Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SO/Wa 43/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu 27 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] marca 2020 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi –


UZASADNIENIE

Pismem z 10 czerwca 2020 r. W. P. (dalej: "Wnioskodawca") złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na wskazaną w sentencji decyzję SKO w [...], dotycząca odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta miasta [...] z [...] września 2019 r. o zezwoleniu na usunięcie drzewa.

W uzasadnieniu Wnioskodawca wskazał, że "pomimo udzielnego pełnomocnictwa do reprezentowania mnie w sprawie nie zrezygnowałem z udziału w postępowaniu" i powołał treść złożonych do SKO pism z 13 stycznia oraz 19 lutego 2020 r. Ponadto wskazał, że decyzja została doręczona wszystkim współwłaścicielom nieruchomości, z jego wyjątkiem.

SKO w [...] przekazało wniosek przy piśmie z 1 lipca 2020 r. wskazując jednocześnie, że nie została złożona skarga na decyzję z [...] marca 2020 r.

Wnioskodawcę wezwano zarządzeniem z 6 lipca 2020 r. do uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie numeru PESEL oraz nadesłanie skargi na decyzję SKO. Wnioskodawca wezwanie wykonał z zachowaniem terminu przy piśmie z 10 sierpnia 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r. poz. 2325 ze. zm.; dalej: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast wedle art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).

Wobec zaistnienia braków formalnych wniosku, Wiesław Piotrowski został wezwany do ich uzupełnienia, co uczynił, zatem przeszkody formalne rozpoznania wniosku zostały usunięte.

Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy po stronie wnioskodawcy, które to kryterium wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu czynności. Wskazać należy, iż oceniając brak winy w uchybieniu terminu, sąd powinien uwzględnić wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, stosując obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi, niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (zob. postanowienie NSA z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II FZ 689/12, LEX nr 1223294).

W niniejszej sprawie wskazaną przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi miało być niedoręczenie Wnioskodawcy kwestionowanej decyzji. Okoliczność ta jednak nie może być uznana za prawidłową. Istotne znaczenie ma bowiem fakt ustanowienia przez Wnioskodawcę pełnomocnika do występowania w jego imieniu w postępowaniu. Zgodnie z treścią art. 40 § 2 zdanie pierwsze ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020 poz. 256; dalej: "k.p.a.") jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Zatem organy – wobec potwierdzenia we wspomnianych pismach roli r. pr. K. P. jako jego pełnomocnika w niniejszej sprawie – były z mocy ustawy zobowiązane do doręczenia decyzji z [...] marca 2020 r. właśnie jemu. Bez prawnego znaczenia pozostają tutaj oświadczenia zawarte w pismach z 13 stycznia oraz 19 lutego 2020 r. o "udziale we wszystkich czynnościach" oraz o "wspieraniu działań pełnomocnika o punkt widzenia Wnioskodawcy" – organ w toku postępowania nie mógłby bowiem uniemożliwić jego udziału w toku czynności, gdyby takie były podejmowane. Jednakże Wnioskodawca – ustanawiając pełnomocnika – powinien mieć świadomość, że informacje o toku postępowania będą przekazywane właśnie jemu i od sprawności komunikacji ze swoim pełnomocnikiem będzie zależeć również jego aktywność w postępowaniu.

Z akt sprawy administracyjnej wynika, że decyzja z [...] marca 2020 r. została doręczona ustanowionemu pełnomocnikowi W. P. – r. pr. K. P. – 16 marca 2020 r. i okoliczność ta nie została w żaden sposób poddana w wątpliwość. Od tej daty należało zatem liczyć terminy dla złożenia bądź to wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, bądź to skargi do sądu administracyjnego. We wniosku nie zawarto żadnych okoliczności, które miałyby usprawiedliwiać przekroczenie terminu do wniesienia skargi oprócz – w istocie - niewiedzy Wnioskodawcy o fakcie doręczenia decyzji jego pełnomocnikowi. Podkreślić jednakże należy, że nie ma w procedurze administracyjnej żadnego przepisu nakazującego doręczanie pism – w tym decyzji – stronie pomimo, iż ustanowiła ona pełnomocnika w sprawie. To po stronie pełnomocnika i jego mandanta leży taki sposób ułożenia komunikacji, by nie dochodziło do sytuacji negatywnych z punktu widzenia ochrony interesów strony postępowania administracyjnego. Natomiast relacje te, a także przyjęty sposób porozumiewania się pozostają poza zakresem zainteresowania organu procesowego.

Sąd stwierdza, że wynikające ze stanu faktycznego sprawy zaniechanie pełnomocnika – polegające czy to na braku samodzielnego podjęcia działań mających na celu zakwestionowanie decyzji z [...] marca 2020 r., czy to na braku poinformowania Wnioskodawcy o otrzymaniu tej decyzji i konsultacji z nim dalszych działań – nie stanowi okoliczności uzasadniających przyjęcie, że w sprawie uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony.

Z powyższych względów Sąd orzekł na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia.