Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 274/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Go 274/11

Uzasadnienie

J.S. ( dalej: skarżący, strona) złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2011r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] maja 2010r. nr [...] ustalającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2006 rok w wysokości 867.193 zł.

W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe wydały orzeczenie uwzględniając następujący, ustalony w toku postępowania podatkowego, stan faktyczny:

Wobec małżonków J. i J.S. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej przeprowadził postępowania kontrolne w zakresie źródeł przychodu, wartości poniesionych wydatków oraz zgromadzonego mienia w 2006r. oraz prawidłowości opodatkowania czynności cywilnoprawnych za 2006r.

Ustalono, że pomiędzy małżonkami S. od momentu zawarcia związku małżeńskiego obowiązywał ustrój wspólności majątkowej. Źródłami przychodów w 2006 roku były dochody małżonków S. z prowadzonych działalności gospodarczych oraz przychody ze stosunku pracy J.S. (małżonka skarżącego w okresie od 1997r. do 2006r. pracowała w Gminnej Spółdzielni [...], natomiast w okresie od 2003 do marca 2006r. prowadziła działalność gospodarczą w spółce "N" wraz z M.K. - jej udział w spółce wynosił 50%, zaś skarżący prowadził działalność gospodarczą pod nazwą "R" w zakresie handlu olejami przemysłowymi), a także dochód uzyskany ze sprzedaży samochodu osobowego marki [...].

Na podstawie oświadczeń złożonych przez małżonków S., deklaracji i zeznań (zarówno w podatku dochodowym od osób fizycznych, jak i w podatku od towarów i usług), dokumentów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz kart kontowych otrzymanych z Urzędu Skarbowego, Dyrektor UKS ustalił wydatki poniesione w 2006 roku między innymi na utrzymanie rodziny, zakup samochodu czy wydatki związane z prowadzona działalnością gospodarczą.

Analiza wydruków historii operacji bankowych dotyczących kont osobistych, jak i związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą małżonków S. pozwoliła ponadto na stwierdzenie, że J.S. ze wspólnego rachunku bankowego dokonał przelewu kwoty w łącznej wysokości 2.911.871,88 zł na rachunek bankowy Z. i M.C. oraz firmy "D" Z.C.; wpłaty dokonywane na konto najczęściej opisane były tytułem "przedpłata na usługę budowlaną", "przelew środków".

Przesłuchana w w dniu [...] marca 2010 r. J.S. zeznała, że nie miała wiedzy na temat przekazywania środków pieniężnych na konta Z.C. i M.C., gdyż sprawami tymi zajmował się jej mąż. Wiedziała jedynie, że jej małżonek prowadził jakieś interesy ze Z.C., on też miał wykonać usługę związaną z wykończeniem ich domu. Stwierdziła ponadto, że Państwa C. widziała raz w życiu ale nie pamięta w jakich okolicznościach ich poznała.

Z kolei J.S. pierwsze wyjaśnienie odnośnie przekazanych wpłat na rzecz M. i Z.C. złożył w dniu [...] lipca 2007r., kiedy to potwierdził, że w okresie od 2005 do 2006 roku dokonywał wpłat na konto M.C. w wysokości 789.714,11 zł z przeznaczeniem na zakup luksusowego samochodu marki [...] oraz grę hazardową totalizatora wspólnie z M.C.. Kwota około 550.000 zł została zwrócona, powyższą zaś kwotę spożytkował na dokończenie domu mieszkalnego.

Natomiast w piśmie z dnia [...] sierpnia 2008r. J.S. wyjaśnił, że "złożone oświadczenie o wykazanym obrocie finansowym należy rozliczyć w następujący sposób: wpłacona zaliczka w 2006 roku na usługę budowlaną w kwocie 385.000zł. Pozostała kwota około 400.000 zł dotyczyła tylko obrotu gotówkowego, z tej kwoty o ile sobie dobrze przypominam i kojarzę kwota około 260.000 zł dotyczyła obrotu w 2005r. oraz kwota 140.000 zł w 2006r. Nie przypominam sobie już czego miały dotyczyć ww. wpłaty ale sądzę, że miał być kupiony samochód oraz planowana była wycieczka statkiem po morzu Śródziemnym wraz z pobytem sylwestrowym. W wyniku tego obrotu gotówkowego do żadnej transakcji finansowej nie doszło a wpłacone pieniądze zostały zwrócone po wpłacie, w gotówce".

Na podstawie dokumentów otrzymanych z Urzędu Kontroli Skarbowej ustalono, że J.S. w roku 2006 wpłacił na konto firmy D PHU Z.C. prowadzonym przez Bank S.A kwotę 384.349,51 zł tytułem "przedpłaty na wykonanie usługi budowlanej". Na powyższą okoliczność D P.H.U Z.C. wystawił fakturę VAT wewnętrzną Nr [...] - faktura zaliczkowa z dnia [...].11.2006r. dla nabywcy – J.S. na roboty budowlane/budynek mieszkalny na kwotę netto 359.205,00 zł, VAT wg stawki 7% 25.144,35 zł, brutto 384.349,35 zł.

Z zeznania i wyjaśnienia do protokołu przesłuchania w charakterze świadka z dnia [...] listopada 2008 roku Z.C. wynikło, iż środki pieniężne wpłacone w 2006 roku przez J.S. przeznaczone były na roboty budowlane. Świadek ten zeznał ponadto, że "Później pieniądze mu oddałem, bo nie doszliśmy do porozumienia bo on miał za duże oczekiwania w stosunku do naszych możliwości..." (...) "Oddawałem mu to w transzach po około 5 czy 10 tysięcy złotych, za każdym razem on mi kwitował odbiór na druczkach kasowych, które są w księgowości - chyba KW. Prawdopodobnie oddałem mu te pieniądze albo w 2006 roku albo w 2007 roku." (...). Na poparcie swoich zeznań Z.C. do pisma z dnia [...] listopada 2008r. dołączył kserokopie dowodów wpłaty GOT tytułem zwrotu zaliczki na roboty budowlane wystawione dla J.S. - KW w ilości 9 szt. oraz sprostował swoje zeznania wyjaśniając, że zwrot zaliczki nastąpił w 2008 roku, a nie jak zeznał wcześniej w 2006 i 2007 roku. W odpowiedzi natomiast na wezwanie organu, pismem z dnia [...].01.2009r. ww. świadek oświadczył, że płatności dokonywane na konto przez J.S. dotyczyły zakupu auta osobowego, jednak ze względu na brak dokonania transakcji środki te zostały zwrócone w całości, w gotówce, bezpośrednio J.S. oraz, że dotyczyło to transakcji nie związanych z działalnością gospodarczą.

Zdaniem organów powyższych wyjaśnień nie potwierdza analiza rachunku bankowego, ponieważ wpłaty dokonywane na konto w Banku [...] przez J.S. najczęściej opisane były jako "przedpłata na usługę budowlaną" lub "przelew środków", a właścicielem tego konta jest D P.H.U C.Z., zatem dotyczy ono działalności gospodarczej.

Na okoliczność przekazywanych środków finansowych pomiędzy skarżącym a M.C. w dniu [...] marca 2009r. wyjaśnienia w charakterze świadka złożyła M.C., która zeznała, że nie pamięta ażeby J.S. dawał jej jakiekolwiek pieniądze czy to w postaci przelewów bankowych czy to w gotówce, co zaś się tyczy wpłat na wspólne konto małżonków C. to jeśli współpracował z jej mężem to może i wpłacał. Wyjaśniła "Nie pamiętam takiej sytuacji abym coś załatwiała dla pana S., coś co byłoby związane ze sprawą finansów, konkretnymi pieniędzmi" i dalej "Nie gram w gry hazardowe. Czasami grywam w totalizatora czyli skreślam lotto, ale nie przypominam sobie abyśmy zakładali spółkę z panem S. do gry w totalizatora". Odnośnie zakupu luksusowego samochodu marki [...] w 2006 roku przez J.S. zeznała, że u niej nie zamawiał oraz, że ona nie pośredniczyła w zakupie samochodu, chociaż słyszała od męża, że J.S. chce kupić dobry samochód a jej mąż miał pomóc mu w znalezieniu takiego samochodu. Ostatecznie jednak nie wiedziała czy skarżący kupił taki samochód. Nie wiedziała również nic na temat rzekomo planowanej wycieczce po Morzu Śródziemnym wraz z pobytem sylwestrowym.

W złożonych w dniu [...] lipca 2009r. zastrzeżeniach do protokołu kontroli pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż poczynione w protokole kontroli ustalenia oparte zostały na niepełnym materiale dowodowym. Jego zdaniem, organ kontroli skarbowej nie przeprowadził analizy obrotów na rachunkach bankowych podatnika w zakresie wpływów na tenże rachunek, skupiając się głównie na wydatkach ponoszonych z tego rachunku, a więc organ winien poddać wnikliwej analizie również wpływy na rachunek bankowy podatnika podobnie jak to uczynił z wydatkami. Równocześnie pełnomocnik stwierdził, iż po przeprowadzeniu analizy wpływów i wypływów z konta należącego do strony konieczne może być przeprowadzenie dowodów ze źródeł osobowych tj. przesłuchanie strony i świadków na okoliczność dokonywanych wpłat na rachunek bankowy, które opiewają na znaczną kwotę, a tym samym nie mogą zostać pominięte w postępowaniu dowodowym.

W świetle powyższego w dniu 26 sierpnia 2009r. pełnomocnik strony złożył wniosek o ponowne przesłuchanie w charakterze świadków Z. i M.C. na okoliczność dokonywanego obrotu pieniężnego pomiędzy nimi a J.S. ze względu na fakt, iż poprzednio przeprowadzone przesłuchanie miało bardzo ogólny charakter i nie odnosiło się w pełni do szczegółowych dowodów w postaci dokumentów ujawnionych w postępowaniu. Równocześnie pełnomocnik wnioskował o uwzględnienie nowych dowodów dotyczących gromadzenia przez stronę oszczędności w latach aktywności zawodowej podatnika.

W odpowiedzi na złożone wyjaśnienia do ustaleń kontroli stwierdzono, iż ustalona w protokole kontroli nadwyżka wydatków nad przychodami w roku 2006, dokonana została na bazie zebranych dowodów w tym na bazie dostarczonych przez stronę dokumentów. Organ kontroli skarbowej przeprowadził analizę obrotów na rachunku bankowym podatnika, w tym również w zakresie wpływów na wskazany przez niego rachunek. Organowi znany był fakt dokonywania na nim wpłat gotówkowych, jednakże zarówno z zapisów na koncie bankowym jak i też złożonych wyjaśnień przez stronę nie wynikało z jakich źródeł one powstały; również małżonkowie S. nie wskazali źródła pochodzenia tej gotówki.

Postanowieniem z dnia [...] października 2009r. Nr [...] odmówiono przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania świadków wymienionych we wniosku z dnia [...] sierpnia 2009r.

Natomiast, w dniu [...] listopada 2009r. do protokołu przesłuchania J.S. zeznał, iż przekazane środki pieniężne na konto M.C. w Bank [...] w kwocie ogółem 475.104,11 zł przeznaczone były na zakup luksusowego samochodu marki [...], wpłaty dokonywane były jednorazowo w gotówce w wysokościach od 40.000,00 zł do 80.000,00 zł. Transakcja ta nie doszła do skutku, ponieważ za każdym razem przedmiotowy samochód nie spełniał jego oczekiwań. Środki pieniężne na zakup samochodu wpłacane były na konta bankowe wskazane przez Z.C. z tym, że na dowodach wpłat nie określił celu przeznaczenia wpłacanych pieniędzy. Samochód miał kosztować ok. 100-120 tys. EURO. Wpłaconą na zakup samochodu gotówkę Z.C. zwrócił mu w kilku ratach. Był to zwrot gotówki "z ręki do ręki", transakcje te odbywały się w następujący sposób: J.S. wpłacał na konto wskazane przez Z.C. np. 50.000,00 zł, w momencie kiedy transakcja nie doszła do skutku Z.C. oddawał mu pieniądze w gotówce.

Zaś wpłaty na rachunek bankowy M.C. przekazane zostały przelewem (kwota 33.854,11 zł w dniu [...].12.2005r. jako zapłata "za pobyt w Szczecinie") oraz gotówką pobraną z konta. Natomiast wpłacona kwota na konto firmy D Z.C. w Bank w wysokości 384.349,51 zł przeznaczona była na roboty budowlane (dokończenie elewacji, ogrodzenia, poddasza) domu jednorodzinnego położonego w [...] należącego do małżonków S., którego odbiór techniczny nastąpił w 2002 r. oraz na wybudowanie garażu; koszt robót strony określiły na kwotę około 400.000 zł. Roboty miały być rozpoczęte w 2007r. J.S. nie chciał przekazać całej kwoty jednorazowo, przekazywał pieniądze w ratach. Z uwagi na to, że inwestycja nie doszła do skutku Z.C. oddał całą wpłaconą kwotę w roku 2008.

Stwierdził ponadto, że wpłata 60.000 zł dokonana na osobiste konto Z.C. prowadzone w Bank dotyczy przedpłaty na zakup samochodu. Na taki sam cel, jak również na wspomniane roboty budowlane przelana została gotówka w wysokości 1.992.418,26 zł na rachunek bankowy w Banku [...] należący do firmy D Z.C.. Z zapisów na rachunku bankowym wynika jednak, że na usługi budowlane przelano kwotę 1.004.752,36 zł natomiast pozostałą gotówkę w kwocie 981.495,90 zł wpłacono jako "przelew środków". Stwierdził ponadto, że pieniądze te zostały mu zwrócone w formie gotówki, którą następnie wpłacał na swoje konto, nie pobierał żadnych dokumentów potwierdzających zwrot otrzymanej gotówki.

Organ podatkowy zwrócił przy tym uwagę, że przelewy dokonane przez J.S. na wykonanie usług budowlanych w kwocie 384.349,51 zł, Z.C. zaliczył do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Kwota ta została wpłacona przez stronę na konto firmy "D" Z.C. w Banku, na tę też kwotę opiewa faktura, a następnie jej korekta. Natomiast wpłacona przez J.S. kwota 1.004.752,36 zł, która dotyczyła wpłaty na usługi budowlane przelana została na konto firmy "D" w Banku S.A. i nie została ujęta w działalności gospodarczej prowadzonej przez Z.C..

Ponadto, organ podatkowy I instancji przyjął kwotę oszczędności małżonków S. przechowywanych poza systemem bankowym według stanu na dzień [...] stycznia 2006r. w wysokości 450.000 zł (według oświadczenia 400.000-500.000 zł), natomiast na koniec 2006 r. w kwocie 30.000,00 zł. Jak małżonkowie zeznali, były to ich wspólne oszczędności zebrane z długoletniej pracy, jak również z likwidacji książeczek mieszkaniowych należących do członków rodziny skarżącego oraz likwidacji lokat, zaś zebrany materiał dowodowy dotyczący osiągniętych przychodów i poniesionych wydatków J. i J.S. za okres 1997-2005 wyjaśnienia te potwierdza.

Dodatkowo, pełnomocnik strony do materiału dowodowego załączył zaświadczenie z dnia [...] marca 2010 r. wydane przez firmę A zajmującą się skupem i sprzedażą pojazdów z Niemiec, w którym potwierdziła, że w latach 2005-2006 miała kontakt z firmą "D" i jej Dyrektorem zarządzającym Z.C. oraz, że na jego zlecenie w ww. okresie poszukiwano samochodu osobowego [...] względnie [...] z pełnym wyposażeniem. Jednak po przedstawieniu wielu ofert, poszukiwania odpowiedniego pojazdu zgodnie z wymaganiami Z.C. zostały przerwane, a 2 lata później znaleziono dla Z.C. samochody ciężarowe.

W ocenie organu podatkowego, dostarczone przez pełnomocnika ww. pismo nie przesądzało, że samochód ten miał być kupiony dla J.S.. W toku prowadzonego postępowania nie przedstawiono żadnego materialnego i wiarygodnego dowodu, który świadczyłby o tym, że samochód ten miał być przeznaczony właśnie dla J.S.. Z treści pisma wynikało jedynie, że była to zwykła oferta jakich jest tysiące na stronach internetowych. Ponadto, gdyby istotnie Z.C. zlecił niemieckiej firmie zakup samochodu osobowego m-ki [...] dla skarżącego to dokonałby chociażby minimalnej przedpłaty na jego zakup tym bardziej, że dysponował środkami pieniężnymi J.S., w imieniu którego załatwiał powyższą transakcję. W związku z powyższym, wpłaty i wypłaty z konta J.S. dokonane w tym samym dniu nie mogły dotyczyć wspomnianej transakcji.

Pełnomocnik strony do materiału dowodowego dołączył umowę kupna-sprzedaży samochodu marki [...] nr rej. [...] na podstawie której małżonkowie S. dnia [...] kwietnia 2006r. sprzedali ww. pojazd za kwotę 16.000 zł. Fakt ten znany był organowi kontroli, a uzyskany przychód przyjęty został do rozliczenia.

Ponadto, do protokołu przesłuchania strony z dnia [...] marca 2010r. J.S. zeznał, iż jego udział w wydatkach na utrzymanie rodziny oraz utrzymanie domu wyniósł 70%, również jego małżonka zeznała, iż jej udział w ponoszonych wydatkach na powyższe cele wyniósł 30%.

W związku jednak z tym, że pomiędzy małżonkami S. w kontrolowanym okresie tj. w 2006 r. jak i w latach poprzedzających istniał ustrój wspólności majątkowej to organ przyjął, iż wszystkie wydatki zaspakajane były z majątku wspólnego małżonków w konsekwencji czego zarówno dochody jak i ponoszone w 2006 roku wydatki przypadają na każdego z małżonków w wysokości 50%.

Na podstawie protokołu przesłuchania strony oraz zapisów na rachunkach bankowych organ I instancji uznał, iż z konta należącego do J. i J.S. przelano środki na rachunki bankowe należące do M. i Z.C. z przeznaczeniem na:

-wykonanie usługi budowlanej 1.389.101,87zł

(kwota 384.349,51zł + 1.004.752,36zł z kwoty 1.992.418,26zł)

- zakup luksusowego samochodu 1.516.600,01zł

(kwota 60.000,00zł + 475.104,11 zł + 981.495,90zł z kwoty 1.992.418,26 zł)

- opłata za pobyt w Szczecinie 6.170,00zł

(kwota 6.170,00 zł z kwoty 1.992.418,26zł).

W świetle różniących się, niejednoznacznych, a wręcz rozbieżnych zeznań dotyczących wpłat kwot na nieokreślony cel w łącznej wysokości 2.911.871,88 zł, organ kontroli skarbowej uznał ww. dokonane w 2006 roku wpłaty na rzecz M.C., Z.C. oraz D PHU Z.C. jako wydatki 2006 roku poniesione przez J. i J.S..

Reasumując, w wyniku zebranych materiałów i dowodów w sprawie organ I instancji ustalił:

• kwotę wydatków poniesionych przez małżonków S. w 2006 r. w wysokości 3.322.161,86 zł, z czego połowa tj. 1.661.080,93 zł przypadała na Skarżącą,

• kwotę przychodów osiągniętych w 2006r. w łącznej kwocie 512.247,58 zł z czego kwota w wysokości 50% przypadająca na J.S. to 256.123,79zł;

• stan oszczędności na dzień 1 stycznia 2006r. i 31.12.2006r. przypadający na J.S. przedstawia się następująco:

-stan środków pieniężnych na dzień [...].01.2006r. to 290.077,41 zł (na rachunkach bankowych 65.077,41 zł i w gotówce przechowywanych w domu 225.000 zł),

-stan środków pieniężnych na dzień [...].12.2006r. to 41.377/02 zł (na rachunkach bankowych 26.377,02 zł i w formie gotówkowej 15.000 zł).

Powyższe ustalenia odzwierciedlenie znalazły w decyzji Dyrektora UKS z dnia [...] maja 2010r. nr [...], w której stwierdził brak pokrycia poniesionych przez J.S. w roku podatkowym 2006 wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania w wysokości 1.156.256,75 zł i w myśl przepisów art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i określił zobowiązanie w wysokości 867.193zł.

W odwołani od ww. decyzji skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez ustalenie zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w sytuacji, gdy podatnik dysponował środkami finansowymi pochodzącymi ze źródeł ujawnionych w latach poprzednich oraz w okresie bieżącym, pokrywającymi poniesione w 2006 roku wydatki, a pismami z dnia [...] lipca 2010 r. i [...] września 2010 r. złożył wnioski dowodowe o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków:

-K.T. - na okoliczność tego, że częstokroć, pod nieobecność J.S., który wynajmował pomieszczenia biurowe w siedzibie jego firmy - odbierał gotówkę przewożoną przez M.K., którą następnie przekazywał J.S.,

-M.K. - na okoliczność, że częstokroć, przy okazji wyjazdu po towar do Hurtowni R, przewoził na prośbę Z.C. (którego firma sąsiadowała z jego firmą) gotówkę przeznaczoną dla J.S., którą przekazywał następnie J.S. osobiście lub - w przypadku jego nieobecności – K.T.,

-M.W. - na okoliczność, iż pracował w jednym pomieszczeniu biurowym z J.S. i wielokrotnie obserwował sytuacje, w których J.S. odbierał różne kwoty pieniędzy od M.K..

