Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 20/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alicja Palus (spr.), Sędziowie sędzia WSA Olga Białek, sędzia WSA Anna Siedlecka, Protokolant Krzysztof Erbel, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 marca 2017 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "A." we W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia zagrożenia i nieprawidłowości w stanie technicznym estakady pieszej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "A." we W. kwotę 980 (słownie: dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 290) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego nakazał Spółdzielni Mieszkaniowej "A." – zarządcy estakady pieszej zlokalizowanej przy Placu G. we W. – usunięcie zagrożenia i nieprawidłowości w stanie technicznym w/w obiektu poprzez:

1. Oczyszczenie z korozji, naprawę uszkodzonych połączeń i zabezpieczenie antykorozyjne istniejącej stalowej konstrukcji wzmocnień podciągów żelbetowych,

2. Wymianę zniszczonych płyt stropowych wraz z wieńcami,

3. Wymianę zniszczonych podciągów żelbetowych wraz z oczyszczeniem z korozji marek zabetonowanych w głowicach słupów prefabrykowanych,

4. Naprawę uszkodzeń słupów żelbetowych prefabrykowanych,

5. Odtworzenie balustrad estakady,

6. Naprawę uszkodzeń bądź wymianę schodów i pochylni wraz naprawą balustrad i uzupełnieniem pochwytów poręczy,

7. Wymianę nawierzchni estakady wraz z izolacją poziomą wyprofilowaniem spadków, zapewniających odpływ wód opadowych, wykonaniem szczelnych przepustów do odprowadzenia wód opadowych,

8. Wymianę posadzki parkingu, z wyprofilowaniem spadków i poprawnym odprowadzeniem wód opadowych,

9. Wymianę obróbek blacharskich, wpustów dachowych i rur spustowych,

10. Wymianę instalacji elektrycznej.

W osnowie decyzji organ orzekł również, że obowiązki określone w pkt. 1 należy wykonać w terminie 3 miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna, natomiast obowiązki określone w pkt. 2-10 w terminie 18 miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna.

Ponadto zamieścił pouczenie, że roboty budowlane należy wykonać zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając bezpieczeństwo dla ludzi i mienia podczas prowadzenia robót, pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń, a także instalacyjnej (odpowiednio do zakresu robót) oraz przynależącej do Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, przy uwzględnieniu ekspertyzy technicznej konstrukcyjnej istniejącej estakady żelbetowej dla pieszych, sporządzonej w dniu 13 czerwca 2016 r. Wskazał też, że o zakończeniu robót budowlanych należy powiadomić orzekający organ nadzoru budowlanego, załączając oświadczenie osoby nadzorującej roboty o usunięciu nieprawidłowości w stanie technicznych przedmiotowego obiektu oraz o prawidłowości wykonania robót.

W uzasadnieniu decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. W. wyjaśnił, że postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte z urzędu w związku z uzyskaniem przez organ informacji o nieodpowiednim stanie technicznym estakady pieszej przy Placu G. we W. i przeprowadzeniu kontroli obiektu, podczas której stwierdzono, że jego stan techniczny może stwarzać zagrożenie dla zdrowia, życia ludzi i bezpieczeństwa mienia. Wobec takich ustaleń powiatowy organ nadzoru budowlanego decyzją z dnia [...] r. Nr [...] nakazał Spółdzielni Mieszkaniowej "A." – jako zarządcy estakady przeprowadzenie kontroli obiektu w trybie art. 62 ust.1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, polegającej na sprawdzeniu jego stanu technicznego i przydatności do użytkowania, estetyki oraz otoczenia obiektu i sporządzenie ekspertyzy technicznej obejmującej stan techniczny elementów estakady pieszej, określając szczegółowo w decyzji zakres obu opracowań.

Nakazane decyzją dokumenty zostały przedłożone w dniu 15 czerwca 2016 r.

W dalszej części uzasadnienia organ orzekający podał, że przedłożona ekspertyza techniczna konstrukcyjna istniejącej estakady żelbetowej dla pieszych, sporządzona w dniu 13 czerwca 2016 r. przez uprawnione osoby wskazuje m.in. na:

- zły, przedawaryjny stan płyt prefabrykowanych stropu (stropodachu) nad parkingiem (liczne nieszczelności i przecieki, silne zawilgocenia, pęknięcia, korozja betonu i zbrojenia, odpadanie otuliny zbrojenia), wymagający pilnego remontu wraz z odtworzeniem nawierzchni dla pieszych,

- zły stan techniczny podciągów prefabrykowanych pod płytami stropowymi oraz złączy (silne zawilgocenia, korozja betonu, duże ubytki otulin zbrojenia, korozja zbrojenia, nacieki i wykwity solne, korozja blachy marek),

- wymagane uzupełnienie ubytków betonu i naprawy uszkodzonych miejsc słupów prefabrykowanych (odspojone okładziny zewnętrzne, korozja marek słupów, ubytki betonu, skorodowane zbrojenie),

- zły stan techniczny balustrad prefabrykowanych obwodowych i połączeń wzdłuż ciągu pieszego (silna korozja betonu i stali w miejscu podparcia prefabrykatów, korozja dolnych krawędzi, obluzowanie na połączeniach, wychylenie balustrad z pionu, liczne pęknięcia płyt, skorodowany beton, korozja stali zbrojeniowej, odsłoniętej w wyniku ubytków betonu, silnie skorodowane wieńce monolityczne, korozja betonu, duże ubytki betonu, korozja stali zbrojeniowej),

- bardzo zły stan nawierzchni estakady, której uszkodzenia stwarzają zagrożenie dla pieszych, a uszkodzenia izolacji poziomej papowej - zalewanie konstrukcji nad parkingiem, powodując silną korozję całego obiektu,

- zły stan schodów, pochylni, murów oporowych oraz balustrad (spękania, ubytki betonu, korozja betonu i zbrojenia, uszkodzone balustrady schodów, braki pochwytów i poręczy), wymagane oczyszczenie z korozji i zabezpieczenie powłokami malarskimi konstrukcji stalowej zabezpieczeń podciągów i płyt stropowych,

- zły stan techniczny posadzki parkingu (zniszczenia mechaniczne, spękania),

- zły stan techniczny obróbek blacharskich (skorodowane, zanieczyszczone wpustów stropowych, brak uszczelnienie po obwodzie styku z betonem),

- zły stan techniczny instalacji elektrycznej (instalacje zniszczone mechanicznie, wyłączone z zasilania, instalacje oświetleniowe prowizoryczne w garażu stwarzają zagrożenie porażeniem),

oraz zawiera zalecenia, które należy wykonać w celu doprowadzenia obiektu do odpowiedniego stanu technicznego.

Następnie organ orzekający wyjaśnił w uzasadnieniu, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 61 ustawy – Prawo budowlane właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest zobowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 w/w ustawy - czyli utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej w szczególności w zakresie bezpieczeństwa użytkowania, bezpieczeństwa konstrukcji.

Ponadto – jak wskazał organ – ustawa Prawo budowlane, w rozdziale 6 zatytułowanym "utrzymanie obiektów budowlanych" zawiera przepisy mające na celu zapewnienie właściwego użytkowania oraz utrzymania obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym. Przez "należyty stan techniczny" należy rozumieć stan pełnej sprawności obiektu budowlanego lub jego części, nieposiadający jakichkolwiek uszkodzeń, zwłaszcza takich, które mogą powodować niebezpieczeństwo przy użytkowaniu obiektu lub jego części albo naruszenie innych wymagań wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 - 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane.

Organ orzekający podkreślił w uzasadnieniu, iż właściciel ma obowiązek prawny usuwania nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu nie czekając na działania przymuszające ze strony odpowiednich organów państwowych.

Wskazał następnie, że zgodnie z treścią przepisu art. 66 powoływanej ustawy - w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany:

1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo

2) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo

3) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia

- właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Zdaniem organu orzekające dalsze tolerowanie obecnego stanu rzeczy gwarantuje postępującą degradację obiektu, zagrażającą życiu i zdrowiu jego użytkowników, co pozostaje w sprzeczności z przepisem art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, nakazującym użytkować obiekt budowlany w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami określonymi w art. 5 ust. 1 pkt 1-7, w tym zwłaszcza dotyczącymi bezpieczeństwa konstrukcji oraz bezpieczeństwa użytkowania (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i c).

Przepisy rozdziału 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane, mające zastosowanie w niniejszej sprawie, wskazują także podmioty, do których winny być adresowane decyzje wydane na ich podstawie - do właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, zatem zasadne jest skierowanie nakazu wykonania robót budowlanych określonych w rozstrzygnięciu niniejszej decyzji do sprawującej zarząd nad estakadą Spółdzielni Mieszkaniowej A. we W..

Zdaniem organu orzekającego należy podkreślić, iż istotą regulacji zawartej w art. 66 ustawy Prawo budowlane jest usunięcie nieprawidłowości z zakresu stanu technicznego obiektu budowlanego, a tym samym przywrócenie pełnej sprawności technicznej obiektu, umożliwiającej jego bezpieczne użytkowanie.

Organ wskazał przy tym, że niniejszą decyzją nie można nakazać wykonania robót budowlanych, które wykraczają poza zakres przywrócenia elementom obiektu budowlanego odpowiedniego stanu technicznego, na prowadzenie których wymagane prawem jest uzyskanie pozwolenia na budowę - zgodnie z art. 28 ustawy - Prawo budowlane (przebudowa zewnętrznych schodów i pochylni i dostosowanie ich do aktualnie obowiązujących przepisów). Co do zasady decyzja oparta na art. 66 Prawa budowlanego ma za zadanie nakazanie odtworzenia stanu pierwotnego - nie może nakazywać przebudowy obiektu, doprowadzenia do zgodności z obecnie obowiązującymi przepisami.

