Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 629/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 i 2, art. 2 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: par. 2 ust. 1, par. 3 ust. 1, 2 i 5, par. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 262 poz 2607
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Sędzia NSA Julia Szczygielska Protokolant : Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz odmowa przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych . I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi B. D. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym 23 % podatku VAT tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 10741 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.), dalej ustawa, Wojewoda D., po rozpatrzeniu odwołania E. G. dalej skarżący, od decyzji Starosty J. z dnia [...] nr [...]orzekającej o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 28 maja 2012 r. oraz o odmowie przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podał, że skarżący zgłosił się, celem dokonania rejestracji do Powiatowego Urzędu Pracy w J. w dniu 28 maja 2012 r. i wypełnił kartę rejestracyjną, w której oświadczył m. in. w pkt 22, że jest niepełnosprawny "częściowo", a termin ważności orzeczenia o niepełnosprawności upływa z dniem 30 listopada

2013 r. Podał, że skarżący nie wskazał żadnych okresów uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych. Ponadto w obecności pracownika organu złożył oświadczenie bezrobotnego, otrzymał egzemplarz "Informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy". Dodał, że skarżący zapoznał się z treścią tego dokumentu.

Mając na uwadze powyższe, decyzją z dnia 28 maja 2012 r. organ I instancji uznał skarżącego z dniem 28 maja 2012 r. za osobę bezrobotną i odmówił mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, podając, że z przedstawionych dokumentów wynika, że skarżący spełnił warunki określone w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do uznania go za osobę bezrobotną. Wyjaśnił również, że suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Od decyzji organu I instancji skarżący odwołał się. Podniósł, że w dniu 28 maja 2012 r. złożył dokumenty celem rejestracji w urzędzie pracy dołączając orzeczenie lekarza Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 maja 2012 r. w sprawie częściowej niezdolności do pracy w okresie od sierpnia 2011 r. do 30 listopada 2013 r. Podniósł, że pracownik organu I instancji tego dokumentu nie przyjął, natomiast do akt sprawy dołączył orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 17 listopada 2011 r., które zdaniem skarżącego, wydane zostało bez orzeczenia lekarza Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a zatem niezgodnie z przepisami. Podniósł, że z orzeczenia lekarza ZUS z dnia 7 maja 2012 r. wynika, że jest niezdolny do pracy, a zatem jego oświadczenie, że jest w 100 % gotowy do podjęcia pracy, nawet na pół etatu nie jest wiążące, o czym w dniu rejestracji nie został poinformowany.

Organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania, wskazał, że skarżący dokonując czynności rejestracyjnych w dniu 28 maja 2012 r., w szczególności wypełniając kartę rejestracyjną bezrobotnego i składając oświadczenia udowodnił, że w tym dniu spełnił warunki, określone w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, dla uznania go za osobę bezrobotną. Wskazał, że zasadnie organ I instancji przyznał skarżącemu status bezrobotnego od dnia 28 maja 2012 r. Dodał, że skarżący zadeklarował w tym dniu gotowość do podjęcia pracy i zdolność do pracy w połowie wymiaru czasu pracy, jako osoba niepełnosprawna, której stan zdrowia pozwalał na podjęcie pracy w tym wymiarze. Również późniejsze dokumenty dołączone do akt sprawy, zaświadczenia lekarskie o czasowej niezdolności do pracy od dnia 14 czerwca 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. oraz od dnia 1 lipca 2012 r. do 9 sierpnia 2012 r. pozwoliły stwierdzić, że skarżący mógł być uznany za osobę bezrobotną z dniem rejestracji, tj. z dniem 28 maja 2012 r.

Dalej podał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, określenie bezrobotny - oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (...).

Wskazał, że skarżący złożył w dniu 28 maja 2012 r. oświadczenie, że spełnił warunki określone ww. przepisie i również w świetle przedłożonych przez niego dowodów nie było podstaw, aby kwestionować spełnienie przez skarżącego niniejszych przesłanek.

Podał, że zasadny jest zarzut skarżącego, że uzasadnienie decyzji pierwszo-instancyjnej nie jest prawidłowe, bowiem nie spełnia wymogów zawartych w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Niemniej jednak organ odwoławczy wskazał, że nie znalazł podstaw faktycznych, ani prawnych, aby kwestionować rozstrzygnięcie o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 28 maja 2012 r. i dodał, że skarżący nie wniósł w odwołaniu o zmianę tego rozstrzygnięcia. Zgodził się z organem I instancji, że osobom posiadającym orzeczenie lekarza orzecznika ZUS o niezdolności do pracy nie można odmawiać statusu osoby bezrobotnej, gdyż mogą one pracować w warunkach pracy chronionej albo na otwartym runku pracy na stanowiskach przystosowanych do potrzeb wynikających z ich niepełnosprawności. Podniósł również, że rejestracja w urzędzie pracy nie jest obowiązkowa i osoba, która dokonała rejestracji może w każdej chwili złożyć wniosek o pozbawienie jej statusu osoby bezrobotnej.

Odnosząc się natomiast do możliwości przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych stwierdził, że zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni,

b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104 b ust. 2,

d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę,

e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę,

f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75 % przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia,

h) był zatrudniony za granicą przez okres co najmniej 365 dni, w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy, i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant,

i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Wskazał, że zgodnie z ust. 2 tego przepisu do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy:

1) zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego absolwentów szkół wyższych, służby wojskowej pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. nr 8, poz. 67 ze zm.);

2) urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów;

3) pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę;

4) niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę;

5) za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę.

Organ odwoławczy wskazał, że powyższe przepisy nie pozwalają na przyznanie skarżącemu prawa do zasiłku, ponieważ w okresie 18 miesięcy poprzedzającym dzień ostatniej rejestracji skarżący nie udokumentował żadnego z powyższych okresów uprawniających do nabycia prawa do zasiłku.

Podał, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewidują jakichkolwiek odstępstw od przewidzianych w nich zasad i nie dają organom administracji żadnych uprawnień do uznaniowego prawa do przyznawania zasiłku dla bezrobotnych.

Mając na uwadze powyższe - pomimo tego, że uzasadnienie decyzji pierwszo - instancyjnej nie wyjaśniało wszystkich motywów rozstrzygnięcia - organ odwoławczy nie znalazł podstaw faktycznych, ani prawnych do wydania rozstrzygnięcia o innej treści.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wskazał, że zaskarża część decyzji tj. orzeczenie w zakresie uznania go za osobę bezrobotną z dniem 28 maja 2012 r. Zarzucił, że decyzja organu I instancji została wydana na podstawie niekorzystnego merytorycznie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 17 listopada 2011 r., wydanego bez orzeczenia lekarza ZUS o częściowej niezdolności do pracy. Stwierdził również, że choruje przewlekle na nadciśnienie tętnicze i dziwi się, że na podstawie wniosku, wbrew lekarzom, został zaliczony w poczet bezrobotnych zdolnych do wysiłku na pół etatu. Ponadto zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z pytaniem, czy można zarejestrować bezrobotnego na podstawie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, które zostało wydane przed orzeczeniem lekarza ZUS o częściowej niezdolności do pracy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej właściwości Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w sprawie uznania skarżącego za osobę bezrobotną i odmowy przyznania mu prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej.

Na wstępie wskazać należy, że skarżący nie kwestionuje prawidłowości zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Sprzeciw skarżącego budzi natomiast fakt przyznania statusu osoby bezrobotnej.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w tej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.), dalej ustawa oraz rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. nr 262 poz. 2607 ze zm.), dalej zwane rozporządzeniem.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.), dalej ustawa, bezrobotny – oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a–g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca – członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (...).

Zagadnienie rejestracji bezrobotnych (stanowiące przedmiot zaskarżonej decyzji) uregulowane zostało w rozdziale 9 ustawy. Zgodnie z treścią zawartego w nim art. 33 ust. 2 ustawy rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień. Natomiast szczegółowe zasady rejestracji bezrobotnych i prowadzenia rejestru bezrobotnych określone zostały w treści rozporządzenia wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 33 ust. 5 ustawy.

Proces rejestracji osoby bezrobotnej w świetle przepisów wskazanego rozporządzenia przebiega w sposób następujący. Bezrobotny zgłasza się w celu dokonania rejestracji do powiatowego urzędu pracy właściwego ze względu na zameldowanie w miejscu pobytu stałego lub czasowego (§ 2 ust. 1 rozporządzenia). Osoba rejestrująca się stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia obowiązana jest przedłożyć do wglądu pracownikowi powiatowego urzędu pracy dokonującemu rejestracji następujące dokumenty:

1) dowód osobisty lub inny dokument tożsamości,

2) dyplom, świadectwo ukończenia szkoły lub świadectwo szkolne albo zaświadczenie o ukończeniu kursu lub szkolenia,

3) świadectwa pracy oraz inne dokumenty niezbędne do ustalenia jej uprawnień,

4) dokument stwierdzający przeciwwskazania do wykonywania określonych prac jeżeli taki dokument posiada.

Osoba niepełnosprawna, oprócz wyżej wymienionych dokumentów, przedkłada dokument potwierdzający stopień niepełnosprawności (§ 3 ust. 2 rozporządzenia).

W szczególnie uzasadnionych przypadkach starosta może wyrazić zgodę na rejestrację osoby nieposiadającej kompletu dokumentów (§ 3 ust. 5 rozporządzenia).

Rejestracja bezrobotnego następuje w dniu przedłożenia dokumentów, o których mowa była powyżej, po poświadczeniu przez bezrobotnego własnoręcznym podpisem prawdziwości danych i oświadczeń zamieszczonych w karcie rejestracyjnej (§ 4 ust. 1 rozporządzenia).

