Postanowienie NSA, sygn. akt IV SAB 236/99
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2001-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 613  Ochrona środowiska i ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 37 par. 2
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
article: art. 16 ust. 1 pkt 2-3, art. 17
journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz. 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Teza: Postanowienie przewidziane w art. 37 par. 2 Kpa nie należy do aktów wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, bowiem nie jest to postanowienie na, które służy zażalenie, kończące sprawę czy orzekające o istocie sprawy. Powyższe oznacza, że postanowienie takie nie podlegał zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a zatem stosownie do art. 17 ustawy o NSA również niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu w rozpoznaniu zażalenia w sprawie bezczynności.

TEZY

Postanowienie przewidziane w art. 37 par. 2 Kpa nie należy do aktów wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, bowiem nie jest to postanowienie na, które służy zażalenie, kończące sprawę czy orzekające o istocie sprawy. Powyższe oznacza, że postanowienie takie nie podlegał zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a zatem stosownie do art. 17 ustawy o NSA również niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu w rozpoznaniu zażalenia w sprawie bezczynności.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Jolanty i Ryszarda S. na bezczynność Ministra Środowiska w przedmiocie bezczynności Wojewody Z. postanawia - skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie Jolanta i Ryszard S. w skardze, która wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 23 grudnia 1999 r. zarzucili bezczynność Ministrowi Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa i podnieśli, że organ ten nie rozpoznał ich skargi na bezczynność Wojewody Z. w sprawie o ustalenia dopuszczalnej normy hałasu dla zakładu przemysłowego znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie gospodarstwa skarżącej.

Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podając, że pismem z dnia 14 grudnia 1999 r. odpowiedział skarżącym na wskazane w skardze pismo informując skarżących równocześnie, że wobec zmiany przepisów organem właściwym do wydania orzeczenia w sprawie jest Starosta Powiatu S.-Sz.

Zainteresowany wniósł o odrzucenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargi na bezczynność mogą być wnoszone w sprawach wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy. Wymienione w skardze pismo skarżących nosi cechy zażalenia na nie rozpoznanie sprawy w terminie przez Wojewodę Z. Konsekwencją rozpoznania przez stronę przeciwną tego zażalenia winno być wydanie przez organ orzeczenia o jakim mowa w art. 37 par. 2 Kpa, bądź wydanie postanowienia odmawiającego uwzględnienia zażalenia.

Postanowienie przewidziane w art. 37 par. 2 Kpa nie należy do aktów wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o NSA, bowiem nie jest to postanowienie na, które służy zażalenie, kończące sprawę czy orzekające o istocie sprawy. Powyższe oznacza, że postanowienie takie nie podlegał zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a zatem stosownie do art. 17 ustawy o NSA również niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu w rozpoznaniu zażalenia w sprawie bezczynności Wojewody Z.

Z tych przyczyn skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o NSA.

Ubocznie należy podnieść, iż nie rozpoznanie zażalenia na bezczynność organu nie tamuje wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu właściwego do orzeczenia o przedmiocie sprawy.