Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 574/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Sejmik Województwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 5a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi P.B. na uchwałę Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wieloletniej prognozy finansowej postanawia: skargę odrzucić


UZASADNIENIE

P.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Sejmiku Województwa [...], oznaczoną w sentencji postanowienia, w przedmiocie wieloletniej prognozy finansowej w części obejmującej Załącznik nr 3 do niej w zakresie obejmującym zdanie "Nie planuje się dochodów z tego tytułu po 2017 r." na stronie 18 załącznika.

W uzasadnieniu wskazał, że kwestionowany zapis uchwały wskazuje, że A S.A. nie będzie w latach 2017-2030 wypłacać dywidendy, co narusza w ocenie skarżącego jego interes prawny jako akcjonariusza mniejszościowego oraz stanowi przekroczenie normy kompetencyjnej na podstawie, której uchwałę wydano. W jego ocenie zapis ten stanowi również instrukcję do głosowania na walnych zgromadzeniach Spółki. Zauważył przy tym, że Województwo [...] jest akcjonariuszem większościowym Spółki. Wskazując na interes prawny w zaskarżeniu uchwały skarżący stwierdził, że wywiódł go w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, a który to interes nie był kwestionowany przez organ. Podkreślił, że motywem nabycia akcji Spółki było prawo do uzyskania zysku. W jego ocenie takimi samymi motywami powinien się kierować akcjonariusz większościowy, albowiem odpowiada za skuteczną realizację celów wyznaczonych mu przepisami prawa. Podkreślił przy tym, że o polityce wypłaty zysku spółki powinno decydować walne zgromadzenie akcjonariuszy w ramach podejmowanych uchwał, przy czym nie jest możliwe pozbawienie prawa do zysku za kilka lat na podstawie jednej uchwały. Ewentualny konflikt pomiędzy akcjonariuszami co do przeznaczenia zysku na dywidendę bądź jego wypłaty rozstrzygany winien być w uchwale zgromadzenia akcjonariuszy z uwzględnieniem sytuacji finansowej i planów spółki, zaś każdorazowo podjęta uchwała może być zaskarżona do sądu. Tymczasem kwestionowana uchwała oznacza, że zarząd Województwa [...] wykonując prawa z akcji spółki będzie obowiązany podejmować działania zmierzające do zachowania zysku w Spółce do 2030 r. pozbawiając skarżącego "na 17 lat" prawa do zysku, bez corocznego uwzględnienia sytuacji finansowej spółki. Działanie takie, w ocenie skarżącego, jest działaniem na szkodę akcjonariuszy mniejszościowych, jak również pozbawia mieszkańców [...] możliwości decydowania o wydatkach, które w ich interesie można byłoby poczynić uwzględniając przychody z tytułu uczestnictwa Województwa w Spółce. Skarżący przywołał dane dotyczące wypracowanego dotychczas zysku w poszczególnych latach, oraz kwot wypłaconych dywidend. W jego ocenie skarżona uchwała narusza ponadto obowiązek działania administracji publicznej w sposób budzący zaufanie do obywateli, zapewniający jednostce bezpieczeństwo prawne i umożliwiający racjonalne planowanie przyszłych działań. Wskazał, że poprzednia uchwała dotycząca wieloletniej prognozy finansowej nie wskazywała, że zysk ma pozostać w Spółce. Brak uwzględnienia w uchwale powtarzalnego zysku netto spółki powoduje, że prognoza jest nierealna. W ocenie skarżącego zaskarżona uchwała narusza również art. 18 pkt 19 lit. d i pkt 20 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r., poz. 486 ze zm., dalej jako "u.s.w.") w zw. z art. 226 ust. 1 i 2a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1870, dalej jako "u.f.p.") w zw. z art. 7 Konstytucji, albowiem wykracza zakresem swego unormowania poza upoważnienie ustawowe do jej wydania. Przywołane w uchwale przepisy nie uprawniały bowiem organu do ingerencji w działalność niezależnej spółki kapitałowej.

W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa [...] wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 ust. 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") jako niespełniającej wymogów określonych w art. 90 i 91 u.s.w., względnie o jej oddalenie.

