Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 670/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 1 i par. 2 pkt 1, art. 134, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 57 ust. 7, art. 3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 października 2010r. sprawy ze skargi I. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. , nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. na rzecz skarżącej I. R. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego "w sprawie nielegalnego użytkowania wejścia do kawiarni A. przy ul. [...] w [...]" przez I. R., po dwukrotnym uchyleniu przez organ II instancji nałożonej kary, Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. znak [...] na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie w w/w sprawie.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, iż I. R. prowadziła roboty budowlane dotyczące wejścia do kawiarni A. na podstawie decyzji Starosty znak [...] z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę. W w/w decyzji poinformowano inwestora, że jest on zobowiązany zawiadomić organ nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy co najmniej 21 dni przed zamierzonym terminem przystąpienia do użytkowania.

Postępowanie administracyjne w sprawie nielegalnego użytkowania przez I. R. wejścia do kawiarni A. zostało wszczęte w związku z pismem Prezydenta Miasta, z dnia [...] r.

Pismem znak [...] z dnia [...] r. Inspektor Nadzoru Budowlanego wezwał inwestora do niezwłocznego zaniechania użytkowania powierzchni przekrycia nad częścią podziemną wejścia do kawiarni A. (tarasu). W tym samym dniu, tj. [...] r., inspektorzy stwierdzili, że obiekt jest użytkowany - spisali protokół i wykonali zdjęcia.

W dniu [...] r. inspektorzy Inspektoratu Nadzoru Budowlanego ponownie przeprowadzili oględziny i ponownie stwierdzili, że obiekt kawiarni jest użytkowany, a inwestor umożliwił wszystkim potencjalnym klientom kawiarni korzystanie z niedopuszczonego do użytkowania przedmiotowego wejścia.

W związku z tymi ustaleniami zawiadomiono inwestora - I. R. oraz właściciela ratusza - Gminę Miejską o wszczęciu postępowania administracyjnego

w sprawie nielegalnego użytkowania wejścia do kawiarni A.

Poddano analizie zatwierdzony projekt budowlany, z którego wynika,

że istniejące ściany wejścia zostały rozebrane i zastąpiono je ścianą wykonaną z ram aluminiowych oszklonych szkłem lustrzanym. Porównanie kształtu przedmiotowego wejścia przed inwestycją i po wykonaniu inwestycji jednoznacznie wskazuje,

że wykonano nowe wejście o innym kształcie niż wcześniejsze. Jest to jedyne dostępne dla klientów wejście do kawiarni A.

Biorąc powyższe pod uwagę opisane wyżej okoliczności, postanowieniem znak

[...] z dnia [...] r. Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na I. R. karę za nielegalne użytkowanie w/w obiektu. Na powyższe postanowienie I. R. złożyła zażalenie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem znak [...] z dnia [...] r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji stwierdzając, iż nie został dostatecznie wykazany fakt nielegalnego użytkowania w/w obiektu.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji, zgodnie z sugestiami organu odwoławczego, uzupełnił materiał dowodowy o następujące dowody nielegalnego użytkowania wejścia do kawiarni wraz z tarasem:

1) przekazane przez Urząd Miasta w [...] nagranie z monitoringu,

z którego wynika, że w dniu [...] r. o godz. [...] na tarasie przedmiotowego obiektu znajdowały się [...] złożone parasole, a o godz. [...] na tarasie pojawiła się osoba obsługująca kawiarnię, która o godz. [...] rozłożyła jeden parasol, a następnie kolejne parasole - w efekcie czego o godz. [...] rozłożone były wszystkie [...] parasole.

2) informację uzyskaną od Inspektora Sanitarnego ( pismo znak [...] z dnia [...] r.),

że w dniu [...] r. inspektorzy Inspektora Sanitarnego także korzystali z niedopuszczonego do użytkowania wejścia do kawiarni A..

Za skutecznie złożone zawiadomienie o zakończeniu budowy można uznać tylko zawiadomienie spełniające wymogi art. 57 ust.1 Prawa budowlanego tj. między innymi zawierające inwentaryzację geodezyjną, powykonawczą, zatem inwestor najwcześniej mógł złożyć kompletne zawiadomienie w dniu sporządzenia inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej tj. w dniu [...] r., bo taka data widnieje na dokumencie.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednak, że przed tą datą doszło do użytkowania przedmiotowego wejścia do kawiarni - zarówno jako przejścia

do pomieszczeń kawiarni znajdującej się w piwnicach ratusza, jaki i tarasu

, co zostało stwierdzone przez: -

- przedstawicieli Gminy Miasto [...], która jest właścicielem ratusza,

- inspektorów Inspektoratu Nadzoru Budowlanego,

- inspektorów Inspektora Sanitarnego.

