Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 167/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Sędziowie: NSA Anna Orłowska WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Zakładu Karnego [...] orzeczeniem Nr [...] z dnia 4 stycznia 2007r. wymierzył L. S. karę wydalenia ze służby w związku z uznaniem go winnym popełnienia przewinień dyscyplinarnych polegających na tym, że:

1. nie dopełnił obowiązków funkcjonariusza wynikających ze złożonego ślubowania, a także przepisów ustawy oraz przepisów wydanych na jej podstawie, przez to, że będąc zobowiązanym do powrotu do pełnienia służby w dniu 13 października 2005 roku, po zakończeniu czynności wynikających z osobistego wezwania Komendy Powiatowej Policji w K. z dnia 07 października 2005 roku, w sprawie złożenia zeznań w charakterze świadka, nie powrócił do służby, przez co nie dopełnił obowiązku określonego w art.58 ust.1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 roku o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 z późń. zmianami ), w zakresie postępowania zgodnie ze złożonym ślubowaniem, w którym zobowiązał się m.in. do przestrzegania prawa, a także obowiązku wynikającego z § 6 Zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 września 1997 roku w sprawie zasad ustalania rozkładu czasu służby funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.Urz. MS Nr 4, poz.39), czym naruszył dyscyplinę służbową, tj. o wyczerpanie dyspozycji określonej wart. 125 ust.3 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej.

2. po zakończeniu w dniu 3 października 2005 roku spaceru osadzonych, nie sprawdził placu spacerowego i znajdujących się tam zabezpieczeń techniczno-ochronnych, a także nie dokonał sprawdzenia czy na tym placu nie znajdują się przedmioty niebezpieczne lub niedozwolone, przez co nie dopełnił obowiązku określonego w art. 58 ust.1 ustawy o Służbie Więziennej w zakresie postępowania zgodnie ze złożonym ślubowaniem, w którym zobowiązał się m.in. do przestrzegania prawa, a także obowiązku wynikającego z § 34 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 października 2003 roku, w sprawie sposobów ochrony jednostek organizacyjnych Służby Więziennej (Dz.U. Nr 194, poz. 1902), czym naruszył dyscyplinę służbową, tj. o wyczerpanie dyspozycji określonej w art.125 ust.3 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej.

W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji przedstawił przebieg całego postępowania dyscyplinarnego.

Poczynione w oparciu o obszerny materiał dowodowy, w tym zwłaszcza zeznania świadków ustalenia faktyczne stanowiły zaś przesłankę przyjęcia, iż obwiniony dopuścił się zarzucanych mu czynów. W tym stanie rzeczy po przeprowadzeniu rozmowy i wysłuchaniu obwinionego w dniu 02 stycznia 2007 roku, działając na podstawie art. 126 ust. 1 pkt 9 ustawy o Służbie Więziennej organ wymierzył mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.

Orzeczeniem z dnia 31 stycznia 2007r. Nr [...] Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej [...] po rozpoznaniu na rozprawie zażalenia L. S. orzekł o zmianie zaskarżonego orzeczenia w ten sposób, że uwzględnił zażalenie ukaranego w zakresie zarzutów co do nie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego określonego w pkt 1 i uchylił orzeczenie w tym zakresie oraz umorzył postępowanie, zaś w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy.

Odnosząc się w uzasadnieniu do faktu popełnienia przez L. S. przewinienia dyscyplinarnego określonego w pkt 1 orzeczenia z dnia 4 stycznia 2007r. Sąd Dyscyplinarny stwierdził, że brak możliwości jednoznacznego ustalenia winy ukaranego za nieobecność w służbie w dniu 13 października 2005 r. uniemożliwia, wyciągnięcie wobec niego konsekwencji służbowych i dyscyplinarnych.

Sąd Dyscyplinarny nie uwzględnił natomiast zażalenia ukaranego w części dotyczącej popełnienia przezeń przewinienia dyscyplinarnego opisanego w pkt 2 sentencji orzeczenia z dnia 4 stycznia 2007r.

Zdaniem Sądu, popełnienie przez ukaranego przewinienia dyscyplinarnego tj. nie sprawdzenie placu spacerowego po zakończeniu spacerów osadzonych w dniu 03 października 2005 roku w pełni zostało w toku postępowania dyscyplinarnego wykazane i udowodnione.

Organ stwierdził, że wbrew twierdzeniom ukaranego przepisy obowiązujące wewnątrz Zakładu Karnego w S. nie są niejednoznaczne. Czynności sprawdzenia pola spacerowego znane są wszystkim funkcjonariuszom działu ochrony. Wynikają one z tzw. instrukcji spacerowego, a nadto były one i są tematem szkoleń w [...] zakładzie, jak i w szkole Służby Więziennej - uczestniczył w nich również ukarany. Wskazano przy tym, że działania sprawdzające polegają na dokładnym sprawdzeniu zabezpieczeń techniczno-ochronnych pola spacerowego takich jak ogrodzenia siatki, zamki, centrina itp. Praktyka, która potwierdzałaby prawidłowość działań ukaranego nie była ani utrwalona ani też w ogóle nie miała w zakładzie miejsca, co potwierdziły złożone w trakcie rozprawy zeznania Kierownika Działu Ochrony ZK w S.

Zwrócono przy tym uwagę na, że najistotniejsza w tej kwestii jest tzw. zależność czasowa wykonywanej czynności - właściwe przepisy prawa wyraźnie wskazują, że owe sprawdzenie ma być dokonane po zakończeniu spacerów, co - zdaniem Sądu Dyscyplinarnego - następuje z chwilą wyprowadzenia grupy osadzonych z pola spacerowego i jej sprowadzeniu do właściwego oddziału mieszkalnego. Stwierdzono przy tym, że ukarany tego nie uczynił twierdząc, że czynności te wykonywał w momencie wyprowadzania grupy z pola spacerowego. Zwrócono również uwagę na symptomatyczne stanowisko ukaranego w powyższej kwestii, który raz stwierdzał, że sprawdzenia pola spacerowego dokonał, potem zaś, że nie miał takiego obowiązku.

Sąd Dyscyplinarny nie podzielił również zarzutów zażalenie w części dotyczącej wymiaru kary dyscyplinarnej, pomimo bowiem uchylenia orzeczenia w części dotyczącej naruszenia dyscypliny służbowej opisanego w pkt. 1 sentencji zaskarżonego orzeczenia, ukaranemu należało wymierzyć karę dyscyplinarną określoną art. 126 ust.1 pkt. 9 Ustawy o Służbie Więziennej tj. wydalenie ze służby. Wskazano, że zgodnie z § 3 ust. 2 regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy SW wymiar kary dyscyplinarnej powinien ponadto uwzględniać mi. in. : fakt czy w stosunku do funkcjonariusza jest już orzeczona kara dyscyplinarna. Wobec L. S. wykonywana była kara dyscyplinarna ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby.

Opisane w zaskarżonym orzeczeniu dyrektywy wymiaru kary okoliczności tzw. łagodzące oraz obciążające pozwalają w przedmiotowej sprawie stwierdzić, że ukarany prawomocnie funkcjonariusz, ostrzegany o niepełnej przydatności w służbie nie wykorzystał okresu próby popełniając kolejne naruszenie dyscypliny służbowej ( i to w zakresie czynności gwarantujących porządek i bezpieczeństwo w jednostce penitencjarnej). Taki stan rzeczy implikuje, zdaniem Sądu Dyscyplinarnego, konieczność wymierzania kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.

Skargę na powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku złożył L. S. wnosząc o jego uchylenie w zakresie pkt 2 i 3 i zarzucając mu, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. naruszenie prawa procesowego (art. 7, 75 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a.), polegające na dowolnym, a nie swobodnym rozpatrzeniu materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych ( § 2 pkt 2 regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej, art. 80 k.p.a.), przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a polegającego na ustaleniu, że zebrany materiał dowodowy daje podstawę do uznania, iż skarżący dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej opisanej w pkt 2 sentencji orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego

2. naruszenie prawa materialnego - § 34 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 października 2003 r., w sprawie sposobów ochrony jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, poprzez jego błędną interpretację.

Zdaniem skarżącego, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie stanowi podstawy dla uznania, iż skarżący dopuścił się wskazanego przewinienia.

Skarżący podniósł, że zgodnie z zasadą ogólną dochodzenia prawdy obiektywnej organ prowadzący postępowanie jest obowiązany zbadać wszechstronnie sprawę, w szczególności - w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć z urzędu cały materiał dowodowy. Powołał się przy tym na orzecznictwo, gdzie wskazano, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.).

