Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1723/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6130 Pozwolenie na wprowadzenie do środowiska substancji lub energii
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 185 ust. 2a
journal: Dz.U. 2016 poz 672
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.
article: art. 138 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 44
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2018 r. sprawy ze skarg Stowarzyszenia [...] z siedzibą w G. oraz Fundacji [...] z siedzibą w W. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargi


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2017 r. Minister Środowiska na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 oraz art. 377a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r. poz. 672) umorzył postępowanie odwoławcze z odwołań Stowarzyszenia [...] w [...], Stowarzyszenia [...] w [...] i Fundacji [...] w [...] od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., znak [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] stycznia 2017 r. uchylono decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r., znak [...], zmienioną przez niego decyzją z dnia [...] marca 2006 r., znak [...] i decyzją z dnia [...] maja 2006 r., znak [...] oraz decyzjami Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2010 r., znak [...], z dnia [...] września 2011 r., znak [...] i z dnia [...] grudnia 2014 r., znak [...], wydaną w sprawie pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do produkcji wyrobów ceramicznych za pomocą wypalania o zdolności produkcyjnej ponad 75 ton na dobę i do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych o zdolności przetwarzania ponad 10 ton na dobę, zlokalizowanej w Zakładzie Produkcyjnym przy ul. K. w [...], i wydano [...] Sp. z o.o. w [...] nowe pozwolenie zintegrowane.

Od powyższej decyzji odwołania wniosły: Stowarzyszenie [...], Stowarzyszenie "[...]" i Fundacja [...], które brały udział w postępowaniu na prawach strony. Organizacje te przede wszystkim podnosiły, że w instalacji przeznaczonej do produkcji wyrobów ceramicznych dopuszczono odzysk odpadów niebezpiecznych pod nazwą dodatków technologicznych, choć instalacja nie jest do tego przystosowana.

Rozpoznając odwołania Minister wydał powołaną na wstępie zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że kwestia możliwości uzyskania praw strony przez organizację ekologiczną w postępowaniu o wydanie pozwolenia zintegrowanego uregulowana jest w art. 185 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z art. 185 ust. 2, w postępowaniu o wydanie pozwolenia zintegrowanego nie stosuje się art. 31 Kpa. Jak wynika z art. 185 ust. 2a, w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz.1101), art. 44 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko stosuje się w postępowaniu o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla nowo zbudowanej instalacji, o wydanie pozwolenia zintegrowanego z odstępstwem, o którym mowa w art. 204 ust. 2, oraz o wydanie pozwolenia zintegrowanego, gdy wydanie pozwolenia tego rodzaju dotyczy istotnej zmiany instalacji. Powołano, że w ustawie z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw nie ma przepisu przejściowego, który wskazywałby, że w sprawach pozwoleń wszczętych i niezakończonych ostatecznie przed dniem wejścia w życie ustawy należy stosować przepisy dotychczasowe, to w postępowaniu uwzględnia się przepisy obowiązujące w obecnym stanie prawnym. Dotyczy to także art. 185 ust. 2a ustawy - Prawo ochrony środowiska. Organizacja ekologiczna zatem od dnia 5 września 2014 r. może skutecznie wnieść odwołanie od pozwolenia zintegrowanego tylko w przypadkach wymienionych w art. 185 ust. 2a. W ocenie organu odwoławczego zaskarżonej decyzji w sprawie pozwolenia zintegrowanego żaden z tych przypadków nie dotyczy.

Organ wskazał, że instalacja do produkcji wyrobów ceramicznych za pomocą wypalania funkcjonuje w [...] od wielu lat. Prowadzący instalację nie wystąpił o zmianę pozwolenia zintegrowanego, ale o nowe pozwolenie zintegrowane, które zostało wydane w związku z uchyleniem dotychczasowego. Powołano, że Komisja Europejska nie wydała dla tego rodzaju działalności decyzji w sprawie konkluzji BAT, a więc nie są określone graniczne wielkości emisyjne, od których możliwe byłoby odstępstwo.

Wskazano również, że wydanie nowego pozwolenia zintegrowanego nie dotyczy także istotnej zmiany w instalacji, zdefiniowanej w art. 3 pkt 7 ustawy - Prawo ochrony środowiska jako taka zmiana sposobu funkcjonowania instalacji lub jej rozbudowa, która może powodować znaczące zwiększenie negatywnego oddziaływania na środowisko. W wniosku o wydanie nowego pozwolenia zintegrowanego wnioskodawca wskazał ogólnie na zmiany w technologii produkcji, sposobie ochrony środowiska i potrzebę dostosowania pozwolenia do zmian w przepisach z zakresu ochrony środowiska.

Organ odwoławczy ustalił, że przedmiotem uchylonego pozwolenia z 2005 r. była instalacja, w skład której wchodziły dwa piece obrotowe do wypału keramzytu włączone do wspólnego emitora, i która mogła funkcjonować w dwóch wariantach: 1) odpady wprowadzane do pieca obrotowego wraz z surowcem od "zimnego końca" i wraz z paliwem od "gorącego końca", 2) odpady wprowadzane do pieca tylko z surowcem. Obecnie eksploatowany jest jeden piec i stosuje się tylko wariant drugi, co wynika z wniosku o wydanie nowego pozwolenia i ustaleń zaskarżonej decyzji. Zdolność produkcyjną instalacji do wypału ceramicznego kruszywa budowlanego, jakim jest keramzyt, wynosi obecnie ok. 400 ton na dobę. W związku ze zmniejszeniem o połowę skali działalności prowadzonej w instalacji oraz z ograniczeniem czasu pracy w ciągu roku z 7920 na 7740 godzin jej oddziaływanie na środowisko zmniejszyło się. Wskazano, że zmodernizowano sposób odprowadzania pyłu z przerobowi surowca przez zastąpienie dwóch emitorów jednym o większej średnicy, ale zastosowano nowoczesny układ odpylania, dzięki czemu emisję pyłu z przerobowi surowca zmniejszono wielokrotnie w stosunku do ustalonej w dotychczasowym pozwoleniu. W instalacji do produkcji wprowadzono zmiany ograniczające niezorganizowaną emisję pyłu. Zorganizowano emisję ze zbiorników pyłu zatrzymanego w urządzeniach odpylających gazy odlotowe i zawracanego do procesu technologicznego; emitory wyposażono w filtry workowe. Na ograniczenie emisji niezorganizowanej ma wpływ podwyższenie muru oporowego na placu magazynowym keramzytu i wybudowanie ekranu 100x6 m oddzielającego place magazynowe od najbliższego sąsiedztwa, a także zintensyfikowanie zraszania wodą.

Powołano, że w nowym pozwoleniu określono dopuszczalną emisję dodatkowych, nieujętych w uchylonym pozwoleniu, substancji organicznych do powietrza, lecz nie oznacza to, iż dotychczas nie były takie emitowane. Nie wiąże się to ze zmianą w instalacji. Organ uznał więc, że w instalacji nie wprowadzono istotnej zmiany.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję, zaskarżając ją w całości, wniosło Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w [...]

i Fundacja [...] z siedzibą w [...].

Stowarzyszenie "[...]" zarzuciło naruszenia art. 127 kpa w zw. z art. 30, 31, 61, 6 i 15 kpa, art. 185 § 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, art. 138 § 1 kpa. W uzasadnieniu wskazano, że Stowarzyszenie zostało dopuszczone do udziału w postępowaniu w czerwcu 2014 r. i przez to nabyło prawo do wniesienia odwołania od decyzji marszałka. Powołano, że Stowarzyszenie aktywnie uczestniczyło w postępowaniu chcąc zapobiec dalszemu stosowaniu w procesach technologicznych odpadów niebezpiecznych, a umarzając postępowanie odwoławcze Minister zastosował zasadę prawa działającego wstecz, pozbawiając stronę postępowania przymiotu "bycia stroną postępowania". W ocenie Skarżącego naruszono zasadę dwuinstancyjności pozbawiając Skarżącego merytorycznego rozpoznania sprawy, ponadto powołano, że przepis art. 185 § 2 ustawy Prawo ochrony środowiska może mieć zastosowanie do nowego postępowania, a nie do toczącego się. Wskazano, że organ odwoławczy winien merytorycznie rozpoznać sprawę, a możliwość występowania w postępowaniu jako strona winna być badania na innym etapie postępowania. Powołano, że ograniczenie dostępu organizacji społecznych, ekologicznych w postępowaniu o wydanie pozwolenia zintegrowanego jest sprzeczne z Konwencją Aarhus. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Fundacja [...] decyzji zarzuciła :

- naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) art. 185 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez jego zastosowanie w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw zamiast w brzmieniu sprzed nowelizacji, tj. z okresu gdy postępowanie zostało wszczęte z uwagi na ochronę praw nabytych;

b) art. 3 ust. 7 POŚ poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wydanie nowego pozwolenia zintegrowanego w przedmiotowej sprawie nie jest istotną zmianą instalacji, co skutkowało nie zastosowaniem tego przepisu, w sytuacji gdy jest to istotna zmiana instalacji;

- naruszenie przepisów postępowania:

a) art.8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania obywateli do Państwa albowiem Skarżący jako organizacja społeczna został dopuszczony do postępowania przed organem pierwszej instancji, aktywnie w nim uczestniczył, po czym organ drugiej instancji stwierdził brak legitymacji do udziału w postępowaniu mimo iż dotychczas nikt nie skarżył postanowienia o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu oraz nikt nie sprzeciwiał się udziałowi organizacji społecznych, co miało wpływ na treść zapadłej decyzji;

b) art. 15 k.p.a. w zw. z art. 78 Konstytucji RP poprzez pozbawienie Skarżącego możliwości dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy w ten sposób, iż Skarżący mógł być stroną postępowania przed organem pierwszej instancji natomiast odmówiono mu prawa do bycia stroną przed organem drugiej instancji, co miało wpływ na treść zapadłej decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości ewentualnie stwierdzenie jej nieważności oraz o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw od organu, który wydał zaskarżony akt.

W uzasadnieniu powołano, że 15 kwietnia 2017 r,. Fundacja została dopuszczona do udziału w sprawie i brała czynny udział w postępowaniu. Skarżący wskazał, że w postępowaniu odwoławczym winny mieć zastosowanie przepisy obowiązujące przed nowelizacją z 11 lipca 2014 r., ponadto, że zastosowanie winien mieć art. 44 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku albowiem Fundacja prowadzi działalność statutową w zakresie ochrony środowiska, i działalność to była prowadzona przez minimum 12 miesięcy. Powołano, że instalacja do produkcji keramazytu winna być uznana za instalację do termicznego przetwarzania odpadów lub współspalania odpadów w tym odpadów niebezpiecznych. Wskazano, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego nie kwestionowano prawa Skarżącego do występowania na prawach strony, ani nikt nie skarżył wydanego w tym zakresie postanowienia. Powołano, że trafne i merytoryczne zarzuty Skarżącego dotyczące wydanej decyzji nie zostały rozpoznane.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowej stanowisko w sprawie.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2018 r. Sąd połączył sprawy ze skarg Stowarzyszenia "[...]" i Fundacji [...] celem wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Wskazać należy, że w chwili wniesienia odwołania przez organizację ekologiczną w danym postępowaniu w oparciu o art. 44 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie na zasadach właściwych dla procedowania przez organ odwoławczy. Oznacza to, że stosuje art. 15 kpa. Zgodnie z art. 15 kpa postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Jednak w pierwszej kolejności organ winien rozważyć, czy podmiot wnoszący odwołanie wykazuje swoją legitymację. Oznacza to konieczność oceny odwołania pod kątem spełnienia wszystkich wymogów formalnych niezbędnych do zainicjowania postępowania odwoławczego.

Minister Środowiska prawidłowo wskazał, że zgodnie z art. 185 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska w postępowaniu o wydanie pozwolenia zintegrowanego nie stosuje się art. 31 kpa. Natomiast zgodnie z art. 185 ust. 2a ww. ustawy, art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się w postępowaniach o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla nowo zbudowanej instalacji, o wydanie pozwolenia zintegrowanego z odstępstwem, o którym mowa w art. 204 ust. 2 lub w postępowaniu dotyczącym zmiany pozwolenia polegającego na udzieleniu takiego odstępstwa oraz w postępowaniu o wydanie decyzji o wydaniu lub zmianie pozwolenia zintegrowanego dotyczącego istotnej zmiany instalacji. Przepis art. 185 ust. 2a ustawy Poś w powyższym brzmieniu, obowiązuje od 5 września 2014 r. i został wprowadzony ustawą z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014r. poz. 1101). W ustawie tej nie ma przepisów przejściowych, wskazujących, że do spraw wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy dotychczasowe. Prawidłowo więc wskazał organ odwoławczy, że należy uwzględnić przepisy aktualnie obowiązujące. Zatem od dnia 5 września 2014 r. organizacja ekologiczna może skutecznie wnieść odwołanie od pozwolenia zintegrowanego tylko w przypadkach wymienionych w art. 185 ust. 2a ustawy Poś.