W dalszej części uzasadnienia organ orzekający wyjaśnił, że za bezzasadne uznano zalecenie autorów ekspertyzy dotyczące wykonania wzmocnień podciągów żelbetowych za pomocą stali kształtowej, na drodze przejazdowej parkingu, celem umożliwienia parkowania właścicielom miejsc postojowych - bowiem decyzją nr [...] z dnia [...] r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] r., zaopatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności, w sprawie nakazania w/w spółdzielni wyłączenia z użytkowania garaży i otwartych stanowisk znajdujących się pod estakadą przy obiektach handlowych usytuowanych na terenie ograniczonym placem G. i ulicami: M., N., W., B. P. (wyrokiem z dnia 9 marca 2001 r. NSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 389/99 oddalił skargę na w/w decyzję).

Ponadto podał, że z uwagi na fakt, że zespół mieszkaniowo-usługowy przy PI. G. [...] oraz S. 15 znajduje się w gminnej ewidencji zabytków miasta W. - a tym samym podlega ochronie konserwatorskiej na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - realizacja nakazanych robót związanych z remontem estakady pieszej - wymaga uzgodnienia z Miejskim Konserwatorem Zabytków.

Wskazał też, że przy formułowaniu sentencji niniejszej decyzji skonkretyzował prace, które należy wykonać, nie narzucił jednak metod ich wykonania, pozostawiając swobodę wyboru uzależnioną od predyspozycji technicznych i finansowych podmiotu zobowiązanego.

Odnośnie ustaleń dotyczących odpowiedzialności finansowej w związku z utrzymaniem obiektu w odpowiednim stanie technicznym podkreślił, iż organy nadzoru budowlanego działają wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. Nie są tym samym kompetentne do orzekania o kosztach związanych z przywróceniem kondycji przedmiotowej estakady pieszej do stanu technicznego zgodnego z przepisami. Wszelkie roszczenia w tej materii winny być dochodzone na drodze postępowania cywilnego.

W zakończeniu uzasadnienia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W., wyjaśnił, że za technicznie uzasadniony termin na wykonanie obowiązku wynikającego z niniejszej decyzji uznał termin 3 miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna - w zakresie koniecznej naprawy konstrukcji wzmocnień podciągów żelbetowych, oraz 18 miesięcy - w pozostałym zakresie, uwzględniając zakres robót oraz okres korzystnych warunków atmosferycznych, sprzyjających wykonaniu robót.

Mając na uwadze zalecenia ekspertyzy technicznej dotyczące w szczególności usunięcia zagrożenia dla użytkowników estakady, zakreślając powyższy termin 18 miesięcy na usunięcie zagrożenia i nieprawidłowości w utrzymaniu estakady - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozważeniu powyższych kwestii i możliwości zastosowania art. 66 ust. 2 Prawa budowlanego tj. zakazu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości (w części dotyczącej komunikacji pieszej, jakiej służy strop estakady), ograniczył nakaz do powyższego (w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3, tj. usunięcia zagrożenia i nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu we wskazanym terminie), uwzględniając przy tym obiektywnie nieodległy termin wykonania robót. Wydłużenie terminu realizacji obowiązku przy zaniechaniu jego wykonywania w ocenie tut. organu mogłoby ze względu na bezpieczeństwo dla zdrowia, życia ludzi, bezpieczeństwa mienia, powodować konieczność wyłączenia z użytkowania strefy komunikacyjnej estakady.

Wskazał ponadto, że bieg terminów określony w sentencji decyzji rozpoczyna się od momentu kiedy decyzja uzyska przymiot ostateczności, a więc po upływie 14 dni, jeżeli żadna ze stron nie wniesie środka zaskarżenia bądź w przypadku wniesienia odwołania - od dnia wydania rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji.

Decyzja opisana powyżej została w toku instancyjnym zaskarżona przez Spółdzielnię Mieszkaniową "A." we W., która w odwołaniu wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia lub umorzenia postępowania.

Jednocześnie Spółdzielnia zarzuciła błędne ustalenie przez organ pierwszej instancji, że jest ona zarządcą przedmiotowego obiektu oraz wskazała, że estakada położona jest w obrębie dwóch nieruchomości, stanowiących własność Gminy W., z czego tylko jedna z nich stanowi przedmiot użytkowania wieczystego Spółdzielni Mieszkaniowej "A.".

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Uzasadniając podjęte orzeczenie organ odwoławczy przedstawił dokonane dotychczas w sprawie ustalenia faktyczne, a następnie wyjaśnił, że w jego ocenie materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest kompletny i potwierdza ponad wszelką wątpliwość, że przedmiotowa estakada piesza znajduje się w niewłaściwym stanie technicznym, a zarządcą tegoż obiektu - zobowiązanym w myśl art. 61 prawa budowlanego, do utrzymania obiektu w należytym stanie technicznym i estetycznym, jest właśnie zobowiązana Spółdzielnia Mieszkaniowa "A.".

Ustalenia takie wynikają z obszernego i spójnego materiału dowodowego, zgromadzonego przez organ pierwszej instancji.

W toku całego postępowania przed tym organem Spółdzielnia Mieszkaniowa "A." utrzymywała, iż jest zarządcą spornego obiektu. W szczególności - w toku czynności kontrolnych przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji dnia 22 marca 2013 r., strona ta złożyła oświadczenie, iż była inwestorem przedmiotowej estakady i obecnie sprawuje nad nią zarząd. W tak kształtującym się stanie faktycznym organ pierwszej instancji, przyjmując oświadczenie Spółdzielni Mieszkaniowej "A.", postanowieniem z dnia [...], dokonał zmiany swojego wcześniejszego postanowienia dowodowego z dnia [...], w zakresie adresata wezwania o przedłożenie wyszczególnionych dokumentów - pierwotnie obowiązkiem tym obciążono solidarnie Spółdzielnię Mieszkaniową "A." oraz Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta. Obecnie, wobec powyższego oświadczenia spółdzielni oraz oświadczenia ZDiUM we W. z dnia 12 marca 2013 r., że nie jest zarządcą ww. obiektu (posiada w zarządzie jedynie działkę nr 48/2, AM-[...] obręb [...], usytuowaną pomiędzy krawędzią jezdni a estakadą), konieczne stało się zobowiązanie do przedłożenia wskazanych dokumentów samej tylko spółdzielni.

Jak wynika z powyższych ustaleń, przedmiotowa estakada została wybudowana przez odwołującą się spółdzielnię mieszkaniową, jest przez nią eksploatowana i stanowi całość z przylegającymi do niej budynkami mieszkalnymi. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, spółdzielnia mieszkaniowa w całym dotychczasowym toku postępowania, nie tylko nie kwestionowała ustalenia, że jest zarządcą przedmiotowego obiektu (oświadczając wprost, iż faktycznie nim jest), to nadto w toku całego postępowania pierwszej instancji konsekwentnie to stanowisko utrzymywała. Spółdzielnia bowiem zrealizowała obowiązki zlecone w ramach ww. postanowienia dowodowego przez organ pierwszej instancji - adresowane do niej jako zarządcy estakady, w żaden sposób nie sygnalizując, iż okoliczności faktyczne mogą kształtować się odmiennie.

Reasumując, skoro Spółdzielnia Mieszkaniowa "A." oświadcza w toku sprawy, iż jest inwestorem i zarządcą spornego obiektu, a nadto: jest wyłącznym posiadaczem książki obiektu budowlanego, realizuje obowiązek poddawania obiektu okresowym kontrolom, wynikającym z ustawy Prawo budowlane, ustalenia organów nadzoru budowlanego nie mogą być odmienne. Co więcej, Spółdzielnia Mieszkaniowa "A." w pełni zaakceptowała również decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r., Nr [...], zobowiązującą ją jako zarządcę opisanej estakady, do przeprowadzenia kontroli i przedłożenia ekspertyzy technicznej ww. obiektu. Decyzja ta nie została przez stronę zobowiązaną zaskarżona i stała się ostateczna.

Obecnie prezentowane stanowisko zmierzające do wykazania, że ww. spółdzielnia mieszkaniowa nie jest zarządcą wskazanej estakady pieszej, ze względu na fakt, iż nie jest użytkownikiem wieczystym całego gruntu pod estakadą, nie może wpłynąć na kształt wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Po pierwsze - na ustalenie, czy dany podmiot jest zarządcą obiektu, bez wpływu pozostają okoliczności związane z własnością gruntu pod obiektem, z tej to przyczyny, że zarząd nad obiektem nie jest związany z posiadaniem przez zarządcę prawa własności tego obiektu, którego zarząd dotyczy, czy też z prawem użytkowania wieczystego gruntu pod obiektem, które to prawo nota bene spółdzielnia uzyskała, jak wynika z akt sprawy, dopiero po wybudowaniu obiektu.

Po drugie, dla oceny dokonanej przez organ odwoławczy istotnym jest, że spółdzielnia mieszkaniowa rzeczywiście wykonuje w stosunku do danego obiektu (przez siebie zresztą posadowionego) uprawnienia i obowiązki zarządcy, co wprost oświadczyła w toku sprawy i co wynika z całokształtu opisanych wyżej, a ustalonych w sposób precyzyjny okoliczności faktycznych. W związku z tym obecnie prezentowane stanowisko uznać należy za niewiarygodne w konfrontacji z istniejącym materiałem dowodowym i zmierzające wyłącznie do uchylenia się (chociażby tylko częściowego) od odpowiedzialności za udokumentowane liczne i bardzo poważne zaniedbania w stanie technicznym przedmiotowej estakady.

Dokonane niesporne ustalenia w powyższym zakresie obligowały organ pierwszej instancji do orzeczenia w przedmiocie zobowiązania zarządcy estakady pieszej do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, celem przywrócenia obiektu budowlanego do należytego stanu technicznego. W tym celu słusznie zastosowana została podstawa prawna z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 prawa budowlanego. Jak wynika bowiem z obszernego i spójnego materiału dowodowego, obiekt nie tylko znajduje się w niewłaściwym stanie technicznym, ale i może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi oraz bezpieczeństwu mienia.

Celem decyzji wydanej w oparciu o art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego jest jedynie doprowadzenie obiektu budowlanego do należytego stanu technicznego. Nie jest przy tym istotne, jakimi metodami (jaką techniką) nastąpi przywrócenie właściwego stanu technicznego obiektu. Ważne jest natomiast, by został zrealizowany cel decyzji, czyli usunięcie stanu zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, a także bezpieczeństwa mienia (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 464/10, LEX nr 755801).

Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionowała Spółdzielnia Mieszkaniowa "A." poprzez skargę wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W petitum skargi Spółdzielnia, reprezentowana przez swoich przedstawicieli zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nienależyte rozpatrzenie materiału dowodowego, brak uwzględnienia wniosków strony, brak odniesienia się do wzmiankowanych przez stronę krótkich terminów wykonania decyzji oraz naruszenie przepisu art. 66 ust. 1 i ust. 3 w związku z art. 61 ustawy – Prawo budowlane poprzez nieprawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie i pominięcie w decyzji jednego ze współwłaścicieli przedmiotowego obiektu budowlanego.

Powołując się na podniesione w skardze zarzuty Spółdzielnia Mieszkaniowa "A." wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając żądanie skargi Spółdzielnia wskazała, że z akt sprawy wynika wprost, że estakada piesza zlokalizowana na pl. G. jest położona w obrębie dwóch nieruchomości, w części na terenie nieruchomości Gminy W., a w części na nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste skarżącej Spółdzielni. Oba organy w sposób niezrozumiały pomijają całkowicie obowiązki współwłaściciela przedmiotowego obiektu, więc Gminy W. i w sposób absolutnie nieprawidłowy ustalają, że wskazanym obowiązkiem obciążona ma być skarżąca Spółdzielnia. Konstrukcja art. 61 ustawy - Prawo budowlane nie jest przypadkowa. Wymieniając na pierwszym miejscu właściciela, ustawodawca wskazał kolejność adresatów, którzy są obowiązani utrzymać i użytkować obiekt. Przepis ten i kolejność w nim wyrażona ma zastosowanie w przypadku obowiązku wypełnienia nakazu usunięcia niewłaściwego stanu technicznego budynku (art. 66 ust. 1 pkt 1 tej ustawy). Spółdzielnia podkreśliła przy tym, że w przepisie art. 61 ustawy Prawo budowlane ustawodawca wskazał właściciela lub zarządcę, a więc posłużył się alternatywą, co oznacza, że obowiązki w trybie art. 66 ust. 1 w zw. z art. 61 Prawa budowlanego mogą być nałożone również na oba podmioty łącznie. Niemniej jednak, w sytuacji gdy stan własnościowy jest jednoznaczny, adresatem nakazu nałożonego na podstawie powołanych przepisów Prawa budowlanego winien być na pierwszym miejscu właściciel obiektu budowlanego (tak też NSA w wyroku z dnia 5 października 2007 r. Sygn. akt II OSK 1310/06).

Ponadto – jak wskazał skarżąca Spółdzielnia - Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lutego 2011 r. (II OSK 245/10) stwierdził, że zarządcą w rozumieniu art. 61 Prawa budowlanego jest taki podmiot, któremu przysługują uprawnienia właścicielskie zmierzające do utrzymania nieruchomości we właściwym stanie technicznym. Takim podmiotem jest przede wszystkim Gmina W..

Skarżąca podała również, że wskazywanie obecnie przez oba organy, że spółdzielnia mieszkaniowa sama siebie w niniejszym postępowaniu określiła jako zarządca jest nieporozumieniem, albowiem skarżąca nie kwestionuje tej okoliczności. Wskazuje jednak, że oprócz niej wspomnianym obowiązkiem winna być obciążona Gmina W. (a tak naprawdę to Gmina W. winna być pierwszym podmiotem, od którego taki obowiązek winien być egzekwowany jako właściciel całego terenu), a z niezrozumiałych względów tak nie uczyniono. Ma to kapitalne znaczenie dla ponoszenia kosztów związanych z wykonywaniem obowiązków w tym zakresie, albowiem tak ustalony krąg adresatów powoduje przeniesienie wszelkich kosztów związanych z wykonaniem aktów administracyjnych na mieszkańców spółdzielni, którzy z własnych środków będą obowiązani do wykonywania określonych obowiązków na rzecz nie tylko swojego majątku, ale też majątku Gminy W.. Dość wskazać, że z estakady tej korzystać mogą wszyscy mieszkańcy W., brak jest więc uzasadnienia dla obciążania kosztami utrzymania i niezbędnych napraw tylko członków Spółdzielni. Tego typu wnioskowanie jest po prostu społeczne nieuzasadnione i musi budzić zrozumiały sprzeciw organów Spółdzielni.

Zdaniem skarżącej Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego mija się z prawdą wskazując, że obowiązki w tym zakresie oczywiście przynależą jedynie spółdzielni. Powiatowym Inspektor Nadzoru Budowlanego w 2013 r. odnośnie przedmiotowego obiektu budowlanego wzywał zarówno skarżącą Spółdzielnię, jak i Gminę W. i czynił to wielokrotnie, a z niezrozumiałych względów w pewnym momencie Gmina przestała być przedmiotem wskazanych w ustawie nakazów, a jedyną osobą zobowiązaną do utrzymania i wykonywania obowiązków wynikających z Prawa budowlanego stała się skarżąca. Skarżąca Spółdzielnia oświadczyła, że z takim postępowaniem zgodzić się nie może, a stanowisko organu przedstawione w decyzji jest oczywiście błędne i całkowicie pomija wyraźnie wskazany w Prawie budowlanym krąg adresatów decyzji nakazowych.

Niezależnie od powyższych zarzutów skarżąca wskazała, że w odwołaniu podkreśliła, iż termin, który został wskazany w przedmiotowej decyzji został ustalony w sposób dowolny, a organ w żadnym razie nie wskazał żadnych merytorycznie uzasadnionych przesłanek, na jakich oparł się określając, krótki zdaniem skarżącej, termin wykonania poszczególnych czynności. Zakres zadań jest bardzo złożony, a skarżąca wskazała, że nie jest w stanie w tym terminie dokonać tych czynności. Organ drugiej instancji w ogóle nie odniósł się do tego zarzutu poprzestając jedynie na rozważaniach dotyczących sfery adresatów decyzji.

W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 12 stycznia 2017 r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i odwołał się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W uzupełnieniu stwierdził, że skarga nie zawiera zarzutów, które mogłyby wpłynąć na zmianę stanowiska przyjętego przy orzekaniu w sprawie.

Na rozprawie wyznaczonej na dzień 15 marca 2017 r. pełnomocnik oraz Prezes skarżącej Spółdzielni oświadczyli, że popierają skargę w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sady administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacia wydania zaskarżonego aktu.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził naruszenie prawa obligujące do uwzględnienia skargi poprzez zastosowanie w sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) wskazującego na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przy jednoczesnym skorzystaniu z dyspozycji art. 135 wskazanego aktu, z którego wynika, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Kwestionowana w rozpoznawanej sprawie decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana została przy zastosowaniu przepisów powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane. Należy ona do sfery materialnego prawa administracyjnego, co podporządkowuje czynności procesowe, podejmowane w sprawach, których przedmiot regulowany jest tą ustawą, przepisom kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 tej regulacji procesowej.

Stosownie do treści powołanego w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisu art. 66 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane: w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany

1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo

2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku

3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo

4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia

- właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Przepisy te stanowią pewną normatywną całość. Organ nadzoru budowlanego prowadząc postępowanie na podstawie tych przepisów winien mieć na uwadze ich cel, który zmierza do usunięcie stwierdzonych w obiekcie budowlanym nieprawidłowości, niezależnie od tego jaka przyczyna z art. 66 ust. 1 pkt 1 - 4 powoduje konieczność wydania decyzji o usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości.

Przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane nie tworzy dla właściciela czy zarządcy obiektu nowego obowiązku, lecz tylko precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 przywołanej ustawy. Nadmienić również należy, że decyzje administracyjne wydawane w trybie art. 66 Prawa budowlanego, odnoszą się do obiektów budowlanych znajdujących się w niewłaściwym stanie technicznym i służą usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości, wynikających z niewłaściwego użytkowania tego obiektu, braku jego konserwacji lub gdy są one następstwem jego naturalnego zużycia. Przemawia za tym samo brzmienie jak i umiejscowienie ww. przepisów, tj. zamieszczenie ich w rozdziale 6 ustawy Prawo budowlane zatytułowanym "utrzymanie obiektów budowlanych".

Z treści zawartego w tym rozdziale przepisu art. 61 wynika, że właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany:

1) utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2;

2) zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska".

Nałożenie na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego obowiązków stosownie do dyspozycji ustawodawcy jest konsekwencją niezastosowania się tych podmiotów do wszystkich powinności mających na celu utrzymanie obiektu we właściwym stanie technicznym i estetycznym wynikających z art. 66 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Zakres tych obowiązków wskazuje art. 5 ust. 2 ustawy, według którego obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1 -7 tego artykułu.

Z istoty działań podejmowanych w trybie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wynika, że zmierzają one do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu odpowiadającego wymogom bezpieczeństwa, a także normom technicznym i estetycznym. Obowiązkiem zatem organu prowadzącego postępowanie w oparciu o ten przepis jest ustalenie jedynie czy istnieje któraś z przesłanek w nim wymienionych uzasadniających interwencję organu nadzoru budowlanego. Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że ma on zastosowanie do przypadków szczególnego zaniedbania obowiązków ze strony właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego w odniesieniu do jego stanu technicznego. Taka sytuacja może spowodować konieczność natychmiastowej interwencji organów nadzoru budowlanego np. gdy obiekt budowlany

zagraża życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku.

W rozpoznawanej sprawie ustalenie przez właściwy organ nadzoru budowlanego nienależytego stanu technicznego przedmiotowego obiektu tj. estakady pieszej zlokalizowanej przy pl. G. we W., powodującego zagrożenie życia lub zdrowia ludzi i bezpieczeństwa mienia dokonane zostało na podstawie podjętych przez organ czynności kontrolnych oraz przedstawionego przez Spółdzielnię protokołu kontroli przeprowadzonej w trybie art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane i przedłożonej przez nią ekspertyzy technicznej.

Wymienione powyżej dokumenty zostały przedłożone organowi nadzoru budowlanego w wykonaniu decyzji tego organu z dnia [...] r. Nr [...], z której wynika, że nakazana kontrola powinna polegać na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego, jego estetyki oraz estetyki otoczenia oraz zbadaniu instalacji elektrycznej w zakresie stanu sprawności połączeń, osprzętu, zabezpieczeń i środków ochrony od porażeń, oporności instalacji przewodów oraz uziemień instalacji i aparatów.

Natomiast w zakresie wymaganej ekspertyzy technicznej organ decyzyjny nakazał uwzględnić stan techniczny elementów estakady (w szczególności płyt stropowych, podciągów, schodów i pochylni, nawierzchni estakady, balustrad i instalacji), z jednoczesnym określeniem spełnienia wymagań w zakresie bezpieczeństwa ich użytkowania, wskazaniem przyczyn powstania nieprawidłowości w stanie technicznym elementów estakady oraz sposobu ich usunięcia, w tym zapewnienie prawidłowego odprowadzania wód opadowych z powierzchni estakady (ze wskazaniem konkretnych robót budowlanych do wykonania, metod ich wykonywania i materiałów budowlanych).

W ekspertyzie skonkretyzowane zostały wszystkie stwierdzone nieprawidłowości stanu technicznego przedmiotowego obiektu, a katalog ten został przedstawiony wcześniej w uzasadnieniu.

Autorzy opracowania, stosownie do dyspozycji zawartej w decyzji, zamieścili w nim również zalecenia, których wykonanie umożliwi doprowadzenie przedmiotowego obiektu do odpowiedniego stanu technicznego. Zalecenia te zostały uwzględnione w sentencji decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W., poprzedzającej decyzję zaskarżoną.

Sąd uznaje wszystkie ustalenia dokonane przez organy nadzoru budowlanego w toku administracyjnego postępowania instancyjnego w zakresie nienależytego stanu technicznego przedmiotowej estakady pieszej za prawidłowe.

W konsekwencji nie można kwestionować zasadności ani legalności nakazu usunięcia zagrożenia i nieprawidłowości w stanie technicznym tego obiektu oraz poszczególnych czynności i robót, poprzez wykonanie których nakaz powinien być realizowany.

Zważyć przy tym należy, że stosownie do przywołanego wcześniej przepisu art. 61 ustawy – Prawo budowlane do zapewnienia utrzymania odpowiedniego stanu technicznego i estetycznego obiektu w celu niedopuszczenia do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie wymagań określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1-7 omawianej ustawy zobowiązani są właściciel lub zarządca obiektu budowlanego, czyli podmioty uprawnione do rozporządzania tymi obiektami, zgodnie z potrzebami, wynikającymi z ich przeznaczenia.

Przeznaczenie obiektu budowlanego, wynika natomiast zarówno z pozwolenia na budowę, jak też z innych dokumentów, na podstawie których obiekt wykonano lub na podstawie których określono jego przeznaczenie.

Ponadto istotne też jest, że treść powołanego powyżej przepisu art. 61 ustawy – Prawo budowlane, w której ustawodawca określił podmioty odpowiedzialne za zapewnienie należytego stanu technicznego obiektu i jego właściwości użytkowych oznacza, że odpowiedzialność ta wiąże się przede wszystkim ze sposobem zarządzania obiektem, przy czym pojęcie zarządcy czy zarządzania nie zostało w omawianej ustawie zdefiniowane (np. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski: Prawo budowlane, Komentarz, Wyd. 5).

Posługują się nimi różne akty normatywne, w tym przepisy kodeksu cywilnego, ustawy o gospodarce nieruchomościami, z których wynika, że zakres obowiązków zarządcy i sposób zarządzania wynikają z przepisów szczególnych lub umowy.

W rozpoznawanej sprawie nakaz usunięcia zagrożenia i nieprawidłowości w stanie technicznym przedmiotowego obiektu skierowany został do Spółdzielni Mieszkaniowej "A.", uznanej za zarządcę tego obiektu. Akta sprawy nie wskazują na to, aby Spółdzielnia w toku postępowania tego statusu nie akceptowała.

Na początkowym etapie postępowania czynności procesowe kierowane były do trzech podmiotów: Spółdzielni Mieszkaniowej "A.", Gminy W. oraz Zarządu Dróg i utrzymania Miasta.

Dokonane później ograniczenie podmiotowe z jednoczesną zmianą kręgu adresatów postanowienia dowodowego nie zostało poprzedzone żadnymi czynnościami wyjaśniającymi dotyczącymi istotnych w sprawie okoliczności, poza uzyskaniem informacji o władających wskazanymi przez organ nadzoru budowlanego działkami gruntu.

Z materiału sprawy wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżąca Spółdzielnia jest właścicielem budynków mieszkalnych, usytuowanych na przedmiotowej nieruchomości, w odniesieniu do której przysługuje jej prawo użytkowania wieczystego. Na tej nieruchomości zlokalizowana jest również część przedmiotowej estakady pieszej. Pozostała część tego obiektu zlokalizowana jest prawdopodobnie na nieruchomości stanowiącej – tak jak nieruchomość obciążona prawem użytkowania wieczystego skarżącej Spółdzielni – własność Gminy W., ale nie oddanej w użytkowanie wieczyste.

W tym zakresie nie zostały dokonane żadne ustalenia, przy czym Sąd w składzie obecnie orzekającym w sprawie zwrócił uwagę, że już w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 marca 2001 r. (sygn. akt II SA/Wr 389/99) oddalającym skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. (Nr [...]) nakazującą Spółdzielni wyłączenie z użytkowania garaży i otwartych stanowisk znajdujących się pod estakadą, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przedmiotowa estakada usytuowana jest w 2/3 na nieruchomości będącej w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni "A.", a w 1/3 na nieruchomości stanowiącej własność Gminy W. i nie obciążonej takim prawem.

Istotne też jest, że z treści art. 239 § 2 pkt 2 kodeksu cywilnego wynika, że jeżeli oddanie terenu w użytkowanie wieczyste następuje w celu wzniesienia na gruncie budynków lub innych urządzeń, umowa powinna określać rodzaj budynków lub urządzeń oraz obowiązek ich utrzymywania w należytym stanie. Fakt, że umowa użytkowania wieczystego została zawarta po wybudowaniu obiektu nie oznacza, że umowa nie zawierała klauzul, regulujących kwestie związane z obowiązkiem utrzymania obiektu w należytym stanie.

Te okoliczności pozostały poza zakresem czynności wyjaśniających i ocennych dokonywanych w sprawie przez organy nadzoru budowlanego właściwe instancyjnie.

Żaden z organów nie dokonał też jakichkolwiek ustaleń dotyczących ewentualnego określenia przeznaczenia przedmiotowej estakady w zatwierdzonym projekcie budowlanym czy pozwoleniu na budowę, na podstawie których ją zrealizowano. Nie wyjaśnił też z czego wyprowadził twierdzenie, że Spółdzielnia "A." jest zarządcą tego obiektu. Z materiału sprawy nie wynika bowiem, aby w toku postępowania podjęto czynności zmierzające do wyjaśnienia tego, kto jest właścicielem przedmiotowej estakady, kto sprawuje zarząd tym obiektem i jaki jest zakres obowiązków zarządcy, jeżeli nie jest nim właściciel.

Pominięcie czynności powyżej wskazanych stanowi – zdaniem Sądu – naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 § 1 kpa wymagających dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego.

Ponadto – w uznaniu Sądu – należy też zwrócić uwagę na pewną "szczególność" przedmiotowego obiektu, która wymagała od właściwych organów staranności w podejmowanych czynnościach wyjaśniających. Estakada piesza zlokalizowana przy pl. G. we W. jest jednym z najbardziej uczęszczanych ogólnie dostępnych miejsc we W..

Nie jest wykorzystywana wyłącznie przez członków Spółdzielni Mieszkaniowej "A.", ale jest miejscem publicznym, położonym w centrum tzw. kwartału akademickiego i terenu o dużej intensywności ruchu.

Sąd wskazując na tę okoliczność nie kwestionuje prezentowanych w judykaturze administracyjnej poglądów, przyjętych również w tej sprawie przez organ pierwszej instancji, zgodnie z którymi w sprawach dotyczących nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu i usunięcia zagrożeń dla chronionych ustawowo dóbr, nie mogą być uwzględnione możliwości finansowe podmiotu zobowiązanego, dla których kontekstem jest dobro społeczne przejawiające się w zapewnieniu bezpiecznego użytkowania i należytego utrzymania obiektu budowlanego.

W ocenie Sądu bowiem w rozpoznawanej sprawie nie zostały wyjaśnione w sposób wymagany dla prawidłowego rozstrzygnięcia wszystkie istotne w sprawie okoliczności, w tym prawnomaterialny charakter przedmiotowego obiektu, który powoduje określone konsekwencje w sferze administracyjnej i cywilnej.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji podjęte zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnione jest treścią art. 200 wskazanej powyżej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia prawa.

Za tak określone koszty Sąd uznał kwotę wpisu uiszczonego od skargi oraz koszty związane z udziałem pełnomocnika w sprawie, określone taryfowo.