Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 76/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2019-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 15, art. 17, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 101
journal: Dz.U. 2018 poz 994
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym  - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi E. T-W. i A. W. na uchwałę Rady Miasta z dnia 26 czerwca 2018 r., nr LXIX.995.2018 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla oraz terenu sąsiadującego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miasta podjęła w dniu 26 czerwca 2018 r. uchwałę

nr LXIX.995.2018 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla oraz terenu sąsiadującego.

Uchwała powyższa została w całości zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. przez E. T-W. oraz A.W. W skardze zarzucono:

1. naruszenie art. 17 ust. 9 oraz art. 17 ust. 13 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 12 i art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.) poprzez zaniechanie dokonania ponowienia uzgodnień i opinii wymaganych przepisami prawa.

W tym zakresie skarżący wskazali, że zaskarżony akt w toku jego uchwalania podlegał kilkukrotnej modyfikacji, zaś nie wszystkie jego "wersje" podlegały procedurze uzgodnień wymaganej przepisami prawa, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy - z uwagi na charakter zmian, jak również konflikt interesów różnych grup właścicieli - powtórzenie czynności planistycznych w odpowiednim zakresie było niezbędne.

2. naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 pkt 9 lit. a, b i c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak zapewnienia odpowiednich rozwiązań komunikacyjnych na obszarze objętym zaskarżonym aktem, w szczególności:

– brak określenia powiązań układu komunikacyjnego z układem zewnętrznym;

– uzależnienie warunków powiązań układu komunikacyjnego z układem zewnętrznym od kwestii realizacji zadań inwestycyjnych w zakresie zapewnienia tego skomunikowania na terenie pozostającym poza planem;

– brak wskazania parametrów planowanego układu komunikacyjnego

3. naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 1 ust. 3 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 140 kodeksu cywilnego poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego przejawiające się w zastosowaniu rozwiązań dowolnych, pozbawionych uzasadnienia merytorycznego prowadzących zarazem do nadmiernego ograniczenia uprawnień skarżących, związanych z przysługującym im prawem własności do nieruchomości położonych na osiedlu w [...].

Zdaniem strony, nadużycie władztwa przez organ przejawia się przede wszystkim w:

– braku wyważenia interesów - publicznego oraz prywatnego skarżących;

– braku wzięcia pod uwagę ochrony takich wartości, jak bezpieczeństwo

i porządek publiczny, zdrowie, a także wolność i prawa innych osób;

– braku merytorycznego ustosunkowania się do uwag zgłaszanych w toku procedury planistycznej;

– braku zapewnienia odpowiedniej sieci komunikacyjnej dla obszaru objętego zaskarżonym aktem, ustalenie sieci komunikacyjnej w sposób naruszający wartości bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oddziałuje bezpośrednio na ich prawa, zakłada bowiem połączenie komunikacyjne (poprowadzoną przez las drogą klasy lokalnej) Osiedla [...] z planowanym osiedlem [...]. Zgodnie z uchwalonym planem do osiedla [...] prowadzić ma droga dojazdowa będąca jednocześnie jedyną drogą dojazdową i wyjazdową z Osiedla [...]. Skarżący podkreślili, iż w zamyśle zaskarżonego planu ta droga stanowić będzie jedyny możliwy dojazd i wyjazd z zarówno Osiedla [...], jak również najpierw z terenu budowy, a później z terenu 5-cio tysięcznego nowego osiedla [...]. Bez wątpienia wpłynie to w sposób ograniczający na prawa skarżących jako właścicieli nieruchomości zlokalizowanych na terenie Osiedla [...], którzy będą mieli utrudnioną komunikację z innymi częściami miasta, jak również utrudniony dostęp do nieruchomości stanowiących ich własność.

Skarżący zwrócili też uwagę na kwestię immisji w postaci hałasu emitowanego przez pojazdy budowy przemieszczające się na teren budowy osiedla [...]. hałasy związane z budowlą osiedla, jak również hałasy związane z wzmożonym ruchem na drodze dojazdowej do obu osiedli. Podnieśli, że ich interes prawny chroniony jest przepisem art. 140 k.c. kształtującym wykonywanie prawa własności,

a także art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W zakresie zarzutu pierwszego skarżący wskazali, że projekt planu w kwestii samego przebiegu drogi łączącej Osiedle [...] z projektowanym osiedlem [...], z wjazdem od [...] w trakcie procedury jego realizacji podlegał kilkukrotnej modyfikacji, dowodem czego są następujące załączniki graficzne do projektów planu z:

– dnia [...] lipca 2015 r. (dojazd do osiedla [...] od strony południowej poprzez [...],a niezależnie południową część osiedla [...] stanowi obszar przeznaczony pod rozwój zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczony na rysunku planu symbolem MW6- mapka stanowi załącznik nr 2 do niniejszej skargi),

