Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1589/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 3, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 209
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 217
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 11 ust. 9
journal: Dz.U. 2017 poz 2168
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 17 grudnia 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi U. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Ministra Przedsiębiorczości i Technologii na rzecz skarżącej U. Sp. z o.o. z siedzibą w L. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Minister Przedsiębiorczości i Technologii (dalej: organ), na postawie art. 219 w zw. z art. 218 1 w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej kpa), po rozpatrzeniu wniosku U. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: skarżąca, spółka), odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego wystąpienie skutków w postaci załatwienia sprawy zgodnie z wnioskiem z dnia 13 kwietnia 2017 r. o zmianę zezwolenia nr [...] z [...] marca 1999 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej [...]SSE).

W dniu [...] marca 1999 r. skarżąca spółka uzyskała zezwolenie nr [...] (zmienione decyzją z [...] lutego 2008 r. nr [...]) na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...]SSE. Zezwolenie zostało udzielone do dnia 15 kwietnia 2017 r.

Pismem z 13 kwietnia 2017 r. (data wpływu do organu 13 kwietnia 2017 r.) skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zmianę zezwolenia poprzez zmianę brzmienia pkt I "Zezwolenie udziela się do dnia 15 kwietnia 2017 r." na "Zezwolenia udziela się do każdorazowego dnia, na jaki ustanowiona jest [...] Specjalna Strefa Ekonomiczna". W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wnioskowana zmiana ma na celu pełne wykorzystanie przyznanej spółce w dniu wydania zezwolenia pomocy publicznej. Wydłużenie terminu zezwolenia nie spowoduje zwiększenia pomocy publicznej, a jedynie umożliwi jej pełne wykorzystanie.

Pisma z 17 maja 2017 r. organ zwrócił się do Prezesa Zarządu [...]SSE o opinię w sprawie wnioskowanej przez spółkę zmiany zezwolenia nr [...] z dnia [...] marca 1999 r. W odpowiedzi na powyższe, pismem z 3 lipca 2017 r. Zarządzający Strefą przekazał organowi sporządzoną w dniu [...] czerwca 2017 r. opinię nr [...], w której pozytywnie ustosunkował się do wnioskowanej zmiany.

Pismem z 18 października 2017 r., doręczonym skarżącej w dniu 24 października 2017 r., organ poinformował pełnomocnika przedsiębiorcy, że przed wydaniem decyzji zasadne jest zasięgnięcie opinii Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, co wydłużyło termin zakończania postępowania do 15 grudnia 2017 r.

Pismem z 27 października 2017 r. UOKiK przedstawił stanowisko dotyczące zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnych strefach ekonomicznych wydanych przed 1 stycznia 2001 r. - w części dotyczącej terminu ich obowiązywania. UOKiK uznał, że zgoda na wnioskowaną przez spółkę zmianę mogłaby nie uwzględniać zapisów wynikających z Traktatu akcesyjnego oraz zobowiązań podjętych w trakcie negocjacji akcesyjnych. Zgodnie bowiem z załącznikiem IV do Traktatu władze polskie zgłosiły udzielanie pomocy na podstawie zezwoleń wydanych przed dniem 1 stycznia 2001 r. wyłącznie do dnia 31 grudnia 2017 r.

Pismem z 7 listopada 2017 r. organ poinformował skarżącą o prawie do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz do pisemnego wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji rozstrzygającej wniosek. Korzystając z przysługującego prawa pełnomocnika spółki pismem z 22 listopada 2017 r. przedstawił stanowisko w sprawie, w którym podkreślił, że niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie określonym w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego rodzi konsekwencje przewidziane w art. 11 ust. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2017 r. poz. 2168). Wskazując powyższe przywołał wyroki NSA z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 20/17, z dnia 5 grudnia 2013 r., II GSK 1167/12, z dnia 19 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 3905/16 oraz WSA w Warszawie z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt VI Sa/Wa 2944/15. Podniósł również, że w jego ocenie, dołączona do akt postępowania opinia UOKiK z dnia 27 października 2017 r., nie może stanowić dowodu w przedmiotowej sprawie i nie powinna być brana pod uwagę w trakcie rozstrzygania sprawy.

W dniu 26 marca 2018 r. pełnomocnik spółki wniósł o wydanie zaświadczenia o rozstrzygnięciu wniosku o zmianę zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej zgodnie z wnioskiem z 13 kwietnia 2017 r. Odwołując się do treści art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wskazał, że zgodnie z jego treścią w sytuacji gdy organ nie rozpatrzy wniosku w terminie, uznaje się, że wydał rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy, chyba że przepisy ustaw odrębnych ze względu na nadrzędny interes publiczny stanowią inaczej. W jego ocenie niezałatwienie w terminie wniosku z dnia 13 kwietnia 2017 r. o zmianę ww. zezwolenia uzasadnia wystąpienie z wnioskiem o wydanie zaświadczenia. Podkreślił, że zaświadczenie jest niezbędne spółce do potwierdzenia prawa przedsiębiorcy do prowadzenia działalności na terenie [...]SSE zarówno wobec organów samej strefy, jak i organów państwowych oraz osób trzecich.

Postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] organ odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego wystąpienie skutków w postaci załatwienia sprawy zgodnie z wnioskiem z 13 kwietnia 2017 r. W uzasadnieniu podkreślił, że zgodnie z obowiązującymi przepisami zmiana zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej następuje w drodze decyzji wydanej przez ministra właściwego do spraw gospodarki na wniosek przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w specjalnej strefie ekonomicznej. Podstawę materialno prawną tej decyzji jest przepis art. 19 ust. 4 ustawy o sse, sama zaś decyzja wydawana jest w trybie kpa, tj. trybie właściwym dla wydania decyzji administracyjnej, która określa sytuację prawną podmiotu. Tym samym ustawa nie przewiduje możliwości rozpatrzenia wniosku w innej formie. W opinii organu wniosek spółki o wydanie zaświadczenia nie stanowi prostego poświadczenia stanu prawnego będącego aktem wiedzy organu wynikającego z prowadzonych rejestrów, bądź dokumentów będących w jego posiadaniu wynikających z kompetencji przypisanych organowi. Wniosek zawiera żądanie wydania zaświadczenia, które przesądzałoby stan prawny zaistniały po złożeniu wniosku, a to zdaniem organu stanowi interpretację sytuacji prawnej przedsiębiorcy. W ocenie organu, sytuację prawną przedsiębiorcy określa obecnie zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej oraz wniosek o jego zmianę. Tak ukształtowanej sytuacji prawnej organ nie jest uprawniony poświadczyć na podstawie art. 217 kpa. Wydanie zaświadczenia stanowiłoby potwierdzenie interpretacji stanu prawnego opisanego we wniosku o wydanie zaświadczenia a do tego organ nie jest uprawniony na podstawie art. 217 kpa.

Decyzją z [...] maja 2018 r. nr [...] Minister Przedsiębiorczości i Technologii, działając m.in. w oparciu o art. 19 ust. 4 ustawy o sse odmówił zmiany ww. zezwolenia.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z [...] kwietnia 2018 r. skarżąca zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 196 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej z dnia 6 marca 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 650) w zw. z art. 35 § 3 kpa poprzez ich niezastosowanie i pominięcie, że (i) sprawa z wniosku przedsiębiorcy o zmianę zezwolenia nie została załatwiona w terminie miesięcznym określonym w art. 35 § 3 kpa (a zatem nastąpiło przekroczenie ustawowych terminów); (ii) art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej znajduje zastosowanie w sprawach przedsiębiorców z wniosków o zmianę zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych; (iii) sprawa z wniosku przedsiębiorcy o zmianę zezwolenia została już rozpoznana zgodnie z wnioskiem (w trybie tzw. "fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy"), a zatem wydanie zaświadczenia było możliwe;

2) art. 217 § 1 oraz 2 pkt 2 kpa oraz art. 218 § 1 kpa w zw. z art. 7 kpa w zw. z art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 219 kpa poprzez uznanie, że: (i) w przedmiotowej sprawie stan prawny, o którego potwierdzenie we wnioskowanym zaświadczeniu wnosił przedsiębiorca nie wynika z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu; (ii) wydanie zaświadczenia w sprawie "nie stanowi prostego poświadczenia stanu prawnego będącego aktem wiedzy organu wynikającego z prowadzonych rejestrów, bądź dokumentów będących w jego posiadaniu wynikających z kompetencji przypisanych organowi"; (iii) wniosek przedsiębiorcy o zmianę zezwolenia nie jest dokumentem wytworzonym przez organ, ani też będącym w wyłącznym posiadaniu organu; a w konsekwencji powyższego uznanie, że nie zostały spełnione przesłanki z art 217 § 1 oraz § 2 pkt 2 kpa w zw. z art. 218 § 1 kpa, co doprowadziło do odmowy wydania wnioskowanego zaświadczenia podczas, gdy (i) w związku z zastosowaniem w przedmiotowej sprawie art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej sprawa o zmianę zezwolenia została rozstrzygnięta zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy, a zatem stan prawny jest już przesądzony i nie może zostać zmieniony odmienną decyzją (stanowiłoby to bowiem rozstrzygnięcie sprawy już załatwionej); minister jako organ właściwy w sprawie rozstrzygnięcia wniosku o zmianę zezwolenia posiadał wszystkie dane niezbędne do wydania zaświadczenia; (iii) zostały spełnione wszystkie przesłanki zobowiązujące Ministra Przedsiębiorczości i Technologii do wydania zaświadczenia o żądanej przez stronę treści;

3) art. 218 § 2 kpa w zw. z art. 7 kpa w zw. z art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez (i) pominięcie, że sprawa o zmianę zezwolenia została już rozstrzygnięta zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy (na podstawie art. 11 ust. 9 ww. ustawy); (ii) w konsekwencji uznanie, że w przedmiotowej sprawie konieczne byłoby przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, co do kwestii rozstrzyganych decyzją administracyjną; (iii) co doprowadziło do nie przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie zmierzającego do potwierdzenia, że sprawa z wniosku przedsiębiorcy o zmianę zezwolenia, co do której przedsiębiorca domaga się wydania zaświadczenia, została już rozstrzygnięta;

4) art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania uczestników do władzy publicznej, prowadzącym do wniosku, iż przewidziane prawem sposoby rozstrzygnięcia sprawy tj. milczące załatwienie sprawy przewidziane w art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie mają mocy prawnej i nie mogą zostać potwierdzone przez organ.

Wskazując powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Organ zanegował możliwość zastosowania w sprawie art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jak również możliwość poświadczenia, na podstawie art. 217 kpa, sytuacji prawnej skarżącej powstałej po złożeniu wniosku o zmianę zezwolenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego wystąpienie skutków w postaci załatwienia sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącej z 13 kwietnia 2017 r. o zmianę zezwolenia nr [...] z dnia [...] marca 1999 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej.

Istota sprawy dotyczy spornych pomiędzy stronami dwóch kwestii, tj. skutku prawnego rozstrzygnięcia sprawy z wniosku skarżącej z 13 kwietnia 2017 r. przez organ po upływie terminów do jej załatwienia, a tym samym stworzenia na podstawie art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej fikcji prawnej rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącej oraz możliwości poświadczenia tego faktu w trybie art. 217 kpa.

W ocenie Sądu, w obu spornych kwestiach rację należało przyznać stronie skarżącej.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do możliwości zastosowania w sprawie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej przepisu art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni akceptuje i przyjmuje za własny pogląd wyrażony w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 5 grudnia 2013 r., II GSK 1167/12; z dnia 28 marca 2017 r., II GSK 20/17; z dnia 19 lipca 2017 r., II GSK 3905/16 i z dnia 15 listopada 2017 r. II GSK 441/17, CBOSA), zgodnie z którym przepis art. 11 ust. 9 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych znajduje zastosowanie do postępowania z wniosku przedsiębiorcy w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Przyjęta przez ustawodawcę w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej konstrukcja fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy przedsiębiorcy ma charakter klauzuli generalnej i znajduje zastosowanie we wszystkich sprawach przedsiębiorcy - poza wyjątkami wynikającymi z przepisów odrębnych ustaw. Ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych nie zawiera przepisu wyłączającego stosowanie art. 11 ust. 9 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych.

Przechodząc natomiast do kwestii związanych z wydaniem zaświadczenia w trybie art. 217 i 2018 kpa, Sąd podkreśla, że tego typu zaświadczenie podlega ścisłym regułom określającym nie tylko sposób jego wydawania, ale także regulującym prawo obywatela do żądania wydania danego zaświadczenia.

Zgodnie z treścią art. 217 § 2 pkt 1 i 2 kpa zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Natomiast zgodnie z treścią art. 218 § 1 kpa w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 kpa, czyli w przypadkach, w których dana osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Najprościej rzecz ujmując zaświadczenie musi być osobie starającej się o jego wydanie potrzebne z uwagi na przepis prawa wymagający legitymowania się takim zaświadczeniem albo z uwagi na interes prawny zainteresowanego. Interes prawny w postępowaniu o wydanie zaświadczenia należy rozumieć jako sytuację podmiotu ukształtowaną przez przepis prawa materialnego lub procesowego, z którego wynika dla jednostki konieczność czy potrzeba uzyskania jakiegoś zaświadczenia.