Przepis § 34 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej stanowi katalog obowiązków funkcjonariusza dozorującego spacery osadzonych, w tym do tych obowiązków należy sprawdzenie, przed rozpoczęciem spaceru przez osadzonego lub grupę osadzonych oraz po zakończeniu spacerów w danym dniu, placu spacerowego i znajdujących się tam zabezpieczeń techniczno-ochronnych, a także sprawdzenie, czy na placu me znajdują się przedmioty niebezpieczne lub niedozwolone.

Skarżący podkreślił, że w w/w przepisie ustawodawca wskazał konkretny czas na dokonanie czynności sprawdzania placu spacerowego' oraz zabezpieczeń technicznoobronnych używając sformułowania "przed rozpoczęciem spaceru oraz po zakończeniu spacerów w danym dniu". Zdaniem skarżącego literalne brzmienie tego przepisu wskazuje, iż skarżący zobowiązany był do wymienionych czynności po zakończeniu spaceru tylko o tyle, o ile spacer skazanych, który nadzorował był ostatnim w danym dniu. Wbrew twierdzeniom organów postępowania dyscyplinarnego, w książkach ruchu z oddziału I oraz oddziału V zawarte są wpisy o odbytych spacerach w tym dniu, które nastąpiły po spacerze nadzorowanym przez skarżącego. W Zakładzie Karnym w S. spacery odbywane są od godz. 9 do godz. 17. Skarżący stwierdził, że w dniu 3 października 2005 r. skarżący pełnił służbę do godz. 15, wobec czego zasady logiki wskazują, iż potencjalne spacery mogły wystąpić u tego "spacerowego", który danego dnia pełni służbę do godz.17, a wtedy ten funkcjonariusz "po zakończeniu spacerów w danym dniu" winien był dokonać czynności sprawdzających na placu.

Skarżący stwierdził również, że w ramach obowiązków wymienionych w § 34 rozporządzenia dokonał sprawdzenia placu spacerowego po ogłoszeniu skazanym o zakończeniu spaceru - tj. przeszedł za skazanymi dookoła i sprawdził czy nie pozostawiono niedozwolonych lub niebezpiecznych narzędzi, dokonał także sprawdzenia siatki ogrodzeniowej. Były to rutynowe czynności, wykonywane przez skarżącego podczas każdego spaceru.

Skarżący podkreślił też, że czym innym były działania sprawdzające podejmowane przez skarżącego po ogłoszeniu skazanym o zakończeniu spaceru, a czym innym wyraźnie określony w pkt 1 § 34 cytowanego regulaminu obowiązek sprawdzania placu spacerowego wraz zabezpieczeniami techniczno-obronnymi po zakończeniu spacerów w danym dniu.

W skardze powołano się również na przepisy regulujące sposób, w jaki winno być prowadzone postępowanie dowodowe w sprawie, w tym § 13 pkt 1 regulaminu dyscyplinarnego, w myśl którego prowadzący postępowanie dyscyplinarne zbiera dowody i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, a nadto na art. 7, 75 i 77 § 1 k.p.a.

Zdaniem skarżącego wynikające z cytowanych wyżej przepisów obowiązki zostały naruszone, chociażby poprzez nie zabezpieczenie i nie przeprowadzenie obiektywnego dowodu w postaci filmu z kamery obejmującej place spacerowe, a także nieuwzględnienie wniosku skarżącego o przeprowadzenie wyrysu pola obserwacji, które było w zasięgu świadka A. Ś.

Powyższe wnioski dowodowe służyły weryfikacji wiarygodności jego zeznań, albowiem skarżący miał uzasadnione obawy co do obiektywizmu świadka, a także wpływu, który świadek ten wywierał na inne osoby uczestniczące w postępowaniu w celu zgromadzenia niekorzystnych dla skarżącego zeznań. Mimo istnienia uzasadnionych przesłanek dla uzupełnienia materiału dowodowego, Sąd Dyscyplinarny wbrew postanowieniom § 42 cytowanego regulaminu nie przeprowadził postępowania dowodowego co do istoty sprawy.

W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia było orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej podjęte na podstawie art. 125 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761, z późn. zm., zwana dalej ustawą) i na podstawie art. 126 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Pierwszy z tych przepisów określa, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest niedopełnienie obowiązków funkcjonariusza wynikających ze złożonego ślubowania, a także przepisów niniejszej ustawy oraz przepisów wydanych na jej podstawie. Obowiązek taki wynika wprost z art. 58 ust. 1 powołanej ustawy.

Z kolei art. 126 ust. 1 pkt 9 ustawy stanowi, że funkcjonariuszowi Służby Więziennej może być wymierzona kara wydalenia ze służby.

W związku z tym przedmiotem sądowej kontroli jest ustalenie czy w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego udowodniono czy miało miejsce niedopełnienie obowiązków funkcjonariusza, o których mowa w art. 58 ust. 1 ustawy oraz czy orzeczona kara jest adekwatna do stopnia zawinienia, jak i popełnionego przewinienia.

W ocenie Sądu w prowadzonym postępowaniu, w oparciu o obszerny materiał dowodowy, w tym zwłaszcza zeznania świadków, w sposób nie budzący wątpliwości udowodniono, że L. S. dopuścił się zarzucanego mu czynu. Zdaniem Sądu potwierdzenia to również stanowisko, jakie reprezentował skarżący w toku postępowania dyscyplinarnego, jak również w skardze.

Podstawowym obowiązkiem każdej osoby pozostającej w stosunku służbowym jest wykonywanie powierzonych jej obowiązków. W przypadku skarżącego w dniu 3 października 2005 roku takim obowiązkiem było wykonanie czynności, o których mowa w § 34 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 października 2003r. w sprawie sposobów ochrony jednostek organizacyjnych Służby Więziennej ( Dz. U. nr 194, poz. 463 ze zm.). Przepis ten stanowi, że do obowiązków funkcjonariusza dozorującego spacery osadzonych ( tzw. spacerowy ) należy m.in. sprawdzenie, przed rozpoczęciem spaceru przez osadzonego lub grupę osadzonych oraz po zakończeniu spacerów w danym dniu, placu spacerowego i znajdujących się tam zabezpieczeń techniczno-ochronnych, a także sprawdzenie czy na placu nie znajdują się przedmioty niebezpieczne i niedozwolone.

W przypadku skarżącego, pełniącego w dniu 3 października 2005 roku obowiązki spacerowego jego obowiązkiem było sprawdzenie placu spacerowego nr 4 Zakładu Karnego w S. po zakończeniu spaceru, co miało miejsce ok. godz. 14:25. Organy orzekające w sprawie, powołując się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zgodnie twierdzą, że skarżący tego obowiązku nie wykonał. Sąd dyscyplinarny podał, powołując się na treść przepisów prawa, że wynika z nich wyraźnie, że sprawdzenie pola spacerowego ma być dokonane po zakończeniu spacerów, a następuje to z chwilą wyprowadzenia grupy osadzonych z placu spacerowego i jej sprowadzeniu do oddziału mieszkalnego. Jak wskazał Sąd Dyscyplinarny tego skarżący nie uczynił, twierdził natomiast, że czynności sprawdzenia pola wykonał w trakcie wyprowadzania grupy z pola spacerowego.

Z powyższym stanowiskiem Sądu Dyscyplinarnego Sąd rozpoznający skargę w pełni się zgadza. Z wykładni językowej wspartej wykładnią celowością § 34 pkt 1 rozporządzenia w sprawie sposobów ochrony jednostek organizacyjnych Służby Więziennej wynika bowiem, że jedynie w przypadku każdorazowego sprawdzenia placu spacerowego po zakończeniu każdego spaceru można osiągnąć skutek w postaci zabezpieczenia placu w sposób, o którym mowa w cytowanym przepisie, a co z kolei pozwala na wprowadzenie na plac spacerowy kolejnej grupy osadzonych. Należy tez zauważyć, że w sytuacji, gdy zgodnie z § 34 pkt 5 powołanego wyżej rozporządzenia obowiązkiem spacerowego jest również dozorowanie osadzonych w czasie spaceru i egzekwowanie wymogów w zakresie porządku i bezpieczeństwa, naturalną konsekwencją powyższego jest sprawdzenie przez niego pola po zakończeniu spaceru.

Nadto zdaniem Sądu, sprawdzenie placu spacerowego i jego efekt stanowi nadto element oceny postępu skazanych w resocjalizacji - ewentualne pozostawienie bowiem na placu spacerowym np. przedmiotów niedozwolonych stanowi naruszenie porządku wewnętrznego zakładu karnego, a co za tym idzie dyscypliny obowiązującej osadzonych.

Sąd nie może się przy tym zgodzić ze stanowiskiem skarżącego, jakoby wykonanie w/w obowiązku poprzez obejrzenie pola spacerowego w trakcie wyprowadzania osadzonych z placu spacerowego było prawidłowe. Zauważyć bowiem należy, że nie można w sposób prawidłowy jednocześnie dozorować osadzonych i dokonywać sprawdzenia placu spacerowego w sposób zgodny z § 34 pkt 1 rozporządzenia. Tym samym też, osiągnięcie w takim przypadku skutku w postaci pełnego zabezpieczenia pola spacerowego nie jest, zdaniem Sądu, możliwe.

W świetle powyższego nie zasługują też na aprobatę twierdzenia skarżącego, że czym innym były działania sprawdzające podejmowane przez niego po ogłoszeniu skazanym o zakończeniu spaceru, a czym innym określony w pkt 1 § 34 cytowanego regulaminu obowiązek sprawdzania placu spacerowego wraz zabezpieczeniami po zakończeniu spacerów w danym dniu. Zauważyć przy tym należy, że wielokrotnie w toku całego postępowania skarżący zmieniał swojej stanowisko w sprawie twierdząc raz, że nie ciążył na nim obowiązek sprawdzenia pola spacerowego w dniu 3 października 2005r., a następnie, że obowiązek ten wykonał. Z kolei na przeprowadzonej w Sądzie Dyscyplinarnym w dniu 31 stycznia 2007r. rozprawie skarżący stwierdził, że podjętych przez niego czynności sprawdzających plac spacerowy nie można było zaliczyć do sprawdzenia pola.

Odnosząc się z kolei do twierdzenia, że skarżący dokonywał sprawdzenia placu spacerowego zgodnie z panującą w Zakładzie Karnym w S. praktyką, to nie znalazło ono potwierdzenia w zebranym przez organy materiale dowodowym sprawy. Pytany na tę okoliczność na przeprowadzonej w Sądzie Dyscyplinarnym w dniu 31 stycznia 2007r. rozprawie świadek E. S. pełniący funkcję Kierownika Działu Ochrony Zakładu Karnego w S. zeznał, że praktyka, o której mówił skarżący nie była stosowana - nie wyznaczano dodatkowego funkcjonariusza do sprawdzania pół spacerowych po zakończeniu spacerów w danym dniu, bowiem każdy funkcjonariusz musiał sprawdzać przydzielony mu plac spacerowy zgodnie z instrukcją spacerowego.

W tym stanie rzeczy, w sytuacji, gdy bezsporne jest w sprawie, że skarżący popełnił zarzucane mu przewinienie - znajduje to, jak podano wyżej potwierdzenie również w reprezentowanym przez skarżącego stanowisku w sprawie - stawiane przez niego i jego pełnomocnika zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego ( art. 7, 75, 77 § 1 i 80 k.p.a.) nie mogły zasługiwać na uwzględnienie. Należy przy tym zauważyć, że nie można uznać za wadliwe odmowy przeprowadzenia przez organy orzekające w niniejszej sprawie wnioskowanych dowodów w sytuacji, gdy dana okoliczność została już stwierdzona innymi dowodami ( art. 78 § 2 k.p.a.). Uwzględniając całokształt stanu normatywnego oraz stan faktyczny sprawy w ocenie Sądu jednoznacznie można uznać, iż prowadzone postępowanie dyscyplinarne przeprowadzone zostało w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości patrząc przez pryzmat prowadzenia postępowania zgodnie z obowiązującymi w dacie orzekania przepisami proceduralnymi.

Reasumując powyższe Sąd stwierdza, że wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej było uzasadnione. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej przy wymiarze kary dyscyplinarnej bierze się pod uwagę w szczególności: rodzaj i wagę przewinienia, okoliczności, w jakich zostało popełnione, pobudki czynu, stopień winy, zachowanie się obwinionego przed i po popełnieniu przewinienia, okres pozostawania w służbie i opinię służbową; w myśl ust. 2 przedmiotowego artykułu uwzględniać nadto należy skutki przewinienia, fakt wcześniej orzeczonej kary dyscyplinarnej oraz popełnienie przewinienia pod wpływem alkoholu lub innego środka odurzającego. Organy administracji w swoich orzeczeniach wskazały jakimi względami kierowały się przy orzekaniu kary, uwzględniając przy tym fakt, że wobec L. S. wykonywana była kara dyscyplinarna ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby. Dlatego też ich działanie w tym zakresie pozostawało w granicach obowiązujących przepisów prawa.

Z tych względów, Sąd na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.