– dnia [...] grudnia 2015 r. (dojazd do Osiedla [...] od strony południowej poprzez [...] oraz projektowaną drogę o klasie drogi dojazdowej, oznaczonej na rysunku planu symbolem KDL2. Niezależnie struktura funkcjonalno - przestrzenna osiedla [...] zmieniła się radykalnie. W południowej jego części zaproponowane zostały tereny usług, wydzielone z części terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczonej symbolem MW6 - mapka stanowi załącznik nr 3 do niniejszej skargi),

– dnia [...] listopada 2016 r. (dojazd do osiedla [...] od strony południowej przez [...]. Ta wersja projektu nie uwzględnia przebiegu alternatywnej drogi dla istniejącego połączenia osiedla [...] z al. [...]. Całość komunikacji obu osiedli od strony [...] odbywa się poprzez [...]. Układ osiedla [...], w południowej części znowu zostaje zmieniony,

– dnia [...] marca 2017 r. (dojazd do osiedla [...] zaproponowany został poprzez zjazd z [...] w ul. [...], a następnie poprzez drogę przebiegającą przez oddział leśny [...]. System obsługi osiedla [...] ulega znacznej zmianie,

– dnia [...] lipca 2017 r. (zmiany w projekcie planu dotyczą przebiegu drogi przez oddział leśny [...] część działki ewidencyjnej nr [...],

– dnia [...] lutego 2018 r. (system obsług komunikacyjnej obu osiedli zgodny z wersją projektu z dnia [...] lipca 2017 r., jednak struktura funkcjonalno - przestrzenna osiedla [...] ulega radykalnym zmianom. Zmianie ulega również powierzchnia terenów usługowych.

Skarżący podkreślili, że każdorazowa zmiana w zakresie układu komunikacyjnego na terenie objętym planem bezsprzecznie wymagała ponowienia odpowiednich procedur, były to bowiem zmiany o charakterze ogólniejszym, oddziałujące na interesy różnych grup właścicieli działek położonych na obszarze objętym planem.

W zakresie zarzutu drugiego skarżący podnieśli, że wskazywany przez organ od strony północnej miasta odcinek drogi - fragment tzw. Trasy [...], nie istnieje, a co więcej jest prawdopodobne, że nigdy nie powstanie, a przynajmniej nie przez najbliższych kilka/kilkanaście lat. W chwili obecnej w [...] kończy

się budowa tzw. Trasy [...] na odcinku [...]. Realizacja dalszych odcinków Trasy [...] ([...] - odcinkiem przebiegającym przez teren objęty ustaleniami zaskarżonego planu) przewidziana jest wprawdzie w Studium, jednakże zgodnie ze stanem na dzień 19 lipca 2018 r. brak jest środków budżetowych zarezerwowanych w wieloletnim planie inwestycyjnym miasta [...] na budowę kolejnych odcinków tej Trasy. Plany kontynuacji Trasy [...] są więc planami odległymi, nie wiadomo na chwilę obecną czy Miasto będzie miało finanse na jej kontynuowanie, a jeżeli tak to w jakim zakresie i w jakim przebiegu to nastąpi.

Skarżący zwrócili uwagę, iż zapewnienie komunikacji obszaru objętego planem z pozostałymi częściami miasta uzależnione jest de facto od kwestii realizacji zadań inwestycyjnych na obszarach pozostających poza przedmiotowym planem.

Skarżący wskazali też, iż z zaskarżonego aktu nie wynika, jak planowany na obszarze objętym planem układ komunikacyjny miałby zostać połączony z układem zewnętrznym. Na załączniku graficznym do zaskarżonego planu widnieje od strony północnej planowany fragment Trasy [...], jednakże nie wynika z niego,

w jaki sposób Trasa ta miałaby łączyć osiedle [...] z pozostałą częścią miasta. Druga z dróg dojazdowych do projektowanego Osiedla [...], w założeniu alternatywna - a w rzeczywistości jedyna, prowadzić ma od strony południowej. Droga ta, na istniejącym w chwili obecnym odcinku, jest zarazem jedyną drogą dojazdową i wyjazdową z Osiedla [...]. Nawet przy założeniu, iż dojdzie do wybudowania ww. Trasy [...], nie ulega wątpliwości, iż przy tak wysokiej gęstości zaludnienia, droga od strony południowej będzie nadal nadmiernie obciążona.

Powyższe, zdaniem skarżących, stanowi naruszenie zasad planowania przestrzennego, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien być bowiem tak skonstruowany, aby była zapewniona możliwość obsługi komunikacyjnej terenów nim objętych.

Co do zarzutu trzeciego, skarżący podkreślili, iż organ uchwalając zaskarżony plan przekroczył granice władztwa planistycznego, nie wyważył bowiem przy uchwalaniu zaskarżonego planu interesów: publicznego oraz prywatnego skarżących, będących mieszkańcami Osiedla [...]. Na gruncie planowania przestrzennego konieczne jest takie wyważenie interesów, aby w jak największym stopniu zabezpieczyć i rozwiązać potrzeby wspólnoty, jednocześnie w jak najmniejszym stopniu naruszając prawa właścicieli nieruchomości objętych planem. Ograniczenie właścicieli w ich prawie własności w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uzasadnia tylko cel publiczny, ale tylko wówczas, gdy innego rozwiązania, choć go szukano, nie można było znaleźć.

Zdaniem skarżących, z dokumentacji formalno - prawnej dotyczącej procedury uchwalania zaskarżonego planu wynika, iż organ w ogóle nie wziął pod uwagę interesu mieszkańców - właścicieli nieruchomości położonych na obszarze objętym zaskarżonym planem, a co dopiero mówić o ich wyważeniu z interesem publicznym.

Przede wszystkim skarżący wskazali, iż na fakt dowolności przyjętych rozwiązań wskazuje jednoznacznie treść uzasadnienia do negatywnego rozpatrzenia wszystkich uwag złożonych przez mieszkańców osiedla [...] i osób zainteresowanych do projektu planu (zgodnie z treścią i uzasadnieniem uchwały nr LXIX.994.2018 Rady Miasta [...] z dnia 26 czerwca 2018 r. w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] oraz terenu sąsiadującego).

Skarżący podkreślili, iż rada gminy przyjęła dowolnie, bez uzasadnienia merytorycznego, wskazane w niniejszej skardze rozwiązania w zakresie układu komunikacyjnego, w ogóle nie biorąc pod uwagę, albo nie przywiązując wagi do następujących okoliczności: 1) w dokumentach Urzędu Miasta brak jest informacji dotyczących planowania, pod kątem realizacji inwestycji związanej

z budową Trasy [...] na odcinku [...]; 2) drogi tej (Trasy [...]) nie ma ujętej w wieloletnim planie inwestycyjnym miasta [...] na najbliższe 20 lat, nie ma też środków na realizację jakichkolwiek wstępnych działań związanych z realizacją tej inwestycji, nie ma też o tej inwestycji żadnych informacji w planie budżetu miasta na kolejne lata;

3) w planach inwestycyjnych na dzień dzisiejszy nie ma również informacji dotyczących budowy ronda/skrzyżowania łączącego Trasę [...], z Trasą [...], a tym samym odciążającego połączenie komunikacyjne od strony

[...] obsługujące [...] i mające obsługiwać projektowane osiedle [...]; 4) w dokumentacji będącej w posiadaniu Urzędu Miasta, do realizacji na najbliższe cztery lata, jest koncepcja, w ramach której zakłada się prace nad wybudowaniem Trasy [...], na odcinku [...].

Powyższe oznacza, iż w przeciągu najbliższych kilku a nawet kilkunastu lat prawdopodobieństwo realizacji Trasy [...], mogącej odciążyć

[...] w zakresie obsługi osiedla [...] jest znikome, a całość obsługi opierać się będzie na istniejącym systemie komunikacji tej części miasta - zatem przez [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 17 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 12 i art. 1 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ wskazał, że procedura sporządzenia przedmiotowego planu miejscowego zainicjowana została dwoma uchwałami o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego w 2004 r.

i 2005 r. Dwa obszary wskazane w załącznikach graficznych do tych uchwał połączone zostały w jeden projekt, m.in. z uwagi na kompleksowe rozwiązanie komunikacyjne całości obszaru. W trakcie sporządzenia planu wielokrotnie ulegał on modyfikacji, niemniej za każdym razem wprowadzane zmiany do projektu planu miejscowego były opiniowane i uzgadniane z właściwymi organami wymienionymi w art. 17 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie ich właściwości rzeczowej. Skorygowany w wyniku wprowadzonych zmian z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień zgodnie z art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, projekt planu miejscowego w swojej ostatecznej wersji został wyłożony po raz drugi do publicznego wglądu. Do projektu planu miejscowego wpłynęły uwagi, które w niewielkiej części zostały rozpatrzone pozytywnie i uwzględnione w projekcie planu. Pozostałe uwagi rozpatrzone negatywnie podlegały rozstrzygnięciu Rady Miasta.

Odnośnie naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 pkt 9 lit. a, b i c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ wyjaśnił, że rozwiązania układu komunikacyjnego przyjęte w projekcie planu miejscowego zostały oprotestowane przez mieszkańców na etapie składania uwag do wyłożonego drugi raz do publicznego wglądu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prezydent Miasta rozpatrzył uwagi mieszkańców w zakresie przebiegu drogi do planowanego osiedla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej negatywnie, a tym samym nie zostały one uwzględnione w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego. Stanowisko Prezydenta wyrażone w rozstrzygnięciu podtrzymała Rada Miasta, przyjmując w pierwszej kolejności uchwałę w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu miejscowego plam zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] oraz terenu sąsiadującego [...] (uchwała nr LXIX.994.2018 Rady Miasta [...] z dnia 26 czerwca 2018 r.), a następnie uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] oraz terenu sąsiadującego (uchwała nr LXIX.995.2018 Rady Miasta [...] z dnia 26 czerwca 2018r.).

