Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 804/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2022-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 2 , art. 92 a ust. 1, 3 i 7
journal: Dz.U. 2022 poz 180
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. w B. na decyzję Komendanta P. Oddziału Straży Granicznej w B. z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant P. Oddziału Straży Granicznej w B. (dalej: Komendant Oddziału) decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...[, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w B. (dalej: Komendant Placówki) z dnia [...] lipca 2022 r., nr [...[, o nałożeniu kary pieniężnej.

Decyzja Komendanta Oddziału wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

Komendant Placówki decyzją z dnia [...] lipca 2022 r., nr [...], nałożył na F. Sp. z o.o. w B. (dalej: Spółka) karę pieniężną w kwocie 5000 zł, na podstawie art. 92 a ust. 1, 3 i 7 ustawy z dnia 6 grudnia 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 180 ze zm.; dalej: u.t.d.) oraz załącznika nr 3 Ip. 3.3. do ustawy, tj. za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy.

W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu 12 czerwca 2022 r. o godzinie 9.12 na drogowym przejściu granicznym w B. zgłosił się do kontroli granicznej na kierunku wyjazdowym z Polski obywatel B. A. P., kierujący samochodem ciężarowym marki V. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki S. o nr rej. [...] (pojazdy zarejestrowane na terytorium P. i R.). Kierowca ten dokonywał międzynarodowego zarobkowego transportu drogowego rzeczy na rzecz F. Sp. z o.o. w B. Kierowca przewoził z Polski do M. ładunek na podstawie listu przewozowego typu CMR o nr [...] w łącznej ilości 19185 kg. Podczas kontroli paszportowej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 4 oraz art. 87 ust. 1 u.t.d., dokonano kontroli dokumentów wymaganych przy międzynarodowym transporcie drogowym rzeczy. Kierowca przedstawił m.in.: wypis z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o numerze [...] na blankiecie o numerze [...] oraz l. świadectwo kierowcy do celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej nr [...] wydane w dniu [...] marca 2021 r. ważne od dnia 19 marca 2021 r. do dnia 17 marca 2026 r., poświadczające zatrudnienie w firmie przewozowej U.", V.,. Kierowca nie okazał do kontroli świadectwa kierowcy do celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej, wykonywanego na rzecz F. Sp. z o.o. w B. Ponadto nie wniósł on zastrzeżeń do protokołu kontroli, oświadczając, że nie wiedział, iż powinien mieć polskie świadectwo kierowcy.

W dniu 13 czerwca 2022 r. przesłano zapytanie do Biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektora Transportu Drogowego w celu ustalenia, czy spółka F. Sp. z o. o. posiada świadectwo kierowcy do celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej, poświadczającego zatrudnienie A. P. w spółce F. Sp. z o.o. W odpowiedzi z Biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] czerwca 2022 r. uzyskano informację, że spółka F. Sp. z o.o. w B. na dzień 12 czerwca 2022 r. nie posiadała świadectwa kierowcy dla A. P. - obywatela B.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał na wynikający z art. 87 ust. 1 u.t.d. obowiązek kierowcy pojazdu samochodowego posiadania przy sobie przy wykonywaniu przewozu drogowego i okazywania na żądanie uprawnionego organu wymaganego w międzynarodowym transporcie drogowym świadectwa kierowcy. Wyjaśnił, że z art. 32a u.t.d. wynika, że do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport rzeczy, stosuje się przepisy Unii Europejskiej dotyczące świadectwa kierowcy.

Ponadto organ I instancji powołał się na art. 5 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U. UE L 2009.300.72 ze zm.; zwanego dalej: rozporządzeniem nr 1072/2009, zgodnie z którym świadectwo kierowcy jest wydawane przez państwo członkowskie każdemu przewoźnikowi, który:

a. jest posiadaczem licencji wspólnotowej oraz;

b. albo legalnie zatrudnia w tym państwie członkowskim kierowcę, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego, ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi albo w sposób legalny korzysta z usług kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego, ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy 2003/109/WE, pozostającego w dyspozycji tego przewoźnika zgodnie z warunkami zatrudnienia i kształcenia zawodowego określonymi w tym państwie członkowskim:

i) na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych oraz w odpowiednich przypadkach;

ii) na mocy układów zbiorowych, zgodnie z regułami stosowanymi w tym państwie członkowskim.

Zgodnie zaś z art. 5 pkt 6 rozporządzenia 1072/2009 świadectwo kierowcy należy do przewoźnika, który przekazuje je do dyspozycji kierowcy wskazanemu w świadectwie podczas, gdy kierowca prowadzi pojazd korzystając z licencji wspólnotowej wydanej temu przewoźnikowi. Uwierzytelniony wypis ze świadectwa kierowcy wydany przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika jest przechowywany w lokalach przewoźnika. Świadectwo jest okazywane na wniosek każdego upoważnionego funkcjonariusza. Brak okazania takiego świadectwa sankcjonowane jest karą w wysokości 5.000 złotych.

Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że nie znalazł przesłanek do zastosowania art. 92 c ust. 1 pkt 1 u.t.d. umożliwiającego odstąpienie od nałożenia kary i umorzenie postępowania. W dyspozycji art. 92 c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie mieszczą się bowiem sytuacje, które są skutkiem zachowania pracowników i które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie pracodawcy i osoby zarządzającej. Powinnością pracodawcy jest takie zorganizowanie pracy pracownikom i wprowadzenie takich rozwiązań organizacyjnych w firmie, które pozwolą stwierdzić przed wyjazdem danego pojazdu w trasę, czy jego kierowca posiada przy sobie wszystkie niezbędne dokumenty wymagane podczas kontroli.

W zaistniałej sytuacji, zdaniem organu, doszło do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy, co stanowi naruszenie art. 5 pkt 6 rozporządzenia oraz art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d., art. 92 a ust. 1,3 i 7 u.t.d. (Ip. 3.3. załącznika nr 3).

W odwołaniu od tej decyzji wniesionym przez F. Sp. z o.o. w B. podniesione zostały zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 74 u.t.d., art. 87 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 92 a ust. 1,2,3 i 7 u.t.d. (lp.3.3. załącznika nr 3 oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

W uzasadnieniu Spółka powołała się przede wszystkim na okoliczność zawartego porozumienia pracodawców w sprawie wykonywania pracy u innego pracodawcy z dnia 3 lutego 2022 r. wskazującego, że kierowca samochodu ciężarowego – obywatel B. nie był i nie jest pracownikiem strony skarżącej, a jest pracownikiem spółki li. U. "G." z siedzibą w W., która na mocy porozumienia na rzecz skarżącej Spółki świadczy usługi outsourcingu pracowniczego (wypożyczenia pracownika). Kierowca ten posiadał ponadto l. świadectwo kierowcy do celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wydane spółce litewskiej, w której był zatrudniony, co oznaczało, że legitymował się ważnym świadectwem kierowcy, które nie zostało uwzględnione i załączone do zgromadzonego materiału dowodowego. Do odwołania skarżąca spółka dołączyła porozumienie pracodawców w sprawie wykonywania pracy u innego pracodawcy.

Podnosząc powyższe zarzuty odwołująca się Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Po rozpoznaniu odwołania Komendant Oddziału decyzja z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...[, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Placówki z dnia [...] lipca 2022 r., nr [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał i omówił przepisy regulujące omawianą materię. Podzielił też ustalenia organu I instancji i wskazał, że stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego w ramach międzynarodowego transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać do kontroli zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 4 u.t.d. na żądanie funkcjonariuszy Straży Granicznej m.in. świadectwo kierowcy. Zgodnie zaś z art. 32a u.t.d. do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej (...), zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy stosuje się przepisy rozporządzenia 1072/2009 dotyczące świadectwa kierowcy, w tym art. 3 i art. 5 rozporządzenia.

