Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 198/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 103 ust. 5
journal: Dz.U. 2019 poz 795
law: Ustawa z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 528/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. w B. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z 10 listopada 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 528/20 na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej zwanej: p.p.s.a.) w zw. z art. 103 ust. 5 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 795 ze zm.), odrzucił skargę [A] w [...] na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], [...], [...], [...] i zwrócił skarżącemu uiszczony wpis od skargi.

W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że pismem nadanym w dniu 7 lutego 2020 r. skarżący wniósł do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji wobec [...] Banku [...] w S., umorzenia instrumentów kapitałowych, zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji, powołania administratora.

Uzasadniając odrzucenie skargi WSA wskazał, że badanie dopuszczalności skargi polega m.in. na sprawdzeniu, czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu. Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji. Zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których mowa art. 11 ust. 4 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, tylko w zakresie nieuregulowanym tą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 11 ust. 6 tej ustawy). Z powyższego wynika, że przepis art. 103 ust. 5 powołanej ustawy ustanawia szczególne – w relacji do p.p.s.a. – zasady zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego, co oznacza, że przepis ten ustanawia wymóg zachowania 7 dniowego terminu do zaskarżenia decyzji, o której w nim mowa (wszczęcia przymusowej restrukturyzacji), tak dla strony postępowania będącej adresatem tej decyzji, jak i dla podmiotu, którego interes prawny miał doznać uszczerbku w związku z jej wydaniem. Termin do wniesienia skargi powinien być liczony od dnia ogłoszenia na stronie internetowej Funduszu decyzji lub informacji o przyczynach i skutkach wszczęcia przymusowej restrukturyzacji. Jednocześnie, uwzględniając specyfikę procesu przymusowej restrukturyzacji, ustawodawca nie nałożył na Fundusz obowiązku opublikowania decyzji lub jej doręczenia innym podmiotom aniżeli strona postępowania, którą – zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji – jest wyłącznie podmiot w restrukturyzacji.

W konkluzji WSA stwierdził, że w tej sprawie wykonanie obowiązku nałożonego art. 109 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy polegającego na ogłoszeniu – z uwagi na zawarte w decyzji informacje prawnie chronione – informacji o przyczynach i skutkach wydanej decyzji nastąpiło w dniu 17 stycznia 2020 r. i od tej daty powinien być liczony termin 7 dni do wniesienia skargi dla podmiotu, którego interes prawny został naruszony tą decyzją. Termin ten upłynął zatem z dniem 24 stycznia 2020 r. Oceny tej nie zmienił fakt, że w dniu 4 lutego 2020 r. poszerzono zakres opublikowanych informacji o przyczynach i skutkach wydanej decyzji o wyciąg z zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, zgodnie z przyjętą wykładnią art. 103 ust. 5 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, skoro skarga w tej sprawie została nadana w dniu 7 lutego 2020 r., podlegała ona odrzuceniu, jako wniesiona z uchybieniem terminu.

W zażaleniu skarżący zaskarżył powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 103 ust. 5 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż skarżący wniósł skargę po upływie terminu, w sytuacji gdy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu, który winien być liczony od daty 4 lutego 2020 r.;

2) art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 103 ust. 5 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji poprzez błędne zastosowanie i uznanie, iż termin do wniesienia skargi winien być liczony od dnia 17 stycznia 2020r., kiedy to w ocenie Sądu miała zostać opublikowana na stronie internetowej decyzja, w sytuacji, gdy w dniu tym na stronie internetowej organu opublikowano jedynie komunikaty "Informacja Prasowa" oraz "Informacja o przyczynach i skutkach przymusowej restrukturyzacji PBS", (Informacja), natomiast decyzja i wyciąg z uzasadnienia decyzji opublikowane zostały dnia 4 lutego 2020 r.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu zażalenia.

W odpowiedzi na zażalenie Bankowy Fundusz Gwarancyjny wniósł o jego oddalenie.

Pozostali uczestnicy postępowania nie zajęli stanowiska w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przeprowadzona w granicach zarzutów zażalenia kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji wydanego na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 103 ust. 5 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji nie uzasadnia twierdzenia, że postanowienie to wydane zostało z naruszeniem prawa. Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że skarga [A] w [...] na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji wobec [...] Banku [...] w S., umorzenia instrumentów kapitałowych, zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji, powołania administratora podlegała odrzuceniu z tego powodu, że została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia.

Podnoszone w zażaleniu zarzuty naruszenia przepisów ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie są usprawiedliwione. Podejście Sądu I instancji do spornej w sprawie kwestii, a mianowicie daty rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi na wymienioną decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, a w konsekwencji oceny odnośnie do jego zachowania, jako warunku skutecznego zainicjowania w trybie skargowym postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie kontroli legalności tej decyzji, jest prawidłowe.

Zarzuty zażalenia – które nie kwestionują tego, że art. 103 ust. 5 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji ustanawia wymóg zachowania 7 dniowego terminu do zaskarżenia decyzji, o której w nim mowa, tak dla strony postępowania będącej adresatem tej decyzji, jak i dla podmiotu którego interes prawny miał doznać uszczerbku w związku z jej wydaniem, a którego bieg w odniesieniu do każdego z tych podmiotów i przy uwzględnieniu konsekwencji wynikających z art. 83 § 1 p.p.s.a., rozpoczyna się wraz dokonaniem przez organ określonych czynności, a mianowicie odpowiednio, wraz doręczeniem uzasadnienia wymienionej decyzji jej adresatowi oraz wraz z dokonaniem czynności polegającej na notyfikowaniu faktu jej wydania w sposób, o którym mowa w art. 109 ust. 1 pkt 1 przywołanej ustawy – podważają zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia z pozycji argumentu odnoszącego się do wadliwego przyjęcia przez Sąd I instancji, że bieg terminu do wniesienia skargi na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji wobec [...] Banku [...] w S. rozpoczął się w dniu 17 stycznia 2020 r., co w konsekwencji miało doprowadzić do błędnego wniosku, że skarga na tą decyzję podlegała odrzuceniu, albowiem została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena odnośnie do braku zasadności zarzutów zażalenia nie może pomijać znaczenia konsekwencji wynikających z art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacj, który stanowi, że Fundusz niezwłocznie ogłasza na swojej stronie internetowej decyzję o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji oraz wydane w przymusowej restrukturyzacji decyzje, o których mowa w art. 11 ust. 4 pkt 2, 4-8, 11, 12 i 17-26, lub informację o przyczynach i skutkach wydania tych decyzji, w szczególności dla klientów indywidualnych. Jeżeli na gruncie tego przepisu prawa ustawodawca operuje spójnikiem "lub", to z punku widzenia istoty spornej w sprawie kwestii, a w konsekwencji oceny odnośnie do rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez podmiot, którego interes prawny został naruszony decyzją, za wystarczające należy uznać wystąpienie jednej z dwóch sytuacji wymienionych w hipotezie tego przepisu, a więc między innymi sytuacji ogłoszenia informacji o przyczynach i skutkach wydania wymienionej decyzji.

W rozpatrywanej sprawie, wykonanie obowiązku określonego w art. 109 ust. 1 pkt 1 przywołanej ustawy, a więc innymi słowy wykonanie obowiązku notyfikowania faktu wydania decyzji we wskazany powyżej sposób, nastąpiło w dniu 17 stycznia 2020 r. poprzez ogłoszenie informacji o przyczynach i skutkach wydania decyzji w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji wobec [...] Banku [...] w S.

Skoro tak, to termin do wniesienia skargi na tą decyzję przez podmiot, którego interes został naruszony upływał w dniu 24 stycznia 2020 r., jak słusznie przyjął to Sąd I instancji – zasadnie podkreślając przy tym, że bez znaczenia dla oceny tej sytuacji jest okoliczność poszerzenia w dniu 4 lutego 2020 r. zakresu pierwotnie ogłoszonej w dniu 17 stycznia 2020 r. informacji o przyczynach i skutkach wydanej decyzji poprzez opublikowanie wyciągu z tejże decyzji – co wobec wniesienia przez [A] w [...] skargi na wymienioną decyzję w dniu 7 lutego 2020 r. uzasadniało wniosek o wniesieniu jej z uchybieniem terminu.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.

-----------------------

6