Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 143/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2008-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
journal: Dz.U.UE.L 1977 nr 145 poz 1 art 4 ust. 2
law: Szósta Dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. Nr 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do  podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie asesor WSA Piotr Pietrasz (spr.), asesor WSA Jacek Pruszyński, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 maja 2008 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [..] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącego W. K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 28.02.2006 r. W. K. , zwany dalej Skarżącym lub Stroną, wystąpił do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B.

z zapytaniem czy sprzedaż działek będących częścią gospodarstwa rolnego figurujących w ewidencji gruntów jako użytki rolne, które zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczone są pod obszary przemieszanej zabudowy zagrodowej istniejącej i projektowanej jednorodzinnej oraz usługi inne nieuciążliwe nie określone

w planie miejscowym jest zwolniona od podatku od towarów i usług.

Według Strony, sprzedaż powyższych działek będzie podlegać zwolnieniu

z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy

o VAT i jednocześnie nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 tej ustawy. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. wydał postanowienie z dnia [..].04.2006 r. Nr [...], w którym stanowiska Skarżącego nie podzielił.

Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie. Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w B. wydał w dniu 13.07.2006 r. postanowienie Nr [...] , którym utrzymał zaskarżone postanowienie

w mocy.

Organy podatkowe wskazały, iż zgodnie z definicją zawartą w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących

na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.

Z powyższej definicji wynika, że działalnością gospodarczą dla celów podatku

od towarów i usług jest szeroko rozumiany obrót gospodarczy realizowany w sposób stały. Jednocześnie za działalność gospodarczą uznano czynności realizowane sporadycznie, nawet jednorazowo, pod warunkiem, że okoliczności wskazują

na zamiar wykonywania ich w sposób częstotliwy. W tak rozumianym pojęciu działalności gospodarczej mieści się sprzedaż działek przez osobę fizyczną.

Organy podatkowe obu instancji wyraziły stanowisko, iż z uwagi na podział otrzymanego gospodarstwa rolnego na 9 działek, a następnie sprzedaż 5 działek należy zakwalifikować jako sprzedaż w sposób częstotliwy, co jednoznacznie wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Organy podatkowe nie zgodziły się ze stanowiskiem Skarżącego, jakoby przedmiotem dostawy był grunt rolny, co w konsekwencji miało przesądzać,

iż dana czynność korzysta ze zwolnienia od podatku. Z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT wynika, że nie korzysta ze zwolnienia od podatku dostawa nie tylko terenów budowlanych, ale również przeznaczonych pod zabudowę. Oznacza to,

iż zwolnieniu podlega dostawa gruntów, które mają status inny niż budowlane oraz gruntów, które nie są przeznaczone pod zabudowę (co można zdaniem organu podatkowego ustalić m. in. na podstawie planów zagospodarowania przestrzennego). Według organów podatkowych od przeznaczenia gruntu zależy, czy jego dostawa będzie zwolniona od podatku. Ze stanu faktycznego wynika, że sprzedawane działki jako grunt rolny zgodnie z warunkami zabudowy tego terenu przeznaczone są pod zabudowę zagrodową istniejącą i projektowaną jednorodzinną oraz pod tereny usług,

a zatem ich sprzedaż nie może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT.

Skarżący nie zgodził się z dokonanym rozstrzygnięciem i wniósł skargę

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i stwierdzenie, że sprzedaż po 1.05.2004 r. przedstawionych we wniosku działek jest zwolniona od podatku. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania:

– art. 217 § 2 w zw. z art. 239 i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. z 2005 r. Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) przez brak należytego

i pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego postanowienia

i uchylenie się od zajęcia stanowiska na istotne okoliczności sprawy,

– art. 187 § 1, art. 188, art. 180, art. 192 i art. 200 § 1 cytowanej wyżej Ordynacji podatkowej przez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, dowolną ocenę materiału dowodowego, nieuwzględnienie zgłoszonych dowodów, bezzasadne uznanie okoliczności faktycznych

za udowodnione w sytuacji, gdy Strona nie miała możliwości wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów z urzędu wobec braku wyznaczenia terminu do zapoznania się z aktami sprawy i ewentualnego zgłoszenia innych wniosków dowodowych, które uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie ustawy z 11.03.2004 r.

o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.) przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj.

