Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 745/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant - sekr. sąd. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi Uniwersytetu ... na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia ... lutego 2019 r., nr ... w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych na realizację projektu oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] (dalej: skarżący) złożył wniosek w konkursie "[...]", w ramach programu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (dalej: organ, Minister lub Minister NiSW) pod nazwą "Narodowy Program Rozwoju Humanistyki" w module "Fundamenty". W konkursie przyjęto tryb oraz kryteria oceny wniosków zgodne z procedurą opracowaną przez Zespół doradczy - Radę Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki (NPRH), powołaną przez Ministra NiSW, na podstawie art. 52 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz.U. z 2016 r. poz., 2045 z późn. zm.; dalej: ustawa o zasadach finansowania nauki), opisaną w ogłoszeniu konkursowym.

Decyzją z [...]sierpnia 2017 r. nr [...] organ odmówił skarżącemu przyznania pomocy w konkursie.

Minister w uzasadnieniu decyzji wskazał, że w I etapie konkursu ocenę wniosku przeprowadził zespół specjalistyczny do spraw pierwszego etapu oceny wniosków, złożony z ekspertów w zakresie nauk humanistycznych. Zespół specjalistyczny 1 dokonał oceny zgodnie z pkt 19 ogłoszenia o konkursie, tj. na podstawie analizy pełnych wersji wniosków, z uwzględnieniem następujących kryteriów: a) stopień zgodności wniosków z celami i zakresem programu; b) wartość naukowa projektu; c) dorobek naukowy kierownika projektu; d) kompetencje członków zespołu w zakresie prac wskazanych w programie, tj. źródłowych, dokumentacyjnych, edytorskich, translatorskich, słownikowych lub bibliograficznych; e) znaczenie planowanych wyników badań dla innych prac nad polskim dziedzictwem kulturowym; f) wpływ realizacji projektu na rozwój młodej kadry naukowej. W wyniku przeprowadzonej oceny wniosek otrzymał ocenę końcową 16,5 pkt, w określonej w ogłoszeniu - 50 punktowej skali ocen.

W opinii zespołu specjalistycznego projekt odpowiada celom programu "Fundamenty", ale w opisie brakuje dokładniejszej charakterystyki komentarza porównawczego: zawiera on ogrom spraw, których pełne uwzględnienie nie wydaje się realne, a z tego wynika, że nie wiadomo, jaki poziom tych komentarzy będzie realizowany. Wątpliwości zespołu wzbudziła ogólnikowość opisu planowanych badań nad recepcją, co sprawiło, że wynik naukowy projektu zarysowany został mgliście. Zwrócono uwagę, że wszyscy wykonawcy projektu są prawnikami, którym brak odpowiednich kompetencji w zakresie edytorstwa, polonistyki i neolatynistyki, a także doświadczeń badawczych w odniesieniu do dziejów XVI-XVIII w., niezbędnych do opracowania komentowanej edycji naukowej tekstów z epoki nowożytnej.

Zgodnie z pkt 20 ogłoszenia o konkursie zespół specjalistyczny ustalił listę rankingową ocenionych wniosków, którą wraz z rekomendacjami dotyczącymi kwalifikacji wniosków do II etapu konkursu, przedłożył Radzie NPRH. Rada, po zapoznaniu się z listą rankingową przedstawioną przez zespół specjalistyczny rekomendowała Ministrowi listę wniosków do II etapu konkursu. Minister, podzielił opinię Rady NPRH w kwestii rekomendacji wniosków do II etapu i na podstawie przedłożonej listy rankingowej, skierował do II etapu konkursu 16 wniosków z ocenami 40 i więcej pkt, spośród 36 ocenianych, podejmując jednocześnie decyzję o odmowie przyznania środków finansowych na realizację pozostałych projektów – w tym złożonego przez wnioskodawcę. Okoliczność ta legła u podstaw odmowy przyznania pomocy finansowej.

W związku z powyższą decyzją skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zwrócił się o uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca przypomniał zastrzeżenia jakie Minister zawarł w zaskarżonej decyzji w odniesieniu do wniosku i wskazał, że uzasadnienie, stanowiące jeden akapit decyzji, jest bardzo ogólnikowe. Stwierdził, ze w toku oceny projektu, nie uzasadniono szczegółowo punktacji, przyznanej za poszczególne kryteria, wskazane w pkt. 19 a i d "ogłoszenia o konkursie", natomiast w odniesieniu do pozostałych kryteriów brak jest uzasadnienia (pkt. 19 b,c,e,f, "ogłoszenia").

Decyzją z [...] stycznia 2018 r., nr [...] organ utrzymał w mocy decyzję własną z [...] sierpnia 2017 r., nr [...] odmawiającą przyznania środków finansowych na realizację ww. projektu.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Minister przedstawił stan sprawy i odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazał, że zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o zasadach finansowania nauki wniosek został skierowany do zaopiniowana przez zespół odwoławczy ds. opiniowania wniosków o ponowne rozpatrzenie spraw dotyczących przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych na naukę.

Minister wskazał, że zespół odwoławczy na posiedzeniu w dniu [...] listopada 2017 r. dokonał analizy zgromadzonych materiałów i wyraził opinię o zasadności utrzymania w mocy decyzji z [...] sierpnia 2017 r. odmawiającej przyznania środków finansowych na realizację projektu zgłoszonego przez skarżącego. Zespół odwoławczy, nie stwierdził naruszeń kodeksu postępowania administracyjnego ani uchybień formalnych lub innych naruszeń procedury konkursowej, które uzasadniają zwrócenie się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Organ podkreślił, że podziela opinię zespołu odwoławczego, nie znajdując argumentów uzasadniających zmianę decyzji i uznając, że ocena wniosku dokonana została zgodnie z obowiązującym prawem i nie zostały naruszone procedury konkursowe, a także nie wystąpiły inne naruszenia formalne przy przyznawaniu środków finansowych.

Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem z dnia 26 października 2018 r., wydanym w sprawie o sygn. V SA/Wa 667/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie przepisów ustawy o zasadach finansowania nauki. Jednocześnie podkreślono, że żaden przepis ww. ustawy nie wyłączył stosowania przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Przeciwnie zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 ustawy o zasadach finansowania nauki, w sprawie finansowania zadań określonych w art. 5 pkt 4, 6-10b 11a Minister rozstrzyga w drodze decyzji, na podstawie wniosków złożonych przez uprawnione podmioty, po zasięgnięciu opinii właściwego zespołu, o którym mowa w art. 52 ust. 1-3 ustawy z określonymi przepisem art. 13 ust. 1 pkt 1-3 wyłączeniami. Sąd wskazał, że w myśl art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o zasadach finansowania nauki (jednostka redakcyjna od 1 stycznia 2018 r., poprzednio art. 14 ust. 1) w przypadku naruszenia procedury konkursowej lub innych naruszeń formalnych przy przyznawaniu środków na zadania określone w art. 5 pkt 4, 6-10b i 11a wnioskodawca może zwrócić się do Ministra z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wobec powyższego z wymogu stosowania w sprawie przepisów k.p.a. (w tym przypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidzianego przepisem art. 14 ust. 1 ustawy), wynika obowiązek organu odwoławczego do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skontrolowania postępowania oraz decyzji organu I instancji, przy czym zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. do postępowania dotyczącego rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy o odwołaniach. Sąd zaznaczył, że z uwagi na treść art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o zasadach finansowania nauki, kontrola organu odwoławczego będzie zawsze kontrolą pełną, polegającą na ponownym merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy z uwzględnieniem jednak zakresu tej kontroli określonym w tym ostatnim przepisie. Zatem organ rozpatrując sprawę, ma obowiązek odnieść się do wszystkich zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów oceniając je pod kątem tego, czy są to zarzuty istotnie wskazujące na naruszenie procedury konkursowej (w czym mieści się zarzut braku zastosowania do oceny projektu wszystkich, koniecznych kryteriów, czy też brak uzasadnienia zastosowanej punktacji) lub innych uchybień formalnych. Podkreślono przy tym, że ocena zarzutów wniosku, ma polegać na odniesieniu się do wszystkich zgłoszonych zarzutów i wskazaniu, czy i które z nich są zasadne lub niezasadne i dlaczego.

W ocenie Sądu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dotyczącym wszystkich zgłoszonych zarzutów, organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że nie doszło do wskazywanych w tym wniosku naruszeń, bez jakiegokolwiek uzasadnienia dlaczego w ślad za zespołem odwoławczym zajął takie, a nie inne stanowisko. Podkreślono również, że Minister wydając zaskarżoną decyzję oparł się wyłącznie na stanowisku zespołu odwoławczego, zawartym w opinii z dnia [...] listopada 2016 r., podczas gdy opinia ta jest również lakoniczna i nie zawiera argumentów wskazujących na brak zasadności zarzutów skarżącego podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z [...] lutego 2019 r., nr [...] Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z [...] sierpnia 2017 r.

