i art. 65 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu. Zdaniem odwołujących okoliczność wejścia w życie na danym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powoduje, że automatycznie wniosek o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej w oparciu o ostateczną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, winien być procedowany w oparciu o ustalenia nowego planu (a nie decyzji o warunkach zabudowy), bowiem decyzja o warunkach zabudowy, na podstawie której wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 65 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym funkcjonuje nadal w obrocie prawnym.

Wojewoda decyzją z 16 września 2021 r. Znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz.U.2021.735) - zwanej dalej k.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz.U. 2020.1333) - zwanej dalej P.b., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty [...] nr [...] z 29 września 2020 r. – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w sprawie zastosowanie znajduje ustawa Prawo budowlane w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r., na mocy art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2020.471 ze zm.), który brzmi: Do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.

Zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu wniosku inwestorów z 14 września 2020r. Starosta [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na zmianę pozwolenia na budowę inwestycji.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności ponownie rozpoznał sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, że decyzja odmowna została wydana prawidłowo, jednak z innych powodów niż podane w jej uzasadnieniu.

Organ odwoławczy stwierdził, co następuje:

Starosta [...], decyzją nr [...] z 24.06.2010 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowany i udzielił inwestorowi B. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej na działce nr [...] w W. B., gm. N.. Następnie decyzja ta została decyzją Starosty [...] z 8.01.2015 r., znak: [...] przeniesiona na rzecz nowego inwestora E. K. i kolejną decyzją z 10.12.2019 r., znak: [...] przeniesiona na rzecz inwestorów A. i A. D..

Przedmiotem niniejszego postępowania jest rozpatrzenie wniosku nowych inwestorów o zmianę pierwotnie wydanego pozwolenia na budowę, polegającą na odmiennej lokalizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Zakres projektowanych zmian stanowi istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu, więc zgodnie z art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę.

Jak wynika z akt sprawy, decyzja o pozwoleniu na budowę, o zmianę której występują obecni inwestorzy, wydana została w oparciu o decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. z 28.12.2009 r., znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na lokalizacji: Budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną oraz budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej przewidzianej do realizacji na działce nr [...] w W. B., zwaną dalej decyzją wz.

Obecnie na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy N. dla obszaru "[...] l", zatwierdzony Uchwałą Rady Miejskiej N. Nr [...] z 21 września 2010 r. (Dz.Urz.Woj.[...]), zmieniony Uchwałą Nr [...] z 29 marca 2011 r. - zwany dalej planem.

Jak wynika z projektu budowlanego zamiennego inwestycja zlokalizowana jest w przeważającej części w jednostce strukturalnej planu tereny rolnicze, oznaczonej symbolem R, o podstawowym przeznaczeniu, zgodnie z § 27 planu - uprawy polowe, rolnicze użytki zielone, uprawy ogrodnicze i sady w obszarach pomiędzy zainwestowaniem kubaturowym. W obszarze tym zezwala się na pozostawienie istniejącej zabudowy do zachowania z możliwością remontów i przebudowy oraz dopuszczalnej skali jednorazowej rozbudowy nie więcej niż o 10 % w stosunku do istniejącej kubatury obiektu, nie dopuszcza się realizacji nowych budynków mieszkalnych. Pozostała niewielka wschodnia część działki znajduje się w terenie rolniczym i zieleni nieurządzonej (R/Z), na której zlokalizowany jest budynek gospodarczy, ponadto w wąskim pasie wzdłuż wschodniej granicy w terenie wód 'powierzchniowych śródlądowych (WS1).

Zatem, w świetle ustaleń obowiązującego planu, udzielenie pozwolenia na zmianę pozwolenia na budowę, polegającą na zmianie lokalizacji projektowanego budynku mieszkalnego, nie byłoby możliwe, bowiem zgodnie z ustaleniami tego planu nie jest możliwa jakakolwiek nowa zabudowa kubaturowa.

Jednak, jak słusznie zauważyli odwołujący, zgodnie z art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

1. Organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli:

1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę;

2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji.

2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o

pozwoleniu na budowę.

3. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W świetle powyżej cytowanego przepisu bezsprzecznym jest, że decyzja o warunkach zabudowy, wydana dla przedmiotowej inwestycji, nie podlega wygaszeniu i pozostaje w obrocie prawnym z uwagi na to, że na jej podstawie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, a realizacja inwestycji w oparciu o tę decyzję nie została zakończona.

W takiej sytuacji, jak podnoszą odwołujący, zmiana pozwolenia na budowę winna być rozpatrywana w oparciu o nadal aktualną decyzję wz. Ta kwestia została gruntowanie przeanalizowana przez WSA w Warszawie, co znalazło wyraz w wyroku i uzasadnieniu do wyroku z 2.09.2010 r., VII SA/Wa 456/10. Sąd ten jednoznacznie stwierdził, że: "W przypadku istnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w oparciu o którą rozpoczęto proces inwestycyjny, która nie uległa wygaszeniu po wejściu w życie planu zagospodarowania przestrzennego zawierającego ustalenia sprzeczne z tą decyzją, do zmian projektu budowlanego należy stosować ustalenia decyzji. Jeżeli w niezakończonym procesie inwestycyjnym, którego źródłem w zakresie zagospodarowania przestrzeni i wydania pozwolenia na budowę była decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dochodzi do zmian na podstawie art. 36a ust. 1 P.b., to punktem odniesienia dla oceny tych zmian pozostaje ta właśnie decyzja, a nie ustalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego".

W orzecznictwie, także późniejszym, pojawiały się odniesienia do kwestii wykładni art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i art. 65 ust. 2 w związku z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które sugerowałyby odmienną interpretację. Jednak warto się przyjrzeć zarówno samym tezom tych orzeczeń, jak i przede wszystkim ich uzasadnieniom, żeby stwierdzić, że rozstrzygany przez nie problem albo był zupełnie inny, niż wskazany wyżej (np. dotyczył wydania pozwolenia na budowę po wejściu w życie planu, a nie pozwolenia zamiennego) albo że stosując art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. kompletnie ignorowały wnioski płynące z zestawienia go z art. 65 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Cytowany powyżej wyrok WSA w Warszawie z 2 września 2010 r. [LEX nr 760110], zapadł w analogicznej, jak niniejsza, sprawie. Stan faktyczny wyglądał następująco. Prezydent W. jako właściwy organ, odmówił zmiany ostatecznej decyzji z sierpnia 2009 r., o zmianie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia zamiennego projektu architektoniczno-budowlanego wielorodzinnego budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja jest realizowana na podstawie decyzji z sierpnia 2007 r. o pozwoleniu na budowę, a 27 sierpnia 2009 r. wszedł w życie m.p.z.p., zgodnie z którym na terenie, na którym realizowana jest inwestycja, możliwa jest jedynie zabudowa usługowa i wyklucza się lokalizowanie funkcji mieszkaniowych. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną 'decyzję, podzielając argumentację organu l instancji. Wskazał, że każda zmiana decyzji, złożona w organie administracji architektoniczno-budowlanej, po wejściu w życie obowiązującego już miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, musi być z nim zgodna. Skargę do Sądu na ww. decyzję wniósł inwestor wskazując, że pozbawienie inwestora możliwości dokonania jakiejkolwiek zmiany w trakcie projektowej i prowadzonej budowy jest niedopuszczalne i może prowadzić do niemożliwych do oszacowania strat. Podkreślono przy tym, że przepisy art. 32-35 Prawa budowlanego stosuje się odpowiednio (a więc nie wprost - art. 36a ust. 3 P.b.) Sąd zgodził się z tym stanowiskiem i rozszerzył argumentację. W pierwszej kolejności zidentyfikował problem, identyczny z aktualnie rozstrzyganym: chodziło o zagadnienie rozumienia treści art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w sytuacji, w której po wydaniu decyzji wzizt, a także pozwolenia na budowę, w toku rozpoczętego już procesu inwestycyjnego dochodzi do wejścia w życie planu zagospodarowania przestrzennego (wykluczającego określony w decyzji sposób zabudowy), a inwestor domagał się zatwierdzenia zmiany projektu budowlanego stanowiącego istotne odstąpienie od projektu. Inaczej mówiąc, problem sprowadzał się do kwestii, czy w przypadku istnienia decyzji wzizt, w oparciu o którą rozpoczęto proces inwestycyjny, która nie uległa wygaszeniu po wejściu w życie planu zagospodarowania przestrzennego zawierającego ustalenia sprzeczne z tą decyzją, do zmian projektu budowlanego, należy stosować ustalenia planu, czy też decyzji. Sąd stwierdził w pierwszej kolejności, że niewygaszenie decyzji wzizt powoduje, że pozostaje ona w obrocie prawnym i wywołuje skutki prawne w zakresie objętym jej przedmiotem. Wskazał, że decyzja wzizt jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych i Trybunału Konstytucyjnego stanowi promesę, która jest zobowiązaniem organów państwa do wydania innej decyzji (w tym przypadku pozwolenia na budowę) po dopełnieniu odpowiednich formalności. W konsekwencji Sąd stwierdził: "Już z tej choćby przyczyny, że decyzja administracyjna pozostaje w obrocie, nie można zaakceptować poglądu, że inwestor nie nabył uprawnień do realizacji rozpoczętego zamierzenia budowlanego w granicach określonych w takiej decyzji". Sąd zwrócił także uwagę, że jest rzeczą powszechnie wiadomą, że inwestycje budowlane bywają w czasie znacznie rozciągnięte. Stan taki przewidział ustawodawca, dopuszczając możliwość nawet trzyletnich przerw w realizacji budowy. Przewidziano również możliwość dokonywania w toku procesu inwestycyjnego zmian, z których niektóre wymagają wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę". Z faktu, iż w przypadku, kiedy wydana została decyzja wzizt, a następnie pozwolenie na budowę, to nawet po wejściu w życie planu miejscowego odmiennie kształtującego przestrzeń, decyzja taka nie podlega wygaszeniu, Sąd wysnuwa słuszny wniosek, że "kryterium oceny zgodności pozwolenia na budowę z uwarunkowaniami przestrzennymi, nie będzie w takim razie plan miejscowy, a decyzja wzizt. Jeżeli w niezakończonym procesie inwestycyjnym, którego źródłem w zakresie zagospodarowania przestrzeni i wydania pozwolenia na budowę była decyzja wzizt, dochodzi do zmian na podstawie art. 36a ust. 1 P.b., to punktem odniesienia dla oceny tych zmian pozostaje ta właśnie decyzja, a nie ustalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego". Zdaniem Sądu "Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, po wydaniu opartego na niej pozwolenia na budowę, pomimo uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego zawierającego odmienne ustalenia niż ta decyzja, wiąże nadal organy administracji publicznej, w takim zakresie, w jakim prawo do zabudowy terenu w niej określono, wyłączając tym samym ustalenia uchwalonego planu odmienne od ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu".

