Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1320/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6075 Działalność zawodowa w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1, art. 127 par. 3, art. 144, art. 61a par. 1, art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 188 ust. 1, art. 186, art. 185 ust. 1, art. 194 ust. 1a
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 22 ust. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 80 poz 903
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - tekst jedn.
article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c)
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi Z. J. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej zarządcy nieruchomości 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. S. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23% podatku VAT.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], którym - po rozpatrzeniu wniosku Z. J. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca") - odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego z tytułu odpowiedzialności zawodowej wobec zarządcy nieruchomości M.K..

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z dnia [...] października 2010 r. skarżąca Z. J. złożyła skargę na M. K. zarządcę nieruchomości przy ul. [...] w B.. Skarżąca wskazała we wniosku, że jej zgłoszenia ze stycznia 2010 r. kierowane do zarządcy nieruchomości informujące o zalegającej dużej warstwie śniegu oraz kolejne prośby dotyczące usunięcia połaci śniegu z dachu nieruchomości, a także żądania przeprowadzenia remontu dachu oraz usunięcia skutków zalania jej mieszkania - pozostały bez reakcji zarządcy nieruchomości. Skarżąca podniosła ponadto, że obowiązkiem zarządcy było podjęcie czynności zmierzających do usunięcia śniegu i wskazanych usterek. Strona skarżąca wykazała swoje niezadowolenie ze sposobu załatwienia sprawy przez zarządcę nieruchomościami. Skarżąca wyjaśniła, że po jej interwencji śnieg z dachu został usunięty. Jednocześnie strona nadmieniła, że podczas odśnieżania stwierdzono, że pokrycie dachu jest uszkodzone i to jest przyczyną zalewania jej mieszkania. Skarżąca podniosła także, że jej pisma skierowane do zarządcy nieruchomości pozostawały bez odpowiedzi. Nadto strona skarżąca opisała zachowanie zarządcy nieruchomości w trakcie wizyty skarżącej w jej biurze.

Pismem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], Ministerstwo Infrastruktury przesłało kopię powyższej skargi z dnia [...] października 2010 r. zarządcy nieruchomości, w celu ustosunkowania się tego zarządcy do zawartych w niej zarzutów.

Zarządca nieruchomości M. K. pismem z dnia [...] listopada 2010 r. złożyła wyjaśnienia i załączyła kopie dokumentów potwierdzających jej stanowisko.

Pismami z dnia [...] oraz [...] grudnia 2010 r. skarżąca ponownie zakwestionowała zachowanie zarządcy nieruchomości i jej zaniechanie w sytuacji konieczności przeprowadzenia remontu pokrycia połaci papowej dachu, a także poinformowała, że jest osobą schorowaną i znerwicowaną przez zaistniałą sytuację - dołączyła kopię orzeczenia lekarskiego. Skarżąca załączyła także pismo zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w B. z dnia [...] listopada 2010 r. informujące, że zlecono firmie dekarskiej wykonanie nowych obróbek uszczelniających połać dachu. Na potwierdzenie wykonania zlecenia załączono kopię fotografii.

Ministerstwo Infrastruktury pismem z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], poinformowało stronę skarżącą, że na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw do wszczęcia postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej zarządcy nieruchomości. Ponadto wskazano, że z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, iż zgłoszony przez skarżącą problem przeciekania dachu został usunięty.

W kolejnym piśmie z dnia [...] lutego 2011 r. skarżąca stwierdziła, że wyjaśnienia złożone przez zarządcę nieruchomości są niewiarygodne i kłamliwe.

W odpowiedzi na powyższe pismo strony skarżącej, Ministerstwo Infrastruktury pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. podtrzymało stanowisko przedstawione w piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r. Nadto wskazano, że kwestia remontu dachu powinna zostać omówiona na zebraniu wspólnoty mieszkaniowej, która jest władna podjąć stosowną uchwałę w tym przedmiocie.

Skarżąca Z. J. w piśmie z dnia [...] lipca 2011 r. podtrzymała zarzuty wobec zarządcy nieruchomości w zakresie remontu dachu.

W odpowiedzi na powyższe pismo strony skarżącej Ministerstwo Infrastruktury w piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. wyjaśniło, że zakres praw, obowiązków i odpowiedzialności właścicieli lokali oraz zarządu nieruchomości został określony w przepisach ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Natomiast prawa i obowiązki zarządcy nieruchomości wynikają z ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.). Ministerstwo wyjaśniło, że oceny działalności zarządcy nieruchomościami dokonuje się w kontekście obowiązków zawodowych zawartych w art. 186 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podkreślono ponadto, że zarządca nieruchomościami nie ponosi odpowiedzialności za działania lub zaniechania członków wspólnoty mieszkaniowej, czy też zarządu tej wspólnoty mieszkaniowej. Zaznaczono także, że wykonanie remontu dachu wykracza poza czynności zwykłego zarządu, a tym samym wymagana jest uchwała wspólnoty mieszkaniowej. Wskazano jednocześnie, że uchwała taka została przez wspólnotę mieszkaniową podjęta i winna zostać przekazana zarządcy nieruchomości do realizacji.

