Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 654/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-04-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie lub zarządzenie (art. 260 § 1 ustawy - PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art.260 par 1 i par 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 26 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu "F." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Sz. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 24 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 654/16 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.


UZASADNIENIE

"F." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Sz. (zwana dalej: "skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (zwanego dalej: "sądem") skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skarżąca odpowiadając na ponowne wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...] zł, w piśmie z dnia 10 lutego 2017 r. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (ponoszenia opłaty sądowej od zażalenia) ze względu na nowe okoliczności.

Starszy referendarz sądowy w piśmie z dnia 28 lutego 2017 r. wezwał skarżącą do wypełnienia i podpisania przez wspólników uprawnionych do reprezentacji druku formularza PPPR, w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Odpowiadając na to wezwanie, spółka zwróciła się o przedłużenie o 14 dni terminu do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy gdyż ze względów organizacyjnych nie może w tak krótkim czasie wykonać zobowiązania.

Zarządzeniem z dnia 24 marca 2017 r. starszy referendarz sądowy postanowił odmówić skarżącej przedłużenia terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku

o przyznanie prawa pomocy (pkt 1) i postanowił pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (pkt 2). W uzasadnieniu zarządzenia starszy referendarz sądowy wskazał m.in., że skoro z akt sprawy wynikało, że skarżąca, pomimo prawidłowego wezwania w zakreślonym terminie, nie usunęła braków formalnych wniosku, to konieczne było pozostawienie jej wniosku o zwolnienie

od kosztów sądowych bez rozpoznania (pkt 2). Jednocześnie doręczając zarządzenie starszego referendarza sądowego, pouczono skarżącą, że od zarządzenia o odmowie przedłużenia terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie przysługuje środek odwoławczy (pkt 1), a od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (pkt 2 sentencji) przysługuje sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

W piśmie z dnia 11 kwietnia 2017 r. skarżąca wniosła sprzeciw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że w świetle powyżej przedstawionych ustaleń nie budzi wątpliwości, iż skarżącej przysługiwało prawo wniesienia sprzeciwu na zarządzenie z dnia 24 marca 2017 r. tylko w zakresie pkt 2, o czym skarżąca została pouczona. Zatem przedmiotem rozważań Sądu jest sprzeciw od zarządzenia

o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Postępowanie sądowoadministracyjne zostało w niniejszej sprawie wszczęte

w dniu 24 maja 2016 r., a więc po wejściu w życie zmian wprowadzonych ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658 ze zm.), które zaczęły obowiązywać

od dnia 15 sierpnia 2015 r. Stosownie zatem do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia

i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie,

w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).

Z brzmienia art. 252 § 2 p.p.s.a. wynika, że wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast art. 257 p.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony

na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

W świetle powyższego, uznać należy, że słusznie stwierdził starszy referendarz sądowy, że skarżąca była wzywana o nadesłanie wypełnionego wniosku na formularzu PPPr i mimo pouczenia o skutkach niezastosowania się do jego treści, nie nadesłała wniosku o prawo pomocy w formie przewidzianej prawem, tj. na druku urzędowym PPPr. W konsekwencji tego starszy referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 24 marca 2017 r. zasadnie pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Mając powyższe na względzie, Sąd postanowił utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a.