- art. 15 ust. 1 i 2 przez błędne uznanie Strony za osobę wykonującą samodzielnie działalność gospodarczą, w sytuacji gdy nie jest zarejestrowany jako przedsiębiorca, nie jest wspólnikiem żadnej spółki, pracuje zawodowo na etacie jako pracownik, zaś gospodarstwo rolne nabył nieodpłatnie w formie darowizny jako następca, z którego to gospodarstwa część ziemi została sprzedana jako działki rolne niezabudowane, co wynika z wypisu z rejestru gruntów Starosty Powiatu.

- art. 2 pkt 6 ww. ustawy przez błędne uznanie, że grunty gospodarstwa rolnego oznaczone w rejestrach gruntów jako R VI nie są zaliczane w rozumieniu ustawy do gruntów rolnych i ich dostawa nawet po podziale nie korzysta ze zwolnienia z podatku VAT,

- art. 43 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy przez błędne uznanie, iż działki rolnicze posiadające status użytków oznaczonych w ewidencji gruntów jako R VI nie korzystają

ze zwolnienia od podatku VAT, pomimo iż są terenem niezabudowanym innym niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę,

3. naruszenia przepisów prawa materialnego art. 3 ust. 1 ustawy z 27.03.2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr. 80, poz. 717) przez ich błędną wykładnię i zastosowanie, polegającą na przyjęciu, że decyzja organu samorządowego o przekwalifikowaniu gruntów na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, może tworzyć podatkotwórcze zasady, gdy tymczasem podatki mogą być nakładane tylko na mocy ustawy, co wynika z ustawy zasadniczej Konstytucji RP,

4. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 3, 4 i 9 ustawy z 11.04.2003 r.

o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. Nr 64, poz. 592) przez ich niezastosowanie

i pominięcie, że Agencja Nieruchomości Rolnych miała prawo pierwokupu sprzedawanych działek rolnych, co dowodzi iż przedmiotem moich transakcji był grunt rolny niezabudowany korzystający ze zwolnienia od podatku VAT,

5. naruszenie przepisów prawa materialnego - VI Dyrektywy Rady Europy z dnia 17.05.1977 r. Nr 77/388/EEC art. 2 ust 1, art. 4 ust. 1 i 2, art. 13 B6(h) przez ich niezastosowanie i błędne przyjęcie przedmiotu opodatkowania od wartości dodanej, błędnego pojęcia podatnika VAT i błędnego rozumienia działalności gospodarczej według ustawy o VAT, co skutkowało pominięciem faktu, iż dostawa gruntu niezabudowanego (rolnego, leśnego) korzysta ze zwolnienia podatkowego od wartości dodanej.

Z treści skargi wynika również, iż Skarżący zarzuca sprzeczność zaskarżonego postanowienia z art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i 2, art. 13 B6(h) VI Dyrektywy Rady Europy z dnia 17.05.1977 r. Nr 77/388/EEC w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku.

Odnosząc się do skargi organ odwoławczy podtrzymał argumentację przedstawioną w ostatecznym postanowieniu oraz wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwane dalej p.p.s.a.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał,

że postanowienie będące przedmiotem skargi narusza przepisy prawa materialnego. Sąd stwierdził bowiem naruszenie art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), dalej: ustawa o VAT. Nie stwierdzono natomiast naruszenia innych przepisów prawa, w tym również wskazanych przez Skarżącego.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl ust 2 ww. przepisu działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności

w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych

w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Natomiast stosownie do przepisu art. 4 ust. 1 VI Dyrektywy podatnikiem jest "każda osoba wykonująca samodzielnie i niezależnie od miejsca zamieszkania działalność gospodarczą, określoną w ust. 2, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności". Treść tego przepisu, co do zasady, odzwierciedla art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Zgodnie zaś a rat 4 ust. 2 VI Dyrektywy działalność gospodarcza, określona w ust. 1 obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi włącznie

z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów.

Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie, w sposób ciągły, własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych.

Zarówno z brzmienia przepisu art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy, jak i art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT wynika, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu

za podatnika VAT jest ustalenie, że działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód.

Zatem pojęcie podatnika, zarówno w prawie polskim, jak i unijnym, uzależnione jest od prowadzenia działalności gospodarczej; wykonanie czynności podlegającej opodatkowaniu skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego tylko wtedy, jeżeli została wykonana w ramach działalności gospodarczej. Uzależnienie pojęcia podatnika od prowadzenia działalności gospodarczej (profesjonalnego obrótu gospodarczego) podyktowane jest charakterem podatku od towarów i usług, który jest przecież szczególną formą podatku obrotowego. W tym zakresie uzasadnionym jest wykluczenie osób fizycznych (i instytucji) z grona podatników, nawet jeżeli wykonują czynności dostawy towarów (tym bardziej gdy sporadycznie), jeżeli dokonują sprzedaży majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, lecz spożytkowany w celach własnych przy spełnieniu przesłanki,

o jakiej mowa w art. 2 ust. 1 VI Dyrektywy (a więc w taki sposób, że wyraźnie wynika z niej zamiar handlu, produkcji, świadczenia usługi, tj. obiektywny zamiar prowadzenia takiej działalności).

Jeżeli zatem dana czynność wykonana została poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód to w świetle art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika VAT i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie (zob. wyrok NSA z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07).

Użycie w treści art. 15 ust. 2 ustawy o VAT zwrotu "również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy", nie definiuje pojęcia działalności gospodarczej. Jest to natomiast wyrazem swoistej realizacji przez polskiego ustawodawcę opcji zawartej w art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy.

Za podatnika uznaje się każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą. Jeżeli natomiast określone transakcje są wykonywane w sposób częstotliwy, jednakże działalność, w ramach której są one wykonywane nie wyczerpuje znamion działalności gospodarczej, nie możemy w tym przypadku przypisać podmiotowości w podatku od towarów i usług.

W konsekwencji należy przyjąć, że przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie,

że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Zatem formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Podkreślić również należy to, że w przedmiotowej sprawie dokonano sprzedaży majątku osobistego, który został nabyty wiele lat wcześniej (w latach 80-tych),

w którym to czasie nie obowiązywała nawet ustawa o podatku od towarów i usług. Majątek ten nie został nabyty w celach dalszej odsprzedaży. Zaznaczyć natomiast należy, na co zwrócił również uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu

z 29 października 2007 r., że w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już

w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży.

Idąc jeszcze dalej należy wskazać, iż podstawowa zasada obowiązująca

w podatku od towarów i usług to zasada neutralności tego podatku dla podatnika, której wyrazem jest prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego

o kwotę podatku zapłaconego przy nabyciu towarów i usług; podatnik musi mieć zagwarantowaną możliwość odzyskania podatku naliczonego (por. J. Buziewicz,

J. Jędrszczak, Neutralność podatku - podstawowa cecha wspólna systemu VAT, publ. w: Monitor Podatkowy, nr 3 z 2005 r., str. 19). W tej sprawie nabycie działek nastąpiło w czasie, gdy nabycie gruntu nie było objęte obowiązkiem podatkowym

w podatku od towarów i usług.

W świetle powyższych rozważań należy zająć stanowisko, iż organy podatkowe w przedmiotowej sprawie naruszyły postanowienia art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.

Odnosząc się natomiast do kwestii wykładni art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, wskazać należy, iż zgodnie z tym przepisem zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Kryterium wyłączającym ze zwolnienia od podatku jest przeznaczenie terenu pod zabudowę, nie zaś rzeczywisty sposób wykorzystania działki lub rodzaj gruntu wynikający z wypisu z ewidencji gruntów (zob. wyrok WSA z dnia

13.03.2007 r., III SA/Wa 4147/06 ). Kwestię zasad kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej oraz zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy określa ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie powinno budzić wątpliwości, iż odpowiedzi na pytanie jaki teren należy uznawać za przeznaczony pod zabudowę należy szukać w ustawie, która tę materię reguluje. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z kolei art. 6 ust. 1 tej ustawy stanowi,

iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz

z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

Na szczeblu gminy, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy (art. 3 ust. 1 ww. ustawy).

Z przytoczonych przepisów wynika, iż o przeznaczeniu terenu decyduje plan zagospodarowania przestrzennego sporządzony, dla terenów gminy - przez gminę oraz że ustalenia tego planu kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

Z akt zgromadzonych w sprawie (w tym z decyzji z dnia 18.04.2005 r.)

o zatwierdzeniu podziału nieruchomości wynika, iż nieruchomość objęta podziałem zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego jest przeznaczona pod tereny zabudowy zagrodowej istniejącej i projektowanej jednorodzinnej, pod tereny usług innych nieuciążliwych nie określonych w palnie miejscowym oraz pod drogę gminną.

Nie można zgodzić się ze skarżącym z zarzutem naruszenia przez organy podatkowe art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ze stwierdzeniem, iż decyzja organu samorządowego o przekwalifikowaniu gruntów

na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, może tworzyć podatkotwórcze zasady, gdy tymczasem podatki mogą być nakładane tylko

na mocy ustawy, co wynika z Konstytucji RP. Po pierwsze należy wskazać, iż organy podatkowe w przedmiotowej sprawie nie mogły naruszyć wskazanego wyżej przepisu prawa albowiem w ogóle nie stosowały tej regulacji. Po drugie, należy wskazać, iż sięgnięcie do planu zagospodarowania przestrzennego celem ustalenia przeznaczenia gruntów znajduje uzasadnienie w uwarunkowaniach natury systemowej. Prawo podatkowe jest jednym z elementów całego systemu prawa i nie może funkcjonować w izolacji. Stąd też odniesienie się do prawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz prawa miejscowego w postaci planu zagospodarowania przestrzennego, w tym przypadku nie oznacza nakładania podatku w sposób inny niż ustawa. To bowiem ustawodawca podatkowy posługuje się w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT pojęciem "przeznaczenia" terenów.

Odnosząc się do zarzutu o naruszeniu przez organy podatkowe prawa procesowego przez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, dowolną ocenę materiału dowodowego oraz nieuwzględnienie zgłoszonych dowodów Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organów podatkowych. Organy podatkowe w postępowaniu, którego przedmiotem jest wydanie pisemnej indywidualnej interpretacji prawa podatkowego bazują

na przedstawionym przez pytającego stanie faktycznym.

Również niezasadny jest zarzut naruszenia art. 200 § 1 ordynacji podatkowej, który to przepis nakłada na organ podatkowy obowiązek wyznaczenia stronie, przed wydaniem decyzji, siedmiodniowego terminu do wypowiadania się w sprawie materiału dowodowego. Podkreślić należy, iż ani w przepisach poświęconych wydawaniu interpretacji ani też w przepisach dotyczących postanowień ustawodawca nie nakazuje stosowania art. 200 ordynacji podatkowej.

Wobec stwierdzonych wyżej naruszeń przepisów art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. Organ podatkowy powinien przy ponownym rozpatrzeniu sprawy uwzględnić wymienione wyżej uchybienia odnoszące się do przyjętej definicji działalności gospodarczej

w rozumieniu ustawy o VAT.

O niewykonalności zaskarżonego postanowienia do czasu uprawomocnienia się wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152, zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.