Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2409/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: § 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. D. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 113/19 w sprawie ze skargi M. K.-K. i B. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2018 roku nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 marca 2019 r. sygn akt II SA/Ol 113/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. K.-K. i B. K., uchylił decyzję [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] oraz zasądził od Wojewody [...] na rzecz skarżących solidarnie kwotę 997 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Poddaną kontroli Sądu I instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. Wojewoda uchylił w całości decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego o powierzchni zabudowy - 139,30 m², powierzchni użytkowej - 552,15 m² oraz kubaturze - 2103,00 m³ (kategoria obiektu budowlanego - XIII) na dz. nr [...],[...] w [...] przy ul. [...].

Organ wyjaśnił, że dotychczas organ I instancji wydał w niniejszej sprawie trzy decyzje o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem inwestora, (tj. decyzję z dnia [...] lutego 2017 r., decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r. i decyzję z dnia [...] lipca 2018 r.), jednak wszystkie te decyzje zostały uchylone przez Wojewodę

Wojewoda wyjaśnił, że teren inwestycji objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w [...] przy ul. [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Olecku nr ORN.0007.40.2016 z dnia 25 maja 2016 r. i zlokalizowany jest na terenie oznaczonym jako 1MU. Wyjaśnił, że w § 12 ust. 2 pkt 1 planu wskazano na możliwość zabudowy w granicy z sąsiednią działką budowlaną, co oznacza, że w świetle § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.; zwanego dalej: r.w.t.; w brzmieniu obowiązującym na dzień sprzed zmiany dokonanej 1 stycznia 2018 r.) projektowany budynek może być usytuowany bezpośrednio przy granicy z działką nr [...], gdy spełni wymagania przepisów techniczno-budowlanych określone m.in. w § 13, § 60 i § 271-273 r.w.t. W ocenie Wojewody, w niniejszej sprawie nie jest jednak spełniony warunek wynikający z § 13 r.w.t., gdyż odległość projektowanego budynku od innych obiektów, umożliwiająca naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, została w sposób nieuprawniony ustalona jak dla zabudowy śródmiejskiej, podczas gdy teren inwestycji nie leży w strefie zabudowy śródmiejskiej i nie może skorzystać ze zmniejszenia parametrów zacieniania oraz nasłonecznienia.

Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 21 marca 2019 r. sygn akt II SA/Ol 113/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił ww. Decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2018 r.

Sąd I instancji stwierdził, że w planie obejmującym teren inwestycji nie przewidziano obszarów zabudowy śródmiejskiej, wobec czego kwalifikowanie terenu inwestycji do tego rodzaju zabudowy musi odbywać się z uwzględnieniem tej części definicji, zawartej w § 3 pkt 1 r.w.t, która odnosi się do obszaru "zgrupowanej intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne centrum miasta lub dzielnicy miasta". Zdefiniowany w tym przepisie termin "zabudowa śródmiejska" bazuje na dwóch zasadniczych elementach, które decydują o uznaniu danej zabudowy za "śródmiejską". Po pierwsze, zabudowa ta musi mieć charakter intensywny, to znaczy typowy dla charakteru, wielkości i cech zabudowy danego miasta (np. zgrupowanie zabudowań w wielkomiejskiej aglomeracji jest znacznie większe niż mieście małym lub średnim). Po drugie, zabudowa ta musi znajdować się na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, przy czym nie chodzi tu o kryterium formalne (położenia na terenie dzielnicy "Śródmieście" lub terenu miejskiego ściśle centralnego), lecz o kryterium funkcji zabudowy, która - zgodnie z dalszą częścią definicji - ma "faktycznie" stanowić centrum miasta lub centrum dzielnicy miasta.

W ocenie Sądu, teren inwestycji spełnia ww. elementy definicji zabudowy śródmiejskiej. Zabudowa ul. [...], przy której planowana jest ta plombowa inwestycja, jak również ulic sąsiednich ma charakter intensywny, typowy dla charakteru, wielkości i cech zabudowy miasta [...]. Za konstatacją taką przemawia przede wszystkim, podnoszona przez skarżących okoliczność, ustalenia w uchwalonym dla tego terenu planie wskaźników dla projektowanych obiektów: max. wskaźnik intensywności zabudowy, max. wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokość zabudowy, wskazanie możliwości zabudowy w granicy z sąsiednią działką budowlaną (co umożliwia kontynuację istniejącej przy ulicy zabudowy szeregowej w zwartej pierzei). Przyjętej oceny nie może niweczyć sam fakt występowania po drugiej stronie ulicy ciągów garażowych, skoro jak podali skarżący, a co nie zostało skutecznie zakwestionowane przez strony, zarówno na tej ulicy, jak i w bezpośrednim jej sąsiedztwie znajdują się charakterystyczne dla funkcjonalnego śródmieścia punkty usługowe i użyteczności publicznej tj. przychodnia NZOZ, placówka bankowa, biblioteka gminna z siedzibami stowarzyszeń i Warsztatami Terapii Zajęciowej oraz dwie placówki aptek, punkty usługowe, handlowe i gabinety lekarskie, kancelaria prawna itp. ulokowane w parterach budynków istniejących w pierzei ulicy, przy której planowana jest inwestycja. Przeciwko zakwalifikowaniu terenu inwestycji do zabudowy śródmiejskiej nie może przemawiać także formalne wyodrębnienie śródmieścia w uchwale Rady Miasta dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego innego terenu. Kwalifikacja ta dokonywana jest bowiem w oparciu o kryterium funkcji zabudowy, a nie o kryterium formalne.

Wbrew twierdzeniom Wojewody, w niniejszej sprawie nie doszło także do naruszenia § 12 ust. 2 r.w.t. ze względu na usytuowanie projektowanej inwestycji w odległości 13 cm od granicy. W § 12 ust. 2 r.w.t mowa jest o sytuowaniu budynku "bezpośrednio przy granicy" a nie "w granicy". W okolicznościach niniejszej sprawy warunek ten należy uznać za spełniony, skoro jak wynika z wyjaśnień skarżących, a co znajduje potwierdzenie w projekcie budowlanym, w poziomie ław fundamentowych projektowanego budynku na działce nr [...], elementy budynku projektowanego (ławy fundamentowe) są posadowione bezpośrednio przy granicy działki nr [...], z zachowaniem niezbędnej "odsadzki" tj. odległości od krawędzi ławy fundamentowej przy murowaniu ściany piwnic.

Podstawy do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie mogło stanowić niespełnienie przez projektowaną inwestycję wymagań art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., czego wyrazem miałoby być naruszenie uzasadnionych interesów właścicieli działki sąsiedniej nr [...] wynikających z prawa własności w odniesieniu do "wystających" elementów budynku istniejącego. Wynikający z art. 35 ust. 1 p.b. zakres badania dokumentacji przez organy administracji architektoniczno-budowlanej jest ograniczony i skupia się wokół kwestii wynikających wprost z obowiązujących w tym zakresie przepisów. Organy te, w ramach postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę nie mogą rozstrzygać spraw cywilnych, a w tym tych związanych z usunięciem skutków naruszenia prawa własności.

W skardze kasacyjnej R. D. J. zaskarżył ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie:

1. § 3 pkt. 1 r.w.t. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z zabudową śródmiejską., co skutkowało niewłaściwym zastosowaniem § 13 ust. 4 r.w.t. co pozwala na zmniejszenie odległości między budynkami wynoszącą z 5.5 m, a nie 9,0 m., a w konsekwencji wydanie pozwolenia na budowę;

2. § 12 ust. 2 r.w.t. poprzez błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, iż w ustalonym stanie faktycznym nie doszło do jego naruszenia, co pozwala na wydanie pozwolenia na budowę według przedłożonego projektu budowlanego;

3. art. 5 ust 1 pkt 9 p.b. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że w ustalonym stanie faktycznym nie dojdzie do naruszenia uzasadnionych interesów właścicieli działki sąsiedniej nr [...], gdzie prawidłowa wykładania ww. przepisu prowadzi do całkiem odmiennych wniosków;

4. art. 41 p.p.s.a przez odebranie głosu R. D. J. po ustanowieniu przez niego na rozprawie pełnomocnika w osobie matki I. G. J., co miało wpływ na skuteczność obrony uczestnika postępowania i jego aktywny udział w postępowaniu;

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji błędnie przyjął, iż teren projektowanej inwestycji leży w obszarze zabudowy śródmiejskiej w rozumieniu § 3 pkt. 1 r.w.t.

W załączniku nr 2 do uchwały w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawarte są informacje odnośnie rozstrzygnięcia uwag przedmiotowego terenu: "Ustalenia planu nie podważają w żaden sposób prawomocności zabudowy zlokalizowanej na działce nr [...]. Określone w planie wskaźniki i parametry (w tym 16m ) nie zwalniają inwestorów z obowiązku przestrzegania odrębnych przepisów, w tym w szczególności rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W § 13 ww. rozporządzenia określono m. in. odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, która powinna umożliwić oświetlenie pomieszczeń. Przed wydaniem pozwolenia na budowę właściwy organ ma obowiązek zbadać prawidłowość projektu budowlanego zarówno z ustaleniami planu miejscowego jak i przepisami odrębnymi".

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego mający rangę aktu prawa miejscowego, nie zawiera zapisów określających występowanie obszaru zabudowy śródmiejskiej, co oznacza, że plan nie przewiduje takich obszarów. Teren przeznaczony pod inwestycję nie spełnia też warunków zabudowy śródmiejskiej. Teren inwestycji nie stanowi intensywnej zabudowy. Ulica [...] począwszy, od numeru jeden zabudowana jest jednorodzinnymi szeregowcami zwróconymi frontem do dróg wewnętrznych, po nich następuje ciąg garaży, które na dzisiaj funkcjonują zgodnie z ich przeznaczeniem. Następnie trzy nieruchomości stoją frontem do ulicy [...] ( działki o nr geod. [...],[...] i [...]). Działka [...] jest zabudowana budynkiem wolnostojącym usytuowanym częściowo na granicy z działką [...]. Budynek ten nie ma charakteru budynku szeregowego, gdyż w części jest cofnięty od granicy działki i ma okna w południowej elewacji czyli od strony działki przewidywanej pod budowę. Poszczególne jego części mają wysokość jednej, dwóch i trzech kondygnacji oraz dachy dwu i trzyspadowe o różnym nachyleniu połaci.

Najwyższa część budynku ma 12,60m wysokości. Powierzchnia zabudowy działki [...] wynosi 57%. Budynek został wykonany jednorazowo, nie było dobudowywania części. Zważywszy na fakt, iż działka o nr [...] zabudowana jest budynkiem wolnostojącym zabudowa działki [...] nie może być "plombą". Część ulicy [...] tj. od numeru 1 przylega do cmentarza ewangelickiego. Natomiast po drugiej stronie ulicy, bliżej centrum miasta, występują ciągi garażowe: 61 sztuk ( słownie sześćdziesiąt jeden). Nie ma tu żadnej innej zabudowy, którą można zdefiniować jako zabudowę śródmiejską.

Sąd niesłusznie kwestionuje uznanie przez Wojewodę jako naruszenie § 12 ust. 2 r.w.t. usytuowanie projektowanej inwestycji w odległości 13 cm od granicy działki. Wojewoda słusznie przyjął, iż zwrot " bezpośrednio przy granicy" oznacza, bez żadnej "przerwy". Dylatacja, czyli szczelina celowo utworzona w konstrukcji budynku, powinna być jak najwęższa i nie może wynosić 13cm.

Sąd nieprawidłowo uznał, iż nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów właścicieli działki sąsiedniej nr [...] wynikających z prawa własności w odniesieniu do "wystających" elementów budynku istniejącego - art. 5 ust 1 pkt. 9 Prawa budowlanego. Nieruchomość na działce nr [...] została zrealizowana zgodnie z przyjętym i zatwierdzonym projektem techniczno - budowlanym stanowiącym integralną część wydanego pozwolenia na budowę z dnia [...] lipca 1995r. nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odbierając głos R. D. J., uczestnikowi postępowania, przy powołaniu na pełnomocnika jego matki I. G. J. dopuścił się naruszenia przepisów art. 41 p.p.s.a , tym samym nie zapewnił uczestnikowi postępowania możliwości czynnego udziału w rozprawie i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych dotyczących tej sprawy i ewentualnego zgłaszania wniosków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie poprzez odebranie głosu uczestnikowi postępowania R. D. J. utrudnił jemu, a właściwie uniemożliwił skuteczna obronę, która mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę M. K.-K. oraz B. K. wnieśli o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. Z 2020 r. poz. 875).

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż z akt sprawy nie wynika, aby Sąd I instancji dopuścić się miał naruszenia art. 41 p.p.s.a w sposób wskazany w skardze kasacyjnej. Z protokołu rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie z dnia 21 marca 2019 r. nie wynikają podnoszone przez skarżącego okoliczności. Natomiast postanowieniem z dnia 28 maja 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił odwołanie od zarządzenia Przewodniczącego składu orzekającego z 6 maja 2019 r. odmawiającego uzupełnienia protokołu z rozprawy. Jednocześnie skarżący kasacyjnie nie wykazał, aby wskazane przez niego uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się z kolei do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia § 3 pkt. 1 r.w.t. przyjmując, że sporna inwestycja realizowana ma być w zabudowie śródmiejskiej.

Wskazany przepis w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie przewidywał, że przez zabudowę śródmiejską rozumie się zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta. Zdefiniowany w § 3 pkt 1 r.w.t. , termin zabudowy śródmiejskiej bazuje na dwóch zasadniczych elementach, które decydują o uznaniu danej zabudowy za "śródmiejską". Po pierwsze, zabudowa ta musi mieć charakter intensywny, to znaczy typowy dla charakteru, wielkości i cech zabudowy danego miasta (np. zgrupowanie zabudowań w wielkomiejskiej aglomeracji jest znacznie większe niż mieście małym lub średnim). Po drugie, zabudowa ta musi znajdować się na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, co oznacza, że prawodawca odwoływał się nie do kryterium formalnego lecz do kryterium funkcji zabudowy, która ma "faktycznie" lub "planistycznie" (zgodnie z przeznaczeniem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego) stanowić centrum miasta lub centrum dzielnicy miasta. Z definicji tej wynika zatem szerokie rozumienie zabudowy śródmiejskiej (wyrok NSA z 9 października 2018 r., II OSK 2442/16, LEX nr 2582409). Obowiązywanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest wymogiem obligatoryjnym dla ustalenia obszaru funkcjonalnego śródmieścia, a takie ustalenie może wynikać z okoliczności faktycznych poczynionych w oparciu o stan istniejącej zabudowy na tym terenie.

Ma zatem rację Sąd I instancji stwierdzając, że teren inwestycji znajduje się na obszarze stanowiącym funkcjonalne i faktyczne centrum miasta, który to obszar cechuje się zgrupowaną, intensywną i gęstą zabudową. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wyjaśnił w sposób przekonujący, że zabudowa ul. [...], przy której planowana jest inwestycja, jak również ulic sąsiednich ma charakter intensywny, typowy dla charakteru, wielkości i cech zabudowy miasta [...]. Na taki charakter zabudowy wskazuje ustalony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy, maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokość zabudowy, wskazanie możliwości zabudowy w granicy z sąsiednią działką budowlaną. W okolicy planowanej inwestycji znajdują się charakterystyczne dla funkcjonalnego śródmieścia punkty usługowe i użyteczności publicznej takie jak placówka bankowa, biblioteka gminna z siedzibami stowarzyszeń i Warsztatami Terapii Zajęciowej oraz dwie placówki aptek, punkty usługowe, handlowe i gabinety lekarskie, kancelaria prawna itp. ulokowane w parterach budynków. Sąd I instancji trafnie też uznał, że oceny tej nie może zmienić okoliczność występowania ciągów garażowych. Sąd I instancji dokonał bowiem kompleksowej oceny obszaru mającego stanowić zabudowę śródmiejską, a nie jej wycinku, który miałby przeczyć takiej kwalifikacji obszaru.

W sprawie nie doszło także do naruszenia § 12 ust. 2 r.w.t. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażano pogląd, że bezpośredniości lokalizowania ściany budynku bez otworów przy granicy, bądź też w odległości 1,5 m od granicy wyklucza takie rozumienie normy zawartej w § 12 ust. 2 t.w.t., które dopuszcza usytuowanie budynku w dowolnej odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, byleby mieściła się w przedziale od 1-1,5 m. (por. wyroki NSA z 20 czerwca 2018 r., II OSK 1823/16 oraz z 7 maja 2014 r., II OSK 2920/12; http://orzeczenia.nsa..gov.pl). Istotne dla oceny podniesionego zarzutu jest to, że skarżący kasacyjnie zarzucając Sądowi I instancji naruszenie § 12 ust. 2 r.w.t. nie zakwestionowali ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Sąd I instancji przyjął natomiast na podstawie wyjaśnień skarżących oraz na podstawie projektu budowlanego, że w poziomie ław fundamentowych projektowanego budynku na działce nr [...], elementy budynku projektowanego (ławy fundamentowe) są posadowione bezpośrednio przy granicy działki nr [...], z zachowaniem niezbędnej "odsadzki" tj. odległości od krawędzi ławy fundamentowej przy murowaniu ściany piwnic. Mając to na uwadze, nie sposób przyjąć aby Sąd I instancji dopuścił się naruszenia § 12 ust. 2 r.w.t. w sposób wskazany w skardze kasacyjnej.

W końcu niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 5 ust 1 pkt 9 p.b. Sąd I instancji trafnie uznał, że podnoszona przez skarżących kasacyjnie kwestia wystających elementów zabudowy znajdującej się na działce [...] nie ma charakteru administracyjnego, lecz cywilny Na etapie wydawania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest właściwy do rozstrzygania sporów sąsiedzkich. Obowiązkiem organu było zbadania czy inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a ocena w tym zakresie została dokonana przez Wojewodę w sposób wadliwy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.