Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 333/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34,  art. 35  par. 1,  art. 37  par. 1,  art. 46  par. 3,  art. 49  par. 1,   art. 57  par. 1,  art. 58  par. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1,  art. 2,  art. 35  ust. 1 i 2,  art. 36,  art. 39  ust. 1,  art. 40
journal: Dz.U. 2002 nr 126 poz 1069
law: Ustawa z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. pełnomocnik skarżącego – J. S. - adwokat H. A. K.-S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., skargę na postanowienie tego organu z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia [...] r. wezwano pełnomocnika skarżącego do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oraz o dołączenie do akt sprawy dokumentu, sporządzonego w języku polskim lub jego tłumaczenia poświadczonego przez tłumacza przysięgłego, potwierdzającego jego zarejestrowanie w państwie macierzystym jako osoba uprawniona do wykonywania zawodu przy użyciu tytułu "[...]", stosownie do treści art. 40 ust. 1 i 3 ustawy o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczpospolitej polskiej, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto wezwano pełnomocnika skarżącego do wskazania w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia wezwania osoby upoważnionej do odbioru pism na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym pouczono pełnomocnika, że w razie niedopełnienia tego obowiązku, na mocy art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 126, poz. 1069 ze zm.), pisma w postępowaniu sądowym pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia.

W odpowiedzi na wezwanie, pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia [...] r. wskazał, jako pełnomocnika do doręczeń w kraju D. G. Ponadto załączone zostały kserokopie stosownych dokumentów sporządzone w języku [...] wraz z ich tłumaczeniem na język polski.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 34 i art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocnika, a pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo, lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Nadto, na podstawie art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny jego odpis.

Ustawą szczególną określającą zasady świadczenia przez takiego prawnika pomocy prawnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest ustawa z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 126, poz. 1069 z późn. zm.). Mając na uwadze treść jej przepisów, w szczególności art. 1 ust. 1, art. 2 pkt 1, 2, 4 i 5, art. 35 ust. 1 i 2, art. 36, art. 39 ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 oraz art. 40 ust. 1 i 2 zaznaczyć przyjdzie, że prawnik z Unii Europejskiej obowiązany jest przy pierwszej czynności w postępowaniu sądowym dołączyć do akt sprawy dokument stwierdzający, że jest on zarejestrowany w państwie macierzystym jako osoba uprawniona do wykonywania zawodu przy użyciu jednego z tytułów zawodowych, o których mowa w art. 2 pkt 2 tej samej ustawy, oraz poinformować dziekana okręgowej rady adwokackiej lub dziekana rady okręgowej izby radców prawnych, właściwej ze względu na siedzibę sądu, o podjęciu świadczenia usługi transgranicznej, a jeżeli dokument, o którym mowa w ust. 1 nie jest sporządzony w języku polskim, prawnik z Unii Europejskiej powinien załączyć jego tłumaczenie na język polski, poświadczone przez tłumacza przysięgłego.

W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego złożył w przypisanym terminie skargę jednakże nie załączył pełnomocnictwa do reprezentacji. W związku z tym faktem Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia tego braku oraz pouczył go o treści art. 40 wyżej opisanej ustawy. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru, przedmiotowe wezwanie zostało odebrane przez pełnomocnika w dniu [...] r. W odpowiedzi na zarządzenie pełnomocnik skarżącego nadesłał zaświadczenie o zarejestrowaniu w państwie macierzystym, pełnomocnictwo do reprezentacji oraz tłumaczenie tych dokumentów. Jednakże tłumaczenia nie zostały poświadczone przez tłumacza przysięgłego. Wobec tego faktu, nie można przyjąć, że pełnomocnik skarżącego wykonał prawidłowo wezwanie do usunięcia braków formalnych.

Stosownie do treści art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a więc również wymogowi określonemu w art. 46 § 3 p.p.s.a., pomimo stosownego wezwania tut. Sądu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a., skargę należało odrzucić, co orzeczono w sentencji postanowienia.