W przedmiotowej sprawie organ właściwie ustalił, że instalacja do produkcji wyrobów ceramicznych za pomocą wypalania funkcjonuje w [...] od wielu lat, a prowadzący wystąpił nie o zmianę pozwolenia tylko o wydanie nowego. Powołano, że Komisja Europejska nie wydała dla tego rodzaju działalności decyzji w sprawie konkluzji BAT, a więc nie są określone graniczne wielkości emisyjne, od których możliwe byłoby odstępstwo. Również organ odwoławczy analizował, czy w sprawie zachodzi przypadek istotnej zmiany w instalacji zdefiniowanej w art. 3 ust. 7 ustawy Poś.

Jak stanowi art. 3 pkt 7 ustawy Poś przez istotną zmianę instalacji rozumie się taką zmianę sposobu funkcjonowania instalacji lub jej rozbudowę, która może powodować znaczące zwiększenie negatywnego oddziaływania na środowisko. Zmiana instalacji ma dotyczyć sposobów funkcjonowania instalacji lub jej rozbudowy. Pojęcie "rozbudowa" należałoby łączyć zarówno z podjęciem i przeprowadzeniem robót budowlanych, jak i doposażeniem pod względem technicznym (nowe urządzenia, uzupełnienie użytkowanych), zmianą wydajności wiążącą się ze zmianami konstrukcji. "Zmiana funkcjonowania" bez rozbudowy to zmiana polegająca, np. na wydłużeniu czasu pracy instalacji, intensyfikacji sposobu jej wykorzystywania czy zmiana w organizacji funkcjonowania. Każda z tych zmian ma jednak znaczenie tylko o tyle, o ile skutkuje zmianą oddziaływania na środowisko (tak komentarz do ustawy Prawo ochrony środowiska pod redakcją M. Górski, M. Pchałek, W. Radecki, J. Jerzmański, M. Bar, S. Urban, J. Jendrośka, Wydawnictwo C.H. Beck 2011, str. 65-66).

W wniosku o wydanie nowego pozwolenia zintegrowanego wnioskodawca wskazał ogólnie na zmiany w technologii produkcji, sposobie ochrony środowiska i potrzebę dostosowania pozwolenia do zmian w przepisach z zakresu ochrony środowiska. Organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że przedmiotem uchylonego pozwolenia z 2005 r. była instalacja, w skład której wchodziły dwa piece obrotowe do wypału keramzytu włączone do wspólnego emitora, i która mogła funkcjonować w dwóch wariantach: 1) odpady wprowadzane do pieca obrotowego wraz z surowcem od "zimnego końca" i wraz z paliwem od "gorącego końca", 2) odpady wprowadzane do pieca tylko z surowcem. Prawidłowo ustalono, że obecnie eksploatowany jest jeden piec i stosuje się tylko wariant drugi, co wynika z wniosku o wydanie nowego pozwolenia i ustaleń zaskarżonej decyzji. Zdolność produkcyjną instalacji do wypału ceramicznego kruszywa budowlanego, jakim jest keramzyt, wynosi obecnie ok. 400 ton na dobę. W związku ze zmniejszeniem o połowę skali działalności prowadzonej w instalacji oraz z ograniczeniem czasu pracy w ciągu roku z 7920 na 7740 godzin jej oddziaływanie na środowisko zmniejszyło się. Wskazano, że zmodernizowano sposób odprowadzania pyłu z przerobowi surowca przez zastąpienie dwóch emitorów jednym o większej średnicy, ale zastosowano nowoczesny układ odpylania, dzięki czemu emisję pyłu z przerobowi surowca zmniejszono wielokrotnie w stosunku do ustalonej w dotychczasowym pozwoleniu. W instalacji do produkcji wprowadzono zmiany ograniczające niezorganizowaną emisję pyłu. Zorganizowano emisję ze zbiorników pyłu zatrzymanego w urządzeniach odpylających gazy odlotowe i zawracanego do procesu technologicznego; emitory wyposażono w filtry workowe. Na ograniczenie emisji niezorganizowanej ma wpływ podwyższenie muru oporowego na placu magazynowym keramzytu i wybudowanie ekranu 100x6 m oddzielającego place magazynowe od najbliższego sąsiedztwa, a także zintensyfikowanie zraszania wodą. Zasadnie więc wskazał organ odwoławczy, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że zachodzi przypadek istotnej zmiany instalacji, która to zmiana mogłaby powodować znaczące zwiększenie negatywnego oddziaływania na środowisko. Prawidłowo również wskazał organ odwoławczy, że w nowym pozwoleniu określono dopuszczalną emisję dodatkowych, nieujętych w uchylonym pozwoleniu, substancji organicznych do powietrza, lecz nie oznacza to, iż dotychczas nie były takie emitowane. Nie wiąże się to ze zmianą w instalacji. W tym miejscu zauważyć należy, że w toku postępowania nie wskazywano na zmiany sposobu w funkcjonowaniu instalacji czy jej rozbudowę w kontekście możliwości spowodowania znaczącego zwiększenia negatywnego oddziaływania na środowisko. Natomiast spór dotyczył kwestii przetwarzania odpadów w instalacji, w toku procesu produkcji keramzytu, i uznania instalacji za instalację do termicznego przetwarzania odpadów lub współspalarni odpadów, w tym odpadów niebezpiecznych.

W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił i rozważył w podjętym rozstrzygnięciu czy wnioskowana zmiana instalacji będzie miała charakter istotny w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy Prawo ochrony środowiska. W konsekwencji wydał prawidłową decyzję, wskazując, że w sprawie nie wystąpił przypadek określony w art. 185 ust. 2a ustawy Poś, a więc Skarżący nie mają legitymacji od 5 września 2014 r. do brania udziału w postępowaniu, a tym samym skutecznego wniesienia odwołań od decyzji wydanej przez organ I instancji.

Słusznie organ umorzył postępowanie odwoławcze, uznając zaistnienie przeszkody podmiotowej w postaci braku legitymacji do udziału w postępowaniu Skarżących. Nie zostały zatem naruszone przepisy prawa procesowego w postaci art. 138 § 1 pkt. 3 kpa, art. 6 i 15 kpa, jak również nie doszło do naruszenia art. 127, 30, 31 i 61 kpa.

Niezasadne są zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 185 ust. 2a ustawy Poś, art. 3 ust. 7 Poś. Jak wyżej zostało przedstawione w uzasadnieniu, organ szczegółowo weryfikował kwestię istotnej zmiany instalacji w kontekście art. 3 ust. 7 Poś. W złożonej skardze, nie wskazano na żadne okoliczności pozwalające na ustalenie, że doszło do zmiany sposobu funkcjonowania instalacji lub jej rozbudowy, która może powodować znaczące zwiększenie negatywnego oddziaływania na środowisko. Kwestionowane było jedynie zakwalifikowanie instalacji, ale nie z uwagi na zmiany instalacji – których nie wskazano, a tylko na przetwarzane tam odpady w procesie produkcji. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że organ winien stosować przepisy w brzmieniu sprzed 5 września 2014 r. Brak jest podstawy prawnej do stosowania przepisów nieobowiązujących. Przepis art. 185 ust. 2a ustawy Poś stanowił, że w przypadku postępowań o wydanie pozwolenia zintegrowanego oraz decyzji o zmianie pozwolenia zintegrowanego dotyczącej istotnej zmiany instalacji, stosuje się art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Z uwagi na wejście w życie w dniu 5.09.2014 r. ustawy o zmianie ustawy Poś, która zmieniła brzmienie art. 185 ust. 2a ustawy Poś, oraz brak przepisów przejściowych, organ był zobowiązany do stosowania przepisów w brzmieniu aktualnie obowiązującym. Niezasadny jest więc zarzut pozbawienia organizacji ekologicznych praw, albowiem ustawodawca dokonując zmian ustawy wyszczególnił w jakich przypadkach te organizacje mogą brać udział w postępowaniu. Przepis art. 185 ust. 2 a ustawy Poś jest przepisem szczególnym do art. 44 ustawy z 3.10.2008 r. Ponadto ustawodawca w art. 218 ustawy Poś sprecyzował katalog spraw, gwarantując możliwość udziału społeczeństwa, na zasadach i w trybie określonym ustawą z 3.10.2008 r. w postępowaniach, których przedmiotem jest wydanie pozwolenia zintegrowanego da nowej instalacji, wydanie decyzji dotyczącej istotnej zmiany instalacji, wydanie pozwolenia z odstępstwem, o którym mowa w art. 204 ust. 2 lub jego zmianie polegającej na udzieleniu takiego odstępstwa, wydanie decyzji o zmianie pozwolenia zintegrowanego wynikającej z analizy, o której mowa w art. 216 ust. 1 pkt. 2. Regulacja ta jest więc analogiczna do brzmienia przepisu art. 185 ust. 2 a. Udział społeczeństwa oraz organizacji ekologicznych został więc przewidziany przez ustawodawcę, który dokonał rozróżnienia, precyzując kategorie spraw, w których uznał za uzasadniony udział społeczeństwa i organizacji z uwagi na przedmiot postępowań.