W piśmie z dnia [...] grudnia 2011 r. skarżąca wyjaśniła, że termin realizacji uchwały wspólnoty mieszkaniowej z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie remontu dachu został ustalony na miesiąc wrzesień 2011 r.

Ustosunkowując się do powyższego stanowiska strony skarżącej, Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej pismem z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...], zwróciło się do zarządcy nieruchomości o wyjaśnienie kwestii realizacji wspomnianej uchwały z dnia [...] marca 2011 r.

Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. zarządca nieruchomości M.K., odpowiadając na pismo Ministerstwa - wyjaśniła, że remont dachu został wykonany w okresie od [...] lipca do [...] sierpnia 2011 r. Zarządca załączyła kopię uchwały z dnia [...] marca 2011 r., kopię pisma Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej [...] z dnia [...] lipca 2011 r. informujące o terminie zaplanowanego remontu dachu, a także kopię protokołu z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie odbioru robót dekarskich.

Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej pismem z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], stwierdziło brak podstaw do wszczęcia postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej wobec zarządcy nieruchomości M.K..

Skarżąca Z. J. w piśmie z dnia [...] lutego 2012 r. powtórzyła zarzuty w stosunku do zachowania zarządcy nieruchomości.

W wyniku rozpatrzenia wniosku strony skarżącej postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej - działając na podstawie przepisów art. 61a § 1 k.p.a. w związku z § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (Dz. U. Nr 248, poz. 1494) - odmówił wszczęcia postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej zarządcy nieruchomości M. K..

W uzasadnieniu wydanego postanowienia Minister stwierdził, że jako organ sprawujący nadzór nad działalnością zawodową w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami, rozpatruje skargi na działalność zarządców nieruchomości wyłącznie w zakresie określonym przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Ponadto organ wskazał, że ocena działalności zawodowej zarządców nieruchomości odbywa się poprzez prowadzenie postępowań z tytułu odpowiedzialności zawodowej i orzekanie o zastosowaniu kar dyscyplinarnych. Organ wyjaśnił, że wszczyna postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej, w oparciu o przepis art. 194 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zauważył, że w przypadku, gdy organ otrzymuje informację o działalności zarządcy nieruchomości, dokonuje jej weryfikacji pod kątem wszczęcia wobec tego zarządcy postępowania z tytułu odpowiedzialności. Organ wyjaśnił, że wszczęcie przedmiotowego postępowania następuje z urzędu, a nie na wniosek osoby, która zakwestionowała czynności zawodowe wykonane przez zarządcę nieruchomości. Organ podkreślił jednocześnie, że osoba kwestionująca czynności zawodowe nie jest stroną postępowania dyscyplinarnego, w rozumieniu art. 28 k.p.a., a zatem to organ - działając z urzędu - ocenia, czy w sprawie zachodzą przesłanki do wszczęcia przedmiotowego postępowania.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził, że przeprowadził wstępne postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie, czy istnieją przesłanki do wszczęcia postępowania. Organ nadmienił, że niniejszej weryfikacji dokonał w oparciu o przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 188 ust. 1 cyt. ustawy, zarządca nieruchomości niewypełniający obowiązków, o których mowa w art. 186 podlega odpowiedzialności zawodowej.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wskazał, że zgodnie z treścią przepisu art. 186 ust. 1 ww. ustawy, zarządca nieruchomości jest zobowiązany do wykonywania czynności zarządzania nieruchomością zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz zasadami etyki zawodowej. Jest on także zobowiązany do kierowania się zasadą ochrony interesu osób, na których rzecz wykonuje te czynności.

Reasumując, Minister stwierdził, że przed wszczęciem postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej, organ powinien ustalić, czy w sprawie zgłoszonej przez stronę skarżącą zarządca nieruchomości wykonuje czynności zawodowe oraz czy istnieje prawdopodobieństwo, że czynności te zostały wykonane niezgodnie z zasadami określonymi w art. 186 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a w szczególności, czy zarzuty postawione przez stronę skarżącą mogą być podstawą do wszczęcia postępowania.

