Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 4280/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 47 ust. 1, art. 48 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 136 poz 914
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2002 nr 31 poz 1 art. 8 ust. 1 lit. b, art. 16
law: Rzozporządzenie (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania  prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa  żywności
article: art. 3 pkt 5, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1-3, art. 7 ust. 1 i 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 669
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2015 r. sprawy ze skargi B.S. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (w skrócie: GIJHARS) decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.; dalej: k.p.a.), art. 3 pkt 5, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 3, art. 7 ust. 2 pkt 1, art. 21 oraz art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2014 r., poz. 669 z późn. zm.; dalej: u.j.h.a.r.s.), art. 46 ust. 1 lit. a, art. 47 ust. 1 oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 26 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914; dalej u.b.ż.ż), a także art. 8 ust. 1, art. 16 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE L 31 z 1 lutego 2002 r., str. 1 z późn. zm., Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15, t. 6, str. 463 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie nr 178/2002), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez B. S. (dalej: strona, skarżący), utrzymał w mocy decyzję Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (w skrócie: [...]WIJHARS) z dnia [...] marca 2013 r. wymierzającą karę pieniężną w wysokości 2.795,00 zł za wprowadzenie do obrotu czterech partii artykułów rolno-spożywczych o niewłaściwej jakości handlowej.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:

W dniach [...] stycznia 2013 r. upoważnieni pracownicy [...]WIJHARS przeprowadzili kontrolę w zakresie jakości handlowej makaronów u przedsiębiorcy B. S., prowadzącego działalność pod firmą P. Kontrolą objęto m.in. znakowanie następujących produktów:

1) makaron świderek a' 400 g – wielkość partii: 3008 kg, dane identyfikacyjne partii: 07.07.2014, Z3; data produkcji: 09.01.2013 r., termin przydatności do spożycia: 07.07.2014 r., wartość partii: 8.272,00 zł;

2) makaron krajanka a' 400 g – wielkość partii: 1432 kg, dane identyfikacyjne partii: 07.07.2014, Z3; data produkcji: 08.01.2013 r., termin przydatności do spożycia 07.07.2014 r., wartość partii: 3.938,00 zł;

3) makaron wstążka a' 400 g – wielkość partii: 1128 kg, dane identyfikacyjne partii: 10.06.2014, Z2; data produkcji: 13.12.2012 r., termin przydatności do spożycia: 10.06.2014 r., wartość partii: 3.102,00 zł oraz

4) makaron nitka a' 400 g – wielkość partii: 1208 kg, dane identyfikacyjne partii: 10.06.2014, Z1; data produkcji: 12.12.2013 r., termin przydatności do spożycia: 10.06.2014 r., wartość partii: 3.322,00 zł.

W wyniku kontroli zakwestionowano oznakowanie wymienionej na wstępie partii artykułów rolno-spożywczych z uwagi na:

1) brak podania warunków przechowywania produktów w sąsiedztwie terminu przydatności do spożycia,

2) brak informacji w nazwach makaronów o dodatku kurkumy.

W dniu [...] lutego 2013 r. [...]WIJHARS wydał Zalecenia pokontrolne, znak: [...], w których nakazał stronie usunięcie wykrytych nieprawidłowości. Jednocześnie w związku ze stwierdzonymi naruszeniami organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] marca 2014r., nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 2.795,00 zł za wprowadzenie do obrotu czterech partii artykułów rolno- spożywczych o niewłaściwej jakości handlowej.

Strona złożyła odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, w którym wskazała, że określenie "przechowywać w suchym i przewiewnym miejscu" jest w bliskim sąsiedztwie z terminem przydatności do spożycia, a zarzut [...]WIJHARS dotyczący braku podania pełnej nazwy handlowej jest niezasadny z uwagi na fakt, iż producent wskazał obecność kurkumy w wykazie składników.

Po rozpatrzeniu odwołania, GIJHARS powołaną decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Sąd ten wyrokiem z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt. VI SA/Wa 2402/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu opierając się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Zdaniem WSA, organ dokonując wykładni przepisu art. 47 ust. 1 u.b.ż.ż., a następnie subsumpcji ustalonego stanu faktycznego, winien po pierwsze zająć jednoznaczne stanowisko co do charakteru nazwy "makaron", po czym dopiero wywieść odpowiednie konsekwencje w zakresie przypisania producentowi określonych obowiązków co do zakresu nazwy. Nie jest bowiem dopuszczalne, aby organ, dokonując wykładni art. 47 ust. 1 u.b.ż.ż., przyjął z jednej strony, że desygnat słowa "makaron" wymaga wprowadzenia nazwy opisowej, a z drugiej wywiódł wobec producenta konsekwencje wprowadzenia ww. nazwy do obrotu jak w przypadku pojęcia o zwyczajowo przypisanym mu znaczeniu. Zatem GIJHARS, dokonując subsumpcji ustalonego w sprawie stanu faktycznego w świetle art. 7 ust. 2 pkt 1 u.j.h.a.r.s. w zw. z art. 47 ust. 1 u.b.ż.ż., zobowiązany jest jednoznacznie i wyczerpująco wyjaśnić, czy pojęcie "makaron" uznaje za nazwę zwyczajową, czy też nie i przedmiotową nazwę należy uzupełnić o opis umożliwiający konsumentowi rozpoznanie rodzaju i właściwości środka spożywczego oraz odróżnienie go od innych produktów. Sąd odwołując się do art. 16 rozporządzenia nr 178/2002, wskazał, że nazwa towaru, jest pierwszą i ważną informacją budującą wyobrażenie konsumenta o danym produkcie, w dużej mierze decydująca o podjęciu decyzji zakupu tego towaru. Jeżeli nazwa produktu jest myląca lub błędna, a zwłaszcza istotnie wpływa na preferencje zakupu, którymi kieruje się konsument, a nie są one spełnione, dochodzi wówczas do trudnej do zaakceptowania sytuacji nabycia towaru, którego konsument nie zamierzał zakupić. Zauważył, że zbyt daleko idącym wymogiem byłoby, aby nazwa produktu żywnościowego obejmowała skład surowców użytych do jego wytworzenia. Lecz z drugiej strony nazwa produktu żywnościowego nie może jednakże pomijać surowca istotnego ze względu na preferencje konsumentów nabywających dany produkt żywnościowy, jeżeli z uwagi na te właśnie preferencje, poprzez wprowadzającą ich w błąd nazwę towaru, w rezultacie mieli by nabyć produkt żywnościowy, którego nie zamierzali zakupić. Tymczasem organ w zaskarżonej decyzji jako oczywistość przyjął, że dodanie kurkumy miało na celu wyłącznie wprowadzenie w błąd konsumentów przekonanych, że nabywają makaron, do produkcji którego wykorzystywano jaja. Jego zdaniem wprowadzenie nazwy "makaron z kurkumą" lub "makaron o smaku kurkumy" wyeliminuje powyższe zagrożenie. Organ, w ocenie WSA, nie dostrzegł, że nałożenie na skarżącego powyższego wymogu spowoduje, że produkt ten może znajdować nabywców z uwagi na obecność kurkumy. W konsekwencji, nie precyzując, jaki stopień zawartości kurkumy miałby uzasadniać uzupełnienie nazwy makaronu o ten dodatek, organ nie wziął pod uwagę możliwości wprowadzenia w błąd konsumentów zainteresowanych zakupem produktu zawierającego kurkumę, ze względu na jej właściwości. Konsumenci ci mogliby oczekiwać bowiem, że makaron zawierający w nazwie kurkumę, będzie posiadał jej odpowiednią ilość, a temu aspektowi organ w ogóle nie poświęcił w swych rozważaniach miejsca. Organ winien natomiast uwzględnić, że z istoty art. 7 Konstytucji RP wynika, iż to przepisy prawa określają maksymalny zakres ingerencji władz publicznych, poza którym obywatel powinien czuć się bezpieczny w tym sensie, że bez przekroczenia pola zabronionego pod groźbą kary nie może być pociągnięty do odpowiedzialności podatkowej. Normy prawa, w tym szeroko rozumianego prawa żywnościowego, winny wyznaczać wyraźne granice między tym, co jest dopuszczalne, a tym, co jest sankcjonowane. Zatem organ także musi mieć na uwadze przy swych rozstrzygnięciach zasadę określoności, nakładając na skarżącego określone sankcje. Nie może prowadzić swobodnych dywagacji co do potencjalnie wymaganej od producenta nazwy, w istocie nie wyjaśniając, czy w przypadku konkretnego produktu, którego przecież zna dokładną zawartość wskutek badań, wymagana prawidłowa nazwa brzmiałaby "makaron z kurkumą" lub "makaron o smaku kurkumy". Co więcej, nie może pomijać milczeniem konsekwencji wymogu wprowadzenia przez producenta nowej nazwy wobec potencjalnych oczekiwań konsumentów spowodowanych funkcjonowaniem nowej nazwy w obrocie.

Co do obowiązku podawania warunków przechowywania w sąsiedztwie terminu przydatności do spożycia albo daty minimalnej trwałości WSA stwierdził, iż obowiązek ten wynika § 15 w zw. z § 2 ust.1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych. Zdaniem Sądu, organ kwestionując umiejscowienie obu informacji na opakowaniu makaronu, uczynił to bez sprostania wymogom dyspozycji § 15 cyt. rozporządzenia, skupiając się wyłącznie na polemice z argumentacją skarżącego, że obie informacje znajdują się "w bezpośrednim polu widzenia". Zauważył, że w myśl przytoczonego przepisu termin "w sąsiedztwie" należy rozumieć odmiennie niż termin "bezpośrednie pole widzenia". Jednakże, aby postawić stronie zarzut w powyższym zakresie, koniecznym jest wyjaśnienie, dlaczego, w świetle § 15 cyt. rozporządzenia aktualne umiejscowienie obu informacji nie odpowiada desygnatowi pojęcia "w sąsiedztwie".

Mając na względzie powyższe orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego GIJHARS w dniu [...] lipca 2014 r., wydał postanowienie, w którym postanowił przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe poprzez przeprowadzenie kontroli uzupełniającej oraz odebranie od strony oświadczenia o celowości zastosowania w produkcji kurkumy.

Przywołaną decyzją z dnia [...] października 2014 r. GIJHARS utrzymał w mocy decyzję [...]WIJHARS. W uzasadnieniu wskazał, że producent jest zobowiązany do zapewnienia jakości artykułu rolno-spożywczego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa żywnościowego, przy czym oznakowanie artykułów rolno-spożywczych jest istotnym elementem jakości handlowej, a obowiązkiem producenta jest wprowadzanie do obrotu produktów oznakowanych w sposób rzetelny, czytelny i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ odwoławczy stwierdził, że w przypadku artykułu rolno-spożywczego będącego środkiem spożywczym nazwa powinna odpowiadać wymaganiom określonym w art. 47 ust. 1 u.b.ż.ż., zgodnie z którym nazwa środka spożywczego powinna odpowiadać nazwie ustalonej dla danego rodzaju środków spożywczych w przepisach prawa żywnościowego, a w przypadku braku takich przepisów powinna być nazwą zwyczajową środka spożywczego lub składać się z opisu tego środka spożywczego lub sposobu jego użycia, tak aby umożliwić konsumentowi rozpoznanie rodzaju i właściwości środka spożywczego oraz odróżnienie go od innych produktów.

Organ zaznaczył, że pomimo iż w zakresie nazewnictwa makaronów nie obowiązują szczególne regulacje prawne, to w obrocie obowiązuje nazwa zwyczajowa na określenie tego typu środka spożywczego, a w powszechnej świadomości konsumenta nazwa "makaron" oznacza produkt wyprodukowany przede wszystkim z mąki pszennej i wody, z ewentualnym dodatkiem jaj. Zdaniem GIJHARS nazwy przedmiotowych partii makaronów, powinny zawierać informację o kurkumie, która pozwoliłaby rozpoznać rodzaj i właściwości tych wyrobów, z uwagi na brak w Polsce zwyczaju, według którego do wyrobu makaronów stosuje się kurkumę. Tym samym, zgodnie ze stanowiskiem organu, nazwa zakwestionowanych artykułów rolno-spożywczych powinna składać się z opisu, który pozwoli rozpoznać jego rodzaj, właściwości i zarazem umożliwi konsumentowi odróżnienie go od innych makaronów jajecznych, niezawierających w składzie kurkumy.

Dodatkowo GIJHARS wskazał, że dodatek kurkumy nadającej złocistożółte zabarwienie sprawia, iż artykuły zawierające tę przyprawę mogą być postrzegane jako bardziej atrakcyjne od makaronów, które nie zawierają tego składnika. Organ stwierdził przy tym, że producent środków spożywczych jest zobowiązany stosować nazwę, która właściwie charakteryzuje produkt i ilustruje dodatek składnika w znaczący sposób wpływającego na cechy organoleptyczne (wizualne) tego wyrobu, gdyż jest to pierwsza informacja, która trafia do świadomości konsumenta podczas procesu decyzyjnego i powinna być zrozumiała dla każdego potencjalnego nabywcy artykułu.

Nadto GIJHARS stwierdził, że strona naruszyła obowiązek umieszczenia informacji o warunkach przechowywania w bezpośrednim sąsiedztwie informacji o dacie minimalnej trwałości, rozdzielając te dane pionowym paskiem zawierającym inne oznaczenie. Organ uznał, że określenie "w bezpośrednim sąsiedztwie" nie jest tożsame z określeniem "w bliskim sąsiedztwie", czy też "w bezpośrednim polu widzenia", a wskazanie informacji o terminie przydatności do spożycia albo dacie minimalnej trwałości, w bezpośrednim sąsiedztwie oznacza, iż informacja ta winna się znajdować tuż obok informacji o warunkach przechowywania, przy czym informacje te nie mogą być w żaden sposób rozdzielone, innym napisem lub też grafiką.

Organ w uzasadnieniu wydanej decyzji wskazał także, że oznakowanie przedmiotowych partii nie spełnia także wymogów 47 ust. 1 u.b.ż.ż. z uwagi na brak umieszczenia w nazwie opisu formy (kształtu) makaronu, co uniemożliwia konsumentowi rozpoznanie rodzaju środka spożywczego i odróżnienie go od innych produktów. Zdaniem GIJHARS w nazwie powinny być zawarte wszystkie kluczowe informacje odróżniające dany produkt od innych, a forma makaronu często związana jest z jego dalszym użyciem i jest informacją istotną dla konsumenta. Organ zaznaczył także, że przezroczyste opakowanie makaronu ułatwia rozpoznanie rodzaju i właściwości środka spożywczego, ale nie jest wystarczające.

Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. B. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GIJHARS z dnia [...] października 2014 r., wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z decyzją poprzedzającą oraz o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 40a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 5 i art. 4 ust. 1 u.j.h.a.r.s. poprzez nałożenie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu czterech partii artykułów rolno-spożywczych o niewłaściwej jakości handlowej, podczas gdy brak było podstaw do jej wymierzenia, z uwagi na to, że oznakowanie i prezentacja zakwestionowanych produktów spełniały wymagania jakości handlowej;

2) art. 47 ust. 1 u.b.ż.ż. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.j.h.a.r.s. poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, w wyniku przyjęcia, że zakwestionowane produkty powinny być oznaczone nazwą opisową, podczas gdy istnieje nazwa zwyczajowa umożliwiająca konsumentom rozpoznanie rodzaju i właściwości środka spożywczego oraz odróżnienie go od innych produktów, a w konsekwencji bezpodstawne wymierzenie kary;

3) art. 6 ust. 3 u.j.h.a.r.s. w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 45 ust. 2 u.b.ż.ż. poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, w wyniku przyjęcia, że oznakowanie zakwestionowanych produktów wprowadza konsumenta w błąd, a w konsekwencji bezpodstawne wymierzenie kary;

4) art. 7 Konstytucji RP w zw. z 6 k.p.a., art. 47 ust. 1 u.b.ż.ż., § 9 ust. 1 pkt. 3, § 9 ust. 2 pkt 2, § 10 ust. 1 oraz § 8 ust. 1 w zw. z Załącznikiem 3 z pkt 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie z 10.07.2007 r.) poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie wbrew tym przepisom, że informacja o zawartości składnika (kurkumy) w zakwestionowanych produktach powinna zostać zamieszczona w nazwie (tj. "makaron z kurkumą" lub "makaron o smaku kurkumy"), a w konsekwencji bezpodstawne wymierzenie kary;

5) § 15 rozporządzenia z 10.07.2007 r. poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że podanie w oznakowaniu zakwestionowanych produktów warunków przechowywania narusza ww. przepis, a w konsekwencji bezpodstawne wymierzenie kary.

W uzasadnieniu skarżący odwołał się m.in. do definicji makaronu zawartej w Polskiej Normie PN-A-74131:1999 dopuszczającej zastosowanie innych składników niż pszenica durum lub zwyczajne. Skarżący podniósł także, że bez znaczenia pozostaje czy dodatkowy składnik surowcowy makaronu należy do tradycji kuchni polskiej, a brak dodatkowego oznaczenia składnika miałby znaczenie w przypadku sugerowania, że produkt jest wyrobem tradycyjnym bądź przygotowanym według tradycyjnej receptury polskiej. Skarżący zakwestionował konieczność zastosowania nazwy opisowej w sytuacji funkcjonowania nazwy zwyczajowej.

Skarżący także zarzucił organowi brak uwzględnienia wszystkich informacji podanych na opakowaniu w procesie oceny nazwy produktu, w tym w szczególności listy składników użytych do jego wytworzenia. Skarżący podniósł przy tym, że przez wprowadzenie w błąd, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. Nr 171, poz. 1206 z późn. zm.), należy rozumieć działanie, które w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. Skarżący zauważył także, że praktyka odrębnego oznaczania makaronów dotyczy na rynku polskim produktów zawierających jaja, a umieszczenie w nazwie informacji o dodatkowym składniku może wywołać odwrotny od zamierzonego skutek przez wzbudzenie u konsumentów oczekiwać związanych z podkreślonymi w nazwie szczególnymi właściwościami produktu. Skarżący zastrzegł także, że dodatek kurkumy w ilości ok. 0,2% nie stanowi ilości wpływającej w sposób zasadniczy na smak makaronu. Skarżący podkreślił również, że dodatek kurkumy ma na celu zlikwidowanie "otrębiastego" posmaku wynikającego z zastosowania do produkcji makaronu pszenicy zwyczajnej a wtórne działanie dodatku w postaci barwienia produktu jest nietrwałe, gdyż zanika pod wpływem światła.

W uzasadnieniu złożonej skargi skarżący zwrócił uwagę na brak przepisów nakładających obowiązek dodatkowego oznaczania makaronów zawierających w składzie kurkumę, gdyż art. 47 ust. 1 u.b.ż.ż. odnosi się jedynie do nazw opisowych, a nie zwyczajowych. Skarżący podkreślił przy tym, że metody zastosowane do oznakowania zakwestionowanych partii produktów są zgodne z § 10 rozporządzenia z 10.07.2007 r.

Skarżący wskazał ponadto, że stosownie do treści § 15 rozporządzenia z 10.07.2007 r. informacja o warunkach przechowywania umieszczana jest w sąsiedztwie terminu przydatności do spożycia albo daty minimalnej trwałości, a nie w bezpośrednim sąsiedztwie jak twierdzi GIJHARS. Dodatkowo skarżący wskazał, że w nazwie produktu informacja o jego formie powinna być zawarta wyłącznie w przypadkach, gdy jej brak może wprowadzać konsumenta w błąd, co przy uwzględnieniu faktu transparentności opakowania nie występuje w przedmiotowej sprawie oraz zakwestionował stwierdzenie organu o zakwalifikowaniu zakwestionowanych produktów jako zafałszowanych.

W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 3002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

W sytuacji, gdy sprawa podlega ponownemu rozpoznaniu z uwagi na wcześniejszy wyrok, WSA, w myśl art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania decyzji. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w doktrynie przyjmuje się, że przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku.

Rozstrzygając niniejszą skargę Sąd był związany oceną i wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w sprawie VI SA/Wa 2402/13.

Należy zauważyć, że odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 153 p.p.s.a. może dotyczyć tylko dwóch sytuacji. Pierwsza z nich związana jest z ewentualną zmianą stanu faktycznego, gdy w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ stwierdzi, że stan faktyczny uległ zasadniczej zmianie i jest odmienny od przyjętego przez sąd, natomiast drugi z przypadków utraty mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku sądu to zmiana stanu prawnego po wydaniu orzeczenia przez sąd (wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r., I OSK 1790/11, LEX nr 1336324).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że Urząd Patentowy podczas rozstrzygania respektował zasadę związania, a w sprawie nie nastąpiła istotna zmiana okoliczności faktycznych ani zmiana stanu prawnego, uzasadniające odstępstwo od tej zasady.

Sąd bowiem nakazał organowi, aby jednoznacznie i wyczerpująco wyjaśnił, czy pojęcie "makaron" uznaje za nazwę zwyczajową, czy też nie i czy nazwę produktu należy uzupełnić o opis umożliwiający konsumentowi rozpoznanie rodzaju i właściwości środka spożywczego oraz odróżnienie go od innych produktów, a także wyjaśnienie, jak w świetle § 15 rozporządzenia z 10.07.2007 r. należy rozumieć umiejscowienie informacji co do warunków przechowywania środka względem terminu przydatności do spożycia jako " w sąsiedztwie" i czy ma to miejsce w odniesieniu do kwestionowanych produktów.

Zdaniem WSA organ odwoławczy wywiązał się z nałożonych obowiązków.

W kontrolowanej decyzji GIJHARS uznał za organem I instancji, że nazwa handlowa zakwestionowanych czterech partii produktów – makaronów nie jest pełną nazwą, gdyż nie zawiera informacji o kurkumie zastosowanej w procesie produkcji, chociaż w wykazie składników zamieszczono informację o zawartości przyprawy kurkumy użytej do produkcji tych wyrobów. Ponadto organ odwoławczy ustalił dodatkowo, że w nazwie omawianych partii produktów nie umieszczono także opisu formy makaronu.

Brak w nazwie ocenianych makaronów informacji o kurkumie, która zgodnie z zadeklarowanym wykazem składników została użyta w procesie produkcyjnym przedmiotowych wyrobów stanowiła, w ocenie organu, naruszenie art. 3 pkt 5, art. 6 ust. 3 i art. 7 ust. 2 pkt 1u.j.h.a.r.s. w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 47 ust. 1 i art. 48 ust. 1 u.b.ż.ż. w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli oraz w dacie wydawania obu skarżonych decyzji.

W myśl art. 4 ust. 1 u.j.h.a.r.s. wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zdeklarowane przez producenta. Według przepisu art. 3 pkt 5 u.j.h.a.r.s. jakość handlową stanowią cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych (cechy organoleptyczne to zespół cech obejmujących smak, zapach, wygląd, w tym barwę i konsystencję, środków spożywczych, które można wyodrębnić i ocenić przy pomocy zmysłów człowieka, według art. 3 ust. 3 pkt 6 u.b.ż.ż.), fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi.

Z kolei zgodnie z art. 6 ust. 1 u.j.h.a.r.s. artykuły rolno-spożywcze wprowadzane do obrotu muszą być oznakowane. Do znakowania artykułów rolno-spożywczych, według art. 6 ust. 2 u.j.h.a.r.s., stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 u.b.ż.ż. Natomiast do reklamy oraz do prezentacji artykułów rolno-spożywczych, w tym w szczególności w odniesieniu do ich kształtu, wyglądu lub opakowania, zastosowanych materiałów opakowaniowych, sposobu prezentacji oraz otoczenia, w jakim są prezentowane, stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 46 ust. 1 pkt 1 u.b.ż.ż.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.j.h.a.r.s. oznakowanie artykułu rolno-spożywczego zawiera informacje istotne z punktu widzenia jakości handlowej artykułu rolno-spożywczego, w szczególności: nazwę, pod którą artykuł rolno-spożywczy jest wprowadzany do obrotu (pkt 1); inne dane umożliwiające identyfikację artykułu rolno-spożywczego oraz odróżnienie go od innych artykułów rolno-spożywczych (pkt 2).

Według art. 45 ust. 2 u.b.ż.ż. oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego.

W zakresie nazwy w przypadku artykułu rolno-spożywczego będącego środkiem spożywczym, zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.j.h.a.r.s.: nazwa powinna odpowiadać wymaganiom określonym w art. 47 u.b.ż.ż. Ostatni powołany przepis stanowi, że nazwa środka spożywczego powinna odpowiadać nazwie ustalonej dla danego rodzaju środków spożywczych w przepisach prawa żywnościowego, a w przypadku braku takich przepisów powinna być nazwą zwyczajową środka spożywczego lub składać się z opisu tego środka spożywczego lub sposobu jego użycia, tak aby umożliwić konsumentowi rozpoznanie rodzaju i właściwości środka spożywczego oraz odróżnienie go od innych produktów.

Oznakowanie środków spożywczych musi być zrozumiałe dla konsumenta, napisy muszą być wyraźne, czytelne i nieusuwalne, umieszczone w widocznym miejscu, a także nie mogą być w żaden sposób ukryte, zasłonięte lub przesłonięte innymi nadrukami lub obrazkami, według art. 48 ust. 1 u.b.ż.ż. Oznakowanie środka spożywczego bowiem nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji, zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.b.ż.ż.

Na gruncie niniejszej sprawy stwierdzono, że w nazwie przedmiotowego makaronu brak było opisu wskazującego na zawartość kurkumy, przez co nazwa skontrolowanego produktu była niepełna.

Nie ma sporu między skarżącym i organem, co do tego, że w zakresie nazewnictwa makaronów brak jest szczególnych regulacji prawnych.

W zaskarżonej decyzji GIJHARS wskazał, że w powszechnej świadomości konsumentów, wynikającej z polskiej tradycji kulinarnej, nazwa "makaron" oznacza produkt wyprodukowany przede wszystkim z maki pszennej i wody, z ewentualnym dodatkiem jaj.

Przywołanie przez skarżącego normy PN-A-74131:1999 dotyczącej klasyfikacji makaronu, w żadnym razie nie podważa stanowiska organu, albowiem potwierdza ta norma, że składnikami podstawowymi są: surowce pochodzące z przemiału ziarna pszenicy durum i/lub pszenicy zwyczajnej i wody, a dodatkowymi: jaja i inne składniki. W przypadku wykorzystania jaj (masy jajecznej) z zasady producenci w nazwie produktu przekazują tę informację (chociażby przytoczone wyroki: WSA z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1449/11, zaakceptowany wyrokiem NSA z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 380/12, wyrok WSA z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1450/11, zaakceptowany wyrokiem z dnia 16 maja 2013r., sygn. akt II GSK 381/12, wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 580/09, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl), mimo że w świadomości polskich jest to składnik wykorzystywany często w wyrabianiu makaronu. Składnik ten jednak podnosi walory smakowe, a tym samym jakość makaronu. Zgoła odmienna jest sytuacja z kurkumą, co do której nie ma w Polsce zwyczaju, aby do produktu o nazwie "makaron" dodawano tę przyprawę. W tej sytuacji, skoro z jednej strony w szczegółowych regulacjach prawnych definicja makaronu nie występuje, a z drugiej jest to nazwa zwyczajowa, nazwa tego artykułu rolno-spożywczego powinna składać się dodatkowo z opisu co do zawartości kurkumy, co pozwoli rozpoznać jego rodzaj, właściwości i zarazem umożliwi konsumentowi odróżnienie go od innych makaronów, odpowiadających składem zwyczajowemu rozumieniu tego produktu. Jest to istotne, gdyż kurkuma posiada charakterystyczny smak i silne właściwości barwiące, co powoduje, że jest używana w warunkach przemysłowych do produkcji mieszanek przyprawowych (np. curry), koncentratów spożywczych, musztard, produktów mleczarskich, sosów, konserw warzywno – mięsnych, a nawet produkcji napojów, wyrobów piekarniczych i cukierniczych. Dodatek kurkumy do makaronu również nadaje produktowi specyficzny posmak, ale też wpływa na jego barwę.

Według specyfikacji produktu w 1000 kg produktu finalnego powinno być 530g kurkumy (vide specyfikacja produktu, instrukcja określająca zasady odważania: przyprawy kurkumy w aktach adm.) Z kolei sam skarżący oświadczył, że kurkumę dodaje się dla zlikwidowania "otrębiastego" posmaku makaronu ujawniającego się po jego ugotowaniu. Chodzi bowiem o zniwelowanie gorszych walorów makaronu wyprodukowanego mąki z pszenicy zwyczajnej. dlatego zastosowanie minimalnej dawki kurkumy niweluje "otrębiasty" (czyli w domyśle: gorszy) smak omawianego makaronu (por. protokół przyjęcia oświadczenia od skarżącego z dnia 12 sierpnia 2014 r. w aktach adm. czy oświadczenie skarżącego z dnia 18 lipca 2014 r., k. – 21 akt sądowych). Sam skarżący nie podważył także stanowiska organu, że kurkuma zmienia barwę makaronu na żółtą. Jedynie wskazał, że nie jest pożądanym dodanie zbyt dużej ilości kurkumy, bo nie dość, że skutkuje ostrym smakiem makaronu z nutką goryczy, to jeszcze makaron nabiera intensywnego żółtego zabarwienia, które zanika pod wpływem światła i produkt nie ma jednolitej barwy, co nie jest korzystne (jat stwierdził) z punktu widzenia odbioru produktu przez konsumenta.

Zatem skarżący przyznał, że dodawanie przyprawy – kurkuma służy celom przedstawionym przez organ czyli poprawiającym cechy organoleptyczne – smak i wygląd omawianego produktu, mającym wyrobić w konsumencie przekonanie, że wyrób ten posiada wyższe walory, aniżeli wynikające ze składników zastosowanych do jego produkcji. Stanowisko to potwierdzają opakowania, w których umieszczono skontrolowane partie makaronu. Na stronie zewnętrznej zawierającej nazwę wyrobu umieszczono również, że makaron wyprodukowano z najlepszych polskich pszenic, podczas gdy w składzie na drugiej opakowania stronie podano, że użyto mąki z pszenicy zwyczajnej (fotokopie opakowań makaronów w aktach adm.), co zresztą potwierdził skarżący.

Jednocześnie należy zauważyć, że skarżący po kontroli przeprowadzonej w styczniu 2013 r. wykonał jej zalecenia i oświadczył, że umieścił w nazwie makaronów informacje o dodaniu kurkumy (oświadczenia skarżącego z dnia 8 lutego 2013 r. i z dnia 18 marca 2013 r., w aktach adm.).

Wobec tego, skoro według nazwy zwyczajowej "makaron", produkt tak oznaczony nie ma w swoim składzie przyprawy – kurkumy, to producent, w przypadku dodania tej przyprawy do produktu, powinien umieścić informację o tym, także w nazwie makaronu czyli dodać jeszcze opis, co w świetle art. 47 ust. 1 u.b.ż.ż. jest dopuszczalne. Nie ma znaczenia, że ilość użytej przyprawy nie przekracza 2 %. Jak sam twierdzi skarżący, nawet niewielka ilość dodanej do wyrobu kurkumy zmienia walory smakowe i wizualne (czyli organoleptyczne) makaronu.

Ponadto umieszczenie w nazwie informacji o dodaniu kurkumy nie będzie mylące dla konsumentów poszukujących makaronu z takim składnikiem, gdyż właśnie ze spisu składników dowiedzą się o zawartości tej przyprawy w wyrobie. Z powołanych powodów nie można podzielić odmiennego stanowiska skarżacego.

Odwołanie się przez skarżącego do § 8 ust. 1 (wykazie składników zamiast nazwy składnika może być podana jedynie nazwa kategorii składników, do której składnik ten należy; składniki, w stosunku do których zamiast ich nazwy może być podana nazwa ich kategorii, określa załącznik nr 3 do rozporządzenia) i § 9 ust. 1 pkt 3 (w oznakowaniu opakowanego środka spożywczego podaje się ilościową zawartość składnika lub kategorii składników tego środka spożywczego, jeżeli składnik lub kategoria składników jest istotny dla scharakteryzowania środka spożywczego i odróżnienia go od innych środków spożywczych, z którymi może być mylony ze względu na podobieństwo nazwy lub wyglądu), § 9 ust. 2 pkt 2 (przepisu ust. 1 nie stosuje się do składnika lub kategorii składników środka spożywczego, dodanych w celach aromatycznych lub przyprawowych w ilości poniżej 2% masy środka spożywczego) i § 10 (Informację o ilościowej zawartości składnika lub kategorii składników podaje się w nazwie środka spożywczego obok tej nazwy albo w wykazie składników obok składnika lub kategorii składników) oraz załącznika nr 3 do rozporządzenia z 10.07.2007 r., nie miało wpływu na odmienną ocenę stanowiska GIJHAR, albowiem dotyczą one zasad oznakowania produktu – przede wszystkim co do wykazu składników. Natomiast do makaronu dodano kurkumę w celu zmiany jego cech organoleptycznych, aby konsument odebrał ten produkt jako bardziej atrakcyjny od makaronów nie zawierających tego składnika, co spowodowało, że przestał z tego powodu odpowiadać makaronowi w zwyczajowym rozumieniu.

Należy zauważyć, że z powołanego wyżej art. 48 ust. 1 u.b.ż.ż. środki spożywcze muszą być oznakowane w sposób zrozumiały dla konsumenta. Ponadto oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji, zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.b.ż.ż. Nazwa towaru, jako pierwsza i istotna informacja budująca wyobrażenie konsumenta o danym produkcie, w dużej mierze decyduje o podjęciu decyzji zakupu tego towaru. Jeżeli nazwa produktu jest myląca lub błędna, a zwłaszcza istotnie wpływa na preferencje zakupu, którymi kieruje się konsument, a nie są one spełnione, dochodzi wówczas do trudnej do zaakceptowania sytuacji nabycia towaru, którego konsument nie zamierzał zakupić. Nadużyciem ze strony producenta, który użył błędnej lub mylącej nazwy produktu, jest odesłanie konsumenta do szczegółowego analizowania składu produktu podanego na etykiecie, aby sam się wyprowadził z błędnego mniemania o właściwościach i cechach towaru, które wcześniej przypisywał sobie na podstawie błędnej lub mylącej nazwy podanej przez producenta na etykiecie towaru (por. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 466/12, Lex nr 1375784). Zatem konsument nabywając makaron o właściwościach, jak makaron wyprodukowany przez skarżącego, bez szczegółowego zapoznania się ze spisem składników i dodatkowo bez wiedzy co do cech kurkumy, będzie przekonany o zakupie makaronu o zwyczajowej nazwie i tym samym składzie.

Stanowisko to znajduje oparcie w art. 8 ust. 1 lit. b (Prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Ma na celu zapobieganie fałszowaniu żywności.) i art. 16 (Bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd) rozporządzenia nr 178/2002. Przedstawione stanowisko znajdowało także oparcie w dyrektywie nr 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych (Dz. Urz. WE L 109 z 06.05.2000, str. 29, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 75, dalej: dyrektywa nr 2000/13). W motywie 6 Preambuły do tej dyrektywy stwierdzono, że zasadniczym względem branym pod uwagę przy przyjmowaniu wszelkich przepisów dotyczących etykietowania środków spożywczych powinna być potrzeba informowania i ochrony konsumenta. Szczegółowe etykietowanie zaś, w szczególności określające dokładnie charakter i właściwości produktu, które umożliwiają konsumentowi dokonanie wyboru z pełną wiedzą o stanie faktycznym, jest najbardziej właściwe, ponieważ stwarza ono najmniej przeszkód w wolnym handlu (motyw 8 Preambuły do tej dyrektywy).

Przywoływane przesz skarżącego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. Urz. UE L 304 z 22.11.2011, str. 18, z późn. zm.), obowiązujące od 13 grudnia 2014 r. wprowadza jeszcze większą ochronę konsumenta stanowiąc m.in. w art. 1:

"1.Niniejsze rozporządzenie stanowi podstawę zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów w zakresie informacji na temat żywności, przy uwzględnieniu różnic percepcji ze strony konsumentów i ich potrzeb informacyjnych, z równoczesnym zapewnieniem płynnego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

2. Niniejsze rozporządzenie określa ogólne zasady, wymogi i zakresy odpowiedzialności dotyczące informacji na temat żywności, a w szczególności etykietowania żywności. Ustanawia ono środki gwarantujące konsumentom prawo do informacji oraz procedury przekazywania informacji na temat żywności, przy uwzględnieniu konieczności zapewnienia elastyczności wystarczającej do reagowania na przyszłe zmiany i nowe wymogi w zakresie informacji.".

Odnosząc się do zaś do nieumieszczenia w sąsiedztwie informacji dotyczących przechowywania makaronów informacją dotyczącą terminu przydatności do spożycia albo daty minimalnej trwałości, które to wymogi wprowadzał § 15 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z 10.07.2010 r. (Informację, o warunkach przechowywania, jeżeli oznakowanie środka spożywczego zawiera informację o terminie przydatności do spożycia oraz w przypadku, gdy jakość środka spożywczego w istotny sposób zależy od warunków jego przechowywania, podaje się w sąsiedztwie terminu przydatności do spożycia albo daty minimalnej trwałości.), także należało podzielić stanowisko organu. Sposób interpretacji pojęcia "w sąsiedztwie" zaprezentowany przez organ był zgodny z art. 9 ust. 2 i 3 dyrektywy nr 2000/13 mówiącymi:

"2. Datę poprzedza się wyrazami:

– "Najlepiej spożyć przed ..." - gdy data zawiera oznaczenie dnia,

– "Najlepiej spożyć przed końcem ..." - w innych przypadkach.

3. Wyrazom określonym w ust. 2 towarzyszy:

– albo sama data, albo

– odniesienie do miejsca, gdzie data ta jest podana na etykiecie.

Jeśli to konieczne, po tych danych szczegółowych następuje opis warunków przechowywania, które muszą być przestrzegane, aby produkt mógł być przechowywany przez określony okres.".

Zatem w przypadku makaronu, jak zauważył organ, z uwagi na jego właściwości, informacja o warunkach przechowywania powinna była być umieszczona w bezpośrednim sąsiedztwie (czyli bezpośrednio przed albo po) informacji o terminie przydatności do spożycia albo dacie minimalnej trwałości. Warunków tych nie spełniało umieszczenie omawianych informacji w odrębnych kolumnach odwrotnej strony, chociaż sąsiadujących, ale oddzielonych pionowym paskiem opatrzonym innym oznaczeniem.

Organ odwoławczy dostrzegł także dodatkowe naruszenie – brak napisów wskazujących kształt makaronu, chociaż podczas kontroli ani na wcześniejszych etapach postępowania administracyjnego kwestia ta nie była podnoszona. Brak tej informacji mieścił się niewątpliwie określonych w art. 47 ust. 1 u.b.ż.ż.

Jednak stwierdzone naruszenie nie spowodowało podwyższenia nałożonej kary, co należało uznać za poszanowanie zasady przewidzianej przez art. 139 k.p.a., że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.

Co do prowadzenia postępowania administracyjnego, poczynionych ustaleń i oceny zebranego materiału dowodowego przez organ, sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania tych elementów, zwłaszcza że znalazły szczegółowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji GIJHARS.

Ponadto Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze ani art. 7 Konstytucji RP, który nie był w kwestionowanej decyzji stosowany z uwagi na szczegółowe uregulowania dotyczące omawianych kwestii. Nie znalazł także podstaw do kwestionowania ani zasadności, ani wysokości nałożonej kary pieniężnej.

Ponieważ zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.