Odnosząc powyższe uregulowania do rozpoznawanej sprawy uznać należy, że organ I instancji prawidłowo zarejestrował skarżącego jako osobę bezrobotną w dniu 28 maja 2012 r. W tym dniu bowiem skarżący zgłosił się do właściwego ze względu na jego miejsce stałego pobytu Powiatowego Urzędu Pracy zgłaszając zamiar zarejestrowania się jako osoba bezrobotna i wypełnił kartę rejestracyjną bezrobotnego, w której oświadczył m. in., że jest niepełnosprawny "częściowo", termin ważności orzeczenia upływa z dniem 30 listopada 2013 r. W dniu rejestracji skarżący otrzymał egzemplarz "Informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy" szczegółowo określającej warunki niezbędne dla uznania za osobę bezrobotną. Ponadto rejestrując się w dniu 28 maja 2012 r. złożył oświadczenie bezrobotnego, w którym podał m.in. że jest osoba zdolną oraz gotową do podjęcia zatrudnienia.

Wyjaśnić skarżącemu należy, że prawidłowo organ I instancji na podstawie orzeczenia o niepełnosprawności z dnia 17 listopada 2011 r. - wydanego przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w J., zaliczającego skarżącego na stałe do stopnia niepełnosprawności lekkiego od dnia 11 października 2011 r. - dokonał rejestracji skarżącego jako osoby bezrobotnej w powiatowym urzędzie pracy. Wbrew temu co twierdzi skarżący, dokumentem potwierdzającym stopień niepełnosprawności, nie jest orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 maja 2012 r. stwierdzające częściową niezdolność do pracy w okresie od sierpnia 2011 r. do 30 listopada 2013 r., bowiem ten dokument nie zawiera informacji o stopniu niepełnosprawności. Ponownie wskazać należy, że § 3 ust. 2 rozporządzenia wyraźnie wskazuje, że osoba niepełnosprawna przedkłada dokument potwierdzającym stopień niepełnosprawności, a zatem jak Sąd już wskazał, takim dokumentem jest orzeczenie o niepełnosprawności z dnia 17 listopada 2011 r.

Mając na uwadze powyższe, skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, że skarżący spełnił wszystkie wymagane prawem warunki uzasadniające jego zarejestrowanie z dniem 28 maja 2012 r. jako osoby bezrobotnej.

Przyznając skarżącemu decyzją organu I instancji status bezrobotnego organ jednocześnie orzekł o braku prawa skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych. Choć orzeczenie co do odmowy przyznania zasiłku nie było kwestionowane przez skarżącego w treści skargi i odwołaniu od decyzji organu I instancji, to jednak w sytuacji zaskarżenia decyzji organu odwoławczego, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w całości również ten element decyzji został poddany ocenie Sądu co do zgodności z prawem. Zdaniem Sądu stanowisko organów obu instancji również i w tym zakresie nie narusza przepisów prawa.

Zagadnienie świadczeń dla bezrobotnych w tym zasiłku reguluje art. 71 ust. 1 i 2 ustawy. Prawo do niego przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, w sytuacji spełnienia przez niego następujących warunków:

1) jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 dni był on zatrudniony lub wykonywał innego rodzaju pracę lub czynności szczegółowo wymienione w podpunktach oznaczonych literami od a do i.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika niewątpliwie, że ustawowe warunki wskazane w powyższym przepisie nie zostały przez skarżącego spełnione uniemożliwiając mu nabycie prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych. Zgodzić się należy z organ odwoławczym, kiedy twierdzi, że powyższe przepisy nie pozwalają na przyznanie skarżącemu prawa do zasiłku, ponieważ w okresie 18 miesięcy poprzedzającym dzień ostatniej rejestracji skarżący nie udokumentował żadnego z okresów uprawniających do nabycia prawa do zasiłku.

Wskazać jednocześnie należy, że przepisy art. 71 ust. 1 i 2 ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym. Nawet w przypadku, gdy osobie bezrobotnej brakuje kilku dni do wymaganego ustawą okresu uprawniającego do tego zasiłku - organ, związany treścią obowiązujących przepisów, zobligowany jest do odmowy jego przyznania (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2012 r. sygn. akt IV SA/Wr 859/11, lex 1125695).

Zdaniem sądu, organy obu instancji prawidłowo zatem ustaliły, że skarżący nie posiada wystarczającego okresu zatrudnienia uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego.

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy trafnie organy administracyjne uznały, że skarżący spełnił wszystkie wymagane warunki do uznania go za osobę bezrobotną z dniem 28 maja 2012 r. oraz zasadnie stwierdziły, że nie spełnił przesłanek z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy do przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wydane w niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji uznać więc należało za prawidłowe.

Skoro wydane w sprawie decyzje nie naruszają prawa, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pkt I sentencji wyroku. O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu adwokatowi, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 p.p.s.a. oraz przepisów § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).