Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 3280/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 121 e ust. 1, ust. 1 pkt 2, ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1882
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 marca 2022 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia prawa do uposażnienia za cały okres zwolnienia lekarskiego oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] czerwca 2020 r. [...] A. W. zgłosiła wypadek w służbie i od tego dnia do dnia [...] sierpnia 2020 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim w związku z urazem prawego kolana.

Działając z upoważnienia Komendanta [...] w [...], funkcjonariusze Wydziału [...] Komendy [...] Policji w [...] dokonali kontroli prawidłowości wykorzystywania przez wymienioną zwolnienia lekarskiego obejmującego okres od dnia [...] lipca 2020 r. do dnia [...] sierpnia 2020 r. W dniu [...] lipca 2020 r. dokonujący kontroli funkcjonariusze udali się do miejsca zamieszkania [...] A. W.. Wymienionej nie zastano pod adresem zamieszkania. Podczas kontaktu telefonicznego wymieniona oświadczyła, iż udała się do Punktu Krwiodawstwa w [...] celem oddania krwi. Dodatkowo [...] A. W. wskazała, iż zamierza tego dnia dokonać zakupów spożywczych i zakupu leków.

Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. zwrócono się do strony z prośbą o poinformowanie o sposobie wykorzystania zwolnienia lekarskiego oraz miejscu rzeczywistego pobytu w dniu [...] lipca 2020 r. w godz. 12.35-13.10 i przyczynie nieobecności w miejscu zamieszkania. Pismo doręczono w dniu [...] sierpnia 2020 r. W nawiązaniu do wskazanego wyżej pisma w dniu [...] sierpnia 2020 r. na adres e-mail Naczelnika Wydziału [...] Komendy [...] Policji w [...] wpłynęła wiadomość przesłana z adresu e-mail: [...], w której osoba podpisana jako "A. W." wskazała, iż w dniu [...] lipca 2020 r. udała się do Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...] celem oddania krwi, zaś dokumentacja potwierdzająca powyższy fakt znajduje się w tymże Regionalnym Centrum.

Zastępca Naczelnika Wydziału [...] Komendy [...] Policji w [...] pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. wystąpił do Dyrektora Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...] z prośbą o udzielenie informacji, czy [...] A. W. w dniu [...] lipca 2020 r. zgłosiła się w celu oddania krwi a jeżeli tak, to w jakich godzinach. Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. Dyrektor Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...] poinformował, iż wymieniona w dniu [...] lipca 2020 r. zgłosiła się do Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...] i oddała 450 ml krwi pełnej o godzinie 12.15. Dodał również, iż długość pobytu dawców w placówce nie jest monitorowana, wynosi zazwyczaj od 2-3 godzin.

W dniu [...] sierpnia 2020 r. przeprowadzono kolejną kontrolę wykorzystywania przez [...] A. W. zwolnienia lekarskiego. W trakcie kontroli wymienionej nie zastano w miejscu zamieszkania. Podjęto próbę kontaktu telefonicznego z wymienioną, jednak bezskutecznie. Podczas próby nawiązania połączeń funkcjonariusze słyszeli dźwięk dzwonka telefonu. Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. zwrócono się do [...] A. W. z prośbą o wyjaśnienie niemożności nawiązania z nią kontaktu telefonicznego oraz wskazano, iż w przypadku posiadania przez wymienioną dokumentacji uzasadniającej przyczynę jej nieobecności w dniu [...] sierpnia 2020 r. w miejscu zamieszkania, proszona jest o jej przedłożenie. Z notatki służbowej Naczelnika Wydziału Konwojowego Komendy [...] Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. wynika, iż powyższe pismo doręczono wymienionej w dniu [...] sierpnia 2020 r. W wystąpieniu z dnia [...] sierpnia 2020 r. [...] A. W. wskazała, iż w dniu [...] sierpnia 2020 r. udała się na spacer "celem zastosowania się do zaleceń lekarza ortopedy który w ramach rehabilitacji zalecił mi między innymi spacery". Dodała, iż w czasie jej nieobecności w miejscu zamieszkania, jej prywatny telefon znajdował się w domu.

W dniu [...] września 2020 r. wymieniona, wraz z ustanowionym w sprawie pełnomocnikiem, zapoznała się z protokołem kontroli prawidłowości wykorzystywania przez policjanta zwolnienia lekarskiego, wnosząc zastrzeżenia o następującej treści: "Korespondencja która była doręczana za pośrednictwem poczty polskiej była dostarczana pod adres [...] a nie pod [...] gdzie zamieszkuję sama. Pozostałe uwagi załączam w załączniku pisemnym". W pisemnym stanowisku wymieniona powtórzyła wyjaśnienia dotyczące swojej nieobecności w miejscu zamieszkania w dniach, kiedy dokonywano kontroli.

Pismem z dnia [...] września 2020 r. poinformowano pełnomocnika strony o prawie do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Powyższe pismo zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu [...] października 2020 r. W dniu [...] października 2020 r. strona zapoznała się z aktami sprawy i wykonała fotokopię wszystkich kart z akt postępowania. Oświadczyła ponadto, iż w terminie 3 dni, tj. do dnia [...] października 2020 r. skorzysta z prawa do złożenia oświadczenia końcowego. W dniu [...] października 2020 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik strony wniósł o wydłużenie terminu na zajęcie stanowiska do dnia [...] października 2020 r., a następnie w dniu [...] października 2020 r. (data stempla pocztowego) przedstawił stanowisko w sprawie, wnosząc jednocześnie o dopuszczenie dowodu z wyniku badania morfologii krwi obwodowej z dnia [...] lipca 2020 r. oraz badania wirusologicznego z dnia [...] lipca 2020 r. oraz zaświadczenia lekarskiego lekarza ortopedy. Pełnomocnik podkreślił przy tym, iż strona stosowała się do zaleceń lekarza, zaś jej nieobecności w miejscu zamieszkania zostały dostatecznie usprawiedliwione. Podniósł także, iż przesyłki pocztowe kierowane do strony zostały wydawane jej ojcu, zamieszkującemu pod innym adresem. Pełnomocnik wniósł o umorzenie postępowania wobec braku podstaw do uznania, iż [...] A. W. wykorzystywała zwolnienie lekarskie niezgodnie z przeznaczeniem.

Komendant [...] Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r. stwierdził utratę przez [...] A. W. prawa do uposażenia za okres od dnia [...] lipca 2020 r. do dnia [...] sierpnia 2020 r. w związku z ustaleniem nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Decyzję tę doręczono pełnomocnikowi strony w dniu [...] listopada 2020 r. W wyniku rozpoznania odwołania pełnomocnika strony Komendant [...] Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r. uchylił zaskarżoną decyzję nr [...] Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, przede wszystkim nie ustalił, czy w dniu [...] lipca 2020 r. [...] A. W. miała możliwość wykonania badań oraz zakupu określonych leków oraz artykułów spożywczych w bliższej odległości od miejsca zamieszkania.

Po przeprowadzeniu dodatkowych ustaleń Komendant [...] Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r., na podstawie art. 121e ust. 13 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.) w zw. z art. 104 Kpa stwierdził utratę przez [...] A. W. prawa do uposażenia za okres od dnia [...] lipca 2020 r. do dnia [...] sierpnia 2020 r. w związku z ustaleniem nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Decyzję tę doręczono pełnomocnikowi strony w dniu [...] kwietnia 2021 r. W dniu [...] maja 2021 r. (data stempla pocztowego), a zatem w ustawowym terminie, reprezentujący [...] A. W. adwokat złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, że odległość od miejscowości, w której zamieszkuje skarżąca, tj. [...] do miasta [...] wynosi 45 km, podczas gdy odległość ta wynosi 27 km do centrum miasta i ok. 23 km do granic miasta [...] i jest porównywalna do trasy dojazdu do miejscowości [...], którą organ ustalił na ok. 23 km;

2. art. 80 K.p.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającej na: - nieuzasadnionym przyjęciu, że wyjazd w dniu [...] lipca 2020 r. przez skarżącą do [...] celem wykonania wyników morfologii krwi (przy okazji oddania krwi), a także celem zrobienia zakupów spożywczych i zaopatrzenia się w wyroby medyczne w aptece był niewskazany, gdyż skarżąca mogła dokonać tych czynności w miejscowości położonej bliżej jej miejsca zamieszkania, tj. w [...] lub w [...], w sytuacji gdy organ nie poczynił ustaleń, czy skarżąca mogła wykonać we wskazanej powyżej dacie nieodpłatne oraz na cito badanie krwi w [...], natomiast odległość z jej miejsca zamieszkania do [...] oraz do [...] jest porównywalna; - nieuzasadnionym przyjęciu, że podjęta przez skarżącą czynność polegająca na wyjeździe w dniu [...] lipca 2020 r. do [...] celem honorowego zdania krwi została podjęta w sposób nieadekwatny, ryzykowny, jak też nieproporcjonalny do osiągnięcia zamierzonego efektu, przez co nie może być uznana jako prawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, w sytuacji gdy skarżąca przy okazji zdania krwi pozyskała aktualne wyniki morfologii krwi, nadto wyjazd do [...] był połączony również z wykonaniem zakupów spożywczych oraz zakupu środków farmakologicznych w aptece; - dowolnym i nieznajdującym potwierdzenia w innych zebranych dowodach ani w zasadach wiedzy medycznej i doświadczenia życiowego przyjęciu, że zdanie krwi w ilości 450 ml mogło wpłynąć negatywnie na proces powrotu skarżącej do zdrowia, zważywszy na ortopedyczny charakter doznanego przez skarżącą urazu, w związku z którym przebywała na zwolnieniu lekarskim;

3. art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez naruszenie zasady budowania zaufania obywatela do państwa prawa, w wyniku zaniechania wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i uwzględnienia wyłącznie jednego interesu, tj. interesu służby, skupiając się wyłącznie na ogólnych tezach dotyczących zasad korzystania ze zwolnienia lekarskiego, nie uwzględniając w ogóle indywidualnej sytuacji skarżącej z jakiego powodu nie skorzystała z możliwości wykonania badań krwi, zrobienia zakupów spożywczych, a także zakupów w aptece w [...] lub [...], czy skarżąca rozważała udanie się w tym celu do [...] lub [...], a jeżeli tak, to dlaczego z takiego rozwiązania nie skorzystała;

4. art. 121 e ust. 3 oraz ust. 7 ustawy o Policji, poprzez jego zastosowanie w sytuacji nie wykazania nieprawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego, która mogłaby skutkować pozbawieniem [...] A. W. prawa do uposażenia.

W uzasadnieniu pełnomocnik rozwinął powyższe wątki. Wniósł również o dopuszczenie dowodu z wydruków z aplikacji Offline [...] obejmujących trasy dojazdu z miejscowości [...] do miejscowości [...] (granica miasta) oraz z miejscowości [...] do miejscowości [...] (centrum) na okoliczność, iż odległość pomiędzy miejscowością, w której zamieszkuje skarżąca, tj. [...] a miastem [...] wynosi ok. 23 km, natomiast odległość do centrum [...] wynosi ok. 27 km oraz wydruku ze strony [...] z zaznaczonym okręgiem o promieniu 20 km od miejscowości [...] na okoliczność, że w promieniu 20 km od miejscowości [...], gdzie zamieszkuje skarżąca położone jest zarówno miasto [...], jak i miasto [...], a zatem odległości do tych miejscowości są porównywalne.

Komendant [...] Policji w [...] nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego rozkazu w trybie samokontroli i przekazał sprawę Komendantowi [...] Policji, który decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu organ przywołał treść art. 121 e ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, może podlegać kontroli. Zgodnie z art. 121e ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji kontrolę przeprowadza przełożony policjanta właściwy w sprawach osobowych wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji. Jeżeli natomiast w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia (art. 121e ust. 3 ustawy o Policji).

Dalej wskazano, że kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej (art. 121e ust. 7 ustawy o Policji). W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że policjant wykonuje pracę zarobkową albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób, niezgodny z jego celem, osoba kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego (art. 121e ust. 10 cytowanej ustawy). Protokół przedstawia się policjantowi w celu wniesienia do niego ewentualnych uwag. Wniesienie uwag policjant potwierdza własnoręcznym podpisem (art. 121e ust. 12 wskazanej ustawy). Na podstawie ustaleń zawartych w protokole przełożony stwierdza utratę prawa do uposażenia za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4. Przepis stosuje się odpowiednio w przypadku zawiadomienia przez komisję lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w wyniku przeprowadzenia przez tę komisję kontroli o nieprawidłowościach w wykorzystaniu zwolnienia lekarskiego (art. 121e ust. 13 ustawy o Policji). Od decyzji, o której mowa w ust. 13, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego (art. 121e ust. 14 tej ustawy).

W ocenie organu w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że [...] A. W. w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim w dniu [...] lipca 2020 r. przebywała poza miejscem zamieszkania, udając się samochodem osobowym do [...] w celu oddania krwi, zakupu artykułów spożywczych oraz leków. Powyższe okoliczności nie budzą wątpliwości i nie przeczy im sama skarżąca. Kwestią sporną pozostaje natomiast według organu to, czy wskazywaną wyżej aktywność podejmowaną przez [...] A. W. w trakcie przebywania przez nią na zwolnieniu lekarskim należy uznać za wykorzystywanie tego zwolnienia w sposób niezgodny z jego celem (art. 121e ust. 7 ustawy o Policji), a tym samym czy policjanta należało pozbawić prawa do uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego od dnia [...] lipca 2020 r. do dnia [...] sierpnia 2020 r.

Organ odwoławczy uznał, że [...] A. W. wykorzystywała wskazane zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego celem, co też skutkowało koniecznością wydania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim zaznaczono, że zwolnienie lekarskie obejmuje m.in. okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby, w tym niemożności wykonywania zajęć służbowych z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2020 r. poz. 870 ze zm.) - art. 121b ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji. Ustalenie w wyniku kontroli, że policjant wykorzystywał zwolnienie lekarskie w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności wykonywał pracę zarobkową, powoduje, że policjant taki traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia (art. 121e ust. 3 w związku z art. 121e ust. 7 ustawy o Policji). Podobną regulację odnaleźć można w art. 17 ust. 1 przywołanej ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, który stanowi, że ubezpieczony wykonujący w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową lub wykorzystujący zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia traci prawo do zasiłku chorobowego za cały okres tego zwolnienia. Na tle omawianego przepisu prawa wskazano na treść wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 2011 r., sygn. akt I PK 22/11, w którym rodzaj aktywności ubezpieczonego był wprawdzie całkowicie odmienny niż w niniejszej sprawie, jednakże Sąd stwierdził, że jeśli pracownik mógł wykonywać czynności niezbędne życiowo, takie jak wyjście do apteki, na zakupy czy krótki spacer, to w sytuacji poszerzenia tych czynności o inne zbędne zajęcia, ma miejsce niezgodne z celem wykorzystanie zwolnienia lekarskiego (...)". Wykorzystanie zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego celem, np. podjęcie w trakcie zwolnienia innej pracy, wyjazd na wakacje czy zrobienie remontu w domu może zostać uznane za naruszenie obowiązków pracowniczych i w konsekwencji skutkować zastosowaniem w stosunku do pracownika kar porządkowych, a nawet rozwiązaniem umowy o pracę (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt I PKN 308/99). Ponadto wykorzystywanie zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem określić można jako takiego typu postępowanie, które w powszechnym odczuciu jest nieodpowiednie dla osoby chorej i może nasuwać wątpliwości co do rzeczywistego stanu jej zdrowia. Podstawowym bowiem celem zwolnienia lekarskiego jest dążenie osoby przebywającej na nim do uzyskania pełnej sprawności i zdolności do pracy czy służby. Wykonywanie zatem jakichkolwiek czynności mogących przedłużyć okres niezdolności do pracy lub służby zawsze stanowi wykorzystywanie zwolnienia niezgodnie z jego celem, przy czym w jego osiągnięciu przeszkodą może być zarówno wykonywanie pracy zarobkowej, jak i inne zachowania chorego utrudniające proces leczenia i rekonwalescencję (por. wyrok Sądu Najwyższego z 14 grudnia 2005 r., sygn. akt III UK120/05).

W ocenie organu koniecznym było również wskazanie, że cyfra "2" umieszczona na druku zaświadczenia lekarskiego (poz. 16 - wskazania lekarskie), która oznacza, że "chory może chodzić", upoważnia do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, takich jak wstawanie z łóżka, poruszanie się po mieszkaniu, udanie się do sklepu po niezbędne artykuły żywnościowe, na ewentualne zabiegi czy kontrolę lekarską lub spacer w celach rekonwalescencyjnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1687/16, a także wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 12 listopada 2002 r., sygn. akt III AUa 3189/01). Dodano, iż zakres dopuszczalnego poruszania się funkcjonariusza w przypadku orzeczenia o czasowej niezdolności do służby zawierającego określenie "chory może chodzić" winien - co do zasady - ograniczać się do najbliższych okolic jego miejsca zamieszkania i tylko dla załatwienia podstawowych potrzeb życiowych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt III UK 120/05). Fakt, że pracownik może chodzić, nie jest tożsamy z możliwością gospodarowania czasem zwolnienia lekarskiego w sposób dowolny.

W przedmiotowej sprawie nie sposób więc według organu uznać, aby wyjazd [...] A. W. samochodem osobowym do miejscowości oddalonej od miejsca zamieszkania o ok. 40 km, w ramach którego wymieniona oddała krew i dokonała zakupu artykułów spożywczych oraz leków, stanowił niezbędną czynność jej życia codziennego lub też działanie zmierzające do uzyskania pełnej sprawności i zdolności do służby. Oceny tej nie może zmienić fakt wystawienia zwolnienia lekarskiego, w którym brak było zastrzeżenia co do możliwości poruszania się oraz zaświadczenia lekarskiego, z którego wynika, iż jazda samochodem nie stanowiła przeciwskazań zdrowotnych przy tego typu urazie kolana.

Podkreślono, że organ nie dokonywał oceny prawidłowości przyjętej oceny stanu zdrowia fizycznego funkcjonariusza. Nie kwestionował także dopuszczalnych form aktywności w okresie przebywania [...] A. W. na zwolnieniu lekarskim. Badał wyłącznie prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Zaznaczono, iż ze zwolnień lekarskich, w tym za okres od dnia [...] lipca 2020 r. do dnia [...] sierpnia 2020 r., wymieniona korzystała po wypadku, którego doznała w dniu [...] czerwca 2020 r., a który to miał związek z pełnioną przez nią służbą. [...] A. W., przebywając na zwolnieniu lekarskim, mogła podejmować aktywność fizyczną, ale nie każdego rodzaju. Chodzi wyłącznie o taką aktywność fizyczną mającą charakter terapeutyczny, która ma charakter ograniczony. Nie może być bowiem mowy o dowolnym traktowaniu okresu zwolnienia lekarskiego przez policjanta i wykorzystywaniu go na zajęcia, które nie są niezbędne. Funkcjonariusz winien zatem, w sytuacji czasowej niemożności pełnienia służby z powodu choroby, w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim, podejmować takie działania, które pozwolą w sposób najbardziej efektywny powrócić do pełnej sprawności fizycznej, bowiem jego głównym obowiązkiem jest świadczenie służby. Tymczasem w przedmiotowej sprawie [...] A. W. , mając możliwość dokonania zakupów spożywczych, zakupów w aptece zarówno w miejscowości [...], oddalonej o ok. 10 km od miejsca zamieszkania, jak i miejscowości [...], oddalonej o ok. 20 km od jej miejsca zamieszkania, udała się do [...], oddalonego o ok. 40 km od jej miejsca zamieszkania. Nie można zatem według Komendanta uznać, iż wymieniona ograniczyła swoją aktywność do najbliższych okolic miejsca zamieszkania.

W kwestii twierdzeń o konieczności wykonania przez [...] A. W. badań krwi na cito podkreślono, że w trakcie trwania postępowania przed Komendantem [...] Policji w [...] pełnomocnik strony w wystąpieniu z dnia [...] października 2020 r. wskazał m.in., że [...] A. W. udała się do [...] "aby wykonać niezbędne badania krwi celem potwierdzenia lub wykluczenia jednostki chorobowej, której podejrzenie ujawniło się w związku z bieżącym kontrolowaniem stanu zdrowia". Następnie w odwołaniu z dnia [...] grudnia 2020 r. wskazał, że "odwołująca wykorzystała wizytę w CKiK w [...] przede wszystkim, by uzyskać aktualne wyniki morfologii krwi, celem potwierdzenia lub wykluczenia jednostki chorobowej, której podejrzenie ujawniło się w związku z bieżącym kontrolowaniem stanu zdrowia. [...] A. W. miała świadomość, że w taki sposób uzyska wyniki szybko, bezkosztowo, a przy okazji będzie mogła pomóc potrzebującym", natomiast w odwołaniu z dnia [...] maja 2021 r. stwierdził, że "Jeżeli chodzi o uzyskanie nieodpłatnych wyników morfologii krwi to na datę [...] lipca 2020 r. [...] był najbliższą miejscowością, gdzie takie badanie można było wykonać nieodpłatne, jak i w trybie ekspresowym, tj. na cito. (...).

