Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 939/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 89 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151, art. 205 par. 2, art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 27 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 roku sprawy ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. K., prowadzącej Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ulicy [...] wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], którą przyznano R. B. zasiłek celowy na zakup leków w kwietniu 2013r., w kwocie 50 zł. Jako podstawę prawną decyzji SKO powołało art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267, w skrócie: "K.p.a.") oraz art. 3 ust. 3 i ust. 4, art. 39 ust. 1 i ust. 2, w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013r., poz. 182, powoływana także jako: "ustawa"),

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że R. B. mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe ze swoją żoną. Źródłem utrzymania rodziny jest emerytura otrzymywana przez żonę skarżącego w kwocie 622,13 zł oraz zasiek stały wypłacany skarżącemu w kwocie 155,92 zł. Łącznie stałe dochody rodziny wynoszą zatem 778,05 zł miesięcznie. Rodzina korzysta także z innych form pomocy tj. zasiłku okresowego oraz zasiłków celowych, które jednak nie podlegają doliczeniu dochodu rodziny. Na tej podstawie organ II instancji stwierdził, że R. B. spełnia ustawowe kryteria do przyznania wnioskowanego świadczenia.

Następnie Kolegium wskazało, że zarówno forma jak i rozmiar pomocy przyznanej wnioskodawcy odpowiada zarówno celom pomocy społecznej, jak i możliwościom ośrodka pomocy. Przyznając powyższą pomoc organ l instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Zgodnie bowiem z planem finansowym na 2013r., kwota wydatków na zasiłki celowe wynosiła 554.454,00 zł., tj. 46.204,50 zł. miesięcznie. Kwota ta musiała wystarczyć na zaspokojenie najpilniejszych potrzeb wszystkich podopiecznych ośrodka, co sprawia, iż środki te muszą być wydatkowane w sposób bardzo wyważony, tak aby możliwe było przekazanie pomocy jak największej liczbie osób, w tym przede wszystkim podopiecznym bez jakichkolwiek stałych źródeł dochodów.

Organ odwoławczy podkreślił, że rodzina R. B. posiada stałe źródło dochodu w postaci emerytury żony. Wnioskodawca otrzymuje także stałe wsparcie ze strony państwa w postaci zasiłku stałego, zasiłku okresowego oraz zasiłków celowych. Kolegium zauważyło również, że z dokumentów sprawy wynikało, iż w kwietniu 2013r. R. B. otrzymał tytułem pomocy kwotę 382 zł., zaś w marcu 2013r. wnioskodawcy przyznano pomoc w łącznej kwocie 523 zł, w tym 150 zł na zakup leków.

Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego wniósł R. B., zarzucając naruszenie jego podstawowych praw polegające na przyznaniu pomocy niewystarczającej na zaspokojenie wszystkich potrzeb bytowych, a także na rozpatrzeniu sprawy pod jego nieobecność. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyjaśniło, że co do zasady orzeczenia Kolegium zapadają na posiedzeniu niejawnym, co znajduje oparcie w ustawie z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001r., nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz ustawie Kodeks postępowania administracyjnego.

W pozostałym zakresie organ II instancji podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.). Natomiast w razie braku powyższych przesłanek sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowiły przepisy ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. art. 39 ust. 1 i 2 ww. ustawy zasiłek celowy może być przyznany stronie w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Nie budzi więc wątpliwości fakt, że zasiłek celowy ma charakter pomocy ukierunkowanej na konkretny cel bytowy. Z woli ustawodawcy zasiłek celowy jest świadczeniem, które może, ale nie musi zostać przyznane, nawet jeżeli wnioskodawca spełnia wszystkie warunki, aby je otrzymać. Świadczenia z pomocy społecznej mają charakter subsydiarny, co oznacza, iż uzupełniają środki, możliwości i uprawnienia własne osoby objętej systemem świadczeń z pomocy społecznej. Trzeba przyznać rację organom, że w tej sytuacji przesłankami przyznania zasiłku celowego są - z jednej strony - sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, a z drugiej strony - możliwości finansowe organów pomocy społecznej.

Przedmiotem oceny sądu jest w niniejszej sprawie legalność rozstrzygnięć, na podstawi których przyznano skarżącemu w kwietniu 2013r. zasiłek celowy na zakup leków w wysokości 50 zł. Istotą sporu w przedmiotowej sprawie nie jest więc rozstrzygnięcie o przyznaniu świadczenia co do zasady, ale o jego wysokości.

Bezspornie skarżący spełnia kryterium dochodowe. Wydanie decyzji poprzedzone zostało wnikliwym postępowaniem, mającym na celu ustalenie sytuacji materialnej i rodzinnej skarżącego, która niewątpliwie jest bardzo trudna. Nie budzi też zastrzeżeń analiza sytuacji finansowej organu pomocowego, dokonana w szczególności przez SKO. Stwierdzić należy, iż organ odwoławczy w sposób przekonujący uzasadnił przesłanki, jakimi kierował się ustalając wysokość świadczenia. Za trafne należy uznać przyjęcie jako kryterium także okoliczności, że skarżący korzysta z innych form pomocy oraz że dysponuje pewnym stałym dochodem.

Należy przypomnieć, że pomoc udzielona skarżącemu ma jedynie wspomóc sytuację życiową jego i jego rodziny, a nie ma na celu zapewnienia wszystkich jego potrzeb. Osoby ubiegające się o przyznanie im świadczenia z pomocy społecznej muszą liczyć się z tym, że nie każdy ich wniosek i nie w pełnym zakresie zostanie automatycznie uwzględniony, bowiem rodzaj, forma i rozmiar świadczenia muszą być odpowiednie nie tylko do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, ale również do możliwości finansowych organu udzielającego pomocy.

Kontrola decyzji uznaniowej przez sąd, a więc takiej jaka zapadła w sprawie niniejszej, ogranicza się do zbadania jej zgodności z prawem, ale nie wnika już w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego. Kontrola ta ma ustalić, czy dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy wydaniu decyzji nie przekroczył granic uznania administracyjnego i czy właściwie uzasadnił rozstrzygnięcie. Podejmując decyzję uznaniową organ administracji ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, stosownie do art. 7 K.p.a., jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej, wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków finansowych. Uznanie administracyjne obejmuje ocenę warunków uzasadniających przyznanie pomocy, jak również decyzję co do jej wysokości. Jeśli organ pomocy społecznej ocenił z jednej strony sytuację materialną oraz potrzeby wnioskodawcy, a z drugiej własne możliwości finansowe i uznał, że nie istnieje możliwość przyznania skarżącemu zasiłku celowego w wyższej kwocie, aniżeli kwota przyznana, to decyzji takiej nie można zarzucić naruszenia prawa.

Reasumując należy stwierdzić, iż zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu materialnemu i nie narusza przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Kwestionowanie przez skarżącego kwoty przyznanego zasiłku celowego nie znajduje zatem uzasadnienia i nie może rzutować na legalność wydanych w sprawie decyzji. Ponadto jak wynika z akt sprawy skarżący wraz z rodziną objęty jest systematyczną i długotrwałą pomocą finansową ze środków pomocy społecznej.

Co do zarzutu skarżącego, że nie brał on udziału w posiedzeniu organu odwoławczego podzielić należy w tym zakresie stanowisko Kolegium zaprezentowane w odpowiedzi na skargę. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o pomocy społecznej nie przewidują w sprawach z zakresu pomocy społecznej posiedzeń z udziałem stron. Nadto z art. art. 89 § 1 K.p.a. wynika obowiązek przeprowadzenia rozprawy przez organ administracji publicznej w każdym przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. Natomiast w myśl § 2 ww. artykułu organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Bezsprzecznie w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły opisane wyżej przesłanki do przeprowadzenia rozprawy, bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy jest zupełny i nie budzi żadnych wątpliwości. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w zakresie pozwalającym na podjęcie rozstrzygnięcia,. nie doszło do naruszenia zasad, określonych w art. 7, 77 § 1 k.p.a.

W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 wyroku.

O wynagrodzeniu dla radcy prawnego orzeczono na podstawie art. 250 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013r., poz. 490).

a.tp.