Organ odwoławczy zaznaczył, iż organem wydającym świadectwa kierowcy do celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej w Polsce jest Główny Inspektor Transportu Drogowego. Ponadto postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 i art. 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a także dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem.

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska strony skarżącej, że kierowca A. P, - obywatel B., w trakcie kontroli granicznej w dniu 12 czerwca 2022 r. mógł posługiwać się świadectwem kierowcy wydanym przez uprawnioną instytucję Republiki L. w związku z "Porozumieniem pracodawców w sprawie wykonywania pracy u innego pracodawcy'’ zawartym między F. Sp. z o.o. a U. "G. T. ", gdzie zgodne z art. 5 ust. 2 rozporządzenia 1072/2009 świadectwo kierowcy jest wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika na wniosek posiadacza licencji wspólnotowej każdemu kierowcy legalnie zatrudnionemu, (...) lub każdemu kierowcy pozostającemu w jego dyspozycji, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu tej dyrektywy. Bezspornie przewoźnikiem w niniejszej sprawie była F. Sp. z o.o. w B., a zatem z siedzibą na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, korzystająca z usług kierowcy obywatela B., w związku z powyższym świadectwo kierowcy powinno być wydane przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego na wniosek ww. Spółki. Okazane w trakcie kontroli przez kierowcę świadectwo kierowcy wydane zostało dla innego przewoźnika, a więc podmiotu, który nie wykonywał przewozu drogowego w niniejszej sprawie.

Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniosła Spółka, w której zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 74 u.t.d. w związku z art. 76 § 1 oraz art. 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i oparcie się na protokole kontroli, który nie zawiera danych faktycznych opisanych w sposób umożliwiający ustalenie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych dotyczących ewentualnego naruszenia przepisów u.t.d.,

2. art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d. w zw. z art. art. 92a ust. 1, 2, 3 i 7 u.t.d. (Ip. 3.3, załącznika nr 3) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż kierowca wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy nie posiadając ważnego świadectwa kierowcy,

3. art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (t. j. Dz. U. UE L 2009, poz. 300, s. 72 ze zm., dalej jako: rozporządzenie 1072/2009) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że kierowca A. P., będący obywatelem państwa trzeciego, nie posiadał świadectwa kierowcy,

4. art. 8 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 162 ze zm.; dalej: jako Prawo przedsiębiorców) w zw. z art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483, ze zm.; dalej: jako Konstytucja), skutkujące wydaniem decyzji, której treść godzi w jedną z podstawowych zasad ustrojowych porządku prawnego Rzeczpospolitej Polskiej, jaką jest swoboda działalności gospodarczej,

5. art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego skutkujące wyciągnięciem błędnych wniosków, w szczególności poprzez pominięcie w zebranym materiale dowodowym dokumentów o istotnej doniosłości prawnej,

6. art. 8 § 1 k.p.a., poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów Państwa.

W oparciu o powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie obu zaskarżonych decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka rozwinęła podniesione zarzuty, ponownie powołując się na zawarte porozumienie pracodawców oraz posiadanie przez kierowcę świadectwa kierowcy wydanego przez spółkę l., zatrudniającego tego kierowcę. Wskazywała również na okoliczność nie posługiwania się przez kierowcę językiem polskim w stopniu komunikatywnym, co skutkowała brakiem możliwości wniesienia zastrzeżeń do protokołu kontroli, a wpłynęło na nierzetelność protokołu, który stanowił podstawowy dowód w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoją argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone decyzje nie naruszają prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżona decyzja Komendanta Oddziału z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Komendanta Placówki z dnia [...] lipca 2022 r., nr [...[, o nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej w kwocie 5 000 zł, na podstawie art. 92 a ust. 1, 3 i 7 u.t.d. oraz załącznika nr 3 Ip. 3.3. do ustawy, tj. za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy.

