Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1226/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156-158
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w[...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 695/18 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 listopada 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 695/18, oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (dalej skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2018 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2017 r., nr [...] stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] kwietnia 2015 r., nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie budowli - instalacji radiokomunikacyjnej znajdującej się na działce nr [...] obręb [...] położonej w miejscowości S.

2. Skarżąca wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:

1) przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1, art. 151 i art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej Ppsa), w powiązaniu z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 75, art. 107 § 1 i 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej Kpa), mające istotny wpływ na wynik sprawy, wskutek wadliwego wykonania przez Sąd I instancji funkcji kontroli legalności zaskarżonej decyzji, co skutkowało oddaleniem zamiast uwzględnieniem skargi, wobec błędnej oceny działań organu administracji publicznej poprzez:

- niezauważenie, że zaskarżona decyzja nie zawierała wyczerpującego i pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, co uniemożliwiło jej kontrolę (art. 107 § 1 w zw. z § 3 Kpa),

- uznanie za nieistotne i niemające wpływu na wynik sprawy naruszenie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 Kpa przez co Sąd I instancji akceptuje stan w którym utrzymana w mocy została decyzja gdy nie zaszły przesłanki do jej wydania;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa poprzez niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne przed organami administracji publicznej było dotknięte wadą polegającą na innym naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

3) art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 Ppsa poprzez niewłaściwe zastosowanie to jest nieprawidłowe spełnienie funkcji kontrolnej, gdyż pomimo naruszenia przepisów prawa przez organy administracji publicznej Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku nie uchylił zaskarżonej decyzji i nie przekazał sprawy do ponownego rozpoznania;

4) art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa przejawiające się tym, że Sąd I instancji nie uchylił zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy istniały ku temu uzasadnione podstawy, co jest rezultatem przedstawienia stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym.

W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie merytoryczne skargi. Ponadto wniesiono o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

3. Pismem z 31 grudnia 2021 r. skarżąca poinformowała, że cześć pasywna stacji bazowej telefonii komórkowej, której między innymi dotyczyło postępowanie administracyjne prowadzone przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, od 1 kwietnia 2021 r. nie stanowi w tej części już własności skarżącej kasacyjnie, gdyż doszło przez nią do sprzedaży części majątku, w tym infrastruktury pasywnej, na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w W.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna.

4.2. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.). W ocenie NSA rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie było konieczne, gdyż przeprowadzanie rozpraw zgodnie z ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwiększyłoby zagrożenie dla osób biorących w nich udział. Jednocześnie ze względów technicznych nie można przeprowadzić wszystkich rozpraw na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem.

4.3. W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji.

4.4. Nie są trafne podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ po pierwsze nie sposób zarzucić, aby organ naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 75, art. 107 § 1 i § 3 Kpa w stopniu, który wpłynął na treść rozstrzygnięcia i uzasadniał uchylenie przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji. Żądanie skarżącej dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej nieważność, a więc "metapoziomu" nadzwyczajnej weryfikacji decyzji ostatecznych. Oznaczało to w istocie dla Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego konieczność zbadania czy decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2017 r. dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, nie zaś badaniem przez Głównego Inspektora prawidłowości zgłoszenia czy też decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] kwietnia 2015 r., umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie budowli - instalacji radiokomunikacyjnej.

4.5. Istota sprawy opierała się bowiem na ocenie przez Sąd I instancji czy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie naruszył art. 156 -158 Kpa odmawiając stwierdzenia nieważności ww. decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2017 r. Zdaniem NSA ocena dokonana przez Sąd I instancji w tej materii jest prawidłowa. W pełni zasadne jest bowiem stanowisko, że powołanie w decyzji z [...] kwietnia 2017 r, jako podstawy stwierdzenia nieważności decyzji art. 156 § 1 pkt 2 Kpa i uznanie za rażące naruszenie prawa wydanie ww. decyzji umarzającej postępowanie bez dokonania oceny, czy wystarczające było samo zgłoszenie i bez przeprowadzenia jakiejkolwiek analizy samego zgłoszenia, nie stanowiło rażącego naruszenia prawa w ramach "metapoziomu" nadzwyczajnej weryfikacji. Nie sposób dopatrzyć się w tym oczywistym stanie faktycznym naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 75, art. 107 § 1 i 3 Kpa, skoro to postępowanie nadzorcze było ograniczone do zbadania czy organ nadzoru nie naruszył rażąco art. 156- art. 158 Kpa, nie zaś do oceny czy w sprawie przykładowo miał mieć zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego i tym bardziej nie oceniał w jakiej formie powinna być uzyskana zgoda budowlana. W tak wskazanym zakresie zaskarżona decyzja zawiera odpowiadające wymogom art. 107 § 3 Kpa uzasadnienie.

4.6. Nie są również trafne zarzuty naruszenia przepisów ustrojowych, skoro wojewódzki sąd administracyjny dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji to nie może być mowy o naruszeniu art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 Ppsa. Przy tym z przepisów tych mających charakter ustrojowy nie wynika obowiązek uchylenia każdej zaskarżonej decyzji.

4.7. Nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Wbrew twierdzeniom skarżącej uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Sąd I instancji ocenił legalność zaskarżonej decyzji i wypowiedział się w zakresie istotnych dla rozpoznania sprawy zarzutów i argumentów oraz wskazał podstawę prawną wyroku, a z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika dlaczego skargę oddalono. Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 1 Ppsa nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie naruszenia powołanego przepisu upatruje w braku odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów zawartych w skardze. Stwierdzić należy, że zarzut taki mógłby odnieść skutek tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji pominął istotne dla oceny sprawy argumenty skargi, bowiem z przepisu tego nie wynika obowiązek sądu do ustosunkowywania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1511/08). W rozpatrywanej sprawie Sąd Wojewódzki nie pominął jednak żadnych argumentów, które mogłyby wpłynąć na wynik sprawy.

4.8. W związku z tym, że zaskarżona decyzja jak i zaskarżony wyrok w żaden sposób nie kształtują praw i obowiązków aktualnego właściciela infrastruktury telekomunikacyjnej, nie było zasadnym wzywanie go do udziału w postępowaniu spółki.

4.9. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.