Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2128/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Monika Sawa (spr.) Protokolant specjalista Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Regionalnej w [...] na decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie prawa użytkowania wieczystego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z [...] lipca 2018 r. Prezydent [...] (dalej: prezydent/organ) na podstawie art. 1 ust 1, art. 20 ust 1 i art. 26 ust 2 ustawy z 15 marca 2002 r. o ustroju m.st. Warszawy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1438 ze zm.) oraz art. 39 ust 1 i 2 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. u. z 2018 r. poz. 994 ze zm.) art. 7 ust 1, 2 i 3 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50 poz. 279), Uchwały Nr XVIII/579/2007 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 8 listopada 2007 r. w sprawie zasad gospodarowania zasobem nieruchomości m.st. Warszawy w zakresie ustalenia wysokości czynszu symbolicznego za grunty oddawane w użytkowanie wieczyste w trybie i na zasadach art. 7 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy oraz bonifikaty od opłat rocznych za grunty oddawane w użytkowanie wieczyste w trybie i na zasadach art. 214 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (publ. w Dz. Urz. Woj. Maz.z 2007 r. Nr 247 poz. 7174) oraz art. 104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku z [...] października 1949 r., złożonego przez adw. W. K. pełnomocnika Z. A. Spółki Akcyjnej w [...], o przyznanie prawa własności czasowej za czynszem symbolicznym do gruntu nieruchomości położonej w [...] przy ul [...] (dawniej [...]), oznaczonej numerem hipotecznym [...], ustanowił na lat 99 prawo użytkowania wieczystego zabudowanego gruntu o powierzchni [...] m2, oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...]- [...]-[...] uregulowanego w księdze wieczystej [...] Nr [...], położonego przy ul. [...], na rzecz Skarbu Państwa w całości. Odmówił ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu o powierzchni [...] m2 stanowiącego część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]-[...]-[...] uregulowanego w księdze wieczystej [...] nr [...]. Ustalił czynsz symboliczny z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego w wysokości netto [...] zł., płatnego na konto Urzędu Dzielnicy [...] z góry w terminie do dnia 31 marca każdego roku. Czynszu tego nie pobiera się za rok, w którym zostanie ustanowione prawo użytkowania wieczystego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pismem z [...] października 2018 r., wniósł Prokurator del. do Prokuratury Regionalnej w [...] (dalej: prokurator/skarżący).

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. wydanie jej w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną tj. decyzją Prezydenta [...] nr [...]znak [...] z [...] stycznia 2018 r., która po rozpatrzeniu wniosku z [...] października 1949 r. złożonego przez adw. W.K. pełnomocnika Z. A. Spółki Akcyjnej w [...] o przyznanie prawa własności czasowej za czynszem symbolicznym do gruntu nieruchomości położonej w [...] przy ul [...] (dawniej [...]), oznaczonej numerem hipotecznym [...], orzeczono o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego, co stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 3 kpa;

2. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego pod postacią art. 7 ust 1 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na terenie [...] poprzez ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do zabudowanego gruntu o pow. [...] m2, oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...]-[...] – [...], uregulowanego w księdze wieczystej [...] nr [...] położonego przy ul [...], na rzecz Skarbu Państwa – podmiotu nie będącego następcą prawnym dawnego właściciela hipotecznego nieruchomości – Z. A. Spółki Akcyjnej w [...].

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że decyzja Prezydenta [...] nr [...] z [...] stycznia 2018 r. weszła do obrotu prawnego i pociąga za sobą skutki związania organu wydanym przez siebie aktem prawnym, co w konsekwencji powoduje, że zaskarżona decyzja jest nieważna na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 – res iudicata. Uzasadniając drugi z zarzutów skarżący podniósł, że spółka pod nazwą Z.A. Spółka Akcyjna w [...] była właścicielem nieruchomości [...] pod nazwą "[...]" aktualnie [...] (dawniej [...]). Przedmiotowa spółka została zawiązana aktem organizacyjnym w dniu [...] października 1919 r. oraz wpisana do [...] pod nr [...]. W dniu [...] stycznia 2009 r. spółka została reaktywowana i zarejestrowana w KRS pod nr. [...]. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla W [...] Wydział Gospodarczy KRS z 14 grudnia 2012 r. nastąpiło wznowienie postępowania w przedmiocie dokonanego wpisu tej spółki do Krajowego Rejestru Sądowego. W wyniku tego postępowania Sąd rejestrowy oddalił wniosek spółki o dokonanie wpisu spółki do KRS oraz wykreślił uprzednio dokonany wpis spółki do KRS z 14 stycznia 2009 r. Postanowienie to stało się prawomocne 3 lipca 2013 r. Wobec braku skutecznego przerejestrowania spółki z RHB do KRS spółka ta, będąca dawnym właścicielem nieruchomości hipotecznej pod adresem [...] (dawniej [...]) utraciła byt prawny. Okoliczność utraty przez spółkę bytu prawnego, a w konsekwencji podmiotowości prawnej wyklucza, w ocenie skarżącego przyjęcie, iż w myśl art. 9 ust 2b ustawy z 20 sierpnia 1997 r. przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym ( Dz. U. z 1997 Nr 121 poz. 770), iż następcą prawnym spółki jest Skarb Państwa.

W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wskazał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności powyższej decyzji natomiast powinna ona być uchylona i wniósł o jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppsa.

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja Prezydenta [...] nr [...] z [...] stycznia 2018 r. nie została doręczona ani obwieszczona zgodnie z przepisami kpa o doręczeniach. Nastąpiło wyłącznie odwzorowanie ww. decyzji, które zostało upublicznione jedynie na stronie serwisów społecznościowych – Twitter i Facebook. Upublicznienie to miało charakter omyłkowy. Zdaniem organu nie można uznać, że wolą organu było doręczenie, czy też ogłoszenie decyzji, a wobec braku takiej woli nie można mówić o wprowadzeniu decyzji do obrotu. Organ wskazał, że wobec powyższego decyzja ta nie została wprowadzona do obrotu i nie wywołała żadnych skutków prawnych i nie jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa.

Odnosząc się do drugiego z zarzutów skarżącego organ podniósł, że okoliczność utraty przez spółkę bytu prawnego, a tym samym podmiotowości prawnej wyklucza przyjęcie, że następcą prawnym spółki jest na podstawie art. 9 ust 2b ustawy z 20 sierpnia 1997 r. przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 1997 Nr 121 poz. 770) Skarb Państwa. Zgodnie z przywołaną ustawą nabycie mienia podmiotów, o których mowa w art. 9 ust 2a ww ustawy następuje nieodpłatnie z mocy prawa. Organ podał, że naruszenie art. 7 ust 1 dekretu wynikało z odmiennej wykładni przez organ powołanych przepisów ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Według tej zasady organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, Nr 1, poz. 45).

Stosownie do treści art. 8 k.p.a. organy powinny swym działaniem pogłębiać zaufanie obywateli do władzy publicznej. Służy temu także obowiązek wyczerpującego zgromadzenia i omówienia materiału dowodowego, a następnie wydania decyzji w oparciu o jego całokształt o czym mowa w art. 77 § 1k.p.a. i art. 80 k.p.a.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje, że skarga nie jest zasadna. Organ wydając zaskarżoną decyzje wymienionym przepisom prawa nie uchybił.

Odnosząc się do pierwszego ze sformułowanych przez skarżącego zarzutów należy podnieść, że zgodnie z treścią art. 109 § 1 k.p.a. decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Ustawodawca wyraźnie więc wskazał, że przedmiotem doręczenia jest decyzja w formie pisemnej albo w formie wynikającej z przesłania jej środkami komunikacji elektronicznej.

Wyjaśnienia zatem wymaga pojęcie środków komunikacji elektronicznej. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że środkami komunikacji elektronicznej są rozwiązania techniczne, w tym urządzenia teleinformatyczne i współpracujące z nimi narzędzia programowe, umożliwiające indywidualne porozumiewanie się na odległość przy wykorzystaniu transmisji danych między systemami teleinformatycznymi, a w szczególności poczta elektroniczna. Z art. 391 § 1 k.p.a. wynika zaś, że przesyłany dokument środkami komunikacji elektronicznej ma postać dokumentu elektronicznego. Powyższe wskazuje, że za dokument elektroniczny nie można uznać skanu opublikowanego na portalach społecznościowych - Twiterze czy Facebooku, które są wprawdzie narzędziami umożliwiającymi komunikację elektroniczną ale komunikację zbiorową, gdyż są skierowane do nieoznaczonego kręgu osób korzystających z tych portali, a nie indywidulną skierowaną wyłącznie do konkretnej osoby, w tym wypadku adresata decyzji administracyjnej. Podkreślić przy tym należy, że powołany przepis wyraźnie wskazuje, że doręczenie za pomocą środka komunikacji elektronicznej może nastąpić skutecznie, gdy strona lub inny uczestnik postępowania spełni jeden z następujących warunków:

1. złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej;

2. wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny;

3. wyrazi zgodę na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą tych środków i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny.

Doręczenie dokonywane w formie elektronicznej zastępuje doręczenie "tradycyjne" ale tylko wtedy gdy jest dokonywane na wskazany adres elektroniczny a nie poprzez publikacje na portalach społecznościowych.

W świetle powyższych rozważań nie można zatem uznać, wbrew stanowisku prokuratora, że decyzja Prezydenta [...] nr [...] znak [...] z [...] stycznia 2018 r., którą po rozpatrzeniu wniosku z [...] października 1949 r. złożonego przez adw. W. K. pełnomocnika Z. A. Spółki Akcyjnej w [...] o przyznanie prawa własności czasowej za czynszem symbolicznym do gruntu nieruchomości położonej w [...] przy ul [...] (dawniej [...]) oznaczonej numerem hipotecznym [...] orzeczono o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowym, została wprowadzona do obrotu i jest ostateczna. Decyzja ta, wbrew stanowisku prokuratora, nie wywołała żadnych skutków prawnych, gdyż nie została doręczona zgodnie z art. 109 § 1 k.p.a. Tylko doręczenie decyzji w sposób określony w powołanych wyżej przepisach, który pozwala na przyjęcie domniemania zapoznania się z jej treścią przez strony postępowania będące jej adresatami jest wprowadzeniem decyzji do obrotu i pociąga za sobą skutek związania organu wydanym aktem oraz stanowi uzewnętrznienie decyzji w stosunku do tych stron. Dopiero bowiem od chwili jej prawidłowego doręczenia decyzja istnieje w porządku prawnym. Wynika to wprost z art. 110 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej jest związany decyzją od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Decyzja administracyjna jako indywidualny akt zewnętrzny skierowany do konkretnie oznaczonego podmiotu, chociaż jest podpisana przez organ, który ją wydał nie wchodzi do obrotu prawnego i nie wywołuje żadnych skutków prawnych przed jej prawidłowym doręczeniem adresatom. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z 4 grudnia 2003 r. (FPS 10/00 opubl. ONSA 2001/2/56) uzewnętrznienie decyzji w stosunku do strony stwarza nową sytuacje procesową, a więc możliwość wniesienia odwołania. Doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Od tego momentu decyzja wiąże organ administracji publicznej i stronę, a następnie wywołuje skutki określone przez przepisy prawa.

Wyjaśnić także należy, że o tożsamości sprawy można mówić wyłącznie wówczas, gdy w sprawie występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu (rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (jego brakiem) lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów) i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym.

W niniejszej sprawie decyzja Prezydenta [...] nr [...] znak [...] z [...] stycznia 2018 r. przede wszystkim nie jest decyzją ostateczną gdyż nie weszła do obrotu ponieważ nie została prawidłowo doręczona stronom (o czym była mowa wyżej), niemniej także krąg podmiotów w obu decyzjach nie jest tożsamy. Jak wynika z akt sprawy krąg podmiotów, do których zostały skierowane decyzje Prezydenta [...] z [...] stycznia 2018 oraz zaskarżona decyzja, wbrew stanowisku prokuratora był różny – w pierwszej stroną była spółka, w drugiej Skarb Państwa.

Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 ust 3 kpa.

Odnosząc się z kolei do drugiego ze sformułowanych w skardze zarzutów należy wskazać, że zgodnie z art. 9 ust. 2a ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (dalej: ustawa o KRS), podmioty podlegające obowiązkowi wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego zgodnie z przepisami ustawy, o której mowa w art. 1, które były wpisane do rejestru sądowego na podstawie przepisów obowiązujących do dnia wejścia w życie tej ustawy i które do dnia 31 grudnia 2015 r. nie złożyły wniosku o wpis do rejestru, uznaje się za wykreślone z rejestru z dniem 1 stycznia 2016 r. W przypadku gdy wniosek o wpis złożony przed dniem 1 stycznia 2016 r. został po tej dacie zwrócony, odrzucony, oddalony albo postępowanie o wpis zostało umorzone, skutki określone w niniejszym przepisie oraz przepisach ust. 2b-2g i 2i powstają z dniem następującym po dniu zwrotu, odrzucenia, oddalenia wniosku albo umorzenia postępowania.

W myśl ust. 2b tego przepisu, z dniem 1 stycznia 2016 r. Skarb Państwa nabywa nieodpłatnie z mocy prawa mienie podmiotów, o których mowa w ust. 2a. Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność z nabytego mienia za zobowiązania podmiotów, o których mowa w ust. 2a. Prawa wspólników, członków spółdzielni i innych osób uprawnionych do udziału w majątku likwidacyjnym wygasają z chwilą wykreślenia podmiotu z rejestru.

Stosownie zaś do ust. 2 i zd. 1 art. 9 ustawy, nabycie przez Skarb Państwa zgodnie z ust. 2b własności nieruchomości albo użytkowania wieczystego stwierdza, w drodze decyzji, starosta właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości (ust 2j). W postępowaniach dotyczących mienia i zobowiązań, o których mowa w ust. 2b, oraz w innych sprawach dotyczących gospodarowania tym mieniem Skarb Państwa jest reprezentowany przez starostę, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, właściwego ze względu na ostatnią siedzibę podmiotu, o którym mowa w ust. 2a.

Przyjęta przez ustawodawcę konstrukcja jest zatem następująca: z dniem 1 stycznia 2016 r. spółka, która nie złożyła wniosku o wpis do KRS, z mocy prawa zostaje wykreślona z rejestru, zaś jej mienie, z tym dniem, także z mocy prawa, staje się mieniem Skarbu Państwa, co w drodze decyzji deklaratoryjnej stwierdza właściwy starosta. Z dniem 1 stycznia 2016 r., a więc w momencie wykreślenia spółki z rejestru, wygasają z mocy prawa (ustawy) prawa wspólników (także innych osób) uprawnionych. Nabycie mienia przez Skarb Państwa w tym przypadku następuje ex lege, w dacie określonej w art. 9 ust. 2b ustawy (1 styczeń 2016 r.), zaś decyzja wydawana przez starostę jest aktem deklaratoryjnym, stwierdzającym jedynie nabycie mienia z mocy prawa.

Zgodnie z dodanym art. 25e ust. 1 Skarb Państwa nabywa nieodpłatnie z mocy prawa mienie pozostałe po wykreślonym z rejestru podmiocie, bez względu na przyczynę wykreślenia, którym nie rozporządził przed wykreśleniem właściwy organ, z chwilą wykreślenia z rejestru. Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność z nabytego mienia za zobowiązania podmiotu wykreślonego z rejestru (ust. 2). Jak stanowi ust. 10 art. 25e ustawy o KRS, nabycie przez Skarb Państwa własności nieruchomości albo użytkowania wieczystego stwierdza w drodze decyzji, starosta właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości

W wyroku z 28 października 2016 r w sprawie o sygn. I SA/Wa 1724/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że interes prawny w postępowaniu, którego przedmiotem jest ustanowienie w stosunku do nieruchomości w trybie przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. użytkowania wieczystego gruntu mają jedynie byli właściciele nieruchomości dekretowej i ich następcy prawni - których legitymacja procesowa wywodzi się z art. 7 ust. 1 dekretu, a także każdy inny podmiot, który w dacie wydawania orzeczenia legitymował się tytułem prawnorzeczowym do nieruchomości objętej postępowaniem. Przez prawnorzeczowy tytuł do nieruchomości należy rozumieć wyłącznie własność i użytkowanie wieczyste gruntu (..).

W niniejszej sprawie spółka pod nazwą Z. A. Spółka Akcyjna w [...] była właścicielem nieruchomości [...] pod nazwą "[...]" aktualnie [...] (dawniej [...]). Przedmiotowa spółka została zawiązana aktem organizacyjnym w dniu [...] października 1919 r. oraz wpisana do RHB pod nr [...]. W dniu [...] stycznia 2009 r. spółka została reaktywowana i zarejestrowana w KRS pod nr. [...]. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] w W. [...] Wydział Gospodarczy KRS z 14 grudnia 2012 nastąpiło wznowienie postępowania w przedmiocie dokonanego wpisu tej spółki do Krajowego Rejestru Sądowego. W wyniku tego postępowania Sąd rejestrowy oddalił wniosek spółki o dokonanie wpisu spółki do KRS oraz wykreślił uprzednio dokonany wpis spółki do KRS dokonany [...] stycznia 2009 r. Postanowienie to stało się prawomocne [...]lipca 2013 r. Do [...] grudnia 2015 roku spółka nie złożyła ponownie wniosku o przerejestrowanie do Krajowego Rejestru Sądowego. Wobec braku skutecznego przerejestrowania spółki z RHB do KRS spółka ta, będąca dawnym właścicielem nieruchomości hipotecznej pod adresem [...] (dawniej [...]), utraciła byt prawny, zaś Skarb Państwa, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, nabył nieodpłatnie z mocy prawa mienie pozostałe po tej spółce. Nie ma przy tym znaczenia przyczyna wykreślenia. To Skarb Państwa staje się właścicielem mienia spółki, którym nie rozporządził przed jej wykreśleniem właściwy organ (zarząd, wspólnicy), z chwilą wykreślenia z rejestru. Od tego momentu to Skarb Państwa ponosi także odpowiedzialność z nabytego mienia za zobowiązania podmiotu wykreślonego z Rejestru

Tytuł prawnorzeczowy Skarbu Państwa wynika zatem z powołanych wyżej przepisów, w tym art. 9 a tj. z faktu nabycia nieodpłatnie majątku wykreślonej spółki z dniem 1 stycznia 2016 r. Skarb Państwa był bowiem podmiotem, który w dacie wydawania zaskarżonej decyzji legitymował się tytułem prawnorzeczowym do nieruchomości objętej postępowaniem w związku z utratą przez spółkę bytu prawnego i objęciem jej majątku z dniem 1 stycznia 2016 r. Podmiot bowiem, który był wpisany do rejestru handlowego, a który nie został wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego, ani nie toczyło się żadne postępowanie o jego przerejestrowanie, a także w sytuacji gdy taki wniosek został oddalony - uznaje się za wykreślony z rejestru z dniem 1 stycznia 2016 r., co ma taki skutek, że podmiot ten całkowicie traci byt prawny z tą datą, zaś Skarb Państwa z mocy prawa nabywa z tym dniem nieodpłatnie mienie tego podmiotu. Decyzja starosty ma wyłącznie charakter deklaratoryjny, gdyż nabycie następuje z mocy prawa.

Tym samym zarzuty skargi są nieuzasadnione, w tym także wniosek organu o uchylenie decyzji. Skarb Państwa był bowiem podmiotem, któremu przysługiwało uprawnienie do ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na przedmiotowej nieruchomości w dacie wydania decyzji.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) orzekł jak w sentencji.