Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1306/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 190
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 50, art. 51
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 105 par. 1, art. 156
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 marca 2016 r. sygn. akt II OSK 1726/14 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skarg kasacyjnych Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz P. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2691/13 w sprawie ze skargi ze skargi J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie,

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Starosta K. decyzją Nr [...] z dnia [...].05.2008r. udzielił P. S.A., W. ul. P. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] w miejscowości N. przy ul. W. na terenie działki nr [...],[...], obręb [...].

Dnia 25.08.2008r. inwestor zawiadomił inspektorat nadzoru budowlanego o rozpoczęciu w dniu 04.09.2009r. robót budowlanych związanych z budową w/w stacji bazowej telefonii komórkowej, przedkładając między innymi kopię decyzji Starosty K. z dnia [...].05.2008r. Nr [...] z klauzulą jej ostateczności na dzień [...].06.2008r..

Jednak jak się później okazało w/w decyzja Starosty K. nie była decyzją ostateczną z uwagi na przywrócony termin do wniesienia odwołania. W wyniku postępowania odwoławczego Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...].12.2009r. uchylił decyzję Starosty K. z dnia [...].05.2008r. Nr [...] o pozwoleniu na budowę w/w inwestycji.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...].02.2013 nr [...] na podstawie art. 105 k.p.a. umorzył wszczęte postępowanie naprawcze, uznając, że roboty budowlane związane z budową w/w stacji bazowej telefonii komórkowej wykonano były poprawnie a dalsze prowadzenie postępowania w tej sprawie było bezcelowe, bowiem nie było podstaw aby podjąć w nim decyzję mającą umocowanie w przepisach prawa materialnego, w szczególności w art. 51 Prawa budowlanego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].04.2013 r. nr [...] utrzymał w mocy w/w decyzję Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...].02.2013 o umorzeniu postępowania.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, ze zgodnie z obowiązującą linią orzeczniczą sądów administracyjnych, w okolicznościach, gdy inwestor rozpoczął budowę na podstawie nieostatecznej decyzji pozwolenia na budowę, zastosowanie powinna znaleźć procedura z art. 51 Prawa budowlanego. Wskazał również, że przedmiotowa inwestycja została wykonana prawidłowo co potwierdziła obowiązkowa kontroli przeprowadzona dnia [...].09.2009r. W tej sytuacji brak było podstaw prawnych do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego, a tym samym należało umorzyć przedmiotowe postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Organ wskazał również, że z uwagi na fakt, iż pozwolenie na budowę zostało wyeliminowane z obrotu prawnego brak jest podstaw do wdrożenia procedury określonej w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, czego domagał się skarżący. Organ wyjaśnił ,że powyższa procedura jest stosowana w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, a z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W takim przypadku brak jest również podstaw do żądania od inwestora uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu lub jego części, bowiem pozwolenie na użytkowanie obiektu uzyskać należy w sytuacji funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę, a takiej decyzji w niniejszej sprawie nie ma.

Na wniosek J. B. wszczęte zostało postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji [...] WINB Nr [...] z dnia [...].04.2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

Po rozpoznaniu tego wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].06.2013 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...].04.2013 r., znak: [...].

W ocenie GINB decyzja [...] WINB Nr [...] z dnia [...].04.2013 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja PINB w K. Nr [...] z dnia [...].02.2013 r., nie są obarczone żadną z wad nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa.

Zdaniem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zgodnie z linią orzeczniczą sądów administracyjnych, rozpoczęcie robót budowlanych na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę winno podlegać procedurze określonej w art. 51 ustawy Prawo budowlane (wyrok WSA w Warszawie z dnia 10.10.2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1102/08). W rozpatrywanej sprawie należało rozważyć wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 albo 2 ww. ustawy. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika Skarżącego, w sprawie nie mógł natomiast znaleźć zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane bowiem z brzmienia przedmiotowego przepisu jednoznacznie wynika, że dotyczy on przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, a więc sytuacji, gdy pozwolenie na budowę pozostaje w obrocie prawnym. W rozpatrywanej sprawie, z uwagi na uchylenie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, brak jest możliwości zastosowania wskazanego przepisu. Co prawda, zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, "rozpoczęcie albo wznowienie budowy, w przypadkach określonych w ust. 1, art. 36a ust. 2 albo w razie stwierdzenia nieważności bądź uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, może nastąpić po wydaniu nowej decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28, albo decyzji o pozwoleniu o wznowienie robót budowlanych, o której mowa w art. 51 ust. 4", jednakże należy mieć na uwadze, że art. 51 ust. 4, stanowiący podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót, jest systemowo powiązany z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego - innymi słowy decyzję z art. 51 ust. 4 musi poprzedzać decyzja z art. 51 ust. 1 pkt 3.

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przeprowadzone postępowanie jurysdykcyjne wykazało, że brak jest podstaw do władczej ingerencji organów nadzoru budowlanego w stosunku do stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] wybudowanej w N. przy ul. W., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 albo 2 ustawy Prawo budowlane. Pod względem technicznym budowa przedmiotowej stacji została wykonana w sposób prawidłowy. Organ wskazał, że pomimo uchylenia pozwolenia na budowę projekt budowlany, jako akt techniczny a nie prawny, zachowuje swoją wartość jako dokument, w oparciu o który była wykonywana budowa. Dokonana w dniu [...].09.2009 r., na etapie oddawania do użytkowania stacji, kontrola obowiązkowa wykazała zgodność budowy z projektem budowlanym. Brak było tym samym podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, celem doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem(vide: wyrok NSA z dnia 28.09.2011 r., sygn. akt II OSK 1386/10). Wobec niestwierdzenia przesłanek z art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, brak było podstaw do przeprowadzenia postępowania naprawczego, w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. po rozpatrzeniu wniosku J. B. reprezentowanego przez pełnomocnika Z. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GINB z dnia [...].06.2013 r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...].04.2013 r., Nr [...], znak: [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...].06.2013 r., znak: [...].

Badając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...].06.2013 r. , Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że wnioski Skarżącego dotyczące m.in. wskazania jakie wymagania musiała spełniać inwestycja, aby otrzymać pozwolenia na budowę, a następnie pozwolenie na użytkowanie", czy też wskazania czy " inwestycja spełnia wymogi wszystkich ustaw i rozporządzeń" nie mogą być badane w postępowaniu nieważnościowym. Zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 19.06.2012, sygn. akt II OSK 514/11 (LEX nr 1216741): "W postępowaniu nieważnościowym nie ma, co do zasady, miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny jak i prawny z daty wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie jest dopuszczone prowadzenie nowych dowodów. Zastosowania sankcji nieważności nie można wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenie stanu faktycznego. Oparcie stosowania sankcji nieważności decyzji na różnicy w ocenie mocy dowodowej materiału dowodowego byłoby sprzeczne z zasadą ogólną trwałości decyzji administracyjnej.

Wyrokiem z dnia 30 grudnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1970/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę J. B. i uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę wskazał na istotę postępowania nieważnościowego, a w szczególności to jakie przesłanki muszą zaistnieć aby można było stwierdzić, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Odnosząc się do tych rozważań Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 105 § 1 K.p.a. i w związku z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu organ dokonał błędnej oceny, że w niniejszej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia art. 105 § 1 K.p.a.

Sąd stwierdził, ze w żadnym przypadku ustalenie przez organ nadzoru budowlanego tego, że wykonane w warunkach samowoli roboty są zgodne z przepisami prawa i sztuką budowlaną i nie wymagają żadnych czynności ani robót, nie daje podstaw do przyjęcia, że zachodzi bezprzedmiotowość postępowania legalizacyjnego. W takiej sytuacji nie następuje bowiem ustanie przyczyny, dla której zostało wszczęte postępowanie legalizacyjne (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2010 r., II OSK 1012/09). W każdym przypadku organ nadzoru budowlanego, po dokonaniu prawidłowych ustaleń, jest uprawniony do dokonania wyboru najwłaściwszej formy działań, które doprowadzą do legalizacji stwierdzonej samowoli (por. wyrok WSA w Olsztynie z 4 grudnia 2012 r., II SA/Ol 1241/12). W takim postępowaniu powinna zostać sporządzona odpowiednia dokumentacja powykonawcza, w oparciu o którą organ powinien dokonać analizy czy inwestycja jest zgodna z prawem, w tym czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich. Organ w takiej sytuacji mógłby dokonać oceny w oparciu o art. 51 ust. 3 pkt 1 lub art. 51 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. W takim zaś postępowaniu nie jest możliwe wydanie decyzji o umorzeniu postępowania. Postępowanie takie nie jest bowiem bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. ze względu na konieczność wydania merytorycznych wspomnianych wyżej decyzji. Dodatkowo wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w stanie prawnym obowiązującym do dnia 20 września 2005 r. w praktyce oznaczało, że inwestor przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego obowiązany był uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie (art. 55 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do nowelizacji dokonanej na mocy art. 1 pkt 15 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw – Dz. U. Nr 163, poz. 1364).

W sposób oczywisty zatem doszło do naruszenia art. 105 § 1 K.p.a. ze względu na brak cech bezprzedmiotowości postępowania legalizacyjnego. W świetle bowiem powyższych rozważań Sądu obowiązkiem WINB było – w zależności od oceny okoliczności faktycznych i prawnych sprawy – nałożenie obowiązku przedstawienia odpowiedniej dokumentacji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego lub projektu budowlanego zamiennego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, a następnie zakończenie postępowania legalizacyjnego odpowiednim rozstrzygnięciem merytorycznym, umożliwiającym zalegalizowanie wykonanej inwestycji.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1970/13 i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, stwierdził, że w skargach kasacyjnych trafnie podniesiono, że w okolicznościach tej sprawy umorzeniu postępowania naprawczego nie można przypisać kwalifikowanej wady rażącego naruszenia prawa.

Pośrednio wynika to także z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. rażącego naruszenia prawa związana jest z "oczywistym naruszeniem" konkretnego przepisu. W tym zakresie nie mogą istnieć jakiekolwiek wątpliwości co do treści normy prawnej jaka wynika z przepisu stanowiącego podstawę do sformułowania zarzutu w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

NSA stwierdził, że w tej zaś sprawie w związku z zaistniałym stanem faktycznym i prawnym sprawy, w związku z art. 50-51 Prawa budowlanego sposób zakończenia tego postępowania nie jest oczywisty. Przepisy te bowiem nie wskazują jak w takich okolicznościach sprawy organ nadzoru budowlanego powinien zakończyć postępowanie naprawcze, tj. jakie powinien wydać konkretne rozstrzygnięcie. Pewien mechanizm w tym zakresie wypracowało orzecznictwo sądowoadministracyjne, co jednak wymagało przeprowadzenia odpowiedniego procesu wykładni.

Doprowadziło to do powstania dwóch linii orzeczniczych (por. wyrok NSA z 22 lipca 2015 r., II OSK 2989/13). Z jednej strony zaaprobowano umorzenie takiego postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., z drugiej – przyjęto, że wymagane jest wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w oparciu o odpowiednią materialnoprawną podstawę zawartą w art. 51 Prawa budowlanego.

Dla przykładu Sąd przytoczył pogląd NSA w wyroku z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2644/12 i z dnia z 28 listopada 2012 r., II OSK 1351/11 oraz inny pogląd zawarty w wyroku z dnia z dnia 17 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 167/06 (por. także wyrok NSA z 25 lutego 2014 r., II OSK 2286/12).

W świetle przedstawionych powyżej poglądów prawnych trudno zatem mówić o jednolitości stanowisk, co jednoznacznie wskazuje, że w takiej sytuacji w zasadzie jest nieuprawnionym stwierdzenie, że doszło do oczywistego naruszenia prawa w związku z zastosowaniem art. 105 § 1 K.p.a. Wyklucza to zatem możliwość stwierdzenia z tej tylko przyczyny, że umorzenie postępowania naprawczego rażąco narusza prawo. Nie oznacza to, że w decyzji o umorzeniu postępowania naprawczego nie można poddać kontroli w postępowaniu nieważnościowym w tym w oparciu o przesłankę rażącego naruszenia prawa. Nie jest bowiem co do zasady kwestionowane, że takie umorzenie może zapaść w wyniku prawidłowego przeprowadzenia postępowania naprawczego, które niezależnie od zawartych w nim norm prawnych kładzie nacisk na "uzyskanie stanu zgodnego z prawem".

Wymaga to zatem skontrolowania w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego przez organ nadzoru budowlanego, czy przedmiotowa inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Tylko owa zgodność z obowiązującymi normami mogła stanowić podstawę do zakończenia postępowania naprawczego. W innym wypadku nie można by w ogóle skontrolować w trybie nadzorczym decyzji, która de facto kończy postępowanie naprawcze pod względem tego czy nie występują w niej kwalifikowane wady związane z procesem inwestycyjnym, który zakończył się przed wydaniem takiej decyzji.

Dlatego przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji będzie obowiązany ocenić, czy w zaskarżonej decyzji GINB prawidłowo i w sposób merytoryczny dokonał kontroli decyzji WINB z dnia [...] kwietnia 2013 r., w szczególności czy nie zawiera ona kwalifikowanych wad, o jakich mowa w art. 156 § 1 K.p.a., a także pod kątem legalności inwestycji. W tym zakresie kwestia samego sformułowania podjętego rozstrzygnięcia w kontrolowanej decyzji nie jest pierwszoplanową. Tylko ewentualne wystąpienie takich merytorycznych wad związanych z oceną legalności inwestycji mogłoby zasadniczo mieć wpływ na wadliwość umorzenia w tej sprawie postępowania naprawczego.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny biorąc pod uwagę opisany stan sprawy oraz zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wytyczne ponownie rozpoznał skargę J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy podnieść, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając niniejszy wyrok był związany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2016r. sygn akt II OSK 1726/14, którym to uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1970/13 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Jak wynika z treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), Sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Jednocześnie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca, o jakiej mowa w ww. przepisie, w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować to jak dana kwestia została ukształtowana w prawomocnym orzeczeniu. Dotyczy to zarówno ustaleń w ramach okoliczności faktycznych danej sprawy, jak i dokonanej wykładni przepisów prawa. W tym zakresie, jeżeli zostały wypowiedziane stosowne oceny w prawomocnym wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznający sprawę, był związany oceną zawartą w tym właśnie wyroku.

Związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w rozumieniu powyższego przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku (zob. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2006r., sygn. akt I FSK 506/05, Nr LEX 187499).

NSA stwierdziło jednoznacznie, że w skargach kasacyjnych trafnie podniesiono, że w okolicznościach tej sprawy umorzeniu postępowania naprawczego nie można przypisać kwalifikowanej wady rażącego naruszenia prawa.

W tej zaś sprawie w związku z zaistniałym stanem faktycznym i prawnym sprawy, w związku z art. 50-51 Prawa budowlanego sposób zakończenia tego postępowania nie jest oczywisty. Przepisy te bowiem nie wskazują jak w takich okolicznościach sprawy organ nadzoru budowlanego powinien zakończyć postępowanie naprawcze, tj. jakie powinien wydać konkretne rozstrzygnięcie.

Jak już wskazał Naczelny sąd Administracyjny orzecznictwo (por. wyrok NSA z 22 lipca 2015 r., II OSK 2989/13) z jednej strony zaaprobowano umorzenie takiego postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., z drugiej – przyjęło, że wymagane jest wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w oparciu o odpowiednią materialnoprawną podstawę zawartą w art. 51 Prawa budowlanego

W świetle przedstawionych powyżej poglądów prawnych trudno zatem mówić o jednolitości stanowisk, co jednoznacznie wskazuje, że w takiej sytuacji w zasadzie jest nieuprawnionym stwierdzenie, że doszło do oczywistego naruszenia prawa w związku z zastosowaniem art. 105 § 1 K.p.a. Wyklucza to zatem możliwość stwierdzenia z tej tylko przyczyny, że umorzenie postępowania naprawczego rażąco narusza prawo.

Zgodnie z zaleceniem NSA Sąd kontrolując ponownie zaskarżoną decyzję zbadał czy czy przedmiotowa inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami a więc czy rzeczywiście tak jak twierdzi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie było podstaw do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego.

Z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż przedmiotowa inwestycja została wykonana prawidłowo. Podczas obowiązkowej kontroli przeprowadzonej dni; [...].09.2009r. organ nadzoru budowlanego stwierdził, iż przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej została wykonana poprawnie tzn. zgodnie z projektem budowlanym, tym samym uznać należy, iż zgodnie z przepisami, sztuką budowlaną obowiązującymi normami.

Brak było tym samym podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, celem doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Pod względem technicznym budowa przedmiotowej stacji została wykonana w sposób prawidłowy.

Wobec niestwierdzenia przesłanek z art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, brak było podstaw do przeprowadzenia postępowania naprawczego, w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Ponadto z uwagi na fakt, iż pozwolenie na budowę zostało wyeliminowane z obrotu prawnego brak było podstaw do wdrożenia procedury określonej w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego ponieważ powyższa procedura jest stosowana w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, a z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Zatem wobec braku przesłanek do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego, umorzenie postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość uznać należy za dopuszczalne.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny, biorąc pod uwagę opisany stan sprawy oraz zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wytyczne, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

-----------------------

r