Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2025/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi W. G. na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej; oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] kwietnia 2010 r. został złożony przez W. G. do ARiMR W. Oddział Regionalny, Biuro Wsparcia Inwestycyjnego w O. wniosek o dofinansowanie realizacji operacji dotyczących "[...]" w ramach środka 2.1. "Inwestycje w chów i hodowle ryb" i pomoc w ramach PO "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007 - 2013." Wraz z wnioskiem został złożony formularz materiału zarybieniowego.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił przyznania wnioskowanej przez W. G. pomocy.

W uzadanieniu organ podkreślił, że w trakcie weryfikacji wniosku W. G. (nr [...]), stwierdzono brak udokumentowania faktu, iż jest on uprawniony do rybactwa w świetle ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym.

Organ podkreślił, że zgodnie z § 43 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2009 r. pismem [...] z dnia [...] maja 2010 r. oraz dodatkowo pismem [...] z dnia [...] lipca 2010 r. poproszono wnioskodawcę o wyjaśnienie kwestii spełniania warunku uprawnionego do rybactwa na dzień złożenia wniosku i udokumentowania tego faktu.

W odpowiedzi na pierwsze pismo w dniu [...] czerwca 2010 r. wnioskodawca dostarczył akt notarialny jako dokument stwierdzajacy prawo do dysponowania nieruchomością na potrzeby operacji. Zdaniem organu dostarczony dokument nie potwierdzał faktu spełnienia warunku uprawnionego do rybactwa.

Dalej organ podkreślił, że w dniu [...] lipca 2010 r. w odpowiedzi na drugie pismo o uzupełnienie nie dostarczono żadnych dokumentów potwierdzających spełnienia warunku uprawnionego do rybactwa, jednocześnie wnioskodawca nie usunął w odpowiednim terminie, tzn. do [...] sierpnia 2010 r., wszystkich wymaganych wyjaśnień/braków na etapie wniosku o dofinansowanie. Otrzymane uzupełnienia w dniu [...] lipca 2010 nie zawierały:

← dokumentów lub wyliczeń, na podstawie których sporządzono studium wykonalności,

← poprawionego formularza zarybieniowego,

← poprawionych stron wniosku.

Organ podkreślił, że w związku z faktem, iż w trakcie rozpatrywania wniosku nie udokumentowano spełniania warunku uprawnionego do rybactwa, zgodnie z § 43 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. Agencja odmowiła przyznania pomocy.

W piśmie z dnia [...] września 2010 r. W. G. zwrócił się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

Organ w dniu [...] października 2010 r. udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w którym podtrzymał stanowisko zawarte piśmie z dnia [...] sierpnia 2010 r.

W skardze z dnia 30 listopada 2010 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, W. G. wniósł o uchylenie w całości decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] października 2010 r., i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r., jako niezgodną z prawem i wydaną z naruszeniem procedur postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił wydanie go z naruszeniem przepisów prawa materialnego, w tym m.in. art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. nr 66, poz. 750, z późn. zm.) w zw. z art. 9 ustawy z 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. nr 72, poz. 619, z późn.zm) oraz przepisów postępowania, w tym m.in. art. 14, art. 9 oraz art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte we wcześniejszych pismach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (vide. T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, które miało wpływ na wynik sprawy, nie naruszyły również przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.

W niniejszej sprawie oprócz przepisów unijnych zastosowanie mają następujące przepisy krajowe:

1. ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619 z p. zm., dalej jako ustawa),

2. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz. U. Nr 147, poz. 1193 z p. zm., dalej jako rozporządzenie), wydanego na podstawie art. 19 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego,

3. ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 750, z p. zm.).

Z treści powołanych przepisów wynika, że w ramach programu operacyjnego pomoc jest przyznawana osobie fizycznej, osobie prawnej itd. na wniosek o dofinansowanie, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ustawy, na podstawie umowy o dofinansowanie (art. 9 ustawy). Natomiast z przepisów rozporządzenia (wydanego, jak wyżej wspomniano – na podstawie art. 19 ustawy), a mianowicie § 7 ust. 1 wynika, że pomoc na realizację operacji w ramach środka inwestycje w chów i hodowlę ryb przyznaje się podmiotowi, który jest uprawniony do rybactwa w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym. Podmiot ten musi ponadto spełniać jeden z dwóch warunków:

- albo posiadać zezwolenie na prowadzenie chowu lub hodowli ryb lub innych organizmów morskich w polskich obszarach morskich na podstawie przepisów o rybołówstwie,

- albo posiadać grunty - gdy operacja dotyczy budowy nowego obiektu chowu lub hodowli.

Wskazany przepis art. 4 ustawy o rybactwie śródlądowym określa, że do chowu, hodowli lub połowu ryb jest uprawniony (a tym samym jest "uprawnionym do rybactwa"):

a) władający wodami w sztucznym zbiorniku wodnym przeznaczonym do chowu lub hodowli ryb i usytuowanym na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących,

b) właściciel albo posiadacz gruntów pod wodami stojącymi lub gruntów pod wodami, do których stosuje się odpowiednio art. 5 ust. 4 ustawy - Prawo wodne,

c) właściciel albo posiadacz gruntów pod stawami rybnymi lub innymi urządzeniami w gospodarstwie rolnym przeznaczonymi do chowu lub hodowli ryb.

Natomiast w obwodzie rybackim uprawnionym do chowu, hodowli lub połowu ryb ("uprawnionym do rybactwa") jest organ administracji publicznej wykonujący uprawnienia właściciela wody w zakresie rybactwa śródlądowego albo osoba władająca obwodem rybackim na podstawie umowy zawartej z właściwym organem administracji publicznej.

Z łącznego stosowania przedstawionych powyżej przepisów wynika, zdaniem Sądu, że osoba ubiegająca się o pomoc w ramach wspomnianego programu operacyjnego musi legitymować się zezwoleniem na prowadzenie chowu lub hodowli ryb, ewentualnie posiadać grunty przeznaczone pod obiekt do prowadzenia chowu lub hodowli ryb, gdy wniosek obejmuje wybudowanie nowego obiektu do tego przeznaczonego, jednakże pomoc ta jest skierowana do osób, które już są władającymi (właścicielami, posiadaczami) wodami lub obiektami, które są przeznaczone do prowadzenia chowu lub hodowli ryb, a więc osób, które już miały styczność z takim prowadzeniem chowu lub hodowli ryb.

Odnosząc się do treści wskazanych przepisów i stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że organy prawidłowo ustaliły, iż po stronie skarżącego istniał obowiązek wykazania, iż jest "uprawnionym do rybactwa", czego jednak skarżący nie uczynił w stosownym terminie, albowiem dopiero w dniu [...] sierpnia 2010 r., a więc po ostatecznym terminie upływającym [...] sierpnia 2010 r., do Agencji została złożona kopia umowy [...], zawarta pomiędzy skarżącym a Z. P., świadcząca o fakcie prowadzenia przez skarżącego chowu lub hodowli ryb.

Nie można zgodzić się ze skarżącym, iż w jego przypadku ma zastosowanie stwierdzenie, że termin, w jakim skarżący był obowiązany do spełnienia warunku posiadania statusu "uprawnionego do rybactwa" nie został określony w przepisach prawa. Wynika on bowiem z § 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia i jest określony na 14 dni od dnia doręczenia wezwania do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień.

Nie można również zastosować w sprawie interpretacji, jaką przyjmuje Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, stanowiącej, że ważne dla uzupełnienia wniosku jest to, aby dokumenty potwierdzające pewne fakty, niezbędne dla ważności wniosku, były obowiązujące co najmniej przed podpisaniem umowy o dofinansowanie i nie muszą być wystawione z datą wcześniejszą niż data złożenia wniosku. Jest to zrozumiałe w takich przypadkach, gdy wnioskodawca oczekuje na stwierdzenie, iż jakiś akt administracyjny (np. decyzja o pozwoleniu na budowę) stanie się ostateczny, nie może jednak mieć zastosowania w rozpatrywanej sprawie, gdyż dokument, jaki skarżący dostarczył na potwierdzenie swojego statusu jako "uprawnionego do rybactwa" tj. umowa dzierżawy, była sporządzona w dniu [...] grudnia 2009 r., zatem powinna być w dyspozycji skarżącego jeszcze przed złożeniem wniosku ([...] kwietnia 2010 r.).

Nie można bowiem mylić faktu oczekiwania na dokumenty lub zaistnienie faktów, które mają wpływ na posiadanie lub nie uprawnień osoby aplikującej o udzielnie pomocy i związanych z tym trudnościami co do uzupełnienia wniosku o pomoc - z tym, iż osoba składająca wniosek i wezwana do jego uzupełnienia nie dokonuje tych czynności w terminie określonym w wezwaniu zgodnie z przepisami, które obowiązują wszystkie osoby składające wnioski.

Skarżący w swojej skardze przedstawił ponadto zarzut naruszenia przepisów postępowania, mający jego zdaniem istotny wpływ na wynik sprawy, dotyczący błędnego nadania numeru wnioskowi skarżącego, następnie zmiany tego numeru i poinformowania skarżącego o tej pomyłce przed samym wydaniem rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy.

Sąd nie podziela tego zarzutu, albowiem pomyłkowe nadanie numeru i późniejsze jego sprostowanie nie miało - zdaniem Sądu - wpływu na odmowę przyznania skarżącemu pomocy, nie wykazał tego skarżący w skardze, nie wynika to również z akt sprawy.

Skarżący zarzucił ponadto naruszenie przez organ przepisów postępowania tj. art. 8, art. 9 i art. 14 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy do postępowań w sprawach przyznawania pomocy na podstawie umowy o dofinansowanie nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępnienia akt, a także skarg i wniosków, przy czym właśnie ust. 2 tego artykułu określa, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania.

Ponadto w ust. 3 art. 14 znajduje się zapis, iż strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Treść ust. 2 i 3 cytowanego art. 14 ustawy tym samym określa obowiązki organu, zastępując tą regulacją przepisy zasad ogólnych wskazanych w art. 7 oraz art. 9 i 10 k.p.a., które tym samym nie znajdują zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Rozpatrując całokształt sprawy należy przyjąć zatem, że prawidłowo ustalony stan faktyczny w sprawie dał organowi podstawę do odmowy przyznania skarżącemu przyznania pomocy finansowej, takie bowiem działanie wynika wprost z § 43 ust. 4 rozporządzenia w przypadku, gdy wnioskodawca pomimo ponownego wezwania, o którym mowa w ust. 3, do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień, nie uzupełni ich w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. W kontekście powyższych przepisów nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia podniesione przez skarżącego zarzuty, należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznał, że organ administracji w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy, należycie go ocenił, zaś wydane na jego podstawie rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.