Powyższe twierdzenia pełnomocnika strony nie korespondują w ocenie Komendanta [...] z ustaleniami organu I instancji i zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W pierwszej kolejności podkreślono, iż w Przychodni [...] w [...] (położonej ok. 10 km od miejsca zamieszkania strony) wymieniona miała możliwość wykonania badań krwi od poniedziałku do piątku, zaś odbiór wyników możliwy jest już tego samego dnia po godz. 15:00. [...] A. W. miałaby zatem możliwość wykonania tak podstawowego badania jak morfologia krwi zarówno w miejscowości [...], jak i miejscowości [...]. W przypadku, gdyby, jak twierdzi pełnomocnik strony, podejrzenie jednostki chorobowej ujawniło się w związku z bieżącym kontrolowaniem stanu zdrowia, wymieniona z całą pewnością zostałaby skierowana na takie badania i mogłaby je wykonać nieodpłatnie, jednak nawet w przypadku odpłatnego wykonania morfologii krwi jej koszt to kwota od [...] do [...] zł (zgodnie z cennikiem znajdującym się na stronie internetowej Przychodni [...] w [...]), a nie, jak twierdzi pełnomocnik strony, 90 zł. Pomijając wskazane wyżej okoliczności podkreślono, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających podejrzenie jakiejkolwiek choroby, czy chociażby konieczności pilnego wykonania w danym czasie określonych badań zleconych przez lekarza, konsekwentnie wskazując, że dana sytuacja nie miała związku z leczeniem będącym przyczyną korzystania ze zwolnienia lekarskiego. Zatem lakoniczne wyjaśnienia strony i jej pełnomocnika dotyczące podejrzenia istnienia jednostki chorobowej i konieczność wykonania w związku z tym badań należy uznać za niewiarygodne. Podkreślono przy tym, iż w przypadku podejrzenia choroby zupełnie nielogiczne jest, aby ją weryfikować w Regionalnym Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa, gdzie, aby oddać krew, należy być zdrowym, a z całą pewnością subiektywnie przekonanym co do swojego zdrowia i dobrego samopoczucia.

Na marginesie dodano, iż w przesłanej do przełożonego wiadomości (k. 11 akt postępowania administracyjnego) [...] A. W., wyjaśniając przyczyny nieobecności w miejscu zamieszkania w dniu [...] lipca 2020 r., wskazała, iż do Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...] udała się "celem zdania krwi", nie wspomniała zaś o chęci uzyskania wyników badań. W kwestii samego oddania honorowo krwi w dniu [...] lipca 2020 r. wskazano, iż honorowe krwiodawstwo jest ideą szlachetną i powszechną wśród funkcjonariuszy i pracowników Policji. Przebywanie na zwolnieniu lekarskim nie wyklucza możliwości oddania honorowo krwi. W przedmiotowej sprawie zbadania jednak wymagało, czy taka czynność w świetle towarzyszących jej okoliczności była adekwatna z punktu widzenia wykonywania przez osobę nieświadczącą służby z powodu choroby niezbędnych czynności życia codziennego, jak też dążenia do uzyskania pełnej zdolności do dalszego świadczenia służby. Stwierdzono, iż w przypadku, gdyby [...] A. W. mieszkała w pobliżu Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...] lub z innych względów musiałaby znaleźć się w tym miejscu (np. ze względu na konieczność zakupu niezbędnych artykułów spożywczych czy leków), samo oddanie krwi nie determinowałoby twierdzenia, że wymieniona korzysta ze zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego celem. W przedmiotowej sprawie natomiast w miejscowości [...] (położonej w odległości ok. 10 km od miejsca zamieszkania strony) znajdują się trzy apteki i kilkanaście sklepów (w tym supermarkety takie jak: [...] czy [...]), zaś w miejscowości [...] (położonej w odległości ok. 20 km od miejsca zamieszkania strony) znajduje się pięć aptek oraz kilkanaście sklepów spożywczych (w tym: [...],[...] czy [...]). Zatem w ocenie organu [...] A. W. niewątpliwie miała możliwość dokonania zarówno zakupów spożywczych, jak i leków znacznie bliżej miejsca zamieszkania niż w [...].

Dodano też, iż [...]A. W. przebywała na zwolnieniu lekarskim w związku z urazem kolana. Przez miesiąc wymieniona nosiła ortezę, a następnie lekarz zalecił jej ćwiczenia (por. zaświadczenie lekarskie wystawione przez lekarza J. B., które pełnomocnik strony załączył do wystąpienia z dnia [...] października 2020 r.). Brak jest jakichkolwiek informacji, jakoby potrzebowała przy tym takich środków farmakologicznych, które byłyby niedostępne w aptekach położonych w pobliżu miejsca zamieszkania. Skoro zatem wymieniona nie musiała wyjeżdżać do [...], aby dokonać niezbędnych zakupów, mogła bowiem to uczynić w pobliżu miejsca zamieszkania, brak było również podstaw do udania się w trakcie trwania zwolnienia lekarskiego do znacznie oddalonego od miejsca zamieszkania Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...] celem oddania krwi. Taka aktywność [...]A. W. w realiach przedmiotowej sprawy nie może bowiem według organu zostać uznana jako czynność dnia codziennego lub podejmowana w celu skutecznego powrotu do pełnienia służby. Dodano, iż w trakcie rozmowy telefonicznej z zastępcą naczelnika Wydziału [...] Komendy [...] Policji w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. wymieniona oświadczyła, iż codziennie wyjeżdża do miasta na zakupy, w związku z czym trudno ją będzie zastać w miejscu zamieszkania. Nie trzeba posiadać wykształcenia medycznego, aby stwierdzić, iż codzienne wyjazdy samochodem osobowym do miejscowości oddalonej o ok. 40 km w okolicznościach, gdy przebywający na zwolnieniu lekarskim policjant był w trakcie leczenia urazu kolana, stanowi wysiłek fizyczny, który może wpływać na obciążenie kończyny, a tym samym, że aktywność tego rodzaju, związana z dłuższym, niż jest to konieczne, podróżowaniem, nie jest niezbędna z punktu widzenia poprawy stanu zdrowia policjanta.

Odnosząc się do kwestii zaakcentowanej przez pełnomocnika strony w odwołaniu, mianowicie odległości od miejsca zamieszkania [...]A. W. do [...] oraz do [...] i [...] zwrócono uwagę, iż po pierwsze: dojazd do miejscowości [...] może odbywać się częściowo drogą wojewódzką nr [...], a dojazd do miejscowości [...] - częściowo drogą krajową nr [...], a po drugie: pełnomocnik strony, kwestionując dotychczasowe ustalenia organów co do odległości pomiędzy miejscem zamieszkania strony a [...], sam przedstawił trasę, zgodnie z którą, aby dojechać do drogi [...] należy pokonać kilkukilometrowy odcinek drogą gminną. Trasa bowiem od miejscowości [...] do miejscowości [...], w znakomitej większości prowadząca przez drogi wojewódzkie, krajowe lub trasę europejską to odległość od ok. 40 do ok. 45 km, którą to pełnomocnik strony kwestionuje jako właściwą w odwołaniu z dnia [...] maja 2021 r. Należy w ocenie organu mieć również na względzie, iż odległość pomiędzy miejscowością [...] a Regionalnym Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...] (zgodnie z trasą wskazywaną przez pełnomocnika strony) wynosi ok. 30 km. Podkreślono bowiem, iż [...]A. W. udała się nie do granicy miasta [...], ale właśnie do Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa. Biorąc zaś pod uwagę fakt, iż odległość od miejsca zamieszkania strony do miejscowości [...] wynosi ok. 10 km, a do miejscowości [...] - ok. 20 km, odległość do [...] jest znacząco większa. Reasumując podkreślono, iż podejmowane działania przez policjanta przebywającego na zwolnieniu lekarskim muszą, co zostało już wcześniej zaznaczone, pozostawać w funkcjonalnym i proporcjonalnym związku z celem tego zwolnienia. Jest nim dążenie do uzyskania pełnej zdolności do dalszego świadczenia służby. Zatem czynności te, a w szczególności terapeutyczne i rekonwalescencyjne muszą być efektywnym narzędziem, za pomocą którego możliwe będzie osiągnięcie tego celu. Podejmowanie działań nieadekwatnych, niecelowych, ryzykownych, jak też nieproporcjonalnych do osiągnięcia zamierzonego efektu nie może być uznane za prawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego.

Zdaniem Komendanta [...] Policji oddanie przez [...]A. W. krwi w miejscowości znacznie oddalonej od jej miejsca zamieszkania oraz dokonywanie przez wymienioną zakupów spożywczych i zakupów w aptece w [...] w sytuacji, gdy wymieniona takich zakupów mogła dokonać w pobliżu miejsca zamieszkania, stanowiły wykorzystanie zwolnienia udzielonego od dnia [...] lipca 2020 r. do dnia [...] sierpnia 2020 r. niezgodnie z jego celem, a zatem koniecznym było, zgodnie z art. 121e ust. 3 ustawy o Policji, wydanie decyzji o utracie przez stronę uposażenia za cały okres tego zwolnienia.

Zauważono, iż organ nie ustala w tym postępowaniu stanu zdrowia policjanta.

Przez nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego należy zaś rozumieć każdą czynność, która nie stanowiła dla osoby niezdolnej do służby czynności dnia codziennego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1687/16), w tym w szczególności czynności podejmowanej w celu skutecznego powrotu do pełnienia służby, tj. aktywności fizycznej mającej charakter terapeutyczny, albo będącej formą rekonwalescencji pozostającej w funkcjonalnym i proporcjonalnym związku z tym celem.

