Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 342/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.), Protokolant Asystent sędziego Agata Brolik-Appel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2006 roku sprawy ze skargi S. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej pod postacią trwałego ubytku słuchu oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 342/06

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U. Nr 90 z 1998 r., poz. 575 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po analizie zgromadzonej dokumentacji i rozpatrzeniu odwołania od decyzji Nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u S. K. choroby zawodowej pod postacią obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2, i 3 kHz, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że z analizy przebiegu zatrudnienia i narażenia zawodowego wynika, że S. K. był zatrudniony w latach 1953-1991 na stanowisku nauczyciela w wymiarze godzin dydaktycznych zgodnie z kartą oceny narażenia zawodowego z dnia 30 marca 2004r. oraz protokołami z postępowania wyjaśniającego z dnia 9 lutego 2005r. i 16 września 2005r. W 1981 r. korzystał z urlopu dla poratowania zdrowia. Po przejściu na emeryturę w 1981r. zatrudniony był jako nauczyciel-wychowawca w bursie szkolnictwa zawodowego (w latach 1984-1988) oraz na stanowisku nauczyciela w niepełnym wymiarze czasu pracy -13/18 etatu (w latach 1988-1991). Ostatnie miejsce pracy S. K. to Zespól Szkół Zawodowych Nr [...] w Ł., ul. A. Aktualnie przebywa na emeryturze. S. K. został skierowany na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej przez Przychodnię Rejonową Nr [...] w Z., ul. B (data wystawienia skierowania – 9 września 2003r), co rodzi uzasadnione domniemanie, że lekarze badający i leczący zainteresowanego do dnia skierowania nie dopatrzyli się etiologii zawodowej w rozpoznanych u skarżącego chorobach, bowiem w przeciwnym wypadku dokonaliby zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej, do czego obligowały ich przepisy dotyczące chorób zawodowych. Badania specjalistyczne wykonano w uprawnionych, zgodnie z przepisami § 5 wymienionego rozporządzenia Rady Ministrów, do orzekania o chorobach zawodowych jednostkach orzeczniczych I i II stopnia tj. Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. oraz na wniosek strony w trybie odwoławczym w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł. W wyniku badań specjalistycznych przeprowadzonych przez ww. placówki S. K. uzyskał dwukrotnie orzeczenia lekarskie o braku podstaw diagnostyczno-orzeczniczych do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu (orzeczenie WOMP Nr [...] z dnia 8 lipca2004r. i orzeczenie lekarskie IMP Nr [...] z dnia 26 stycznia 2005r). W orzeczeniu WOMP (w części dotyczącej narządu słuchu) w wyniku badań audiologicznych stwierdzono obustronny odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego. W uzasadnieniu braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej podano, że wygląd krzywych audiometrycznych stwierdzonych u badanego nie jest typowy dla przewlekłego urazu akustycznego (dotyczy zarówno tonów niskich, średnich i wysokich prawie w jednakowym stopniu). Dla przewlekłych urazów akustycznych charakterystyczne ubytki słuchu dotyczą tonów wysokich i średnich (tzw. wysokoczęstotliwościowe ubytki). Ponadto jak wynika z oceny narażenia zawodowego na stanowisku pracy badanego nie potwierdzono narażenia zawodowego na hałas. Przyczyną ślimakowych ubytków słuchu mogą być choroba Meniere'a, sensoryczna postać głuchoty starczej, pourazowe wstrząśnienie błędnika, początkowy okres rozwoju nerwiaków nerwu VIII, zmiany naczyniowe w zakresie tętnicy podstawnej, uszkodzenia czynnikami toksycznymi. W orzeczeniu IMP (w części dotyczącej narządu słuchu) w wyniku badań audiologicznych stwierdzono obustronny ubytek słuchu typu odbiorczego. W uzasadnieniu braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej podano, że ubytek słuchu rozpoznany na podstawie kompleksowych badań audiologicznych (audiometria tonalna, audiometria impedancyjna, elektronystagmografiu) nie może być uznany za uszkodzenie spowodowane hałasem. Według oceny narażenia na stanowiskach pracy w szkolnictwie nie występowało narażenie na hałas. Wśród przyczyn, które mogły doprowadzić do niedosłuchu, należy przede wszystkim brać pod uwagę proces starzenia się słuchu.

