Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 1045/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 a; art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (sprawozdawca) Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w W. w przedmiocie wniosku z dnia [...] lutego 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej (dot. informacji o terminach i miejscach posiedzeń OSL w bieżącym roku) 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w W. na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę 361,20 (słownie: trzysta sześćdziesiąt jeden 20/100) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2015 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. zwróciło się do Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w W. o udostępnienie, na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz Konstytucji RP, informacji o terminach i miejscach posiedzeń Okręgowego Sądu Lekarskiego w bieżącym roku kalendarzowym.

Wobec braku odpowiedzi na powyższy wniosek, Stowarzyszenie [...] wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w W., polegającą na nieudostępnieniu wnioskowanych informacji.

Stowarzyszenie zarzuciło organowi naruszenie art. 13 i 14 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz wniosło o:

1) zobowiązanie Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w W. do prawidłowego rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej – z uwzględnieniem okoliczności, że wnioskowane informacje mają charakter informacji publicznych- w terminie 14 dni,

2) dopuszczenie dowodu uzupełniającego z załączonych dokumentów (wniosek o udostępnienie informacji publicznej oraz dowód jego przesłania) na okoliczność treści wniosku oraz tego, że został on przesłany organowi,

3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem podanego spisu kosztów.

W uzasadnieniu podało, że bez wątpienia Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej w W. jest jednostką organizacyjną wykonującą zadania publiczne, polegające na sprawowaniu sądownictwa dyscyplinarnego, czyli m.in. decydującą o możliwości wykonywania zawodu zaufania publicznego. Ponadto jako organ samorządu zawodowego jest organem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezprzedmiotowej. W uzasadnieniu wskazał, iż informacja o terminach i miejscu posiedzeń Sądu jest ogólnie dostępna na stronie internetowej organu lub telefonicznie. Jednakże wobec wniesienia skargi na bezczynność organ powtórnie przeanalizował wniosek o udostępnienie żądanej informacji i w dniu [...] października 2015 r. udzielił jej zgodnie z żądaniem.

W piśmie z dnia 10 listopada 2015 r. Stowarzyszenie potwierdziło, iż organ udzielił wnioskowanych informacji po otrzymaniu skargi, jednakże w momencie jej składania pozostawał w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), dalej jako "udip", każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

Natomiast w przepisie art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, ustawodawca dokonał przykładowego wyliczenia informacji mających przymiot informacji publicznych.

Uwzględniając powyższe w orzecznictwie przyjmuje się szerokie pojęcie informacji publicznej, przez którą rozumie się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań

władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Bliższa analiza art. 6 udip wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11, Lex nr 1264728).

Stosownie do przepisu art. 4 ust. 1 i 3 udip, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności (...) organy samorządów gospodarczych i zawodowych (pkt 2), będące w posiadaniu takich informacji.

W ocenienie Sądu nie ulega wątpliwości, iż Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej w W., jako organ samorządu zawodowego lekarzy zajmujący się prowadzeniem spraw dotyczących odpowiedzialności zawodowej członków tej korporacji zawodowej, jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich – Dz. U. z 2015 r., poz. 651 ze zm.).

Natomiast żądana informacja stanowi informację publiczną wobec brzmienia art. 6 ust. 1 pkt 3 udip stanowiącym, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o sposobach przyjmowania i załatwienia spraw (lit. d), stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania i rozstrzygania (lit. e), prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (lit. f).

W świetle utrwalonego w orzecznictwie i doktrynie poglądu, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, a czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wynika z przeświadczenia, że dany akt w ogóle nie powinien zostać podjęty, a czynność nie powinna zostać dokonana.

Stosownie do przepisu art. 13 ust. 1 udip, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Zatem milcząc wobec wniosku skarżącego Stowarzyszenia o udostępnienie informacji publicznej, Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej w W. w dacie wniesienia skargi na bezczynność do Sądu, pozostawał w bezczynności. Jednakże bezczynność ta ustała wobec udostępnienia żądanej informacji dokonanego pismem z dnia [...] października 2015 r., tj. w terminie trzydziestu dni od otrzymania skargi.

W takiej sytuacji Sąd nie mógł zobowiązać organu do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia o udostępnienie informacji publicznej w trybie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "Ppsa". W tym zakresie zatem postępowanie stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa.

Jednocześnie w ocenie Sądu bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nie wynikała bowiem z lekceważącego stosunku do złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, lecz z błędnego przeświadczenia, że skoro żądane informacje znajdują się na stronie internetowej organu, to wyłączony jest wnioskowy tryb dostępu do nich. Zdaniem Sądu wymieniona kwalifikowana forma bezczynności winna być zarezerwowana do sytuacji oczywistych, niebudzących wątpliwości i niedających się usprawiedliwiać w żaden sposób.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1a Ppsa, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O umorzeniu postępowania w pozostałym zakresie Sąd orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa, a o kosztach w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa.