Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1381/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od czynności cywilnoprawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 lipca 2009 r. S. B. – Skarżący w niniejszej sprawie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych.

Przy piśmie z dnia 20 sierpnia 2009 r. przesłano Skarżącemu odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 sierpnia 2009 r. o wezwaniu do uiszczenia – w terminie 7 dni od daty doręczenia tego pisma – wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł pod rygorem jej odrzucenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący pismem z dnia 29 sierpnia 2009 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy. Na powyższe postanowienie Skarżący w dniu 14 września 2009 r. wniósł sprzeciw. Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, tj. w zakresie częściowym. Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie, które zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 25 listopada 2009 r. sygn. akt II FZ 477/09. Pismem z dnia 16 grudnia 2009 r. wezwano Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia 18 sierpnia 2009 r. wzywającego do uiszczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma wpisu sądowego, pod rygorem odrzucenia skargi. Ze znajdującego się w aktach sprawy "Potwierdzenia odbioru" wynika, że korespondencja została doręczona na adres Skarżącego w dniu 21 grudnia 2009 r. W dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych na dzień 5 stycznia 2010r. nie stwierdzono wpływu kwoty z tytułu wpisu sądowego, do którego uiszczenia Skarżący został wezwany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skargę należało odrzucić.

Zgodnie z dyspozycją art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej "ppsa", od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Skarga jest takim pismem. Jeśli zatem należny wpis nie został uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. W myśl natomiast art. 220 § 3 ppsa skarga, od której nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd.

Należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie wezwano do uiszczenia należnego wpisu w sposób prawidłowy. W zarządzeniu zawarto pouczenie o skutkach jego niewykonania tj. wskazano na rygor w postaci odrzucenia skargi w przypadku nie uiszczenia wpisu w terminie. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone Skarżącemu w dniu 21 grudnia 2009 r. na wskazany przez niego adres. Termin siedmiodniowy do uiszczenia wpisu zaczął biec w dniu 22 grudnia 2009 r. i upłynął w dniu 28 grudnia 2009 r. Jak już wyjaśniono do dnia 5 stycznia 2010 r. Skarżący nie uiścił należnego wpisu, w związku z tym, w tej sytuacji skargę należało odrzucić.

Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny, w oparciu o art. 220 § 3 ppsa, postanowiono jak w sentencji.