Jeżeli bowiem policjant w trakcie korzystania ze zwolnienia lekarskiego jest w stanie aktywnie uczestniczyć w czynnościach wiążących się z więcej niż konieczną aktywnością fizyczną i psychiczną zmierzającą do uzyskania pełnej zdolności do świadczenia służby, to takie postępowanie tego policjanta budzi w ocenie organu co najmniej uzasadnione wątpliwości co do konieczności korzystania przez niego ze zwolnienia lekarskiego, a także świadczy o niezrozumieniu istoty służby w Policji.

Podkreślono, że podstawowym obowiązkiem funkcjonariusza Policji jest pełnienie służby, do której wstąpił dobrowolnie, godząc się na pewne ograniczenia, ale również wynikające z tego przywileje. Policjant, przebywając na zwolnieniu lekarskim, powinien dołożyć wszelkich starań, aby jak najszybciej mógł podjąć służbę, bowiem podczas jego nieobecności przypisane mu obowiązki służbowe realizują inni funkcjonariusze Policji.

Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wywiodła A. W. zarzucając organowi naruszenie:

I. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, że: - odległość od miejscowości, w której zamieszkuje skarżąca tj. [...] do miasta [...] wynosi ok. 40-45 km, podczas gdy odległość ta wynosi ok. 27 km do centrum miasta oraz ok. 23 km do granic miasta i jest to odległość porównywalna do trasy dojazdu do miejscowości [...], którą organ I instancji ustalił na ok. 23 km;

II. art. 80 K.p.a. polegające na dokonaniu dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego wyrażającej się w: - nieuzasadnionym i niezgodnym z zasadami logicznego rozumowania przyjęciu, że wyjazd przez skarżącą do [...] celem wykonania wyników krwi stanowił czynność niecelową i nieproporcjonalną, bowiem mogła tę samą czynność wykonać w [...] (lub [...]), w sytuacji gdy w celu uzyskania wyników krwi w [...] lub [...] skarżąca musiałaby dwukrotnie udać się do wymienionych miejscowości (tj. w celu zdania próbki krwi oraz odebrania warników), podczas gdy w trakcie wizyty w Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...] wyniki uzyskała na miejscu, podczas jednej wizyty;

III. art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez naruszenie zasady budowania zaufania obywatela do państwa prawa, w wyniku zaniechania wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i uwzględnienia wyłącznie jednego interesu, tj. interesu służby, skupiając się wyłącznie na ogólnych tezach dotyczących zasad korzystania ze zwolnienia lekarskiego, nie uwzględniając w ogóle indywidualnej sytuacji skarżącej, w tym poprzez nie podjęcie przez organ próby uzyskania wyjaśnienia od skarżącej z jakiego powodu nie skorzystała z możliwości wykonania badań krwi, zrobienia zakupów spożywczych a także zakupów w aptece w [...] lub [...] , czy skarżąca rozważała udanie się w tym , celu do [...] lub [...], a jeżeli tak to dlaczego z takiego rozwiązania nie skorzystała;

IV. art. 121e ust. 3 i 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez jego zastosowanie, w sytuacji nie wykazania nieprawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego przez skarżącą, która mogłaby skutkować pozbawieniem jej prawa do uposażenia.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta [...] Policji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta [...] Policji w [...] oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ przy wydawaniu skarżonej decyzji poruszał się w granicach prawa.

Na wyżej postawione pytanie należało w ocenie tut. Sądu udzielić pozytywnej odpowiedzi.

Dla zobrazowania tematyki sprawy, w pierwszej kolejności przywołania wymagał przepis art. 121 e ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, może podlegać kontroli. Zgodnie zaś z art. 121e ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji kontrolę przeprowadza przełożony policjanta właściwy w sprawach osobowych – w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji. Jeżeli natomiast w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia (art. 121e ust. 3 ustawy o Policji).

Przywołane regulacje prawne, przez lata "obrosły" orzecznictwem sądowym. Zgodnie z ugruntowanymi już od lat poglądami judykatury (które trafnie przywołał organ), wykorzystywanie zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem określić można jako takiego typu postępowanie, które w powszechnym odczuciu jest nieodpowiednie dla osoby chorej i może nasuwać wątpliwości co do rzeczywistego stanu jej zdrowia. Podstawowym bowiem celem zwolnienia lekarskiego jest dążenie osoby przebywającej na nim do uzyskania pełnej sprawności i zdolności do pracy czy służby. Wykonywanie zatem jakichkolwiek czynności mogących przedłużyć okres niezdolności do pracy lub służby zawsze stanowi wykorzystywanie zwolnienia niezgodnie z jego celem, przy czym w jego osiągnięciu przeszkodą może być zarówno wykonywanie pracy zarobkowej, jak i inne zachowania chorego utrudniające proces leczenia i rekonwalescencję (por. wyrok Sądu Najwyższego z 14 grudnia 2005 r., sygn. akt III UK120/05).

Nadto cyfra "2" umieszczona na druku zaświadczenia lekarskiego (poz. 16 - wskazania lekarskie), która oznacza, że "chory może chodzić", upoważnia do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, takich jak wstawanie z łóżka, poruszanie się po mieszkaniu, udanie się do sklepu po niezbędne artykuły żywnościowe, na ewentualne zabiegi czy kontrolę lekarską lub spacer w celach rekonwalescencyjnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1687/16, a także wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] listopada 2002 r., sygn. akt [...]). Zakres dopuszczalnego poruszania się funkcjonariusza w przypadku orzeczenia o czasowej niezdolności do służby zawierającego określenie "chory może chodzić" winien - co do zasady - ograniczać się do najbliższych okolic jego miejsca zamieszkania i tylko dla załatwienia podstawowych potrzeb życiowych. Fakt, że pracownik może chodzić, nie jest tożsamy z możliwością gospodarowania czasem zwolnienia lekarskiego w sposób dowolny (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt III UK 120/05).

Przywołane tezy z orzecznictwa, z którymi tut. Sąd w pełni się zgadza i traktuje jak własne, świadczą o restrykcyjnym podejściu do omawianej tematyki. Taka surowość poglądów jest jednakże ze wszech miar uzasadniona, gdy weźmie się pod uwagę to, iż podstawowym obowiązkiem funkcjonariusza Policji jest pełnienie służby, do której wstąpił dobrowolnie, godząc się na pewne ograniczenia, ale również wynikające z tego przywileje, oraz uwzględniając to, że Policjant, przebywając na zwolnieniu lekarskim, powinien dołożyć wszelkich starań, aby jak najszybciej mógł podjąć służbę, bowiem podczas jego nieobecności przypisane mu obowiązki służbowe realizują inni funkcjonariusze Policji.

Przenosząc powyższe na realia faktyczne niniejszej sprawy uznać należało za trafne wszystkie wnioski organu, że skarżąca w dniu [...] lipca 2020 r. w sposób nieprawidłowy wykorzystywała zwolnienie lekarskie na jakim przebywała.

Podróży do [...] nie sposób bowiem zakwalifikować, jako czynności dnia codziennego, polegającej na załatwieniu podstawowych potrzeb życiowych w okolicy najbliższej miejsca zamieszkania.

Omawiając powyższą materię, przede wszystkim podkreślenia wymaga to, że poprawne są ustalenia organu dotyczące odległości od miejsca zamieszkania strony do miejscowości bliskich i do [...]. Ustalenia te tut. Sąd zweryfikował w oparciu o powszechnie dostępną aplikację [...] stwierdzając, że odległość z [...] do [...] wynosi 10,1 – 11,3 km, do [...] 22,2 – 22,5 km a do [...] 42 – 43 km. i że zajmuje średnio odpowiednio - 11minut, 21 minut i 42 minuty.

Dalej podkreślenia wymagało to, że na żadnym etapie postępowania strona nie zakwestionowała ustaleń organu, iż w miejscowości najbliższej miejsca zamieszkania skarżącej, tj. w [...], można dokonać zarówno badania krwi, jak też można dokonać zakupów w sklepie spożywczym czy aptece.

Nigdy strona nie podnosiła też tego, aby przedmiotem jej planowanych zakupów spożywczych czy medycznych były artykuły dostępne wyłącznie w [...].

Bez wpływu na poprawność wniosków organu pozostaje podnoszona w skardze okoliczność, iż przeprowadzając badanie krwi w [...], skarżąca musiałaby udać się tam powtórnie, w celu odebrania wyników badań podczas gdy w [...] otrzymać je mogła od ręki. Nie sposób przecież nie zauważać tego, że [...] położony jest blisko cztery razy bliżej miejsca zamieszkania strony niż [...]. Nawet więc dwukrotna wizyta w [...], wiązałaby się z niepomiernie mniejszym obciążeniem sił.

Okolicznością usprawiedliwiającą stronę nie jest też fakt, że w [...] oddała krew jako honorowy jej dawca. Oczywiście tego rodzaju działalność społeczna zasługuje na najwyższe uznanie. Niemniej jednak zwolnienie lekarskie ma przede wszystkim służyć jak najszybszemu powrotowi do zdrowia a nie do prowadzenia nawet najchwalebniejszej działalności pro publico bono.

Niezależnie od powyższego zgodzić należało się z organem, że twierdzenia skarżącej o konieczności pilnego wykonania badania krwi są niewiarygodne i stanowią wyłącznie przyjętą linię obrony. W swoich pierwszych wyjaśnieniach strona w ogóle nie powoływała takiej okoliczności usprawiedliwiającej nieobecność w domu. Tłumaczenia takie pojawiły się dopiero na późniejszym etapie postepowania.

Nadto, pomimo twierdzeń o konieczności przeprowadzenia takich badań (i to do tego w trybie pilnym), skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na istnienie takiej okoliczności. Stąd powyższe twierdzenia strony, jako pozbawione waloru wiarygodności, nie mogły skutecznie obalić wniosków wysnutych przez organ.

Na zakończenie dodania wymagało to, że nie może znaleźć akceptacji Sądu, próba przerzucania na organ obowiązku dowodowego i ustalenia powodów, dla jakich skarżąca nie wykonała badań krwi i zakupów w [...] czy [...]. To na stronie skarżącej spoczywał obowiązek wykazania, że istniały racjonalne powody, dla których zdecydowała się na podróż do [...], mimo iż w najbliższej miejscowości mogła zrealizować swoje potrzeby. W sytuacji zaś, gdy strona była reprezentowana przez adwokata, nie sposób też przyjąć, że z powodu nieporadności nie podjęła właściwej aktywności dowodowej.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329).