Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3120/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 182
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 30 lipca 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1224/13 w sprawie ze skargi H. Z. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium RP oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1224/13 oddalił skargę H. Z. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium RP.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 17 lipca 2012 r. H. Z. został zatrzymany w W. przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej W. z powodu braku zezwolenia na pobyt i braku środków na pokrycie kosztów pobytu. W czasie przesłuchania cudzoziemiec stwierdził, że przybył do Polski w październiku 2010 r. na podstawie wizy w celu podjęcia pracy.

W dniu [...] sierpnia 2012 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.), orzekł o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP pod konwojem oraz o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium RP i państw obszaru Schengen przez okres trzech lat od dnia wykonania decyzji.

Cudzoziemiec wniósł odwołanie od powyższej decyzji, po czym w dniu [...] września 2012 r. wystąpił o nadanie statusu uchodźcy.

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił nadania statusu uchodźcy, a rozstrzygnięcie to utrzymała w mocy Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] lutego 2013 r.

Rozpoznając odwołanie od decyzji orzekającej o wydaleniu, decyzją z dnia [...] marca 2013 r., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium RP, jeżeli przebywa na terytorium bez ważnej wizy, jeżeli jest wymagana lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu; nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium RP i nie może wskazać wiarygodnych źródeł ich uzyskania. W niniejszej sprawie powyższe przesłanki zostały spełnione, bowiem H. Z. nie posiada żadnego zezwolenia na pobyt na terytorium RP ani środków na utrzymanie.

W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie zaszły podstawy do zastosowania przepisu art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, który przewiduje sytuacje, gdy decyzji o wydaleniu nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje się. Brak również podstaw do twierdzenia, że po powrocie do kraju pochodzenia cudzoziemiec będzie narażony na prześladowania (art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 680). Ponadto wydalenie cudzoziemca nie zakłóca jego życia rodzinnego. Organ przywołał także przepis art. 90 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, że w decyzji o wydaleniu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP i państw obszaru Schengen oraz określa okres tego zakazu.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł H. Z., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Skarżący podniósł zarzuty naruszenia art. 88 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 90 ust. 1 pkt 4, art. 95 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach oraz przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 105 § 1, art. 7, 80 i 107 § 3 K.p.a .

W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że w dniu [...] lutego 2013 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji orzekające m. in. o odmowie nadania statusu uchodźcy i o wydaleniu skarżącego z terytorium RP. W tej sytuacji obecne postępowanie stało się bezprzedmiotowe, co oznacza, że organ winien wydać decyzję o jego umorzeniu na zasadzie art. 105 § 1 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi.

W motywach wyroku oddalającego skargę Sąd pierwszej instancji wskazał, że H. Z. wypełnił przesłanki zawarte w art. 88 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o cudzoziemcach, uzasadniające wydalenie cudzoziemca z terytorium Polski, bowiem w dacie wydania decyzji przez organ I instancji przebywał na terenie RP bez wymaganej wizy lub innego tytułu pobytowego, a także nie posiadał środków niezbędnych na pokrycie kosztów pobytu i nie potrafił wskazać wiarygodnych źródeł ich uzyskania. Z uwagi na okoliczność, że cudzoziemiec zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak również w skardze do sądu nie negował poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, co do przesłanek wydalenia, Sąd w oparciu o zgromadzony materiał przyjął, że ustalenia te odpowiadają prawdzie obiektywnej (art. 7 K.p.a.), a z urzędu nie dopatrzył się uchybień w toku postępowania wyjaśniającego, które poddałyby je w wątpliwość.

Odnosząc się do analizy przesłanek zawartych w art. 89 ust. 1 ustawy, które uniemożliwiają wydanie decyzji o wydaleniu, Sąd wskazał, że organ dosyć pobieżnie omówił je dochodząc do wniosku, że nie mają one miejsca. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia w tym fragmencie nie w pełni wyczerpuje dyspozycję art. 107 § 3 K.p.a, nie mniej nie jest to uchybienie mogące rzutować na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, nie doszło do naruszenia zaskarżoną decyzją art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, który stanowi, że w toku postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy nie wydaje się decyzji o wydaleniu. W chwili orzekania o wydaleniu cudzoziemca postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy zostało bowiem ostatecznie zakończone (decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2013 r.) i tym samym brak było przeszkody do wydania decyzji wydalającej.

Sąd nie podzielił także zarzutu skargi, iż postępowanie w sprawie wydalenia powinno ulec umorzeniu, jako bezprzedmiotowe z racji tego, że już w decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy zawarte zostało rozstrzygnięcie o wydaleniu skarżącego. Decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2012 r. oraz decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymująca to rozstrzygnięcie w mocy, nie orzeka o wydaleniu cudzoziemca. Nie ma zatem tożsamości rozstrzygnięć w tej samej sprawie. Jedynym aktem administracyjnym rozstrzygającym o wydaleniu cudzoziemca jest skarżona do Sądu decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku H. Z. zaskarżając go w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. naruszającej prawo, pomimo iż wydający ją organ zaniechał omówienia w uzasadnieniu rozstrzygnięcia przesłanek (podstaw), których zaistnienie uniemożliwia wydanie decyzji o wydaleniu, w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania organu prowadzący do wydania decyzji, a tym samym - w sposób umożliwiający kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w zaskarżonej decyzji - co stanowi naruszenie przepisów postępowania, które winno skutkować uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tejże decyzji w całości,

2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. zw. z art. 7 art. 77 oraz art. 8 K.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. naruszającej prawo, pomimo iż w toku prowadzącego do jej wydania postępowania administracyjnego organy administracyjne zaniechały dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie - co stanowi naruszenie przepisów postępowania, które winno skutkować uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tejże decyzji w całości,

3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. zw. z art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680), poprzez nieuchylenie naruszającej prawo decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r., utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., którą wbrew treści art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wydano w trakcie trwania postępowania o nadanie statusu uchodźcy, a zatem podlegającą uchyleniu przez organ II instancji - co stanowi naruszenie przepisów postępowania, które winno skutkować uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tejże decyzji w całości.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, oświadczając, iż koszty te nie zostały opłacone nawet w części.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zwrócono uwagę, że organy obu instancji zaniechały podjęcia niezbędnych działań zmierzających do wyjaśnienia, czy w sprawie zachodzi którakolwiek z przesłanek określonych w art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, których zaistnienie powoduje, iż w stosunku do cudzoziemca nie może zostać wydana decyzja o wydaleniu. Pomimo że Sąd dopatrzył się uchybienia w tym zakresie stwierdzając, iż uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie w pełni wyczerpuje dyspozycję art. 107 § 3 K.p.a., błędnie uznał, że nie może ono rzutować na wynik sprawy.

W ocenie kasatora organy nie wyjaśniły okoliczności przedstawionych przez skarżącego podczas przesłuchania w dniu [...] lipca 2012 r., świadczących o istnieniu przesłanek do udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany. Nie zapoznały się także z aktami postępowania w przedmiocie nadania skarżącemu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony tymczasowej. Tym samym zaniechano obowiązku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania, a następnie rozpatrzenia całego materiału dowodowego i zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania.

Skarżący podkreślił, że doszło do naruszenia postanowień art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, ponieważ w czasie trwania postępowania o nadanie skarżącemu statusu uchodźcy, które zakończyło się ostateczną decyzją wydaną w dniu [...] lutego 2013 r., została wydana przez Wojewodę [...] decyzja o wydaleniu H. Z. z terytorium RP.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej zwanej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wskazanego przepisu. W niniejszej sprawie żadna, z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.

Strona skarżąca podnosi zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisów postępowania. Skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeśli to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Zwrot normatywny: "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. W przytoczonym przepisie nałożono na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek wykazania nie tylko tego, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, ale wykazania, że to naruszenie mogło mieć wpływ istotny na wynik sprawy. Skuteczne wniesienie takiego zarzutu wymaga, zatem uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a treścią rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna. Nakłada to na stronę skarżącą obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień istotnie kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 232/07, LEX nr 480247). W przedmiotowej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący kasacyjnie nie wykazał skutecznie naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd pierwszej instancji oceniał legalność ostatecznej decyzji o wydaleniu skarżącego cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.) cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium RP jeżeli przebywa na terytorium bez ważnej wizy, jeżeli jest wymagana lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu; nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium RP i nie może wskazać wiarygodnych źródeł ich uzyskania. Z kolei w myśl art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy, mimo że w stosunku do cudzoziemca zachodzą przesłanki do jego wydalenia wskazane w art. 88, zawisłość sprawy administracyjnej o nadanie temu cudzoziemcowi statusu uchodźcy sprawia, że decyzji o wydaleniu nie można wydać. Podkreślić przy tym należy, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach ma charakter materialno-procesowy i uniemożliwia nie tylko wydanie, ale również wykonanie decyzji o wydaleniu, jeżeli wobec cudzoziemca toczy się postępowanie o nadanie statusu uchodźcy.

Dla prawidłowego zastosowania dyspozycji art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach istotne znaczenie ma relacja czasowa pomiędzy wszczęciem postępowania o nadanie statusu uchodźcy a stanem postępowania w sprawie o wydalenie. Wszczęcie postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy powoduje, że postępowania prowadzonego na podstawie art. 88 ust. 1 tej ustawy nie można zakończyć decyzją o wydaleniu. Przyjęcie takiej koncepcji, gwarantującej pierwszeństwo postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy, które prowadzone jest na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 680 – dalej "ustawa o udzielaniu cudzoziemcom ochrony"), w stosunku do postępowania o wydalenie, wiąże się z potrzebą uwzględnienia celu, jaki ta ostatnia ustawa ma realizować, to jest udzielenie ochrony cudzoziemcom, którym potencjalnie grozi niebezpieczeństwo, o jakim stanowi art. 1A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 119, poz. 515), ewentualnie udzielenie ochrony uzupełniającej na podstawie ustawy z o udzielaniu cudzoziemcom ochrony.

W świetle obowiązującego stanu prawnego relacje pomiędzy postępowaniem w sprawie wydalenia a postępowaniem o nadanie statusu uchodźcy reguluje wyłącznie ustawa o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Zasada przyjęta w art. 33 tej ustawy, zgodnie z którą wszczęcie postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy powoduje z mocy prawa wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia cudzoziemcowi decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy (art. 33 ust. 1 pkt 3), a w toku postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy nie wydaje się decyzji o wydaleniu (art. 33 ust. 3 pkt 3), usuwa wątpliwości, odnośnie art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach w zakresie wyrażonego w tym przepisie zakazu wykonania decyzji o wydaleniu w sytuacji, kiedy wobec cudzoziemca toczy się postępowanie o nadanie statusu uchodźcy (zob. wyrok NSA z dnia 22 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 890/08, ONSAiWSA 2010 r., nr 6, poz. 114).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy mieć na uwadze, że Wojewoda [...] w dniu [...] sierpnia 2012 r., na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o cudzoziemcach, orzekł o wydaleniu skarżącego z terytorium RP pod konwojem oraz o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium RP i państw obszaru Schengen przez okres trzech lat od dnia wykonania decyzji. Cudzoziemiec wniósł odwołanie od tej decyzji, po czym w dniu [...] września 2012 r. wystąpił o nadanie statusu uchodźcy. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił nadania skarżącemu statusu uchodźcy, a rozstrzygnięcie to utrzymała w mocy Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Natomiast ostateczna decyzja o wydaleniu skarżącego z terytorium RP została wydana w dniu [...] marca 2013 r. Skoro w chwili orzekania o wydaleniu cudzoziemca, postępowanie w sprawie nadania mu statusu uchodźcy zostało ostatecznie zakończone to brak było przeszkody do wydania decyzji wydalającej.

Wbrew zarzutom i argumentom skargi Sąd pierwszej instancji prawidłowo nie dopatrzył się w postępowaniu organów istotnego naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy. Ponieważ cudzoziemiec zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak również w skardze do sądu nie negował poczynionych przez organy ustaleń faktycznych, co do przesłanek wydalenia, to Sąd pierwszej instancji, w oparciu o zgromadzony materiał zasadnie przyjął, że ustalenia te odpowiadają prawdzie obiektywnej, a z urzędu nie dopatrzył się uchybień w toku postępowania wyjaśniającego, które poddałyby je w wątpliwość. Trafnie stwierdził, że decyzje organów administracji publicznej wydane w niniejszej sprawie zasadniczo odpowiadają wymogom art. 107 § 3 K.p.a. tak w zakresie rozstrzygnięcia jak i uzasadnienia faktycznego i prawnego. Zwrócił przy tym uwagę, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców przywołał, w podstawie prawnej decyzji, przepis art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach przewidujący cztery niezależne podstawy uniemożliwiające wydanie decyzji o wydaleniu, a następnie dosyć pobieżnie je omówił dochodząc do wniosku, że nie mają one miejsca w sprawie. Ocenił, że uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia wprawdzie nie w pełni wyczerpuje dyspozycję art. 107 § 3 K.p.a, jednak nie jest to uchybienie mogące istotnie wpływać na wynik sprawy.

Z tych względów, oceniając zaskarżony wyrok w świetle zarzutów i argumentów kasacji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie dają one podstaw do podważenia jego legalności. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wywiódł, że organy orzekające prawidłowo zebrały i oceniły zgromadzony materiał dowodowy, w konsekwencji uznając, że stan faktyczny sprawy odpowiada dyspozycji normy prawnej dotyczącej podstaw wydalenia cudzoziemca z terytorium Polski oraz dokonały w tym zakresie właściwej subsumcji przepisów prawa materialnego. Tym samym Sąd prawidłowo zastosował konstrukcję prawną oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, ponieważ przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami, zaś wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 ustawy), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.