Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 558/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 50, 51
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA -Anna Siedlecka Protokolant - Magda Mikus po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi S. Ś. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie przebudowy budynku mieszkalnego przy ul. S. [...] we W. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr[...], podjętą na podstawie art. 105 §1 i art. 104 kpa w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie przebudowy budynku mieszkalnego przy ulicy S. [...] we W.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że na skutek pisma S. Ś. z dnia [...] r., będącego współwłaścicielem budynku mieszkalnego przy ulicy S. [...] we W., zawiadamiającego o samowolnej rozbudowie budynku mieszkalnego przy ulicy S.[...] we W., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego przy ulicy S. [...] we W. W celu ustalenia stanu faktycznego, pismem z dnia [...] r., powyższy organ zwrócił się do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. z prośbą o przekazanie akt archiwalnych, związanych z nieruchomością przy ulicy S. [...] we W.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, iż w toku przeprowadzonych w dniu [...] r. oględzin ustalono, że w budynku (w zabudowie bliźniaczej) przy ulicy S.[...] we W., w linii krawędzi schodów wejściowych do budynku, od strony ogrodu – wypełniono stolarką okienną przestrzeń pomiędzy tarasem nad częścią piwniczną, a balkonem na pierwszym piętrze. W wyniku tych robót powstało pomieszczenie od strony kuchni o wymiarach 2,61x2,75m i wysokości 2,43m oraz wiatrołap o wymiarach 1,20x3,05m, w którym istnieją schody wejściowe do przedmiotowego budynku (5 stopni) z podestem o wymiarach 1,18x1,10 m. Pomiędzy powstałym pomieszczeniem od strony kuchni a wiatrołapem osadzono stolarkę okienną o wymiarach 0,7x2,0m, otwieraną na podest schodowy. Różnica pomiędzy poziomem posadzki na podeście, a poziomem posadzki w powstałym pomieszczeniu (od strony kuchni) wynosi 10 cm. Wykonane pomieszczenia posiadają na ścianach i posadzkach okładziny, a nadto wyposażone są w instalację elektryczną i c.o. Bezpośrednio pod całą powierzchnią tarasu przedmiotowego budynku, posiadającym wymiary 6,0 x 4,3m, w części piwnicznej znajduje się warsztat. Na wyżej wymienionym tarasie, przy ścianie wspólnej z nieruchomością sąsiednią przy ulicy S. [...], istnieje zgrubienie muru o wymiarach 0,35 x 0,95m, w którym w dolnej części znajduje się wyczystka, a w górnej części kratka wentylacyjna. Obecny podczas przeprowadzania dowodu z oględzin A.L. - inwestor przedmiotowych robót budowlanych oświadczył, że rozbudowę budynku mieszkalnego o warsztat w części piwnicznej wykonał w 1983 r., natomiast wypełnienie pomiędzy tarasem a balkonem, na które nie posiada żadnych dokumentów, w listopadzie 2008 r. Poinformował nadto, że rozbudowę budynku o cześć piwniczną, w której znajduje się warsztat, zrealizował na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] r. oraz oświadczył, że mur - zgrubienie na tarasie, to kanał wentylacyjny dla pomieszczeń części piwnicy (warsztat), wykonany w ramach rozbudowy przedmiotowego budynku w 1983 r. Dodał także, że na ścianie wspólnej z budynkiem zlokalizowanym przy ulicy S. [...] we W. nie wykonywał żadnych robót, za wyjątkiem położenia gładzi gipsowej i malowania.

