Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 685/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1, art. 21
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 149 par. 1 pkt 1 i 1 a, art. 151, art. 22, art. 209
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Maria Werpachowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta [...] do rozpatrzenia pkt. 2 wniosku skarżącego A. P. z dnia [...] października 2017 r. w zakresie podania miesięcznych kosztów utrzymania targowisk na terenie [...], w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Burmistrza Miasta [...] na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżący A. P. pismem z dnia [...] października 2017 r. zwrócił się, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), do Burmistrza Miasta [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji w następującym zakresie:

1. Czy jest pobierana w [...] opłata targowa? Jeśli tak, to na jakiej podstawie? Jeśli nie, to proszę o informację, dlaczego nie.

2. Jakie Gmina ponosi miesięczne koszty utrzymania targowisk na terenie [...]? Proszę o podanie zarówno kwot, jak i co się składa na te koszty (energia, woda, wywóz nieczystości itd.).

Jednocześnie wniósł o udostępnienie informacji w formie pisemnej na wskazany adres.

W odpowiedzi na powyższe Naczelnik Wydziału Zarządu Mieniem Komunalnym Gminy Miasto [...] pismem z dnia [...] października 2017 r. nr [...] odpowiedział skarżącemu, że Gmina Miasto [...] nie pobiera opłata za handel na targowisku miejskim położonym w [...] przy ul. [...], ponieważ zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017r., poz. 1785) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r., ustalanie i pobieranie opłaty targowej nie jest obligatoryjne. Z kolei na koszty związane z utrzymaniem targowiska składają się takie czynniki, jak zużycie energii elektrycznej, zużycie wody, wywóz nieczystości stałych i płynnych, opłata za monitoring, remonty, wydatki bieżące oraz wynagrodzenie pracowników zatrudnionych na targowisku i średnie koszty z tego tytułu wynoszą 3866,04 zł.

W skardze z dnia [...] listopada 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący A. P. zarzucił bezczynność Burmistrza Miasta [...] w rozpoznaniu jego wniosku z dnia [...] października 2017 r. poprzez naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wniósł o:

1) zobowiązanie Burmistrza Miasta [...] do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi,

2) o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3) o wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.,

4) o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i na orzecznictwo w zakresie udostępnienia informacji publicznej – podał, że w zakresie pkt. 1 wniosku, odpowiedź jest niepełna i wymijająca, bowiem jego pytanie nie dotyczyło tylko targowiska przy ul. [...], ale terenu całej gminy. Zdarza się, że opłata targowa w gminach jest pobierana chociażby od właścicieli pojazdów, które stoją zaparkowane w miejscach będących własnością gminy i mają za szybą naklejone kartki typu "sprzedam ten samochód". Jego pytanie dotyczyło zarówno handlu na wyznaczonych placach targowych, jak i poza ich terenem na obszarze Gminy Miasto [...]. Tymczasem organ ograniczył się do odpowiedzi tylko w kwestii jednego konkretnie wyznaczonego miejsca. Dodatkowo organ nie podał żadnej podstawy prawnej dla niepobierania opłaty targowej, ograniczając się tylko do zdawkowej informacji, iż "ustalenie i pobieranie opłaty targowej nie jest obligatoryjne". Odpowiedź ta przeczy faktom, gdyż Rada Miasta [...] nigdy nie podjęła uchwały znoszącej opłatę targową na terenie gminy. Podjęła za to uchwałę Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada w sprawie opłaty targowej, która została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dniem [...] grudnia 2015 r., a następnie została ona unieważniona przez Regionalną Izbę Obrachunkową w [...] przed wejściem w życie, tj. w dniu [...] grudnia 2015 r. z powodu istotnego naruszenia prawa. W związku z tym obowiązującą jest poprzednia uchwała z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] w sprawie określenia stawek opłaty targowej, co w świetle prawa czyni pobieranie opłaty targowej czynnością obligatoryjną. Tak więc skoro udzielono mu odpowiedzi, że nie jest pobierana opłata targowa, gdyż nie jest to obligatoryjne, to albo udzielono mu informacji nieprawdziwej, albo opartej na przypuszczeniach lub interpretacjach, albo organ dysponuje innymi informacjami dotyczącymi tej kwestii, których z sobie tylko znanych powodów nie udostępnia. Co zaś się tyczy pkt 2, to odpowiedź również jest odpowiedzią niepełną, bowiem brakuje w niej istotnej informacji, a mianowicie jakiego okresu dotyczą średnie koszty, o których jest mowa w piśmie z [...] października 2017 roku. Wnioskował o podanie miesięcznych kosztów utrzymania targowisk, a z odpowiedzi zupełnie nic takiego nie wynika. Nie wiadomo, czy podane średnie koszty dotyczą jednego dnia targowego, miesiąca, kwartału czy roku, czy może zupełnie innego okresu czasu.

W odpowiedzi na skargę, Burmistrz Miasta [...] wniósł o uznanie jej za bezzasadną. We wstępie uzasadnienia podał, że zgodnie z art. 53 § 2b ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę na bezczynność można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu, zaś w rozpoznawanej sprawie skarżący nigdy ponaglenie do organu nie wystosował. Wobec powyższego, na dzień wpływu skargi brak było podstaw do jej złożenia. Ponadto po stronie skarżącego brak jest legitymacji czynnej do wniesienia skargi, bowiem podstawą skargi na bezczynności organu, o której mowa w art. 101a w zw. z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, a także w art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2017 poz. 1369) jest istnienie interesu prawnego, uprawnienia które bezczynności organu narusza lub istnienie przepisu ustawy przyznającego danemu podmiotowi prawo do wniesienia skargi. Natomiast w niniejszej sprawie nie sposób uznać, iż zarzucana organowi gminy bezczynności dotyczy interesu prawnego lub uprawnienia jakiej posiada skarżący. Zatem w niniejszym stanie faktycznym, brak jest interesu prawnego skarżącego do wniesienie skargi. W dalszej części podano, że organ wyjaśnił w udzielonej odpowiedzi, iż opłaty nie pobierał oraz że zgodnie z przepisami ustalenie i pobór takiej opłaty nie jest obligatoryjny jednocześnie wskazując podstawę prawną dla takiego działania. Podnoszony zarzut niepełności udzielonej informacji jest w tym momencie chybiony. Skoro skarżący pytał czy jest pobierana opłata skarbowa, na jakie podstawie a jeżeli nie jest pobierana, to dlaczego, a organ wskazał w odpowiedzi, iż opłaty nie pobiera, gdyż zgodnie z przytoczoną przez niego regulacją ustalenie i pobór opłat nie są obligatoryjne, to udzielona informacja stanowi odpowiedź na pytanie postawione we wniosku przez skarżącego. Odnosząc się do drugiego z pytań i zarzutu niepełności informacji z uwagi, iż nie wskazano w niej jakiego okresu średnie miesięczne koszty dotyczą, to również jest on chybiony, bowiem skoro skarżący wnosił o podanie informacji o miesięcznych kosztach utrzymania targowiska, to udzielona odpowiedź takich miesięcznych kosztów dotyczyła. Próba stawiania w chwili obecnej przez skarżącego zarzutów, iż nie wiadomo jakiego okresu te koszty dotyczą, gdy sam we wniosku wskazał o jaki okres wnioskuje, jest działaniem nieuprawnionym. Być może składnia zdania czy dobór poszczególnych słów będącego odpowiedzią na postawione pytanie winien powtórzyć za pytaniem, iż dotyczą one miesięcznych kosztów, ale brak takiego jednego słowa w sytuacji gdy udzielana informacja stanowi wprost odpowiedź na postawione pytanie nie może oznaczać, iż organ udzielił odpowiedzi niepełnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod kątem bezczynności Burmistrza Miasta [...] w rozpoznaniu wniosku skarżącego A. P. z dnia [...] października 2017 r., zasługuje w części na uwzględnienie.

Na samym wstępie stwierdzić należy, że w myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.). Zatem powyższy przepis, odsyłając do stosowania przepisów tejże ustawy, określa właściwość rzeczową sądów administracyjnych do rozpatrywania skarg i to nie tylko na decyzje odmawiające udostępnienia informacji publicznej. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności ogłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4. inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego;

8 bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Okoliczności, które powodują zwłokę organu w rozpatrzeniu wniosku oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie.

Przenosząc powyższe rozważania na kwestię związaną z udostępnieniem informacji publicznej, to bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy wniosek dotyczy dostępu do informacji będącej informacją publiczną, a organ ani nie udziela tej informacji wnioskodawcy, nie informuje o innym sposobie otrzymania danej informacji, nie informuje o braku posiadania wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji (lub decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej w celu ponownego wykorzystywania, decyzji o warunkach ponownego wykorzystywania informacji publicznej oraz o wysokości opłat za udzielenie takiej informacji) lub decyzji umarzającej postępowanie. Dodać w tym miejscu należy, że jeżeli podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie podjął wymaganej na gruncie powyższej ustawy w danej sprawie czynności, to dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia powód, z uwagi na który to nie nastąpiło.

