Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 232/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-04-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86, art. 87
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodnicząca Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska, , po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w W z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku W. Spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "Skarżąca") z dnia 18 lutego 2008 r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r.

Powyższe postanowienie zostało doręczone Skarżącej w dniu 25 listopada 2008 r.

W dniu 30 grudnia 2008 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik Skarżącej złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik wskazał, że jest jedynym pracownikiem Skarżącej, dlatego też całość obowiązków administracyjnych, księgowych i wynikających z pełnomocnictwa spoczywa na nim. Ponadto pełnomocnik poinformował, iż w dniach 20 – 29 grudnia 2008 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim dlatego nie mógł sporządzić i wysłać skargi na poczcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Natomiast art. 87 p.p.s.a stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).

Zgodnie z powołanymi powyżej przepisami przywrócenie terminu może nastąpić, w przypadku łącznego wystąpienia przesłanek, tj. został złożony wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiąjącej dochowanie terminu, dopełnienie (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu.

W przedmiotowej sprawie, do oceny Sądu należy czy Skarżąca w złożonym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi uprawdopodobniła brak swojej winy.

Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Uchybienie terminu może być stronie poczytane jako zawinione gdy strona chciała czynności dopełnić, lecz nie dopełniła jej z powodu przeszkody, którą mogła przezwyciężyć.

Stroną skarżącą w niniejszym postępowaniu jest spółka z o.o., a zatem podmiot, któremu stawiane są wyższe wymagania dotyczące staranności i dbałości w prowadzeniu własnych spraw, aniżeli innym podmiotom, które profesjonalnej działalności gospodarczej nie prowadzą. Dlatego też, spółka wobec której toczy się postępowanie przed organem administracji lub sądem powinna przewidzieć możliwość wpłynięcia pism procesowych lub innego rodzaju urzędowej korespondencji, i w przypadku gdy jedyny upoważniony pracownik nie jest w stanie podjąć stosownych działań – tak jak w niniejszej sprawie – winna upoważnić inną osobę do prowadzenia spraw.

W niniejszej sprawie w terminie upływania terminu do wniesienia skargi jedyny pracownik Skarżącej spółki przebywał na zwolnieniu lekarskim. Skoro więc, Skarżąca jest podmiotem uczestniczącym w profesjonalnym obrocie gospodarczym, winna wykazywać wyższy miernik staranności w prowadzeniu swojej działalności. Spółka wiedziała o toczącym się postępowaniu przed organami podatkowymi i możliwości wpływania różnego rodzaju korespondencji związanej z tym postępowaniem. Powinna więc przewidzieć, iż zatrudniając jedną osobę może dojść do sytuacji, w której ten pracownik będzie na zwolnieniu lekarskim bądź urlopie i w przypadku zaistnienia takiej sytuacji, z uwagi na obowiązek wykazywania się wyższą starannością i zapobiegliwością, powinna powierzyć wykonywanie obowiązków innej osobie np. profesjonalnemu pełnomocnikowi.

Zwrócić należy przy tym uwagę, że Skarżąca Spółka, poza pełnomocnikiem w osobie I. L. – może być reprezentowana przez Prezesa Spółki K. K.. Istniała zatem możliwość sporządzenia i wniesienia skargi przez inną osobę niż I. L.. Występując o przywrócenie terminu, Skarżąca nie wykazała zaś, że sporządzenie i wniesienie skargi nie mogło zostać dokonane przez Prezesa Spółki lub inną osobę przez niego upoważnioną.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że nie uprawdopodobniono w jakikolwiek sposób braku winy w uchybieniu terminu w rozumieniu art. 87 § 2 p.p.s.a.

Z powyższych względów na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia