Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 381/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Asesor WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2005 r. ze skargi M. K. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie nadania uprawnień budowlanych I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz skarżącego M. Kl. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 381/04

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2003r. [...] Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa nadała M. K. uprawnienia budowlane, do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno – budowlanej. Decyzja ta stosownie do zakresu uprawnień w niej określonych stanowi podstawę do:

1) projektowania, sprawdzania projektów architektoniczno – budowlanych i sprawowania nadzoru autorskiego zgodnie z art. 14 ust.3 pkt 1 Prawa budowlanego,

2) sprawowania kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych zgodnie z art..14 ust.3 pkt 1 Prawa budowlanego,

3) projektowania w specjalności drogowej i mostowe w ograniczonym zakresie zgodnie z § 5 ust. 3d rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.

Odwołanie od tej decyzji złożył M. K. Zdaniem skarżącego uzyskane przez niego uprawnienia do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno – budowlanej nie powinny zawierać ograniczeń w odniesieniu do dróg i mostów.

Decyzją z dnia [...] marca 2004r. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podała, że w dniu 11 lipca 2003r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy – Prawo Budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, która m.in. wyodrębniła ze specjalności konstrukcyjno – budowlanej dwie dodatkowe specjalności : specjalność – drogi i specjalność – mosty.

Uprawnienia w specjalności konstrukcyjno – budowlanej bez ograniczeń stanowią podstawę do projektowania, kierowania robotami budowlanymi, w zakresie rozwiązań konstrukcyjno – budowlanych budynków a także m.in. obiektów budowlanych gospodarki wodnej, morskich obiektów hydrotechnicznych, obiektów budowlanych melioracji wodnej.

Stosownie do przepisu § 5 ust. 3d rozporządzenia Ministerstwa Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w brzmieniu uwzględniającym zmiany wprowadzone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 19 września 2003r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, uprawnienia bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno – budowlanej uprawniają również do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalności drogowej i mostowej w ograniczonym zakresie. Zakres ten ustalony jest w § 5 ust.3a i 3b w/w rozporządzenia.

M. K. złożył wniosek o nadanie uprawnień budowlanych do projektowania w specjalności konstrukcyjno – budowlanej bez ograniczeń w dniu 14 lipca 2003r., a więc po dniu 11 lipca 2003r. tj. po dniu wejścia w życie ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane.

Dlatego brak jest podstaw do rozpatrywania wniosku skarżącego na podstawie przepisów Prawa budowlanego, które nie obowiązywały już w dniu wszczęcia sprawy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

złożył M. K. wnosząc o zmianę zaskarżonej przez niego decyzji uwzględniającej nadanie uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno – budowlanej również w szczegółowym zakresie uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności drogowej i mostowej.

W uzasadnieniu podał, że w dniu 8 lipca 2003r. wpłacił opłatę egzaminacyjną, a więc przed 11 lipca 2003r.- przed dniem wejścia w życie znowelizowanego prawa budowlanego. Dlatego też jego zdaniem sprawa nadania mu uprawnień budowlanych powinna być rozpatrywana na podstawie przepisów obowiązujących przed nowelizacją ustawy Prawo budowlane.

W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, reprezentowana przez radcę prawnego wniosek o jej oddalenie, oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu podtrzymała swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z treścią art.1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1269) zakres sądowej kontroli zaskarżonej decyzji ograniczony jest do badania jej zgodności z prawem.

Stosownie zaś do treści art.134 § 1 powołanej wyżej ustawy granice tej

kontroli wyznacza przedmiot zaskarżonego aktu, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi.

W sprawie niniejszej skarga M. K. umożliwiła wyeliminowanie z porządku prawnego wadliwej decyzji Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa i poprzedzającej ją decyzji [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazanych.

Decyzja [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] października 2003r. dotknięta jest kwalifikowaną wadą skutkującą jej nieważnością na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 kpa – gdyż wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości.

Przedmiotowa decyzja z powołaniem się m.in. na art.24 ust.1 pkt 2 Ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001r. Nr 5, poz. 42 ze zm.)- zwaną dalej ustawą o samorządach zawodowych, wydana została przez Okręgową Komisję Kwalifikacyjną w składzie trzyosobowym : Przewodniczący Komisji, Zastępca Przewodniczącego oraz Sekretarz Komisji. Wszystkie te osoby podpisały decyzję.

Powyżej wskazane osoby działały z upoważnienia Uchwały nr [...] Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budowlanych z dnia [...] października 2003r. w sprawie podpisania decyzji o nadaniu albo o odmowie nadania uprawnień budowlanych.

Swoje kompetencje w tym przedmiocie Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna wywodziła z art. 11 ust. 2 Ustawy o samorządach zawodowych oraz § 9 ust.2 Regulaminu przeprowadzania egzaminów i nadawania uprawnień budowlanych – zwanego dalej Regulaminem.

Z treści § 9 ust.2 Regulaminu – uchwalonego przez Krajową Komisję Kwalifikacyjną Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w dniu 14 stycznia 2003r. – wynika, że decyzje w sprawie nadawania uprawnień lub specjalizacji techniczno – budowlanej Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna lub skład orzekający Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej podejmuje w formie uchwały Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej. Decyzje podpisują wszyscy członkowie składu orzekającego organu.

Analiza przywołanego wyżej uregulowania wskazuje, że nie może być on podstawą postępowania kwalifikacyjnego w sprawach nadawania uprawnień budowlanych i tytułów rzeczoznawcy budowlanego, albowiem uprawnienia ustawowe do uchwalenia takiego regulaminu, wynikające z treści art.33 pkt 6 ustawy o samorządach zawodowych przynależne są wyłącznie Krajowej Radzie Izby.

Nawet gdyby przyjąć, że Krajowa Rada Izby w swoim Regulaminie uchwalonym w dniu 17 grudnia 2003 r. skutecznie scedowała swoje uprawnienia na Krajową Komisję Kwalifikacyjną, co zdaniem Sądu jest niedopuszczalne, to i tak treść zacytowanego wcześniej § 9 ust. 2 Regulaminu jest sprzeczna z przepisem art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządach zawodowych, który stanowi, że Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna przeprowadza egzaminy w sprawach nadawania uprawnień i wydaje decyzje o nadawaniu tych uprawnień.

Zawarty w tym przepisie spójnik "i" stanowi, że przeprowadzenie egzaminu w sprawach nadawania uprawnień budowlanych i wydawanie decyzji o nadaniu tych uprawnień należy do wyłącznej kompetencji okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej.

Tymczasem z treści § 9 ust. 2 Regulaminu wynika, że decyzje w sprawie nadawania uprawnień podejmuje w formie uchwały Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna lub skład orzekający Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej, co jest niedopuszczalne, ponieważ są to dwa odrębne organy.

Przede wszystkim w tym miejscu odnieść się należy do treści art.11 ust.2 Ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, który stanowi, że rozstrzygnięcia organów w sprawach indywidualnych podpisują wszyscy członkowie składu orzekającego.

Zacytowany wyżej przepis jak i cała ustawa nie definiują pojęcia składu orzekającego. Wykładnia systemowa tego przepisu pozwala przyjąć, że składem orzekającym, o ile Regulamin uchwalony na podstawie art.33 pkt 6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001r. Nr 5, poz.42) przez Krajową Radę Izby nie stanowi inaczej jest pełny skład Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej.

Z treści przepisu art. 11 pkt 2 tej ustawy wynika, że wszyscy członkowie składu orzekającego zobligowani są do podpisania rozstrzygnięcia.

W sprawie niniejszej zaskarżona decyzja wydana została przez nieuprawniony organ, gdyż podpisana została tylko przez część członków składu orzekającego, który brał udział przy przeprowadzeniu egzaminu i podjęciu uchwały Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej nr [...] z dnia [...] października 2003r. w sprawie nadania uprawnień budowlanych.

Powyżej przeprowadzone wywody znajdują także potwierdzenie w treści rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1995r. Nr 8, poz.38 ze zm.).Zgodnie z § 9 ust. 1 tego rozporządzenia decyzję o nadaniu uprawnień budowlanych wydaje właściwa okręgowa

komisja kwalifikacyjna, w skład której zgodnie z § 13 ust.2 wchodzą: przewodniczący komisji i jego zastępcy oraz jej członkowie.

Reasumując powyższe rozważania należało przyjąć, że decyzja z dnia [...] października 2003r. [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa wydana została z rażącym naruszeniem przepisów dotyczących właściwości Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej zawartych w art.24 ust.1 pkt 2 i art. 11 pkt 2 ustawy o samorządach zawodowych i spełnia przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 1 kpa.

Wadą nieważności dotknięta jest również zaskarżona decyzja Krajowej

Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] marca 2004r., gdyż utrzymuje w mocy nieważną decyzje wydaną w pierwszej instancji, czym rażąco narusza prawo – art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Stwierdzenie nieważności obu zaskarżonych decyzji czyni bezprzedmiotowym rozważania na temat wywodów skargi w pozostałym zakresie.

Wydanie orzeczenia niekorzystnego dla skarżącego uzasadnione jest treścią art. 134 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr.153, poz.1270).

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 wyżej wymienionej ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I wyroku.

Na podstawie art. 152 powołanej wyżej ustawy stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 w/w ustawy.