Stawiany zarzut o niezapisaniu środków na realizację tzw. Trasy [...] w wieloletnim planie inwestycyjnym, jak i kolejności realizacji inwestycji, nie stanowi podstaw do tego, aby rezygnować z przedstawienia w planie miejscowym przebiegu dróg, a zwłaszcza rezerwowania terenu pod te inwestycje.

Odnośnie zarzutu braku wskazania parametrów układu komunikacyjnego organ wyjaśnił, że plan w § 13 uchwały określa podstawowy układ komunikacyjny, określa klasyfikację dróg, zasady systemu parkowania przypisując poszczególnym funkcjom wskaźniki miejsc parkingowych. Natomiast w ustaleniach szczegółowych w § 41 plan określa minimalną szerokość każdej z wydzielonych dróg w liniach rozgraniczających. Dodatkowo na załączniku graficznym planu wskazana jest lokalizacja każdej drogi, a podana podziałka skalowa wraz z informacją tekstową umożliwia jej dokładny obmiar. Określenie tych dróg odpowiednimi symbolami - KDGP, KDG, KDZ, KDL1 - KDL3, KDD1 - KDD4, oznaczającymi klasę drogi i jej parametry, spełnia wymogi nakazane przepisami ustawy oraz aktami wykonawczymi. Dodatkowo projekt planu został uzgodniony przez właściwych zarządców dróg i brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń uchwalonego planu zarówno w aspekcie formalno-prawnym jak i merytorycznym.

Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 1 ust. 3 w związku

z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 140 Kodeks cywilny, organ podał, że uchwalając plany gmina realizuje przysługujące jej uprawnienia określone w doktrynie jako władztwo planistyczne gminy, regulując sposób korzystania z nieruchomości. W związku z tym niekiedy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą ograniczać prawo własności terenów.

Mając na uwadze instrument gminy jakim jest władztwo planistyczne, trzeba zaznaczyć, że jego ingerencja w konstytucyjne prawo własności nie jest nieograniczona i absolutna. Regulacjom przewidującym ochronę prawa własności towarzyszą jednocześnie normy dopuszczające ingerencję w to prawo, przede wszystkim przepis art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, stanowiący, że własność i inne prawa majątkowe podlegają równej ochronie prawnej, obok których znajdują się jednocześnie regulacje dopuszczające ograniczoną ingerencję we własność (art. 21 ust. 2 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP) - w granicach określonych ustawowo i w zakresie nienaruszającym istoty własności, w tym przy wywłaszczeniu - jedynie na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Przepisy ustawowe przewidujące ochronę prawa własności, zwłaszcza przepis art. 140 Kodeksu cywilnego stanowi, że uprawnienia właścicielskie (posiadanie, korzystanie z rzeczy

i rozporządzanie nią) mogą być wykonywane w granicach określonych przez ustawę

i zasady współżycia społecznego - a zatem nie w sposób absolutny. Jedną z ustaw mających istotny wpływ na ograniczenie własności nieruchomości jest ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przyznająca organom gminy prawo sporządzania i uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy wraz z innymi przepisami kształtuje zatem sposób wykonywania prawa własności i dlatego wyznaczenie granic ingerencji w prawo własności musi uwzględniać wartości naczelne, jak równość wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji), w tym gwarantowanie sprawiedliwości społecznej.

Mając na uwadze powyższe rozważania organ zaznaczył, że zaskarżony plan miejscowy w żaden sposób nie ingeruje w prawo własności skarżących, ani też tego prawa nie ogranicza.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - określanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Skarga złożona została w trybie art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r.

o samorządzie gminnym. (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.), zwaną dalej u.s.g. Stosownie do tego przepisu, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę lub akt.

Nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska i doktryny, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą

z zakresu administracji publicznej. Z kolei zgodnie z treścią przywołanego już art. 101 ust. 1 u.s.g., prawo do zaskarżania uchwały na jego podstawie przysługuje jedynie podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem, że zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną tego podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie, czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawniania lub interesu prawnego, który musi być konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 790/12, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 listopada 2003 r., sygn. SK 30/02, OTK ZU 8/A/2003/84 i z 16 września 2008 r., sygn. SK 76/06, OTK-A 2008/7/121). Rozpoznając skargę sąd ocenia, czy wraz z naruszeniem interesu prawnego doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego i w zależności od tego skarga może, ale nie musi, być uwzględniona. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (wyrok NSA z 18 września 2003 r., sygn. akt II SA 2637/02).

Skarżący – E. T-W. i A.W. są współwłaścicielami nieruchomości położonej w obrębie zaskarżonego planu tj. lokalu mieszkalnego położonego [...], w budynku mieszkalnym wielorodzinnym oraz przysługuje im udział w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, na której budynek ten jest posadowiony. Teren ten został przeznaczony zgodnie z postanowieniami zaskarżonego planu miejscowego pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Teren ten posiada skomunikowanie przez [...] z pozostałą częścią miasta. Natomiast nowo projektowane Osiedle [...], gdzie również plan miejscowy przewiduje między innymi zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z przewidywaną ilością mieszkańców około 5000 ma być skomunikowane częściowo przez [...] z miastem. Mając powyższe na uwadze przyjąć należy, że zaskarżony plan miejscowy w zakresie obejmującym działkę gruntu stanowiącej współwłasność skarżących narusza ich interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., ponieważ w zakresie przeznaczenia terenu wprowadza ograniczenia tj. przeznacza je pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, a nadto znajduje się ona w obszarze oddziaływania drogi dojazdowej mającej prowadzić na nowo planowane Osiedle [...]. Tym samym postanowienia planu miejscowego ingerują w zakres wykonywania przez skarżących przysługującego im prawa własności określony w art. 140 kodeksu cywilnego nieruchomości lokalowej i współwłasności nieruchomości gruntowej.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania wniesionej przez E.T-W. i A.W. podnieść nadto należy, że zaskarżona uchwała była już przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem w sprawie sygn. II SA/Go 801/18 z dnia 5 grudnia 2018 r. stwierdził nieważność części postanowień tej uchwały tj. § 2 pkt 6 (definicja pojęcia przeznaczenie podstawowe), § 2 pkt 9 (definicja pojęcia wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej), § 2 pkt 10 (definicja pojęcia wskaźnik powierzchni zabudowy), § 6 pkt 3 lit "e" (postanowienia dotyczącego możliwości zastosowania indywidualnego wskaźnika powierzchni zabudowy), § 36 ust. 2 pkt 1 lit. "a" (postanowienia dotyczącego terenu oznaczonego jako ogród działkowy) oraz rysunku planu miejscowego stanowiącego załącznik graficzny nr 1 do uchwały w części dotyczącej terenów oznaczonych symbolem ZD (ogród działkowy). Skarga w sprawie II SA/Go 801/18 była wniesiona przez Wojewodę na podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g. i nie obejmowała ona swoim zakresem postanowień miejscowego planu odnośnie realizacji obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. oraz wpływu przyjętych rozwiązań komunikacyjnych na wykonywanie przez inne podmioty przysługującego im prawa własności do działek (nieruchomości) składających się na obszar objęty planem. Zgodnie z jednolitym stanowiskiem sądów administracyjnych nie można wykluczyć skargi z art. 101 u.s.g. na akt prawa miejscowego, w związku

z dokonaną już wcześniej oceną legalności tego aktu ze skargi innego podmiotu. Zróżnicowany charakter prawny treści niektórych kategorii aktów prawa miejscowego, w tym zwłaszcza miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego powoduje, że powaga rzeczy osądzonej, o której stanowi art. 101 ust. 2 tej ustawy, dotyczy sprawy, w której sąd administracyjny rzeczywiście orzekał i skargę oddalił, z wyłączeniem oceny naruszeń indywidualnych praw poszczególnych podmiotów, a zwłaszcza ewentualnego nadużycia wobec nich władztwa planistycznego gminy. Konsekwencją tego jest związanie sądu orzekającego o legalności aktu prawa miejscowego, po jego wcześniejszej kontroli sądowej ze skargi innego podmiotu, tymi ocenami wyroku oddalającego skargę na ten akt, które odnoszą się do ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów oraz obowiązek sądu rozpoznania tych zarzutów, które mając charakter indywidualny nie mogły być przedmiotem rozpoznania sądu wcześniej orzekającego o legalności aktu, o którym mowa. To oznacza, że jeżeli o legalności określonego aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to sąd ten orzekając później, ze skargi innego podmiotu, jest związany dokonanymi wcześniej ocenami w zakresie, o którym mowa, a kolejną skargę może rozpoznać w granicach, w jakich nie była rozpoznawana wcześniej, tj. naruszenia indywidualnego interesu skarżącego. W konsekwencji ewentualne stwierdzenie nieważności takiego aktu może nastąpić tylko w części dotyczącej interesów prawnych skarżącego (wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 1883/07). W sprawie II SA/Go 801/18 nie były przedmiotem rozpatrywana postanowienia planu miejscowego mające wpływ na indywidualny interes skarżących związany z przysługującym im prawem własności nieruchomości lokalowej i udziałem w częściach wspólnych budynku wraz z udziałem w użytkowaniu wieczystym nieruchomości gruntowej, na której budynek ten jest posadowiony, a położonej na obszarze objętym jego regulacjami.

Oznacza to, że skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna, a Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę rozpoznaje ją wyłącznie w granicach naruszenia indywidualnego interesu skarżących. Sąd zbadał, czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżących, co daje legitymację do wniesienia skargi. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi mieć miejsce, musi być realne i wynikać z aktu, na który w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wnoszona jest skarga (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, Lex nr 151236; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA/2005/1/2). W orzecznictwie przyjmuje się powszechnie, iż każdy właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze planu ma legitymację do jego skarżenia, przy czym, na uwzględnienie zasługuje jedynie taka skarga, w której skarżący wykaże, że uchwała wpływa na przysługujące mu prawo własności w aspekcie naruszenia interesu prawnego, a nie faktycznego. Stwierdzenie naruszenia interesu prawnego uzasadniające przyznanie legitymacji procesowej do wniesienia skargi na uchwałę w przedmiocie planu miejscowego nie oznacza jednak automatycznie zasadności takiej skargi. Naruszenie interesu prawnego może bowiem nastąpić w granicach przysługującego władztwa planistycznego (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.), w ramach którego rada gminy ustala w miejscowym planie przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz zasady zagospodarowania i warunki zabudowy terenu. Aby skarga okazała się zasadna, należy zatem wykazać, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem konkretnego przepisu. Nie można bowiem w świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kwestionować prawa rady gminy do wprowadzenia na jej obszarze określonych zmian czy też ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Ponadto, stosowanie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p., tylko istotne naruszenie zasad sporządzania studium i planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pod pojęciem procedury planistycznej należy rozumieć kolejno podejmowane czynności planistyczne określone przepisami ustawy, gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie uwag i wniosków) i kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Pojęcie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiąże się natomiast z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej. Nie każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego lub trybu jego sporządzania skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Naruszenie takie musi zostać ocenione jako istotne, czyli takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego. Do kategorii "istotnych" naruszeń prawa należy zaliczyć naruszenia znaczące, wpływające na treść uchwały, dotyczące meritum sprawy. Chodzi o takie naruszenie prawa, które prowadzi do skutków nieakceptowalnych w demokratycznym państwie prawa. Naruszenie istotne to takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego. "Istotność" to kwalifikator wyrażający konieczność oceny ewentualnego wpływu uchybienia na treść uchwały, a zarazem obowiązek wyważenia i zachowania pewnych proporcji pomiędzy wagą lub skalą stwierdzonych uchybień a skutkami zastosowania sankcji nieważności.

Zarzuty skarżących w niniejszej sprawie odnoszą się do zasad oraz trybu sporządzania zaskarżonego planu miejscowego. Sąd stwierdza, że procedura sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określona

w art. 17 u.p.z.p. została w niniejszej sprawie zachowana. Przystąpienie do sporządzania przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpiło na podstawie uchwały Rady Miasta z dnia

29 czerwca 2004 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Osiedla [...] oraz uchwały z dnia 30 października 2007 r. w sprawie zmiany uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu sąsiadującego z osiedlem z Osiedlem [...]. Stosownie do art. 17 u.p.z.p. ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzenia ww. miejscowego planu ukazało się w prasie miejscowej (Gazeta [...]). Nadto obwieszczenie zostało ogłoszone na stronie internetowej oraz wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta. Prezydent Miasta zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o uzgodnienie zakresu i stopnia szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko, które to organy nałożyły obowiązek opracowania prognozy zgodnie z art. 51 ust. 2 i art. 52 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Równolegle, na podstawie art. 17 pkt 2 u.p.z.p, Prezydent zawiadomił także pisemnie instytucje i organy właściwe do uzgadniania i projektowania planu. Prezydenta Miasta zgodnie z art. 17 pkt 3 u.p.z.p., po zapoznaniu się z wnioskami wniesionymi do miejscowego planu, rozstrzygnął o sposobie ich rozpatrzenia. Sporządzony przez Prezydenta projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną wraz z "Prognozą oddziaływania na środowisko do projektu miejscowego planu", został poddany procedurze opiniowania i uzgodnień. Projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został wyłożony do publicznego wglądu w terminie określonym w art. 17 pkt 9 u.p.z.p., zaś wyłożenie zostało poprzedzone stosownymi ogłoszeniami, zgodnie z art. 17 pkt 9 w związku z art. 17 pkt 1 u.p.z.p. (zob. ogłoszenie w gazecie oraz obwieszczenie w gablotach Urzędu Miejskiego). W dniu 10 lutego 2010 r. oraz 23 kwietnia 2018 r. odbyła się dyskusja publiczna nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Uwagi wniesione do projektu planu zostały rozpatrzone przez Prezydenta. Ponieważ Prezydent Miasta częściowo uwzględniał wnoszone uwagi, ostateczny projekt planu był po raz drugi wyłożony do publicznego wglądu. Za każdym razem wprowadzenia zmian do projektu planu miejscowego były opiniowane i uzgadniane z właściwymi organami wymienionymi w art. 17 pkt 6 u.p.z.p. Projekt uchwały wraz z załącznikami i listą nieuwzględnionych uwag został przedstawiony przez Prezydenta Radzie Miasta, celem podjęcia uchwały. Rada Gminy, uchwalając miejscowy plan, rozstrzygnęła o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu (załącznik nr 2 do Uchwały) oraz rozstrzygnęła o sposobie realizacji, zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania (załącznik nr 3 do Uchwały). Zdaniem Sądu, nadesłana wraz z odpowiedzią na skargę dokumentacja planistyczna wykazuje zatem naocznie, że organ prowadzący procedurę planistyczną dopełnił czynności przewidzianych przepisami art. 14-20 u.p.z.p. Podkreślić należy, że projekt planu miejscowego przygotowany w wersji ostatecznej był uzgodniony również z właściwym zarządcą dróg, w tym z Dyrekcją Generalną Dróg Krajowych i Autostrad oraz Departamentem Inwestycji i Zarządzania Drogami przy Urzędzie Miasta w zakresie dróg będących pod jego zarządem. Istotne w szczególności jest to, iż dokonano uzgodnienia ostatecznej wersji przygotowanego projektu miejscowego planu z właściwymi organami, o których mowa w art. 17 ust. 6 lit. b) u.p.z.p. Należy również zwrócić uwagę, że w przypadku dokonania zmian w przygotowywanym projekcie planu miejscowego ponowić należy uzgodnienia tylko z tymi organami,

w zakresie właściwości których mieszczą się wprowadzone zmiany. Zbędne jest przeprowadzanie ponownych uzgodnień z organami, które nie są właściwe do uzgadniania wprowadzonych zmian.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. plan miejscowy winien obowiązkowo zawierać zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji

i infrastruktury technicznej. Powiązany z tą regulacja jest przepis § 4 pkt 9 lit. a, b i c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji, infrastruktury technicznej powinny zawierać: określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, określenie powiązań komunikacyjnych i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym oraz wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej,

w szczególności liczby miejsc parkingowych, w stosunku do liczby mieszkańców lub liczby zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych.

Z postanowień zaskarżonego miejscowego planu wynika, że mające w przyszłości powstać Osiedle [...] ma być skomunikowane z jednej strony poprzez mającą powstać w przyszłości Trasę [...] (jeden z odcinków tej trasy jest

w realizacji) z istniejącą już Trasą [...], a z drugiej strony poprzez objętą planem miejscowym planowaną drogę prowadzącą z Osiedla [...] do istniejącej już ulicy [...]. Z części graficznej planu wynika, że wjazd z projektowanej ulicy na istniejącą ulicę [...] jest usytuowany poza istniejącym już Osiedlem [...] – między tym osiedlem a ulicą [...]. Nie może stanowić podstawy podważenia postanowień miejscowego planu fakt, że niektóre drogi znajdujące się poza obszarem objętym planem, poprzez które ma nastąpić skomunikowane, znajdują się również na etapie planowania i w przyszłości mogą wystąpić problemy z sfinansowaniem tych przedsięwzięć. Przyjęte rozwiązania komunikacyjne w zaskarżonym miejscowym planie zostały tak skonstruowane, aby zapewniły obsługę komunikacyjną obszarów objętych planem. Sieć istniejących dróg zapewnia skomunikowanie obszarów już zabudowanych objętych postanowieniami planu z innymi terenami, w szczególności ten warunek został spełniony co do istniejącego Osiedla [...] na którym mieszkają skarżący. Natomiast skomunikowanie osiedla, które ma powstać w przyszłości ma nastąpić poprzez budowę dróg zgodnie z postanowieniami miejscowego planu i połączenie ich z siecią już istniejących dróg. Tym samym wymóg art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. został zrealizowany. Odnośnie zarzutu braku wskazania parametrów układu komunikacyjnego wskazać należy, że w § 13 uchwały, określono klasyfikację dróg, zasady systemu parkowania przypisując poszczególnym funkcjom wskaźniki miejsc parkingowych. Natomiast w § 41 zaskarżonej uchwały określono minimalna szerokość każdej z wydzielonych dróg w liniach rozgraniczających Dodatkowo na załączniku graficznym planu wskazano lokalizację każdej drogi, a podana podziałka skalowa wraz z informacją tekstową umożliwia jej dokładny pomiar. W wyroku z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2945/15, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro rysunek planu jest uszczegółowieniem zapisów części tekstowej planu, sporządzonym w określonej skali i ustawa dopuszcza odesłanie do jego zapisów dla wyjaśnienia części tekstowej, to na podstawie rysunku planu dopuszczalne jest określenie parametrów dróg. Dokonując analizy zapisów części tekstowej miejscowego planu oraz części graficznej należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała spełnia w tej części wymogi stawiane przez art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. i § 4 pkt 9 lit. a, b i c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania. Przyjęte rozwiązania w tym zakresie uwzględniają zarówno interes indywidualny skarżących jak i interes publiczny. Ruch komunikacyjny jaki będzie związany z mającym postać w przyszłości Osiedlem [...] będzie omijać istniejące już Osiedle [...]. Fakt, że w przyszłości na odcinku istniejącej już ul.[...] wystąpić może wzmożony ruch pojazdów mechanicznych nie może być uznany za naruszenie przez organ uchwałodawczy gminy zasady władztwa planistycznego. Nie będzie on miał wpływu na sposób korzystania przez skarżących ze stanowiącego ich własność lokalu mieszkalnego, w żaden sposób nie ogranicza przysługującego im w stosunku do tego lokalu prawa własności w rozumieniu art. 140 kodeksu cywilnego. Za takie ograniczenie nie można uznać mogących powstać w przyszłości utrudnień komunikacyjnych związanych ze wzmożonym ruchem drogowym, które należy uznać za interes faktyczny skarżących, a nie interes prawny. Wskazać należy, że

z postanowień miejscowego planu, jak i części graficznej planu wynika, że nowo projektowane drogi mają powstać poza terenem Osiedla [...], mają być w tym celu wykorzystane tereny stanowiące własność Skarbu Państwa – Lasów Państwowych. Nadto wskazać należy, że z generalnej zasady kontroli sądowoadministracyjnej wynika, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Kontrola sprawowana przez sądy administracyjne nie obejmuje natomiast oceny wypełniania przez organy administracji pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (wyrok NSA z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1403/08). Odnosząc to do niniejszej sprawy sąd obowiązany jest do oceny czy postanowienia miejscowego planu odpowiadają wymogom określonym w art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. i powiązanego z tym przepisem § 4 pkt 9 lit. a, b i c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast nie podlegają ocenie postanowienia planu miejscowego z punktu widzenia celowościowego, czy przyjęte rozwiązania komunikacyjne są faktycznie optymalne, możliwe do realizacji z technicznego czy też finansowego punktu widzenia. Nie podlega więc ocenie czy przyjęte w planie rozwiązania odnośnie ładu przestrzennego zostaną w przyszłości zrealizowane, jeżeli nie naruszają one obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Natomiast część zarzutów skargi dotyczących przyjętych rozwiązań komunikacyjnych dotyczy ich celowości i możliwości ich realizacji z uwagi na uwarunkowania finansowe, a nie prawne. Postanowienia zaskarżonej uchwały nie naruszają wbrew zarzutom skargi art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. tj. prawa własności jakie skarżącym przysługuje do lokalu mieszkalnego i związanego z tym udziałem

w częściach wspólnych budynku i prawie użytkowania działki gruntu, na której budynek ten jest usytuowany. Postanowienia planu w tym zakresie umożliwiają skarżącym korzystanie z tych praw w taki sam sposób jak przed jego uchwaleniem. W żaden sposób nie ograniczają tego prawa przysługującego skarżącym. Wbrew twierdzeniom skarżących, z przyczyn już wyżej wskazanych, brak jest podstaw do przyjęcia, że prawo to zostało naruszone poprzez wprowadzone w miejscowym planie rozwiązania komunikacyjne dotyczące w szczególności nowoprojektowanego Osiedla [...]. Przyjęte rozwiązania w tym zakresie były uzgadniane z właściwymi organami – zarządcami dróg, którzy dokonali stosownych uzgodnień, nie wnieśli do przedstawionych w tym zakresie rozwiązań zastrzeżeń, w tym odnośnie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

W toku procedury uchwalania miejscowego planu Prezydent Miasta [...] rozpatrzył zgłoszone uwagi. Rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia wniesionych uwag zostały dołączone do dokumentacji planistycznej przedstawiającej podejmowane czynności związane z uchwalaniem planu według chronologii ich podejmowania. Uwagi nieuwzględnione przez Prezydenta Miasta zostały przedstawione Radzie Miasta wraz z projektem planu, która w oparciu o art. 20 ust. 1 u.p.z.p. podjęła stosowną w tym przedmiocie uchwałę (uwag tych Rada Miasta nie uwzględniła, podając krótkie zwięzłe uzasadnienie). Tym samym zarzut dotyczący nie rozpatrzenia uwag nie zasługuje na uwzględnienie. W załączniku nr 3 do zaskarżonej uchwały Rada Miasta rozstrzygnęła o zasadach finansowania inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, z którego wynika, że wydatki budżetowe będą ujmowane każdorazowo w budżecie miasta na dany rok, przy czym istnieje możliwość ubiegania się o dofinansowanie z funduszy strukturalnych UE lub współfinansowanie tych inwestycji z zainteresowanym inwestorem. Wbrew twierdzeniom podnoszonym w skardze, realizacja postulatu u.p.z.p. w zakresie wskazania zasad finansowania inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy nie wymaga wskazania jakie konkretnie każdego roku kwoty będą przeznaczone na ten cel. Nie wymaga wykazania, że gmina faktycznie te koszty w najbliższej przyszłość poniesie i zapewnienia w uchwale dotyczącej miejscowego planu odpowiednich, konkretnych środków finansowych na realizacje tych inwestycji.

Mając powyższe na uwadze, na postawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako pozbawioną uzasadnionych podstaw oddalono.