Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 95/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3a
journal: Dz.U. 1984 nr 5 poz 24
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe.
article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 14 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 34
journal: Dz.U. 2002 nr 42 poz 372
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 marca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo łowieckie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014r. sprawy ze skargi P. G. na bezczynność Wojskowego Koła Łowieckiego A w udzieleniu informacji prasowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 21 czerwca 2014r. dziennikarz dziennika A S. P., powołując się na art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984r. Prawo prasowe, zwrócił się do Wojskowego Koła Łowieckiego A o udzielenie informacji poprzez przysłanie kopii protokołów z Walnych Zgromadzeń Członków Koła odbytych w roku gospodarczym 2010/2011, 2011/2012, 2012/2013 oraz 2013/2014 oraz kopii uchwał podjętych w trakcie wskazanych zgromadzeń.

W odpowiedzi w piśmie z dnia 14 lipca 2014r. poinformowano wnioskodawcę, że Wojskowe Koło Łowieckie A nie ma możliwości skopiowania wskazanych we wniosku dokumentów. W związku z tym zaproponowano stronie skopiowanie interesujących ją dokumentów w siedzibie Koła Łowieckiego w A, w dniu 6 sierpnia br. w godz. 18-19. Zastrzeżono, że jeśli wskazany termin jest nieodpowiedni należy się skontaktować z sekretarzem koła na wskazany w odpowiedzi numer telefonu.

Następnie pismem z dnia 23 lipca 2014r. P. G. – redaktor naczelny dziennika A wywiódł skargę na bezczynność w udzieleniu informacji prasowej na wniosek z dnia 21 czerwca 2014r., wnosząc o nakazanie Kołu Łowieckiemu A udzielenia w ciągu 7 dni informacji zgodnie z wnioskiem oraz uznanie na podstawie art. 149 § 1 zdanie 2 p.p.s.a., że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przytoczyła przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, w oparciu o które powinien być rozpatrzony jej wniosek. Stwierdziła, że zgodnie z art. 14 ust. 2 wspomnianej ustawy, skutkiem nie ustosunkowania się wnioskodawcy do pisma z dnia 14 lipca 2014r., winno być wydanie decyzji administracyjnej o umorzeniu postępowania. W rozpatrywanej sprawie zaś organ nie pouczył strony, że ma ona prawo złożenia wniosku o udostępnienie informacji w sposób wskazany przez stronę, pod rygorem umorzenia postępowania, tym samym nie można tej czynności uznać za skuteczną w rozumieniu art. 14 ust. 2 ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o "oddalenie skargi w całości i umorzenie postępowania", wskazując, że odmowa udzielenia informacji publicznej jak i bezczynność w jej udzieleniu na gruncie niniejszej sprawy nie miały miejsca. Podmiot zaś zobowiązany postąpił zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów

w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Ich właściwość w powyższym zakresie dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że

z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy

w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09, wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99; OSP 2000, nr 6, poz. 87). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Na gruncie niniejszej sprawy wnioskiem z dnia 21 czerwca 2014r. dziennikarz dziennika A S. P., powołując się na art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984r. Prawo prasowe, zwrócił się do Wojskowego Koła Łowieckiego A o udzielenie informacji poprzez przysłanie kopii protokołów z Walnych Zgromadzeń Członków Koła odbytych w roku gospodarczym 2010/2011, 2011/2012, 2012/2013 oraz 2013/2014 oraz kopii uchwał podjętych w trakcie wskazanych zgromadzeń.

Przechodząc do rozważań nad istotą sprawy nadmienić trzeba, że skarżący w piśmie z dnia 21 czerwca 2014r. r. jako podstawę prawną swojego żądania wskazał art. 11 ust. 1 wiążący się z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 ze zm.). Analizując wniosek skarżącego w kontekście powołanej podstawy prawnej nie sposób jednak pominąć art. 3a Prawa prasowego, który stanowi, że w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Przepis ten "w zakresie dostępu prasy do informacji publicznej zrównuje prawa dziennikarza z prawami każdego podmiotu, który o taką informację może się ubiegać" (J. Sobczak Prawo prasowe. Komentarz, Warszawa 2008, opublikowany w LEX). Innymi słowy osoba, która w celach dziennikarskich chce otrzymać informację publiczną ma takie same uprawnienia w tym zakresie jak osoba działającą na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a co za tym idzie stosuje się w przypadku takiej osoby zapisy ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Polski Związek Łowiecki jest natomiast podmiotem wykonującym zadania publiczne, a przez to objętym regulacją powyższego unormowania. Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, ustawodawca w art. 34 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 372 ze zm.) przekazał temu podmiotowi szereg zadań z zakresu administracji publicznej, w tym m. in.: prowadzenie gospodarki łowieckiej w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia i w obwodach wydzierżawionych przez koła łowieckie, troskę o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, a także w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących. Związek realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw środowiska. Wymienione zadania nałożone na związek w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny (por. R. Stec: "Uprawianie łowiectwa i prowadzenie gospodarki łowieckiej. Uwarunkowania administracyjnoprawne, cywilnoprawne i organizacyjne.", Lex 2012). Wymaga podkreślenia, że powyższe zadania mogą być realizowane również przez organy okręgowe Związku, w tym jego zarządy okręgowe (art. 32a ust. 4 ustawy Prawo łowieckie).

Publicznoprawny charakter działalności zarządów okręgowych Polskiego Związku Łowieckiego przesądza również o tym, że żądane w niniejszej sprawie informacje stanowią informację publiczną, czego nie kwestionuje KŁ A. W myśl bowiem art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. W szczególności informacją taką, podlegającą udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p., jest informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o przedmiocie ich działalności i kompetencjach oraz o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "c" i "f" u.d.i.p.). Skoro w świetle powyższych ustaleń nie budzi wątpliwości, że będący przedmiotem niniejszej sprawy wniosek z dnia 21 czerwca 2014r. dotyczył informacji o charakterze publicznym i został skierowany do podmiotu wykonującego zadania publiczne, należy stwierdzić, że pomimo, iż żądanie to pochodziło od prasy w rozumieniu art. 7 ust 2 pkt 1 u.p.p., stosownie do art. 3a tej ustawy podlegało ono rozpatrzeniu przez KŁ A w trybie przewidzianym w u.d.i.p.

Udostępnianie zaś informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 oraz następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku art. 14 ust. 1). Jeśli jednak informacja publiczna, której domaga się zainteresowany podmiot, została upubliczniona w formach zgodnych z ustawą, organ, do którego skierowano odpowiedni wniosek, winien jedynie odesłać wnioskodawcę do publikatora. Jeżeli zaś informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2).

Ponadto trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

Gdyby podmiot zobowiązany nie mógł uczynić zadość wnioskowi w zakresie wskazanej przez zainteresowanego formy jego realizacji, w tej kwestii winien odwołać się do treści art. 14 ust. 2 przedmiotowej ustawy, w świetle którego jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim wypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się.

Odnosząc zatem stan faktyczny sprawy do dyspozycji art. 14 ust. 2 ustawy, trzeba stwierdzić, że zobowiązany podmiot uczynił zadość procedurze przewidzianej w przywołanej regulacji prawnej. W odpowiedzi w piśmie z dnia 14 lipca 2014r. poinformowano wnioskodawcę, że Wojskowe Koło Łowieckie A nie ma możliwości skopiowania wskazanych we wniosku dokumentów. W związku z tym zaproponowano stronie skopiowanie interesujących ją dokumentów w siedzibie Koła Łowieckiego. Wnioskodawca nie odniósł się jednak do tego pisma, natomiast przed upływem 14 dni od otrzymania tego pisma wywiedziono skargę na bezczynność w udzieleniu informacji prasowej na wniosek z dnia 21 czerwca 2014r.

Zarzuty zaś skargi odnoszące się do obowiązku wydania decyzji o umorzeniu postępowania były na etapie wnoszenia skargi przedwczesne, gdyż nie upłynął jeszcze wówczas wspomniany 14 –dniowy termin, wynikający z art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Brak zaś pouczenia w piśmie z dnia 14 lipca 2014r. o skutkach nie ustosunkowania się do sposobu udostępnienia informacji zaproponowanego przez podmiot zobowiązany, nie może wywoływać negatywnych konsekwencji wobec tego podmiotu. Ewidentnie bowiem ze skargi wynika, że strona skarżąca była świadoma procedury wynikającej z art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a co za tym idzie wiedziała, że nie odniesienie się do propozycji K. Ł. w terminie 14 dni od otrzymania rzeczonego pisma, spowoduje wydanie decyzji umarzającej postępowanie w sprawie, co też nastąpiło decyzją z dnia "[...]", wydaną już po wniesieniu przedmiotowej skargi przez stronę skarżącą.

Reasumując, KŁ A rozpoznało rzeczony wniosek o udostępnienie informacji publicznej prawidłowo zgodnie z procedurą przewidzianą w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.