W związku z powyższymi ustaleniami postanowieniem znak [...] z dnia [...] r. ponownie nałożono na I. R. karę za nielegalne użytkowanie obiektu. I. R. złożyła zażalenie na w/w postanowienie po rozpatrzeniu którego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem znak [...] z dnia [...]r. ponownie uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu swego postanowienia organ II instancji ocenił, iż zebrany i uzupełniony materiał dowodowy nie potwierdza, aby w przedmiotowej kawiarni, przed formalno-prawnym zakończeniem budowy przedmiotowego "wejścia" przebywali klienci.

W wyniku ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy INB wydał, przywołaną na wstępie, decyzję z dnia [...] r. o umorzeniu postępowania.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyło tym razem Miasto [...], wnosząc

o uchylenie decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem przedłożonych wniosków dowodowych.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że organ pierwszej instancji, ponownie rozpatrując sprawę, powinien w pierwszej kolejności podjąć działania

w kierunku uzupełnienia materiału dowodowego, a dopiero w braku takiej możliwości, umorzyć postępowanie. Tymczasem organ ten, bez podjęcia jakichkolwiek działań

w kierunku uzupełnienia materiału dowodowego, umorzył postępowanie. W tych okolicznościach umorzenie postępowania odbyło się z rażącym naruszeniem przepisów art. 7 i 10 gdyż organ powiatowy, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, nie umożliwił stronom wypowiedzenia się w sprawie co do zebranych dowodów, a także zgłoszenia nowych wniosków dowodowych, co w sposób rażący i oczywisty narusza ten przepis.

Wraz z odwołaniem przedłożono:

1) oświadczenia B. B., E. P., E. G., J. G., J. W., M. T., w których osoby

te potwierdziły, że w dniu [...] r. były w kawiarni A. i korzystały

z usług kawiarni na tarasie, a także korzystały, z przebudowanego wejścia

do kawiarni, które było otwarte, oznakowane z zewnątrz i dostępne dla wszystkich gości,

2) nagranie na płycie DVD z audycji Telewizji A. w dniu [...] r., gdzie mowa jest o uruchomieniu kawiarni, a na ujęciach filmowych wyraźnie widoczne jest otwarte wejście główne do kawiarni z "witaczem",

3) fotografię K. R. z dnia [...] r., na której widać otwarty i funkcjonujący lokal kawiarni A,

[...] fotografie na płycie CD wykonane w dniu [...] r., na których widać otwarty i funkcjonujący lokal kawiarni A., a także robotników wykonujących prace na dachu przebudowanego wejścia do kawiarni.

Wnoszący odwołanie wniósł o przeprowadzenie w ramach postępowania dowodów z ww. oświadczeń, zdjęć i nagrań.

Podniesiono również, że nieprawdą jest, żeby klienci kawiarni korzystali kiedykolwiek z innego wejścia niż wejście główne od strony ul. [...], a jeżeli nawet byłaby to prawda, to i tak musieliby przechodzić przez część przebudowanego wejścia głównego.

Kawiarnia A. położona jest przy [...], tj. w centralnym i reprezentacyjnym punkcie miasta. W okresie długoletniego funkcjonowania tego lokalu nie było nigdy innego wejścia dla klientów lokalu niż wejście od strony ul. [...]. Fakt, iż w okresie objętym kontrolą INB wejście to funkcjonowało jest oczywisty. Twierdzenia inwestora o korzystaniu przez klientów z innego wejścia nie zostało poparte żadnymi dowodami.

W zakończeniu odwołania podniesiono także, iż dla ustalenia, że inwestor przystąpił

do użytkowania obiektu przed formalno-prawnym zakończeniem jego budowy nie jest konieczne udowodnienie, że z wejścia korzystał jakikolwiek klient. Wystarczające jest wykazanie, że inwestor udostępnił wejście do obiektu i umożliwił korzystanie z niego przez klientów lokalu, co zostało wykazane w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Udokumentowany w toku postępowania fakt, że wejście do lokalu było otwarte i informacja, że lokal jest czynny, w sposób oczywisty potwierdza, że inwestor przystąpił do jego użytkowania. Zawnioskowane w odwołaniu dowody z zeznań świadków pozwolą jednoznacznie potwierdzić okoliczność korzystania z wejścia do lokalu przez klientów.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną do sądu decyzją, z dnia [...] r. wydaną z powołaniem się na art. 138 § 2 kpa oraz art. 57 ust. 7, art. 59 f ust. 1,2 i 3, art. 59 g ust. 1 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r.

Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Uzasadniając treść swego rozstrzygnięcia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż zgodnie z przepisem art. 10 § 1 kpa, organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W aktach sprawy organu powiatowego brak jest materiałów potwierdzających, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji zawiadomił on strony przedmiotowego postępowania o przysługujących im uprawnieniach, wynikających z art. 10 kpa. Biorąc pod uwagę, że jedna ze stron postępowania zażądała w odwołaniu przeprowadzenia szeregu dowodów, w tym oględzin mających wykazać, że potencjalni klienci kawiarni A., wchodząc do kawiarni innym wejściem niż nowo wybudowane i tak musieli przechodzić przez nowo wybudowane "wejście", których przeprowadzenie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w szerszym zakresie, do czego z kolei organ odwoławczy nie jest upoważniony, powyższe uchybienie w sposób uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, w szczególności w zakresie dotyczącym przeprowadzenia dowodu z oględzin i przesłuchania, jako świadków, osób, których oświadczenia załączono do odwołania.

Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy uznał, że należy uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, który rozpatrując ponownie sprawę powinien rozpatrzyć wnioski dowodowe przedstawione w odwołaniu.

Powyższą decyzję I. R. zaskarżyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, polegającego na uznaniu przez organ odwoławczy, że w postępowaniu przed Inspektorem Nadzoru Budowlanego doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w sytuacji, gdy takiego naruszenia nie było, albowiem postępowanie administracyjne toczy się od [...]r. i przez cały czas aktywnie uczestniczył w nim Prezydent Miasta J. G., reprezentujący Gminę Miasto [...], a przedłożone nowe dowody są nieistotne i znane były Gminie Miasto [...] od chwili wszczęcia postępowania. Przedkładanie ich dopiero wraz z odwołaniem ma na celu opóźnić postępowanie administracyjne.

Art. 10 § 1 k.p.a został wprowadzony w celu ochrony obywateli przed dowolnością postępowania administracyjnego. Przedłożone płyty DVD nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, natomiast oświadczenia E. P., J. G., E. G., B. B., J. W. i M. T. są kuriozalne i winien się nimi zająć prokurator.

J. G. jest prezydentem miasta, M. T. jest zastępcą prezydenta, E. P. jest sekretarzem miasta, J. W. jest radnym Rady Powiatu, E. G. jest żoną prezydenta J. G.. Miasto [...] jest właścicielem budynku ratuszu, w tym również usytuowanego tam lokalu kawiarni A. Zdaniem skarżącej prezydent, J. G. i jego urzędnicy mają prawo kontrolować nieruchomość, a w związku z tym mogą wchodzić do kawiarni. Skarżąca nie mogła im tego zabronić.

Powszechnie znaną okolicznością jest, że jeżeli dwie osoby piszą niezależnie

od siebie oświadczenie, składające się z sześciu zdań, to niemożliwe jest, aby któregokolwiek z tych zdań pokrywało się z oświadczeniem drugiej osoby. Jedyne możliwe wytłumaczenie jest takie, że jedna osoba napisała wszystkie sześć oświadczeń, które osoby uzależnione bezpośrednio od prezydenta J. G.,

na jego polecenie, podpisały. Postępowanie administracyjne wszczęte zostało

na wniosek prezydenta J. G. w [...] r. Wniosek o przesłuchanie świadków winien być złożony przy wszczęciu postępowania, gdyż nie ulega wątpliwości, że pan G., przy wszczęciu sprawy, wiedział, że był w kawiarni [...] r.

Po wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie zapadły trzy decyzje administracyjne wydane przez organ I instancji i trzy decyzje wydane przez organ II instancji.

Jest nieprawdopodobne, aby pan G. i osoby z jego najbliższego otoczenia nie pamiętały

,że były [...] r. w kawiarni i że okoliczność ta ma istotne znaczenie. W toku postępowania administracyjnego skarżąca wykazała przy pomocy rysunków technicznych oraz materiału fotograficznego, że istnieje cały czas wejście do kawiarni z innej strony i w czasie przebudowy wejścia głównego było ono używane. W toku postępowania administracyjnego organ administracyjny kilkakrotnie zawiadamiał strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i złożeniu dowodów.

Gmina [...] nie chciała zgodzić się na remont kawiarni, pomimo że zabytkowy obiekt był w złym stanie. Po wykonaniu remontu wszczęto postępowanie administracyjne, aby unieważnić zezwolenie na budowę, bo podobno nie było zgody konserwatora, choć zgoda

ta ewidentnie istniała. W okresie [...] lat toczyło się kilkanaście postępowań administracyjnych i sądowych, i wszystkie zmierzają do tego, aby maksymalnie utrudnić skarżącej życie.

Samo wszczęcie postępowania administracyjnego w tej sprawie było szykaną, gdyż skarżąca wcześniej kilkakrotnie zgłaszała odbiór przebudowanego wejścia głównego

do kawiarni, co szczegółowo zostało opisane w zażaleniu z dnia [...] r.

Po uchyleniu pierwszej decyzji organ administracyjny przeprowadził szczegółowe postępowanie i Gmina Miasto [...] przedstawiała najróżniejsze wnioski dowodowe, które rozpoznał organ administracyjny I instancji.

Stan faktyczny tej sprawy został dokładnie wyjaśniony. Umorzenie postępowania nastąpiło

po wielokrotnym wzywaniu stron do przestawienia wniosków dowodowych i zapoznania się

z aktami sprawy, a tym samym decyzja organu II instancji jej nieuzasadniona.

Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Prezydent Miasta, powołując się na status Miasta [...] jako uczestnika postępowania, wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że każda ze stron ma prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pozbawienie Gminy Miasto [...] tego prawa przez organ I instancji zasadnie zostało zakwestionowane przez organ odwoławczy jako istotne naruszenie przepisu art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego. Gdyby organ I instancji umożliwił stronom złożenie wniosków dowodowych przed wydaniem decyzji, nie doprowadziłoby to do zbędnego przedłużenia postępowania.

Gmina Miasto [...] nie składała tych wniosków dowodowych tylko i wyłącznie, dlatego, że w jej ocenie zebrany do tej pory w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający

do ustalenia zasadności wymierzania kary, tak jak czynił to organ I instancji w poprzednich decyzjach.

Podnoszone w skardze zarzuty odnośnie wniosków dowodowych Gminy Miasto [...] są całkowicie chybione i nie znajdują żadnego oparcia w obowiązujących przepisach prawa i stanie faktycznym sprawy. Wnioski te nie zmierzają do dopuszczenia dowodu z pisemnych oświadczeń osób, które je złożyły, a do przeprowadzenia dowodu z zeznań tych osób, jako świadków. Jest to dowód przewidziany przepisami procedury administracyjnej i niezbędny do ustalenia stanu faktycznego, istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, a jego wiarygodność oceni organ I instancji, kiedy te dowody przeprowadzi.

Pozostałe zarzuty skargi nie mają żadnego związku z meritum sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W jej ramach Sąd dokonuje oceny prawidłowości zastosowania przez organ administracji publicznej, wydający zaskarżony akt, (decyzję) przepisów prawa materialnego jak i przepisów regulujących samo postępowanie. Jeśli ich naruszenie miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji sąd stosuje środki wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.).

Dokonana według powyższych kryteriów, kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła do uznania zasadności wniesionej skargi, choć z innych względów niż w niej podniesione.

Zauważyć przede wszystkim należy, że jak wynika z zawiadomienia Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. (k. [...] akt admin.). po przeprowadzonej kontroli w dniu [...] r. na skutek pisma Prezydenta Miasta (...) z dnia [...] r. zostało wszczęte postępowanie "w sprawie samowolnego użytkowania wejścia do kawiarni A. (...) przez Panią I. R.".

Zawiadomienie to skierowano do I. R. i Gminy Miejskiej [...], którą – jak wynika z akt sprawy traktowano jako stronę postępowania, informując ją o prawie wynikającym z art. 10 § 1 kpa (pismo z [...] r. – k. [...] akt admin.)

Kwestia statusu Gminy Miasta [...] jako strony postępowania w sprawie "samowolnego użytkowania wejścia do kawiarni, nie została jednak – zdaniem sądu – należycie wyjaśniona w treści decyzji, choć nie jest to w niniejszej sprawie kwestia oczywista.

Zgodnie bowiem z treścią art. 57 ust 7 prawa budowlanego stroną w postępowaniu w sprawie

o pozwolenie na użytkowanie jest wyłącznie inwestor.

Wprawdzie postępowanie w sprawie "pozwolenia na użytkowanie" nie jest tym samym

co postępowanie w sprawie " samowolnego użytkowania" i art. 57 ust. 7 Prawo budowlane

w tym drugim przypadku nie może mieć zastosowania, (por. wyrok tut. Sądu z dnia [...] r. sygn. [...]) jednakże nie oznacza to automatycznie uprawnienia wnoszącej odwołanie Gminy Miasta [...] do działania w tej sprawie w charakterze strony.

Zgodnie bowiem z art. 28 kpa stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes lub obowiązek.

Wprawdzie przedmiotowe postępowanie wszczęte zostało po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego przez Prezydenta Miasta o przystąpieniu I. R.

do użytkowania "wejścia do kawiarni A., jednakże nie stanowiło ono "żądania czynności organu ze względu na swój interes prawny", który nie zostało wykazany.

Postępowanie zostało wszczęte przez organ nadzoru budowlanego z urzędu.

O "interesie prawnym" w sprawie dotyczącej postępowania organu nadzoru budowlanego

w przedmiocie "samowolnego przystąpienia do użytkowania:" nie przesądza fakt, że gmina Miasta [...] jest właścicielem budynku, w którym mieści się kawiarnia, do której wejście było przebudowywane.

Taki interes prawny, polegający na istnieniu związku między przestąpieniem inwestora

do użytkowania obiektu budowlanego a prawami lub obowiązkami innej osoby, żądającej czynności organu, winien być bowiem jednoznacznie wykazany, co tu nie miało miejsca. Uznać to należy za niewyjaśnienie sprawy w tym zakresie (art. 7 kpa) mające niewątpliwy wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Wprawdzie w niniejszej sprawie Sąd nie może odnosić się do wcześniejszych czynności podejmowanych w tej sprawie, lecz zauważyć należy, iż art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, na który m. in. w zaskarżonej decyzji powołał się Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stanowi, iż karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego organ wymierza w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.

Zgodnie z art. 3 Prawo budowlane pod pojęciem obiektu budowlanego należy rozumieć:

a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,

b) budowlę stanowiącą całość techniczno użytkową wraz z instalacjami

i urządzeniem,

c) obiekt małej architektury.

Będące przedmiotem postępowania "wejście do kawiarni" nie należy do żadnej

z w/w kategorii. Nie jest bowiem ani samodzielnym budynkiem, ani budowlą stanowiącą całość techniczno – użytkową, ani też obiektem małej architektury. Jest elementem konstrukcyjnym budynku lub budowli a nie jego częścią w rozumieniu art. 57 ust. 7 Prawo budowlane, przez które to pojęcie należy zrozumieć część obiektu wskazanego w załączniku

do ustawy Prawo budowlane, określającym współczynniki kategorii i wielkości obiektu, mogącą być przedmiotem odrębnego od reszty obiektu użytkowania.

Przedmiotem pozwolenia budowlanego, w wyniku którego dokonano "przebudowy wejścia", były roboty budowlane z tym związane, a nie budowa obiektu budowlanego lub jego części, z czym związana jest kara wskazana w art. 57 ust. 7 Prawo budowlane.

Tak określonej inwestycji nie można przypisać kategorii obiektu budowlanego wymienionej w w/w załączniku, a co za tym idzie wymierzyć kary, na podstawie art. 59 f ust. 1.

Przy tak określonym przedmiocie postępowania tj. "nielegalnego użytkowania wejścia

do kawiarni" nie ma oczywiście żadnych podstaw do wymierzenia kary na tej postawie,

że kawiarnia była otwarta, co miałyby wykazać dowody wskazane w odwołaniu przez Gminę Miasto [...].

W tym stanie rzeczy należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzec jak

w sentencji.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ odwoławczy winien rozważyć przedstawione wyżej aspekty, wynikające ze stanu faktycznego i prawnego sprawy.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.