Nie zgadzając się z treścią powyższego orzeczenia lekarskiego S. K. złożył skargę (pismo z dnia 10.02.2005r) do IMP w Ł.. Instytut Medycyny Pracy (pismo z dnia 21 lutego 2005r.), po ponownej analizie całej dokumentacji lekarskiej i wyników przeprowadzonych badań, nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w orzeczeniu, bowiem schorzenia występujące u S. K. nie spełniają kryteriów wymaganych w wykazie chorób zawodowych i stąd nie mogą być uznane za następstwo pracy w szkolnictwie.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wskazał, że organ I instancji zaskarżoną decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu wydał w oparciu o dokumentację z przebiegu pracy zawodowej oraz o negatywne orzeczenia lekarskie dwóch specjalistycznych, uprawnionych do orzekania o chorobach zawodowych jednostek organizacyjnych służby zdrowia. Od powyższej decyzji odwołała się strona nie zgadzając się z jej treścią. W opinii strony odwołującej się kłopoty zdrowotne związane są z kilkudziesięcioletnią, wyczerpującą pracą w szkolnictwie, czego potwierdzeniem jest załączona do akt sprawy dokumentacja medyczna zawierająca m.in. audiogram z 1972 r., który wskazuje na początki utraty słuchu, dlatego odwołujący wnosił zarzuty do rozpoznania klinicznego ustalonego w IMP, iż wśród przyczyn, które mogły doprowadzić do niedosłuchu, należy przede wszystkim brać pod uwagę proces starzenia się słuchu. Ponadto odwołujący podnosił, iż praca w pełnym wymiarze godzin dydaktycznych w pewnych okresach zatrudnienia nie odzwierciedlała stanu faktycznego, bowiem dodatkowe zajęcia (wykłady, egzaminy) prowadzone w dni wole od pracy, zajęcia przygotowawcze (olimpiady), dydaktyczno-wyrównawcze, zastępstwa, konsultacje, hospitacje przekraczały kilkakrotnie obowiązujące pensum.

Ponadto Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, iż po zapoznaniu się z całością dokumentacji wystąpił pismem z dnia 25 stycznia 2006r do IMP w Ł. o wydanie opinii, co do rodzaju ubytku słuchu ustalonego w IMP. W piśmie z dnia 16 lutego 2006r. IMP podał, iż rozpoznany u badanego obustronny ubytek słuchu typu odbiorczego ma charakter ubytku ślimakowego, jednakże nie wykazuje klinicznych cech uszkodzenia spowodowanego hałasem, tym bardziej, że na stanowisku pracy w szkolnictwie nie występowało narażenie na hałas.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w związku z uwagami strony (zgłoszonymi PWIS w dniu 10.03.2006r.) pod kątem błędów w orzeczeniu lekarskim nr [...], w którym podano niewłaściwy PESEL, nr miejsca zamieszkania, okres narażenia zawodowego i adres bursy szkolnictwa zawodowego, wystąpił pismem z dnia 20 marca 2006r. do IMP o dokonanie korekty ww. orzeczenia oraz odniesienie się do wielkości stwierdzonego ubytku słuchu w badaniu audiometrycznym IMP i audiogramu wykonanego w 1972 r. (badania Miejskiej Przychodni Obwodowej w Z.), na który powołuje się w swoim odwołaniu S. K. Instytut Medycyny Pracy w piśmie z dnia 5 kwietnia 2006r. wyjaśnił, iż brak narażenia na hałas na stanowisku pracy S. K. w szkolnictwie czyni bezzasadnym jakiekolwiek rozważania o możliwości uznania jego ubytku słuchu za chorobę zawodową, stąd wielkość ubytku nie ma znaczenia. Audiogram wykonany w Miejskiej Przychodni Obwodowej w Z. w 1972r. wykazuje jedynie jednostronny (ucho prawe) odbiorczy ubytek słuchu i jako taki nie może stanowić argumentu przeciwnego stanowisku o starczym pochodzeniu obecnie stwierdzanego obustronnego niedosłuchu. Ponadto, jak wiadomo proces starzenia się narządu słuchu zaczyna się u mężczyzn po 50-tym roku życia. Do pisma dołączono skorygowane orzeczenie lekarskie.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. stwierdził, oceniając zgromadzony materiał dowodowy, uzupełniony w postępowaniu odwoławczym o dodatkowe wyjaśnienia (opinie uzupełniające) udzielone przez IMP w Ł., że materiał ten dostatecznie uzasadnia brak podstaw do stwierdzenia u S. K. choroby zawodowej narządu słuchu. Powodem braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest brak narażenia zawodowego na hałas na stanowiskach pracy w szkolnictwie. Podniesienie przez stronę faktu wystąpienia początkowej utraty słuchu w 1972 r. (audiogram Miejskiej Przychodni Obwodowej w Z.) nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem obie jednostki orzecznicze w przeprowadzonych badaniach wskazały na pozazawodowe uszkodzenie narządu słuchu. Zarówno orzeczenie lekarskie WOMP, jak i orzeczenie IMP są zbieżne w ocenie występujących schorzeń, które nie dają kwalifikacji jako choroba zawodowa, a za ich przyczynę przyjmują schorzenia narządu słuchu pozostające bez związku z warunkami pracy.