W uzasadnieniu decyzji organ w pierwszej kolejności wyjaśnił, że zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o zasadach finansowania nauki, złożony przez skarżącego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został skierowany do zaopiniowana przez zespół odwoławczy ds. opiniowania wniosków o ponowne rozpatrzenie spraw dotyczących przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych na naukę, powołany zarządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 15 września 2014 r. (Dz. U. 2014.50). Zespół ten, po dokonaniu analizy zgromadzonych materiałów wyraził opinię o zasadności utrzymania w mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r. odmawiającej przyznania środków finansowych. Nie stwierdzono bowiem naruszeń kodeksu postępowania administracyjnego ani uchybień formalnych lub innych naruszeń procedury konkursowej.

Nadto organ podkreślił, że podziela opinie członków zespołu specjalistycznego odnośnie punktacji przyznanej w poszczególnych kryteriach. Zauważył, że przedłożony do konkursu projekt badawczy jest zgodny z celem i zakresem programu i zapewne mógłby przyczynić się do poszerzenia wiedzy o epoce jagiellońskiej, a na uwagę zasługuje obecność w zespole wykonawców przedstawicieli młodej kadry naukowej. W szczegółowym opisie projektu brakuje jednak dokładnej charakterystyki zaplanowanego do przygotowania komentarza, która pozwoliłaby na rozpoznanie ogólnikowo przedstawionej metodologii badań. Natomiast dorobek naukowy kierownika projektu i kompetencje członków zespołu wykonawców nie mogą zostać uznane za zasługujące na najwyższe noty w kontekście prac wskazanych w programie, ponieważ, jak wynika z opisu projektu, przewidziane w nim zadania wymagają szerszych kompetencji w zakresie nauk humanistycznych. Ponadto, przedstawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wyjaśnienia dotyczące intencji wykonawców projektu pozwalają sądzić, że opis wniosku nie został przygotowany z niezbędną szczegółowością i klarownością.

Po gruntownym rozważeniu treści wniosku o finansowanie projektu, opinii członków zespołu specjalistycznego oraz zarzutów wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister podzielił opinie na temat wniosku na podstawie punktacji i uzasadnień wskazanych w każdym kryterium:

• Stopień zgodności wniosków z celami i zakresem programu (0-10 pkt) - projekt otrzymał 5 pkt. Projekt nie mógł otrzymać większej liczby punktów, gdyż w opisie projektu brakuje dokładnej charakterystyki zaplanowanego do przygotowania komentarza;

• Wartość naukowa projektu (0-20 pkt) - projekt otrzymał 6 pkt. Z uwagi na fakt, że projekt przedstawia się w swojej warstwie edytorskiej bardziej popularyzatorski, niż naukowy, co ilustruje bibliografia, w której pominięto wiele naukowych publikacji kosztem wskazywania popularnych, niemożliwe było przyznanie większej liczby punktów;

• Dorobek naukowy kierownika projektu (0-5 pkt) - projekt otrzymał 2,5 pkt. Oceniając dorobek kierownika w odniesieniu do zakresu tematycznego przedstawionego projektu, należy zauważyć, że dorobek naukowy kierownika projektu nie wskazuje na doświadczenie w realizacji wskazanych w projekcie zadań badawczych, zatem nie można było przyznać maksymalnej liczby punktów;

• Kompetencje członków zespołu w zakresie prac wskazanych w programie, tj. dokumentacyjnych, edytorskich, słownikowych łub bibliograficznych (0-5 pkt) - projekt otrzymał 0,5 pkt. Wśród wykonawców projektu brakuje osób z doświadczeniem edytorskim, kompetentnych w zakresie filologii polskiej i neolatynistyki (koniecznej przy założeniu sięgania do dawnych źródeł publikowanych aktów). Brak kompetencji w tym zakresie pozwolił na przyznanie maksymalnie 0,5 pkt na 5 pkt możliwych;

• Znaczenie planowanych wyników badań dla innych prac nad polskim dziedzictwem kulturowym (0-5 pkt) - projekt otrzymał 1 pkt, gdyż opracowanie terminologii prawnej I Rzeczypospolitej posłużyłoby niewątpliwie do dalszych badań w rozmaitych dziedzinach humanistyki pod warunkiem wysokiego poziomu edytorskiego publikacji, czego jednak nie gwarantuje skład zespołu badawczego;

• Wpływ realizacji projektu na rozwój młodej kadry naukowej (0-5 pkt) - projekt otrzymał 1,5 pkt. W projekcie przewidziano udział młodych badaczy, jednak ze względu na słabości projektu, trudno sądzić, że stworzy atmosferę do rozwoju naukowego na najwyższym poziomie, dlatego też projekt nie może otrzymać wyższej noty.

Odnosząc się do zarzutu niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także braku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, Minister stwierdził, że zaskarżona decyzja o odmownie przyznania środków finansowych na realizację projektu została wydana zgodnie z obowiązującym prawem i nie zostały naruszone procedury konkursowe, a także nie wystąpiły inne naruszenia formalne przy przyznawaniu środków finansowych.

Minister nie zgodził się z zarzutem skarżącego dotyczącym błędnej kwalifikacji projektu jako edycji naukowej, ponieważ nie ma on związku z kryteriami oceny i punktacją przyznaną wnioskowi. Zauważył, że określenie wyników projektu jako edycji naukowej jest jedynie odniesieniem do treści wniosku, w którym wskazano: Edycja aktów konstytucyjnych I Rzeczypospolitej będzie pierwszym tego rodzaju przedsięwzięciem badawczym w nauce polskiej (...); posłużenie się tym szerokim semantycznie terminem nie jest kwalifikacją i nie niesie za sobą oceny.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących nieuwzględnienia faktu, że efektem realizacji projektu ma być nowa baza dokumentacyjna i nieuwzględnienia faktu, że projekt wzbogaci w istotny sposób warsztat badawczy, Minister przychylił się do opinii zespołu, iż przyznana liczba punktów jest adekwatna i w rzeczywisty sposób odzwierciedla wartość i jakość projektu w porównaniu z pozostałymi wnioskami. Nadto zauważa, że punkty 1 i 3 ogłoszenia konkursowego określają profil wniosków, które można składać do konkursu i w sposób bezpośredni odnoszą się do pierwszego kryterium formularza oceny wniosku: Stopień zgodności wniosków z celami i zakresem programu (0-10 pkt). Natomiast wskazywanie, że w procedurze oceny nie uwzględniono wskazanych elementów nie jest słuszne, ponieważ ocena wniosku przebiegła zgodnie z tokiem opisanym w ogłoszeniu konkursowym, z którym wnioskodawca zgodził się w momencie złożenia wniosku.

W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 14 ust. 1 ustawy o zasadach finansowania nauki w zw. z art. 315 ust. 5 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1669 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie nie doszło do naruszenia procedury konkursowej lub innych naruszeń formalnych, gdy tymczasem doszło do: naruszenia pkt 18 Ogłoszenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 października 2016 r. o konkursie pod nazwą "[...] " w ramach modułu "Fundamenty" Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki - 2016 r., poprzez powołanie do składu zespołów specjalistycznych dokonujących oceny wniosku osób nieposiadających fachowej wiedzy w zakresie koniecznym do jego prawidłowej oceny;

- § 2 pkt. 10) rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2016 r. w sprawie przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym i uczelniom, w których zgodnie z ich statutami nie wyodrębniono podstawowych jednostek organizacyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2154; dalej: rozporządzenie Ministra NiSW) w zw. z art. 315 ust. 5 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, poprzez błędną kwalifikację publikacji naukowej, przewidzianej jako wynik realizacji projektu;

- art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez niezastosowanie wszystkich wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2018 roku, sygn. akt V SA/Wa 667/18.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Przypomnieć należy, że zaskarżona decyzja została wydana po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 października 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 667/18. Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzję Ministra NiSW z [...] stycznia 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu o odmowie przyznania skarżącemu środków finansowych na realizację projektu pt. ,, [...].’’ w ramach programu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego pod nazwą "Narodowy Program Rozwoju Humanistyki".

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W wyniku wydania wyroku o charakterze kasacyjnym sprawa wraca do stadium postępowania przed organem administracyjnym, który jest zobligowany do uwzględnienia oceny prawnej zawartej w wyroku. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem zarówno organ administracji, jak i sąd, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej i zaleceń zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, publ. LEX 745376).

W ocenie Sądu organ wydając zaskarżoną decyzję, wbrew odmiennemu stanowisku Skarżącej, uwzględnił wymogi art. 153 p.p.s.a., ponieważ dostosował się zarówno do oceny prawnej jak i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 26 października 2018 r.

