Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 150/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów~Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 14b § 1, art. 165a § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Cezary Koziński, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu działającego z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Go 316/16 w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dawniej: "K." sp. z o.o. z siedzibą w Z.) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 20 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz S. sp. z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 3 listopada 2016 r. o sygn. akt I SA/Go 316/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu (działającego w imieniu Ministra Finansów) z dnia 20 lipca 2016 r. oraz poprzedzające je postanowienie tego organu z dnia 7 czerwca 2016 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z wniosku "K." Sp. z o.o. w Z. (dalej: "skarżąca", "spółka").

Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy wynika, iż wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2016 r. skarżąca wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie okresu przechowywania dokumentacji przez spółkę prowadzącą działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Skarżąca wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji płyt wiórowych surowych, płyt MDF i OSB, jak również wyrobów uszlachetnionych, m.in.: płyt laminowanych, podłóg laminowanych, paneli boazeryjnych oraz elementów post forming. Zaznaczyła, że w dniu 27 czerwca 2014 r. uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej i dochody uzyskane przez wnioskodawcę z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy będą korzystały ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych w oparciu o art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm.). W związku z wejściem w życie ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 1854) spółka powzięła wątpliwość, co do jej obowiązków w zakresie przechowywania dokumentacji związanych z faktem wykonywania działalności gospodarczej na terenie strefy. Zaznaczyła też, że rok podatkowy trwa obecnie od dnia 1 października do dnia 30 września, przy czym nie wyklucza, że w przyszłości może nastąpić zmiana w tym zakresie.

W związku z tym skarżąca zadała następujące pytania:

1) Czy w oparciu o przepisy art. 12a ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 282, ze zm. - dalej: "ustawa o SSE") spółka jest zobowiązana do przechowywania wyłącznie po pierwsze dokumentów potwierdzających poniesienie wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą publiczną, o których mowa w § 6 rozporządzenia strefowego, a także po drugie dokumentów zawierających informację o efekcie zachęty?

2) Czy w przypadku uznania stanowiska Spółki przedstawionego w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe, w oparciu o art. 12a ust. 1 tej ustawy, spółka jest zobowiązana do przechowywania, niezależnie od wymienionych w poprzednim pytaniu następujących dokumentów:

- ksiąg rachunkowych oraz ewidencji i rejestrów, do prowadzenia których zobowiązują ją odrębne przepisy,

- innych dokumentów, w których zawarte są informacje mające wpływ na wynik Spółki, przy czym obowiązek przechowywania dotyczy wyłącznie tych dokumentów, które są związane z rozliczeniami Spółki na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych oraz w takim zakresie, w jakim dotyczą one działalności, z tytułu której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.?

3. Czy Spółka jest uprawniona do przechowywania dokumentacji, o której mowa w art. 12a ust. 1 ustawy o SSE wyłącznie w formie elektronicznej (papierowa wersja dokumentacji może zostać zniszczona) lub mieszanej, tj. częściowo w formie papierowej a częściowo elektronicznej, przy zachowaniu zasad wymienionych w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego?

Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu (działając w imieniu Ministra Finansów) odmówił skarżącej wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji. Organ podatkowy uznał, że wątpliwość spółki budzi kwestia okresu przechowywania przez nią dokumentacji, o której mowa w art. 12a ust. 1 ustawy o SSE, a ten akt nie jest przepisem prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: "O.p."), co skutkuje tym, że analiza uregulowań wynikających z ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych nie może następować w drodze interpretacji indywidualnej, dokonywanej przez Ministra Finansów na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto zauważono, iż wydana interpretacja w tym przedmiocie nie wywołałaby w stosunku do wnioskodawcy ochrony prawnej. Instytucja interpretacji podatkowych gwarantuje bowiem ochronę prawną w zakresie określonym przepisami art. 14k-14n ustawy Ordynacja podatkowa w przypadku zastosowania się zainteresowanego do wydanego na jego rzecz rozstrzygnięcia.

Po rozpoznaniu zażalenia spółki, postanowieniem z dnia 20 lipca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy zauważył, że dokonanie wykładni przepisów ustawy o SSE nie wypełnia przesłanek przepisów podatkowych określonych w art. 3 pkt 2 O.p. Tym samym analiza uregulowań wynikających z ustawy o SSE nie może następować w drodze interpretacji indywidualnej. Wskazał następnie, że zagadnienie przedstawione przez spółkę wykracza poza kompetencje organu, który został legitymowany do udzielania interpretacji indywidualnych na wniosek zainteresowanego w sprawach dotyczących wyłącznie przepisów prawa podatkowego, rozumianych jako przepisy ustaw podatkowych dotyczących podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określających podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. W konsekwencji stwierdził, że organ podatkowy nie mógł rozpoznać złożonego przez spółkę wniosku we wskazanym wyżej zakresie co do meritum, z uwagi na zaistnienie wskazanej powyżej negatywnej przesłanki do wydania interpretacji. Wydanie interpretacji indywidualnej - w żądanym przez wnioskodawcę zakresie - nie mieści się w ramach określonych przepisem art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z czym organ zobligowany był do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji, co wynika z treści art. 165a § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim spółka zarzuciła wydanemu postanowieniu naruszenie:

- art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że przepisy ustawy o SSE nie stanowią przepisów prawa podatkowego;

- art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i utrzymanie w mocy postanowienia I instancji, pomimo że wniosek spółki dotyczył interpretacji przepisów prawa podatkowego, a w konsekwencji niewydanie na pisemny wniosek zainteresowanego interpretacji przepisów prawa podatkowego;

- art. 165a w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie i uznanie, że w sprawie zasadnym było wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania;

- art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia I instancji wydanego z naruszeniem art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej;

- art. 121 § 1 oraz art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez działanie organu naruszające zasadę zaufania do organów podatkowych ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania oraz równego traktowania interesów budżetu państwa i podatnika, jak również brak uwzględnienia ugruntowanego w orzecznictwie stanowiska sądów administracyjnych;

- art. 14k - 14n Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że wydana interpretacja nie wywołałaby w stosunku do skarżącej ochrony prawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał wniesioną skargę za zasadną podkreślając, że oś sporu pomiędzy stronami sprowadza się do wykładni pojęcia "przepisy prawa podatkowego" zawartego w Ordynacji podatkowej, a zgodnie z regulacją art. 14b § 1 tej ustawy minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Po przytoczeniu treści przepisów art. 3 pkt 1 i 2 O.p. Sąd pierwszej instancji uznał, że mówiąc o przepisach prawa podatkowego należy przyjąć, iż są nimi nie tylko przepisy ustaw podatkowych, lecz wszelkich ustaw, gdy ich regulacje dotyczą określonych elementów konstrukcji prawnej podatku – szczegółowe prawo podatkowe, lub też gdy w zakresie ich regulacji mieści się problematyka praw i obowiązków organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich - ogólne prawo podatkowe; interpretację indywidualną wydaje się wówczas, gdy dotyczy ona przepisów mogących mieć znaczenie dla sytuacji prawnopodatkowej zainteresowanego. Dalej Sąd zgodził się ze skarżącą spółką, iż regulacje zawarte w ustawie o specjalnych strefach ekonomicznych, stanowiące element konstrukcyjny podatku dochodowego od osób prawnych, a także wyznaczające prawa i obowiązki podatników operujących w specjalnych strefach ekonomicznych, są przepisami ustaw podatkowych. Stosownie bowiem do treści art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o SSE, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. Skarżąca spółka jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej objęta jest dyspozycją ww. przepisu.

Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że jednak art. 86 § 1 O.p. zobowiązuje podatników do prowadzenia i przechowywania ksiąg podatkowych do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego; a termin przedawnienia zobowiązania podatkowego został określony w art. 70 § 1 O.p., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z kolei zgodnie z regulacją art. 12a ustawy o SSE przedsiębiorcy korzystający z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych - przechowują księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty, a przedsiębiorcy korzystający z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, z tytułu tworzenia nowych miejsc pracy - dodatkowo przechowują dokumenty związane z poborem podatków oraz innych dochodów budżetu państwa, a także przychodów państwowych funduszy celowych (ust. 1). Księgi oraz dokumenty określone w ust. 1 są przechowywane do czasu upływu okresu przedawnienia roszczeń związanych ze zwrotem pomocy publicznej (ust. 2).

Przytoczona treść przepisów jednoznacznie wskazuje, że odnoszą się one do obowiązków podatnika w zakresie przechowywania dokumentacji podatkowej. Pamiętać również należy, że od 6 stycznia 2015r. nowe brzmienie otrzymał także art. 12 ustawy o SSE, co oznaczało uściślenie dotychczasowego jego brzmienia przez wskazanie, że pomocą publiczną jest zwolnienie od podatku dochodowego. Zatem wprowadzone z kolei w art. 12a ust.1 tej ustawy bezpośrednie uregulowanie zasad przechowywania dokumentacji związanej z udzieleniem pomocy publicznej w formie zwolnień podatkowych udzielanych w strefach, to bez wątpienia również przepisy prawa podatkowego, o których mowa w art. 14b § 1 O.p., dotyczącym wydawania indywidualnych interpretacji podatkowych.

Skład orzekający nie zgodził się z organem podatkowym jakoby przy tak postawionych pytaniach oraz przedstawionym stanie faktycznym dokonanie wykładni przepisów ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych nie wypełniało przesłanek przepisów podatkowych określonych w art. 3 pkt 2 O.p., a w konsekwencji, aby nie było możliwe, w ramach kompetencji Ministra Finansów, merytoryczne rozpatrzenie wniosku skarżącej spółki. Tym samym za zasadne uznano zarzuty dotyczące naruszenia przez organ art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z 14 b § 1 w zw. art. 3 pkt 1 i 2 tej ustawy, jak i art. 165a w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik Ministra Rozwoju i Finansów wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Powołując przepisy art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") zarzucono wyrokowi naruszenie:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 14b § 1 i 2 oraz w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 O.p., poprzez przyjęcie, że nie zachodziły podstawy do wydania postanowienia z dnia 20 lipca 2016r. oraz postanowienia poprzedzającego z dnia 7 czerwca 2016 r., albowiem zdaniem Sądu regulacje zawarte w ustawie o SSE stanowią element konstrukcyjny podatku dochodowego od osób prawnych, a także wyznaczają prawa i obowiązki podatników operujących w specjalnych strefach ekonomicznych, w świetle czego, zdaniem Sądu, na tle postawionych pytań oraz przedstawionego stanu faktycznego sprawy dokonanie wykładni przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych objęte jest możliwością ich zinterpretowania, gdyż stanowi interpretacje przepisów prawa podatkowego;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. i art. 165a § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p., poprzez uchylenie wydanych postanowień w sprawie i uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 165a § 1 O.p., uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w sprawie, pomimo że - wbrew stanowisku Sądu - w postępowaniu przed organem nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, bowiem wniosek o wydanie interpretacji wychodzi poza zakres przepisów prawa podatkowego;

- art. 3 pkt 1 i 2 O.p. w zw. z art. 12a ust. 1 i 2 i art. 12c ustawy o S.S.E., poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że w związku z wnioskiem skarżącej organ zobowiązany jest do dokonania wykładni przepisów ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych w drodze interpretacji indywidualnej; w sytuacji, gdy aby udzielić odpowiedzi na pytania skarżącej, organ musiałby dokonać wykładni przepisów ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, który to akt prawny nie spełnia definicji "przepisów prawa podatkowego" zawartej w art. 3 pkt 2 O.p., co skutkuje tym, że analiza uregulowań wynikających z ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych nie może następować w drodze interpretacji indywidualnej dokonywanej przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych na podstawie art. 14b § 1 i 3 O.p., w stanie faktycznym sprawy.

W odpowiedzi na wniesioną skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarzuty skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie są zbieżne z zarzutami sformułowanymi w sprawie zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II FSK 196/17. Z tego względu argumentacja zawarta w niniejszym rozstrzygnięciu jest tożsama z tą, która została przedstawiona w cytowanym orzeczeniu.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy wniosek skarżącej spółki mógł skutecznie zainicjować postępowanie interpretacyjne, co obligowało organ podatkowy do udzielania odpowiedzi na zadane w nim pytania, czy też rację ma organ podatkowy, że wniosek strony wykraczał poza obowiązki tego organu określone w art. 14b § 1 Op. dając podstawy do odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 O.p.

Należy zatem przypomnieć, iż rolą indywidualnej interpretacji podatkowej jest zapewnienie podatnikowi możliwości zweryfikowania prawidłowości dokonywanej osobiście wykładni szeroko rozumianych przepisów prawa podatkowego, gdyż zgodnie z art. 14b § 1 O.p. - w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 lutego 2017 r. - minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Przedstawiony we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego problem musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy, a zatem przedmiotem wykładni dokonywanej przez organ podatkowy mogą być jedynie przepisy materialnego prawa podatkowego (zob. wyłączenie z art. 14b § 2a O.p. - przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych).

Pojęcie "przepisów prawa podatkowego" zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 2 O.p., jako przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. W ust. 1 art. 3 O.p. ustawodawca wyjaśnia natomiast pojęcie ustaw podatkowych, które obejmuje ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Jednakże w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że nie można obowiązku udzielania przez organ podatkowy pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego zawężać wyłącznie do ustaw zawierających w tytule pojęcie prawa podatkowego, ponieważ nie tylko w tych ustawach uregulowano elementy, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość. Wiele przepisów podatkowych uzależnia powstanie zobowiązań podatkowych, a zazwyczaj także wysokość tych zobowiązań od zdarzeń czy czynności prawnych uregulowanych bądź zdefiniowanych w przepisach nie będących przepisami prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 1 O.p. Pod pojęciem prawa podatkowego należy więc rozumieć wszelkie normy prawne, które regulują elementy konstrukcyjne, tj. podmiotowe i przedmiotowe podatku, zatem także normy prawne nie znajdujące się w ustawach podatkowych (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1737/07; wyroki NSA z dnia 21 kwietnia 2016 r. o sygn. akt II FSK 1625/14 i z dnia 19 maja 2017 r. o sygn. akt I FSK 1407/15 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

O ile ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1010) nie można generalnie zaliczyć do ustaw podatkowych, to jednak jej Rozdział 3 zatytułowany "Zarządzanie strefą i zwolnienia podatkowe" zawiera przepisy podatkowe regulujące możliwość zwolnienia z opodatkowania dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy (art. 12), jak i obowiązek prowadzenia ksiąg podatkowych i termin ich przechowywania (art. 12a w zw. z art. 12c). Zatem w niniejszej sprawie organ podatkowy błędnie uznał, że brak jest zagadnienia sensu stricto związanego z przedmiotem opodatkowania, czyli przepisu prawa podatkowego normującego zagadnienie przedstawione przez skarżącą spółkę. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., Dyrektor Izby Skarbowej Poznaniu nie miał zatem podstaw aby odmówić wszczęcia postępowania interpretacyjnego w sytuacji, gdy istniał przepis prawa podatkowego, którego wykładni może dokonać w odniesieniu do stanu faktycznego opisanego we wniosku o interpretację indywidualną. Przed merytorycznym rozpatrzeniem sprawy Minister Finansów zobowiązany był sprawdzić czy wskazane przez skarżącą przepisy pozwalają na zajęcie merytorycznego stanowiska w sprawie oceny obowiązków wpływających na opodatkowanie jej dochodów uzyskiwanych w specjalnej strefie ekonomicznej, w tym terminów przechowywania ksiąg podatkowych.

Z tych względów niezasadnym okazały się zarzuty skargi kasacyjnej o naruszeniu w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 14b § 1 i 2 oraz w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 O.p i art. 12a ust. 1, ust. 2 i art. 12c ustawy o SSE oraz art. 165a § 1 O.p.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 i 4 tej ustawy.