Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 616/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędziowie asesor WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Aldona Kieler-Kowalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 lipca 2004 r. sprawy ze skargi S.B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 roku Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o usytuowanie komina w budynku mieszkalnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2000 roku, Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] umorzył postępowanie dotyczące usytuowania komina w budynku mieszkalnym stanowiącym własność E. M. zamieszkałego w S. przy ul. [...] w ścianie zlokalizowanej przy granicy działki S. B.

W uzasadnieniu swojej decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził, że budynek należący do E.M. zrealizowany został na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] lipca 1970 roku, Nr [...]. Budynek został zrealizowany zgodnie z tym projektem. Projekt przewidywał usytuowanie jednego z kominów w ścianie budynku zlokalizowanej przy granicy działki. W ścianie tej istnieją również drzwiczki do wybierania sadzy.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył S.B. podnosząc zarzut, że E. M. zbudował budynek na granicy jego działki bez jego zgody. Podniósł również zarzut, że nie istnieje mur ogniowy tylko wystający skrawek muru zewnętrznego oraz, że nie udostępniono mu wglądu do dokumentacji technicznej budynku.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2003 roku, Nr ([...]) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] podzielając zawartą w niej argumentację.

Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył S.B. podnosząc zarzut, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa materialnego i procesowego. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisu §235 ust.3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz.690). Organy nadzoru budowlanego zdaniem skarżącego nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżonej decyzji zarzutu naruszenia prawa postawić nie można.

Podzielić należy pogląd [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do nałożenia przez organy nadzoru budowlanego na E. M. jakichkolwiek obowiązków. Budynek przez niego użytkowany został zbudowany na podstawie pozwolenia na budowę i zgodnie z projektem budowlanym. Jest też użytkowany właściwie i zgodnie z przeznaczeniem. Postępowanie dowodowe zostało przez organy administracji przeprowadzone prawidłowo.

Nie można zgodzić się z podniesionym przez skarżącego zarzutem naruszenia przez inwestora przepisu §235 ust.3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz.690). Skoro inwestor zbudował budynek w latach siedemdziesiątych to nie mógł dostosować się do przepisów obowiązujących od roku 2002.

Zarzuty skarżącego są w istocie zarzutami odnoszącymi się do samego projektu budowlanego (np. usytuowanie budynku na granicy z działką skarżącego) i w niniejszym postępowaniu nie mogą być brane pod uwagę.

Podnoszona przez skarżącego kwestia przenikania na jego działkę dymu z komina budynku należącego do E.M. jest w istocie sprawą o charakterze cywilnym. Skarżący domaga się bowiem zaprzestania przez E. M. immisji pośrednich w postaci dymu co podlega ochronie na podstawie art.144 kc.

W wyroku z dnia 15 marca 1968 roku, sygn. akt III CRN 41/68 Sąd Najwyższy stwierdził, że "przepis art. 144 k.c. zakazuje tzw. immisji pośrednich na cudzą nieruchomość, jeżeli zakłócają one korzystanie z tej nieruchomości ponad przeciętną miarę, jak np. polegających na wytworzeniu ciepła, dymu, wstrząsów itp.". Do rozpoznania tego typu spraw powołane są sądy powszechne.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97§1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1271 ze zmianami) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.