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania organ odwoławczy stanął na stanowisku, że wniosek inwestorów z 14.09.2020 r. o zmianę pozwolenia na budowę należy rozpatrzyć w oparciu o ustalenia niewygaszonej decyzji o warunkach zabudowy, a nie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na danym obszarze.

Zatem uznać należało, że przesłanka warunkująca odmowę udzielenia pozwolenia na budowę, wskazana przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jest nieprawidłowa.

W toku postępowania organ odwoławczy zwrócił jednak uwagę na inny, sygnalizowany przez Starostę W., aspekt sprawy, który zdaniem organu stanowi podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia na zmianę pozwolenia na budowę na wniosek A. i A. D.:

Jak wynika z rejestru gruntów, działka nr [...] w W. B. jest działką, która posiada oznaczenie geodezyjne LIII - łąki trwałe, jest działką niezabudowaną. Decyzja o warunkach zabudowy, na podstawie której wydana została pierwotna decyzja o pozwoleniu na budowę (decyzja Burmistrza Miasta i Gminy N. z 28.12.2009 r., znak: [...]) zezwala wyłącznie na realizację zabudowy zagrodowej.

Zabudowa zagrodowa to szczególny rodzaj zabudowy - w rozumieniu § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity - Dz. U. 2019 r. poz. 1065 ze zm.): zabudowę tę stanowią w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Budynek gospodarczy w zabudowie zagrodowej to budynek przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych (§ 3 pkt 8 ww. rozporządzenia: Zabudowa zagrodowa (siedliskowa) służy prowadzeniu działalności gospodarczej, stanowiąc jednocześnie miejsce zamieszkiwania i pracy rolnika i jego rodziny, a grunty zajęte pod budynki mieszkalne w gospodarstwach rolnych uznaje się za grunty wykorzystywane rolniczo. Zabudowa zagrodowa łączy zatem funkcję mieszkaniowa z funkcją produkcji rolnej.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami, zabudowa zagrodowa może być realizowana przez osobę będącą rolnikiem. W art. 6 ust. 1 ustawy z 11.04.2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (tekst jednolity Dz.U.2016.2052 ze zm.) określono, że za rolnika indywidualnego uważa się osobę fizyczną będącą właścicielem, użytkownikiem wieczystym, samoistnym posiadaczem lub dzierżawcą nieruchomości rolnych, których łączna powierzchnia użytków rolnych nie przekracza 300 ha, posiadającą kwalifikacje rolnicze oraz co najmniej od 5 lat zamieszkałą w gminie, na obszarze której jest położona jedna z nieruchomości rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego i prowadzącą przez ten okres osobiście to gospodarstwo.

W niniejszej sprawie inwestorzy, po wezwaniu przez Wojewodę (pismo z 15 czerwca 2021 r.), pismem z 5 lipca 2021 r. poinformowali, że nie posiadają statusu rolnika, deklarując jednocześnie, że po zakończeniu realizacji inwestycji będą prowadzić rolniczą działalność gospodarczą. Zatem nie złożyli stosownego oświadczenia dotyczącego ww. kwestii, uprawniającego do wystąpienia z wnioskiem o zmianę pozwolenia na budowę w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy dla zabudowy zagrodowej.

Organ zauważył, że pozwolenie na budowę zabudowy zagrodowej, w świetle przytoczonych powyżej przepisów, związane jest z koniecznością spełnienia przez inwestora dodatkowego warunku - poza posiadaniem prawa na cele budowlane do terenu inwestycji - mianowicie, posiadania także statusu rolnika.

Skoro zatem osoby występujące z wnioskiem o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę nie spełniają kryteriów warunkujących realizację inwestycji, niedopuszczalna jest zmiana pozwolenia na budowę wskazująca te osoby jako inwestora. Zatem należało orzec o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] nr [...] z 29 września 2020 r., znak: [...] o odmowie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zmianę pozwolenia na budowę dla inwestycji.

A. D. i A. D. wnieśli na powyższą decyzję Wojewody z dnia 16 września 2021 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżając ją w całości. Wskazali, że decyzja jest niezgodna z przepisami prawa, ogranicza prawa skarżących jako inwestorów i właścicieli działki i prowadzonej na niej inwestycji budowlanej, a w przyszłości rolniczej działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu skargi podnieśli, że 19.08.2019 r. zakupili działkę nr [...] w W. B. z zamiarem kontynuacji inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej wraz z instalacjami wod. – kan., energii elektrycznej, gazu, centralnego ogrzewania - w oparciu o ważne pozwolenie na budowę: Decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia 24.06.2010r., znak: [...] z dnia 28.12.2009 r. Decyzja nr [...] została w całości i bez żadnych ograniczeń przeniesiona na skarżących A. i A. D., dnia 10.12.2019 r.

W trakcie realizacji inwestycji skarżący kontynuowali budowę budynku gospodarczego, ogrodzenia działki oraz wyznaczyli punkty posadowienia budynku mieszkalnego.

Jak się okazało, budowa budynku mieszkalnego w miejscu zgodnym z dokumentacją techniczną, w znacznym stopniu uniemożliwia swobodne poruszanie się a w szczególności uniemożliwia manewry maszynami rolniczymi. W związku z taką sytuacją, utrudniającą w przyszłości prowadzenie działalność rolniczej, skarżący wystąpili z wnioskiem o zmianę pozwolenia na budowę. Zmiana dotyczyła posadowienia budynku, przesunięcia go do tyłu, w głąb działki o 3 m i do przodu w kierunku linii zabudowy o 2,6 m. Zmiana posadowienia budynku jest zgodna z wydaną decyzją WZ.

Starosta [...] odmówił zatwierdzenia zmiany pozwolenia na budowę wydając decyzję nr [...], a Wojewoda decyzję tą podtrzymał, jednakże uzasadnienie obu tych decyzji ma inną podstawę.

Odmowę udzielenia zmiany pozwolenia na budowę organu pierwszej instancji Wojewoda uznał za nieprawidłową, natomiast odmowa Wojewody wynikła z cyt.... "sygnalizowanego przez Starostę W. aspektu sprawy, który zdaniem organu stanowi podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia na zmianę pozwolenia na budowę ...". Wg uzasadnienia Wojewody podstawą odmowy jest nie posiadanie przez skarżących statusu rolnika. Jeżeli w treści uzasadnienia cyt. "pozwolenie na budowę zabudowy zagrodowej, w świetle przytoczonych przepisów, związane jest z koniecznością spełnienia przez inwestora dodatkowego warunku - poza posiadaniem prawa na cele budowlane do terenu inwestycji - mianowicie posiadania statutu rolnika".... to zgodnie z tym już na etapie przepisywania pozwolenia na budowę skarżący powinni otrzymać odmowę. Dziwnym jest fakt, że przy przepisaniu pozwolenia na nowego inwestora, nikt nie zadał pytania o status rolnika.

Po przeniesieniu decyzji o pozwoleniu na budowę nowy właściciel nieruchomości nabywa uprawnienia dotychczasowego inwestora, a to oznacza, że może rozpocząć, kontynuować lub zakończyć budowę, a także dokonywać zmian w uprzednio zatwierdzonym projekcie budowlanym. Pomimo, iż skarżący nabyli te prawa jako inwestor w procesie budowlanym, organ tak pierwszej jak i drugiej instancji, im je ogranicza. Każdy szczebel administracji do blokowania praw inwestora powołuje się na inne argumenty. Otrzymane od poszczególnych szczebli administracji decyzje z uzasadnieniem jednoznacznie świadczą o odbieraniu skarżącym możliwości zamieszkania na wsi w celu prowadzenia działalności rolniczej.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu obowiązującym od dnia 2 lipca 2021 r. przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie zarządzeniem z 14 stycznia 2022 wyznaczył na dzień 17 lutego 2022 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżących, skarżonego organu, ani pozostałych stron, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz skargę, odpowiedź na skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; ze zm.; dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego.

W niniejszej sprawie, po rozpatrzeniu wniosku inwestorów, Starosta [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na zmianę pozwolenia na budowę inwestycji. W uzasadnieniu decyzji jako przyczynę odmowy podano niezgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy N. dla obszaru "W. B. l", a także brak spełnienia przez inwestorów warunku umożliwiającego realizację inwestycji, tj. statusu rolnika.

Wojewoda, uzupełniając postępowanie dowodowe, wezwał inwestorów: - do złożenia dokumentów potwierdzających podsiadanie statusu rolnika, uprawniającego do występowania z wnioskiem o pozwolenie na budowę (zmianę pozwolenia) dla zabudowy zagrodowej; - do podania powodu wnioskowanej zmiany pozwolenia na budowę, której zakres ogranicza się wyłącznie do zmiany lokalizacji budynku mieszkalnego (przesunięcie o ok. 3 m w kierunku północnym i o ok. 2,6 m w kierunku wschodnim).

Utrzymując w mocy decyzję Starosty [...] stwierdził, że decyzja odmowna została wydana prawidłowo, jednak z innych powodów niż podane w jej uzasadnieniu.

Należy się zgodzić z Wojewodą, że – wobec prawidłowej argumentacji prawnej zawartej w tym zakresie w uzasadnieniu decyzji Wojewody, a szczegółowo przedstawionej w części wstępnej niniejszego uzasadnienia, której przytaczanie w tym miejscu stanowiłoby zbędne powtórzenie - wniosek inwestorów z 14 września 2020 r. o zmianę pozwolenia na budowę należy rozpatrywać w oparciu o ustalenia niewygaszonej decyzji o warunkach zabudowy, a nie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na objętym inwestycją obszarze.

Zatem prawidłowo uznał Wojewoda, że przesłanka odmowy zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zmianę decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę, wskazana przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu jego decyzji, była nieprawidłowa.

