Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 166/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-07-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie
Treść wyniku: Zmieniono zarządzenie - art.260 par.1 ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, , , po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy sprawy ze skargi K. M. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. w przedmiocie zasiłku okresowego w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego p o s t a n a w i a zmienić postanowienie referendarza sądowego z dnia 15 kwietnia 2016 r. i przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę K. M. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. w przedmiocie zasiłku okresowego.

W dniu 6 kwietnia 2016 r. skarżący złożył urzędowy formularz "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy, wnosząc o ustanowienie radcy prawnego. W treści wniosku oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i dwoma synami. Miesięczny dochód netto rodziny skarżącego zadeklarowany został w kwocie 2.160,05 zł, na który składają się pobierane przezeń: zasiłek rodzinny 310 zł, wynagrodzenie jego małżonki za pracę świadczoną w niepełnym wymiarze 786,65 zł, wynagrodzenie jego małżonki z tytułu umowy o dzieło w wysokości 950 zł oraz stypendium szkolne i socjalne odpowiednio 113,40 zł i 100 zł.

Jednocześnie K. M. powołał się na okoliczność ponoszenia znacznych kosztów utrzymania, wśród których, obok wyżywienia, leków oraz opłat związanych z zamieszkiwanym lokalem, wymienił czesne za szkołę młodszego syna w kwocie 385 zł i należność za akademik dla starszego w wysokości 340 zł, opłatę za Internet i TV (107 zł), koszty eksploatacji samochodu (230 zł), opłatę za telefon (39,96 zł) i bilet okresowy młodszego syna (62,67 zł.) oraz wskazał, iż nie posiada żadnych nieruchomości, przedmiotów wartościowych ani zasobów pieniężnych.

Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2016 r. Starszy referendarz sądowy oddalił wniosek K. M. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wyjaśnił, że przyznanie prawa pomocy może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy wnioskodawca zobrazuje swoją sytuację materialną w sposób jasny, jednoznaczny i wolny od wątpliwości jednakże zdaniem rozpoznającego wniosek, skarżący wymogu tego nie zachował. Następnie referendarz zwrócił uwagę na składane w innych sprawach przez K. M. wnioski o przyznanie prawa pomocy i wynikające z nich rozbieżności między oświadczeniami skarżącego chociażby co do ponoszonych kosztów utrzymania, w szczególności bardzo znaczne różnice pomiędzy wydatkami ponoszonymi na żywność.

Pismem z dnia 12 maja 2016 r. K. M. wniósł sprzeciw od wyżej wymienionego postanowienia, zarzucając: naruszenie art. 243, art. 246 § 1 pkt 2, art. 252 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, naruszenie art. 255 powyższej ustawy poprzez jego niezastosowanie oraz dokonanie oceny jego wniosku w sposób dowolny. Zdaniem K. M. złożony wniosek czynił zadość wszystkim wymaganiom wymienionym w art. 252 § 1 P.p.s.a. Jednocześnie podkreślił, iż nie był wzywany do złożenia dodatkowego oświadczenia ani do przedłożenia dokumentów źródłowych. Następnie wyjaśnił, że rozbieżności w oświadczeniach wynikają z faktu składania ich w innym czasie. Poza tym wskazał, iż decyzjami z [...] oraz [...] (najprawdopodobniej omyłka pisarska w dacie rocznej) przyznano skarżącemu zasiłki celowe w postaci dofinansowania zakupu żywności oraz dofinansowania zakupu odzieży i dofinansowania zakupu obuwia, a także zasiłek okresowy za luty i marzec 2016 r. Wskazał, że świadczenie te są przyznawane po szczegółowym sprawdzeniu stanu rodzinnego, dochodowego i majątkowego wnioskodawcy, a zatem nie ma powodu, dla którego sąd nie miałby uwzględnić stanu faktycznego stwierdzonego przez uprawniony organ administracji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia i uprawdopodobnienia danych zawartych we wniosku z dnia 6 kwietnia 2016 r. poprzez nadesłanie kserokopii decyzji o przyznaniu stronie skarżącej zasiłków celowych z dnia [...] oraz [...]

– decyzji z dnia [...] o przyznaniu stronie skarżącej zasiłku okresowego z powodu niepełnosprawności na luty i marzec 2016 r.;

– decyzji przyznających na okres zasiłkowy 2015/2016: zasiłek rodzinny, stypendium szkolne i stypendium socjalne dla syna A. M.;

– umowy o pracę i umowy o dzieło B. M.;

– bieżących rachunków za prąd, gaz, telefon, internet i tv oraz faktur dokumentujących aktualną opłatę za szkołę A. M. i za akademik P. M.;

– bieżących rachunków za żywność i lekarstwa oraz

- innych dokumentów obrazujących stan majątkowy na dzień złożenia wniosku.

Odpowiadając na wezwanie sądu K. M. nadesłał kserokopie: decyzji o przyznaniu zasiłku celowego na zakup żywności z dniał[...] ., decyzji o przyznaniu zasiłku celowego na zakup żywności z dnia [...] decyzji o przyznaniu zasiłku celowego na zakup odzieży i obuwia z dnia [...] decyzji o przyznaniu zasiłku okresowego z dnia [...] decyzji o przyznaniu zasiłku rodzinnego z dnia [...] decyzji o przyznaniu zasiłku rodzinnego z dnia [...] decyzji o przyznaniu stypendium szkolnego, dokument KW potwierdzający wypłatę stypendium dla A. M., umowy o pracę B. M., umowy o dzieło B. M. z dnia [...] umowy o dzieło B. M. z dnia [...] bieżących rachunków za gaz, za prąd, za telefon, za TV i internet, rachunków dokumentujących aktualną opłatę czesnego za szkołę A. M., wydruku z systemu informatycznego uczelni dokumentującego aktualne opłaty za akademik P. M., paragonów za żywność oraz faktur za lekarstwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 dalej: "P.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.

Natomiast zgodnie z regulacją z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 § 3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Wskazany przepis art. 246 § 1 P.p.s.a. stanowi regulację wyjątkową w stosunku do ogólnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowego, wyrażonej w art. 199 P.p.s.a. Instytucja prawa pomocy ma natomiast na celu umożliwienie dochodzenia swoich praw przed sądem osobom o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które ze względu na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Oznacza to, że przyznanie prawa pomocy ma bardzo ograniczony zakres stosowania i może mieć miejsce tylko w wyjątkowych sytuacjach.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy podkreślić, że w chwili wydawania niniejszego orzeczenia skarżący przedłożył dokumenty, których brak zaważył na oddaleniu wniosku o prawo pomocy przez starszego referendarza sądowego. Z przedłożonych przez skarżącego dokumentów opisanych szczegółowo powyżej wynika, że skarżący korzysta ze wsparcia pomocy społecznej, przyznano mu zasiłek celowy na zakup żywności, zasiłek celowy na zakup odzieży i obuwia oraz zasiłek okresowy.

Wobec tego nie budzi wątpliwości, że samodzielne ustanowienie radcy prawnego przekracza możliwości płatnicze skarżącego i mogłoby narazić go na uszczerbek w koniecznym utrzymaniu.

Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.