W uzasadnieniu wniosku o wydanie zaświadczenia skarżąca wskazuje, że wnioskowane zaświadczenie jest niezbędne do potwierdzenia prawa do prowadzenia działalności gospodarczej na terenie [...]SSE w oparciu o zezwolenie oraz do korzystania z zezwolenia, zarówno wobec samej strefy, jak i jej organów.

Organ odmawiając wydania zezwolenia prawidłowo wskazuje, że zaświadczeniem w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego jest urzędowe potwierdzenie w formie pisemnej obiektywnie istniejącego stanu rzeczy na podstawie posiadanych przez organ administracji dokumentów, dokonane na żądanie zainteresowanej osoby, której interes oparty jest na prawie. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonanie, w trybie dotyczącym wydania zaświadczenia, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaznacza również, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia nie zmierza do rozpatrzenia sprawy administracyjnej, ale co najwyżej do odnalezienia danych w celu potwierdzenia istniejącego obecnie lub w przeszłości stanu. Nieuwzględniając natomiast możliwości zastosowania w sprawie art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej błędnie wywodzi, że wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 kpa, w przypadku skarżącej, stanowiłoby akt woli organu i przesądzałoby tym samym stan prawny zaistniały po złożeniu wniosku o zmianę zezwolenia.

Zdaniem Sądu wydanie zaświadczenia potwierdzającego sytuację prawną przedsiębiorcy (wnioskującego o zmianę zezwolenia na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej) powstałą po złożeniu wniosku o zmianę zezwolenia i upływie terminu zakreślonego na jego rozpoznanie, nie można uznać za akt rozstrzygający o jego prawach i obowiązkach. Potwierdzona w orzeczeniach sądów administracyjnych możliwość zastosowania (w sprawie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej) art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nakłada na organ niejako obowiązek ustalenia, czy w stanie faktycznym danej sprawy, po złożeniu wniosku o zmianę zezwolenia a przed wydaniem decyzji w trybie art. 19 ust. 4 ustawy o sse doszło do naruszenia terminu rozpoznania wniosku o zmianę zezwolenia. Powyższe ustalenia nie są bezpośrednio związane z postępowaniem w sprawie wydania zaświadczenia, a jedynie dostarczają informacji na potwierdzenie stanu rzeczy, zaistniałego w toku postępowania o zmianę zezwolenia. Naruszenie terminu rozpoznania wniosku o zmianę zezwolenia na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej stanowi podstawę do uchylenie decyzji odmowej wydanej w trybie art. 19 ust 4 ww. ustawy (por. wyrok NSA z 19 lipca 2017 r., II GSK 3905/16, wyrok NSA z 1 marca 2018 r., II GSK 5295/16).

W niniejszej sprawie, skarżąca domaga się wydania zaświadczenia, które potwierdzi okoliczność pozytywnego rozpatrzenie sprawy z wniosku o zmianę zezwolenia na prowadzenie działalności [...]SSE, na skutek zastosowania w sprawie art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Z treści zaskarżonego postanowienia nie wynika, aby organ brał pod rozwagę możliwość zastosowania w sprawie ww. przepisu. W odpowiedzi na skargę natomiast kategorycznie stwierdza, że powyższy przepis nie ma zastosowania w sprawie prowadzonej z wniosku skarżącej z 13 kwietnia 2017 r.. Powyższe zdaniem Sądu wskazuje, że podjęte przez organ działania naruszały przepisy postępowania i tym samym uzasadniały uchylenie zaskarżonego postępowania. Sąd podkreśla, że fikcja pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku przedsiębiorcy wywołuje skutki tożsame jak w sytuacji wydania rozstrzygnięcia przez organ (por. teza wyroku NSA z 20 października 2015 r. II GSK 1922/14) dlatego też nie można przyjąć, że powyższa okoliczność nie mogłoby znaleźć odzwierciedlenia w zaświadczeniu wydanym w trybie art. 217 kpa. Ponownie rozpoznając sprawę organ obowiązany będzie uwzględnić rozważania Sądu i ustalić w pierwszej kolejności, czy w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Powyższe ustalenia w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych pozwolą na ewentualne potwierdzenie, czy w skutek zaistniałych w toku postępowania okoliczności (przekroczenia terminu rozpozna wniosku) udzielone skarżącej w dniu [...] marca 199 r. nr [...] zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...]SSE zostało przedłużone zgodnie z wnioskiem skarżącej z 13 kwietnia 2017 r. (tj. do dnia, z jakim upływa okres na jaki została ustanowiona strefa - art. 19 ust. ustawy o specjalnych strefach ekonomiczny).

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Orzekając o zwrocie kosztów postępowania, Sąd działał na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie wynagrodzeni za czynności adwokatów (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).