Jednak Sąd stwierdził, że w okolicznościach analizowanej sprawy zdecydowanie nieprawidłowe było stanowisko Wojewody, że odmowa zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zmianę pozwolenia na budowę dla inwestycji winna wynikać z faktu, że inwestorzy występujący z wnioskiem o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę, nie spełniają kryteriów warunkujących realizację inwestycji, bowiem nie posiadają statusu rolnika, przez co niedopuszczalna jest zmiana pozwolenia na budowę wskazująca te osoby jako inwestora.

Jakkolwiek prawidłowe jest twierdzenie Wojewody, że pozwolenie na budowę zabudowy zagrodowej, w świetle właściwie przytoczonych przez Wojewodę przepisów, jest związane z koniecznością spełnienia przez inwestora dodatkowego warunku, a to posiadania statusu rolnika, to jednak w niniejszej sprawie trzeba wyraźnie zaakcentować okoliczności, w jakich skarżący stali się dysponentami pozwolenia na budowę.

Jak wynika z akt sprawy - decyzja o pozwoleniu na budowę, o której zmianę występują obecni inwestorzy - skarżący A. i A. D., została wydana w oparciu o decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. z 28 grudnia 2009 r., znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na lokalizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną oraz budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej przewidzianej do realizacji na działce nr [...] w W. B..

Następnie Starosta [...] decyzją nr [...] z 24 czerwca 2010 r., znak: [...] zatwierdził projekt budowany i udzielił poprzedniemu inwestorowi B. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej na działce nr [...] w W. B..

Następnie decyzja ta została decyzją Starosty [...] z 8 stycznia 2015r., znak: [...] przeniesiona na rzecz nowego inwestora E. K. i kolejną decyzją Starosty [...] z 10 grudnia 2019 r., znak: [...] przeniesiona na rzecz obecnych inwestorów A. i A. D., którzy dążą do zmiany pierwotnie wydanego pozwolenia na budowę polegającej jedynie na odmiennej lokalizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

Zważyć przy tym trzeba, że zakres projektowanych zmian stanowi istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu, więc zgodnie z art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę.

W tym miejscu Sąd zauważa, że Starosta [...] (czyli ten sam organ, który obecnie odmówił A. i A. D. udzielenia pozwolenia na zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę) wydał decyzję z 10 grudnia 2019 r., znak: [...] orzekającą o przeniesieniu decyzji Starosty [...] z 24 czerwca 2019 r. na rzecz nowych inwestorów A. i A. D..

Wówczas Starosta [...] - wskazując, że A. i A. D. wraz z wnioskiem o przeniesienie na ich rzecz decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, przedłożyli komplet wymaganych dokumentów wynikających z art. 40 ustawy Prawo Budowlane oraz przedłożyli oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – badał kwestii ich statusu rolnika.

Decyzja wz nr [...] została w całości i bez żadnych ograniczeń przeniesiona na skarżących A. i A. D., którzy po ustatecznieniu się decyzji z 10 grudnia 2019 r., weszli w prawa i obowiązki poprzedniego inwestora i przystąpili do kontynuacji robót budowlanych rozpoczętych przez pierwotnego inwestora w czerwcu 2012 r., co wynika z zapisów Dziennika budowy.

Tak więc, w tych okolicznościach faktycznych oraz w sytuacji, gdy w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy oraz ostateczna decyzja z 10 grudnia 2019 r. o przeniesieniu na A. i A. D. decyzji pozwolenia na budowę - oparcie odmowy zmiany pozwolenia na budowę, polegającej jedynie na odmiennej lokalizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, tylko na okoliczności, że skarżący nie posiadają statusu rolnika, jest niedopuszczalne.

Sąd stoi na stanowisku, że dopóki ww. decyzje (decyzja wz i decyzja z 10 grudnia 2019 r. o przeniesieniu na A. i A. D.) pozwolenia na budowę pozostają w obrocie prawnym, organ winien – z zachowaniem wymogów art. 36 a P.b. – wydać na rzecz skarżących decyzję o zmianie pozwolenia na budowę w zakresie objętym wnioskiem, dotyczącym lokalizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, o ile zmiana posadowienia budynku jest zgodna z wydaną decyzją o warunkach zabudowy.

Dlatego zachodziła konieczność uchylenia decyzji obu instancji, o czym Sąd orzekł w pkt I sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżących 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (uiszczony należny wpis od skargi).