Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 783/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6337 Zatrudnianie cudzoziemców
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1 i par. 2, art. 53 par. 2b, art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 17 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia del. SO Aleksandra Westra, po rozpoznaniu w dniu 17 października 2019 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie o wydanie zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) na rzecz Z. P. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 4 czerwca 2019 r. Z. P. wniosła skargę na bezczynność Wojewody [...] (dalej: Wojewoda, organ) w rozpatrzeniu wniosku z [...] lutego 2019 r. o wydanie zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla N. M..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302 ze zm.; przywoływana dalej jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wymienia bowiem niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści art. 52 § 2 p.p.s.a. rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu oraz przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. Wskazać należy także, że stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

Powyższe wskazuje, że w przypadku skargi na bezczynność organu niezbędne jest złożenie ponaglenia do organu wyższego stopnia, o czym stanowi art. 37 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096 ze zm.) – dalej k.p.a. Dopiero po wyczerpaniu wskazanego trybu strona może wnieść skargę na bezczynność organu administracji publicznej. Dla uznania wyczerpania ww. toku przez stronę wystarczające jest wykazanie, że złożyła ona stosowny środek. Przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji publicznej nie ma znaczenia sposób rozpoznania takiego ponaglenia (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 września 2016 r., sygn. II SAB/Kr 109/16). Złożenie ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. stanowi więc wyłącznie warunek formalny do wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej. W sprawach dotyczących bezczynności organu administracji publicznej istotne znaczenie ma nie tyle sposób rozpatrzenia ponaglenia, ale sam fakt dopełnienia takiej czynności przez stronę. Złożenie takiego ponaglenia wywiera więc skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu niepodejmującego w ustawowym terminie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a. Niezależnie od sposobu załatwienia przez organ ponaglenia, fakt skutecznego wniesienia tego środka otwiera stronie drogę do podniesienia przed sądem administracyjnym pozostawania organu w stanie bezczynności.

W rozpatrywanej sprawie, skarżąca wniosła do właściwego organu ponaglenie 2 kwietnia 2019 r., jednak 9 kwietnia 2019 r. skarżąca cofnęła ponaglenie.

W światle powyższego, w rozpatrywanej sprawie nie możemy mówić o złożeniu przez skarżącą ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie, ponaglenia wywierającego skutek wyczerpania środków zaskarżenia, a tym samym umożliwiającego stronie skarżącej skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu administracji publicznej.

W skutek złożenia 9 kwietnia 2019 r. oświadczenia o wycofaniu złożonego wcześniej ponaglenia, ponaglenie z 2 kwietnia 2019 r., jako środek zaskarżenia warunkujący złożenie skargi, został wycofany z obrotu prawnego przed złożeniem skargi do Sądu. Zwrócić należy uwagę na okoliczność, że ponaglenie 2 kwietnia 2019 r. zostało cofnięte 9 kwietnia 2019 r., a zatem przed wniesieniem skargi do Sądu. Z tego powodu skarga strony skarżącej na bezczynność Wojewody [...] w rozpatrzeniu wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca, nie jest dopuszczalna, ponieważ strona skarżąca nie spełniła warunku wynikającego z art. 52 § 1 p.p.s.a.

Z tego też względu wniesioną skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę w przypadku, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 - 5 p.p.s.a. Za niedopuszczalne uznać należy wniesienie skargi na bezczynność Wojewody, bez uprzedniego wyczerpania administracyjnego trybu zaskarżenia. Wobec niewyczerpania przez skarżącą środka zaskarżenia, jaki służył jej w postępowaniu administracyjnym przed organem wskazanym w sprawie, Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 2 i art. 52b p.p.s.a.

Sąd z urzędu zwrócił skarżącej cały uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł, zgodnie z regulacją art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, o czym orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia.