Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 102/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1-3
journal: Dz.U. 2008 nr 118 poz 745
law: Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu  samochodu osobowego
article: art. 2 pkt 11, art. 82 us. 3, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 75 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Kręcisz (spr.), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Protokolant Referent stażysta Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 maja 2009 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania W. D. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] wydanej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Opel Omega w kwocie 5.406 zł, utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji.

Z akt sprawy wynika, ze podatnik w dniu 15 lipca 2005 r. nabył w Niemczech samochód osobowy marki Opel Omega, rok prok. 2002, pojemność silnika 2.172 cm3 za kwotę 3.500 Euro, zaś w dniu 6 października 2005 r. złożył deklarację AKC-U i zapłacił zdeklarowany podatek w kwocie 5.505 zł (5.406,00 zł – naliczona akcyza + 99,10 zł – odsetki), wyliczony według stawki 37,6 % od ceny nabycia.

Wnioskiem z dnia 6 lipca 2006 r. (sprecyzowanym w piśmie z 27 lipca 2006 r.) podatnik wystąpił do organu podatkowego o zwrot zapłaconego podatku w kwocie 5.406 zł wraz z należnymi odsetkami liczonymi od chwili zapłaty podatku, jako sprzecznego z prawem wspólnotowym. Do wniosku dołączył korektę deklaracji AKC-U ze wskazaniem należnego podatku w wysokości 0,00 zł i dokument potwierdzający zapłatę akcyzy od w/w samochodu osobowego z dnia 7 października 2005 r.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego odmówił W.D. stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym w kwocie 5.406 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu.

Rozpatrując odwołanie podatnika od tej decyzji Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił ją w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podatkowy ustalając kwotę podatku rezydualnego zawartego w cenie podobnego pojazdu krajowego do nabytego przez podatnika powinien uwzględnić wykładnię przepisów prawa wspólnotowego dokonaną przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku C-313/05 i przyjąć cenę rynkową podobnego samochodu używanego w Polsce, posługując się narzędziami umożliwiającymi zobiektywizowane ustalenie jego wartości o takie kryteria jak wiek, przebieg, stan ogólny, rodzaj napędu, marka lub model i w zależności od wyników przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego orzec o istocie sprawy.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił W. D. stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym w kwocie 5.406 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu m-ki Opel Omega.

Podatnik odwołał się od tej decyzji. Decyzji organu pierwszej instancji zarzucał, iż przyjęta przez organ podatkowy wartości pojazdu jest niewłaściwa, jak również, że Naczelnik Urzędu Celnego dokonując wyliczenia nadpłaty powinien uwzględnić znaczne uszkodzenia samochodu powstałe w dniu 15 lipca 2005 r. w wyniku wypadku podczas przewozu na terytorium kraju.

Dyrektor Izby Celnej rozpatrując sprawę i odnosząc się do zarzutów odwołania, na podstawie analizy całości materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie nie podzielił zarzutów podatnika.

W tym względzie, w pierwszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. C-313/05, w którym Trybunał orzekł, że art. 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek, a w konsekwencji, że do sądu krajowego należy zbadanie, czy uregulowanie sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, a w szczególności stosowanie § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, ma takie skutki.

W tym kontekście Dyrektor Izby Celnej argumentował, że konsekwencją wskazanego wyroku ETS, w sprawie sygn. akt C-313/05, w przestrzeni tworzenia i obowiązywania prawa jest ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego (Dz.U. Nr 118, poz. 745), która określa zasady zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego, dokonanego w okresie od 1 maja 2004 r. do dnia 30 listopada 2006 r. (art. 1) i która to ustawa, w związku z treścią jej art. 9 ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

Organ odwoławczy podkreślał, że zgodnie z art. 2 przywołanej ustawy zwrot nadpłaty przysługuje podatnikowi podatku akcyzowego, który nabył wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy albo dokonał importu samochodu osobowego po upływie 2 lat kalendarzowych od jego produkcji. Skoro więc samochód ustaleń stanu faktycznego sprawy wynika, że podatnik nabył samochód z rocznika 2002 w dniu 15 lipca 2004 r., to ziściły się warunki określone w przepisach art.1 i 2 ustawy.

