Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 758/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-09-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6293 Przejęcie gospodarstw rolnych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 10 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 kwietnia 2010 r., znak: [...] w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 kwietnia 2010 r. w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy skarżąca W. G. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazała, że przedmiotem skargi jest decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 września 1993 r. uchylająca decyzję z dnia 20 czerwca 1983 r. w przedmiocie przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w K. i zabudowanej budynkiem mieszkalnym przy ul. [...] (obecnie ul. [...]).

W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skutkowałoby tym, że decyzja ta nie wywoływałaby skutków prawnych, które wynikają z zawartego w niej rozstrzygnięcia, a sama skarżąca nie byłaby zobowiązana do wykonywania tej decyzji (i decyzji ją poprzedzającej) tj. nie byłaby zobowiązana do zaprzestania wykonywania uprawnień wynikających dla niej z decyzji z dnia 30 września 1993 r. Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 30 września 1993 r., uchylającej decyzję z dnia 20 czerwca 1983 r. spowodowałoby, że w mocy pozostałaby decyzja o przejęciu nieruchomości z dnia 20 czerwca 1983 r. Skarżąca podniosła, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może zapobiec podjęciu przez Skarb Państwa czynności zmierzających do podważenia praw skarżącej dla władania nieruchomością, której dotyczy decyzja z dnia 20 czerwca 1983 r. Z racji tego, że obecnie zaskarżona decyzja jest decyzją ostateczną, istnieje poważne ryzyko, że zostanie wykorzystana przez Skarb Państwa do wzruszenia wpisu skarżącej w księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości. Skarżąca wskazała, że dotyczący jej wpis został zaskarżony apelacją Skarbu Państwa, a postępowanie apelacyjne jest obecnie zawieszone. Niemniej jednak wpisanie w księdze wieczystej w miejsce skarżącej, Skarbu Państwa, a następnie przeniesienie własności nieruchomości na podmiot trzeci, które pozostawałoby pod ochroną rękojmi wiary ksiąg publicznych doprowadziłoby do sytuacji, w której wystąpiłby nieodwracalne skutki prawne. W ocenie skarżącej istnieje realna obawa, że Skarb Państwa wykorzystując zaskarżoną decyzję będzie powoływać się na nią, jako na dokument urzędowy, z którego wynikać ma, że przysługuje mu prawo własności nieruchomości. Może też podjąć różnego rodzaju działania, które narażą skarżącą na wyrządzenie znacznej szkody lub spowodują trudne do odwrócenia skutki w sferze praw do przedmiotowej nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zasadą wyrażoną w przepisie art. 61 p.p.s.a. jest wykonalność ostatecznych decyzji organów administracyjnych, także w sytuacji zaskarżenia tej decyzji przez stronę postępowania administracyjnego. Wstrzymanie wykonalności decyzji jest zatem wyjątkiem od tej zasady, który wystąpić może w razie zaistnienia ustawowych przesłanek (faktów) uzasadniających to wstrzymanie i po spełnieniu przez stronę warunków jakie ustawa nakłada na nią, w sytuacji ubiegania się o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji. Przede wszystkim podkreślić należy, że wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a co za tym idzie - wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie która taki wniosek składa. Sąd wniosek taki może uwzględnić jeżeli po analizie wskazanych w nim faktów i okoliczności uprawdopodabniających te fakty oceni, iż skutki takie mogą faktycznie zaistnieć tj., że w razie wykonania decyzji strona może ponieść znaczne szkody lub decyzja spowoduje nieodwracalne skutki.

Zdaniem sądu przytoczona przez skarżącą argumentacja nie przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, a to dlatego, że zaskarżona decyzja nie powoduje uprawnienia bądź obowiązku podjęcia jakichkolwiek czynności przez którąkolwiek ze stron postępowania. W związku z tym brak jest podstawowej przesłanki dopuszczalności wstrzymania wykonania decyzji, a mianowicie możliwości jej wykonania gdyż dotyczy decyzji stwierdzającej nieważność decyzji administracyjnej.

Jak zresztą wskazuje sama skarżąca, postępowanie apelacyjne dotyczące wpisu skarżącej w księdze wieczystej jako właścicielki spornej nieruchomości jest obecnie zawieszone. Ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie daje natomiast żadnych podstaw do podjęcia działań zmierzających do podjęcia zawieszonego postępowania czy też wzruszenia wpisu skarżącej. W tej sytuacji ewentualna możliwość zbycia przedmiotowej nieruchomości przez Skarb Państwa nie stanowi w ocenie sądu realnego zagrożenia. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że brak jest w niniejszej sprawie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w oparciu o dyspozycję art. 61 § 3 p.p.s.a.