W tej sytuacji brak jest podstaw do uznania, że decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze i tym samym ograniczająca dostęp organizacji ekologicznych w postępowaniach o wydanie pozwolenia zintegrowanego, narusza Konwencję o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska sporządzoną w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r. Jak zasadnie wskazał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, udział społeczeństwa, o którym mowa w art. 6 Konwencji, dotyczy decyzji o wydaniu pozwolenia na podjęcie planowanych przedsięwzięć, czyli decyzji wydawanych w procesie inwestycyjnym. Do takich decyzji nie należy pozwolenie zintegrowane. Ponadto przepisy w zakresie pozwoleń zintegrowanych obowiązujące w systemie polskiego prawa stanowią transpozycję dyrektywy 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych, w której są zawarte regulacje dotyczące udziału społeczeństwa w procedurze udzielania takich pozwoleń.

Nie ma znaczenia również w sprawie fakt, że Fundacja [...] została dopuszczona do udziału w postępowaniu i nikt nie kwestionował tego faktu. Organ odwoławczy rozpoznając sprawę musi orzekać na podstawie obowiązujących przepisów prawa, w sytuacji uznania, że organizacje ekologiczne utraciły prawo do udziału w postępowaniu brak jest podstaw do rozpoznawania złożonych przez nie odwołań. Powyższe jest niezależne od faktu wydania przez organ I instancji postanowienia o dopuszczeniu do udziału w sprawie wobec Fundacji [...] już po zmianie brzmienia przepisu art. 185 ust. 2 a, czy też doręczenia decyzji organu I instancji Stowarzyszeniu "[...]". Skarżąca Fundacja nie może powoływać się w tej sytuacji na naruszenie art. 8 kpa. i twierdzić, że organ winien stosować nieobowiązujące przepisy albowiem w przeciwnym razie narusza zasadę zaufania obywateli do organów państwa. Naruszenie zaufania właśnie miałoby miejsce w przypadku nieuwzględnienia obowiązujących przepisów prawa. Organy zgodnie z zasadą legalizmu – art. 6 kpa - są zobowiązane do działania na podstawie przepisów prawa, i na podstawie przepisów wydawać rozstrzygnięcia, nawet w sytuacjach niekorzystnych dla stron. Wolą ustawodawcy wprowadzono zmiany w brzmieniu art. 185 ust. 2a ustawy Poś, organ administracyjny jedynie stosuje uchwalone prawo, nie można więc skutecznie zarzucić organowi naruszenia art. 78 Konstytucji i art. 15 kpa skoro ustawodawca wprowadził takie, a nie inne rozwiązania prawne.

Tak więc zarzuty sformułowane w skargach są w ocenie Sądu bezpodstawne.

Sąd działając z urzędu nie dostrzegł też w zaskarżonej decyzji uchybień uzasadniających stwierdzenie nieważności, bądź jej uchylenie.

Mając na względzie powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. skargi oddalił.