Organ uznał, że z akt sprawy zgromadzonych w toku postępowania wyjaśniającego - wynika, iż skarżąca Z. J. obarczyła winą zarządcę nieruchomości M. K. za zalanie jej lokalu i zażądała, aby zarządca nieruchomości wykonał remont dachu. Dodatkowo skarżąca wskazała, że wspomniany zarządca nieruchomości niewłaściwie zachował się w stosunku do niej, używając słów powszechnie uważanych za obelżywe oraz chwytając ją za lewą rękę i wyprowadzając za drzwi pomieszczenia biurowego.

Ustosunkowując się do stanowiska strony skarżącej, Minister wskazał, że w procesie zarządzania nieruchomością wspólną udział biorą właściciele lokali, zarząd wspólnoty mieszkaniowej oraz zarządca nieruchomości. Organ podniósł, że zakres praw, obowiązków i odpowiedzialności właścicieli lokali oraz zarządu wspólnoty mieszkaniowej określony został w przepisach ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80 poz. 903 ze zm.). Natomiast prawa, obowiązki i odpowiedzialność zarządcy nieruchomości wynikają z zawartej umowy o zarządzanie nieruchomością oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami. W związku z powyższym Minister podkreślił, że w omawianej sprawie niezbędne jest ścisłe rozgraniczenie czynności należących do kompetencji zarządu wspólnoty mieszkaniowej i członków wspólnoty od czynności zarządzania nieruchomością wykonywanych przez zatrudnionego w tym celu zarządcę nieruchomości, bowiem każdy z tych podmiotów działa na podstawie różnych przepisów prawa. Organ zauważył ponadto, że oceny działalności zarządcy nieruchomości dokonuje się w kontekście obowiązków zawodowych okreslonych w art. 186 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i zakresu obowiązków, określonego w umowie o zarządzanie nieruchomością. Minister podkreślił, że zarządca nieruchomości odpowiada wyłącznie za zaniechanie lub niewłaściwe wykonanie czynności zarządzania, określonych w umowie o zarządzanie nieruchomością. Zdaniem organu, zarządca nieruchomości nie może ponosić odpowiedzialności za działania zarządu wspólnoty mieszkaniowej, ani decyzji podejmowanej przez członków wspólnoty mieszkaniowej w formie uchwał. Organ stanowczo podkreślił, że zadaniem zarządcy nieruchomości jest wyłącznie realizowanie woli wspólnoty mieszkaniowej wyrazonej w formie uchwał.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wskazał, że w toku postępowania wyjaśniającego ustalił, iż wspólnota mieszkaniowa przy ul. [...] w B. podjęła w dniu [...] marca 2011 r. uchwałę o remoncie dachu. Remont dachu został wykonany w okresie od dnia [...] lipca do dnia [...] sierpnia 2011 r. W dniu [...] sierpnia 2011 r. dokonano odbioru wykonanych robót.

Mając na uwadze powyższe, Minister stwierdził, że nie ma podstaw do postawienia zarządcy nieruchomości M. K. zarzutów w odniesieniu do wykonania remontu dachu wspólnoty mieszkaniowej. Minister wyjaśnił, że wydatkowanie środków finansowych na ten cel jest czynnością przekraczającą zwykły zarząd i w związku z powyższym wymagana jest uchwała wspólnoty mieszkaniowej. Ponadto organ wskazał, że zarząd wspólnoty mieszkaniowej, ani zarządca nieruchomości nie jest uprawniony do samodzielnego wydatkowania środków finansowych wspólnoty mieszkaniowej, poza nagłymi przypadkami, określonymi w art. 185 ust. 1c ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie nie zaistniały sytuacje nagłe, o których mowa w art. 185 ust. 1c cyt. ustawy. Organ wyjaśnił, że wykonanie remontu dachu nieruchomości mogło nastąpić jedynie na podstawie uchwały wspólnoty mieszkaniowej. W związku z powyższym wspólnota mieszkaniowa podjęła w dniu [...] marca 2011 r. stosowną uchwałę, której wykonanie powierzono zarządcy nieruchomości.

Z kolei, jeśli chodzi o inne zarzuty dotyczące osoby zarządcy nieruchomości M. K. i jej zachowania, organ uznał, że nie podlegają one badaniu w postępowaniu z tytułu odpowiedzialności zawodowej, gdyż w przedmiotowym postępowaniu ocenie poddane są wyłącznie czynności zawodowe określone w art. 185 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomości w zakresie ich zgodności z art. 186 ust. 1 tej ustawy.

W świetle powyższego, biorąc pod uwagę, że zarzuty postawione zarządcy nieruchomości M. K. albo nie odnoszą się do czynności zawodowych wykonywanych przez zarządcę nieruchomości, albo nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, organ uznał, że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej. Aby bowiem wszcząć postępowanie wobec zarządcy nieruchomości i przekazać sprawę Komisji Odpowiedzialności Zawodowej, organ musi postawić zarządcy nieruchomości zarzuty w zakresie legalności wykonanych czynności zawodowych. Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie, w oparciu o sprawy opisane przez skarżącą jest to niemożliwe.

Wobec powyższego, Minister uznał, że skoro postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej w stosunku do zarządcy nieruchomości M. K. nie może być wszczęte, to stosownie do art. 61a § 1 k.p.a., należy wydać postanowienie o odmowie wszczęcia przedmiotowego postępowania.

W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca Z. J. zarzuciła, iż organ przeoczył fakt zlecenia przez zarządcę nieruchomości przeprowadzenia obróbki blacharskiej dachu bez uchwały, co naraziło wspólnotę mieszkaniową na straty finansowe w wysokości około 1000 złotych oraz naruszyło przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), albowiem jednoosobowy zarząd oraz zarządca nieruchomości, nie powiadamiając właścicieli wspólnoty, samowolnie podjęli powyższą decyzję.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. i art. 144 k.p.a. - postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., nr [...]- utrzymał w mocy w/w postanowienie z dnia [...] lutego 2012 r.

W uzasadnieniu postanowienia organ powołał się na przepis art. 61a k.p.a., z którego wynika, że w przypadku, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Minister Organ wyjaśnił, że w myśl przepisu art. 186 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zarządca nieruchomości jest zobowiązany do wykonywania czynności zawodowych zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi, ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz zasadami etyki zawodowej. Zakres uprawnień i obowiązków zarządcy wynika z przepisów cyt. ustawy, z przepisów odrębnych ustaw oraz z umowy o zarządzanie nieruchomością (art. 185 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami).

Minister wskazał, że wszczęcie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej zarządcy będzie możliwe wyłącznie wtedy, gdy zostanie stwierdzone, że zarządca nieruchomości wykonywał czynności zawodowe z naruszeniem art. 186 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem organu, istotne jest również odróżnienie obowiązków zarządcy nieruchomości od obowiązków członków wspólnoty mieszkaniowej i zarządu wspólnoty mieszkaniowej, wynikających z przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80 poz. 903 ze zm.). Zdaniem Ministra, zarządca nieruchomości ponosi odpowiedzialność wyłącznie za wykonane przez siebie czynności zawodowe lub zaniechanie ich wykonania, a nie za działania podejmowane przez zarząd wspólnoty mieszkaniowej, czy też członków wspólnoty mieszkaniowej.

Organ wyjaśnił, że wykonywanie czynności zawodowych z zakresu zarządzania nieruchomościami odbywa się na podstawie umowy o zarządzanie nieruchomością zawartej z właścicielem tej nieruchomości.

Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej, Minister wyjaśnił, że zlecenie remontu powinno być poprzedzone podjęciem stosownej uchwały przez wspólnotę mieszkaniową (art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali), gdyż wymieniona czynność przekracza czynności zwykłego zarządu. Minister zaznaczył, że bez uchwały zarządca nieruchomości nie ma prawa podejmować żadnych działań, jeśli przekraczają one zakres zwykłego zarządu. Organ wskazał, że w aktach znajduje się kopia uchwały wspólnoty mieszkaniowej podjętej w dniu [...] marca 2011 r. w sprawie remontu dachu. Przedmiotowa uchwała została zrealizowana w okresie od [...] lipca do [...] sierpnia 2011 r. Organ ocenił, że zarzut skarżącej oparty na twierdzeniu, że zarządca nieruchomości nie zleciła remontu dachu w świetle art. przez 186 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, należało uznać za bezpodstawny. Zdaniem organu, zarzut ten nie mógł być podstawą do wszczęcia postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej zarządcy nieruchomości.

Odnosząc się z kolei do drugiego zarzutu - Minister stwierdził, że nie dotyczy on czynności zawodowych zdefiniowanych w art. 185 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a więc tym samym - zdaniem organu - nie podlega on ocenie w postępowaniu z tytułu odpowiedzialności zawodowej.

Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego samowolnego zlecenia przez zarządcę wykonania obróbki blacharskiej w listopadzie 2010 r., bez uchwały wspólnoty mieszkaniowej - Minister stwierdził, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż wykonanie ww. czynności było następstwem wniosków i zaleceń zawartych w protokole z kontroli okresowej stanu technicznej sprawności obiektu budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. Organ wskazał, że z protokołu wynika, iż należy zamontować listwy okapowe przy ogniomurach i kominach nad mieszkaniem skarżącej. Organ zwrócił uwagę, że o wykonaniu obróbek blacharskich skarżąca została poinformowana przez zarząd wspólnoty mieszkaniowej pismem z dnia [...] listopada 2010 r. W piśmie tym zarząd wspólnoty mieszkaniowej poinformował skarżącą, że zlecił wykonanie nowych obróbek uszczelniających połać dachową, aby zabezpieczyć przed ewentualnym przeciekiem topniejącego śniegu w przyszłości. Organ doszedł do przekonania, że wykonanie obróbki blacharskiej z uwagi na zabezpieczenie przed powstaniem ewentualnych szkód na nieruchomości oraz zalecenia wynikające z protokołu kontroli z dnia [...] kwietnia 2010 r. było uzasadnione i nie wymagało uchwały wspólnoty mieszkaniowej. Ponadto Minister wyjaśnił, że wykonanie wspomnianych czynności zostało zlecone przez zarząd wspólnoty mieszkaniowej w ramach jego uprawnień, wynikających z ustawy o własności lokali.

W świetle powyższego, Minister uznał, że zarzuty sformułowane przez skarżącą Z. J. nie mogą być podstawą wszczęcia postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej. Wobec powyższego, Minister - wskazując na przepis art. 61a § 1 k.p.a. - uznał, że należy odmówić wszczęcia przedmiotowego postępowania.

Pismem z dnia [...] maja 2012 r. Z. J. wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skargę na w/w postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], kwestionując prawidłowość tego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że kilkakrotnie występowania z pismami do zarządcy nieruchomości o dokonanie remontu przeciekającego dachu nieruchomości wspólnoty mieszkaniowej przy ul. [...] w B.. Jej zdaniem, z powodu niewydania przez zarządcę nieruchomości zlecenia na odśnieżenie dachu budynku, jej mieszkanie zostało zalane przez wodę z topniejącego śniegu. W ocenie strony skarżącej, powyższe zachowanie zarządcy nieruchomości stanowi zaniedbanie obowiązków określonych w ustawie o gospodarce nieruchomościami.

Skarżąca dodała, iż z uwagi na upomnienie się u zarządcy w sprawie naprawienia dachu, została w dniu [...] września 2010 r. poszarpana i znieważona przez zarządcę. Strona podniosła, że w wyniku prawomocnego wyroku sądowego zarządca nieruchomości M. K. została skazana za działanie na szkodę skarżącej.

Skarżąca podniosła w uzasadnieniu również zarzut naruszenia przez zarządcę nieruchomości przepisów ustawy poprzez wykonanie obróbki blacharskiej środkowej połaci dachu budynku bez podjętej w tym przedmiocie uchwały wspólnoty mieszkaniowej. W ten sposób, zdaniem skarżącej, narażono właścicieli na straty finansowe w wysokości 1.000 złotych, które wspólnota uiściła ze środków jej funduszu remontowego. Zdaniem skarżącej, wspomniana decyzja podjęta przez zarządcę nieruchomości była niezgodna z interesem wspólnoty mieszkaniowej.

Skarżąca wskazała, że ma 74 lata, jest schorowana i w związku z zaistniałą sytuacją znerwicowana.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności, czy też zasad współżycia społecznego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga Z. J. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], jak również poprzedzające je postanowienie tego organu z dnia [...] lutego 2012 r. - nie naruszają przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, utrzymując w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] lutego 2012 r. odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej zarządcy nieruchomości M. K. - nie dopuścił się przede wszystkim naruszenia przepisu art. 61a § 1 k.p.a., w stopniu mającym jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ, rozstrzygając na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., prawidłowo przyjął w uzasadnieniu spornego postanowienia z dnia [...] lutego 2012 r., że osoba kwestionująca czynności zawodowe wykonywane przez zarządcę nieruchomości nie jest stroną postępowania dyscyplinarnego, w rozumieniu art. 28 k.p.a., co w konsekwencji oznacza, że jedynie organ - działając ex officio - ocenia, czy zarządca wykonuje czynności zawodowe zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 186 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i tym samym – wyłącznie organ ocenia, czy w sprawie ewentualnie zachodzą uzasadnione przesłanki do wszczęcia postępowania administracyjnego z tytułu odpowiedzialności zawodowej zarządcy nieruchomości.

Ponadto, zdaniem Sądu, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, wydając zarówno zaskarżone postanowienie, jak i utrzymanie nim w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2012 r. odmawiające wszczęcia wspomnianego postępowania - nie dopuścił się również jakiegokolwiek naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., wyjaśniając wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonując wszechstronnej i pozbawionej dowolności oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, z wyraźnym wskazaniem przyczyn nieuwzględnienia stanowiska strony skarżącej.

Należy zauważyć, że podstawą prawną obu spornych postanowień Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej był przepis art. 61a § 1 k.p.a., który - wprowadzony do ustawy w dniu 11 kwietnia 2011 r. na mocy ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18 ze zm.) - stanowi, że organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte.

W literaturze przyjmuje się, że w sytuacji złożenia wniosku o wszczęcie postępowania, do organu administracji publicznej należy obowiązek przeprowadzenia szczegółowego postępowania wyjaśniającego, przede wszystkim w kwestii podmiotowej, to jest legitymacji materialno-prawnej osoby żądającej przeprowadzenia postępowania w sprawie administracyjnej, albowiem dopiero w jego toku można dokonać niezbędnych ocen w zakresie treści prawa materialnego, odnoszących się do praw podmiotu wnoszącego żądanie (tak m.in. A. Plucińska-Filipowicz /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do zmian wprowadzonych ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX/el., 2011, komentarz do art. 61a k.p.a.).

W ocenie Sądu, organ zasadnie zarzucił w niniejszej sprawie, że skarżąca Z. J. nie jest stroną w postępowaniu administracyjnym zainicjowanym jej wnioskiem o wszczęcie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej M. K., jako zarządcy nieruchomości położonej przy ul. [...] w B..

Zdaniem Sądu, kluczowym zagadnieniem koniecznym do rozstrzygnięcia, w ramach dokonywanej oceny legalności spornego postanowienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej - jest kwestia prawidłowego rozumienia pojęcia interesu prawnego, w rozumieniu przepisu art. 28 k.p.a., w kontekście zagadnienia związanego z legitymacją czynną do zainicjowania postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej, o którym mowa w art. 194 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Należy zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Jedyną przesłanką uzyskania przez dany podmiot statusu strony postępowania administracyjnego jest to, czy legitymuje się on interesem prawnym lub obowiązkiem, ze względu na który żąda czynności organu lub którego dotyczy postępowanie.

Pojęcie interes prawny, użyte w przepisie art. 28 k.p.a., rozumiane w bezpośrednim znaczeniu tego pojęcia, oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo.

Zdaniem Sądu, interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba niewątpliwie odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym dany podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji.

Niewątpliwie szczególnymi cechami interesu prawnego jest po pierwsze bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu, a wspomnianą normą prawa administracyjnego, na której budowany jest interes prawny. Oznacza to, że interes prawny mają tylko te z podmiotów, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Drugą szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, a więc interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości, ani hipotetyczny (podobnie: m.in. /w:/ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2002 r., sygn. akt IV SA 1132/00 oraz cyt. tam orzecznictwo i literatura).

Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga więc - zdaniem Sądu - ustalenia owego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego.

W ocenie Sądu, należy uznać, że Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, wydając oba sporne postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, prawidłowo wskazał w ich uzasadnieniu, że skarżąca Z. J. nie jest stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej zarządcy nieruchomości M. K..

Niewątpliwie, wszczęcie postępowania administracyjnego jest uzależnione od wstępnej oceny, czy podmiot występujący z wnioskiem o jego wszczęcie posiada legitymację do występowania w roli strony postępowania administracyjnego. Po dokonaniu wstępnej oceny przez organ, że dany podmiot nie posiada legitymacji do wszczęcia danego postępowania administracyjnego, organ ten ma obowiązek wydać akt administracyjny - postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego.

To na organie ciąży obowiązek dokonania wstępnej oceny, czy dany podmiot jest stroną postępowania, czy też nie posiada takiego przymiotu, zaś na podmiocie wnoszącym żądanie wszczęcia postępowania ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności dowodzących, że może zostać uznany za stronę postępowania. Organ dokonuje tej oceny w fazie wstępnej.

Zdaniem zarówno doktryny, jak i judykatury, konieczność wstępnego badania i orzekania, w drodze postanowienia, przez właściwy organ, czy osoba, która złożyła wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, jest stroną, nie budzi żadnych wątpliwości, także w kontekście przyjętej przez orzecznictwo materialnoprawnej koncepcji strony (vide: m.in. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, opublikowany /w:/ LEX/el., 2013).

W niniejszej sprawie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej dokonał oceny w fazie wstępnej, czy skarżąca Z. J. jest stroną postępowania i uznał, że przyczyną uzasadniającą odmowę wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej zarządcy nieruchomości M. K. jest okoliczność, że skarżąca nie korzysta z przymiotu strony postępowania, co wypełnia przesłankę określoną w art. 61a § 1 k.p.a., stanowiącą podstawę do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego.

