Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1049/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 15 zzs4 ust. 3, art. 31zo, art. 31zq
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Dnia 3 lutego 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Asesor WSA Paweł Dańczak, , po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za maj 2020 roku uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS, Zakład), na podstawie art. 31zq ust. 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm., dalej: ustawa COVID-19) w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266 ze zm.), odmówił M. Z. (dalej: wnioskodawczyni) prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na własne obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenie zdrowotne za maj 2020 r. w łącznej kwocie składek 1020,03 zł.

Zaskarżoną decyzję ZUS wydał, przyjmując następujący stan faktyczny i prawny:

Zakład podał, że zgodnie z art. 31zo ust. 2 i ust. 4 ustawy COVID-19, osobie prowadzącej pozarolniczą działalność, o której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266, z późn. zm.) przysługuje prawo do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na własne obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, należnych za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r., jeżeli prowadziła działalność przed dniem 1 kwietnia 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych uzyskany w pierwszym miesiącu, za który jest składany wniosek o zwolnienie, nie był wyższy niż 300% prognozowanego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w 2020 r. Zwolnieniu z obowiązku opłacania podlegają należności z tytułu składek ustalone od obowiązującej najniższej podstawy wymiaru składek dla osoby prowadzącej pozarolniczą działalność.

16 kwietnia 2020 r. wnioskodawczyni złożyła wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania składek (RDZ) za marzec–maj 2020 r. Na podstawie wskazanego RDZ zostały utworzone noty umorzeniowe za: marzec 2020 – 28 kwietnia 2020 r.; kwiecień 2020 – 30 maja 2020 r.; maj 2020 – 20 czerwca 2020 r.

Zgodnie z art. 31zq ust. 4 ustawy COVID-19, zwolnieniu z obowiązku opłacania podlegają należności z tytułu składek znane na dzień rozpatrywania wniosku o zwolnienie z opłacania składek.

ZUS stwierdził, że 7 maja 2020 r., 19 czerwca 2020 r. i 25 czerwca 2020 r. wnioskodawczyni została poinformowana o udzielonej pomocy publicznej. Jeśli na koncie zostały już utworzone noty umorzeniowe, to korekty dokumentów rozliczeniowych na wyższe kwoty nie są uwzględnione. Różnicę w składkach należy uregulować. W związku z powyższym, Zakład uznał, że wnioskodawczyni nie przysługuje prawo do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne za maj 2020 r. w łącznej kwocie składek 1020,03 zł.

W skardze z 10 września 2020 r. M. Z. zaskarżyła decyzję ZUS z [...] r. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, m.in. że deklaracje zostały przesłane do Zakładu w wymaganym terminie, a mianowicie:

1. DRA za marzec 2020 - 9 kwietnia 2020 r.,

2. DRA za kwiecień 2020 - 1 maja 2020 r., a korekta 23 czerwca 2020 r. (ze względu na duże obciążenie serwerów i występowanie błędów krytycznych wysłanie deklaracji nie było możliwe wcześniej),

3. DRA za maj 2020 r. – 23 czerwca 2020 r. (ze względu na duże obciążenie serwerów i występowanie błędów krytycznych wysłanie deklaracji nie było możliwe wcześniej).

Za marzec-maj 2020 r. skarżącej przyznano następujące kwoty zwolnień z opłacania składek ZUS:

1. marzec 2020 r. - 913,94 zł - powinno być 913,94 zł,

2. kwiecień 2020 r. - 873,62 zł - powinno być 1020,03 zł,

3. maj 2020 r. - 913,94 zł - powinno być 1020,03 zł.

Skarżąca wyjaśniła, że kwota składek należnych za marzec 2020 r. była niższa niż obowiązująca kwota wpłaty, ponieważ skarżąca chorowała i korzystała z zasiłku chorobowego, w związku z tym również kwota umorzenia była niższa. Ale w przypadku składek za kwiecień i maj 2020 r. podstawy wymiaru składek były równe najniższej podstawie obowiązującej, począwszy od 1 lutego 2020 r., tzn. 2078,67 zł, a co za tym idzie wysokość składek wynosiła 1020,03 zł. Trudno zgodzić się z twierdzeniem, że na dzień rozpatrywania wniosku o zwolnienie z opłacania składek za kwiecień i maj 2020 r. Zakład mógł nie znać kwoty umarzanej należności i nie mógł jej ustalić w prawidłowej wysokości. Ponieważ skarżąca opłaca składki wyłącznie za siebie, podstawa ich naliczania jest stała w okresach, kiedy nie korzysta z zasiłku chorobowego wypłacanego przez ZUS (o czym ZUS jest informowany poprzez przesłanie przez lekarza zwolnienia w formie elektronicznej), a zatem i składki są należne w takiej samej wysokości. Zgodnie z § 25 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych, w przypadku stwierdzenia w dokumentach ubezpieczeniowych nieprawidłowości uniemożliwiających dokonanie prawidłowego rozliczenia na koncie płatnika składek i zewidencjonowania danych na koncie ubezpieczonego, przeprowadza postępowanie wyjaśniające, mające na celu wyeliminowanie tych nieprawidłowości. Skarżąca zdaje sobie sprawę z ogromu obowiązków, jakie spadły na pracowników Zakładu w okresie pandemii, a związanych z obsługą dodatkowej dokumentacji przedsiębiorców. Dla skarżącej jednak, jako przedsiębiorcy, ten okres był bardzo trudny i stara się szanować pomoc, jakiej jej udzieliło państwo i nie marnować należnych jej świadczeń. W związku z tym, iż zwolnieniu z obowiązku opłacania podlegają należności z tytułu składek ustalone od obowiązującej najniższej podstawy wymiaru składek dla osoby prowadzącej pozarolniczą działalność składki za kwiecień i maj 2020 r., to powinny zostać umorzone w pełnej kwocie od podstawy 2078,67 zł, tj. 1020,03 zł za każdy z wymienionych miesięcy.