Odnosząc się do trybu ustalania nadpłaty, określonego w art. 3 ustawy o zwrocie akcyzy, Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśniał, że Naczelnik Urzędu Celnego, ustalając średnią wartość rynkową przedmiotowego samochodu skorzystał z katalogu INFO-EKSPERT, lipiec 2005 r. Zgodnie z tą publikacją cena porównywalnego samochodu osobowego - Opel Omega, rok produkcji 2002 - wynosiła 61.200,00 zł. Podkreślał, że pojęcie "średniej wartości rynkowej samochodu" wprowadza sama ustawa z dnia 9 maja 2008 r., na podstawie której organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną decyzję. Podnosił przy tym, że Naczelnik Urzędu Celnego nie odmówił mocy dowodowej umowie zakupu przedmiotowego pojazdu, a jedynie w oparciu o cenę porównywalnego krajowego samochodu wyliczył kwotę podatku akcyzowego zawartego w cenie rynkowej samochodu podobnego znajdującego się na rynku krajowym w lipcu 2005 r. w celu ustalenia wysokości nadpłaty w podatku akcyzowym, a powyższy tryb postępowania znajduje potwierdzenie w orzecznictwie w sprawach o podobnym stanie faktycznym.

Organ odwoławczy argumentował, iż przy ustalaniu średniej wartości rynkowej danego samochodu można posiłkować się uznanymi powszechnie katalogami i informatorami rynkowymi, które zawierają średnią cenę rynkową samochodów osobowych w miesiącu powstania obowiązku podatkowego. W jego ocenie wycena zawarta w katalogu "INFO - EKSPERT" zawiera niezależną i obiektywną informację o średnich wartościach rynkowych pojazdów na rynku polskim. Badania rynku wtórnego pojazdów, prowadzone są przez rzeczoznawców samochodowych oraz pracowników opracowujących katalogi. Monitorują oni największe giełdy samochodowe, komisy samochodowe itp. w całym kraju. Przy pozyskiwaniu informacji o cenach pojazdów zbierają również dane o stanie technicznym, przebiegu, okresie i charakterze użytkowania oraz wyposażeniu. Informacje te pozwalają pracownikom opracowującym katalogi prowadzić stałą analizę cen pojazdów i na jej podstawie wyznaczać wartości bazowe.

W tym względzie, Dyrektor Izby Celnej nie podzielił zarzutu skarżącego, że w wyliczeniu nadpłaty powinna być przyjęta wartość pojazdu po wypadku z dnia 15 lipca 2005 r., albowiem jak uzasadniał, z art. 1 ustawy o zwrocie nadpłaty wynika, iż określa ona zasady ustalania nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego, a przez nabycie wewnątrzwspólnotowe rozumie się przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju (art. 2 pkt. 11 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym - Dz. U. z 2004r. Nr 29, poz. 257 ze zm.). W tym kontekście, istotny jest więc moment przemieszczenia samochodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika bezspornie, że strona dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego w dniu 15 lipca 2005r. W tym samym dniu przedmiotowy pojazd uległ wypadkowi, który jednak miał miejsce w L., a więc po wprowadzeniu pojazdu do Polski (wg notatki informacyjnej o zaistniałej kolizji drogowej sporządzonej przez funkcjonariusza policji, nr [...] z dnia 15 lipca 2005r.). Brak jest więc podstaw, aby zasadnie można było uwzględnić spadek wartości pojazdu w związku z zaistniałą kolizją drogową.

W. D. wystąpił ze skargą na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 75 ust. 1 i 3 oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym w związku z art. 9, art. 83, art. 87 i art. 91 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do uznania, iż przepisy umów międzynarodowych, w szczególności postanowienia Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zakazujące dyskryminacyjnego opodatkowania towarów pochodzących z innych państw członkowskich, nie mają w niniejszej sprawie zastosowania.