Zauważyć należy przy tym, że przepis art. 28 k.p.a. nie wiąże uzyskania statusu strony postępowania administracyjnego ze sposobem jego wszczęcia (art. 61 § 1 k.p.a.), a zatem - tak, jak to było w tym przypadku - skarżąca nie uzyskała interesu prawnego, a tym samym przymiotu strony kontrolowanego postępowania, przez samo złożenie pisma z dnia [...] października 2010 r.

Jak wskazano już powyżej, podstawę interesu prawnego (i tym samym legitymacji czynnej) do wszczęcia postępowania może stanowić tylko przepis prawa materialnego przyznający stronie konkretne, indywidualne uprawnienie i stwarzający tym samym dla danego podmiotu legitymację procesową strony. Należy podkreślić, że ustalenie interesu prawnego osoby uczestniczącej w postępowaniu administracyjnym następuje ostatecznie w wyniku konkretyzacji właściwego przepisu prawa materialnego, albowiem pojęcie interesu prawnego - użyte w art. 28 k.p.a. i rozumiane w bezpośrednim znaczeniu tego pojęcia - oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo.

Mając powyższe na uwadze, legitymacji procesowej (interesu prawnego) skarżącej Z. J. do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej zarządcy nieruchomości, należało szukać w przepisach prawa materialnego, którym w niniejszej sprawie jest ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

I tak, zgodnie z brzmieniem art. 185 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, zarządzanie nieruchomością polega na podejmowaniu decyzji i dokonywaniu czynności mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa użytkowania i właściwej eksploatacji nieruchomości.

Z kolei przepis art. 186 ust. 1 w/w ustawy przewiduje, że zarządca nieruchomości jest zobowiązany do wykonywania czynności, o których mowa w art. 185 ust. 1 i ust. 1a, zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz zasadami etyki zawodowej. Jest on także zobowiązany do kierowania się zasadą ochrony interesu osób, na których rzecz wykonuje te czynności. W przypadku nie wywiązywania się zarządcy ze swoich obowiązków ustawa o gospodarce nieruchomościami przewiduje w rozdziale 4 odpowiedzialność zawodową zarządców oraz tryb procedowania w sprawach odpowiedzialności zawodowej zarządców nieruchomościami.

Należy zauważyć, że przepis art. 194 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami (przepis prawa materialnego) stanowi, że postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej wszczyna minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, z zastrzeżeniem ust. 1b i 1c. Po wszczęciu postępowania minister przekazuje sprawę do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Natomiast postępowanie wyjaśniające dotyczące wypełniania obowiązków, o których mowa w art. 158, art. 175, art. 181, art. 186 i art. 186a, przeprowadza Komisja Odpowiedzialności Zawodowej (ust. 2).

Z powyższego wynika, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej zarządcy nieruchomościami wszczyna się z urzędu. Zatem w przepisach prawa materialnego ustawodawca wyraźnie określił sposób wszczęcia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej - nie przyznał tego uprawnienia osobie niezadowolonej z działalności zarządcy nieruchomości, lecz zostawił to w gestii organu administracji publicznej.

Należy zauważyć, że zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, przyjmuje się, że wniosek (skarga) o wszczęcie postępowania, pochodzący od osoby trzeciej, która negatywnie ocenia działalność zarządcy w swojej sprawie, może stanowić impuls do podjęcia przez organ czynności w fazie "wstępnej". Sprawa tej osoby jest inną sprawą w stosunku do sprawy w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej zarządcy nieruchomości, a zatem strona wyrażająca swoje niezadowolenie nie korzysta z przymiotu strony postępowania. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w analogicznych sprawach dotyczących rzeczoznawców nieruchomości (por. m. in. wyrok NSA z dnia 21 października 2008 r., sygn. akt II GSK 430/08, czy też postanowienie NSA z dnia 6 września 2000 r., sygn. akt II SAB 143/00).

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd stwierdził, że Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, dokonując w pierwszej kolejności badania kwestii interesu prawnego skarżącej (wnioskodawcy) w kontekście przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami - prawidłowo uznał, że skarżąca nie miała interesu prawnego opartego na konkretnym przepisie prawa, który uzasadniałby jej uczestniczenie w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności zawodowej zarządcy nieruchomością.

Warto wyraźnie wskazać, że organ administracji publicznej w postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania nie powinien wprawdzie formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania (por. m. in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 395/12), niemniej jednak - według Sądu - organ powinien rozważyć, czy informacje zawarte w piśmie skarżącej mogą stanowić impuls do wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu. Analiza merytoryczna informacji zwartych w pismach skarżącej Z. J. została odzwierciedlona w obu postanowieniach organu.