Dokonując analizy posiadanego materiału dowodowego (akt archiwalnych przedmiotowej nieruchomości oraz dowodu z oględzin przeprowadzonych w dniu 27 października 2009 roku) organ nadzoru budowlanego wskazał w uzasadnieniu podjętej decyzji, że budynek mieszkalny przy ulicy S. [...] we W. został rozbudowany na podstawie decyzji Zastępcy Naczelnika Dzielnicy W. – F. nr [...] z dnia [...] r., udzielającej pozwolenia na budowę oraz zatwierdzającej projekt techniczny (aneks) pn. "Rozbudowa domku jednorodzinnego o część piwniczną z przeznaczeniem na warsztat przy ulicy S. [...] we W.", co też oznacza, że wskazane prace nie zostały przeprowadzone z naruszeniem art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane, a zatem nie stanowią samowoli budowlanej. Zauważył przy tym, że w wyżej wymienionym projekcie technicznym, będącym aneksem do projektu, na planie zagospodarowania terenu – istnieje pisemna zgoda na realizację przedmiotowej rozbudowy, z dnia 16 mają 1983 r., podpisana nazwiskiem Ś. (właściciela nieruchomości sąsiedniej przy ul. S. [...] we W., uznanego za stronę postępowania w sprawie udzielenia wyżej wymienionego pozwolenia na budowę). Powiatowy Inspektor wskazał nadto, że rozbudowa domu jednorodzinnego o część piwniczną z przeznaczeniem na warsztat przy ulicy S. [...] we W. została oddana do użytkowania, co potwierdza zaświadczenie nr [...] z dnia [...]r. Organ I instancji podniósł, że w trakcie realizacji robót budowlanych związanych z rozbudową przedmiotowego budynku, wprowadzono nieistotną zmianę w odniesieniu do zatwierdzonego projektu budowlanego, którą zmieniono lokalizację zaprojektowanego przy ścianie wspólnej z nieruchomością sąsiednią - komina, poprzez przesunięcie o ok. 1,20m w kierunku ogrodu.

Nawiązując natomiast do samowolnych robót budowlanych wykonanych w 2008 r., obejmujących montaż stolarki okiennej pomiędzy tarasem nad częścią piwniczną a balkonem pierwszego piętra, organ I instancji stwierdził, że wyżej wymienione roboty budowlane polegały na przebudowie. Przebudową bowiem jest wykonanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, tj. kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość, bądź liczba kondygnacji - o czym stanowi przepis art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zdaniem organu nadzoru budowlanego, bezspornym jest, że zabudowanie istniejącego podcienia nie spowodowało zwiększenia charakterystycznych parametrów przedmiotowego budynku, to jest kubatury. Z przepisu § 3 pkt 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wynika bowiem, że: "do kubatury budynku wlicza się kubaturę przejść, prześwitów i przejazdów bramowych, poddaszy nieużytkowych oraz przekrytych części zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, podcienia, ganki, krużganki, werandy, a także kubaturę balkonów i tarasów, obliczaną do wysokości balustrady". W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. pismem z dnia [...]r. określił przedmiot postępowania jako "w sprawie przebudowy budynku mieszkalnego przy ulicy S. [...] we W.", zamiast "w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego przy ulicy S. [...] we W.". Organ I instancji podniósł, że powyższe roboty budowlane zostały jednak wykonane bez pozwolenia na budowę, a zatem podlegają rygorom art. 50 i 51 Prawa budowlanego, których zadaniem jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Zgodnie bowiem z procedurą postępowania opartego na przepisach art. 50 i 51 ustawy – Prawo budowlane, organ nadzoru budowlanego - stwierdzając wykonanie robót bez wymaganego pozwolenia na budowę - wstrzymuje prowadzenie robót budowlanych (w przypadku, gdy nie są one zakończone) i nakłada w drodze decyzji (na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane) obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy organ I instancji wyjaśnił, że przedmiotowe roboty związane z przebudową nie naruszają przepisów techniczno – budowlanych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w dnia 12 kwietnia 2002 r., co też oznacza, że brak jest przesłanek do zastosowania art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Ponadto wskazał, że w trakcie przeprowadzania dowodów z oględzin i kontroli nie powzięto wątpliwości, co do jakości wykonanych robót budowlanych związanych z przebudową budynku mieszkalnego przy ulicy S. [...] we W. (brak spękań, zarysowań, odkształceń w obrębie elementów objętych przebudową), wobec czego brak było podstaw do nałożenia obowiązku przedłożenia stosownej oceny technicznej lub ekspertyzy, w oparciu o przepis art. 81c ust. 2 ustawy - Prawo budowlane.

W dalszej części uzasadnienia wyjaśniono, że zapewniając stronom czynny udział w prowadzonym postępowaniu - przed wydaniem decyzji zawiadomiono strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z powyższego uprawnienia skorzystał S. Ś., który w piśmie z dnia [...]r. poinformował organ, że brak jest w projekcie budowlanym rozbudowy budynku komina oraz że samowolne wkucia wykonano w ścianie, która nie stanowi części wspólnej.

Odnosząc się do uwag zawartych w powyższym piśmie organ I instancji podał, że z zatwierdzonego projektu budowlanego (aneks) pn. "Rozbudowa domku jednorodzinnego o część piwniczną z przeznaczeniem na warsztat przy ulicy S. [...] we W.", bezsprzecznie wynika, iż wspomniany komin został zaprojektowany, co potwierdzają rysunki oraz opis techniczny aneksu do powyższego projektu budowlanego. W opisie tym (pkt 10) zapisano bowiem, że komin wentylacyjny dla pomieszczeń dobudowanej części piwnicy należy wykonać z pełnej cegły ceramicznej klasy 100 na zaprawie cementowo - wapiennej marki 30. Należy go nadto połączyć z istniejącą ścianą przedzielającą segmenty budynku i oprzeć na istniejącej ławie fundamentowej.

W odniesieniu do podniesionych przez skarżącego samowolnych wkuć w ścianie wyjaśniono, że w zatwierdzonym aneksie do projektu budowlanego - strop nad piwnicą zaprojektowano jako prefabrykowane żelbetowe płyty stropowe typu WPS, oparte na dwuteowych dźwigarach ze stali St03 lub St3SX. Płyty układać należy na dolnych stopkach dźwigarów za pośrednictwem warstwy świeżej zaprawy cementowej, górne stopki dźwigarów po ułożeniu płyt stropowych obetonować. Na rysunku "Rzut piwnic" zaznaczono nadto schemat ułożenia dźwigarów stalowych 1120 opartych na ścianach nośnych rozbudowywanej części przedmiotowego budynku oraz na istniejącej ścianie wspólnej z budynkiem sąsiednim, na których ułożone są płyty żelbetowe WPS. Podkreślono nadto, że w dzienniku budowy dokumentującym przebieg robót budowlanych związanych z rozbudową budynku przy ulicy S. [...] we W., widnieje wpis kierownika budowy – J. J. (posiadającego uprawnienia budowlane o numerze ewidencyjnym [...]) datowany na dzień [...] r., który brzmi: "Założono konstrukcję stropu zgodnie z projektem". W związku z powyższym wskazano, że nie można wyprowadzić zarzutu samowolnych wkuć w ścianę w celu oparcia stalowych belek stropowych, bowiem takie rozwiązanie przewidywał zatwierdzony projekt budowlany, którego wykonanie zgodnie z tym projektem dodatkowo potwierdza zapis w dzienniku budowy.

Odnosząc się natomiast do kolejnego pisma S. Ś., w którym odwołał pełnomocnictwo udzielone G. P. i zawnioskował o ponowne przeprowadzenie oględzin, bowiem podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 27 października 2009 r. nie miał możliwości brania udziału w przeprowadzaniu dowodu, organ I instancji wyjaśnił, że w trakcie oględzin w dniu 27 października 2009 r., osobą działającą w imieniu S.Ś., będącego stroną postępowania - był pełnomocnik G. P., który nie wniósł uwag do protokołu oględzin oraz nie złożył wyjaśnień do sprawy. W związku z powyższym za niezasadne uznano wyznaczanie kolejnych oględzin, podnosząc nadto, że zebrany dotychczas materiał dowodowy dostatecznie wyjaśnił okoliczności związane z wykonanymi robotami budowlanymi w budynku przy ulicy S. [...] we W.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył S. Ś., wywodząc, że ściana, do której dokonano przybudowy została postawiona tylko przez odwołującego się i z jego środków, a nadto stanowi jego własność, gdyż znajduje się w granicach należącej do niego działki. Podniósł również, że komin, o którym mowa w kwestionowanej decyzji, nie jest kominem wentylacyjnym, a kominem użytkowym. Nadmienił nadto, że nie wyrażał zgody na wykonanie jakichkolwiek prac budowlanych na przedmiotowej ścianie.

D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...] r. nr[...], podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. prawidłowo przeprowadził przedmiotowe postępowanie, a nadto słusznie wskazał, że wykonane w 2008 r. roboty budowlane polegające na montażu stolarki okiennej pomiędzy tarasem nad częścią piwniczną a balkonem pierwszego piętra należy zakwalifikować jako przebudowę. Stwierdził ponadto, że nie ma wątpliwości co do poprawności wykonanych robót budowlanych, bowiem w trakcie oględzin nie stwierdzono spękań, zarysowań czy też odkształceń w obrębie elementów objętych przebudową, co oznacza, że brak jest przesłanek do nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia dodatkowej dokumentacji technicznej wykonanych robót budowlanych. Z uwagi więc na brak jakiejkolwiek nieprawidłowości w wykonanych robotach budowlanych Wojewódzki Inspektor uznał, że zasadnym stało się umorzenie postępowania, z uwagi na fakt, iż organ nadzoru budowlanego nie ma materialnoprawnej podstawy do wydania w tym zakresie rozstrzygnięcia. Na poparcie swoich wywodów organ II instancji powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 493/04.

Zaznaczając, że celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 50-51 ustawy Prawo budowlane jest doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem w aspekcie prawa administracyjnego, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wywiódł, że argumenty S. Ś., zawarte w odwołaniu, sprowadzające się do braku jego zgody na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych, stanowią kwestię cywilną, która nie może mieć wpływu na postępowanie administracyjne.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył S. Ś., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Argumentując zasadność złożonej skargi S. Ś. wyjaśnił, że kwalifikując wykonane w 2008 r. roboty jako przebudowę w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, organy nie weryfikowały poprawności przeprowadzonych przez A.L. robót, a w szczególności nie rozstrzygały, czy komin po dokonanej przebudowie ma charakter wentylacyjny, czy – jak przyjmuje skarżący – służący odprowadzaniu spalin. Podniósł nadto, że w ramach przedmiotowych prac doszło do naruszenia ściany będącej częścią domu skarżącego, a dokładniej wykonano wkucia w ścianie. W ocenie skarżącego – potraktowanie wykonanych w 2008 r. robót budowlanych, obejmujących montaż stolarki okiennej jako przebudowę – winno uwzględniać to, że taka przebudowa nie może naruszać ściany stanowiącej jego własność. Zdaniem skarżącego, niniejsze prace należy traktować jako samowolę budowlana, a nie przebudowę.

W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 cytowanej ustawy umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

W pierwszej kolejności kontroli sądu podlega prawidłowość zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów proceduralnych. Bezbłędne stosowanie przepisów procesowych wpływa bowiem na zasadność ustalenia stanu faktycznego w sprawie, a tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić trafność zastosowanych w danej sprawie norm prawa materialnego.

Po myśli zaś art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie doszło do uchybień uprawniających do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu bowiem czynności organów właściwych instancyjnie, orzekających w rozpoznawanej sprawie, w omawianym powyżej zakresie zostały dokonane prawidłowo, a podjętym przez nie decyzjom nie można zarzucić wadliwości, skutkującej koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie przebudowy budynku mieszkalnego przy ulicy S. [...] we W.

Rozważając powyższą kwestię zauważyć wypada, że w przedmiotowym budynku roboty budowlane prowadzone były w 1983 roku oraz w roku 2008.

Pierwsze z nich polegały na rozbudowie budynku mieszkalnego o warsztat w części piwnicznej i podjęte zostały na podstawie decyzji Zastępcy Naczelnika Dzielnicy W. – F. nr [...] ([...]) z dnia 27 czerwca 1983 r. udzielającej pozwolenia na budowę oraz zatwierdzającej projekt techniczny (aneks) pn. "Rozbudowa domku jednorodzinnego o część piwniczną z przeznaczeniem na warsztat przy ul. S. [...] we W.". Ponadto powyższa rozbudowa została oddana do użytkowania, co potwierdza zaświadczenie Urzędu Miejskiego we W. – Wydział Urbanistyki Architektury i Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. (nr[...]).

Wykonane z kolei w 2008 r. prace, na które inwestor nie posiadał stosownego pozwolenia, polegały na wypełnieniu stolarką okienną przestrzeni pomiędzy tarasem nad częścią piwniczną a balkonem na pierwszym piętrze, w wyniku czego powstało pomieszczenie od strony kuchni o wymiarach 2, 61 x 2, 75 m i wysokości 2, 43 m oraz wiatrołap o wymiarach 1, 20 x 3, 05 m, w którym istnieją schody wejściowe do przedmiotowego budynku z podestem. Pomiędzy powstałym pomieszczeniem od strony kuchni a wiatrołapem osadzono stolarkę okienną o wymiarach 0,7 x 2, 0 m, otwieraną na podest schodowy. Wykonane pomieszczenia posiadają na ścianach i posadzkach okładziny, wyposażone są w instalację elektryczną i c.o. Bezpośrednio pod całą powierzchnią tarasu przedmiotowego budynku, posiadającym wymiary 6, 0 x 4, 3 m, w części piwnicznej znajduje się warsztat. Na wyżej wymienionym tarasie, przy ścianie wspólnej z nieruchomością sąsiednią przy ul. S. [...] – istnieje zgrubienie muru o wymiarach 0, 35 x 0, 95 m, w którym w dolnej części znajduje się wyczystka, a w górnej części kratka wentylacyjna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podzielił w rozpoznawanej sprawie stanowisko organów prezentowane w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, że opisane powyżej szczegółowo roboty budowlane, polegające na montażu stolarki okiennej pomiędzy tarasem nad częścią piwniczną a balkonem I piętra, należy zakwalifikować jako przebudowę, której definicja legalna została zawarta w art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.). Zgodnie z powyższym przepisem, przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. W powyższej definicji istotne jest to, że zmiana parametrów istniejącego obiektu budowlanego odnosi się do parametrów użytkowych lub technicznych, z wyłączeniem wymienionych w tym przepisie parametrów charakterystycznych, których realizacja wyklucza potraktowanie robót jako przebudowy: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 858/09). W niniejszej sprawie z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 27 października 2010 r. nie wynika, że na skutek przedsięwziętych w 2008 r. prac dokonano zmiany wskazanych parametrów. Co więcej, zarzutu względem zmiany charakterystycznych parametrów nie podniósł obecny w trakcie przeprowadzania dowodu z oględzin pełnomocnik S. Ś. Również skarżący w złożonych w toku prowadzonego postępowania administracyjnego pismach procesowych nie kwestionował zmiany kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, szerokości czy też liczby kondygnacji.

Zasadnym jest nadto wskazanie, iż stosownie do postanowień art. 28 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane, przez które należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach art. 29, który wylicza enumeratywnie obiekty i roboty budowlane, których realizacja co prawda nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, ale nakłada na inwestora obowiązek zgłoszenia zamiaru ich wykonania właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

Rozpatrując powyższą skargę w kontekście wskazanych wyżej uregulowań należy uznać, iż zgodnie z przepisem art. 28 Prawa budowlanego istnieje swoiste domniemanie, że rozpoczęcie robót budowlanych wymaga – co do zasady – legitymowania się przez inwestora ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od powyższej zasady wprowadził ustawodawca w przepisie art. 29 powoływanej ustawy, tworząc katalog zamknięty robót budowlanych niewymagających takiego pozwolenia na budowę. Z kolei w przepisie art. 30 Prawa budowlanego określono, w jakich przypadkach wykonywanie robót budowlanych nie wymaga co prawda uzyskania pozwolenia na budowę, ale konieczne jest zgłoszenie określonych w tym przepisie robót budowlanych właściwemu organowi. Również wyliczenie owych robót podlegających zgłoszeniu ma charakter zamknięty. W rozpoznawanej sprawie przedsięwzięte roboty budowlane nie zostały objęte dyspozycją wskazanego powyżej art. 29 i art. 30 ustawy - Prawa budowlanego, co oznacza, że A. L. – inwestor przedmiotowych robót, przed ich rozpoczęciem winien uzyskać pozwolenie, o którym mowa w art. 28 tej ustawy. Bezspornym jest nadto, że w niniejszej sprawie inwestor nie uzyskał stosownego pozwolenia, a zatem opisane powyżej roboty polegające na przebudowie budynku mieszkalnego stanowią samowolę budowlaną, do której zastosowanie mają przepisy art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Przepis bowiem z art. 51 powyższej ustawy ma zastosowanie w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub 49b ust. 1, a zatem m.in. w sytuacji, gdy bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia wykonano roboty budowlane inne niż polegające na realizowaniu obiektu budowlanego. Wypada nadto podkreślić, że tryb postępowania przewidziany w art. 50 i 51 powyższej ustawy zmierza do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Rzeczą organu jest ustalenie czy w sprawie istnieje konieczność nałożenia na inwestora obowiązków wykonania określonych czynności lub robót budowlanych czy też odmowy nałożenia takich obowiązków. Aby wydać w tym trybie decyzję organ nadzoru budowlanego musiałby stwierdzić, że wskutek samowoli doszło do naruszenia prawa, ale jedynie w aspekcie prawa administracyjnego, prawa budowlanego, nie zaś prawa cywilnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 sierpnia 2009 r., sygn. akt IISA/Wr 277/09). Podzielić nadto należy pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w wyroku z dnia 12 kwietnia 2005 r. (sygn. akt IISA/Wa 493/04), który to został przywołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w sytuacji uznania przez organ - w następstwie oceny dokumentacji przedłożonej przez inwestora - że wykonane roboty budowlane nie uchybiają żadnym przepisom budowlanym i warunkom technicznym, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, winien on umorzyć postępowanie albowiem przepis z art. 51 Prawa budowlanego nie daje mu materialnoprawnej podstawy do merytorycznego wypowiedzenia się w takiej sytuacji.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że – wobec poczynionych przez organy nadzoru budowlanego ustaleń co do poprawności wykonanych robót – niniejsze postępowanie podlegało umorzeniu. W tym kontekście wypada podkreślić, że – jak słusznie zauważyły organy nadzoru budowlanego – brak jest podstaw do uznania, iż przedsięwzięte roboty budowlane naruszają przepisy techniczno – budowlane zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 76, poz. 690 z późn. zm.). Co więcej, także w trakcie przeprowadzonych oględzin nie powzięto wątpliwości co do jakości wykonanych robót budowlanych związanych z przebudową (brak spękań, zarysowań, odkształceń w obrębie elementów objętych przebudową), co też oznacza, że brak jest podstaw do nałożenia na inwestora w drodze postanowienia obowiązku dostarczenia odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz, o których mowa w art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego. Przesłanką bowiem zastosowania tegoż przepisu jest wystąpienie uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego.

W rozpoznawanej sprawie nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut skarżącego dotyczący wykonania "wkucia" w ścianie stanowiącej jego własność, gdyż kwestia ta stanowi sprawę cywilnej i na mocy art. 1 ustawy - Kodeks postępowania cywilnego podlega kognicji sądu powszechnego. Celem natomiast prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego postępowania jest dokonanie oceny przedsięwziętych robót budowlanych w aspekcie przepisów prawa administracyjnego, a nie prawa cywilnego.

Odnosząc się z kolei do kwestii wykonania kominu należy podkreślić, że z akt administracyjnych wynika, że komin ten został wykonany w toku prowadzonych robót związanych z rozbudową niniejszego obiektu w 1983 r., na które to roboty inwestor uzyskał stosowne pozwolenie, a nadto zaświadczeniem Urzędu Miejskiego we W. z dnia [...] r. potwierdzono oddanie inwestycji do użytkowania. Powyższe oznacza więc, że zagadnienie to nie stanowiło przedmiotu prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania w przedmiocie wykonanych w 2008 r. prac polegających na przebudowie budynku mieszkalnego przy ul. S. [...] we W.

Konkludując, wobec braku podstaw do nałożenia obowiązków na inwestora wynikających z uchybień bądź stwierdzonych wadliwości wykonanych robót budowlanych zasadnym było umorzenie niniejszego postępowania, stosownie do art. 105 § 1 kpa, stanowiącego, iż gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Zważyć bowiem należy, iż sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu powyższego przepisu wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r., I OSK 967/05, LEX nr 201507). W rozpoznawanej sprawie, uwzględniając zebrany materiał dowodowy, nie ma wątpliwości, iż brak jest podstaw do wydania decyzji merytorycznej, co motywuje zasadność podjętego przez organy rozstrzygnięcia.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd - na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddalił skargę.