Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2753/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 55 ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji
article: art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wiśniewska Sędziowie: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędzia del. NSA Jerzy Krupiński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 2109/15 w sprawie ze skargi G.G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez G. G., jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 2109/15, którym oddalono jej skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o opróżnieniu zajmowanego lokalu mieszkalnego.

Wyrok wydany został w następujących, ustalonych przez Sąd I instancji, okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 156 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia [...] sierpnia 2013r, nr [...], o opróżnieniu zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego w P. przy ul. Ł. [...]. W uzasadnieniu decyzji podano, iż zamieszkuje ona w spornym lokalu wraz z dwoma córkami. Lokal ten przyznano najpierw jej mężowi, a po jego śmierci zainteresowanej decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. Decyzją nr [...]Komendant Miejski Policji w P. orzekł o opróżnieniu tego lokalu. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wskazał, że zainteresowana, będąca emerytką po zmarłym funkcjonariuszu Policji, pomimo stosownego wezwania, nie uiściła ciążącego na niej tytułem opłat czynszowych za zajmowany lokal długu, wynoszącego na dzień 10 sierpnia 2013 r. kwotę [...] zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał przepis art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (obecnie: Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), w myśl którego decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się w stosunku do policjanta oraz osób uprawnionych do policyjnych świadczeń emerytalno – rentowych w przypadku, gdy strona pozostaje w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów płatności, pomimo uprzedzenia na piśmie o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu zapłaty zaległych i bieżących należności. Skarżąca od wskazanej wyżej decyzji nie złożyła odwołania, wobec czego orzeczenie stało się ostateczne.

Wnioskiem z dnia 14 stycznia 2015 r. strona wystąpiła do Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o stwierdzenie nieważności tej decyzji, argumentując, że organ orzekający rażąco naruszył przepisy art. 95 ust. 2 pkt 4 oraz ust. 3 pkt 3a ustawy o Policji przez ich zastosowanie. Zainteresowana podnosiła, że nadal pozostaje w administracyjnym stosunku najmu, jednak organy Policji nie dokonały spisania odpowiedniej umowy, do czego były obowiązane w oparciu o przepisy § 2 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków najmu lokali mieszkalnych pozostających w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji (Dz. U. nr 167, poz. 1754). Nadto strona zarzuciła organowi wydanie decyzji bez podstawy prawnej, co prowadziło do naruszenia zasady praworządności i w konsekwencji szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji w P. odmówił stwierdzenia nieważności spornej decyzji. W uzasadnieniu swojego orzeczenia wskazał, że w dacie przydziału zajmowany przez stronę lokal znajdował się w budynku stanowiącym własność Skarbu Państwa i pozostawał w trwałym zarządzie KWP w P. W 2002 r. nieruchomość ta wraz z budynkiem i znajdującymi się w niej lokalami została skomunalizowana i stanowi obecnie własność Miasta P., przy czym przedmiotowy lokal objęty jest prawem dyspozycji na rzecz KMP w P. Tym samym, w sprawie nie znalazły zastosowania przepisy przytoczonego już wyżej rozporządzenia MSWiA z dnia 8 lipca 2004 r.

Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie do Komendanta Głównego Policji, który nie podzielając podnoszonych zarzutów wskazał, iż jednostka Policji mająca jedynie uprawnienia dysponenta lokalu, nie może nim władać jak właściciel, a w konsekwencji nie posiada kompetencji do zawierania umowy najmu. Podkreślił, że uprawnienia jednostek Policji ograniczają się tylko do wskazania, decyzją administracyjną, osoby, z którą właściciel lokalu obowiązany jest zawrzeć umowę najmu oraz podjęcia postępowania egzekucyjnego w przypadkach wskazanych w ustawie. Właściciel lokalu, niezależnie od uprawnień organów Policji, jest władny wypowiedzieć stosunek najmu we własnym zakresie (w niniejszej sprawie to również nastąpiło), czego skutkiem jest ciążący na właściwym organie Policji obowiązek opróżnienia lokalu. W obecnym stanie prawnym, ustawa o Policji na określenie uprawnień organów Policji do lokali mieszkalnych przydzielanych funkcjonariuszom (osobom uprawnionym do policyjnych świadczeń emerytalnych lub rentowych), posługuje się terminem prawo dyspozycji. Jego treścią jest uprawnienie do wskazywania każdorazowo najemcy lokalu, który nie jest własnością Policji oraz jego opróżniania w trybie administracyjnym. Na lokale mieszkalne dla Policji przeznacza się bowiem lokale stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego bądź Skarbu Państwa. Organ wyjaśnił, że stosownie do powoływanych przez stronę przepisów § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków najmu lokali mieszkalnych pozostających w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji, umowę najmu lokalu mieszkalnego znajdującego się w budynku, o którym mowa w § 1, zawierało się na podstawie decyzji administracyjnej wydanej przez organ Policji właściwy w sprawie przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. Treść tych przepisów nie może budzić wątpliwości w zakresie, w jakim przydział lokalu stanowi dopiero podstawę zawarcia umowy najmu, a nie źródło takiego stosunku prawnego. Szczegółowe zasady najmu powinny były zostać określone w treści umowy wiążącej stronę z właścicielem lokalu, a nie w treści decyzji administracyjnej o jego przyznaniu. Tym samym nie można uznać, że skarżąca nie była obowiązana ponosić opłat czynszowych za zajmowanie przedmiotowego lokalu.

Skoro należności czynszowe przekraczały 2-miesięczne opłaty z tego tytułu i KMP w P. uprzedził stronę o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu, to nie można przyjmować, że organ rażąco naruszył prawo – art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, względnie działał bez podstawy prawnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. G. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji – ponieważ nie było tytułu prawnego do pobierania czynszu najmu w postaci pisemnej umowy najmu zawartej przez wynajmującego (organ Policji lub administratora). Obowiązek zawarcia umowy administracyjnoprawnej najmu lokalu na piśmie wynikał z art. 14 K.p.a. Jeśli nie było podstaw prawnych do pobierania czynszu, to nie można zarzucić skarżącej zaległości czynszowych,

- § 2 ust. 1, 2 i § 3 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 8 lipca 2004 r. w związku z art. 14 K.p.a. – poprzez ich niezastosowanie, chociaż wynika z nich, że skarżąca pozostaje nadal w administracyjnoprawnym stosunku najmu lokalu. Tytułem prawnym do pobierania czynszu powinna być pisemna umowa najmu zawarta ze skarżącą na podstawie decyzji o przydziale lokalu, której do chwili obecnej nie zawarto. Fakt ten potwierdził Komendant Główny Policji w uzasadnieniu decyzji, wskazując, że właściciel lokalu (obecnie Miasto P.) powinno określić w umowie najmu szczególne zasady najmu, a także wysokość czynszu z zastosowaniem przepisów policyjnych.

Ponadto skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - art. 7, 8, 10, 11, 75 § 1, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę, zwrócił uwagę na to, że w art. 16 § 1 K.p.a. ustanowiona została zasada ogólna trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Na doniosłość tej zasady zwraca się uwagę w doktrynie. Zasada ogólna trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego zasada ta uchodzi za jedno z kardynalnych założeń całego systemu ogólnego postępowania administracyjnego. Formalna strona zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej wyraża się w tym, że decyzje te obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Wyjątki od zasady ogólnej trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wymienione są w przepisie art. 16 § 1 zd. 2 K.p.a. i obejmują m.in. stwierdzenie nieważności decyzji w trybie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (art. 156 § 1 k.p.a.). Specyfika powyższego postępowania nadzwyczajnego wyraża się przede wszystkim w tym, że organ administracji publicznej w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej kwestionowaną decyzją, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest to, że została ona wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Okoliczność ta determinowała rozważania dotyczące możliwości zastosowania przepisu art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji w stanie faktycznym sprawy. Treść wskazanego przepisu jest jednoznaczna i nie budzi żadnych wątpliwości co do jego rozumienia. Skarżąca nie kwestionowała w postępowaniu administracyjnym dotyczącym opróżnienia lokalu, że pozostawała w zwłoce z zapłatą czynszu a decyzja została wydana po bezskutecznym jej wezwaniu do uregulowania zaległych należności. Z akt wynika ponadto, iż Zarząd Komunalnych Zasobów Lokalowych pismem z dnia [...] października 2012 r. dokonał wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. Ł. [...] wobec niezapłacenia przez G. G. zaległego czynszu, ze skutkiem na dzień 30 listopada 2012 r. Powyższe przeczy twierdzeniom skarżącej o braku tytułu prawnego do pobierania czynszu w postaci umowy najmu.

Sad uznał za niezasadny zarzut skarżącej naruszenia przez organ przepisu § 2 ust. 1, 2 i § 3 ust. 1 rozporządzenia, gdyż powyższa regulacja dotyczy lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących własnością Skarbu Państwa pozostających w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji. Natomiast przedmiotowy lokal znajduje się w budynku, który od 2002 r. stanowi własność Miasta P., z prawem dyspozycji na rzecz KMP w P.

W skardze kasacyjnej skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji na skutek nieuwzględnienia faktu, że decyzja Komendanta Miejskiego policji w P. nr [...] została wydana bez podstawy prawnej z uwagi na brak tytułu prawnego do płacenia czynszu przez skarżącą;

- art. 145 § 1 pkt 1 a P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z § 2 ust. 1 i 2 oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia na skutek oddalenia skargi i niezastosowania wskazanych przepisów rozporządzenia.

Na podstawie kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania zarzucono:

- naruszenie art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 10, 11, 75 § 1, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez nieuwzględnienie tego, że w sprawie występowały podstawy do uwzględnienia skargi oraz z uwagi na nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie niezbędnym do prawidłowego określenia stanu faktycznego sprawy;

- art. 145 § 1 pkt 1c w zw. z art. 134 § 1 i 141 § 1 pkt 4 (winno być 141 § 4 – co wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej) P.p.s.a. na skutek braku należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz braku uzasadnienia spełniającego przewidziane prawem wymogi.

W oparciu o powyższe wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie wynagrodzenia z tytułu zastępstwa prawnego z urzędu.

Ponadto zrzekła się rozpoznania skargi na rozprawie.

W uzasadnieniu podniosła, że Sąd I instancji nie odniósł się do podniesionego w skardze zarzutu procesowego naruszenia powołanych przepisów K.p.a. Nie uwzględnił też argumentacji skarżącej, wskazującej na to, że sporna decyzja z 2013 r. została wydana bez podstawy prawnej, gdyż nie została zawarta z nią pisemna umowa najmu. Lokal przyznano gdy była czynnie pełniącą służbę policjantką i po rozwodzie mąż zrzekł się prawa do tego lokalu na jej rzecz. Organ pominął przepisy rozporządzenia nakazujące po wydaniu decyzji o przydziale lokalu zawarcie umowy najmu na piśmie, co jest o tyle istotne, że umowa określa wysokość czynszu. Uzasadniając wyrok Sąd przychylił się przy tym jedynie do stanowiska organu zamiast samodzielnie wyjaśnić podstawę prawną wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt l OPS 10/09, opubl. w ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Konstrukcja tej skargi kasacyjnej zakłada zarówno naruszenie przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, przy czym zarzut procesowy opiera się na niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego w stanie faktycznym sprawy, a w szczególności na stwierdzeniu, że Sąd I instancji błędnie oceniając stan faktyczny sprawy, przyjął, iż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta jest żadnymi wadami. W istocie jest to zatem zarzut materialnoprawny, polegający na błędnej subsumcji stanu faktycznego sprawy pod wynikający z akt administarcyjnych stan prawny. W szczególności chodziło tu oto, że zdaniem skarżącej skoro nie zawarto z nią umowy najmu, to nie można było jej czynić zarzutu z powodu niepłacenia czynszu. Zarzut ten zostanie oceniony w dalszej części uzasadnienia, odnoszącej się do zarzutu naruszenia prawa materialnego. Drugim zarzutem procesowym było naruszenie przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. na skutek ogólnikowości sporządzonego przez Sąd I instancji uzasadnienia. Jak wynika z przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a., uzasadnienie wyroku jest sprawozdaniem zawierającym zwięzłe przedstawienie stanu sprawy i zarzutów podniesionych w skardze, wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienie tej podstawy. Jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy oraz mająca sprawozdawczy charakter, sama przez się nie może wpływać na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, niemniej za trafną uznać należy tezę, iż tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. W literaturze przyjmuje się, że szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku zajmuje wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie przez sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. (...) W uzasadnieniu powinno się znaleźć ustalenie, jaka norma obowiązuje i jakie jest jej znaczenie, a więc uzasadnienie powinno zawierać interpretację przepisu w odniesieniu do określonej sprawy. W uzasadnieniu powinna zostać uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził sąd stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Wyd. Prawn. LexisNexis, Warszawa 2005, str. 452 – 453). Zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może natomiast służyć podważaniu przyjętej przez Sąd wykładni przepisów prawa regulujących podstawę prawną rozstrzygnięcia. Z tego punktu widzenia należało uznać, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie narusza zasad wynikających z przywołanej regulacji art. 141 § 4 P.p.s.a. Przedstawiono w nim w sposób prawidłowy stan faktyczny sprawy oraz omówiono podstawę prawną rozstrzygnięcia z odniesieniem się także do wszystkich poruszanych w skardze kwestii związanych z oceną legalności kontrolowanej decyzji. Wywód Sądu jest precyzyjny i czytelny, pozwalający na odczytanie rzeczywistych przesłanek przyjętego rozstrzygnięcia i trudno zgodzić się z zarzutem, że nie dokonano wyczerpującego wyjaśnienia jego motywów. Autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu nie wskazał jakiego wymaganego elementu nie zawiera uzasadnienie zaskarżonego wyroku, a zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł uznać tak zredagowanego zarzutu za usprawiedliwiony.

Istota sporu ma charakter materialnoprawny i tego też dotyczą pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej.

Podstawa kontrowersji sprowadzała się do konieczności oceny twierdzeń skarżącej, że skoro nie zawarto z nią formalnej umowy najmu lokalu, to nie istniała podstawa prawna do wydawania decyzji nakazującej opróżnienie zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego w P. przy ul. Ł. [...]. Z akt sprawy wynika, że decyzja o przydziale skarżącej tego lokalu z dnia [...] sierpnia 2000 r., nr [...], wydana została na podstawie przepisów zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (M. P. z 1997 r., nr 76, poz. 707). Przepisy tego rozporządzenia nie przewidywały konieczności zawierania dodatkowej umowy najmu, obligując jedynie do płacenia czynszu pod rygorem wydania decyzji o opróżnieniu lokalu (§ 8 pkt 1 ppkt 8). Powoływanie się w skardze kasacyjnej na przepisy § 2 ust. 1 i 2 i § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2004 r. jest zatem o tyle nieusprawiedliwione, że przepisy te weszły w życie już po dacie przydzielenia skarżącej spornego lokalu, a ponadto odnoszą się wprost do lokali mieszkalnych będących własnością Skarbu Państwa (§ 1). Spornym lokalem zarządzało natomiast w imieniu Miasta P. (właściciela lokalu) Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Mieszkaniowej S. A. w P. W tym kontekście niezrozumiały jest zarzut skarżącej, że nie zawarto z nią umowy najmu, skoro jak już powiedziano, weszła ona w posiadanie lokalu w następstwie zgonu męża, na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej, nie zawierającej jakiejkolwiek klauzuli zwalniającej tego podstawowego obowiązku lokatorskiego. W interesie skarżącej było zatem albo doprowadzenie do zawarcia z nią nowej umowy najmu lub przynajmniej dowiedzenie się o wysokości czynszu.

W sprawie niekwestionowany jest fakt, iż lokal mieszkalny zajmowany przez skarżącą należy do zasobów mieszkalnych pozostających w dyspozycji organów Policji. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje również, że skarżąca w dacie wydania decyzji o opróżnieniu lokalu pozostawała w zwłoce z zapłatą czynszu, na co wskazywały informacje uzyskane od administratora budynku. Równocześnie pismem z dnia 17 maja 2013 r. Komendant Miejski Policji w P. – jako dysponent lokalu, wezwał stronę do uregulowania zaległości, wyznaczając skarżącej miesięczny termin. Spełnione zostały tym samym warunki, o jakich mowa w art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, uzasadniające wszczęcie postępowania w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Równocześnie, wobec nie uregulowania należności organy były uprawnione do wydania decyzji w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca nie pozostawił tej kwestii do uznania organów, lecz przez użycie określenia "decyzje o opróżnieniu lokalu wydaje się" skierował do organów zobowiązanych do stosowania tego przepisu nakaz wydania takiej decyzji. Artykuł 95 ustawy o Policji wyraźnie określa sytuacje w jakich wydaje się decyzje o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. W przypadku zadłużenia czynszowego ustawa nie przewiduje innego trybu postępowania niż ten, który został zastosowany w niniejszej sprawie.

W świetle powyższego zarzut naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. na skutek jego niezastosowania w sprawie nie może być uznany za usprawiedliwiony, gdyż podlegająca postępowaniu nieważnościowemu decyzja została wydana – wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej – na podstawie właściwych oraz mających pełne zastosowanie w okolicznościach faktycznych sprawy przepisów prawa.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Odnośnie wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należnego od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) wskazać należało, że jest ono przyznawane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 P.p.s.a.