Zgodnie z art. 4 pkt 2 u.t.d. międzynarodowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, przy czym jazda pojazdu pomiędzy miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. W przedmiotowej sprawie przejazd pojazdu odbywał się z przekroczeniem granic Polski – kierowca przewoził towar z Polski do M., co wypełnia definicję międzynarodowego transportu drogowego w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu. Ustalenia te dały podstawę do przyjęcia, że w rozpoznawanej sprawie wykonywany był przewóz międzynarodowy.

Zgodnie zaś z art. 32a u.t.d., do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy, stosuje się przepisy Unii Europejskiej dotyczące świadectwa kierowcy, tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U.UE.L.2009.300.72 ze zm.; dalej rozporządzenie nr 1072/2009).

Stosownie zaś do art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto - w międzynarodowym transporcie drogowym - świadectwo kierowcy, jeżeli jest wymagane.

Powyższe rozporządzenie dotyczy przewoźników zarobkowo trudniących się międzynarodowym przewozem rzeczy i ma na celu, jak wynika z pkt 2 i 3 preambuły, ustanowienie wspólnej polityki transportowej poprzez określenie wspólnych reguł mających zastosowanie do rynku międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy i zapewnienie spójnych ram prawnych dla międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy we Wspólnocie (Unii Europejskiej). Dla osiągnięcia tego celu rozporządzenie nr 1072/2009 uzależniło wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy od posiadania licencji wspólnotowej i wprowadziło obowiązek uzyskania świadectwa kierowcy w celu umożliwienia państwom członkowskim skutecznego sprawdzenia, czy kierowcy z państw trzecich są legalnie zatrudnieni lub pozostają do dyspozycji przewoźnika odpowiedzialnego za dany przewóz (pkt 12 preambuły). Jest to również zasada ogólna wyrażona w art. 3 rozporządzenia nr 1072/2009, zgodnie z którym wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz - jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego - świadectwa kierowcy. Kontrola ta ma zapobiegać naruszaniu reguł konkurencji przez przewoźników wykonujących zarobkowo międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1072/2009, świadectwo kierowcy jest wydawane przez państwo członkowskie każdemu przewoźnikowi, który:

a) jest posiadaczem licencji wspólnotowej; oraz

b) albo legalnie zatrudnia w tym państwie członkowskim kierowcę, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, albo w sposób legalny korzysta z usług kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy 2003/109/WE, pozostającego w dyspozycji tego przewoźnika zgodnie z warunkami zatrudnienia i kształcenia zawodowego określonymi w tym państwie członkowskim:

(i) na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych; oraz, w odpowiednich przypadkach,

(ii) na mocy układów zbiorowych, zgodnie z regułami stosowanymi w tym państwie członkowskim.

Stosownie do art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 1072/2009, świadectwo kierowcy jest wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika na wniosek posiadacza licencji wspólnotowej każdemu kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym i jest przez tego przewoźnika legalnie zatrudniony, lub każdemu kierowcy pozostającemu w jego dyspozycji, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu powołanej wyżej dyrektywy. Każde świadectwo kierowcy poświadcza, że kierowca w nim wskazany jest zatrudniony zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1.

Świadectwo kierowcy należy, zgodnie z art. 5 ust. 6 rozporządzenia nr 1072/2009, do przewoźnika, który przekazuje je do dyspozycji kierowcy wskazanemu w świadectwie, podczas gdy kierowca prowadzi pojazd, korzystając z licencji wspólnotowej wydanej temu przewoźnikowi. Uwierzytelniony wypis ze świadectwa kierowcy wydany przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika jest przechowywany w lokalach przewoźnika, natomiast świadectwo jest okazywane na wniosek każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