Minister ponownie wydając decyzję odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, oceniając je pod kątem naruszenia procedury konkursowej lub innych uchybień formalnych, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającej wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego błędnej kwalifikacji projektu jako edycji naukowej tekstów (z czego skarżący wywodzi brak kompetencji ekspertów do analizy wniosku z obszaru nauk prawnych) organ wyjaśnił, że określenie wyników projektu jako edycji naukowej było jedynie odniesieniem do treści wniosku, w którym wskazano, że edycja aktów konstytucyjnych I Rzeczypospolitej będzie tego rodzaju przedsięwzięciem badawczym w nauce polskiej oraz, że posłużenie tym szerokim semantycznie terminem nie jest kwalifikacją i nie niesie ze sobą oceny. Niezasadne tym samym jest twierdzenie skarżącego, że organ nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do zarzutu braku kompetencji po stronie ekspertów.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji została szczegółowo wyjaśniona punktacja przyjęta przy ocenie wniosku skarżącego w odniesieniu do każdego z kryteriów określonych w pkt 19 lit. a) do lit. f) ogłoszenia o konkursie. Zatem Minister dokonał przeanalizowania wniosku skarżącego i zaprezentował własne stanowisko uzasadniające poprawność przyznanej punktacji.

Reasumując powyższy wątek rozważań, Sąd za nieuzasadniony uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 153 p.p.s.a.

Nieuzasadniony, zadaniem Sądu, jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 14 ust.1 ustawy o zasadach finansowania nauki (w wersji obowiązującej do 1 stycznia 2018 r.) w związku z art. 315 ust. 5 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, oparty w głównej mierze na przekonaniu skarżącego o powołaniu do składu zespołów specjalistycznych dokonujących oceny wniosku osób nieposiadających fachowej wiedzy w zakresie koniecznym do jego prawidłowej oceny. Przepis ten stanowi, że w przypadku naruszenia procedury konkursowej lub innych naruszeń formalnych przy przyznawaniu środków finansowych na zadania określone w art. 5 pkt 4, 6-10b i 11a – wnioskodawca może, w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji, złożyć do Ministra wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie natomiast z pkt 18 ogłoszenia o konkursie procedura oceny wniosków jest trójetapowa. Na wniosek Rady, Minister powołuje odrębne Zespoły Specjalistyczne do spraw I i II etapu konkursu, złożone z ekspertów w zakresie przedmiotu konkursu. W ocenie Sądu organ prawidłowo powierzył ocenę projektu skarżącego ekspertom z zakresu nauk humanistycznych, a nie nauk prawnych skoro projekt skarżącego zgłoszony został, zgodnie z ogłoszeniem o konkursie, w Narodowym Programie Rozwoju Humanistyki, a nauki prawne nie należą do zakresu nauk humanistycznych. Zatem eksperci działali w granicach wyznaczonych Narodowym Programie Rozwoju Humanistyk, o czym skarżący wiedział przystępując do konkursu "[...]". Minister nie mógł powołać do oceny wniosku skarżącego ekspertów z innych dziedzin niż humanistyczne. W tej sytuacji skarżący nie może skutecznie zarzucać braku kompetencji ekspertów powołanych do oceny wniosku z obszaru nauk prawniczych. W rozpoznawanej sprawie nie doszło więc również do naruszenia pkt 18 ogłoszenia o konkursie.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia § 2 pkt 10) rozporządzenia Ministra NiSW (określającego rozumienie publikacji naukowej jako recenzowanego artykułu naukowego, w tym recenzowane opracowanie o charakterze monograficznym, polemicznym lub przeglądowym, glosę lub komentarz prawniczy) – Sąd podtrzymuje stanowisko dotyczące prawidłowego przeprowadzenia oceny projektu skarżącego przez ekspertów z zakresu nauk humanistycznych. Ponadto Sąd ponownie wskazuje i podtrzymuje twierdzenie, zgodnie ze stanowiskiem organu zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że stwierdzenie określające projekt skarżącego jako edycja naukowa nie niesie ze sobą oceny, jest wynikiem odniesienia się do treści samego projektu, który zgłoszony został w ramach programu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego pod nazwą Narodowy Program Rozwoju Humanistyki. Wobec powyższego zarzut dotyczący naruszenia rozporządzenia Ministra NiSW również jest nieuzasadniony.

Zdaniem Sądu organ orzekający w sprawie, na etapie oceny projektu skarżącego, nie miał obowiązku badania stopnia kompetencji ekspertów wchodzących w skład zespołów specjalistycznych czy też zespołu odwoławczego, powołanych w trybie art. 52 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o zasadach finansowania nauki, działających w ramach NPRH. Obowiązkiem organu, zgodnie z zaleceniami WSA w Warszawie z 26 października 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 667/18 było natomiast dokładne przeanalizowanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i zajecie adekwatnego stanowiska w sprawie - co zostało, jak wyjaśniono już powyżej, zrealizowane przez Ministra NiSW.

Przedstawiając powyższe, uznając zarzuty skargi za bezzasadne i nie znajdując innych powodów do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł - na podstawie art. 151 p.p.s.a.- jak w sentencji wyroku.