Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1224/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi X. na pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia ... w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oraz kontrolne sprawdzenie kwalifikacji postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga X. na pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia ..., w sprawach: skierowania skarżącego na badania psychologiczne oraz kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że Wojewódzki Komendant Policji w Poznaniu złożył wniosek o skierowanie skarżącego na badania psychologiczne oraz na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami z powodu przekroczenia 24 punktów karnych, mimo że w jego ocenie liczba ta nie przekroczyła wspomnianej ilości. Skarżący dwukrotnie wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę Samorząd Województwa Wielkopolskiego wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (z wyłączeniem postanowień wierzyciela wymienionych w tym przepisie); inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (z wyłączeniami wskazanymi w tym przepisie); pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone powyżej, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Jak wynika z treści skargi oraz odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 28 grudnia 2015 r., strona wniosła o sądową kontrolę wniosków Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia ..., zaadresowanych do Prezydenta Miasta Kalisza o skierowanie X. na badanie psychologiczne oraz o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień, w związku z otrzymaniem przezeń łącznie 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Pierwszy z wymienionych wniosków został wydany na podstawie art. 99 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30, poz. 151 z późn. zm.), drugi zaś na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.) oraz art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Z przepisów tych wynika, że w sytuacji, gdy kierowca przekroczył liczbę 24 punktów karnych, właściwy Wojewódzki Komendant Policji zobligowany jest do wystąpienia do właściwego starosty z wnioskiem o skierowanie kierowcy na badania psychologiczne oraz o sprawdzenie kwalifikacji kierowcy naruszającego zasady ruchu drogowego. W rezultacie otrzymania takich wniosków właściwy starosta jest zobowiązany do skierowania kierowcy na badania psychologiczne oraz na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy naruszającego zasady ruchu drogowego.

Należy stwierdzić, że wnioski stanowiące przedmiot niniejszej skargi nie stanowią decyzji administracyjnych ani postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., ani żadnych z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5-7 p.p.s.a. Nie są one także innymi aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z aktem lub czynnością w rozumieniu tego przepisu mamy do czynienia, gdy odnosi się on do zewnętrznych, konkretnie imiennie oznaczonych podmiotów, co do których organ administracji działa w sposób władczy poprzez stwierdzenie, ustalenie lub potwierdzenie uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa administracyjnego.

W niniejszym przypadku zaskarżone wnioski nie zostały skierowane "na zewnątrz" – w stosunku do organów administracji publicznej – lecz ich adresatem jest organ administracji publicznej (Prezydent Miasta ...). Ponadto nie wywołują one skutku w postaci potwierdzenia uprawnień lub nałożenia obowiązków na stronę.

W związku z powyższym Sąd stwierdził, że wskazane wnioski Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu nie mogą być przedmiotem skutecznej skargi do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę postanowieniem, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W tym stanie rzeczy, stosownie do powołanych przepisów, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.