W toku prowadzonego postępowania odwoławczego, na wniosek pełnomocnika strony skarżącej z dnia [...] września 2010 r., ponownie przesłuchano w charakterze świadka Z.C., który zeznał, że J.S. zna od wielu lat, że firma "D" PHU Z.C. zawarła z nim umowę na roboty budowlane polegające na wykończeniu domu małżonków S. położonego w [...] oraz prac ziemnych przed posesją, konkretnie nie pamięta jakich prac miała dotyczyć zawarta umowa, ale koszt robót miał wynieść ok. 300.000 zł, z tym że roboty budowlane nie zostały rozpoczęte, ponieważ J.S. często żądał korekt i zmian do kosztorysu sporządzonego przez świadka i kierownika budowy. J.S. w związku z zawartą umową, ale jeszcze przed rozpoczęciem robót przekazywał mu gotówkę w różnej wysokości (w sumie była to kwota 384.349,35zł), którą świadek traktował jako zaliczki na poczet wykonania przyszłych robót. Kwotę tą oddał J.S. w całości lecz nie pamięta kiedy. Na pytanie z jakiego tytułu została przekazana przez J.S. na konto firmy "D" kwota w wysokości 1.999.418,26 zł świadek stwierdził, że były to pieniądze wpłacane jako zaliczki na zakup samochodu marki [...]. Natomiast na pytanie dlaczego nie wystawił faktury lub faktur zaliczkowych na kwoty, które wpływały na jego konto z określeniem "przedpłata na roboty budowlane" (z kwoty 1.992.418,26 zł przelano 1.004.752,36 zł jako zaliczki na roboty budowlane, pozostała kwota przelana została jako "przelew" lub "przelew środków") świadek stwierdził, iż: "Pan S. dokonywał wpłat na moje firmowe konta pieniędzy z różnych tytułów. Przed każdą wpłatą dzwonił do mnie i informował mnie o tym. Nie śledziłem tego, czy na przelewie było napisane "za roboty budowlane" czy był to zapis, że wpłaca mi pieniądze za zakup samochodu. Traktowałem te wpłaty jako wpłaty na załatwienie samochodu [...]. Zakup samochodu był usługą prywatną nie dotyczącą firmy. Nie zwracałem w ogóle uwagi na to, że J.S. wpłacał te pieniądze na moje konto firmowe." Jednakże do zakupu samochodu nie doszło; przedstawił J.S. kilkadziesiąt ofert z Austrii i Niemiec, może z Polski, ale żadna z tych ofert nie podobała się Panu S.. J.S. nigdy fizycznie nie oglądał żadnego samochodu oferowanego mu przez Z.C., również świadek nigdy nie sprowadził dla niego samochodu zarówno z kraju jak i z zagranicy, z reguły po obejrzeniu oferty rezygnował z zakupu, ponieważ jego zdaniem samochód miał za słabe wyposażenie, nieodpowiedni kolor oraz za duży przebieg. Podkreślił, że nigdy nie pośredniczył w zakupie samochodu dla innych osób tj. dla osób fizycznych jak i dla firm. Wpłaconą w 2006 roku przez J.S. gotówkę na łączna kwotę 1.992.418,26zł zwrócił w ratach tj. oddawał mu takie same kwoty jakie zostały wpłacone przez J.S.. Mogły być też takie sytuacje, że pieniądze które wpłynęły na poczet zakupu samochodu oddawał na drugi dzień lub za tydzień, dokładnie nie pamięta, nie notował kwot jakie oddawał J.S., ponieważ jak stwierdził posiada bardzo dobrą pamięć i zawsze wiedział ile pieniędzy ma zwrócić. Pieniądze oddawał w rożnych miejscach. Kiedy pieniądze oddawał osobiście odbywało się to najczęściej w siedzibie firmy R należącej do K.T.. Czasami prosił M.K., z którym zna się od wielu lat jak również prowadzi interesy (obie firmy współpracowały ze sobą) o pośrednictwo w przekazaniu pieniędzy. Bywały też takie sytuacje, że oddawał pieniądze osobiście J.S. spotykając się z nim na stacji benzynowej położonej w okolicach siedziby firmy R. W okolicznościach, kiedy J.S. był nieobecny w swojej firmie (firma J.S. mieściła się w wynajmowanym pomieszczeniu od spółki R K.T., M.T.) zostawiał pieniądze K.T. lub jakiemuś pracownikowi K.T., nie pamięta, aby kiedykolwiek oddawał pieniądze w siedzibie swojej firmy w [...]. Korzystał z pośrednictwa innych osób z uwagi na to, że nie zawsze miał czas by spotkać się z J.S.. Oddane J.S. pieniądze za pośrednictwem innych osób zapakowane były w reklamówkę. Nie pamięta w jakich nominałach oddawał pieniądze, ponieważ nie pamięta jakie były konkretne zwroty gotówki. Paczki były różnej wielkości w zależności od nominałów zwróconej kwoty. Pieniądze, które zwracał J.S. pobierane były z banku lub z kasy firmy. W momencie powierzenia pieniędzy czy to K.T., czy M.K. jak również pracownikowi K.T. (świadek nie znał tej osoby z nazwiska) nie pobierał od nich żadnych pokwitowań ani poświadczeń o przekazaniu dla J.S. gotówki.

Pomimo, że znał zarówno nazwę banku, w jakim J.S. posiadał rachunek bankowy jak i numer jego konta pieniądze oddawał każdorazowo w gotówce ponieważ jak stwierdził " Było prościej dla mnie oddać te pieniądze w gotówce".

Na pytanie czy w roku 2006 posiadał wspólne konto z M.C. (żona świadka) oraz z jakiego tytułu od J.S. na jej konto wpłynęła kwota 475.104,1 zł świadek stwierdził, iż: " Nie pamiętam, być może w 2006r. mieliśmy wspólne konto w banku " .... "Mogło się tak zdarzyć, że powiedziałem J.S., żeby wpłacił pieniądze na to konto" i dalej " Na konto to mogła wpłynąć kwota zaliczkowa na zakup luksusowego samochodu marki [...]". W kwestii przekazywania przez J.S. pieniędzy na różne konta należące do firmy "D" zeznał, iż " nie mam zielonego pojęcia dlaczego wskazywałem mu rożne konta".

W ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego przesłuchani zostali również świadkowie: M.K., K.T. i M.W.. Zeznali oni, że nie wiedzieli ile pieniędzy przekazywał Z.C. J.S. i z jakiego tytułu oraz nie potrafili stwierdzić, kiedy przekazanie takie miało miejsce (nie podali żadnych dat). Pieniądze te przekazywane były bez żadnego potwierdzenia, bez obecności osób trzecich. W momencie przekazania paczki (reklamówki) J.S. jej zawartość nie była sprawdzona, a więc nie ma dowodu, że zawierała w ogóle jakąś kwotę pieniędzy, co świadczy o tym, iż nie ma dowodu na to, że Z.C. oddawał pieniądze J.S.. Zwłaszcza, że Z.C. przekazując pieniądze przez "pośredników" nigdy nie informował ich z jakiego tytułu te pieniądze oddaje.

Dyrektor Izby Skarbowej po przeanalizowaniu całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, decyzją z dnia [...] lutego 2011r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podkreślając, że organ I instancji w wyczerpujący sposób zgromadził w sprawie materiał dowodowy, by następnie go wnikliwie przeanalizować i w prawidłowy sposób ocenić.

Organ odwoławczy podzielił ustalenia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej zawarte w orzeczeniu, że zarówno skarżący, jak i powołani świadkowie nie uprawdopodobnili, ani tym bardziej nie udowodnili że w rzeczywistości obrót środkami pieniężnymi pomiędzy skarżącym a małżonkami C. dotyczył tej samej kwoty, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego bo wielokrotnego jej zaliczenia przez organ kontroli skarbowej po stronie wydatków poniesionych w 2006 roku.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2011r. nr [...] doradca podatkowy T.Z., w imieniu skarżącego, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Pełnomocnik skarżącego przedstawił, ponownie jak w postępowaniu odwoławczym, zarzut naruszenia art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez ustalenie zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, w sytuacji gdy podatnik dysponował środkami finansowymi pochodzącymi ze źródeł ujawnionych w latach poprzednich oraz w okresie bieżącym pokrywającymi poniesione w 2006 roku wydatki.

W uzasadnieniu zaś wyjaśnił, że skarga ta została złożona w okrojonym brzmieniu oraz w terminie znacznie wcześniejszym aniżeli ten wynikającym z art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyłącznie ze względu na treść art. 239 f § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, co z kolei pozbawiło ją możliwości rzetelnego opracowania treści przysługującej jej skargi.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w świetle powyższego nie jest możliwym odniesienie się do treści skargi, gdyż zgodnie z twierdzeniem pełnomocnika, zarówno zarzuty skargi, jak i jej uzasadnienie zostaną jeszcze uzupełnione. Wnosząc o oddalenie skargi podkreślił jedynie, że zaskarżona decyzja nie wskazuje niezgodności z prawem materialnym, nie wskazuje na naruszenie procedury administracyjnej oraz nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Pismem procesowym z dnia [...] marca 2011 r., stanowiącym uzupełnienie skargi z dnia [...] lutego 2011 r., skarżący podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze, a dodatkowo zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania:

- art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwą, bo dowolną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie, a w szczególności wyjaśnień podatnika oraz zeznań świadków Z.C., M.K., K.T. i M.W. skutkującą wadliwym ustaleniem, że podatnik posiadał nieujawnione źródła dochodu oraz że zachodzą podstawy do obciążenia go zryczałtowanym podatkiem od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w 2006r.;

- art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego wadliwe zastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy decyzja winna być uchylona.

W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że organy podatkowe nie wykazały, że środki, które skarżący w 2006r. wpłacał na rachunki należące do M. i Z.C. oraz firmy PHU D Z.C. następnie wydatkował. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci wyjaśnień skarżącego i jego małżonki, zeznań wspomnianych świadków oraz licznych dokumentów potwierdzają wersję, zgodnie z którą podatnik wielokrotnie wpłacał na dobro rachunków należących do małżonków C. te same środki, których nie wydatkował w 2006r., lecz które posiadał i które następnie były mu zwracane i ponownie przez niego wpłacane.

Dyrektor Izby Skarbowej, uznając przedstawione zarzuty za bezzasadne, podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na skargę i wniósł o oddalenie skargi.

Dodatkowo, pismem z dnia [...] czerwca 2011 r., pełnomocnik skarżącego uzupełnił uzasadnienie zarzutów skargi z dnia [...] lutego 2011 r., uzupełnioną pismem z dnia [...] marca 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Istota sporu sprowadza się do oceny czy organy podatkowe zasadnie wymierzyły skarżącemu J.S. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu dochodów nie znajdujących odzwierciedlenia w ujawnionych źródłach przychodów.

Opisany wyżej tryb jest szczególny przede wszystkim z uwagi na konieczność stosowania przez organy podatkowe wyjątkowej procedury w celu prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania. Wydając zaskarżoną decyzję organy oparły się na regulacji wynikającej z art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zm. - zw. dalej u.p.d.o.f.) zgodnie, z którym wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. W przypadku, gdy stwierdzone zostanie, że poniesione wydatki nie znajdują pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oraz w zgromadzonych wcześniej zasobach finansowych, organ podatkowy zyskuje uprawnienie do przyjęcia, iż podatnik osiągnął przychody ze źródeł, których nie ujawnił.

Istotne znaczenie ma również zastosowana w art. 20 ust 3 u.p.d.o.f. formuła, że mienie zgromadzone przez podatnika w latach poprzedzających rok, w którym dokonano wydatków, aby mogło stanowić źródło pokrycia wydatków poniesionych w roku następnym, musi mieć walor legalności. Innymi słowy mienie to musi pochodzić wyłącznie z opodatkowanych wcześniej przychodów albo z przychodów zwolnionych z obowiązku podatkowego. Przychody opodatkowane zaś to takie, które zostały ujawnione organowi podatkowemu, niezależnie od formy opodatkowania, w szczególności w złożonych organom podatkowym deklaracjach (zeznaniach), ale również wynikające z decyzji podatkowych, a także wynikające z odpowiednich dokumentów potwierdzających dochody uzyskane w innych krajach, wystawione przez właściwe, legitymowane do tego, organy podatkowe tych państw.

Z powyższego wynika zatem, że chodzi o wykazanie nie w sposób hipotetyczny, ale konkretny, że ze zgromadzonego przez skarżącego mienia zostały sfinansowane przedmiotowe wydatki. Obowiązek w tym zakresie spoczywa na podatniku, a nie organach, które są zobowiązane do wykazania wysokości poniesionych przez podatnika wydatków.

Specyfika postępowania prowadzonego w rozpatrywanym trybie wynika jednak nie tylko z faktu odmiennego niż przyjęty w podatku dochodowym sposobu ustalenia dochodu ale również ze sposobu prowadzenia postępowania dowodowego. Zgodnie bowiem z przyjętą i utrwaloną już linią orzeczniczą inicjatywa dowodowa obciąża tę stronę postępowania, która z określonych okoliczności wywodzi skutki prawne; to w jej interesie leży ciężar wykazania prawdziwości głoszonych twierdzeń.

Niewątpliwie w sytuacji, gdy podatnik osiągnął przychody wyższe od zadeklarowanych, to oprócz złożenia wyjaśnień co do tej okoliczności, ciąży na nim obowiązek wykazania dochodów opodatkowanych lub zwolnionych z opodatkowania, które pokrywałyby stwierdzone wydatki. Ciężar dowodu obciąża w takim przypadku samego podatnika, gdyż to on powołując się na taki fakt, wyprowadza z niego korzystne dla siebie skutki prawne. Gdy jednak okoliczność taka wykazana nie zostanie, uprawnionym staje się wniosek, że wydatki te pokryte zostały przychodami ze źródeł nieujawnionych. Zatem, rozkład ciężaru dowodu w sprawach w przedmiocie zryczałtowanego podatku z tytułu nieujawnionych źródeł przychodów lub przychodów nieznajdujących pokrycia w źródłach ujawnionych pozwala na oczekiwanie aktywności strony w zakresie okoliczności istotnych w kontekście jej interesu. (wyrok NSA z dnia 25 listopada 2010r. sygn. akt II FSK 364/10) .

W sytuacji, gdy podatnik stara się wykazać, iż poniesione wydatki znajdują pokrycie w zgromadzonych wcześniej zasobach finansowych nic nie stoi na przeszkodzie, aby taką okoliczność podniósł i wykazał w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Jednak ciężar dowodu obciąża w takim przypadku samego podatnika, gdyż to on, powołując się na taki fakt, wprowadza korzystne dla siebie skutki prawne (wyroki NSA z dnia 13 stycznia 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 960/1998 oraz z dnia 31 lipca 2001, sygn. akt III SA 643/00).

Przywołane tezy nie oznaczają jednak całkowitego przeniesienia ciężaru dowodu na podatnika, bowiem zgodnie z przepisami procedury to organ podatkowy jest podmiotem prowadzącym postępowanie, z tym że specyfika rozważanej procedury, w której badane jest pochodzenie nieujawnionych źródeł przychodu jednoznacznie wskazuje, że najlepszą wiedzę w tym zakresie posiada podatnik i to on powinien, w trosce o ochronę własnego interesu, aktywnie włączyć się do postępowania, wskazując, dokumentując i uprawdopodabniając wysokości i pochodzenia przychodu, jak również zgromadzonego w latach wcześniejszych mienia. Na organie podatkowym spoczywa natomiast obowiązek przestrzegania zasad procedury administracyjnej i tym samym zagwarantowanie stronie wszechstronne i dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Organ podatkowy winien zatem stosując się do zasad procedury, w szczególności do zasady prawdy obiektywnej i swobodnej oceny dowodów dopuścić i ocenić dowody, które mają istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy. Przed ustaleniem zgromadzonych zasobów finansowych organ podatkowy bada rzetelność składanych dowodów przez podatnika oraz ocenia jego wnioski dowodowe. Przy czym w omawianym postępowaniu znaczenie szczególne mają zasady logiki i doświadczenia życiowego, stąd podatnik składając wyjaśnienia oraz dowody winien zadbać o to, by pozostawały one w zgodzie z tymi zasadami.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, organy podatkowe uczyniły zadość powyższemu obowiązkowi, gdyż ustaliły stan faktyczny, opierając się na treści zebranych w toku prowadzonego postępowania dokumentów i przekonująco wyeksponowały istnienie dostatecznych podstaw do ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu oraz prawidłowo zastosowały obowiązującą regulację prawną. Organy obu instancji przy rozstrzyganiu sprawy uwzględniły wyczerpująco zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, dokonując jego oceny w sposób kompleksowy, we wzajemnym powiązaniu poszczególnych dowodów, a wypływająca z tej oceny konkluzja ma walor logiczności i znajduje oparcie także w zasadach doświadczenia życiowego. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze, w niniejszej sprawie postępowanie dowodowego zostało przeprowadzone przez organy podatkowe w zakresie pozwalającym na stwierdzenie, że podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej), przy zapewnieniu stronie możliwości składania wniosków dowodowych i wypowiedzenia się co do już przeprowadzonych, na każdym etapie prowadzonego postępowania. Organy podatkowe przeprowadziły szereg dowodów: z dokumentów, z przesłuchania stron i świadków, zarówno z własnej inicjatywy, jak również na wniosek strony czy jej pełnomocnika.

Ponadto, podkreślić przy tym należy, że podjęta przez organy ocena dowodów nie wykraczała poza ramy wyznaczone przepisem art. 191 Ordynacji podatkowej; w żadnym razie nie była oceną dowolną, lecz oparto ją na całokształcie zgromadzonego i udowodnionego w stosunku do strony materiału dowodowego.

