Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 2430/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Bogusław Szumacher Sędziowie: sędzia NSA Ewa Kwarcińska sędzia NSA Alicja Stępień (spr.) Protokolant – Dorota Łabuda po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 października 2001 r. sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2001 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 2430/01

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia 20 lutego 2001 r. Burmistrz Gminy określił podatkowi M.B. wysokość podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2001 w kwocie 7.831,20 złotych.

W uzasadnieniu decyzji podano, że kwota podatku została ustalona w oparciu o stawki podatku określone w uchwale Rady Miejskiej na podstawie wykazu nieruchomości.

Od decyzji strona złożyła odwołanie i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem odwołującego się organ podatkowy błędnie zakwalifikował grunty objęte księgą wieczystą nr [...] położone w L. gmina Ż. jako grunty pozostałe, tymczasem są to grunty rolne i winny być opodatkowane podatkiem rolnym.

Ponadto organ podatkowy, zdaniem odwołującego się nieprawidłowo zaliczył jako przedmiot opodatkowania strych w budynku objętym księgą wieczystą nr 20971 oraz część mieszkalną budynku jako powierzchnię związaną z działalnością gospodarczą.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 października 2001 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji podkreślono prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji.

Na decyzję tą strona wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 5 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wskazała także na błędne ustalenie stanu faktycznego spowodowane brakiem postępowania podatkowego, także na błędne uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i zwrot niesłusznie zapłaconego podatku z odsetkami.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Zgodnie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzygając w granicach sprawy, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30.08.2004 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Tak pojmując rolę Sądu w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na osobach fizycznych, osobach prawnych oraz jednostkach organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, które między innymi są właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości.

Osoby fizyczne obowiązane są złożyć właściwemu organowi wykaz nieruchomości sporządzony na formularzu według ustalonego wzoru w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku w podatku od nieruchomości. Jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiła zmiana sposobu wykorzystania budynku albo gruntu mająca wpływ na wysokość opodatkowania, to podatnik winien poinformować o powyższym organ podatkowy w terminie 14 dni od wystąpienia tych zmian.

Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie podatnik nie złożył do właściwego organu żadnego wykazu nieruchomości ani nie zawiadomił również o zmianie sposobu przeznaczenia budynku lub gruntu. Zatem w sprawie organ podatkowy zasadnie przyjął dane z ostatniego wykazu nieruchomości oraz protokołu kontroli z 1994 roku.

Wobec powyższego istniały podstawy do ustalenia, że zgodnie z tymi danymi podatnik będący podmiotem gospodarczym jest właścicielem budynku – domu mieszkalnego o powierzchni 20 m2, budynku związanego z działalnością gospodarczą o powierzchni 414 m2, pozostałych budynków o powierzchni 82 m2, gruntów związanych z działalnością gospodarczą o powierzchni 1111,00 m2 i gruntów pozostałych o powierzchni 2500 m2. Grunty o powierzchni 2500 m2 objęte księgą wieczystą 23335, stanowiące działkę nr 58/43 według wypisu z ewidencji gruntów, który znajduje się w aktach administracyjnych, zostały sklasyfikowane jako tereny zabudowy mieszkalnej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 12.01.1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych możliwość zastosowania stawki jak od gruntów rolnych dotyczy gruntów, które w ewidencji gruntów zostały zakwalifikowane jako użytki rolne oraz faktycznie są wykorzystywane na cele rolnicze.

Zatem skoro w niniejszej sprawie – co nie ulega wątpliwości wobec treści dokumentu ewidencyjnego znajdującego się w aktach administracyjnych – przedmiotowa działka nie stanowi gruntu rolnego, brak było podstaw prawnych do zastosowania stawki określonej w art. 5 ust. 1 pkt 7 ustawy.

Należy przy tym podkreślić znaczenie informacji pochodzących od organów ewidencyjnych. Na ten aspekt zwrócono także uwagę w literaturze przedmiotu np. L. Etel "Podatek od nieruchomości – Komentarz" (Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2002), który wyraźnie podkreślił, że jeżeli podatnik we właściwym trybie i przed właściwym organem nie skoryguje danych dotyczących nieruchomości, organ podatkowy może dokonać wymiaru podatku na podstawie danych z ewidencji gruntów.

Niniejszej oceny nie zmieniają twierdzenia podatnika, z których wynika, że za lata 1994 –1997 otrzymał zwrot nadpłaconego podatku, bowiem nie dotyczą stanu faktycznego roku 2001.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi, stwierdzić należy, że błędne jest stanowisko strony, że strych nie stanowi powierzchni podlegającej opodatkowaniu. Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za powierzchnię użytkową budynku uważa się powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych. Kondygnacja zaś określona jest jako część budynku znajdująca się pomiędzy stropami albo podłożem a najniższym stropem. Zgodnie z powyższym do powierzchni użytkowej budynku należy zaliczyć również powierzchnię piwnic, suteren i strychów.

Ponadto wskazać należy, że organ podatkowy zasadnie zaliczył grunty będące w posiadaniu podatnika jako grunty związane z działalnością gospodarczą. Zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i niezabudowane będące w posiadaniu podmiotu gospodarczego. Nie ma zatem znaczenia czy grunt jest wykorzystywany na cele działalności gospodarczej czy też na inne cele.

Opodatkowanie stosowną stawką w niniejszej sprawie nastąpiło od powierzchni wynikającej z protokołu znajdującego się w aktach administracyjnych, natomiast podatnik nie poinformował organu o zmianach w trybie określonym w art. 6 ust. 6 ustawy. Podnoszone przez niego tak w skardze, jak i w odwołaniu okoliczności dotyczące czasowego zmniejszenia zakresu działalności gospodarczej, bądź jej sezonowości, w świetle stanu prawnego dotyczącego 2001 roku pozostają bez znaczenia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu prowadzącym do uwzględnienia skargi. W tej sytuacji na podstawie art. 151 ustawy o p.s.a. orzeczono o jej oddaleniu.

MK