Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA 2264/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia S.O. del. do WSA Maria Matyja (Spr.) Asesor WSA Katarzyna Matczak Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie przyznania zasiłku przedemerytalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. _


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 26 marca 2003 r. Starosta K. w oparciu o art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty Dz. U. Nr 6 z 2003 r., poz. 65 odmówił K. D. przyznania zasiłku przedemerytalnego.

W uzasadnieniu decyzji podał, że K. D. w dniu 3 kwietnia 2000 r. została zarejestrowana jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku, który pobierała do 11 października 2001 r., tj. do upływu okresu jego pobierania. Z powodu niestawiennictwa w wyznaczonym terminie utraciła w dniu 27 maja 2002 r. status osoby bezrobotnej. W dniu 4 lutego 2003 r. została ponownie zarejestrowana jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, z w dniu 25 marca 2003 r. złożyła wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego.

Wskazując warunki niezbędne do przyznania zasiłku przedemerytalnego na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów organ ustalił, że staż pracy K. D. do którego nie wlicza się przerw w zatrudnieniu spowodowanych opieką nad dzieckiem urodzonym po 8 czerwca 1968 r. wynosi 27 lat 8 miesięcy i 12 dni, a zatem nie spełnia ona warunków do przyznania zasiłku przedemerytalnego.

K. D. nie spełnia również warunków do przyznania jej świadczenia przedemerytalnego. Przysługuje ono bowiem osobie spełniającej warunki do przyznania statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku jeżeli:

- posiada 30 lat okresów uprawniających do emerytury

- do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy ukończyła co najmniej 50 lat życia, a wnioskodawczyni ma 47 lat i 12 dni oraz nie ma wymaganego okresu pracy.

W odwołaniu od tej decyzji do Wojewody K. D. podnosząc, że przepracowała 28 lat 6 miesięcy i 12 dni co po doliczeniu 18 miesięcy przebywania na zasiłku dla bezrobotnych daje łącznie 30 lat i 12 dni wniosła o jej zmianę i przyznanie zasiłku przedemerytalnego.

Decyzją z dnia 21 maja 2003 r. Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy - stwierdzając co następuje:

Zasady przyznawania zasiłków przedemerytalnych regulował przepis art. 37 j. ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, który stanowił, że prawo do zasiłku przedemerytalnego przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury jeżeli:

1) posiada okres uprawniający do zasiłku 30 lat dla kobiet i 35 lat dla

mężczyzn

2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat pracy uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze zgodnie z art. 37 L. ust. l cytowanej ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r. do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego zalicza się okres aktualnie pobieranego zasiłku dla bezrobotnych.

Przepis art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz. 65) nowelizujący ustawę o zatrudnieniu i zwalczaniu bezrobocia przyznał prawo do zasiłku przedemerytalnego na starych zasadach tym osobom, które spełniały wszystkie ustawowe warunki do jego otrzymania i były zarejestrowane w urzędzie pracy do dnia 12 stycznia 2002 r. W oparciu o przedłożone dokumenty i świadectwa pracy stwierdzające zatrudnienie na podstawie umowy o pracę oraz zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach w uspołecznionym zakładzie pracy za okres od 25 października 1974 r. do 31 sierpnia 1976 r. jako chałupniczka organ odwoławczy wyliczył, że odwołująca się posiada jedynie 27 lat 8 m-cy i 13 dni pracy. Nie pracowała jednak w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze.

Jak wskazał organ II instancji do czasu pracy nie zaliczono odwołującej się tych miesięcy, w których pracowała jako chałupnik i w których zarobek brutto z tytułu świadczenia tej pracy wynosił mniej niż połowa najniższego wynagrodzenia obowiązującego w uspołecznionych zakładach pracy oraz tych miesięcy, kiedy wynagrodzenia nie osiągała.

Przy obliczeniu do wyżej wyliczonego stażu pracy okresu 18 miesięcy pobierania zasiłku dla bezrobotnych zgodnie z treścią art. 37 L ust. l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2001 r.), powstaje okres 29 lat 2 miesięcy i 13 dni, co nie spełnia ustawowego wymogu posiadania 30-letniego okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego.

Organ II instancji podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji a dotyczące nie zaliczenia odwołującej się do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego okresu od 6 lipca 1979 r. do 5 sierpnia 1980 r. w czasie którego K. D. nie wykonywała pracy z tytułu opieki nad dzieckiem i nie korzystała z urlopu wychowawczego. Do okresu uprawniającego do zasiłku można bowiem zaliczyć tylko okresy niewykonywania pracy spowodowane opieką nad dzieckiem jeśli miały one miejsce przed dniem 8 czerwca 1968 r.

Decyzję Wojewody K. D. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosząc, iż według posiadanych przez nią dokumentów posiada okres pracy 30 lat i 13 dni i jest to okres uprawniający ją do otrzymania zasiłku przedemerytalnego. Zarzuciła też, że sprawa jej przez organy obu instancji została rozpoznana pobieżnie bez zagłębiania się w złożoną przez nią dokumentację. Zdaniem skarżącej bezzasadnie nie doliczono jej do okresu uprawniającego przyznanie zasiłku 10 miesięcy.

Wojewoda wniósł o oddalenie skargi powołując argumenty przytoczone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Stosownie do treści art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z poz. zm.), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe Wojewódzkie Sądy Administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W niniejszym przypadku Sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie.

Stosownie do treści art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest natomiast związany granicami skargi, co oznacza, że rozpoznając ją dokonuje oceny czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji.

W ocenie sądu skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 7 i 77 § l Kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Naruszenie powołanego przepisu przy rozpoznaniu sprawy skarżącej ubiegającej się o przyznanie jej zasiłku przedemerytalnego miało miejsce tak w postępowaniu przed organem I jak i II instancji. Organ I instancji przy rozpoznaniu sprawy w ogóle nie wskazał jakie okresy zatrudnienia skarżącej i w jakim charakterze brał pod uwagę przy ustaleniu okresu pracy, który wyliczył na 27 lat 8 miesięcy i 12 dni. Nie wskazał przyczyn dla których wbrew przepisowi art. 37 ust. l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2001 r. nie wziął pod uwagę okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, który K. D. pobierała przez okres 12 miesięcy, a który to okres wlicza się do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego.

Za wnikliwszą i bardziej wyczerpującą należy uznać decyzję organu II instancji utrzymującą decyzję wydaną przez organ I instancji.

Niemniej nie zostało w niej wyjaśnione w sposób wyczerpujący jaki okres pracy chałupniczej skarżącej nie został wliczony do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego. W decyzji organu II instancji wskazano jedynie, że z okresu pracy K. D. jako chałupnika w okresie od 25 października 1974 r. do 31 sierpnia 1976 r. nie zaliczono tych miesięcy, w których zarobek brutto z tytułu takiego świadczenia pracy wynosił mniej niż połowa najniższego wynagrodzenia obowiązującego w uspołecznionych zakładach pracy i miesięcy w których wynagrodzenia nie osiągała.

Faktem jest, że zgodnie z treścią pkt 8 i 9 załącznika 2 do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1990 r. w sprawie przygotowania do rewaloryzacji emerytur i rent (Dz. U. Nr 83, poz. 484) najniższe wynagrodzenie dla pracowników uspołecznionych zakładów pracy w okresie od l sierpnia 1974 r. do 1 maja 1977 r. wynosiło 1200,- zł.

W tym samym czasie jednak obowiązywało Rozporządzenie Ministra Pracy , Pracy i Spraw Socjalnych z 17 kwietnia 1974 r. w sprawie określenia, które osoby wykonujące pracę nakładczą uważa się za pracowników w rozumieniu ustawy o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin. (Dz. U. Nr 16, póz. 19), które w § l ust. l pkt l i 2 stanowiło, że za takich pracowników uważa się osoby wykonujące pracę nakładczą jeżeli:

1) pracę tę wykonują na podstawie pisemnej umowy zawartej z jednostką gospodarki uspołecznionej i osiągają z tytułu tej pracy zarobki wynoszące za 3 kolejne miesiące kalendarzowe w sumie co najmniej 1800,- zł.

Rozporządzenie to obowiązywało do 31 grudnia 1975 r., tj. do chwili wydania Rozporządzenia Rady Ministrów z 31 grudnia 1975 r. w sprawie uprawnień pracowniczych osób wykonujących pracę nakładczą (Dz. U. z 1976 r. Nr 3, poz. 19), które to w § 3 ust. l przewidywało, iż minimalna ilość pracy nakładczej powinna być tak ustalona aby jej wykonanie zapewniało uzyskanie co najmniej 50 % najniższego wynagrodzenia określonego przez Ministra Pracy i Polityki Socjalnej.

Rozpoznając ponownie sprawę organ winien ją przeanalizować pod kątem ustalenia czasu pracy nakładczej skarżącej, który w myśl wyżej wskazanych przepisów należałoby zaliczyć do okresu pracy uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego, a następnie wydać decyzję opartą o właściwe podstawy prawne.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 145 § l pkt l lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz stosownie do przepisu art. 152 powołanej ustawy orzekł, że nie podlegają one wykonaniu.