I tak, zdaniem Sądu, organ prawidłowo przyjął, że wszczęcie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej jest możliwe, gdy zarządca nieruchomości wykonuje czynności zawodowe z naruszeniem art. 186 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Według Sądu, organ prawidłowo wykazał w uzasadnieniu obu spornych postanowień, że czynności wykonywane w ramach umowy o zarządzanie nieruchomością wspólną z dnia [...] listopada 2007 r. stanowiły wykonywanie czynności zawodowych, o których mowa w ustawie o gospodarce nieruchomościami. W ocenie Sądu, organ właściwie odróżnił obowiązki zarządcy nieruchomością od obowiązków zarządu wspólnoty mieszkaniowej, wynikających z unormowań ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Organ prawidłowo stwierdził bowiem, że zarządca nieruchomości może odpowiadać jedynie za swoje zachowanie (działanie lub zaniechanie działania), a nie za zachowanie zarządu wspólnoty mieszkaniowej, czy też jej członków. Z akt sprawy wynika natomiast, że zarządca nieruchomości wykonywała swoje obowiązki od dnia [...] stycznia 2008 r. na podstawie umowy z dnia [...] listopada 2007 r.

Organ prawidłowo zauważył, że zlecenie remontu powinno być poprzedzone podjęciem stosownej uchwały przez wspólnotę mieszkaniową (vide: art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali), ponieważ - jak słusznie wskazał Minister - wymieniona czynność, mimo że znajduje się w zakresie obowiązków zarządcy nieruchomościami, to jednak przekracza czynność zwykłego zarządu. A zatem, organ administracji publicznej prawidłowo przyjał, że bez uchwały zarządca nieruchomości nie miał prawa podejmować żadnych działań.

Sąd zauważa, że uchwała w sprawie remontu dachu została podjęta w dniu [...] marca 2011 r. i została zrealizowana w okresie od dnia [...] lipca do dnia [...] sierpnia 2011 r. W ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał więc, że nie było możliwe postawienie zarządcy nieruchomości zarzutów obejmujących niewypełnienie obowiązków wynikających z art. 186 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Warto ponadto wskazać, że zarzuty dotyczące zachowania zarządcy polegającego na naruszeniu czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia oraz znieważenia skarżącej - nie dotyczą zakresu kontroli sądowoadministracyjnej dokonywanej w niniejszej sprawie. Powyższe okoliczności były przedmiotem postępowania przed sądem karnym, w wyniku którego sąd powszechny wydał wspomniany przez stronę skarżącą wyrok z dnia [...] czerwca 2011 r.

Sąd stwierdza ponadto, że zarzut skarżącej dotyczący samowolnego zlecenia przez zarząd wspólnoty mieszkaniowej oraz zarządcę nieruchomości wykonania obróbki blacharskiej w listopadzie 2010 r., bez czynnego udziału wspólnoty mieszkaniowej - jest bezpodstwny, bowiem z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wykonanie ww. czynności było następstwem wniosków złożonych przez stronę skarżacą. Nadto, Sąd zauważa, że o wykonaniu obróbek blacharskich uszczelniających połać dachową - strona skarżąca została poinformowana przez zarząd wspólnoty mieszkaniowej pismem z dnia [...] listopada 2010 r.

W wyniku podjętych w fazie wstępnej czynności wyjaśniających (pisma wyjaśniające, wezwania do wyjaśnienia okoliczności sprawy kierowane zarówno do skarżącej, jak i do zarządcy nieruchomości), organ doszedł więc do uzasadnionego przekonania, że stwierdzone okoliczności faktyczne sprawy nie stanowią podstawy do wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej zarządcy nieruchomości.

Zdaniem Sądu, należało uznać, że organ wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ administracji publicznej - rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym w toku postępowania, dokonując jego wszechstronnej analizy. Ponadto należy uznać, że stanowisko wyrażone w obu spornych postanowieniach, Minister uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Jednocześnie należy wskazać, że oceniając zaskarżone postanowienie Ministra z dnia [...] maja 2012 r., Sąd nie stwierdził żadnych uchybień, które podlegałyby uwzględnieniu z urzędu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji wyroku.

Ponadto należy zauważyć, że stosownie do treści przepisu art. 250 p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, w innej sprawie, niż wymienione w pkt 1 lit. a - b, stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynoszą w pierwszej instancji 240 złotych. W konsekwencji Sąd uznał, że stawka minimalna za czynności dokonane przez pełnomocnika skarżącego wynosi 240,00 złotych oraz 55,20 złotych tytułem podatku od towarów i usług, co łącznie daje kwotę 295,20 złotych. W tym stanie rzeczy, zgodnie z poczynionymi wyżej wyliczeniami, należało orzec na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.