Organ II instancji wskazał, iż państwowy inspektor sanitarny nie może stwierdzić choroby zawodowej, jeżeli właściwa jednostka orzecznicza nie dokonała rozpoznania klinicznego choroby zawodowej i wypowiada się w danej sprawie negatywnie, co w tym przypadku miało miejsce dwukrotnie.

Ponadto organ wskazał, iż zgodnie z § 2 ust. 2 powołanego rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002r. roszczeń w przypadku zawodowego uszkodzenia słuchu można dochodzić w okresie dwóch lat od ustania narażenia zawodowego, a okres ten w przypadku S. K. został znacznie przekroczony, gdyż zakończył on pracę zawodową w 1991 r.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. stwierdził, że nie zostały spełnione wymogi zawarte w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, zasadne jest więc utrzymanie w mocy decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wniósł o wydanie pozytywnego dla niego orzeczenia. Skarżący podniósł, iż w szkolnictwie pracował od 1953 r. Ponadto podniósł, iż Instytut Medycyny Pracy z góry przyjął błędne założenie, jakoby nauczyciel, bez względu na ilość i jakość pracy, nie mógł zapaść na chorobę zawodową. Skarżący podał, że audiogram z 1972 r. wykazał jednostronny ubytek słuchu związany z pracą, a wtedy miał czterdzieści kilka lat, natomiast starczy powstaje po 50 roku życia. Podał także, że utrata słuchu zaczęła się jeszcze przed 1972 r. Zdaniem skarżącego załączone dokumenty świadczą o tym, że niedosłuch powstał w czasie pracy i na jej skutek. W karcie informacyjnej Instytutu Fizjologii i Patologii Słuchu – Klinice Szumów Usznych w W. opisano szumy uszne. Załączone wypisy z książeczki wojskowej świadczą o stwierdzonym niedosłuchu. Skarżący powtórzył zarzuty wskazane w odwołaniu dotyczące błędów w orzeczeniu IMP. Skarżący podał, że w szkole w K. był zakład mechaniczno – odlewniczy, produkujący m.in. tokarki, strugarki i wyroby kowalskie, a na nim, jako zastępcy dyrektora do spraw szkoleniowo – produkcyjnych, spoczywał obowiązek częstego przebywania w hałaśliwym środowisku, zwłaszcza w czasie hospitacji i egzaminów praktycznych. Na potwierdzenie skarżący załączył dokument z 23 maja 1956 r. określający terminy egzaminów w 1956 r.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wnosił o jej oddalenie. Podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazał, iż przy rozpatrywaniu sprawy o uznanie choroby zawodowej, zawsze uwzględniane są wszelkie dodatkowe dokumentacje, w tym również dokumentacje medyczne pacjenta z przebiegu leczenia, co w tym przypadku też miało miejsce. Ponadto wskazał, iż IMP skorygował orzeczenie lekarskie z dnia 26 stycznia 2005 r., w którym mylnie podano PESEL skarżącego, miejsce zamieszkania, okres narażenia zawodowego i adres bursy szkolnictwa zawodowego. Organ stwierdził, iż powoływanie się przez skarżącego na wieloletnie narażenie zawodowe nie stanowi wystarczającej podstawy dla stwierdzenia choroby zawodowej.

W głosie do protokołu z dnia 20 listopada 2006 r. skarżący przedstawił zarzuty dotyczące pracy badających go lekarzy. Ponadto skarżący wskazał na przewlekłość prowadzonego przez organy administracji postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził takiego naruszenia przepisów, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiło rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Zgodnie z § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanym "narażeniem zawodowym".

Z wymienionego przepisu wynika, iż o tym, czy schorzenie jest chorobą zawodową decyduje spełnienie dwóch przesłanek, a mianowicie schorzenie musi być wymienione w wykazie chorób zawodowych oraz praca musi być wykonywana w warunkach narażenia na powstanie tego schorzenia. W przypadku stwierdzenia obu przesłanek istnieje domniemanie, iż choroba jest następstwem warunków, w jakich praca była świadczona, a więc, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy chorobą a warunkami pracy. Dla obalenia tego domniemania niezbędne jest wykazanie, jakie konkretnie przyczyny spowodowały chorobę i dlaczego warunki pracy nie miały wpływu na jej powstanie. Choroba zawodowa jest zatem pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie pozostające w związku przyczynowym z pracą. Podstawowym obowiązkiem organów administracji jest ustalenie czy praca była wykonywana w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej oraz ustalenie, czy choroba stwierdzona u pracownika jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych.

W niniejszej sprawie, w dniu 30 marca 2004 r. została sporządzona ocena narażenia zawodowego skarżącego, w której stwierdzono, że w dochodzeniu epidemiologicznym nie uzyskano potwierdzenia, iż S. K. był zatrudniony w warunkach narażenia zawodowego na hałas. Organy administracji przyjęły więc, że skarżący wykonując zawód nauczyciela pracował w warunkach nie stwarzających ryzyka choroby zawodowej uszkodzenia słuchu.

Zgodnie z poz. 21 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do powołanego rozporządzenia chorobą zawodową jest obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz.

Stosownie do § 8 ust. 1 powołanego rozporządzenia właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim [...] oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Zauważyć należy, iż warunkiem koniecznym stwierdzenia przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego choroby zawodowej jest uprzednie rozpoznanie jej przez właściwe do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej medyczne jednostki orzecznicze. Jednostkami właściwymi dla rozpoznania choroby zawodowej są jednostki wskazane w przepisie § 5 ust. 2 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Są nimi zatem Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. oraz Przychodnia Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł., na których opinie powołano się w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji organu I instancji. W orzeczeniach uprawnionych do rozpoznania chorób zawodowych jednostek służby zdrowia stwierdzono, że rozpoznane u skarżącego uszkodzenie słuchu nie jest wywołane hałasem, bowiem wygląd krzywych audiometrycznych stwierdzonych u badanego nie jest typowy dla przewlekłego urazu akustycznego, gdyż dotyczy zarówno tonów niskich, średnich i wysokich prawie w jednakowym stopniu. Natomiast dla przewlekłych urazów akustycznych charakterystyczne ubytki słuchu dotyczą tonów wysokich i średnich, są to tzw. wysokoczęstotliwościowe ubytki. Wśród przyczyn, które mogły doprowadzić do niedosłuchu u skarżącego wskazano proces starzenia się słuchu.

W tej sytuacji, gdy dla rozpoznania choroby zawodowej niezbędne jest wystąpienie jednocześnie dwóch przesłanek – pracy w warunkach narażających na zachorowanie, co nie zostało w tym przypadku stwierdzone oraz stwierdzenie choroby zawodowej wymienionej w załączniku do rozporządzenia, co również nie zostało stwierdzone, to brak obu przesłanek nie pozwala na stwierdzenie choroby zawodowej.

Stosownie do § 2 powołanego rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie może nastąpić u pracownika lub byłego pracownika w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu, nie później jednak niż w okresie, który został określony w wykazie chorób zawodowych. Przeprowadzone postępowanie dowodowe przez organy administracji wykazało, iż w przypadku skarżącego zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej i jej rozpoznanie nie nastąpiło w czasie zatrudnienia, które nie było zatrudnieniem w narażeniu zawodowym, ani też udokumentowane objawy chorobowe nie wystąpiły w okresie 2 lat po jego zakończeniu. W dokumentach, na które powołuje się skarżący stwierdza się niedosłuch, ale nie każda choroba narządu słuchu może być uznana za chorobę zawodową, ale tylko ta, która została wymieniona w wykazie chorób zawodowych i stwierdzona przez uprawnione podmioty, oraz jeżeli spowodowana została działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy.

Zauważyć należy, iż skarżący dopiero w skardze podniósł, że pracował w narażeniu na hałas w Zasadniczej Szkole Kolejowej w K., będąc zastępcą dyrektora do spraw szkoleniowo – produkcyjnych. Odnosząc się do powyższego zauważyć należy, iż skarżący nie podnosił tych okoliczności na etapie postępowania administracyjnego oraz nie kwestionował przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego, w wyniku której nie stwierdzono zatrudnienia w warunkach narażenia zawodowego na hałas.

Odnosząc się zaś do zarzutów skarżącego dotyczących sposobu traktowania pacjentów przez lekarzy, zatrudnionych w jednostkach służby zdrowia uprawnionych do stwierdzenia choroby zawodowej, zauważyć należy, iż Sąd nie jest uprawniony do oceny ich pracy. Tego rodzaju uwagi należy kierować do kierownika jednostki służby zdrowia zatrudniającej lekarza orzecznika.

Za uzasadniony należy uznać zarzut skargi dotyczący przewlekłości prowadzonego przez organy administracji postępowania administracyjnego, naruszenie to nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.