W odpowiedzi na skargę ZUS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zakład dodał jedynie, że decydująca dla zwolnienia jest wysokość składek wyliczonych na podstawie dokumentów rozliczeniowych złożonych do daty wpływu wniosku o zwolnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprawujących wymiar sprawiedliwości sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem oraz rozstrzygania sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, ma stwierdzić, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ze względu na treść art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 31zo ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm., dalej: ustawa COVID-19), na wniosek płatnika składek będącego osobą prowadzącą pozarolniczą działalność, o której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych zwanej dalej "osobą prowadzącą pozarolniczą działalność" opłacającego składki wyłącznie na własne ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenie zdrowotne, zwalnia się z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na jego obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., jeżeli prowadził działalność przed dniem 1 lutego 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych uzyskany w pierwszym miesiącu, za który jest składany wniosek o zwolnienie z opłacania składek, o którym mowa w art. 31zp ust. 1, nie był wyższy niż 300% prognozowanego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w 2020 r.

Ponadto, na podstawie art. 31zq ust. 1-3 ustawy COVID-19, za marzec, kwiecień i maj 2020 r. płatnik składek zobowiązany jest przesyłać deklaracje rozliczeniowe lub imienne raporty miesięczne na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zgodnie z tymi przepisami zwolniony jest z obowiązku ich składania (ust. 1). Zakład Ubezpieczeń Społecznych zwalnia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia przesłania deklaracji rozliczeniowej lub imiennych raportów miesięczny należnych za ostatni miesiąc wskazany we wniosku o zwolnienie z opłacania składek, a w przypadku gdy płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania - w terminie nie dłuższym niż 30 dni od terminu, w którym powinna być opłacona składka za ostatni miesiąc wskazany we wniosku o zwolnienie z opłacania składek (ust. 2). Warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych należnych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r., chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania (ust. 3).

Z powyższych przepisów wynika zatem, że przedsiębiorcy przysługuje prawo do zwolnienia z obowiązku opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek za okres od 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., jeżeli łącznie zostaną przez niego spełnione następujące warunki:

1) zgłoszenie w określonym czasie jako płatnik,

2) osiągnięcie określonej wysokości przychodu z pozarolniczej działalności;

3) przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r.

Wskazany w pkt 3 obowiązek złożenia w wyznaczonym terminie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych, jako warunek zwolnienia z opłacenia składek, nie dotyczy tylko tych płatników, którzy są zwolnieni z obowiązku ich składania.

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 8 kwietnia 2020 r. skarżąca wystąpiła o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek za marzec-maj 2020 r. Decyzją z [...] r. ZUS odmówił skarżącej prawa do zwolnienia z opłacania składek na własne obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenie zdrowotne za maj 2020 r. w łącznej kwocie składek 1020,03 zł. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 31zo ust. 2 i ust. 4 oraz art. 31zq ust. 4 ustawy COVID-19. Przy czym w treści samej decyzji nie wskazano na żadne skonkretyzowane okoliczności, jakie uzasadniały obliczenie czy też ustalenie powyższej wysokości składek za maj 2020 r. ani podstawy prawnej, na podstawie której ZUS dokonał tych obliczeń lub ustaleń.

Należy zatem podkreślić, że do postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, z mocy art. 180 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 123 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 266 ze zm.) oraz art. 31zq ust. 8 ustawy COVID-19, mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jest to o tyle istotne, że o uchyleniu zaskarżonej decyzji przesądziły stwierdzone przez Sąd naruszenia przepisów postępowania.

