Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 562/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 21 sierpnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Włodarska sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2013 roku sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta B., na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137), po uwzględnieniu wniosku komendanta wojewódzkiego Policji, w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, skierował A. G. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji tj. egzamin teoretyczny i praktyczny w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C, T.

W odwołaniu A. G. podniósł, że pismo skierowane do niego, ze względów formalnych nie może zostać uznane za decyzję w myśl przepisów K.p.a. Zakwestionował zasadność przypisania mu wykroczeń wskazanych w pkt 1 i 2 wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] listopada 2012 r. Nadto zakwestionował również wiarygodność wszystkich urządzeń pomiarowych w sprawie przekroczenia prędkości.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że nie ma wątpliwości, że w okresie od dnia [...] stycznia 2012 r. do dnia [...] października 2012 r. A. G. przekroczył limit 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, uzyskując łącznie 29 punktów. Wyjaśnił również, że wniosek komendanta wojewódzkiego Policji wystawiany jest w oparciu o ostateczne wpisy o przyznaniu punktów karnych. Natomiast starosta otrzymujący taki wniosek jest nim związany i nie ma prawa do badania prawidłowości orzeczenia naliczającego punkty karne kierowcy. Odnosząc się do kwestionowanych przez odwołującego się naruszeń prawa ruchu drogowego i zasadności wystawienia mandatu karnego, organ wyjaśnił, że zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. celem uzyskania informacji w zakresie zasadności wystawienia przedmiotowego mandatu. W odpowiedzi Komendant Wojewódzki Policji w B. wyjaśnił, że z dokumentacji Straży Gminnej w C. wynika, iż po zapoznaniu się z otrzymanym oświadczeniem A. G. dokonał wyboru części A wariantu "Przypadek I – wypełnia kierujący pojazdem", po czym złożył pod jego treścią własny podpis, co jest jednoznaczne z przyznaniem się do popełnienia wykroczenia. Zdaniem organu odwoławczego względy bezpieczeństwa ruchu drogowego przemawiają przeciwko temu, aby odwołujący się mimo przekroczenia 24 punktów nadal prowadził pojazdy mechaniczne, bez sprawdzenia jego kwalifikacji do kierowania pojazdami.

Organ nie uwzględnił również zarzutów dotyczących niespełnienia przez zaskarżoną decyzję wymogów K.p.a. wskazując, że zawiera ona wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 K.p.a.

W skardze A. G. powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu, w uzasadnieniu powołując się na artykuł prasowy zakwestionował jakość sprzętu do mierzenia prędkości oraz wiarygodność dokonanych nim pomiarów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 143, poz. 1269 z póżn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do przepisu art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną - i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

Materialno prawną przesłankę zaskarżonych decyzji stanowi art. 114 ustawy z dnia 20 czerwca 1994 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137). Stosownie do przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ww. ustawy kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty (prezydenta miasta) na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Przepis ten przewiduje możliwość sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami nie tylko osób, które ubiegają się o uzyskanie takich uprawnień, ale również osób w stosunku do których istnieją zastrzeżenia co do ich kwalifikacji. Z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji może wystąpić komendant wojewódzki Policji, jeżeli stwierdzi, że kierowca przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Do prowadzenia ewidencji takich osób zobowiązana została Policja.

Stosownie natomiast do § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r. poz. 488) komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy wpisanego do ewidencji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenia. W myśl § 7 ust. 2 wskazanego rozporządzenia wniosek, o którym mowa w ust. 1, sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych. W § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia wskazano natomiast, że wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że zarzuty skarżącego nie są zasadne. Jak wynika z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] listopada 2012 r. skarżący w okresie od [...] stycznia 2012 r. do [...] października 2012 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, tj. [...] stycznia 2012 r. C., W. - 4 pkt, [...] stycznia 2012 r. C., S. – 4 pkt, [...] stycznia 2012 r. B., – 1 pkt, [...] maja 2012 G., obszar wiejski K. – 6 pkt, [...] sierpnia 2012 r. K., obszar wiejski K. – 4 pkt, [...] października 2012 r. T., C. – 10 pkt. Łącznie w tym okresie uzyskał 29 pkt karnych czym wypełnił przesłankę wskazaną w art. przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym. To z kolei pozwala uznać wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. za w pełni uzasadniony. Natomiast właściwy organ do którego wpływa wniosek komendanta wojewódzkiego Policji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, jest tym wnioskiem związany w takim sensie, że nie może on prowadzić samodzielnych ustaleń w zakresie objętym ewidencją. Skoro bowiem ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji i organ ten dokonuje wpisów do ewidencji, a jak już wcześniej wskazano, stosownie do § 4 ust. 1 w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego na podstawie prawomocnych wyroków, mandatów i orzeczeń, które mogą zostać uchylone tylko w odrębnym postępowaniu, to organ właściwy w przedmiocie postępowania skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, jest związany wnioskiem w tym sensie, że nie ma uprawnień do badania prawidłowości postępowania w związku z którym naliczone zostały określonemu kierowcy punkty (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 413/11, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Gd 253/12, wyrok WSA w Kielcach z dnia 25 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 33/10).

Podkreślić w tym miejscu należy, że zarzuty skarżącego dotyczące prawidłowego działania przyrządów pomiarowych oraz błędnego przypisania mu wykroczeń popełnionych w dniu [...] stycznia 2012 r. mogłyby odnieść skutek (w przypadku ich zasadności) w postępowaniu w sprawie nałożenia mandatu karnego i wpisania punktów do ewidencji. Postępowanie to jest jednak postępowaniem niezależnym od postępowania w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami. Nadmienić również należy, że jak wynika z pisma Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w B. w sprawie wykroczeń popełnionych przez skarżącego w dniu [...] stycznia 2012 r., po zapoznaniu się z otrzymanym oświadczeniem A. G. dokonał wyboru części A wariantu "Przypadek I – wypełnia kierujący pojazdem", po czym złożył pod jego treścią własny podpis, co jest jednoznaczne z przyznaniem się do popełnienia wykroczenia. Próby kwestionowania zasadności ukarania skarżącego mandatem karnym za wykroczenia z dnia [...] stycznia 2012 r. w tym świetle nie mogą odnieść zamierzonego przez niego skutku w niniejszym postępowaniu.

Sąd nie uwzględnił także podniesionego przez skarżącego również na etapie postępowania odwoławczego zarzutu, że pisma wystosowane do niego (decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]) ze względów formalnych nie można uznać za decyzję w myśl przepisów K.p.a. Jak prawidłowo wskazało SKO w B., stosownie do art. 107 § 1 K.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Decyzja organu pierwszej instancji zawiera wszystkie te elementy, wobec czego również ten zarzut Sąd uznał za chybiony.

W tym stanie rzeczy, Sąd w wyniku ustalenia, że zaskarżone decyzje odpowiadają przepisom prawa oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.