Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 35/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 63 par. 1, par. 3a, art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 13 maja 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant Referent stażysta Izabela Bielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2015 roku sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] Nr [...] znak [...]; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. K., prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy alei [...] wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należny podatek od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. LS


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu zażalenia A. W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., Nr 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.) utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...], o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...].

Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] Starosta [...] wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Ochotniczej Straży Pożarnej w P. pozwolenia na rozbudowę budynku "A", zlokalizowanego na działce nr 4627 w P.

Pismem z dnia 20 stycznia 2014 r. A. W. wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego przywołaną wcześniej ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] wskazując jako podstawę wznowienia na przepis art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 4 k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] Starosta [...], na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania zakończonego własną ostateczną decyzją z dnia [...]. Organ wyjaśnił, iż strona nie przedłożyła prawomocnego orzeczenia sądu lub innego organu, potwierdzającego sfałszowanie jakiegokolwiek dokumentu istniejącego w sprawie zakończonej sporną ostateczną decyzją. Oznacza to, iż przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. nie wystąpiła. Druga z wymienionych podstaw – strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem przedmiotowej decyzji ostatecznej – także nie wystąpiła, gdyż z posiadanego potwierdzenia odbioru wynika, iż S. W. otrzymała sporną decyzję, którą w dniu [...] w jej imieniu odebrał A. W. Z kolei, kwestia pisma S. W. z dnia 11 września 2000 r. – odwołanie od decyzji z dnia [...] – jest przedmiotem licznych postępowań prowadzonych przez właściwe organy, które jednakże do dnia dzisiejszego nie zostały zakończone. Organ stwierdził nadto, iż od dnia doręczenia decyzji S. W. upłynęło już 14 lat, zgodnie zaś z art. 146 § 1 k.p.a. nie można uchylić decyzji, jeżeli od dnia doręczenia jej stronie upłynęło co najmniej 10 lat. Nie jest możliwe uchylenie także w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż od dnia doręczenia decyzji upłynęło 14 lat, a zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. nie może minąć więcej niż 5 lat.

W zażaleniu na postanowienie organu I instancji A. W. wniósł o jego unieważnienie z powodu zaskarżenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] nr [...]. W ocenie strony zaskarżenie wymienionej decyzji do sądu administracyjnego powoduje z mocy prawa unieważnienie postanowienia organu I instancji.

Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...].

Wojewoda podkreślił, iż jak ustalono w toku postępowania wznowieniowego, A. W. domaga się wznowienia postępowania wskazując na przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. Domagając się wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. strona wskazuje okoliczność: ,,Dowody, na podstawie których wydano tą decyzję okazały się fałszywe, gdyż [...] w Prokuraturze Rejonowej w W. (...) prokurator J. J. wypowiedział się o przysługującym mi prawie do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji [...], ponieważ decyzja ta uprawomocniła się na podstawie przestępstwa (...) ". Wznowienie postępowania na tej podstawie ograniczone jest wystąpieniem łącznym warunków:

- w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu;

- sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu;

- fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy.

We wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] wnioskodawca stwierdził: "Pismem z dnia 8 września 2000 r. S. W. wniosła odwołanie od tej decyzji, za pośrednictwem Starosty [...] do Wojewody [...]. (...) Pismo S. W. zawierające jej podpis osobiście do Kancelarii Starostwa dostarczył syn A. W. w dniu 11 września 2000 r. (...) Znajdująca się w aktach sprawy kserokopia dziennika (strona 29) w istocie zawiera wykreślony zapis B i zarejestrowany inny podmiot. Pismo procesowe S. W. z dnia 8 września 2000 r. nie zostało przekazane do rozpatrzenia Wojewodzie [...]. Prowadzone dochodzenie [...],[...] wykazało popełnienie przestępstwa kradzieży tego dokumentu ze Starostwa Powiatowego w P., jednak odmówiono wszczęcia dochodzenia ze względu na przedawnienie karalności czynu ".

Wobec powyższych ustaleń Wojewoda stwierdził, iż przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. nie zaistniała w przedmiotowej sprawie. Wnioskodawca przedłożył kserokopię postanowienia Komendy Powiatowej Policji w P. z dnia [...], o odmowie wszczęcia dochodzenia "w sprawie usunięcia dokumentu dotyczącego nie wyrażenia zgody na rozbudowę budynku "A" złożonego w dniu 11 września 2000 r. w Starostwie Powiatowym w P. woj. [...] przez A. W. " - wobec przedawnienia karalności przestępstwa. Wnioskodawca przedłożył także kserokopię dokumentu, którym Prokurator Prokuratury Rejonowej w dniu [...] zatwierdził w/w postanowienie KKP w P. Niewątpliwie jednak, w badanej sprawie brak jest prawomocnego orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego sfałszowanie dowodu. Przedłożone przez wnioskodawcę dokumenty wydane przez organy ścigania nie stwierdzają sfałszowania dowodu, lecz odmawiają wszczęcia dochodzenia w sprawie. Ponadto organ odwoławczy zauważył, iż gdyby nawet przyjąć, że w badanej sprawie miało miejsce wskazywane przez wnoszącego przestępstwo, to tego faktu nie można określić mianem "fałszywego dowodu", gdyż miałby on miejsce po wydaniu przez Starostę [...] decyzji kończącej postępowanie, którego wnioskodawca domaga się wznowienia i nie mógł być podstawą ustalenia okoliczności istotnych dla sprawy. Wobec powyższego Wojewoda stwierdził, iż Starosta [...] w zaskarżonym postanowieniu słusznie ocenił, iż omówiona przesłanka w sprawie nie wystąpiła.

Wojewoda podkreślił, iż ustalenie, że dana przesłanka w badanej sprawie nie wystąpiła, czyni zbędnym badanie przymiotu strony wnoszącego oraz zachowanie przez niego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. W takim przypadku właściwy organ winien na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówić wznowienia postępowania.

Wojewoda odniósł się również do argumentów związanych z drugą z powoływanych przez wnioskodawcę przesłanek – art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wnioskodawca wskazuje: "(...) strona postępowania S. W. nie brała udziału w postępowaniu - pomimo wniesienia w terminie zaskarżenia Decyzji [...] (...) ". Niewątpliwie uprawnienia wynikające z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przysługują następcy prawnemu strony, która nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją ostateczną, jednak może on się domagać wznowienia postępowania tylko wtedy gdy poprzedni właściciel nieruchomości bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę. W przypadku podania o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., właściwy organ przed wydaniem postanowienia w sprawie wznowieniu postępowania winien podjąć czynności zmierzające do oceny dopuszczalności wszczęcia postępowania nadzwyczajnego: zbadać czy decyzja jest ostateczna, czy wnioskodawca powołał przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz czy został zachowany termin do złożenia podania o wznowienie postępowania. Rzeczą istotną jest to, że w przypadku żądania wznowienia postępowania na tej podstawie, organ nie bada przymiotu strony wnoszącego w zakończonym postępowaniu, jak to ma miejsce przy pozostałych przesłankach określonych w § 1 powyższego artykułu, gdyż to jest poddane analizie po wznowieniu postępowania. Po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania następuje weryfikacja, czy wnioskodawca powinien być stroną postępowania, co do którego domaga się wznowienia, oraz czy rzeczywiście w nim nie uczestniczył. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ I instancji stwierdził, iż przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła. Organ odwoławczy zauważył, iż to czy wskazywana przez wnoszącego przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w badanej sprawie rzeczywiście wystąpiła, jak wyżej wskazano, może zostać poddane ocenie dopiero po wznowieniu postępowania. Przedmiotem oceny przez organ I instancji, w przypadku podania o wznowienia postępowania na tej podstawie, winno być zachowanie przez wnoszącego terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Organ ustalił, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...], o pozwoleniu na budowę została skutecznie doręczona S. W. w dniu 30 sierpnia 2000 r. zatem należy przyjąć, iż S. W. dowiedziała się o przedmiotowej decyzji w dniu 30 sierpnia 2000 r. Podanie o wznowienie postępowania następca prawny A. W. złożył w dniu 21 stycznia 2014 r. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż A. W. składając podanie o wznowienie postępowania nie zachował miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. W związku z powyższym organ I instancji otrzymując taki wniosek, winien na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówić wznowienia postępowania. Wojewoda przyznał, iż organ I instancji z niewłaściwych przyczyn stwierdził, że w związku ze wskazywaną przez wnoszącego przesłanką określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należy odmówić wznowienia postępowania, jednak z przyczyn wskazanych przez organ odwoławczy (niezachowanie terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a.) konkluzja organu I instancji była słuszna.

Reasumując Wojewoda podkreślił, iż wobec niewystąpienia w badanej sprawie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz niezachowaniem przez wnoszącego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Starosta [...] słusznie wydał w dniu [...] zaskarżone postanowienie, którym odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. W. zarzucił złamanie wszelkich granic uczciwości i przyzwoitości, kradzież, oszustwo i mataczenie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę i wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości, ani w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.)., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu zażalenia A. W., utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...], o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...].

W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż z uwagi na stwierdzone uchybienia formalne stanowiące przyczynek do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia, Sąd uprawniony był odstąpić od badania merytorycznej poprawności zaskarżonego aktu. Taka ocena merytoryczna byłaby przedwczesna.

Przechodząc do istoty stwierdzonych naruszeń przepisów postępowania administracyjnego zwrócić trzeba uwagę, iż skarżący inicjując postępowanie nadzwyczajne swoje żądanie oparte na przesłankach z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 4 k.p.a. złożył do organu korzystając ze środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej. Podobnie późniejsza korespondencja i środki zaskarżenia składane były w ten właśnie sposób. Istotnym jest, iż o ile sama forma złożenia pisma jest dopuszczalna w świetle obowiązujących przepisów prawa, o tyle niewątpliwie jest to szczególny sposób obwarowany określonymi wymogami formalnoprawnymi.

Jak przewidział ustawodawca w art. 63 § 1 k.p.a. podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu, a także za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Zapis powyższy nie budzi wątpliwości, iż skarżący uprawniony był skorzystać ze środków komunikacji elektronicznej. Jednakowoż, w art. 63 § 3a k.p.a. ustawodawca zawarł wymogi szczególne, jednoznacznie wskazując, iż podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno:

1) być uwierzytelnione przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne;

2) zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych przepisach, jeżeli te przepisy nakazują wnoszenie podań według określonego wzoru;

3) zawierać adres elektroniczny wnoszącego podanie.

Z przytoczonego zapisu jasno wynika, iż podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno: spełniać kumulatywnie następujące wymagania: 1) być uwierzytelnione przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1114 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa o informatyzacji); 2) zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych przepisach, jeżeli te przepisy nakazują wnoszenie podań według określonego wzoru; 3) zawierać adres elektroniczny wnoszącego podanie.

Z kolei mechanizmy, o których mowa w art. 20a ust. 1 ustawy o informatyzacji, to: 1) kwalifikowany certyfikat, tj. certyfikat spełniający warunki określone w ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 262 ze zm.), wydany przez kwalifikowany podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, spełniający wymogi określone w tej ostatniej ustawie; certyfikatem jest elektroniczne zaświadczenie, za pomocą którego dane służące do weryfikacji podpisu elektronicznego są przyporządkowane do osoby składającej podpis elektroniczny i które umożliwiają identyfikację tej osoby; 2) profil zaufany ePUAP, czyli zestaw informacji identyfikujących i opisujących podmiot lub osobę będącą użytkownikiem konta na ePUAP, który został w wiarygodny sposób potwierdzony przez organ podmiotu określonego w art. 2 ustawy o informatyzacji. Z kolei zgodnie z art. 20a ust. 2 ustawy o informatyzacji podmiot publiczny, który używa do realizacji zadań publicznych systemów teleinformatycznych, może umożliwiać użytkownikom identyfikację w tym systemie przez zastosowanie innych technologii, chyba że przepisy odrębne przewidują obowiązek dokonania czynności w siedzibie podmiotu publicznego.

Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy istotne jest, iż w aktach administracyjnych brak jest dokumentu potwierdzającego, iż organ administracji publicznej podjął się ustalenia, czy składane przez skarżącego pisma (wnioski, żądania, środki zaskarżenia) spełniają kumulatywnie wymogi, o których mowa w art. 63 § 3a k.p.a. Analiza dokumentów składanych przez skarżącego uzasadnia stwierdzenie, iż strona korzystając z komunikacji elektrycznej przesyłała na skrzynkę podawczą organu list elektroniczny, gdzie wniosek o wznowienie postępowania czy zażalenie na postanowienie organu I instancji stanowiły załączniki do listu elektronicznego. W aktach administracyjnych znajdują się wszystkie wydruki tych załączników i na wszystkich tych wydrukach elementem tekstu jest adnotacja skarżącego, iż dokument jest elektrycznie podpisany. Uznać więc należy, że tak też odczytywał i kwalifikował składane przez skarżącego podania, wnioski organ administracji publicznej, opisując dany dokument jako opatrzony podpisem elektronicznym. Niemniej jednak wśród dokumentów sprawy nie ma dokumentów odzwierciedlających czynności organu zmierzające do ustalenia czy składane przez stronę skarżącą wystąpienia, wszystkie za pośrednictwem komunikacji elektronicznej, spełniają wymogi opisane w przywołanym art. 63 § 3a k.p.a.

Sąd podziela w tym względzie stanowisko wypracowane przez judykaturę, iż brak na podaniu wnoszonym w formie elektronicznej bezpiecznego podpisu elektronicznego weryfikowanego za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu jest brakiem formalnym, który może być usunięty w trybie art. 64 § 2 k.p.a., o ile jest znany adres wnoszącego podanie. Brak ten można więc uzupełnić przez przesłanie podania przez wnoszącego i opatrzenia go bezpiecznym podpisem elektronicznym bądź też wniesienia podania w formie pisemnej opatrzonego podpisem (por. wyroki WSA: w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn.akt II SA/Wa 1319/11; w Poznaniu z dnia 13 kwietnia 2014 r., sygn.akt II SA/Po 739/10; w Gliwicach z dnia 15 lipca 2010 r., sygn.akt IV SA/Gl 890/09 – wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przepisie art. 64 § 2 k.p.a. czytamy natomiast, iż jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Nie budzi zatem wątpliwości, iż mając na uwadze przywołany art. 64 § 2 k.p.a. organ obowiązany był wezwać skarżącego do usunięcia braków formalnych opisanych w art. 63 § 3a k.p.a.

Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (z wyjątkiem sytuacji, o której mowa w art. 55 § 2 p.p.s.a.), co oznacza, iż sąd ten orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, uwzględniając przy tym, jak to wynika z art. 106 § 4 p.p.s.a. powszechnie znane fakty, a także dowody uzupełniające z dokumentów - art. 106 § 3 p.p.s.a. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest to, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, a obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy, rozumiany jako oparcie rozstrzygnięcia na istotnych w sprawie faktach udokumentowanych w aktach i stanowiących przedmiot analizy sądu administracyjnego, oznacza orzekanie na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy oraz zakazu wykraczania poza ten materiał (por. wyroki NSA: z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt I FSK 470/08; z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 806/10; z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn.akt II OSK 2427/14). A ponieważ w aktach administracyjnych niniejszej sprawy brak dokumentu potwierdzającego lub nie, podjęcie przez organ czynności zmierzających do usunięcia braków formalnych składanych przez skarżącego pisma, niezbędne było wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonych postanowień, gdyż ich rozpatrzenie uzależnione jest w pierwszej kolejności od rozstrzygnięcia, czy zostały skutecznie wniesione. Zdaniem Sądu, brak materiału dowodowego, potwierdzającego podjęcie przez organ opisanych kroków, prowadzi do istotnych wątpliwości, stanowiąc jednocześnie naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynika sprawy.

Rozpatrując ponownie sprawę organ winien jest uwzględnić powyższą ocenę prawną i wskazania, co do sposobu prowadzenia postępowania. Z uwagi na powyższe uchybienia, Sąd odstąpił od badania zasadności argumentów i zarzutów skarżącego uznając, że na tym etapie postępowania byłoby przedwczesne.

W tym stanie rzeczy, Sąd z powołaniem się na przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu orzeczono w pkt 2 sentencji na podstawie art. 200 w związku z art. 250 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 490).

LP