Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 925/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 33 ust. 4 pkt 4 w zw. z pkt 3 lit. a
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. sprawy ze skargi W. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi W. Ł. jest decyzja Wojewody z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...] utrzymująca w mocy wydaną z upoważnienia Starosty [...] decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. orzekającą o utracie przez W. Ł. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] czerwca 2013 r. na okres 120 dni.

W jej podstawie prawnej Wojewoda powołał art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 4 w zw. z pkt 3 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm. – zwana dalej "ustawą") oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia i akt administracyjnych sprawy wynika, że W. Ł. uzyskał z dniem [...] stycznia 2013 r. status osoby bezrobotnej, na mocy decyzji Starosty z dnia [...] stycznia 2013 r. Następnie w związku z niestawieniem się w wyznaczonym termie w Powiatowym Urzędzie Pracy i niepowiadomieniem w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, tenże Starosta decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. orzekł o utracie przez W. Ł. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] czerwca 2013 r., na okres 120 dni.

W odwołaniu od tej decyzji W. Ł. wniósł o jej uchylenie jako opartej na błędnych ustaleniach faktycznych. Podał, że w dniu [...] czerwca 2013 r. winien stawić się w PUP w P., jednakże w tym dniu oraz następnych (ok. 2 tygodni) chorował. Miał infekcję górnych dróg oddechowych z wysoką temperaturą oraz bezgłos. Leczył się samodzielnie. Powyższe okoliczności były powodem jego niestawiennictwa w urzędzie pracy. Zarzucił, że organ przed wydaniem decyzji, we własnym zakresie, nie wyjaśnił przyczyn jego niestawiennictwa. Wskazał, że fakt choroby może poświadczyć jego matka i pielęgniarka środowiskowa. Po zwolnienie lekarskie "nie jeździł, gdyż i tak nie otrzymałby żadnych świadczeń z tego tytułu". Końcowo zaznaczył, że jego niestawiennictwo i brak usprawiedliwienia

w wyznaczonym terminie nie wynikało z jego winy.

Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W jej motywach wskazał, że w dniu rejestracji W. Ł. został poinformowany o przysługujących mu prawach i obowiązkach jako osoby bezrobotnej, w tym o obowiązku zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym

z ustawy i określonym przez urząd, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy, co potwierdził własnoręcznym podpisem (art. 33 ust. 3 ustawy). Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Pozbawienie statusu następuje na okresy wskazane w ustawie w zależności od liczby niestawiennictwa tj. w przypadku pierwszego niestawiennictwa na okres 120 dni.

Wojewoda zaznaczył, że na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy W. Ł. wyznaczono termin stawiennictwa na dzień [...] czerwca 2013 r. W wyznaczonym terminie strona nie stawiła się, nie powiadomiła także w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Odnosząc się do twierdzeń odwołującego, że przyczyną niestawiennictwa była choroba, podkreślił, że w ocenie organu choroba stanowi uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa, jednakże bezrobotny powinien

o niej powiadomić w terminie 7 dni właściwy urząd pracy oraz przedstawić dokument, w postaci zaświadczenia lekarskiego, potwierdzający tę okoliczność. Wojewoda podkreślił, że wynikający z tego przepisu 7-dniowy termin jest terminem zawitym tj. nieprzywracalnym, bez względu na to czy przyczyna powodująca niemożność zgłoszenia się w urzędzie pracy była uzasadniona czy też nie. Organ II instancji stwierdził, że z obowiązku powiadomienia o przyczynie niestawiennictwa można wywiązać się poprzez telefoniczne lub listowe zgłoszenie, bądź też za pośrednictwem pełnomocnika.

Organ zaznaczył, że w okolicznościach sprawy o ile jedna z przesłanek polegająca na uzasadnionej przyczynie niestawiennictwie została spełniona, to druga polegająca na powiadomieniu o przyczynie niestawiennictwa w terminie 7 dni, nie została zrealizowana. Wskazano, że odwołujący uchybił obowiązkowi stawiennictwa w urzędzie pracy po raz pierwszy dlatego zasadnie organ I instancji orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni. Końcowo Wojewoda pouczył

o okolicznościach ponownego nabycia statusu osoby bezrobotnej.

Decyzję powyższą zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie W. Ł. wnosząc o jej uchylenie i ustalenie, że wykreślenie

z rejestru osób bezrobotnych mogło nastąpić z dniem uprawomocnienia się decyzji Starosty z dnia [...] czerwca 2013 r. a nie z dniem wydania tej decyzji. Wskazał, że decyzja została wydana na podstawie niepełnego materiału dowodowego a jej natychmiastowe wykonanie pozbawione jest podstaw prawnych. Podał, że brak jest przepisu prawa, który wprowadzałby ograniczenie, że jedynym dowodem na okoliczność choroby jest zaświadczenie lekarskie. Końcowo skarżący zawnioskował również o uchylenie decyzji Starosty.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie,

z przyczyn, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji.

Dodatkowo odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że Wojewoda nie rozstrzygał w jakim dniu powinna być dokonana czynność wyłączenia skarżącego

z rejestru bezrobotnych, nie prowadził postępowania w takim zakresie. Wyłączenie

z rejestru bezrobotnych jest czynnością materialnotechniczną, od której nie przysługuje odwołanie. Zaznaczono, że zgodnie z art. 67 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach zdrowotnych ze środków publicznych (Dz.U.

z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) prawo do świadczeń opieki zdrowotnej ustaje po upływie 30 dni od dnia wygaśnięcia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego. Skarżący nie utracił uprawnienia do świadczeń opieki zdrowotnej w dniu [...]lipca 2013 r. lecz prawo przysługiwało mu jeszcze przez okres 30 dni po dniu utraty statusu osoby bezrobotnej, którym jest [...] czerwca 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] w przedmiocie utraty z dniem [...] czerwca 2013 r. przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni. Jako podstawę materialnoprawną decyzji orzekający w sprawie organ powołał art. 33 ust. 4 pkt 4 w zw. z pkt 3 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm./. W/w przepis stanowi, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, a pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Stosownie do uregulowania zawartego w tym ostatnim punkcie 3, w przypadku pierwszego niestawiennictwa, tak jak w rozpoznawanej sprawie, w wyznaczonym terminie okres na jaki następuje utrata statusu bezrobotnego wynosi 120 dni.

Jak wynika z ustaleń organu oraz lektury akt, skarżący otrzymując decyzję o uznaniu go za osobę bezrobotną został prawidłowo pouczony o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach w powiatowym urzędzie pracy oraz o obowiązku powiadamiania tego urzędu w terminie 7 dni od wyznaczonego dnia o przyczynie niestawiennictwa - pkt 20 lit a i d oświadczenia. Bezspornym między stronami jest, że w wyznaczonym terminie, tj. w dniu [...] czerwca 2013 r. nie zgłosił się w powiatowym urzędzie pracy, jak również bezspornym jest, że w terminie 7 dni nie powiadomił o przyczynie tego niestawiennictwa. W tym stanie faktycznym, orzekający w sprawie organ był zobligowany do zastosowania normy określonej art. 33 ust. 4 pkt 4 w zw. z pkt 3 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zastosowanie tego przepisu jest uwarunkowane niestawiennictwem bezrobotnego w określonym terminie oraz niepowiadomieniem o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa w terminie 7 dni, a zaistnienie w sprawie tych okoliczności skarżący nie kwestionuje.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego w przedmiocie wydania przez organ rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy wskazać należy, że decyzja zapadająca w sprawie pozbawienia statusu bezrobotnego na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy ma charakter aktu związanego. Oznacza to, że samo zaistnienie warunków wyznaczonych tym przepisem obliguje organ do jej wydania. Wbrew twierdzeniu skarżącego, użycie przez prawodawcę w tym przepisie określenia "nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa" wskazuje, że to na bezrobotnym ciąży obowiązek usprawiedliwienia nieobecności, po upływie którego jest on pozbawiony statusu bezrobotnego /tak wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r. i OSK 1091/06, wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2007 r. i OSK 2450/07, wyrok NSA z dnia 14 listopada 2012 r., I OSK 877/12 http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Powyższe wskazuje więc, że nie jest to termin instrukcyjny, lecz ma charakter terminu materialnego a w świetle ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ustawodawca nie przewidział możliwości przywracania tego terminu. Stąd też nie może znaleźć uzasadnienia zarzut skarżącego w przedmiocie braków postępowania dowodowego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji gdyż ani przesłuchanie świadków, ani pielęgniarki środowiskowej nie mogły wpłynąć na odmienną interpretację i zastosowanie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy.

Ma rację orzekający w sprawie organ podnosząc, że wobec tak sformułowanego przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, usprawiedliwienie niestawiennictwa bezrobotnego może nastąpić w każdy sposób, a więc telefonicznie, przez pełnomocnika itp. a więc nieuzasadniony jest w tym zakresie zarzut skarżącego w przedmiocie wymogu usprawiedliwienia niestawiennictwa stosownym zaświadczeniem lekarskim, którego nie posiadał.

Z przyczyn wyżej naprowadzonych, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ orzekł jak w sentencji.