Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SO/Op 2/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2023-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny art.55 ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 1 i par. 2, art. 55 par. 1, art. 154 par. 6, art. 200, art. 205 par. 2, art. 64 par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Ł. o wymierzenie grzywny Z. Sp. z o.o. w O. za nieprzekazanie skargi na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1) wymierzyć Z. Sp. z o.o. w O. grzywnę w wysokości 300 zł (trzysta złotych), 2) zasądzić od Z. Sp. z o.o. w O. na rzecz P. Ł. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 19 stycznia 2023 r. P. Ł. (zwany dalej też wnioskodawcą), wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu o wymierzenie grzywny Z. Sp. z o.o. w O. (zwanemu dalej: "organem"), w wysokości 2.000 zł za nieprzekazanie tut. Sądowi skargi jaką złożył na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, objętej wnioskiem z dnia 12 września 2022 r., w którym wnioskodawca domagał się:

- udostępnienia umów na obsługę prawną lub zastępstwo procesowe w 2021 r. i 2022 r. (wraz z fakturami VAT),

- udostępnienia umów na obsługę prawną lub zastępstwo procesowe w 2021 r. i 2022 r. z K. (wraz z fakturami VAT),

- udzielenia informacji czy radca prawny W. M. świadczył w 2021 r. i 2022 r. usługi prawne dla Spółki, w tym zastępstwa procesowego, jak również czy udzielał substytucji na rzecz innych osób.

Jako podstawę prawną wniosku o wymierzenie grzywny wnioskodawca wskazał art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.) - zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a." Załączył jednocześnie kopię skargi z dnia 8 grudnia 2022 r., jaką wniósł na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania opisanego wyżej wniosku. Wnioskodawca podniósł, że skarga ta została przekazana za pośrednictwem organu i pomimo upływu ponad miesiąca, organ nie przekazał jej Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Brak reakcji ze strony organu uniemożliwia wyznaczenie posiedzenia i rozpoznanie sprawy. Uzasadnia to, w ocenie wnioskodawcy, wymierzenie organowi grzywny w wysokości 2.000 zł.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu w piśmie z dnia 26 stycznia 2023 r. zwrócił uwagę na brak formalny wniosku polegający na niewskazaniu przez wnioskodawcę jego numeru PESEL. Odnosząc się do zarzutów wniosku podniósł, że skoro wnioskodawca zwrócił się z żądaniem udzielenia informacji pismem z dnia 8 grudnia 2022 r., które wpłynęło do Z. Sp. z o.o. w O. w dniu 12 grudnia 2022 r. - to termin dla organu w świetle art. 21 pkt 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902) - zwanej dalej: "u.d.i.p." na udzielenie informacji - upłynął w dniu 27 grudnia 2022 r. Skarga ta została natomiast przekazana do tut. Sądu przez organ wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w dniu 23 stycznia 2023 r. W następstwie czego, sprawa z tej skargi została odnotowana w Repertorium sądowym pod sygn. akt II SAB/Op 5/23.

Jako przyczynę uchybienia wskazanego wyżej terminu, pełnomocnik podał liczne zadania realizowane przez organ, w tym w zakresie użyteczności publicznej, które powierzone zostały przez Miasto O. Zwrócił także uwagę, że skarga została wniesiona tuż przed Świętami Bożego Narodzenia, a więc w okresie w którym uwaga pracowników Z. skupiała się na właściwej organizacji i bezproblemowym przeprowadzeniu jarmarku bożonarodzeniowego w O. Następnie nastał okres świąteczno-noworoczny, podczas którego wielu pracowników Z. przebywało na urlopie. Dopiero zatem powrót pracowników po urlopie do pracy, umożliwił udzielenie odpowiedzi na skargę. Powołując się na postanowienie sądu administracyjnego, wyrażającego stanowisko, że sąd przy wymierzeniu grzywny powinien kierować się swoją oceną i uznaniem oraz wymierzać grzywnę w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przekazania skargi, a także okresu w jakim organ pozostawał w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia terminu, pełnomocnik zwrócił się o wymierzenie jak najniższej grzywny. Podkreślił, że zwłoka nie była znacząca, a wymierzenie grzywny w niskiej wysokości spełni wszystkie jej funkcje, tj. charakter dyscyplinujący, represyjny i prewencyjny.

Na skutek zarządzenia z dnia 20 stycznia 2023 r., wnioskodawca w wyznaczonym przez Sąd terminie - w piśmie z dnia 25 stycznia 2023 r. uzupełnił brak formalny wniosku podając numer PESEL (k-12 akt).

Sądowi jest urzędowa znana okoliczność, że przedmiotowa skarga z dnia 8 grudnia 2022 r. została nadana przez P. Ł. do organu przesyłką poleconą w dniu 9 grudnia 2022 r. Następnie organ przekazał skargę do tut. Sądu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi. Wpłynęła ona do tut. Sądu w dniu 23 stycznia 2023 r. i została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Op 5/23.

Z kolei, w dniu 20 stycznia 2023 r. P. Ł. uiścił wpis sądowy od wniosku w wysokości 100 zł, co potwierdza wyciąg bankowy znajdujący się w aktach niniejszej sprawy sądowej (por. k-9 akt).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Stosownie do art. 54 § 1 i 2 zd. 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Przepisy szczególne mogą przewidywać wyjątki od wskazanej zasady, ustalając inne terminy przekazywania skarg do sądu administracyjnego przez organy administracji publicznej. Takim szczególnym przepisem jest art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy p.p.s.a., z tym, że przekazanie sądowi akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi przez organ administracji.

Natomiast wedle art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. sąd bada zatem, czy organ wykonał obowiązki określone w art. 54 § 2 p.p.s.a. Stosownie też do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się organu do obowiązku przekazania skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Przywołane przepisy statuują dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie grzywny. Pierwszym z nich jest stwierdzenie uchybienia przez organ terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, natomiast drugim jest złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Wobec tego przesłanką do wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi w ustawowym terminie, bez względu na przyczyny takiego stanu rzeczy. Obowiązek przekazania akt sprawy ma bowiem charakter bezwzględny i sama motywacja organu pozostaje bez znaczenia pod kątem możliwości nałożenia grzywny. Wskazuje na to Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 (publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl), gdzie przyjęto, że ustanowienie terminu na dopełnienie obowiązku przekazania skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie, a organ musi dochować terminu z art. 54 § 2 p.p.s.a. W związku z tym przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi, nie mają znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny. Mogą one mieć wpływ jedynie na określenie wysokości grzywny.

Grzywna ta natomiast, posiada charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny (por. postanowienia NSA: z dnia 18 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 4560/21; z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt I OZ 759/14; z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt I OZ 489/14; z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt I OZ 429/13; z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 278/13). Nie budzi bowiem wątpliwości, że przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. zawiera normę zmierzającą do dyscyplinowania organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. jest pełnienie funkcji dyscyplinującej, ale także funkcji represyjnej. Funkcja represyjna służy ochronie konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Ponadto, grzywna z art. 55 § 1 p.p.s.a. ma na celu także stosowną prewencję, albowiem ukaranie grzywną służy zapobieganiu naruszeniom prawa polegającym na przewlekaniu postępowania sądowoadministracyjnego. Zasada szybkości postępowania jest bowiem jedną z podstawowych zasad postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt I OZ 328/12, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zauważyć też należy, że ustawodawca określił wyłącznie górną granicę grzywny, nie wskazał natomiast jej minimalnej kwoty oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania. Ustalając grzywnę w określonej wysokości, sąd powinien zatem wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku.

Mając na względzie powyższe wywody Sąd stwierdził, że ustalone w niniejszej sprawie okoliczności odpowiadają dyspozycji przepisu art. 55 § 1 p.p.s.a., wobec czego wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest uzasadniony i podlega uwzględnieniu. Organ nie wykonał bowiem ustawowego obowiązku przekazania skargi w przewidzianym do tego terminie. Skoro, według przedłożonych w sprawie dowodów nadania skargi, została ona wysłana w dniu 9 grudnia 2022 r. i wpłynęła do organu w dniu 12 grudnia 2022 r. (co potwierdza także organ w odpowiedzi na wniosek), to określony w art. 21 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej termin 15 dni na przekazanie przez organ Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę - upływał z dniem 27 grudnia 2022 r. Tymczasem w niniejszej sprawie organ przekazał skargę do Sądu w dniu 23 stycznia 2023 r., co potwierdzają zapisy w Repertorium sądowym. Z tego względu wniosek o wymierzenie organowi grzywny należało uznać za zasadny.

Określając wysokość grzywny, tj. 300 zł, Sąd wziął pod uwagę okres zwłoki w przekazaniu skargi do Sądu i szczególny charakter przepisów o udostępnianiu informacji publicznej, określających skrócony termin przekazania skargi. Nie bez znaczenia dla tak poczynionej oceny ma bowiem ustalony przez ustawodawcę nieprzypadkowo - skrócony 15-dniowy termin realizacji tego obowiązku, który w niniejszej sprawie został przekroczony o 27 dni. Jednocześnie Sąd uwzględnił argumentację przedstawioną w odpowiedzi na wniosek i uznał, że opóźnienie w realizacji omawianego obowiązku nie posiadało cech celowego i umyślnego naruszenia przepisów, lecz wystąpiło na skutek nałożenia się obowiązków powierzonych Z. Sp. z o.o. w O. i jednoczesnym sezonem urlopowym pracowników tego Z., związanym ze Świętami Bożego Narodzenia. Określając wysokość grzywny w przedmiotowej sprawie (300 zł), Sąd wziął pod uwagę zatem z jednej strony przekroczenie ustawowego terminu przekazania skargi do sądu administracyjnego, ale zarazem uwzględnił, że finalnie skarga została przekazana tutejszemu Sądowi, co wskazuje, że działanie organu nie było nacechowane lekceważącym podejściem do realizacji ustawowego obowiązku. Zatem w tym przypadku danie pierwszeństwa jedynie funkcji represyjnej i orzeczenie wysokiej grzywny, byłoby niezasadne. Jak wynika z akt sprawy, wpływ do siedziby organu wniosku o wymierzenie grzywny doprowadził do podstawowego skutku, jakim jest poddanie skargi kognicji sądu administracyjnego, gdyż organ przekazał ją niezwłocznie po doręczeniu wniosku przez Sąd.

W przedstawionych okolicznościach, zdaniem Sądu, grzywna w kwocie 300 zł jest adekwatna do wagi naruszenia dokonanego przez organ, zaś wymierzenie jej w tej wysokości służyć będzie realizacji funkcji prewencyjnej przez zapobieganie popełnianiu w przyszłości podobnych naruszeń zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy (por. powołana uchwała NSA z dnia 3 listopada 2009 r. i postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2013 r.). Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., orzeczono o wymierzeniu grzywny w wysokości 300 zł, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.

Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 64 § 3 p.p.s.a., w pkt 2 sentencji postanowienia, orzeczono natomiast o kosztach, na które składa się uiszczony przez wnioskodawcę wpis od wniosku w wysokości 100 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. poz. 1804) i kwoty 17 zł uiszczonej tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.