Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2060/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube Sędzia WSA Janusz Walawski Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi B. G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] września 2014 r. nr [...] , wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w rozkaz personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] zwalniający [...] B. G.ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 1. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.).

W uzasadnieniu powyższego rozkazu personalnego Komendant Główny Policji wskazał, iż w dniu 10 czerwca 2014 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wystąpił z wnioskiem do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zwolnienie [...] B. G.- policjanta Ogniwa Ruchu Drogowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] - ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji Komendant Powiatowy Policji w [...].

Po zawiadomieniu wymienionej policjantki o wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia jej ze służby Komendant Wojewódzki Policji w [...] wystąpił do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów [...]z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiecie zwolnienia B. G.z uwagi na ważny interes służby. Zarząd Wojewódzki NZSZ Policjantów [...]wyraził zgodę w przedmiocie zwolnienia B. G.ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o policji.

Po zakończeniu postępowania wyjaśniającego Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2014 r. zwolnił [...] B. G.ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji z dniem [...] lipca 2014 r. W uzasadnieniu rozkazu personalnego organ I instancji powołał się między innymi na liczne absencje chorobowe [...] B. G. oraz fakt uczestniczenia przez w wymienioną w trakcie korzystania ze zwolnień lekarskich w występach publicznych oraz kwestię upublicznienia przez wymienioną sytuacji dotyczącej jej rzekomego konfliktu z przełożonymi, co w ocenie organu skutkowało naruszeniem ważnego interesu Policji, jej dobrego imienia oraz wiarygodności, a ponadto wpłynęło negatywnie i demoralizująco na dyscyplinę służbową policjantów Komendy Powiatowej Policji w [...]. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny, tożsamy z interesem służby.

W odwołaniu od rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2014 r. pełnomocnik strony zarzucił między innymi naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez uznanie, iż zachodzą przesłanki uzasadniające zwolnienie [...] B. G.ze służby ze względu na ważny interes służby, podczas gdy jej postawa w życiu prywatnym, jak i zawodowym, dotychczasowy przebieg służby i odpowiednie przygotowanie merytoryczne do wykonywania zawodu policjanta nie uprawniają do zastosowania trybu zwolnienia określonego w tym przepisie. Ponadto pełnomocnik strony zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego polegające na pominięciu wszelkich okoliczności przemawiających na korzyść skarżącej oraz niewskazaniu na czym polegało naruszenie "ważnego interesu służby".

Komendant Główny Policji uznał zarzuty odwołania za niezasadne i rozstrzygnięciem z dnia [...] września 2014 r. utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż rolą organu administracji w sprawie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. W niniejszej zaś sprawie bezspornie ustalono, iż [...] B. G.w okresie od stycznia 2012 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji tj. do dnia [...] lipca 2014 r. przedstawiła kilkanaście zaświadczeń lekarskich stwierdzających jej niezdolność do służby przez okres ponad 500 dni. Zaświadczenia te wystawione były przez lekarzy różnych specjalności - [...], lekarza chorób wewnętrznych, specjalistę medycyny pracy, specjalistę alergologa i otolaryngologa, specjalistę w dziedzinie ortopedii, traumatologii i medycyny sportowej.

W związku z powyższym przełożeni policjantki dążyli do ustalenia stanu zdrowia i przydatności [...] B. G.do dalszej służby w Policji, a tym samym do stwierdzenia czy policjantka nadal spełnia kryteria określone w art. 25 ustawy o Policji. Policjant został skierowany do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby. Orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. zdolność do służby [...] B. G. w Policji została potwierdzona. B. G. po uznaniu jej za zdolną do służby na zajmowanym stanowisku przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSW w [...] przedłożyła zaświadczenie lekarskie z dnia [...] maja 2014 r. wystawione przez lekarza [...] potwierdzające jej niezdolność do służby od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] maja 2014 r., a następnie zaświadczenie lekarskie z dnia [...] czerwca 2014 r. potwierdzające jej niezdolność do służby od dnia czerwca 2014 r. do dnia [...] czerwca 2014 r. oraz kolejne zaświadczenie lekarskie potwierdzające niezdolność do służby z powodu choroby od dnia [...] lipca 2014 r. do dnia [...] lipca 2014 r. tj. do dnia zwolnienia ze służby w Policji.

Komendant Główny Policji podkreślił, iż w żaden sposób nie kwestionuje zasadności wystawienia przedmiotowych zwolnień lekarskich jak też tego, iż okres przebywania na zwolnieniach lekarskich był usprawiedliwioną nieobecnością w służbie. Rozpoznając przedmiotową sprawę organ administracji badał jednak wpływ zwolnień lekarskich na funkcjonowanie komórek i jednostek organizacyjnych Policji i ich przełożenie na interes służby. Bowiem sprawne funkcjonowanie Policji opiera się na właściwej realizacji zadań przez poszczególne jednostki organizacyjne Policji. Natomiast sytuacja B. G.wpływa negatywnie na organizacje służby w jednostce. Wymieniona winna realizować zadania na poziomie odpowiadającym posiadanemu przygotowaniu i umiejętnościom, przyczyniając się do ujawniania i zwalczania przestępczości. Tymczasem, mimo stosunkowo krótkiego (oko 6 letniego stażu służby) przebywała na zwolnieniu lekarskim w- ostatnich 3 latach przez ponad 500 dni. Sytuacja ta rzutuje więc ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. Omawiana sytuacja dezorganizowała tok służby. Długotrwała, ciągła nieobecność strony w służbie w naturalny sposób zmuszała przełożonych, co wynika wprost z dokumentów przedłożonych przez przełożonych policjantki, do zapewnienia zastępstwa za nieobecnego funkcjonariusza, co z kolei prowadziło do zwiększenia obciążenia pozostałych w służbie policjantów. Zwiększona ilość zadań służbowych po stronie obecnych w służbie policjantów, wprost przekłada się na realne obniżenie poziomu efektywności, jakości zleconych zadań. Taki stan rzeczy bezspornie sprzeczny jest z interesem organu i godzi w "ważny interes służby". Sytuacja taka może rodzić napięcia i konflikty, a ponadto skutkować obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych funkcjonariuszy, jak również przyczyniać się do trudności z utrzymaniem dyscypliny służbowej w samej jednostce, na co wskazywał przełożony policjantki. Brak dyspozycyjności policjanta, wynikający ze stanu zdrowia, czy też różnych zdarzeń losowych, niezależnie od ich przyczyny, jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby. Jednoznaczne więc jest, że za sprzeczne z interesem służby należało uznać, iż [...] B. G.w okresie od stycznia 2012 r. do dnia [...] lipca 2014 r. przez ponad 500 dni nie realizowała żadnych obowiązków służbowych, przebywając w tym czasie na zwolnieniach lekarskich i wykonując jednocześnie inne czynności związane z występami publicznymi.

Organ II instancji wskazał, iż wymieniona została przyjęta do służby w dniu [...] stycznia 2008 r. i już w pierwszej opinii służbowej sporządzonej w dniu [...] stycznia 2009 r., jej dyspozycyjność została oceniona poniżej wymagań. Również poniżej wymagań dyspozycyjność [...] B. G.została oceniona w opinii służbowej z dnia [...] maja 2009 r., jak też w opinii służbowej z dnia [...] listopada 2010 r. gdzie dodatkowo poniżej wymagań oceniono samodzielność, planowanie i organizowanie pracy.

Nie bez znaczenia w sprawie pozostawało, iż [...] B. G.pomimo przebywania na wspomnianych wyżej zwolnieniach lekarskich w tym samym czasie uczestniczyła w przedsięwzięciach o charakterze publicznym związanych z występowaniem jako członek zespołu muzycznego. Wymieniona nie mogła więc z powodu choroby własnej lub sprawowania opieki nad chorym dzieckiem realizować zadań i czynności służbowych związanych ze służbą w Policji, a jednocześnie mogła w tym samym czasie bez przeszkód realizować swoje muzyczne pasje. Opisane wyżej zachowania nasunęły organowi poważne wątpliwości co do intencji [...] B. G.oraz świadczą o zamierzonym unikaniu przez nią realizacji obowiązków służbowych w celu wykonywania innych zadań niezwiązanych ze służbą w Policji. Wzbudziły też zastrzeżenia z punktu widzenia wypełniania przez wymienioną obowiązków wynikających ze złożonego ślubowania (art. 27 ust. 1. ustawy o Policji). Trudno bowiem przyjąć, że usprawiedliwianie nieobecności w służbie zwolnieniami lekarskimi i uczestniczenie w tym czasie w publicznych imprezach rozrywkowych jest zachowaniem, które można uznać za strzeżenie dobrego imienia służby.

Nadto organ zasygnalizował, iż orzeczeniem nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wymierzył [...] B.G. karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta w Policji w [...].

W przedmiotowej sprawie nie bez znaczenia pozostawał również fakt wydźwięku medialnego związanego z postawą [...] B. G.. W szeregu artykułów, zatytułowanych między innymi "[...]", "[...]", "[...]", które pojawiły się w lokalnych mediach, cytowane są jednostronne opinie i argumenty [...] B. G.. Wskazywanie przez wymienioną na mobbing, szykanowanie oraz nierówne traktowanie przez przełożonych, przy braku możliwości rzeczowej polemiki z przedstawionymi argumentami słusznie zostały uznane przez organ I instancji jako podważanie autorytetu i zaufania do formacji. Wydźwięk społeczny, w postaci komentarzy na temat postawy policjantki zamieszczonych pod wskazanymi artykułami (na stronach internetowych), wzbudził negatywne emocje budujące negatywny wizerunek Policji.

Z podanych powodów niezasadne byłoby odstąpienie od zwolnienia B. G.ze służby w powołanym trybie z uwagi na dotychczasowy przebieg służby. B. G.jako policjantka nie osiągnęła pożądanych wyników, co potwierdza treść notatek sporządzonych przez bezpośrednich przełożonych wymienionej. Nadto policjantka posiada wykształcenie zawodowe w specjalności pedagogika wczesnoszkolna i przedszkolna oraz jedynie podstawowe kwalifikacje zawodowe, a przy tym nie dysponuje innymi, szczególnymi kwalifikacjami, które wyróżniałyby ją na tle innych policjantów.

Mając powyższe na względzie Komendant Główny Policji stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięto mając na względzie zarówno interes społeczny, tożsamy w tym wypadku z interesem służby, jak też słuszny interes policjanta. Jednak okoliczności sprawy, przedstawione w uzasadnieniu decyzji, uzasadniają przedłożenie ważnego interesu służby nad interes strony. Organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Decyzja o zwolnieniu funkcjonariuszki ze służby spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. W praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych ugruntował się pogląd dopuszczający wykonywanie bez zbędnej zwłoki czynności dotyczących stosunku służbowego policjantów.

Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. stał się przedmiotem skargi wniesionej przez B. G.do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Strona zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzuciła naruszenie:

1. art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji, poprzez uznanie, iż zachodziły przesłanki uzasadniające zwolnienie B. G.z uwagi na ważny interes służby, podczas gdy jej postawa w życiu prywatnym jak i zawodowym, dotychczasowy przebieg służby i odpowiednie przygotowanie merytoryczne do wykonywania zawodu policjanta oraz fakt samotnego wychowywania małoletniej córki, nie uprawniały do zastosowania trybu zwolnienia określonego w tym przepisie, a nadto przez przyjęcie, iż długotrwale przebywanie na zwolnieniu lekarskim stanowi naruszenie ważnego interesu służby;

2. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, poprzez pominięcie wszelkich okoliczności przemawiających na korzyść skarżącej, w szczególności okoliczności dotyczących stażu w pełnieniu służby i braku jakichkolwiek ewidentnie negatywnych ocen czy zachowań zarówno w czasie wykonywania obowiązków służbowych jak również w życiu prywatnym, w tym faktu samotnego sprawowania opieki nad małoletnią córką, które to okoliczności powinny zostać uwzględnione przy wydaniu zaskarżonego rozkazu;

3. art. 108 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy rygoru natychmiastowej wykonalności rozkazu personalnego I instancji, bez wskazania jakiejkolwiek rzeczywistej okoliczności uzasadniającej występowanie w sprawie interesu społecznego, który powodowałby konieczność nadania mu przedmiotowego rygoru oraz błędne utożsamianie pojęcia ważnego interesu służby z interesem społecznym;

4. art. 107 3 w zw. z art. 108 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy rygoru natychmiastowej wykonalności pomimo braku uzasadnienia w treści rozkazu personalnego I instancji przyczyn nadania decyzji tego rygoru.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podniósł m.in., iż zwolnienie skarżącej ze służby z uwagi na jej częste absencje wywołane chorobą, które miały naruszać ważny interes służby, uznać należy - w sytuacji wydania orzeczenia lekarskiego potwierdzającego jej zdolność do dalszej pracy - za działanie mające na celu obejście przepisów o zwalnianiu ze służby z uwagi na stan zdrowia funkcjonariusza. Korzystanie przez skarżącą ze zwolnień lekarskich nie zmierzało do uchylania się przez nią od obowiązków służbowych. Choroba jest okolicznością niezależną od woli człowieka, a zatem w sytuacji gdy jest ona stwierdzona przez specjalistę - lekarza, nie sposób jest poczytywać faktu pozostawania na zwolnieniach lekarskich jako okoliczności negatywnie wpływającej na ocenę określonej osoby w zakresie wykonywania przez nią obowiązków służbowych. B. G.w ramach PZP ZOZ MSWiA była leczona w związku z przebytymi zaburzeniem stresowym po przebytej sytuacji psychotraumatycznej. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia lekarskiego J. P., wobec skarżącej była stosowana [...].[...] jako metoda oddziaływania [...] jest powszechnie stosowana w formie muzykoterapii, zarówno biernej (słuchanie muzyki) jak i czynnej (granie, śpiewanie). Jednakże muzykoterapia czynna daje lepsze rezultaty, ponieważ wymusza aktywność głosową, co potwierdzają liczne opracowania naukowe. Zatem ewentualną aktywność śpiewaczą B. G.realizowaną w okresie nieobecności w służbie z powodu choroby, poprzez uczestnictwo w przedsięwzięciach o charakterze publicznym, nie sposób uznać za przejaw cynizmu i złośliwości wobec przełożonego, a przede wszystkim należy oceniać jako formę i metodę psychoterapii. Przy tym nieprawdziwe jest twierdzenie organu, iż pozostawanie skarżącej na zwolnieniach lekarskich dezorganizowało funkcjonowanie macierzystych komórek organizacyjnych i utrudniało wypełnianie społecznej misji Policji. Braki personalne w jednostce występowały nawet w czasie jej obecności w pracy. Nie sposób przyjąć, iż czasowo w razie usprawiedliwionej nieobecności nie było możliwości zapewnienia zastępstwa jej osoby. Zatem usprawiedliwiona nieobecność [...] B. G.w służbie nie mogła stanowić podstawy do przyjęcia, iż zaistniały podstawy do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz w całości podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga B. G.analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego rozkazu stanowił art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy z dnia z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby gdy wymaga tego ważny interes służby. Użyty w powołanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że tego typu działania mają charakter fakultatywny i zostały pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola w takich przypadkach dotyczy zatem procesu wydania decyzji (spełnienia przez organ wymogów proceduralnych), ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu czy wszechstronności oceny faktów. Dotyczy ona jedynie tej części treści decyzji uznaniowej, która powiązana jest z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi, nie obejmuje zaś tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (rozumienia celowości administracyjnej czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. Kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do decyzji uznaniowej. (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 130/10). Sądy administracyjne nie są natomiast uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (realizacji określonej polityki stosowania prawa administracyjnego) (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 301/11).

Prawidłowe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wymaga wykazania, że rozwiązanie z policjantem stosunku służbowego nastąpiło z uwagi na ważny interes służby. W powołanym artykule i innych przepisach ustawy nie zdefiniowano określenia "ważny interes służby". Nie zawarto tam też żadnych wskazówek dotyczących interpretacji tego pojęcia. Oznacza to, że istnienie przesłanki "ważnego interesu służby" musi być rozważane na tle stanu faktycznego określonej sprawy. Niezbędne jest przy tym wykazanie realnie istniejącej przyczyny lub szeregu okoliczności czy zdarzeń świadczących łącznie o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie nie jest możliwe. Stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych ani innych zachowań zawinionych lub niezgodnych z prawem. Może być ono również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta w służbie lub poza nią, o ile takie zachowanie uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów (wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 1999 r. sygn. akt II SA 426/99, LEX 47389). Pojęcie ważnego interesu służby można również łączyć z koniecznością realizacji przez struktury policyjne podstawowych zadań Policji, o których mowa w ustawie (wyrok NSA z dnia 16 marca 1995 r., sygn. akt II SA 1802/94). Ważny interes służby obejmuje więc przyczyny zarówno obiektywne (wynikające z obiektywnej sytuacji) jak i subiektywne. Może on mieć też charakter mieszany, jednak nieobjęty zakresami ustawodawczymi innych przepisów regulujących odrębne przesłanki zwolnieniowe (wyrok NSA z dnia 3 września 1993 r. sygn. akt II SA 1645/93 i z dnia 3 kwietnia 2000 r. sygn. akt II SA 2629/99). Na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji można tym samym rozwiązać stosunek służbowy z policjantem, który w ocenie przełożonych nie powinien pełnić służby z przyczyn pozamerytorycznych, ale nie można zwolnić go ze służby na innej fakultatywnej lub obligatoryjnej podstawie prawnej określonej w ustawie o Policji.