W sytuacji więc, jeśli skarżący A. P. złożył do Burmistrza Miasta [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a wniosek ten, w jego ocenie, nie został należycie – czyli w jednej z form przewidzianych w ustawie – rozpatrzony w wymaganym terminie, to w świetle powołanych wyżej przepisów przysługiwało mu prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność Burmistrza Miasta [...]. Zatem Sąd uznał skargę za dopuszczalną i jej rozpoznanie nastąpiło stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, a wobec nieskomplikowanego charakteru sprawy, nie było potrzeby – w ocenie Sądu – wzywać strony na posiedzenie. Stwierdzić również należy, że skarga spełnia wszystkie wymagania formalne, bowiem – wbrew stanowisku organu – w sprawach o dostępie do informacji publicznej, nie jest wymagane wniesienia żadnego "ponaglenia", a ponadto skarżący jest uprawniony do wniesienia skargi, ponieważ stosownie do treści art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej" i w tej sytuacji posiada interes prawny, o którym mowa w art. 50 § 1 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .

Mówiąc natomiast w dalszym ciągu o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie, stwierdzić należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3).

Konkretyzacją natomiast tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.) oraz partie polityczne (ust. 2).

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że Burmistrz Miasta [...] jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu 4 ust. 1 pkt 1) ustawy. Tym samym została spełniona przesłanka podmiotowa z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wskazać dalej należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W dalszej części stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnymi z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W myśl – co już wyżej wykazano – art. 2 ust. 1 ustawy, prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dodać również należy, że według art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Jednakże niezależnie od powyższego wskazać należy, że ustawodawca w art. 5 ust. 1 ustawy przewidział wyjątki od zasady jawności informacji publicznej, tj. dotyczące sytuacji, w których zasada jawności podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Jeżeli zatem żądana informacja publiczna korzysta z takiej ochrony, to na podmiocie obowiązanym ciąży obowiązek ustalenia i wykazania, że żądane informacje objęte są tajemnicą, o której mowa w powyżej powołanym przepisie i w tej sytuacji winien on wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej mając za podstawę treść art. 16 ust. 1 ustawy, bądź też dokonać anonimizacji. Zaakcentować w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2) lit. c), udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach, zaś według pkt 5) lit. c) informacja publiczna o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego. Skoro zatem tak, to tym samym została spełniona przesłanka przedmiotowa ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W tym miejscu podnieść należy, że skarżący w swoim wniosku precyzyjnie wskazał, "Czy jest pobierana w [...] opłata targowa" i w tej sytuacji udostępniona mu informacja publiczna nie jest – jak wskazuje w skardze – niepełna, bądź wymijająca, bowiem nigdzie nie podał, iż chodzi mu o targowiska na terenie całej gminy, przy czym organ wyraźnie wskazał podstawę prawną, a mianowicie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017r., poz. 1785) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r. Jeśli zaś skarżący uważa, że organ z sobie tylko znanych powodów nie udostępnił mu informacji publicznej, to przysługuje mu ochrona prawna przewidziana w art. 23 ustawy, bowiem w myśl tego przepisu, kto, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie udostępnia informacji publicznej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Z drugiej strony zgodzić się należy ze skarżącym, że organ w piśmie z dnia [...] października 2017 r. nr [...] stwierdzając, że "Średnie koszty z tego tytułu wynoszą 3866,04 zł.", udzielił tej odpowiedzi w sposób nieprecyzyjny i bardzo ogólnikowy, bowiem pytanie było sformułowane o podanie poniesionych kosztów "miesięcznie" i nie można żądać od skarżącego, aby snuł on domysły w zakresie intencji organu co do udostępnionej informacji publicznej.

Mając powyższe rozważania na uwadze wskazać należy, że w tej sytuacji organ w powyższym zakresie pozostawał w bezczynności i wobec powyższego należało go zobowiązać do rozpatrzenia wniosku skarżącego w tej części .

Stwierdzić również należy, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, iż naruszono prawo w sposób oczywisty (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. Lex nr 1218894). Jednakże – zdaniem Sądu – tak kwalifikowany stan nie wystąpił w niniejszej sprawie, bowiem organ podjął działania w sprawie i prowadził ze skarżącą korespondencję przedstawiając swoje stanowisko. Powyższe zatem działania w żadnym zatem wypadku nie wskazują – w ocenie Sądu – aby stwierdzona bezczynność charakteryzowała się lekceważeniem bądź ignorowaniem skarżącego i wobec powyższego stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z tego samego powodu nie wymierzono organowi grzywny, oddalając w tym zakresie skargę, jak i co do pozostałych zarzutów, a wskazanych już wyżej.

Rozpatrując ponownie sprawę Burmistrz Miasta [...] jest zobowiązany uwzględnić poczynione powyżej rozważania oraz wskazania i załatwić sprawę na zasadach oraz w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 § 1 pkt 1) i § 1a) w zw. z 151 i art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 i art. 209 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w sentencji wyroku.