W uzasadnianiu skargi argumentował, że pobrany, zgodnie z ustawą o podatku akcyzowym, podatek akcyzowy stanowi opłatę nienależną w świetle prawa wspólnotowego i w konsekwencji prymatu prawa wspólnotowego w stosunku do prawa polskiego opłata ta nie powinna być pobierana, jako sprzeczna z prawem wspólnotowym. Podnosił również, że Naczelnik Urzędu Celnego, wielokrotnie, jednostronnie i bez możliwości zaskarżenia, przedłużał termin rozpatrzenia sprawy, co stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego, w tym zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów podatkowych, o jakiej mowa w art. 121 ordynacji podatkowej.

Skarżący argumentował również, że z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym wynika iż, średnią wartością rynkową samochodu jest wartość ustalana na podstawie notowanej na rynku krajowym średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, modelu, roku produkcji oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy, od którego zapłacono podatek akcyzowy. Jak natomiast wynika z umowy kupna-sprzedaży silnik pojazdu wymagał remontu, co świadczy o wartości samochodu niższej niż średnia wartość rynkowa na rynku krajowym. Ponadto podnosił, że w świetle regulacji ustawy o podatku akcyzowym podstawą opodatkowania jest kwota nabycia pojazdu, określona przez strony w umowie, a nie jego cena rynkowa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wnosząc o jej oddalenie podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Ponadto podnosił, że fakt uszkodzenia silnika, na którą to okoliczność obniżającą wartość samochodu powołuje się skarżący, nie stanowił przeszkody do pokonania trasy o długości ponad 1.000 km, co uzasadnia twierdzenie, iż uszkodzenie to nie było na tyle istotne ażeby znacząco mogło wpłynąć na wartość pojazdu podobnego, przyjętą przez organ w celu ustalenia kwoty podatku rezydualnego. Wyjaśnił również, iż organ podatkowy pierwszej instancji wypełnił obowiązek z art. 140 § 1 ordynacji podatkowej każdorazowo zawiadamiając stronę o przyczynach niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy - co czyni zarzut przewlekłości postępowania bezzasadnym.

Sąd zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

Kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw, aby wywodzić, że są one niezgodne z przepisami obowiązującego prawa.

W sprawie stanowiącej przedmiot sporu, istota rzeczy odnosi się do zasadności odmowy stwierdzenia nadpłaty skarżącego podatku akcyzowym skarżącego tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego.

Według Sądu, brak jest jednak podstaw, aby zasadnie wywodzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały na podstawie dowolnych ustaleń faktycznych, jak również wadliwie zastosowanych przepisów prawa, poprzez błędną ich wykładnię nieuwzględniającą tego jej kierunku, który przedstawiony został w uzasadnieniu skargi.

Odnosząc się, w kontekście okoliczności stanu faktycznego sprawy, do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji podkreślić należy, że organy podatkowe ustaliły stan faktyczny sprawy zgodnie ze stanem rzeczywistym i dokonały jego prawidłowej kwalifikacji prawnopodatkowej.

Ustalenia faktyczne poprzedziło zebranie i wyczerpujące rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego. Jego ocena zaś nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 ordynacji podatkowej.

W tym kontekście podkreślenia wymaga, że w sprawie nie jest sporne, iż skarżący w lipcu 2005 r. nabył wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy, zdeklarował i zapłacił w dniu 7 października 2005 r. podatek akcyzowy od tej transakcji, wskazując jako podstawę opodatkowania wartość transakcyjną samochodu, a w dniu 6 lipca 2006 r. wszczął postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w tym podatku.

Trafnie i słusznie w tym względzie, organy podatkowe podkreśliły, że w związku z tym, iż skoro do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty (tj. do dnia 19 lipca 2008 r.) postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego nie zostało zakończone - decyzja organu podatkowego pierwszej instancji została wydana w dniu [...] - to tym samym, zgodnie z art. 9 tej ustawy, jej przepisy miały zastosowanie do rozstrzygnięcia wniosku skarżącego o zwrot nadpłaty.

W kontekście okoliczności stanu faktycznego sprawy za trafne uznać należy stanowisko organów podatkowych – odwołujące się w tym względzie do wyroku ETS w sprawie C-313/05 - że ocena, czy podatnik zapłacił podatek akcyzowy w należnej wysokości poprzedzona być musi ustaleniem, czy zapłacona kwota podatku równa jest kwocie tego podatku zawartej w wartości rynkowej podobnych pojazdów zarejestrowanych wcześniej w Polsce, jak również, że gdyby ETS upatrywał niezgodności polskich uregulowań z art. 90 TWE wyłącznie w stosowaniu w odniesieniu do sprowadzanych z Unii Europejskiej samochodów używanych stawek wyższych niż 3,1 % i 13,6 %, to nie miałby żadnego powodu do odwoływania się do rezydualnej kwoty podatku akcyzowego zawartego w wartości rynkowej wcześniej zarejestrowanych w kraju samochodów.

Podlegającą zwrotowi nadpłatą może być więc kwota przewyższająca rezydualną kwotę podatku zawartą w cenie podobnych (ze względu na rok produkcji, model, wyposażenie, pojemność, napęd i stan techniczny) samochodów zarejestrowanych w kraju (por. orzeczenia sądów administracyjnych w sprawach I SA/Bd 123/09; I SA/Op 396/08; I SA/Bk 78/09; I SA/Wr 1168/08).

Wejście w życie ustawy z dnia 9 maja 2008 r. w trakcie postępowania podatkowego przesądzało, że zgodnie z jej art. 9, w sprawie z wniosku W.D. zastosowanie o stwierdzenie nadpłaty zastosowanie mają przepisy tej ustawy.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy - kwotę zwrotu nadpłaty ustala się według następującego wzoru: Z = a – n; gdzie: Z - oznacza kwotę zwrotu nadpłaty, a -oznacza podatek akcyzowy zapłacony z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego; n - oznacza podatek akcyzowy zawarty w cenie samochodu osobowego zarejestrowanego na terytorium kraju ustalany: - dla samochodów osobowych o pojemności skokowej silnika powyżej 2.000 cm3 zgodnie ze wzorem: n = (średnia wartość rynkowa samochodu: 1,22: 1,136) x 0,136; - dla pozostałych samochodów osobowych zgodnie ze wzorem: n = (średnia wartość rynkowa samochodu: 1,22: 1,031) x 0,031.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy, średnią wartością rynkową samochodu osobowego jest wartość ustalana na podstawie notowanej na rynku krajowym, w miesiącu powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego, a jeżeli miesiąc powstania obowiązku podatkowego nie jest możliwy do ustalenia - w miesiącu zapłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, modelu, roku produkcji oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty wewnątrzwspólnotowo albo importowany samochód osobowy, od którego zapłacono podatek akcyzowy z tytułu jego nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu.

Z art. 3 ust. 3 ustawy wynika zaś, że jej zwrot przysługuje, gdy wartość wyrażona literą Z, określona w ust. 1, jest liczbą większą od zera.

W związku z powyższym za niezasadne uznać należy zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. zarzuty naruszenia przepisów art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 75 ust. 1 i 3 oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym w związku z art. 9, art. 83, art. 87 i art. 91 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Wbrew argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi, organy podatkowe, ani nie dokonały ich błędnej i wadliwej wykładni, ani też nie zakwestionowały postanowień Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zakazujące dyskryminacyjnego opodatkowania towarów pochodzących z innych państw członkowskich.

W tym kontekście podkreślenia wymaga, że w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym, albowiem ocena zapłacona przez skarżącego przy nabyciu samochodu nie była kwestionowana, a przedmiotem postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego i następnie rozstrzygniętego wydanymi w sprawie decyzjami była ocena zasadności żądania zwrotu podatku. Ponadto, skoro z przepisu art. 3 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. wynika gwarancja zwrotu podatku zapłaconego w kwocie wyższej niż rezydualny podatek zawarty w wartości rynkowej podobnego samochodu zarejestrowanego w kraju, to stwierdzić należy, że rozwiązanie to koresponduje z art. 90 ust. 1 TWE. W związku z tym, że ustalenia stanu faktycznego sprawy nie wynika, aby zaistniała sytuacja objęta hipotezą przywołanych przepisów, decyzja wydana na ich podstawie nie mogła być uznana za wadliwą.

W tym względzie podkreślić również należy, że jakkolwiek art. 8 ustawy o zwrocie nadpłaty wprowadził zmianę do ustawy o podatku akcyzowym poprzez dodanie art. 82a w brzmieniu: "1.Jeżeli wysokość podstawy opodatkowania w przypadku sprzedaży na terytorium kraju albo nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wzywa podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego. 2. W razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie jej wysokości znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej określi wysokość podstawy opodatkowania. 3. Jeżeli wysokość podstawy opodatkowania ustalona z uwzględnieniem opinii biegłego odbiega co najmniej o 33 % od zadeklarowanej podstawy opodatkowania, koszty opinii biegłego lub biegłych ponosi podatnik. 4. Średnią wartością rynkową samochodu osobowego jest wartość ustalana na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, modelu, rocznika oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty na terytorium kraju lub nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy.", to jednak zasadnie należy przyjąć, że poprzez tę nowelizację ustawodawca wskazał organowi podatkowemu mechanizm weryfikowania wartości zadeklarowanej przez podatnika kwoty nabycia stanowiącej podstawę opodatkowania.

Jak już wyżej wskazano, i co ponownie należy podkreślić, przepis art. 82 ust. 3 w zw. art. 82a tej ustawy nie miał jednak w sprawie zastosowania, albowiem cena zapłacona przez skarżącego przy nabyciu samochodu nie była kwestionowana, a przedmiotem rozstrzygnięcia była jedynie ocena zasadności żądanego zwrotu podatku. Procedurę tę zaś określają przepisy ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty, które - jak podkreślono wyżej -gwarantują zwrot podatku zapłaconego w kwocie wyższej niż rezydualny podatek zawarty w wartości rynkowej podobnego samochodu zarejestrowanego w kraju.

Przywołane argumenty i formułowane na ich podstawie wnioski, nie dają więc podstaw, aby za zasadne uznać zarzuty skargi o naruszeniu przepisów prawa materialnego. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, brak więc było podstaw, aby uczynić zadość żądaniu skarżącego.

W tym względzie ponowienie podkreślić należy, że brak jest podstaw, aby uznać, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania. Według Sądu, analiza argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, w żadnym razie nie uzasadnia tezy o naruszeniu wydanymi w sprawie rozstrzygnięciami standardu określonego art. art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1,art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 ordynacji podatkowej. Z rozbudowanych, tak w warstwie faktycznej jak i prawnej, uzasadnień wydanych decyzji jednoznacznie wynika, że organy podatkowe sprostały zasadzie prawdy obiektywnej oraz zasadzie swobodnej oceny dowodów.

W kontekście ustaleń stanu faktycznego sprawy oraz ustalenia ich prawnopodatkowych konsekwencji za trafne uznać należy stanowisko o braku podstaw do uwzględnienia przy ustaleniu wyliczenia nadpłaty wartości pojazdu po wypadku z dnia 15 lipca 2005 r. Z art. 1 ustawy o zwrocie nadpłaty wynika, iż określa ona zasady ustalania nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego, a przez nabycie wewnątrzwspólnotowe rozumie się przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Istotny jest więc moment przemieszczenia samochodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Trafnie więc organy podatkowe podkreślały, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że strona dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego w dniu 15 lipca 2005 r., że tego samego dnia przedmiotowy pojazd uległ kolizji drogowej, która miała miejsce w L., a więc po wprowadzeniu pojazdu do Polski.

Bez wpływy na ocenę o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji pozostaje również argumentacja odnosząca się do opieszałości organów podatkowych w rozstrzygnięciu sprawy z wniosku skarżącego.

Nie znajdując również innych podstaw, które w rozumieniu art. 145 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniałyby ocenę o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, skargę W. D. uznać należało za niezasadną i podlegającą oddaleniu.

W związku z tym, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak na wstępie.