Z treści formułowanych w skardze zarzutów wynika, że kwestia wartości majątku, jakim strona dysponowała w badanym roku, jak i w latach poprzednich nie była sporna. Kontrowersję stanowiła natomiast wartość wydatków poniesionych przez skarżącgo w roku 2006, i co jest z tym związane - rozmiar przychodów osiągniętych w tym roku, bowiem jak sam skarżący wskazał dysponował wraz z małżonką określoną kwotą pieniędzy, która zaliczona winna być w 2006 roku jednocześnie po stronie wydatku, jak i po stronie dochodu, gdyż wielokrotnie ta sama kwota stanowiła przedmiot przekazywania jej na rzecz małżonków Z. i M.C., kiedy to skarżący ponownie wpłacał na rachunek bankowy małżonków C. pieniądze zwrócone mu przez Z.C. w formie gotówkowej gdyż transakcja np. na wykonanie robót budowlanych czy zakup luksusowego samochodu, która została wcześniej sfinansowana, ostatecznie nie doszła do skutku.

W ocenie Sądu, w toku prowadzonego postępowania dowodowego, organy podatkowe ponad wszelką wątpliwość ustaliły i w sposób jednoznaczny wykazały, że środki w kwocie 384.349,51 zł wpłacone w 2006r. tytułem zaliczek na roboty budowlane na konto firmowe Z.C. prowadzone w Bank S.A., potwierdzone fakturą VAT, zwrócone zostały skarżącemu i jego małżonce, zgodnie z dokumentami KW, w całości dopiero w 2008r., co w konsekwencji oznacza, że stanowią one wydatek małżonków S. poniesiony 2006 roku, zaś w żadnym razie, z racji ich zwrotu w 2008 r., nie mogą stanowić przychodu 2006 roku.

Oceniając zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy organy podatkowe trafnie uznały również, iż żaden wiarygodny i materialny dowód nie potwierdza wyjaśnień małżonków S. co do pozostałej kwoty środków przekazanych przez J.S. na rzecz małżonków C. oraz firmy D Z.C. w łącznej kwocie 2.527.522,37 zł, które wg strony także miały być przeznaczone na wykonanie usług budowlanych czy na zakup przez Z.C. luksusowego samochodu m-ki [...] na zamówienie J.S. oraz za pobyt w Szczecinie, a w przypadku niezrealizowania transakcji - zwrócone J.S.. Trudno bowiem uznać za wiarygodne w tej kwestii niespójne, niejednokrotnie zmieniane czy wręcz wzajemnie sprzeczne zeznania osób rzekomo bezpośrednio w to zaangażowanych czyli małżonków S. i małżonków C., ani tym bardziej gołosłowne, ogólne i lakoniczne zeznania powołanych w charakterze świadków: M.K., K.T. oraz M.W..

Świadkowie ci zeznali, iż żaden z nich nie widział ile pieniędzy przekazywał Z.C. J.S. i z jakiego tytułu, nie podali żadnych dat przekazania pieniędzy. Pieniądze te były przekazywane bez żadnego potwierdzenia, bez uczestniczenia osób trzecich, a w momencie przekazania paczki (reklamówki) ich zawartość nie była sprawdzana, a co więcej nie ma dowodu, że zawierała w ogóle jakąś kwotę pieniędzy.

Prawidłowo zatem wskazały organy podatkowe, że przekazywanie pieniędzy osobom postronnym bez pobrania stosownego pokwitowania jest działaniem co najmniej lekkomyślnym i sprzecznym z zasadami doświadczenia życiowego, nie daje bowiem żadnej gwarancji, iż pieniądze rzeczywiście trafiły do odbiorcy. Dziwi zatem praktykowanie tak nieodpowiedzialnych działań u doświadczonego przedsiębiorcy.

Należy przy tym dodać, że J.S. i Z.C. łączyły kontakty gospodarcze, a ten ostatni znał numer rachunku bankowego J.S.. Sprzecznym z zasadami logiki jest zatem zwrot środków w gotówce nierzadko z wykorzystaniem pośredników, a nie ich przekazanie wygodną, bezpieczną i stosowaną w kontaktach biznesowych drogą poprzez system bankowy.

Nie bez znaczenia przy ocenie tej kwestii, jak trafnie wskazały organy podatkowe, jest także to na jakim etapie prowadzonego postępowania pojawiła się okoliczność korzystania z pośredników przy przekazywaniu środków finansowych pomiędzy Z.C. a J.S.; zarówno w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu kontrolnym ani J.S. przesłuchany w dniu [...] listopada 2009r., ani Z.C. przesłuchany w dniu [...] listopada 2008r. na okoliczność przekazywania gotówki nie wspomnieli o korzystaniu z pomocy osób trzecich, dopiero Z.C. w złożonych w dniu [...] września 2009r. w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego już po wniesieniu odwołania od decyzji, powołał się na pośredników za pomocą których dokonywał zwrotu środków wpłaconych przez J.S. na konto firmy D na zakup samochodu [...].

Reasumując, Sąd zgadza się więc z ustaleniami zaprezentowanymi przez organy podatkowe w zakresie ustalenia przychodów osiągniętych przez małżonków J. i J.S. w 2006r. oraz kwoty wydatków poniesionych przez ww. w badanym okresie, w szczególności popiera sposób wyliczenia wydatków poniesionych w 2006 roku uznając, że kwota w łącznej wysokości 2.911.871,88 zł przekazana na rzecz małżonków Z. i M.C. czy też firmy D Z.C. stanowiła wydatek 2006 roku i w żadnym razie nie została, nawet w części zwrócona małżonkom S. w badanym okresie. Powyższych ustaleń organy podatkowe obu instancji dokonały w oparciu o wszechstronnie zgromadzony materiał dowodowy. I wbrew twierdzeniom skarżącego, ustalenia te nie naruszają zasad logiki i doświadczenia życiowego.

Jak z powyższego wynika, organy podatkowe prowadząc postępowanie w przedmiocie ustalenia skarżące J.S. zryczałtowanego podatku dochodowego za 2006r. nie naruszyły przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), również zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.)

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

/-/ A. Rzepecka /-/ D. Skupień /-/ J. Wierchowicz