Z przytoczonych przepisów wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że świadectwo kierowcy wydawane jest na wniosek przewoźnika legalnie zatrudniającego kierowcę, będącego obywatelem państwa trzeciego lub legalnie korzystającego z usług kierowcy, będącego obywatelem państwa trzeciego. Świadectwem tym kierowca musi się legitymować, gdy prowadzi pojazd, korzystając z licencji wspólnotowej wydanej temu przewoźnikowi. Jeżeli zatem przewoźnik, posiadający licencję wspólnotową wykonuje na jej podstawie międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy, obowiązany jest wyposażyć kierowcę w świadectwo kierowcy. Kierowca obowiązany jest posiadać i okazywać do kontroli świadectwo wydane na wniosek tego przewoźnika, który wykonuje przewóz. Świadectwo służy bowiem wykazaniu, że przewoźnik wykonujący przewóz zatrudnia kierowcę lub korzysta z usług kierowcy z państwa trzeciego legalnie, dlatego też wykonując przewóz na rzecz określonego przewoźnika kierowca nie może posługiwać się świadectwem wystawionym dla innego przewoźnika.

Podkreślić przy tym należy, że w Polsce organem wydającym świadectwa kierowcy do celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej jest Główny Inspektor Transportu Drogowego.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie jednoznacznie wynika, że w dniu [...] czerwca 2022 r. międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy wykonywała firma F. Sp. z o.o. w B. na podstawie licencji nr [...], zaś kierowcą był obywatel państwa trzeciego – B., który nie posiadał ważnego świadectwa kierowcy wydanego na wniosek w/w Spółki. Okazane w trakcie kontroli przez A. P. świadectwo kierowcy nr [...]wydane zostało dla innego przewoźnika – U. "G. T.", a więc podmiotu, który nie wykonywał przewozu drogowego w niniejszej sprawie.

Bezsporne przy tym w sprawie było to, że w czasie kontroli pojazdu skarżącej Spółki, wykonywany był międzynarodowy przewóz drogowy przez tę Spółkę, która to przewóz wykonywała na terenie Polski. Powyższe wynikało nie tylko z przedmiotowej licencji wspólnotowej udzielonej skarżącej, która została okazana w czasie kontroli, ale również międzynarodowego listu przewozowego CMR, dotyczącego przewożonego towaru, gdzie Spółka została wskazana jako przewoźnik (poz. 23 CMR). Podkreślić przy tym należy, że w liście przewozowym CMR w pozycjach 16, 17 nie został wskazany żaden inny przewoźnik sukcesywny. Prawidłowe było zatem ustalenie organu I instancji, że podmiotem wykonującym przewóz była skarżąca Spółka, a ustalenie to znajduje potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, który skutecznie nie został przez skarżącą podważony. Nie można w tym zakresie dopatrywać się także naruszenia art. 34 konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) (Dz.U. z 1962, nr 49, poz. 238), który wskazuje, że każdy z przewoźników sukcesywnych przyjmuje na siebie odpowiedzialność za wykonanie przewozu, czyli również i tych części przewozu, który były wykonywane przez pozostałych przewoźników sukcesywnych. Bez względu na to, czy taki przewoźnik sukcesywny był w sprawie, czy nie (w niniejszej sprawie CMR nie potwierdza istnienia przewoźnika sukcesywnego, w tym spółki l.), należy wskazać, że odpowiedzialność z w/w art. 34 dotyczy odpowiedzialności cywilnoprawnej za przewożony towar, tj. zaginięcie, uszkodzenie czy opóźnienie w dostawie, a nie za ponoszenie odpowiedzialności administracyjnej, tj. kary pieniężnej z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganych uprawnień.

Istota sporu, w kontekście podnoszonego przez skarżącą Spółkę naruszenia art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d. dotyczy jednak zawartego w dniu 3 lutego 2022 r. porozumienia pracodawców w sprawie wykonywania pracy u innego pracodawcy. Zdaniem skarżącej Spółki kierowca samochodu ciężarowego – obywatel B. nie był i nie jest jej pracownikiem, a jest pracownikiem spółki l. U. "G. T." z siedzibą w W., która na mocy porozumienia na rzecz skarżącej Spółki świadczy usługi outsourcingu pracowniczego (wypożyczenia pracownika). W ocenie skarżącej, fakt posiadania l.i świadectwa kierowcy do celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, wydane spółce litewskiej, oznaczało, że legitymował się on ważnym świadectwem kierowcy.

Jak zdaje się wnioskować skarżąca spółka, z treści art. 3 rozporządzenia nr 1072/2009 wynika wprawdzie obowiązek posiadania licencji wspólnotowej i świadectwa kierowcy, jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, jednakże przepis ten nie nakłada - jak sugeruje organ - obowiązku łącznego spełnienia wskazanych w nim przesłanek przez jeden podmiot. Przyjmując powyższe, w ocenie skarżącej, w przedmiotowej sprawie obowiązki wynikające z treści ww. przepisu zostały spełnione. Podmiot (U. "G. T."), który legalnie zatrudniał kierowcę (obywatela B.) uzyskał dla tego kierowcy wymagane przepisami rozporządzenia nr 1072/2009 świadectwo kierowcy, uprawniające do wykonywania przewozów na terenie Unii Europejskiej. Jednocześnie podmiot, który wykonywał usługę transportową (F. sp. o.o. w B.) posiadał w czasie kontroli pojazdu na terytorium RP ważną licencję wspólnotową wydaną zgodnie z przepisami państwa swojej siedziby oraz przepisami UE.

Jednakże zdaniem Sądu, powyższe twierdzenia skarżącej Spółki nie znajdują potwierdzenia w obowiązujących przepisach prawa, wyżej zacytowanych. Okazanie przez kierowcę świadectwa kierowcy wydanego na wniosek innego podmiotu niż wykonujący przewóz stanowi bezsprzecznie naruszenie obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 5 ust. 2 i 6 rozporządzenia nr 1072/2009 oraz w art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d.

Wskazać przy tym należy, że bez wpływu na odpowiedzialność skarżącej Spółki pozostaje okoliczność, że kierowca zatrudniony jest przez przedsiębiorcę U. "G. T." (spółkę litewską) a skarżąca "wypożyczyła" tego pracownika – obywatela B.– w celu wykonania przez niego usługi kierowania pojazdem, w ramach legalnej współpracy, realizowanej na podstawie odrębnej umowy cywilnoprawnej tj. porozumienia pracodawców w sprawie wykonywania pracy u innego pracodawcy z dnia 3 lutego 2022 r. Sąd nie przesądza jaki faktycznie rodzaj stosunku prawnego łączył skarżącą Spółkę, spółkę l. i kierowcę obywatela B., tzn. czy zawarte porozumienie ma charakter cywilnoprawny, czy też ma cechy leasingu pracowniczego uregulowanego w art. 174 1 kodeksu pracy, a także wpływu poszczególnych zapisów zawartego porozumienia pracodawców i kształtowania tej umowy. Bezspornie w sprawie ustalono, że to właśnie kierowca wskazany w tej umowie dokonywał międzynarodowego przewozu drogowego na rzecz skarżącej Spółki. Jak podkreśla się w orzecznictwie "zasada swobody umów, obowiązująca także w prawie pracy zgodnie z art. 3531 k.c. w związku z art. 300 k.p., pozwala stronom swobodnie ukształtować stosunek prawny, w ramach którego ma być wykonana praca. O rodzaju zawartej umowy rozstrzyga więc przede wszystkim zgodna wola stron" (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2004 r., sygn. akt II PK 29/04, OSNP 2005/7/97; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2000 r., sygn. akt I PKN 594/99, OSNP 2001/21/637). Jednakże ocena charakteru stosunku prawnego łączącego strony, która musi być poprzedzona ustaleniem zarówno treści oświadczeń woli, złożonych przez strony przy zawieraniu umowy, jak i celu i zamiaru, a także treści ukształtowanego w ten sposób stosunku prawnego nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Korzystanie z usług pracownika innego przewoźnika, choć może budzić wątpliwości, jest dopuszczalne, ale przy spełnieniu wszystkich wymogów prawa, w innym wypadku może stanowić próbę obejścia pewnych regulacji. Podkreślić więc należy, że zawarta pomiędzy stronami umowa cywilnoprawna nie może zmienić zasad odpowiedzialności administracyjnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Obowiązek uzyskania świadectwa kierowcy przez każdego przewoźnika, który wykonuje międzynarodowy transport drogowy i zatrudnia lub korzysta z usług kierowcy z państwa trzeciego wynika z przepisów bezwzględnie obowiązujących, których strony nie mogą dowolnie interpretować. Świadectwo kierowcy służy wykazaniu, że przewoźnik legalnie zatrudnia lub korzysta z usług kierowcy z państwa trzeciego. Każdy przewoźnik obowiązany jest do wystąpienia o świadectwo dla kierowcy, którego zatrudnia na podstawie umowy o pracę lub korzysta z jego usług na podstawie innej umowy, co wprost wynika z treści art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1072/2009, gdzie pojawia się pojęcie nie tylko "kierowcy legalnie zatrudnionego", ale także "kierowcy pozostającego w dyspozycji przewoźnika". To oznacza, że zawarte porozumienie w sposób jednoznaczny potwierdza legalność pozostawania w dyspozycji przewoźnika, a zatem i konieczność posiadania świadectwa kierowcy, wydanego temu konkretnemu przewoźnikowi, który wykonuje transport międzynarodowy. Legitymowanie się przez kierowcę pisemnym porozumieniem pracodawców upoważniającym do legalnego korzystania z pojazdu skarżącej i wykonywania przedmiotowego przewozu, nie konwaliduje obowiązku posiadania świadectwa kierowcy.

W ocenie Sądu, przepis art. 5 rozporządzenia nr 1072/2009 nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Wskazany przepis jasno określa wymogi, jakie należy spełnić, aby otrzymać świadectwo kierowcy. Świadectwo może otrzymać tylko przedsiębiorca posiadający licencję wspólnotową oraz legalnie zatrudniający kierowcę lub legalnie korzystający z usług kierowcy spoza Unii Europejskiej (art. 5 lit. a i b ww. rozporządzenia nr 1072/2009). Niespełnienie jednego z tych warunków stanowi podstawę do odmówienia wydania przedsiębiorcy świadectwa kierowcy. W sytuacji gdy skarżąca, jak utrzymuje, legalnie korzystała z usług kierowcy – obywatela B. - i na tę okoliczność powołuje się na wiążącą ją z kierowcą odrębną umowę cywilnoprawną (porozumienie pracodawców) – dla potwierdzenia wykonywania przewozu zgodnie z obowiązującymi przepisami obowiązana była wystąpić z wnioskiem o wydanie dla tego kierowcy świadectwa kierowcy. Realizowanie przewozu bez dopełnienia powyższego obowiązku wiązało się z ryzykiem nałożenia na przewoźnika sankcji administracyjnej. Tym samym Sąd nie podziela zarzutów skargi w zakresie naruszenia art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d., czy też art. 3 rozporządzenia nr 1072/2009. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który orzekał w podobnych stanach faktycznych (wyroki NSA z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 3221/17 oraz sygn. akt II GSK 3087/17, CBOSA).

Ponadto odnosząc się do zarzutu z pkt 1 skargi należy podkreślić, że stan faktyczny sprawy został ustalony przede wszystkim w oparciu o sporządzony w sprawie protokół kontroli z dnia 2 maja 2022 r., podpisany przez kierowcę kontrolowanego pojazdu bez zastrzeżeń, a także pozostałe dokumenty, w tym licencję i CMR. Protokół kontroli, będący podstawowym dowodem w sprawie, został sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego własnej wersji zdarzeń. Protokół kontroli - w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. – jest dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W trakcie kontroli kierowca nie zgłosił żadnych zastrzeżeń, wskazując, że nie dostał świadectwa w siedzibie firmy. Ponadto z protokołu przesłuchania świadka (kierowcy) z tego samego dnia wynika, że świadek pouczenie zrozumiał i nie żądał dodatkowych wyjaśnień. Wskazał też, że rozumie język polski w stopniu umożliwiającym mu swobodne porozumiewanie się z osobą przesłuchującą i nie potrzebuje tłumacza. Analiza treści protokołu z przesłuchania tego świadka nie wzbudza wątpliwości odnośnie do stopnia jego znajomości języka polskiego.

Sąd nie podziela także zarzutu nieskuteczności oświadczeń kierowcy w trakcie kontroli i sporządzanego protokołu, z uwagi na brak znajomości języka polskiego. Należy wskazać na art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U. 2021 poz. 672 ze zm.) wskazujący język polski jako język urzędowy. W świetle art. 5 ust. 1 i 2 ww. ustawy, podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do oświadczeń woli, podań i innych pism składanych organom, o których mowa w art. 4. Oznacza to, że wszystkie oświadczenia składane przed organami władzy publicznej muszą być składane w języku polskim. Organ Straży Granicznej nie jest więc zobowiązany do powoływania tłumacza podczas kontroli drogowej, natomiast przedsiębiorca, zatrudniając kierowcę (czy też legalnie korzystając z jego usług), który nie zna języka kraju, przez którego terytorium osoba ta ma realizować przewóz rzeczy, przyjmuje na siebie ryzyko wynikające z tej nieznajomości. Nieznajomość języka polskiego nie może więc być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą naruszenie prawa, tym bardziej, że kierowca w toku kontroli nie zgłaszał problemów ze zrozumieniem języka polskiego, a co więcej oświadczył, że rozumie język polski i złożył zeznania, a następnie podpisał protokół bez żadnych uwag.

Zauważyć też trzeba, że zgodnie z art. 74 ust. 1 u.t.d. w przypadku stwierdzenia naruszeń uzasadniających nałożenie kary pieniężnej, podczas przeprowadzanej kontroli drogowej, sporządza się protokół kontroli. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się uwagę na szczególne dowodowe znaczenie takiego protokołu, który jest często podstawowym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej. Istotne jest również, że podawane przez uczestniczących w kontroli informacje są z reguły wypowiadane "na gorąco", spontanicznie, bez kalkulowania ich znaczenia i ewentualnego wpływu na wynik sprawy, tak uzyskany dowód ma zatem walor szczególny (vide wyrok NSA z 17 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1157/18, CBOSA). Nie doszło w tym zakresie do naruszenia art. 74 u.t.d. w zw. z art. 76 § 1 oraz art. 8 k.p.a., zaś organ wyczerpująco rozpatrzył zgromadzony materiał dowody i prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego.

Zdaniem Sądu nie doszło również do naruszenia art. 8 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. 2021, poz. 162 ze zm.) w związku z art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483, ze zm.), skutkujące wydaniem decyzji godzącej w swobodę działalności gospodarczej. Podkreślenia wymaga to, że swoboda działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego i nie oznacza, że każdemu wolno podejmować każdą działalność gospodarczą i że nie podlega ona żadnej reglamentacji. Oznacza to tyle, że każdy ma równy dostęp do wykonywania działalności po spełnieniu jednakowych dla wszystkich wymagań. Nie można bowiem utożsamiać wymogów regulujących podejmowanie określonej działalności z ograniczeniem swobody działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, ma to raczej na celu zabezpieczenie interesu ogólnego poprzez wykonywanie działalności gospodarczej przez osoby posiadające konieczne kompetencje, przy zachowaniu wymogów szczególnie istotnych z punktu widzenia charakteru prowadzonej działalności. W wykonywaniu transportu międzynarodowego wymagane jest zatem posiadanie przez przewoźnika licencji, a także świadectwa kierowcy, w sytuacji korzystania z usług kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego, co służy możliwości zweryfikowania legalności zatrudnienia, a co za tym idzie posiadania przez kierowcę właściwych kwalifikacji do wykonywania transportu drogowego.

Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Zgodnie z treścią lp. 3.3. załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy, przez kierowcę nie posiadającego ważnego świadectwa kierowcy jest sankcjonowane karą pieniężna w wysokości 5 000 złotych.

W świetle powyższego, kara pieniężna za stwierdzone w toku kontroli naruszenie została nałożona w prawidłowej wysokości.

Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.