Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 144/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 24 par. 1 pkt 6, art. 24 par. 3, art. 27 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 ust. 1 pkt 11, art. 33 ust 1
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 174 pkt 1 i 2, art. 185 par. 1, art. 203 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.) Protokolant asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. Spółki Jawnej D. G., J. G. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 września 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 724/12 w sprawie ze skargi A. Spółki Jawnej D. G., J. G. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz A. Spółki Jawnej D. G., J. G. z siedzibą w P. kwotę 337 (trzysta trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 724/12, oddalił skargę A. Spółki Jawnej D. G. J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Prezydent P. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania istniejących budynków: garażu, budynku gospodarczego i szklarni z przeznaczeniem na warsztat samochodowy (6 stanowiskowy) z częścią socjalną i zapleczem magazynowym wraz z wykonaniem niezbędnej infrastruktury, przewidzianego do realizacji przy ul. W. [...] w P. (dz. nr ew. [...] obręb[...]). Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. organ ten nałożył obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i informację o tym umieścił w prowadzonym w publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach. Dokonano uzgodnień z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w L. (postanowienie z dnia [...] grudnia 2011r.) oraz z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w P. (postanowienie z dnia [...] listopada 2011r.). W ocenie organu instancji przedsięwzięcie nie obciąża w szczególny sposób środowiska ani mu znacząco nie zagraża, a po wypełnieniu rozwiązań projektowych wniosków i zaleceń minimalizujących wpływ przedsięwzięcia na środowisko, zawartych w raporcie spełni wymogi stawiane przez przepisy z zakresu ochrony środowiska. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania M. K., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że organ I instancji krąg stron ustalił na podstawie oddziaływania inwestycji przedstawionej w raporcie, uznając za strony podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia. Jednakże wykaz stron uzupełniono dopiero na etapie postępowania odwoławczego, co świetle art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. ma znaczenie w tej sprawie. Liczba stron przekraczała 20 wobec tego organ I instancji uprawniony był do zastosowania art. 49 k.p.a. Kolegium wskazało na nieprawidłowości organu I instancji w publicznym ogłaszaniu o podejmowanych czynnościach i decyzji, gdyż do zawiadomień ogłaszanych w prasie dołączono wycinki prasowe zawierające adnotację o jego zamieszeniu w "[...]" lecz brak jest podpisu osoby ją sporządzającej. Takie same uwagi dotyczą też zawiadomień wywieszanych na tablicy ogłoszeń, jak i obwieszczenia Prezydenta Miasta P. o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] grudnia 2011r., do którego dołączono wycinek prasowy z adnotacją "[...]", na którym brak danych osoby ją sporządzającej. W ocenie Kolegium w sprawie doszło do naruszenia art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., gdyż z powodu nie poinformowania organów uzgadniających o stronach postępowania, postanowienia RDOŚ i PPIS przekazane zostały tylko inwestorowi. Stosownie zaś do art. 77 ust. 7 ustawy z dnia 3 października 2008 r. do uzgodnienia i opinii, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się art. 106 § 3, 5 i 6 k.p.a., lecz tylko art. 106 § 2 k.p..a., w myśl którego organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. Kolegium stwierdziło, że ze względu na sposób publicznego ogłaszania w lokalnych bezpłatnych gazetach "[...]" i "[...]" rozprowadzanych przez wydawców w ustalonych przez nich bliżej nieznanych społeczności miejscach, powstaje wątpliwość, czy interesy stron, innych niż inwestor, zostały należycie zabezpieczone. Kolegium wskazało, iż z treści wniosku A. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika, że planowane przedsięwzięcie ma polegać na zmianie sposobu użytkowania istniejących budynków: garażu, budynku gospodarczego i szklarni z przeznaczeniem na warsztat samochodowy (6 stanowiskowy) z częścią socjalną i zapleczem magazynowym wraz z wykonaniem niezbędnej infrastruktury. Na tle raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powstaje wątpliwość co do jego zakresu, skoro podano w nim, że budynek garażowy od strony zachodniej przylega do budynku gospodarczego, budynki te są ze sobą skomunikowane, tworząc jedno pomieszczenie, poprzez brak ściany rozgraniczającej między nimi (str. 20). Pomieszczenie gospodarcze i garażu z sąsiednim, bezpośrednio przylegającym budynkiem szklarnią skomunikowane są drzwiami (str. 21). Szklarnia wykonana jest w technologii tradycyjnej, murowanej (jak w poprzednich budynkach), jako obiekt parterowy z dachem z płyty warstwowej z rdzeniem styropianowym, w ścianie wschodniej znajdują się drzwi do komunikacji z sąsiednim pomieszczeniem. Kalenice wszystkich budynków (garaż, budynek gospodarczy, szklarnia) znajdują się na jednym poziomie (str. 21). Kolegium podniosło, iż dla działki przy ul. W. [...] (nr ewid. [...] obręb[...]) wydawane były rzecz spółki decyzje o pozwoleniu na budowę, które dotyczyły: przebudowy szklarni; budowy garażu dwustanowiskowego; budowy budynku gospodarczego wraz z połączeniem z budynkiem szklarni oraz z budynkiem garażu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowanego dla Miasta P. w piśmie z dnia 22 maja 2012 r. wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Prezydent P. udzielił pozwolenia na budowę budynku gospodarczego wraz z połączeniem z budynkiem szklarni oraz z budynkiem garażu oraz zmienił decyzję z dnia [...] marca 2008 r. udzielającą pozwolenia na budowę garażu dwustanowiskowego oraz decyzję z dnia [...] lipca 2006 r. udzielającą pozwolenia na przebudowę istniejącej szklarni wraz z częściową rozbiórką w ten sposób, że zatwierdził zmiany w projektach budowlanych polegające na funkcjonalnym połączeniu budynku gospodarczego z budynkiem garażu i budynkiem szklarni. Obecnie obiekt stanowi jedną całość powiązaną funkcjonalnie. Kolegium odnosząc powyższe ustalenia do przepisów art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 62 ust. 1, art. 71 ust. 1 i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r., stwierdziło, że przedmiot przedsięwzięcia odnoszący się do zmiany sposobu użytkowania istniejących na tej działce budynków: garażu, budynku gospodarczego i szklarni nie odpowiada rzeczywistości. Kwestie nie były przedmiotem rozważań organu I instancji, a mają znaczenie dla prawidłowego ustalenia przedmiotu postępowania. Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymagań z art. 71 ust. 1 w związku z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. ustawy, gdyż nie określa, jakie normy hałasowe mają być zachowane w przypadku planowanego przedsięwzięcia, a jedynie określa ogólnie,. że emisja hałasu do środowiska w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia nie może naruszać standardów jakości środowiska i winna być zgodna z dopuszczalnymi wartościami określonymi przepisami prawa, charakterystycznymi dla terenu objętego realizacją przedsięwzięcia (str. 2 decyzji). W takim przypadku nie jest możliwe zrealizowanie nałożonego zaskarżoną decyzją obowiązku wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie ochrony przed hałasem, w ramach której należy wykonać analizę akustyczną ( str. 3 decyzji). Poważane zastrzeżenia, w ocenie Kolegium, budzi to. iż w zaskarżonej decyzji nie stwierdzono możliwości kumulowania się oddziaływań (str. 7). Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 3 października 2008r. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący, m.in. skumulowane oddziaływania na środowisko, wynikające z istnienia przedsięwzięcia czy emisji. Taki też wymóg raportu określa postanowienie organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2011 r. o stwierdzeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Raport nie wyjaśnia tej kwestii, mimo że działalność spółki w zakresie obsługi środków transportu odbywa się też na sąsiedniej działce o nr ew. [...], położonej przy ul. W. [...]. Nieruchomość skarżącej o nr ew. [...], położona przy ul. W. [...], znajduje się pomiędzy działkami nr [...] i [...]. W ocenie Kolegium powyższe okoliczności mają znaczenie w sprawie i muszą być ocenione na gruncie art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r., czego organ I instancji zaniechał. Organ odwoławczy wskazał, iż wcześniej toczyło się postępowanie administracyjne z wniosku spółki o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego na działce nr ew. [...] przedsięwzięcia polegającego na budowie warsztatu samochodowego 2 – stanowiskowego wraz z zapleczem socjalno – bytowym dla pracowników. Decyzja z dnia [...] lutego 2010 r. organu I instancji określająca środowiskowe uwarunkowania została uchylona ostateczną decyzją Kolegium z dnia [...] kwietnia 2010 r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem sygn. akt II SA/Łd [...]/10 z dnia 13 lipca 2010 r. oddalił skargę spółki, a Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną spółki wyrokiem sygn. akt II OSK 2317/10 z dnia 21 lutego 2012r. Kolegium stwierdziło, iż jeżeli przedsięwzięcie polegające na budowie warsztatu samochodowego 2-stanowiskowego wraz z zapleczem socjalno- bytowym dla pracowników jest nadal planowane do realizacji na działce przy ul. W. [...], to ocena oddziaływania na środowisko powinna uwzględniać wszystkie przedsięwzięcia. W toku postępowania odwoławczego odwołująca M. K. przedłożyła dowód w postaci opinii sporządzonej na jej zlecenie przez W. P. odnośnie opracowanego raportu o oddziaływaniu na środowisko. Autor raportu odniósł się do przedstawionej opinii przedkładając swoje stanowisko w tym zakresie. Kolegium podkreśliło, że taka polemika stron w świetle art. 15 k.p.a. na etapie postępowania odwoławczego nie powinna mieć miejsca. Organ odwoławczy stwierdził, iż akta sprawy nie zawierają wyczerpujących dowodów w zakresie zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, a dotyczących podania informacji do publicznej wiadomości społeczeństwu. W aktach sprawy wprawdzie jest obwieszczenie Prezydenta Miasta P. o sporządzeniu raportu o oddziaływaniu na środowisko z dnia 17 października 2011 r., wydane w oparciu o art. 33 ustawy z dnia 3 października 2008 r., ale nie zawiera ono wszystkich informacji wymaganych tym przepisem. W szczególności brak w nim informacji o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, o organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień, organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków, jak i terminie do zapoznania się treścią raportu. Do obwieszczenia tego dopięto wycinek prasowy z lokalnej bezpłatnej gazety "F." z adnotacją "[...]", ale bez podpisu osobowy. Zdaniem Kolegium w świetle tych okoliczności nie można, że stosownie do wymogów art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. organ I instancji zapewnił zainteresowanym dostęp do dokumentacji i możliwość zapoznania się z raportem oddziaływania na środowisko oraz zgłaszać uwagi i wioski przez 21 dni. tj. w dniach od 18 października 2011 r. do 9 listopada 2011 r. W konstatacji organ odwoławczy stwierdził, że sprawa nie została wyczerpująco wyjaśniona do merytorycznego rozstrzygnięcia oraz wymaga ponownego postępowania pierwszoinstancyjnego z uwzględnieniem dotychczas zebranego materiału dowodowego i wskazanych wyżej okoliczności. W skardze na powyższą decyzję A. Spółka Jawna D. G., J. G. zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego: 1. przez błędną wykładnię art. 74 ustawy z dnia 3 października 2008 r. poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca dołączyła do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach niepełny raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 2. przez niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c ustawy z dnia 3 października 2008 r. przez błędne zinterpretowanie wyrazu "prasa" w stosunku do umieszczenia prawem przepisanych informacji w gazetach lokalnych "F." oraz "Z."; 3. przez niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008r. przez błędne zinterpretowanie definicji przedsięwzięcia. Skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 24 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez orzekanie osoby wyłączonej z mocy ustawy, czyli L. K., w stosunku do której prowadzone jest postępowanie karne; - art. 6 k.p.a. w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji poprzez orzekanie na podstawie regulaminu organizacyjnego z dnia [...] grudnia 2005 r., to jest określeniu w tym regulaminie terminu na sporządzenie uzasadnienia do decyzji administracyjnej (§ 27 ust. 3 tegoż regulaminu); - art. 75 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia z dnia 23 lutego 2012 r., w którym organ dopuścił dowód z opinii biegłego sporządzonej przez stronę M. K.; - art. 138 § 2 k.p.a., pomimo niezachodzenia przesłanek wymienionych w tym przepisie; - art. 12 § 1 w zw. z art. 35 § 3 k.p.a. poprzez udzielenie stronie M. K. dwumiesięcznego terminu na sporządzenie i dostarczenie organowi drugiej instancji opinii biegłego; - art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., a to poprzez oparcie się na dowodzie, w którym w opinii skarżącej poświadczono nieprawdę, gdyż jej autor W.P. zamieścił w niej pieczątkę "Biegły z listy Ministra OŚZNiL w Zakresie Sporządzania Oceny Oddziaływania na Środowisko nr [...]", mimo że taka instytucja nie istnieje; - art. 28 k.p.a. poprzez pominięcie spadkobierców zmarłego M. K. - tj. M. K. i K. K. oraz informowanie o toczącym się postępowaniu nieżyjącej M. K.. Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ drugiej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 20 sierpnia 2012r. skarżąca Spółka dodatkowo zarzuciła naruszenie art. 107 § 1 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niewskazanie w sentencji decyzji przepisów, które spowodowały uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę, uznając, że organ odwoławczy nie naruszył art. 138 § 2 k.p.a., gdyż analiza akt sprawy potwierdza konieczność uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Sąd wskazał, iż postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone jest w trybie ustawy z dnia 28 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., nr 199, poz. 1227, dalej jako u.u.i.ś.). Sąd podzielił stanowisko organu co do nieprawidłowości prowadzonego postępowania, w tym dotyczących zapewnienia udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji, gdyż organ I instancji nie wypełnił wymogów określonych w art. 3 ust. 1 pkt 11 u.u.i.ś. Zamieszczenie informacji o wszczęciu postępowania w rozprowadzanej w bliżej nieokreślony, nieweryfikowalny sposób gazetkach reklamowych, które nie mieszczą się w pojęciu prasa zdefiniowanym w art. 7 ust. 2 pkt ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe. Sąd zgodził się z Kolegium, że w zakresie powiadamiania społeczeństwa doszło do naruszenia art. 33 ust. 1 u.u.i.ś., wiąże się to z brakami dotyczącymi treści obwieszczeń, informacji o organie prowadzącym postępowanie, informacji o przyjętym sposobie ogłoszenia, o postępowaniu uzgadniającym, braków podpisów. Przepisy dotyczące informowania o toczącym się postępowaniu w sposób inny niż określony w art. 39 k.p.a. należy interpretować ściśle, jako wyjątki od zasady bezpośredniego powiadamiania uczestników postępowania. Wprawdzie powołany wcześniej przepis art. 3 ust. 1 u.u.i.ś. nie dotyczy uczestników postępowania w ścisłym znaczeniu tego słowa, ale zważywszy cel tej regulacji – umożliwienie zdobycia wiedzy o postępowaniu przez szersze grono osób, umożliwienie w nim udziału, reguły dotyczące powiadamiania winny być przestrzegane ściśle. Organ I instancji nie powiadamiał o uzupełnianiu materiału dowodowego i postępowaniu uzgadniającym. Raport podlegał uzupełnieniu w zakresie wskazanym w wezwaniu RDOŚ w L. z dnia 15 listopada 2011 r., lecz organ I instancji zaniechał podania do publicznej wiadomości informacji o jego uzupełnieniu, naruszając tym obowiązek zapewnienia zainteresowanym dostępu do materiału dowodowego sprawy. Sąd wskazał na pogląd wyrażony w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2011r., sygn. akt II SA/Gd 312/11 (Lex nr 898190), że o zmianach, uzupełnieniach i wyjaśnieniach składanych do raportu należy zawiadamiać każdorazowo uczestników postępowania i szeroką opinię publiczną oraz organy uzgadniające i wyrażające opinię w przedmiocie planowanego przedsięwzięcia. Wymóg ten wynika z art. 77 ust. 1 tej ustawy. Stanowisko Kolegium co do błędnego ustalenia kręgu stron postępowania, zdaniem Sądu jest prawidłowe, gdyż organ I instancji nie poczynił w tym zakresie własnych ustaleń, przy czym wykaz stron dołączył dopiero na etapie postepowania odwoławczego. Podstawę ustaleń organu tym zakresie stanowiło wytyczenie obszaru oddziaływania inwestycji, przedstawione w raporcie. Tymczasem na etapie postępowania sądowego okazało się, że dwie osoby z kręgu uczestników zmarły jeszcze przed wszczęciem postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia 29 lipca 2011r. Sąd stwierdził, iż już to stwierdzone nieustalenie kręgu stron postępowania i naruszenie procedury powiadamiania określonej w art. 3 ust.1 u.i.ś. obligowały Kolegium do uchylenia decyzji organu i instancji. Naprawienie tych braków postępowania nie jest możliwe na etapie postępowania przed organem II instancji bez naruszenia prawa strony do udziału w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym. W kontekście tych braków postępowania nietrafny jest zarzut wydania decyzji kasacyjnej z naruszeniem dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. Za nietrafny Sąd uznał zarzut skargi naruszenia art. 35 k.p.a., gdyż udzielenie stronie terminu do złożenia dokumentu, obciążenie kosztami jego sporządzenia strony nie narusza reguł postępowania. Sąd uznając za nietrafny zarzut naruszenia art. 75 § 1 k.p.a., wyjaśnił, iż stosownie do jego treści jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Posługiwanie się przez autora dokumentu nieaktualną pieczątką Sąd określił jako naganne, lecz nie dezawuuje to ustaleń i wniosków zawartych w dokumencie złożonym przez M. K., który służyć miał weryfikacji wniosków raportu i dokonanych na jego podstawie ustaleń organu I instancji. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 84 k.p.a. Sąd wyjaśnił, że raport nie jest opinią biegłego, jest dowodem z dokumentu, ponadto jak każdy inny dowód składany przez stronę podlega regułom postępowania dowodowego, w tym swobodnej ocenie dowodów oraz weryfikacji i konfrontacji z innymi dowodami przedkładanymi przez uczestników postępowania (art. 80 k.p.a.). Dokonana przez organ odwoławczy krytyka ustaleń raportu, w tym także na podstawie innego dokumentu, nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Sąd podzielił wątpliwości Kolegium co do niedostatecznego sprecyzowania w postępowaniu przed organem I instancji zakresu i rodzaju planowanego przedsięwzięcia, zwłaszcza w powiązaniu z już istniejącą na tym i sąsiednim obszarze działalnością w zakresie konieczności zweryfikowania możliwych uciążliwości tej działalności dla otoczenia, w tym także w zakresie ochrony przed hałasem. Nie została wyjaśniona kwestia kumulowania się oddziaływań z innymi przedsięwzięciami, skoro na terenie działki sąsiedniej nr [...], jak wskazało Kolegium, ma się odbywać taka działalność. Zasadnie organ zwrócił uwagę na niewyjaśnienie wzajemnych relacji pomiędzy planowaną działalnością a przedsięwzięciem, którego dotyczyło postępowanie w sprawie, w której został wydany wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012r., sygn. akt II OSK 2317/10. Dlatego też nie można podzielić zastrzeżeń Spółki co do przyjętej przez organ odwoławczy interpretacji przedsięwzięcia. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 6 k.p.a., Sąd wskazał, iż skarżący w toku postępowania administracyjnego domagali się wyłączenia członka Kolegium L. K. od orzekania w sprawie. Z załączonych do pisma z dnia 21 sierpnia 2012 r. postanowień nie wynika, jaki ostatecznie jest wynik postępowania przygotowawczego sprawy o podejrzenie niedopełnienia obowiązków przez członków SKO w P., przy czym stawiany im zarzut dotyczy wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. Wobec tego postępowanie przygotowawcze nie dotyczy niniejszej sprawy, toczącej się na podstawie nowego wniosku skarżących. Postępowanie karne dotyczy zupełnie innej sprawy, a zwłaszcza wydania innej decyzji. Nie można więc stwierdzić, że postępowanie, w którym została wydana zaskarżona decyzja jest dotknięte wadą nieważności określoną w art. 145 § 1 pkt 2 lub 3 k.p.a. Nie tylko nie został wykazany związek przyczynowy między wydaną decyzją a ewentualnym popełnionym przestępstwem, ale nie wykazano równie zaistnienia przestępstwa. Przez to pojęcie należy bowiem rozumieć czyn zabroniony w rozumieniu kodeksu karnego (tak nowsze komentarze: Z. Janowicz, Komentarz, 1999, s. 383, czy B. Adamiak (w:) Komentarz 12, 2011, s. 549). W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., uchylając decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] grudnia 2011 r. działało w granicach prawa i nie naruszyło dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. Dlatego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako pozbawioną podstaw prawnych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. Spółka Jawna D. G. i J. G., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, a to: 1. art. 33 ustawy z dnia 28 października o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( dalej u.u.i.ś.) poprzez przyjęcie, iż zamieszczane w niniejszej sprawie obwieszczenia obarczone były brakami które skutkowały nieprawidłowym powiadomieniem społeczeństwa w sytuacji, gdy organ I instancji w pełni dopełnił ciążących na nim z mocy ustawy obowiązków informacyjnych; 2. art. 3 ust.1 pkt 11 u.u.i.ś. poprzez przyjęcie, iż ogłoszenie o wszczęciu postepowania nie zostało podane do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty w prawie w sytuacji, gdy tygodniki "F.", jak również "Z." spełniają ustawowe przesłanki kwalifikujące je jako prasę o zasięgu lokalnym w rozumieniu ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe; 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 24 § 3 k.p.a. podlejące na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., czyli nie stwierdził naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postepowania w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało, iż jeden z członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego – L. K. była podejrzaną, a obecnie jest oskarżoną w postepowaniu karnym, w którym skarżąca była pokrzywdzoną, a obecnie jest oskarżycielem posiłkowym subsydiarnym, a mimo to nie została wyłączona w sprawie na własny wniosek ( nie został złożony), ani z urzędu; 4. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 75 k.p.a., art. 78 k.p.a. i art. 78 k.p.a. w zw. z art. 84 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. przemawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo istnienia naruszeń prawa procesowego dokonanych przez SKO, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez wydanie postanowienia o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, którego wyznaczenie i przeprowadzenie zostało przekazane stronie postepowania administracyjnego, pomimo istnienia normatywnego trybu wyłaniania biegłego; 5. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 77 k.p.a. i art. 84 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez uznanie prywatnego dokumentu za opnie biegłego, której sporządzenie jest możliwe jedynie na podstawie art. 84 k.p.a.; 6. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 145 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., a to przez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, co spowodowało brak dokonania kontroli całości zaskarżonej decyzji, a nadto wpływa na utrudnienie dokonania kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu I instancji; 7. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte wadami, które uniemożliwiały prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie. Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącej kasacyjnie Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjna pełnomocnik uczestniczki M. K. wniósł o jej oddalenie z tego względu, że zarzuty w niej podniesione nie zasługują na uwzględnienie. Pełnomocnik wniósł też o zasądzenie kosztów postepowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w dwukrotnej wysokości stawki minimalnej. W piśmie procesowym z dnia 21 maja 2014 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, organ wniósł o jej oddalenie. W odniesieniu do okoliczności dotyczących postępowania karnego przeciwko jednemu z członków składu orzekającego Kolegium – L. K. organ wskazał, że postępowanie to dotyczyło innej sprawy – wydania decyzji w sprawie warunków zabudowy i zostało umorzone. Sąd Najwyższy oddalił kasację wniesioną przez pełnomocnika Spółki od wyroku Sądu Okręgowego w P.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie jest usprawiedliwiona, chociaż nie wszystkie jej zarzuty są zasadne. Zgodzić się należy z autorem skargi kasacji, iż Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 art. p.p.s.a w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. Natomiast chybiony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. powiązany przez autora skargi kasacyjnej z art. 141 § 4 p.p.s.a., jako że przepis ten określa przedmioty zaskarżenia, wyznacza zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, a więc zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego. Zatem Sąd może go naruszyć wykraczając poza wyznaczoną nim właściwość rzeczową, rozpoznając skargę na akt lub czynność nie poddane jego kognicji, bądź odmawiając merytorycznego rozpoznania sprawy leżącej w jego właściwości poprzez przykładowo uznanie skargi uznanie skargi za niedopuszczalną - art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Nie może zaś uchybić wskazanej wyżej normie prawnej dokonując tej kontroli ( por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 650/10). W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji dokonał kontroli decyzji administracyjnej wskazanej w skardze przez stronę skarżącą, a więc aktu administracyjnego wymienionego w art. 3 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 roku, sygn. akt I FSK 299/05, Lex, nr 187709). Wśród niezbędnych składników uzasadnienia wyroku przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. wymienia obowiązek przedstawienia zwięzłego stanu sprawy. Obowiązek ten obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Sąd jest zobowiązany do przeanalizowania przesłanek zajętego przez organ stanowiska i wyrażenia własnego stanowiska co do jego prawidłowości w świetle przepisów prawa mających w sprawie zastosowanie, jak i odniesienie się do zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą, zwłaszcza w sytuacji, gdy podzielając ocenę sprawy dokonaną przez organ, nie podziela argumentów wnoszącego skargę. Za takim stwierdzeniem musi iść jak najbardziej szczegółowa analiza całej sprawy, łącznie z wyjaśnieniem podstawy prawnej i argumentami przemawiającymi za jej zastosowaniem ( vide: Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz. Pod redakcją prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. BECK Warszawa 2011, s. 522). Tymczasem w niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku, aczkolwiek jest obszerne, to jednak nie odpowiada w pełni stawianym tym przepisem wymogom. Zauważyć przede wszystkim należy, że wnosząc skargę do Sądu I instancji A. Spółka Jawna D. G. J. G. zakwestionowała legalność zaskarżonej decyzji w związku z tym, że przy jej wydawaniu brał udział członek Kolegium w stosunku do którego prowadzono postepowanie karne, a więc z mocy art. 24 § 1 pkt 6 k.p.a. podlegał wyłączeniu. Stwierdzić należy, iż Sąd w niewystarczającym stopniu odniósł się do tego zagadnienia. O ile bowiem stanowisko Sądu I instancji, że wszczęcie przeciw członkowi Kolegium powoduje wyłączenie na podstawie art. 24 § 1 pkt 6 k.p.a. tylko w sprawie, z powodu której wszczęto przeciw niemu postępowanie, odpowiada treści powołanego przepisu i w tej mierze w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zawarta jest stosowna argumentacja, to niezależnie od tego należało kwestię tę rozważyć zauważyć w aspekcie przesłanek określonych w art. 24 § 3 k.p.a. w związku ze zdaniem drugim art. 27 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 27 § 1 kpa zdanie drugie o wyłączeniu tego członka w przypadkach określonych w art. 24 § 3 postawiania przewodniczący organu kolegialnego lub organu wyższego stopnia na wniosek strony, członka organu kolegialnego albo urzędu. Stosownie do treści art. 24 § 3 k.p.a. bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postepowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności nie wymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika. Wprawdzie we wniesionej skardze na decyzję organu odwoławczego Spółka wskazała jedynie na naruszenie art. 24 § 1 pkt 6 k.p.a., to Sąd I instancji nie będąc z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną obowiązany był z urzędu rozważyć, czy wszczęcie przeciwko członkowi Kolegium postępowania karnego w związku z inną sprawą, w której strona A. Spółka Jawna D. G. J. G. - była skarżącą, nie stanowi uprawdopodobnienia, o którym mowa w art. 24 § 3 k.p.a. Z tych też względów należy stwierdzić, że kontrola Sądu I instancji legalności zaskarżonej decyzji w zakresie tego zagadnienia nie była prawidłowa, to zaś czyni, że sformułowany w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 i art. 24 § 3 kpa jest uprawniony.

Za uprawniony należy również uznać zarzuty skargi kasacyjnej zawarte w pkt 1 i 2 jej petitum dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art.33 ust.1 i 3 ust.1 pkt 11 ustawy z dnia 28 października 2008 r. poprzez przyjęcie, że zamieszczane w niniejszej sprawie obwieszczenia obarczone byłymi brakami, skutkującymi nieprawidłowym powiadomieniem społeczeństwa, jak i, że ogłoszenie o wszczęciu postepowania nie zostało podane do publicznej wiadomości w prasie, w sytuacji gdy tygodniki "F.", jak również "Z." spełniają przesłanki ustawowe przesłanki prasy o zasięgu lokalnym w rozumieniu ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 11 powołanej wyżej ustawy 3 października 2008 r. ilekroć w ustawie jest mowa o podaniu informacji do publicznej wiadomości rozumie się przez to: udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, organu właściwego w sprawie ( lit.a ); ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie (lit.b); ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu ( lit.c); w przypadku gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania( lit.d). Obowiązkiem organu jest wybranie takiego sposobu ogłoszenia, który zapewni by obwieszczenie o planowanym przedsięwzięciu było dokonane w sposób skuteczny. Nie ma przeszkód, aby wykorzystać kilka form ogłoszenia, co też w niniejszej sprawie miało miejsce, jak wynika z akt administracyjnych. W orzecznictwie przyjmuje się, iż pojęcie "prasa" oznacza ogół pism ukazujących się na terytorium Polski. Chodzi tu o wszelkie pisma wydawane w kraju, a więc nie tylko o dzienniki, ale również periodyki, takie jak np. tygodniki, czy miesięczniki. Jeżeli więc ustawodawca nakazuje organowi administracji podanie informacji do publicznej wiadomości w "prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu", to oznacza to, że pozostawia mu jednocześnie wybór, w jakim czasopiśmie (dzienniku czy periodyku) to zawiadomienie zostanie umieszczone, a także w ilu pismach lokalnych ukaże się to ogłoszenie. Wymóg podania informacji do publicznej wiadomości jest spełniony (art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c) i d) ustawy z dnia 3 października 2008 r.), jeżeli ogłoszenie ukaże się przynajmniej w jednym z czasopism, które spełnia kryterium "odpowiedniego do rodzaju dokumentu zasięgu". Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007) pojęcie "prasa" oznacza gazety i czasopisma ukazujące się w regularnych odstępach czasu, to użycie przez ustawodawcę sformułowania "prasa lokalna" wskazuje, że chodzi o gazety lokalne ukazujące się w regularnych odstępach czasu. ( por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1613/09; z dnia 4 listopada 2010r., sygn. akt II OSK 1297/10; z dnia 15 czerwca 2010r., sygn. akt II OSK 421/10 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Wobec tego dla oceny czy zawiadomienie o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w drodze obwieszczenia zostało dokonane w sposób prawidłowy istotne jest, czy zostało ono zamieszczone w gazecie lokalnej ukazującej się w regularnych odstępach czasu. Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji takiej oceny nie dokonał, a to oznacza, że w dostateczny sposób nie wyjaśnił powodów, dla których uznał, iż słusznie Kolegium stwierdziło, że gazety "F." i " Z." są gazetami reklamowymi, a nie prasą lokalną. Odnośnie zarzut naruszenia art.33 ust.1 u.u.i.ś., zauważyć należy, że Sąd winien wnikliwie przenalizować stwierdzone przez Kolegium braki w obwieszczeniach i dokonać oceny czy, charakter tych braków był na tyle istotny, że miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) p.p.s.a.).

Za chybione natomiast należy uznać zarzuty zawarte w pkt. 4 i 5 skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 75, art.77, art. 78 i art. 84 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. w stopniu mającym mieć wpływ na wynik sprawy.

Naruszenie tych przepisów miało bowiem nastąpić z powodu wydania postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego, którego wyznaczenie i przeprowadzenie zostało przekazane stronie postępowania, pomimo istnienia normatywnego trybu wyłaniana biegłego, jak i z powodu uznania prywatnego dokumentu za opinię biegłego, której sporządzenie jest możliwe jedynie na podstawie art. 84 k.p.a.

Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów przede wszystkim zauważyć należy, że nie zostały one sformułowane w sposób prawidłowy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej, jak już wyżej wspomniano, wymaga prawidłowego określenia ich w samej skardze. Autor skargi kasacyjnej powołując konkretne przepisy prawa, winien precyzyjnie określić przepisy prawa, które według niego naruszył Sąd I instancji, podając odpowiednie jednostki redakcyjne przepisu takie jak ustępy, paragrafy, punkty. Tymczasem autor skargi kasacyjnej w powołując przepisy kodeksu postępowania nie określił dokładnie którego paragrafu art. 75; 77, 78 i 84 k.p.a. naruszenia dopuścił się Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się ani też uzupełniać czy prostować postawionych zarzutów. Zauważyć też należy, iż autor skargi kasacyjnej formułując zarzuty wskazane w pkt 4 i 5 skargi kasacyjnej obowiązany był również wykazać jaki wpływ na wynik sprawy miało wydanie przez Kolegium postanowienia z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], o dopuszczeniu na podstawie art. 75 § 1, art. 78 § 1 i art. 123 k.p.a. dowodu na wniosek na innej strony postępowania w sprawie o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji objętej wnioskiem Spółki. W orzecznictwie podkreśla się, że z uwagi na to, że podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi istnieć związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Oznacza to, że obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest wykazanie związku przyczynowego pomiędzy zaistniałym uchybieniem a wyrokiem, wskazującego na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania ( por. wyrok NSA z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt 513/11, CBOSA). W rozpoznawanej skardze kasacyjnej brak jest takiej argumentacji. Z powyższych przyczyn, tak sformułowane zarzuty w pkt 4 i 5 petitum skargi kasacyjnej należało uznać za nieskuteczne.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna, pomimo częściowej wadliwości stawianych w niej zarzutów, zasługiwała na uwzględnienie.

Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.