Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2424/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skargę oddala


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/Wa 2424/13

UZASADNIENIE

Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] znak: [...] działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], złożonego przez O. J. - wskazującego, iż działa w imieniu Transportowego Dozoru Technicznego.

Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg.

Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Transportowemu Dozorowi Technicznemu pozwolenia na budowę budynku stanowiącego siedzibę Transportowego Dozoru Technicznego wraz z zagospodarowaniem terenu usytuowanego na terenie działek nr ew. [...]i [...]z obrębu [...]oraz wjazdami i infrastrukturą techniczną usytuowanymi na działkach nr ew. [...],[...],[...]i [...]z obrębu [...], przy ul. [...] w dzielnicy [...].

Odwołanie od ww. decyzji wniósł O. J. - wskazując, iż działa w imieniu Transportowego Dozoru Technicznego. Do odwołania dołączono pełnomocnictwo nr [...], umocowujące spółkę [...] z siedzibą w [...] do działania w imieniu i na rzecz Transportowego Dozoru Technicznego.

Pismem dnia 9 sierpnia 2013 r., Wojewoda [...], wezwał O. J. do usunięcia braków formalnych odwołania, poprzez dostarczenie do [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] oryginału, bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem (przez notariusza albo ustanowionego w sprawie adwokata lub radcę prawnego) kopii dokumentu (lub dokumentów) z którego wynika dla skarżącego prawo reprezentacji Transportowego Dozoru Technicznego. Organ wskazał, że w przedmiotowym wezwaniu poinformowano skarżącego, iż do odwołania dołączono pełnomocnictwo umocowujące "[...]i sp. z o.o. z siedzibą w [...] (...) do działania w imieniu i na rzecz TDT" oraz pouczono, o treści art. 33 § 1 K.p.a.

W odpowiedzi na ww. wezwanie przedłożono pełnomocnictwo z dnia 5 lipca 2013 r. zgodnie z którym W. Z. - prezes zarządu [...]sp. z o.o., wskazując, iż działa na podstawie pełnomocnictwa Nr [...], umocowuje O. J., między innymi, do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta [...] nr [...]z dnia [...] czerwca 2013 r.

W związku z powyższym organ wskazał, że analiza akt przedmiotowej sprawy, w tym w szczególności pełnomocnictwa Nr [...]oraz ww. pełnomocnictwa z dnia 5 lipca 2013 r. prowadzi do konstatacji, iż O. J. nie usunął braków formalnych odwołania od decyzji Prezydenta [...]nr [...].

Organ podniósł, że [...]sp. z o.o. z siedzibą w [...], jako spółka prawa handlowego, a nie osoba fizyczna, nie może być, stosownie do jednoznacznej treści art. 33 § 1 K.p.a., pełnomocnikiem Transportowego Dozoru Technicznego. W konsekwencji spółka ta nie mogła udzielić O. J. dalszego pełnomocnictwa do reprezentacji Transportowego Dozoru Technicznego.

Konkludując organ podniósł, że odwołanie O. J. - wskazującego, iż działa w imieniu Transportowego Dozoru Technicznego, od ww. decyzji Prezydenta [...],, dotknięte jest brakiem formalnym, który pomimo wezwania wystosowanego w trybie art. 64 § 2 K.p.a., nie został usunięty, albowiem O. J. nie przedłożył dokumentu, na mocy którego miałby on prawo reprezentacji Transportowego Dozoru Technicznego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Transportowy Dozór Techniczny w [...],.

Postanowieniu zarzucono naruszenie:

1) art. 33 § 1 i 2 K.p.a. poprzez nie uwzględnienie faktu, że skarżący już podczas postępowania przed organem I instancji dotyczącym uzyskania decyzji Prezydenta [...],o pozwolenie na budowę, udzielił pełnomocnictwa osobie fizycznej- prezesowi zarządu, na podstawie którego pełnomocnik z [...],sp. z o.o. z siedzibą w [...],reprezentował stronę skarżącą podczas całego toczącego się postępowania do tej pory, co nie było przez organy kwestionowane;

2) art. 33 § 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 60 oraz 65 § 1 k.c. poprzez nie uwzględnienie, iż skarżący w treści pełnomocnictwa nr [...],z dnia 28 września 2011 r. wskazującego osobę fizyczną, reprezentującą [...],sp. z o.o. z siedzibą w [...], tj. prezesa zarządu pana W. Z., do działania w imieniu i na rzecz TDT;

3) art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a., poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia sprawy, w tym zbadania w całości akt postępowania i wyjaśnienia stanu faktycznego, co skutkowałoby skutecznością wniesionego odwołania od decyzji Prezydenta [...],. z dnia [...], czerwca 2013 r.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej kontroli zakwestionowanego rozstrzygnięcia, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie podjęte zostało zgodnie z prawem.

Przedmiotem zaskarżenia jest akt o charakterze procesowym, tj. postanowienie wydane na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Zgodnie z art. 134 K.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Natomiast zgodnie z art. 63 § 1-3 K.p.a. odwołanie jest podaniem kierowanym do organu administracji publicznej, które powinno być podpisane przez wnoszącego to odwołanie. Z kolei zgodnie z art. 32 K.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania, przy czym pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu (art. 3 § 2 K.p.a.), a na pełnomocniku ciąży obowiązek dołączenia do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa (art. 33 § 3 K.p.a.).

Z powyższych regulacji wynika, że brak pełnomocnictwa, lub złożenie niewłaściwego pełnomocnictwa, w przypadku odwołania składanego przez pełnomocnika należy traktować jako brak formalny, o którego uzupełnienie należy wezwać pełnomocnika.

Podstawę wezwania do usunięcia braków formalnych podania (odwołania) zawiera art. 64 § 2 K.p.a., zgodnie z którym jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Konsekwencje wynikające z nieuzupełnienia w terminie braków formalnych mogą obciążać stronę tylko wtedy, gdy wezwanie o ich uzupełnienie było prawidłowe, tj. zostało skierowane do właściwego podmiotu i zawierało pouczenie, że nieusunięcie braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania, przy czym w przypadku wezwania o uzupełnienie braków formalnych odwołania konsekwencją ich nieuzupełnienia jest - zgodnie z kształtującą się linią orzeczniczą - stwierdzenie przez organ odwoławczy niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 K.p.a. Należy bowiem przyjąć, że art. 64 K.p.a. jest przepisem regulującym postępowanie przed organem pierwszej instancji, a przepisy regulujące to postępowanie mogą mieć zastosowanie w postępowaniu odwoławczym tylko w sprawach nieuregulowanych odmiennie przepisami o postępowaniu drugoinstancyjnym (rozdział 10 Działu II K.p.a.). Skoro ta kwestia została uregulowana w art. 134 K.p.a. odmiennie (nieuzupełnienie braków odwołania w terminie skutkuje niedopuszczalnością odwołania), to należy przyjąć, że w postępowaniu odwoławczym art. 64 K.p.a. nie ma zastosowania. Jeżeli strona nie uzupełni braków formalnych odwołania w wyznaczonym przez organ terminie, organ ten zaś obowiązany jest zbadać dopuszczalność odwołania stosownie do postanowień art. 134 K.p.a. (wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2010 r., I OSK 135/10, LEX nr 595093, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 lipca 2010 r., II SA/Gd 256/10, LEX nr 664390).

Stan faktyczny w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości.

Odwołanie od decyzji Prezydenta [...],z dnia [...], czerwca 2013 r. nr [...],zostało złożone przez Transportowy Dozór Techniczny. Odwołanie to zostało podpisane przez O. J.Z pełnomocnictwa załączonego do odwołania wynika natomiast, że Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego udzielił pełnomocnictwa spółce [...],sp. z o.o. w [...],, którą reprezentował O. J.Zatem właściwie organ wezwał do usunięcia baków formalnych zażalenia z dnia 9 sierpnia 2013 r. wzywając do nadesłania dokumentów wskazujących prawo do reprezentacji Transportowego Dozoru Technicznego. Z załączonego pełnomocnictwa nie wynikało bowiem, że O. J. jest umocowany do reprezentowania podmiotu, w imieniu którego wnosił odwołanie.

Z przepisu art. 33 § 1 K.p.a. wynika, że pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Powyższe oznacza, że pełnomocnikiem nie może być spółka prawa handlowego. Pełnomocnictwo złożone razem z odwołaniem, bez żadnych wątpliwości co do jego treści, zostało udzielone spółce [...],sp. z o.o. w [...],.

Na wezwanie organu zostało nadesłane kolejne pełnomocnictwo, z tym, że pełnomocnictwo to zostało udzielone przez prezesa zarządu spółki [...],sp. z o.o. w [...],O. J.To późniejsze pełnomocnictwo udzielone przez prezesa spółki J[...], sp. z o.o. w [...], nie spowodowało uzupełnienia braków formalnych odwołania i nie ma w sprawie znaczenia, gdyż nie konwaliduje na gruncie niniejszej sprawy treści art. 33 § 1 – nadal pełnomocnikiem Transportowego Dozoru Technicznego jest spółka, która to dalej udziela pełnomocnictwa osobie fizycznej.

Tym samym Sąd uznał działanie organu za prawidłowe. Organ miał podstawy do wezwania do usunięcia braków formalnych, a następnie po uch nieuzupełnieniu do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Zgodnie z przepisem art. 33 § 1 K.p.a. spółka nie może być pełnomocnikiem strony. Z załączonego do odwołania pełnomocnictwa wynika, że to spółka została umocowana w sprawie. Dalsze pełnomocnictwo spółki dla osoby fizycznej nie zmienia tego faktu.

W okolicznościach sprawy organ zatem miał prawo wydać postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia z uwagi na okoliczność iż zostało wniesione przez podmiot niewłaściwie reprezentowany.

Oceny tej nie zmienia znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo z dnia 10 grudnia 2008 r. udzielone przez Transportowy Dozór Techniczny dla O. J., gdyż nie zostało ono złożone na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych, ale dopiero później do innego postępowania zażaleniowego. Pamiętać należy, że postępowanie administracyjne, jak każde inne postępowanie prawne jest postępowaniem sformalizowanym, w którym należy postępować wg określonych reguł. Niedochowanie ich zwłaszcza w określonych przepisami, lub zakreślonych na podstawie umocowań prawnych, terminach, powoduje ujemne skutki prawne dla stron, które nie dochowają tych reguł. Zatem nawet złożenie prawidłowego pełnomocnictwa, ale po upływie zakreślonych terminów nie może odnieść pożądanych dla skarżącego skutków prawnych.

Tym samym Sąd uznał działanie organu za prawidłowe.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że powyższe uwagi dowodzą, iż w sprawie nie doszło naruszenia art. 33 § 1 i 2 K.p.a., również w zw. z art. 60 i 65 K.c., a także art. 7 i 77 K.p.a.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.