Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 611/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-06-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranego świadczenia oraz zobowiązania do jego zwrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

A. Z. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia, że zasiłek pielęgnacyjny wypłacony na rzecz K. Z. jest świadczeniem nienależnie pobranym i podlega zwrotowi. W uzasadnieniu skargi zawarła wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.) dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.).

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Możliwość wystąpienia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków przez wydanie danej decyzji musi być natomiast realna i poparta rzeczowymi dowodami źródłowymi. Strona na gruncie art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązana jest zatem skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazanie szkody bez jej uprawdopodobnienia uniemożliwia pozytywną ocenę wniosku (por.: postanowienie NSA z 20.01.2016 r., sygn. akt I OZ 1866/15).

Dokonując oceny złożonego wniosku w okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Skarżąca A. Z. domaga się wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie nienależnie pobranego na rzecz syna K. z. zasiłku pielęgnacyjnego i zobowiązania do jego zwrotu. Na poparcie powyższego żądania nie wskazała żadnej argumentacji. Całe uzasadnienie skargi, w której przedmiotowy wniosek jest zawarty, zawiera bowiem tylko zarzuty wobec kwestionowanego rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe Sąd nie jest w stanie ocenić, czy w przypadku strony zasadne jest udzielenie jej tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym.

Zauważyć również trzeba, że objęta wnioskiem decyzja dotyczy zwrotu należności pieniężnych. Wyegzekwowanie zaś nałożonej należności pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i następnie ewentualne uwzględnienie skargi, nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, gdyż w takim wypadku wskazana skarżoną decyzją kwota nienależnie pobranego świadczenia zostanie skarżącej zwrócona. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do zwrotu należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z 29.11.2013 r., sygn. akt II GZ 684/13).

Sąd, analizując akta sprawy nie dostrzegł także z urzędu przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ani też jakichkolwiek okoliczności uzasadniających - w drodze wyjątku - zastosowanie art. 49 § P.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki i działając na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.