W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącego rozumianego jako osobisty, konkretny i aktualny prawnie chroniony interes, który może być realizowany na gruncie określonego przepisu prawa, najczęściej materialnego, bezpośrednio wiążący zaskarżony akt z indywidualną i prawnie chronioną sytuacją strony. Organ zauważył, że zaskarżona uchwała nie reguluje praw czy obowiązków skarżącego, albowiem stanowi uchwałę w przedmiocie wieloletniej prognozy finansowej na lata 2017-2030 i tym samym nie jest adresowana do skarżącego i nie kształtuje jego praw i obowiązków. W ocenie organu subiektywne przeświadczenie skarżącego co do przyszłej treści uchwał walnego zgromadzenia nie może stanowić źródła legitymacji skargowej w oparciu o treść art. 90 u.s.w. Organ zauważył, że również powoływane w zarzutach skargi przepisy art. 20 w zw. z art. 347 § 1 w zw. z art. 395 § 1 i § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1578 ze zm., dalej jako "k.s.h.") nie mogą stanowić podstawy do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, albowiem przepisy te dotyczą kwestii udziału w zyskach spółki akcyjnej. Tymczasem zaskarżona uchwała nie ma dla walnego zgromadzenia Spółki żadnego wiążącego charakteru i nie można uznać, że stanowi wytyczną do sposobu głosowania na walnych zgromadzeniach tej spółki. Ponadto w ocenie organu skarżący nie wykazał istnienia związku pomiędzy uchwałą a jego indywidualną sytuacją, który to związek mógłby stanowić podstawę do formułowania zarzutu naruszenia art. 18 pkt 19 lit. d i pkt 20 u.s.w. w zw. z art. 226 ust. 1 i 2a u.f.p. w zw. z art. 7 Konstytucji. Organ zauważył przy tym, że uchwałą nr [...] z dnia [...] Regionalna Izba Obrachunkowa w K. wydała pozytywną opinię do uchwały stwierdzając m.in. że wyjaśnienia do niej nie budzą zastrzeżeń, zaś nadzór nad samorządem z uwagi na treść art. 171 ust. 1 Konstytucji może opierać się wyłącznie na kryterium zgodności z prawem. Wskazując na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach organ podkreślił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych panuje jednolite stanowisko, że uchwała budżetowa jest planem dochodów i wydatków gminy w ramach polityki finansowej jednostki samorządu terytorialnego. Nie kreuje bezpośrednio żadnych uprawnień czy zobowiązań osób trzecich. Ostatecznie wskazał, że nie jest prawdą by nie kwestionowano interesu prawnego skarżącego w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.

Zasadą postępowania przed sądami administracyjnymi jest to, iż przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, sąd z urzędu zobligowany jest do badania wymogów formalnych skargi oraz jej dopuszczalności, zarówno z przyczyn podmiotowych, jak i przedmiotowych.

Zakres kognicji sądów administracyjnych został przez ustawodawcę określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - zwanej dalej: "P.p.s.a."). W świetle art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) 1 inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) 2 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Zgodnie z przepisem art. 3 § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach.

W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w zacytowanej powyżej regulacji oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 P.p.s.a., spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania spraw, które nie zostały wymienione we wskazanych przepisach. Należy przy tym pamiętać, że do zakresu sądowej kontroli działalności administracji publicznej, której granice zakreślają przepisy art. 1 § 1 i § 2 z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066, dalej jako "p.u.s.a.") oraz w tym wypadku art. 3 § 2 pkt 5-7 i art. 147 § 1 P.p.s.a., nie należy badanie zaskarżonych uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego pod kątem celowości czy racjonalności przyjętych w nich rozwiązań. Kontrola legalności kwestionowanego aktu sprowadza się wyłącznie do badania jego zgodności z prawem.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała Sejmiku Województwa [...] w przedmiocie wieloletniej prognozy finansowej w części obejmującej Załącznik nr 3 w zakresie obejmującym zdanie "Nie planuje się dochodów z tego tytułu po 2017 r." na stronie 18 załącznika.

Należy wskazać, że w niniejszej sprawie przesądzające znaczenie dla oceny dopuszczalności skargi ma treść art. 90 u.s.w. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu w brzmieniu obecnie obowiązującym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Z powyższego przepisu mogłoby wynikać, że ustawodawca dopuścił do zaskarżenia "przez każdego" jedynie aktów prawa miejscowego. Jednakże należy mieć na względzie nie tylko semantyczna wykładnię powyższego przepisu, ale również unormowania zawarte w art. 91 powyższej ustawy oraz unormowania zawarte w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym czy art. art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym i co istotne art. 31 ust. 1 Konstytucji. Za szerokim rozumieniem możliwości zaskarżania uchwał sejmiku województwa, tj. możliwością zaskarżania uchwał z zakresu administracji publicznej, nie zaś tylko uchwał stanowiących akt prawa miejscowego, przemawia również treść art. 184 zd. drugie Konstytucji. Nie jest bowiem możliwym uznanie, że w przypadku uchwał samorządu województwa możliwe jest wniesienie skargi jedynie na akty prawa miejscowego, zaś w przypadku pozostałych samorządów na wszelkie akty z zakresu administracji publicznej. Tym samym należało stwierdzić, że w świetle art. 90 ust. 1 u.s.w. ustawodawca dopuścił skargę na uchwałę organów samorządu województwa z zakresu administracji publicznej.

Należy zatem rozstrzygnąć, czy uchwała w przedmiocie wieloletniej prognozy finansowej mieści się w powyższym zakresie.

W ocenie Sądu zaskarżona uchwała spełnia wymogi art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. Za takim przyjęciem przemawia stanowisko zarówno doktryny, jak i orzecznictwa. Wskazuje się bowiem, że "uchwała w sprawie WPF nie ma charakteru prawa miejscowego, a jej status – podobnie jak uchwały budżetowej – można określić jako normatywny wewnętrzny" (P. Walczak [w] Wieloletnia prognoza finansowa, Beck, Wydanie 4, str. 4). Jednocześnie B. Adamiak wskazuje, w ślad za orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, że sprawy z zakresu administracji publicznej obejmują działania z wyłączeniem tych, które rodzą bezpośrednio skutki cywilnoprawne (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., 2007, s. 380). W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 21 lipca 2008 r., I OPS 4/08, Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się za szerokim rozumieniem pojęcia "sprawa z zakresu administracji publicznej" i w tym zakresie w całości podzielił stanowisko sformułowane w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., I OPS 3/07. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. obejmuje akty, które z reguły noszą następujące cechy: a) mają na celu realizację zadań publicznych przypisanych organom jednostek samorządu terytorialnego w drodze ustawy, b) nakładają obowiązki, stwierdzają uprawnienia lub obowiązki bądź tworzą lub znoszą istniejący stosunek prawny, c) mają charakter indywidualny bądź generalny, d) nie są aktami prawa miejscowego (s. 51). Wskazuje się wręcz, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. podlegać będą m.in. uchwały i zarządzenia organów jednostek samorządu terytorialnego o charakterze ogólnym wewnętrznego urzędowania, w tym akty budżetowe (tak A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. VI, komentarz do art. 3, Lex).

Powyższe czyni dopuszczalną kontrolę zaskarżonej uchwały, o ile skarżący wykazał interes prawny w jej zaskarżeniu z uwagi zarówno na treść wskazanego powyżej art. 90 ust. 1 u.s.w., jak i art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Nie jest bowiem kwestionowanym w sprawie, że przed wniesieniem niniejszej skargi zostało złożone wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a skarga została wniesiona w terminie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 90 ust. 1 i art. 91 ust. 1 u.s.w. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Legitymacja skargowa do zaskarżenia uchwał i zarządzeń wymaga bowiem wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia postanowieniami zaskarżonego aktu, a nie tylko interesu prawnego. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę na uchwałę organu gminy czy województwa musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną tego podmiotu. Interes ten ma charakter bezpośredni, konkretny i realny. Przymiot strony w postępowaniu sądowym mającym na celu ocenę zgodności z prawem danej uchwały przysługuje bowiem wyłącznie podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienie zostały tym aktem naruszone. Wskazane przepisy nie przyznają również takiej legitymacji skargowej podmiotom, których interesy prawne lub uprawnienia są dopiero zagrożone naruszeniem w wyniku wejścia w życie postanowień uchwały. Związek pomiędzy własną indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi istnieć w dacie wniesienia skargi, a nie w przyszłości, również musi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków. W związku z treścią art. 91 ust. 1 i art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, skarżący, składając skargę musi wykazać, że został naruszony jego własny interes prawny polegający na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. O tym, czy taki interes prawny istnieje, decyduje przepis prawa materialnego. Jego brak powoduje, że strona nie ma legitymacji do zaskarżania uchwał. Legitymacji skargowej nie uzasadnia sama przynależność do wspólnoty samorządowej, skarżący zawsze jest obowiązany do wykazania "naruszenia jego własnego interesu prawnego" (B. Dolnicki, Ustawa o samorządzie województwa – Komentarz).

W ocenie Sądu skarżący nie wykazał naruszenia interesu prawnego, ale wręcz nie wykazał w ogóle by jakikolwiek interes prawny posiadał.