W ocenie Sądu, uzasadnienie decyzji sporządzone zostało z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., na podstawie którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie stanowi zatem integralny składnik decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji (vide: wyrok NSA z 12 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Kr 856/98, CBOSA). Uzasadnienie jako jeden z elementów decyzji powinno zatem zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma kluczowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., która znajduje rozwinięcie w art. 107 § 3 k.p.a. Organ administracji jest zobowiązany wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła poznać i zrozumieć zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Zaskarżona decyzja tych kryteriów nie spełnia, a odpowiedź na skargę nie może zastępować uzasadnienia decyzji (vide: wyrok WSA w Olsztynie z 13 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Ol 668/20, CBOSA).

W kontekście roli i znaczenia prawidłowego uzasadnienia decyzji wskazać należy również na stanowisko WSA w Warszawie zawarte w wyroku z 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1245/08, CBOSA, w którym wskazał, że prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych. Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Jasno wskazano zatem na korelacje uzasadnienia decyzji i zasady przekonywania wynikające z art. 8 § 1 k.p.a zasada pogłębiania zaufania obywatela do organów administracji publicznej. Podkreślenia wymaga przy tym, że w szczególności decyzje odmowne (negatywne) lub częściowo odmowne dla wnioskodawcy powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi zatem wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (vide: wyrok NSA z 25 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 96/10, CBOSA). Brak zatem wykazania, że ustalono istotne okoliczności faktyczne w odniesieniu do konkretnych przepisów prawa, stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego aktu (vide: wyrok WSA w Kielcach z 28 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 56/13, CBOSA). Należy również zauważyć, że odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocena tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów (vide: wyrok WSA w Gliwicach z 25 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 1198/16, CBOSA).

Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela wymienione wyżej poglądy. Przenosząc je zaś na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów procesowych, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że organ naruszył art. 107 § 3 k.p.a. Choć w treści decyzji redakcyjnie wyodrębniono jej uzasadnienie, to w istocie jego treść nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. W zakresie ustalenia wysokości należnych składek za maj 2020 r. wywód organu nie zawiera bowiem przepisu prawa z odniesieniem go do stanu faktycznego sprawy oraz omówienia zasad dokonania jego subsumpcji wskazanych w podstawie prawnej przepisów lub zaprezentowania ich wykładni. Dopiero na etapie odpowiedzi na skargę Zakład stwierdził, że decydująca dla zwolnienia jest wysokość składek wyliczonych na podstawie dokumentów rozliczeniowych złożonych do daty wpływu wniosku o zwolnienie.

Konsekwencją powyższych zaniechań jest również naruszenie obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. W powyższym kontekście, organ nie przedstawił zatem w zaskarżonej decyzji okoliczności faktycznych i prawnych, które uzasadniałyby zastosowanie takiej, a nie innej wysokości składek.

Zaznaczenia wymaga zatem, że subsumpcja przepisów prawa materialnego może być dokonana po przedstawieniu stanu faktycznego. W rozpoznawanej sprawie organ, w zakresie obliczenia wysokości stawek, nie przedstawił swojego stanowiska zarówno co do ustaleń faktycznych, jak i prawnych. Czyni to niemożliwym dokonanie merytorycznej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia i jego motywów w powyższym zakresie.

Wskazane wyżej wady czynią postępowanie organu sprzecznym z zasadami zaufania obywatela do organów administracji publicznej (art. 8 § 1 k.p.a) oraz przekonywania (art. 11 k.p.a). W kontekście wykładni art. 8 k.p.a. wskazać należy, że wiodącą, wynikają z niej wartością jest działanie organów w sposób pozwalający na przekonanie stron i innych uczestników postępowania o jakości, profesjonalizmie i odpowiedzialności cechujących działania organów władzy publicznej. Zasada ta gwarantować ma obywatelom bezpieczeństwo prawne wynikające z przewidywalności działań organów (vide: T. Majer, Zasada ogólna zaufania obywateli do władzy publicznej, [w:] Zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego, pod. red. P. Krzykowskiego, Olsztyn, 2017 r., s. 84 i n.).

Mając powyższe na uwadze, podkreślić należy, że zadaniem sądu administracyjnego nie jest wyręczanie organów administracji w ich obowiązku stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 k.p.a. Kognicja sądu administracyjnego, której przedmiotem jest kontrola legalności zaskarżonych decyzji, nie pozwala przy tym sądowi orzekającemu na dokonywanie samodzielnych ustaleń faktycznych w sprawie, w tym na podstawie domysłów bądź przypuszczeń. Ustaleń tych dokonują określone organy, przy czym dokonane ustalenia muszą znajdować odzwierciedlenie w zgromadzonym przez te organy materiale dowodowym oraz w uzasadnieniu decyzji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni powyższe wskazania i wyda decyzję zawierającą uzasadnienie spełniające wymogi przewidziane wskazanymi wyżej przepisami.

Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej, jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na brak oświadczenia stron, co do możliwości technicznych uczestniczenia w tej rozprawie, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu.

e.o.