W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do wyjaśnienia, czy w aktualnym stanie faktycznym, skarżąca może pełnić służbę w Policji i czy nie przeciwstawia się temu "ważny interes służby".

Organ Policji ustalił, że skarżąca cierpi na schorzenia wywołujące długotrwałą absencję chorobową, co wywiera negatywny wpływ na wykonywanie przez nią obowiązków służbowych. Zaistniała sytuacji nie ma charakteru krótkotrwałego i organ nie jest w stanie przewidzieć jak długo ten stan rzeczy będzie trwał. W ostatnich 3 latach funkcjonariuszka przez ponad 500 dni przebywała na zwolnieniach lekarskich. Zwolnienia te, co potwierdzana bezspornie materiał aktowy sprawy, wydane zostały przez lekarzy równych specjalności, m.in. medycyny sportowej i alergologa, ortopedy. To z kolei nie pozwala przyjąć argumentacji strony podkreślającej w skardze główny związek absencji chorobowej z traumatycznymi przeżyciami skarżącej. Absencja chorobowa wymienionej, datowana od stycznia 2012 r., nie powoduje niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, czego dowodem jest orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] [...] marca 2014 r. Trzykrotne w opiniach służbowych wytykano skarżącej niespełnianie wymagań dyspozycyjności, zaś w opinii z dnia [...] listopada 2010 r. dodatkowo brak należytej organizacji pracy i samodzielności. Nadto w postępowaniu dyscyplinarnym zakończonym ostatecznym orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]r. utrzymano w mocy orzeczenie wymierzające skarżącej karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby.

Podejmując decyzję w przedmiotowej sprawie organy Policji nie mogły pominąć, iż skarżąca w sposób budzący słuszne wątpliwości organu wykorzystywała zwolnienia lekarskie. Uczestnicząc w trakcie ich trwania w występach publicznych, bez względu na to, czy czyniła to w celach zarobkowych, czy też w ramach zainteresowań i upubliczniając ten fakt, skarżąca niewątpliwie nie utrwala w społeczeństwie pozytywnego wizerunku Policji, jako formacji korzystającej z szeregu przywilejów pracowniczych. Przeciwnie, jak wynika z załączonych w aktach administracyjnych wydruków komentarzy do publikowanych artykułów, tego typu postępowanie spotkało się z krytyką opinii publicznej i utrwala stereotyp policjanta nadużywającego przysługujących mu praw pracowniczych. Przy czym, nie sposób polemizować z poglądami nauki mówiącymi o terapeutycznej roli muzyki. Trudno jednak za czynna formę terapii muzycznej (konwencjonalnej) uznać występy stricte estradowe na imprezach masowych.

Znamienne jest także i to, że przedkładane przez skarżącą kolejne zwolnienia lekarskie nie rokowały poprawy zaistniałego stanu rzeczy. W ostatnim okresie skarżąca (od [...] maja 2014 r. do dnia zwolnienia ze służby, tj. [...] lipca 2014 r.) ponownie przebywała na zwolnieniach lekarskich. Postępowanie funkcjonariuszki zdaje się wskazywać, iż służba w Policji stanowi dla niej zbyt duże obciążenie psychiczne. To z kolei tylko utwierdza organ w przekonaniu, że skarżąca w przyszłości nie będzie w sposób oczekiwany przez przełożonych realizowała obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku.

Powyższe w ocenie organu, ale też i Sądu, jednoznacznie wskazuje, że skarżąca nie jest w stanie podporządkować się dyscyplinie służbowej, co w sposób negatywny wpływa na realizację zadań jednostki organizacyjnej, w której pełni służbę. Postępowanie skarżącej działa demotywująco na pozostałych funkcjonariuszy, albowiem dezorganizuje pracę oraz obarcza ich zwiększonym wymiarem obowiązków służbowych. Także Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów województwa [...] uznał argumentację organu Policji za zasadną i działając na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, przychylił się do zwolnienia skarżącej ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 powołanej ustawy.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że Sąd nie kwestionuje w żaden sposób ważności wystawianych zwolnień lekarskich, ani też nie przeczy potrzebie ich wystawienia, nie ulega jednak wątpliwości, że okres pozostawania na zwolnieniach lekarskich jest znaczny i niewątpliwie wpływa nie tylko na sposób pełnienia służby przez skarżącą ale również, co wykazał organ, dezorganizująco wpływa na pracę Ogniwa Ruchu Drogowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej w [...]. Długotrwała nieobecność skarżącej wiąże się z koniecznością obciążania innych funkcjonariuszy pracą, którą miałby wykonywać skarżąca, przez co dochodzi do kumulacji zadań wykonywanych przez jedną osobę. Oczywiście proces leczenia choroby powinien łączyć się ze zrozumieniem przełożonych. Jednakże w niniejszej sprawie długotrwałe leczenie skarżącej, nie przynosi zamierzonych rezultatów, przez to utrudnia wykonywanie ustawowych zadań Policji i legitymuje organ do sięgnięcia po radykalne rozwiązania.

Sąd w pełni podziela również pogląd organu, że niezwykle istotne z punktu widzenia interesu służby, zwłaszcza patrząc przez pryzmat przywilejów, z których korzystają policjanci, jest to, aby osoby pełniące służbę w Policji w sposób należyty wykonywały przydzielone im obowiązki. Tymczasem skarżąca z uwagi na stan zdrowia, czy też inne przyczyny losowe, wykazuje brak dyspozycyjności, który niezależnie od ich przyczyny, jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby. Dlatego też okoliczność ta oraz inne wskazane powyżej okoliczności organ słusznie potraktował jako sprzeczne z ważnym interesem służby, utożsamianym z interesem społecznym, a tym samym zasadnie rozwiązał ze skarżącą stosunek służbowy nadając decyzji zwolnieniowej rygor natychmiastowej wykonalności. Zastosowanie art. 108 § 1 k.p.a. uzasadnia konieczność szybkiego usprawnienia działania komórki organizacyjnej, w której służyła skarżąca, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę, iż absencja chorobowa skarżącej systematycznie się powiększała coraz dotkliwiej utrudniając wykonywanie zadań ww. Ogniwa Ruchu Drogowego.

W ocenie Sądu, zarówno organ I, jak i II instancji przeprowadził w sprawie prawidłowe i wystarczające postępowanie, zgromadził niezbędne dowody, wyjaśnił stan faktyczny w sprawie i na takiej podstawie wydał rozstrzygnięcie, które w sposób wyczerpujący uzasadnił.

Odnosząc się do zarzutu skargi, iż organ orzekający nie wziął pod uwagę trudnej sytuacji rodzinnej i materialnej skarżącej należy stwierdzić, iż art. 45 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie wprowadza tego typu przesłanki jako warunku wydania decyzji zwolnieniowej. Choć należy takie okoliczności brać pod uwagę kierując się dyspozycja art. 7 k.p.a., to jednak w realiach niniejszej sprawy słuszny interes strony nie przemawia za przyznaniem mu prymatu nad ważnym interesem służby, tożsamym z interesem publicznym. Nawiązując stosunek służbowy funkcjonariusz Policji uzyskuje gwarancje trwałości zatrudnienia pod warunkiem jednak poddania się rygorom wynikających z pełnienia służby w tej formacji mundurowej. Jeżeli owe rygory służby, a są nimi m.in. gotowość do pełnienia służby, podporządkowanie przełożonym w procesie realizacji zadań, dyspozycyjność, nie są przez funkcjonariusza przestrzegane, choćby z powodów rodzinnych, to nie ma usprawiedliwionych podstaw do pozostawania go w służbie publicznej.

Reasumując, w niniejszej sprawie organy orzekające nie naruszyły wymienionych w skardze przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo oceniły materiał dowodowy, dały temu wyraz w uzasadnieniu decyzji i wskazały, iż w stosunku do skarżącej zachodzi przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Stąd też wydane decyzje odpowiadają prawu.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.