Należy bowiem zauważyć, że przedmiotowa uchwała została wydana w oparciu o przepis art. 226 u.f.p. Przepis ten nakłada na jednostki samorządu terytorialnego obowiązek uchwalenia wieloletniej prognozy finansowej, przy czym w ust. 1 sformułowano ogólny postulat, aby wieloletnia prognoza finansowa była "realistyczna" i wymieniono obligatoryjne elementy treści samego dokumentu, w dalszych zaś ustępach wskazano zawartość załączników do WPF, czyli obowiązek zamieszczenia objaśnień do przyjętych w WPF wartości, przede wszystkim wydatków i dochodów, jak również przychodów i rozchodów budżetowych, a w razie potrzeby także uszczegółowienie danych przedstawionych w WPF (ust. 2a) oraz wykaz przedsięwzięć wieloletnich wraz z określeniem: nazwy, celu, jednostki odpowiedzialnej lub koordynującej realizację, okresu realizacji i łącznych nakładów finansowych, limitu wydatków w poszczególnych latach i limitu zobowiązań (ust. 3), jak również definicję pojęcia "przedsięwzięcie" w wieloletniej prognozie finansowej (ust. 4).

W doktrynie wskazuje się, że "wieloletnia prognoza finansowa ma charakter wytycznej działania dla władz publicznych, wprowadza ustalenia w zakresie głównych danych finansowych i zakładanych kierunków kształtowania się sytuacji finansowej. Wieloletni plan finansowy dotyczy publicznej gospodarki finansowej, w uporządkowany sposób ujmując w liczby działalność organów wykonawczych. Jednak ma ona charakter indykatywny (nie dyrektywny), zawiera wskazówki i wytyczne, jest swego rodzaju przewodnikiem" (E.Stupienko [w:] H.Dzwonkowski (red.), G. Gołębiowski (red.), Ustawa o finansach publicznych. Komentarz prawno-finansowy, komentarz do art. 226, Wyd.Sejmowe 2014).

Tym samym już sam fakt ukształtowania charakteru uchwały w przedmiocie wieloletniej prognozy finansowej jako orientacyjnych wskazówek czy wytycznych dla jednostki samorządu terytorialnego wyklucza nie tylko możliwość naruszenia interesu prawnego skarżącego dającego uprawnienie do jej zaskarżenia, ale wręcz wyklucza jego istnienie po stronie skarżącego. Za naruszeniem interesu prawnego po stronie skarżącego nie przemawia również fakt, że wieloletnia prognoza finansowa ma charakter planistyczny, co oznacza, że odnosi się do zakładanych kierunków finansowych w przyszłości, a zatem nie istniejących w dacie wniesienia skargi.

Rację ma również organ wskazując, że powołane przez skarżącego przepisy art. 20 w zw. z art. 347 § 1 w zw. z art. 395 § 1 i § 2 k.s.h. oraz art. 18 pkt 19 lit. d i pkt 20 u.s.w. w zw. z art. 226 ust. 1 i 2a u.f.p. w zw. z art. 7 Konstytucji nie mogą stanowić podstawy do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Po pierwsze bowiem prawa akcjonariusza spółki akcyjnej do udziału w zysku wynikają jedynie z uchwały podjętej przez organ spółki w postaci walnego zgromadzenia. Z art. 395 § 1 i § 2 k.s.h. wynika wyłączna kompetencja dla tego organu do podejmowania uchwał w tym przedmiocie. Tymczasem zaskarżona uchwała nie tylko nie jest adresowana do akcjonariuszy, w tym skarżącego, czy walnego zgromadzenia, ale również nie dotyczy w ogóle prawa akcjonariuszy, w tym wykonywania prawa z akcji w rozumieniu art. 411 i nast. k.s.h. Po drugie art. 18 pkt 19 lit. d i pkt 20 u.s.w. oraz art. 226 ust. 1 i 2a u.f.p. stanowią normy kształtujące wyłączne kompetencje jednostki samorządu terytorialnego, w tym sejmiku województwa, nie zaś skarżącego, zaś wyrażona w art. 7 Konstytucji zasada jako norma mająca charakter zasady prawnej nie stanowi normy prawa materialnego kształtującej w sposób bezpośredni sytuację prawną skarżącego. Ponadto wywodzona z tej zasady kategoria interesu nie odpowiadałaby cechom interesu prawnego rozumianego w sposób wskazany powyżej.

Ostatecznie należy wskazać, że sądowoadministracyjna kontrola uchwał następuje jedynie co do legalności, a zatem ich zgodności ich z prawem, a nie kwestii gospodarności, czy odczuć skarżącego co do skutków uchwały, na które to kwestie skarżący powołuje się w skardze.

Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.