Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1073/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1 i  par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 110 ust. 1,  ust. 5 pkt 2,  ust. 6, 8, 8a,  art. 132 ust. 1, 2 i 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Janusz Walawski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi M.G. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia uprawnień do nagrody rocznej za rok 2014 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant [...] Policji w P. na podstawie art. 110 ust. 1 – 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. w sprawie zmiany ustawy o Policji (...) (Dz. U. z 2014 r., poz. 502), w dniu [...] marca 2015 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym przyznał M. G. nagrodę roczną za 12 miesięcy służby w 2014 r. w wysokości 80%.

Organ w uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że ww. został ukarany karą dyscyplinarną nagany. Orzeczenie jest ostateczne.

Zgodnie z art. 110 ustawy o Policji, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia, przy czym wysokość tej nagrody ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresu niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn, niż wymienione w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Okres służby, o którym mowa wyżej nie może być krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych.

Natomiast zgodnie z art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, nagrodę roczną obniża się w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Użycie w tym przepisie zwrotu "obniża się" oznacza, że obniżenie to ma charakter obligatoryjny. Natomiast określenie wysokości obniżenia "od 20% do 50%, zawarte w ust. 6 tego przepisu, zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu.

Zgodnie z art. 110 ust. 8 pkt 1 ustawy o Policji, obniżenie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił czyn, będący przedmiotem postępowania dyscyplinarnego, a jeżeli nagroda została już wypłacona za rok, w którym postępowanie dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.

Biorąc pod uwagę, iż policjant w 2014 r. pełnił służbę w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia oraz uwzględniając rodzaj naruszenia dyscypliny służbowej, w szczególności charakter popełnionego przewinienia oraz jego skutki, Komendant Komisariatu Policji w R. wystąpił z wnioskiem o przyznanie policjantowi nagrody rocznej obniżonej o 20% , tj. za 12 miesięcy służby w 2014 r. w wysokości 80% podstawy.

Komendant [...] Policji, działając jako organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 Kpa, w dniu [...] kwietnia 2015 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że zaskarżony rozkaz personalny jest prawidłowy, albowiem zaistniały wymagane prawem przesłanki umożliwiające takie rozstrzygnięcie sprawy.

Orzeczenie dyscyplinarne Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] jako wydane przez organ odwoławczy, zgodnie z art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji stało się prawomocne w dniu jego wydania. W tym stanie rzeczy organ pierwszej instancji zobowiązany był do obniżenia policjantowi nagrody rocznej w granicach od 20% do 50%. Organ ten nie przekroczył granic uznania administracyjnego, gdyż ustalona granica obniżenia stanowi jej minimalną wysokość i jednocześnie organ uwzględnił charakter popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki oraz rodzaj i wymiar kary.

Wniesiona przez policjanta skarga do sądu administracyjnego na orzeczenie dyscyplinarne nie wstrzymuje wykonania prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego, a co za tym idzie innych, związanych z nim konsekwencji prawnych.

Rozkaz personalny organu odwoławczego stał się przedmiotem skargi wniesionej przez M. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której podał, że w przypadku pozytywnego rozpatrzenia jego skargi na orzeczenie dyscyplinarne będzie się domagał zwrotu 20% nagrody rocznej za rok 2014 wraz z odsetkami.

Komendant [...] Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast art. 3 § 1 powołanej ustawy stanowi, że sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne.

Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony rozkaz personalny prawa nie narusza.

Stosownie do treści art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Jednakże w myśl ust. 5 pkt 2) tegoż przepisu, nagrodę roczną obniża się policjantowi, z zastrzeżeniem ust. 7, w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym i obniżenie powyższe może nastąpić w granicach od 20% do 50% (ust. 6 tegoż przepisu). Ponadto - według ust. 8 – obniżenie następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił czyn, o którym mowa w cytowanym już wyżej ust. 5 pkt 2, natomiast na mocy ust. 8a, okoliczności uzasadniające ograniczenie prawa do nagrody rocznej ustala się m.in. na podstawie orzeczeń właściwych w sprawach dyscyplinarnych, a także na podstawie dokumentacji prowadzonej w sprawach osobowych policjantów. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że na podstawie art. 132 ust. 1 ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, a naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (ust. 2), zaś naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2 (ust. 3 pkt 1).

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący został uznany winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wymierzono mu karę dyscyplinarną nagany.

Skoro zatem przedmiotem prawomocnie zakończonego postępowania dyscyplinarnego był czyn naruszający dyscyplinę służbową i został on popełniony w roku 2014, to organ był zobligowany mocą cytowanych powyżej przepisów do wydania decyzji obniżającej nagrodę roczną właśnie za rok 2014.

Reasumując, zaskarżony rozkaz personalny i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji – Komendanta [...] Policji w P. przyznający skarżącemu nagrodę roczną za rok 2014 w wysokości 80% jednomiesięcznego wynagrodzenia, odpowiadają prawu.

Podkreślić należy, że kara nagany jest najniższą karą w katalogu kar określonych w art. 134 pkt 1 ustawy o Policji. W ocenie Sądu, zasadnie organ ocenił, że z tego względu obniżenie nagrody rocznej powinno nastąpić w jej dolnej granicy.

Na dzień wydania zaskarżonego rozkazu personalnego w obrocie prawnym pozostawało ostateczne orzeczenie dyscyplinarne o ukaraniu skarżącego karą dyscyplinarną nagany. Oznacza to, że organ miał obowiązek i prawo rozstrzygnąć sprawę obniżenia wysokości nagrody rocznej, bez potrzeby oczekiwania na rozstrzygnięcie przez Sąd sprawy ze skargi skarżącego na orzeczenie dyscyplinarne.

Podać należy również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 września 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 672/15 uchylił zaskarżony rozkaz personalny i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej nagany.

Okoliczność ta była znana Sądowi w dniu rozpoznawania niniejszej sprawy, jednakże nie mogła mieć ona wpływu na ocenę zaskarżonego rozkazu personalnego, gdyż w dacie jego wydania powyżej określonego wyroku nie było w obrocie prawnym.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.