Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 485/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-09-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 15 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi E. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne p o s t a n a w i a oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Pan E. W. wniósł do Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] sierpnia 2010 r. nr [...], wydane w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuły wykonawcze od nr [...] do [...] i nr [...]. Wnosząc o uchylenie tego postanowienia Skarżący zwrócił się także z prośbą o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie wymienionych tytułów wykonawczych, do czasu rozstrzygnięcia sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego nie mógł zostać uwzględniony, albowiem sąd administracyjny nie jest uprawniony do wydania takiego rozstrzygnięcia.

Zwrócić trzeba uwagę, że przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.

(w skrócie: "u.p.p.s.a.") przewidują jedynie możliwość wstrzymania wykonania przez sąd konkretnego aktu (decyzji, postanowienia, uchwały) lub czynności. Zgodnie

z art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków,

z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Natomiast wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego podlega rozpatrzeniu przez właściwe organy egzekucyjne w trybie przepisów ustawy

z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Z tego zaś wynika, że sąd administracyjny nie może na podstawie przepisów tej ustawy zastępować organów egzekucyjnych i wstrzymać postępowania egzekucyjnego, gdyż sąd taki powołany został do kontrolowania form działania lub bezczynności organów administracji publicznej określonych

w art. 3 u.p.p.s.a. Sąd pragnie zauważyć, że wniosek Skarżącego o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego zostanie rozpatrzony w odrębnym postępowaniu,

co organ zasygnalizował w odpowiedzi na skargę. Dopiero w razie, gdy rozstrzygnięcia organów egzekucyjnych w przedmiocie wstrzymania postępowania egzekucyjnego nie zadowolą strony, będą mogły stać się przedmiotem kontroli sądowej.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena zasadności zarzutów Skarżącego na prowadzone wobec jego osoby postępowanie egzekucyjne. Zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zawiera negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Tymczasem wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania

i wymagają wykonania. Skarżone w tej sprawie sprawie postanowienie nie nakłada na stronę żadnych obowiązków, nie wywołując bezpośrednich skutków w sferze praw (obowiązków) materialnoprawnych Skarżącego. Nie jest więc aktem podlegającym wykonaniu, a zatem nie ma możliwości wstrzymania jego wykonania.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a.